CVDR92154_1Verordening toeslagen en verlagingen Wet investeren in jongeren 2010 gemeente Etten-LeurnlregelingEtten-Leur2018-12-11Etten-LeurEtten-Leurse bode, 10-01-2010Verordening toeslagen en verlagingen Wet investeren in jongeren 2010 gemeente Etten-LeurGemeentewet, art. 147Wet investeren in jongeren, art. 12 en 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2009-12-22De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-01-112009-10-012012-06-13Nieuwe regelingSLInkomensvoorzieningenGeenVerordening toeslagen en verlagingen Wet investeren in jongeren 2010 gemeente
Etten-LeurDe raad van de gemeente Etten-Leur;Gezien het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 10 november 2009,
met overneming van de daarin vermelde motieven;Gelet op artikel 147, eerste lid, Gemeentewet en de artikelen 12, eerste
lid, onderdeel e en 35, eerste lid, van de Wet investeren in jongeren
(WIJ);Overwegende dat het noodzakelijk is het verstrekken van toeslagen en het
verlagen van uitkeringen van jongeren van 18 jaar of ouder doch jonger dan
27 jaar bij verordening te regelen;B E S L U I T:Vast te stellen de Verordening toeslagen en verlagingen Wet investeren in jongeren 2010
gemeente Etten-Leur.1ALGEMENE BEPALINGEN1:In deze verordening wordt verstaan onder:
De wet: de Wet investeren in jongeren;
Gehuwdennorm: de norm bedoeld in artikel 28, eerste lid
onderdeel d, van de wet;
College: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Etten-Leur;
Woning: een woning als bedoeld in artikel 1, onderdeel j, Wet op
de huurtoeslag, als mede een woonwagen of woonschip, als bedoeld
in artikel 3, zesde lid, Wet werk en bijstand;
Woonkosten:
indien een huurwoning wordt bewoond, de per maand
geldende huurprijs, bedoeld in artikel 1, onderdeel d,
van de Wet op de huurtoeslag;
indien een eigen woning wordt bewoond, de tot een bedrag
per maand omgerekende som van de verschuldigde
hypotheekrente en de in verband met het in eigendom
hebben van de woning te betalen zakelijke lasten en een
naar omstandigheden vast te stellen bedrag voor
onderhoud;
2:De bepalingen van deze verordening gelden alleen voor jongeren van 21
jaar of ouder doch jonger dan 27 jaar. In geval van gehuwden gelden de
bepalingen van deze verordening alleen indien de gehuwden beiden 21 jaar
of ouder doch jonger dan 27 jaar zijn.2CRITERIA VOOR HET VERHOGEN VAN DE NORM3:1.De norm wordt op grond van artikel 30, eerste lid, van de wet
verhoogd met een toeslag indien de alleenstaande of de alleenstaande
ouder hogere algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan heeft dan
waarin de norm voorziet, als gevolg van het niet of niet geheel
kunnen delen van deze kosten met een ander.2.De toeslag als bedoeld in het eerste lid wordt bepaald op 20% van de
gehuwdennorm voor de jongere in wiens woning geen ander zijn
hoofdverblijf heeft.3.De toeslag als bedoeld in het eerste lid wordt bepaald op 10% van de
gehuwdennorm voor de jongere die met één ander die in dezelfde
woning zijn hoofdverblijf heeft.4.Geen toeslag als bedoeld in het eerste lid wordt verleend als de
jongere met twee of meer anderen zijn hoofdverblijf in dezelfde
woning heeft.3CRITERIA VOOR HET VERLAGEN VAN DE NORM OF
TOESLAG4:1.De norm voor gehuwden wordt op grond van artikel 31 van de wet lager
vastgesteld indien de belanghebbenden lagere algemeen noodzakelijke
kosten van het bestaan hebben dan waarin de norm voorziet als gevolg
van het geheel of gedeeltelijk kunnen delen van de kosten met een
ander.2.De verlaging als bedoeld in het eerste lid bedraagt 10% van de
gehuwdennorm voor gehuwden die met één ander hun hoofdverblijf in
dezelfde woning hebben.3. De verlaging als bedoeld in het eerste lid bedraagt 20% van de
gehuwdennorm voor gehuwden die met twee of meer anderen hun
hoofdverblijf in dezelfde woning hebben.5:De verlaging van de norm of toeslag bedoeld in artikel 32 van de wet als
gevolg van de woonsituatie bedraagt
20% van de gehuwdennorm indien een woning wordt bewoond waaraan
voor de jongere geen woonkosten verbonden zijn;
10 % van de gehuwdennorm indien geen woning bewoond wordt.
6:De verlaging van de toeslag bedoeld in artikel 34 van de wet
bedraagt:
20% van de gehuwdennorm indien het een jongere van 21 jaar
betreft;
10% van de gehuwdennorm indien het een jongere van 22 jaar
betreft;
7:De toepassing van de artikelen 3 tot en met 6 van deze verordening
geschiedt zodanig dat de toepasselijke norm tenminste bedraagt:
50% van de gehuwdennorm voor een alleenstaande;
70% van de gehuwdennorm voor een alleenstaande ouder;
80% van de gehuwdennorm voor gehuwden;
4SLOTBEPALINGEN8:1.Het college is belast met de uitvoering van deze verordening.2.In gevallen waarin deze verordening niet voorziet, beslist het
college.9:Door of namens het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van
belanghebbende worden afgeweken van de bepalingen van deze verordening,
indien toepassing hiervan tot onbillijkheden van overwegende aard
leidt.10:Deze verordening treedt in werking op de dag na publicatie.11:Deze verordening wordt aangehaald als Verordening toeslagen en
verlagingen Wet investeren in jongeren 2010 gemeente Etten-Leur.Aldus besloten in de openbare raadsvergaderingvan De raad voornoemd.De griffier, De voorzitter,drs. W.C.M. Voeten. Mw. H. van Rijnbach-de Groot.Verordening toeslagen en verlagingen Wet investeren in jongerenDe Wet investeren in jongeren en de
inkomensvoorzieningOp 1 oktober 2009 treedt de Wet investeren in jongeren (WIJ) in werking.
Doelstelling van deze wet is de duurzame arbeidsparticipatie in regulier werk
van jongeren tot 27 jaar. Om dit te bereiken is in de wet een recht op een
zogenaamd werkleeraanbod vastgelegd. Het werkleerrecht berust op de uitgangspunt
dat jongeren die goed geschoold zijn en over voldoende kwalificaties beschikken
gemakkelijker aan het werk zullen komen en daardoor zelfstandig in hun
levensonderhoud kunnen voorzien. De WIJ verplicht gemeenten om te investeren in de arbeidsinschakeling van alle
jongeren, ook bij een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Daartoe moeten
gemeenten jongeren in beginsel een werkleeraanbod doen. Afgeleide van het
werkleeraanbod is een inkomensvoorziening voor jongeren vanaf 18 jaar als de
jongere onvoldoende inkomsten heeft. Deze inkomensvoorziening is alleen
beschikbaar als het werkleeraanbod wegens in de persoon van de jongere gelegen
of niet verwijtbare omstandigheden zijnerzijds geen optie is, dit aanbod
onvoldoende inkomsten genereert of er nog geen werkleeraanbod kan worden gedaan.
De samenhang tussen het werkleeraanbod enerzijds en de inkomensvoorziening
anderzijds is een bepalend element in de WIJ.De relatie tussen werken/leren en een uitkering is fundamenteel anders dan de
WWB, waarbij het recht op bijstand vooropstaat met als afgeleide de plicht tot
arbeidsparticipatie. Met de WIJ wordt een ‘paradigmawisseling’ beoogd: is het
uitgangspunt in de WWB ‘een uitkering, mits’ in de WIJ is dit omgedraaid en
geldt als uitgangpunt ‘geen uitkering, tenzij’. Deze uitkering, de zogenaamde
inkomensvoorziening, volgt in grote lijnen de WWB voor wat betreft de
voorwaarden die aan het recht zijn verbonden en de normering die geldt voor de
hoogte van deze voorziening.Evenals in de WWB bestaat de inkomensvoorziening uit een rijksgeregeld deel (de
norm) die binnen bepaalde grenzen verhoogd of verlaagd kan worden op grond van
gemeentelijk beleid (toeslag en verlaging). Dit gemeentelijk beleid moet door de
gemeenteraad in een verordening worden vastgelegd.Relatie met de WWBMet de inwerkingtreding van de WIJ is de WWB in beginsel afgesloten voor
jongeren tot 27 jaar en kunnen deze jongeren in beginsel geen algemene bijstand
meer ontvangen. Daartoe is de WWB op een aantal onderdelen aangepast en zou de
Toeslagenverordening WWB een navenante wijziging moeten ondergaan. Op grond van
het overgangsrecht (artikel 86 WIJ) blijft de WWB voor jongeren die op 30
september 2009 algemene bijstand ontvingen echter van toepassing totdat de
algemene bijstand wordt beëindigd maar uiterlijk tot 1 oktober 2010. Bij het inrichten van de WIJ is op het punt van de inkomensvoorziening
uitdrukkelijk ervoor gekozen zoveel mogelijk aansluiting te zoeken met de WWB,
op onderdelen als de normensystematiek, de middelentoets, verlaging van bijstand
en terugvordering en verhaal. Hoewel die aansluiting niet in alle opzichten
volledig is gerealiseerd, is ten aanzien van het te voeren toeslagen- en
verlagingenbeleid sprake van een identiek wettelijk kader als thans in de WWB.
Normen die specifiek betrekking hebben op jong-meerderjarigen zijn uit de WWB
overgeheveld naar de WIJ. Omdat het oogmerk van de WIJ niet is geweest de normen van de
inkomensvoorziening voor jongeren te verlagen is, gelet op de gewenste
aansluiting met de WWB en uit overwegingen van uitvoerbaarheid, in deze
Toeslagenverordening WIJ aansluiting gezocht bij de Toeslagenverordening WWB. Een toeslagenverordening Wet investeren in
jongerenEvenals in de WWB heeft de wetgever in de WIJ het college en de gemeenteraad
afzonderlijke taken toebedeeld. Het college is verantwoordelijk voor de
uitvoering van de WIJ, terwijl de gemeenteraad de opdracht heeft gekregen in een
vijftal verordeningen regels vast te stellen, ondermeer met betrekking tot het
verhogen en verlagen van de normen die voor de inkomensvoorziening gelden
(artikel 12, eerste lid, sub e, WIJ). Deze regels moeten exclusief in een
verordening worden vastgelegd, ter wille van de rechtszekerheid, aldus de
Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2008-2009, 31 775, nr. 3, p. 37). De toeslagenverordening heeft een categoriaal karakter, dat wil zeggen dat voor
een aantal categorieën uitkeringsgerechtigden de hoogte van de toeslag dan wel
verlaging van de norm of de toeslag in de verordening is beschreven. Het is
daarbij niet nodig c.q. mogelijk om alle mogelijke situaties uitputtend te
beschrijven. In niet geregelde gevallen is het college immers bevoegd én
verplicht om de inkomensvoorziening bij wijze van individualisering afwijkend
vast te stellen (artikel 35, vierde lid, WIJ). De op grond van de WIJ vast te stellen verordening voor de verhoging of
verlaging van de norm kan inhoudelijk geheel overeenstemmen met de verordening
welke werd vastgesteld op grond van de Wet werk en bijstand. Immers, de aan de verordening ten grondslag liggende wettelijke bepalingen zijn
inhoudelijk niet gewijzigd. De praktijk heeft inmiddels ook uitgewezen dat de op
grond van de Wet Werk en bijstand vastgestelde Etten-Leurse verordening goed
voldoet.Normen, toeslagen en verlagingenUit overwegingen van uitvoerbaarheid heeft de wetgever ervoor gekozen om de
normensystematiek die thans is vastgelegd in de WWB zoveel mogelijk over te
nemen in de WIJ. Dat betekent enerzijds dat onderscheid is gemaakt tussen de
normen die gelden voor jongmeerderjarigen (jongeren van 18 tot 21 jaar) en
oudere jongeren (21 tot 27 jaar). Anderzijds zijn de normen voor beide
leeftijdsgroepen identiek aan de normen die thans in de WWB voor beide groepen
gelden. Hetzelfde geldt voor de normen die van toepassing zijn bij het verblijf
in een inrichting. De overgang naar de WIJ leidt op dit onderdeel dus niet tot
een wijziging van de financiële positie van de jongeren die afhankelijk worden
van een inkomensvoorziening.Normen In Hoofdstuk 4 van de WIJ (‘Recht op inkomensondersteuning’) zijn de normen
vastgelegd die gelden voor de verschillende leefsituaties (artikelen 26 t/m 29
WIJ). Voor personen van 21 jaar tot en met 27 jaar bestaat een drietal
basisnormen (artikelen 26, 27 en 28 WIJ), te weten:
gehuwden: 100% van het wettelijk minimumloon (= de gehuwdennorm)
alleenstaande ouders: 70% van de gehuwdennorm
alleenstaanden: 50% van de gehuwdennorm
Voor jongeren in de leeftijd van 18 tot 21 jaar geldt de huidige WWB-normering,
die is afgestemd op de kinderbijslag (artikelen 26, sub a en 27, sub a, WIJ).
Deze normen kunnen eventueel worden aangevuld met bijzondere bijstand, voor
zover de middelen van de ouders niet toereikend zijn dan wel de onderhoudsplicht
van de ouders niet te gelde gemaakt kan worden. Artikel 12 WWB blijft voor deze
groep onverkort van toepassing. Voor jongeren waarvan één van de partners zich in de leeftijdsgroep 18 tot 21
jaar bevindt en de ander in de groep 21 tot 27 jaar, gelden eveneens identieke
normen als thans in de WWB voor partners in de leeftijd van 21 tot 65 jaar.Toeslagen en verlagingen Voor jongeren in de leeftijd van 21 tot 27 jaar geldt dat de normen verhoogd
en/of verlaagd kunnen worden onder dezelfde voorwaarden als thans in de WWB is
vastgelegd. Kort gezegd betreft het de verplichting om de norm voor
alleenstaanden en alleenstaande ouders te verhogen met een toeslag als deze een
woning bewonen zonder medebewoner. Omdat de kosten van het bestaan dan niet
gedeeld kunnen worden met een ander bedraagt de toeslag het maximale bedrag,
zijnde 20% van de norm voor gehuwden in die leeftijdscategorie. Kunnen de
bestaanskosten wel met een ander gedeeld worden dan kan de toeslag worden
verlaagd. Het college is overigens niet verplicht om bij de verlening van een
toeslag rekening te houden met lagere bestaanskosten maar kan er ook voor kiezen
om alle alleenstaanden en alleenstaande ouders, zonder nader onderscheid, de
maximale toeslag te verstrekken (zie voor de WWB Kamerstukken II 2002-2003, 28
870, nr. 3, p. 52 en 53). De bevoegdheid om de uitkering te verlagen bij medebewoning geldt ook voor de
norm voor gehuwden. Voorts kan de norm of toeslag worden verlaagd als de
woonsituatie, los van medebewoning, lagere bestaanskosten met zich meebrengt.
Daarnaast is verlaging van de norm of toeslag mogelijk als de jongere een
schoolverlater is. Ten slotte kan het college bij een 21- of 22-jarige
alleenstaande de toeslag verlagen om de uitkering in de pas te laten lopen met
het wettelijk minimumjeugdloon. De laatstgenoemde verlagingen kunnen niet in
combinatie met elkaar worden toegepast. Binnen de gestelde randvoorwaarden staat
het de gemeenten in beginsel vrij om eigen beleid te voeren over de hoogte van
de toeslagen en verlagingen. Er bestaat geen wettelijke verplichting om de norm
en/of toeslag te verlagen. Ook voor gehuwde jongeren waarvan één van de partners in de leeftijdsgroep van
18 tot 21 jaar en de ander in de leeftijd van 21 tot 27 jaar zit, geldt dat de
norm verlaagd kan worden. De WIJ sluit dit, evenmin als de WWB, uit. Dit geldt
evenzeer voor het geval beide partners in de leeftijdsgroep 18 tot 21 jaar
zitten. Ook de voor hen geldende norm kan verlaagd worden. Niettemin wordt dit
niet opportuun geacht. De normen voor deze categorie jongeren zijn immers al
lager vastgesteld, vanwege de (vaak theoretische) onderhoudsplicht van ouders.
Het verder verlagen van deze normen kan er spoedig toe leiden dat deze jongeren
onder het bestaansminimum terechtkomen. Bovendien maakt categoriale verlaging op
deze groep jongeren de toch al behoorlijk complexe normensystematiek nog
ingewikkelder.Gehuwde jongeren van 21 tot 27 jaar met
niet-rechthebbende partner Voor jongeren van 21 tot 27 jaar met een oudere partner, geldt dat de norm
gelijk is aan de norm die voor een alleenstaande of alleenstaande ouder geldt
(artikel 28, eerste lid, sub e, resp. 28, tweede lid, sub e, WIJ). Personen van
27 jaar of ouder komen immers niet in aanmerking voor een inkomensvoorziening in
het kader van de WIJ. De norm alleenstaande of alleenstaande ouder geldt ook als
de andere partner om andere redenen (bijv. in geval van detentie) geen recht
heeft op een inkomensvoorziening (artikel 28, derde lid, WIJ). De mogelijkheid
om de norm voor een alleenstaande (ouder) te verhogen met een toeslag is in de
WIJ evenwel beperkt tot de jongere die feitelijk
alleenstaande (ouder) is (artikel 30, eerste lid,
in verbinding met 26, sub b en 27, sub b, WIJ). Naar de letter bestaat dus voor
de gehuwde met niet-rechthebbende partner geen recht op toeslag. Niettemin mag,
gegeven de wens van de wetgever om e.e.a. zoveel mogelijk conform de WWB te
regelen en met een beroep op de jurisprudentie die gevormd is onder de WWB en
Abw, worden aangenomen dat ook gehuwde jongeren die voor de normering worden
gelijkgesteld met een alleenstaande (ouder), onder omstandigheden recht kunnen
hebben op een toeslag, mede gelet op het individualiseringsbeginsel, dat binnen
de WIJ klaarblijkelijk ook een rol speelt op het punt van normen, toeslagen en
verlagingen (artikel 35, vierde lid, WIJ; zie m.b.t. de bijstand bijvoorbeeld
CRvB 12 december 1995, JABW 1996/40). Heeft de niet-rechthebbende partner geen
of een zeer laag inkomen en is geen sprake van medebewoning, dan zal de toeslag,
naar analogie van de WWB, in beginsel zelfs 20% van de gehuwdennorm moeten
bedragen (CRvB 4 maart 2003, LJN: AF6326). Als de niet-rechthebbende partner een WWB-uitkering ontvangt, is er geen
aanleiding om een toeslag te verstrekken. Dat geldt evenzeer voor de
bijstandsgerechtigde partner. Beiden kunnen immers nimmer een uitkering
ontvangen die tezamen meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm voor gehuwden.
Omdat beide partners dan aanspraak hebben op de norm die voor een alleenstaande
geldt, betekent dit tegelijkertijd dat een verlaging in verband met medebewoning
formeel gezien niet mogelijk is, omdat deze beperkt is tot de gehuwdennorm (als
bedoeld in artikel 28, eerste/tweede lid onderdeel d WIJ). In voorkomende
gevallen is het in dat geval mogelijk met toepassing van artikel 18, eerste lid,
WWB de bijstandsnorm van de bijstandsgerechtigde partner te verlagen. Voor de situatie dat beide partners ten laste komende kinderen hebben, is een
specifieke regeling getroffen. Dan geldt voor de jongere partner de
gehuwdennorm die bij zijn leeftijd past (artikel 28,
vierde lid, WIJ). Omdat daar expliciet over gehuwdennorm wordt gesproken, is
verlaging van die norm wegens medebewoning, wel mogelijk. De algemene bijstand
die de bijstandsgerechtigde partner ontvangt, moet vervolgens daarop in
mindering worden gebracht. Berekening toepasselijke uitkering
In de WIJ is evenmin als in de WWB voorgeschreven, dat in gevallen waarin zowel
de toeslag als de norm verlaagd kunnen worden, de verlaging met voorrang op de
toeslag dient plaats te vinden. Het bij voorrang toepassen van de verlaging op
de toeslag blijft ook in de WIJ de aangewezen volgorde. In de praktijk leidt dit
overigens alleen bij de combinatie verlaging wegens woonsituatie en
leeftijdsverlaging (een andere verlaging is niet mogelijk in combinatie met de
leeftijdsverlaging) tot verschillende uitkomsten. Bovenstaande in acht nemend
kan de hoogte van de normuitkering voor jongeren als volgt worden berekend:
Norm;
Optellen toeslag (alleen bij alleenstaanden en alleenstaande
ouders)
OF
Korten met verlaging wegens het delen van een woning met anderen (alleen
bij gehuwden)
Korten met verlaging wegens woonsituatie;
OF
Korten met verlaging voor 21- en 22-jarige alleenstaanden op (het
restant van) de toeslag.
Leidt de uitkomst tot een lager bedrag aan bijstand dan de gestelde minima in
artikel 8 van de Toeslagenverordening, dan moet het college de bijstand
vaststellen op de van toepassing zijnde minimum hoogte volgens dit artikel. Zelfstandigen Jongeren met een zelfstandig bedrijf of beroep komen niet in aanmerking voor een
werkleeraanbod of inkomensvoorziening (artikel 23, eerste lid, onderdeel e,
resp. artikel 42, eerste lid, onderdeel m, WIJ). Zij kunnen een beroep doen op
de WWB. Dat geldt voor de voorbereidingskosten, de periodieke bijstand voor
levensonderhoud en voor bedrijfskapitaal. Aandachtspunt bij de algemene bijstand
voor levensonderhoud is wel dat voor die jongeren de normensystematiek uit de
WIJ van toepassing is (zie artikel 58 WIJ).ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1Evenals in de toeslagenverordening WWB is het begrip ‘gehuwdennorm’ omschreven,
omdat het uitkeringsgebouw in de WIJ, inclusief toeslagen en verlagingen, voor
21- tot 27-jarigen daaraan is gerelateerd. Volstaan is met een verwijzing naar
artikel 28, tweede lid, sub e, WIJ. De daar genoemde gehuwdennorm is gelijk aan
de gehuwdennorm genoemd in artikel 21, sub a, WWB. Evenmin als in de WWB wordt het begrip ‘woning’ in de WIJ omschreven. Gelet op
de analogie met de WWB mag aangenomen worden dat daarmee hetzelfde begrip is
bedoeld als in de WWB, te weten het begrip ‘woning’, bedoeld in de Wet op de
huurtoeslag, “een gebouwde onroerende zaak voor zover deze als zelfstandige
woonruimte, onvrije etage dan wel andere onzelfstandige woonruimte is verhuurd,
alsmede de onroerende aanhorigheden”. Het begrip ‘woonkosten’ is nader gedefinieerd, omdat dit van belang is voor de
toepassing van artikel 5 (verlaging woonsituatie). Aangesloten is bij de
begripsomschrijving die voorheen onder de vigeur van de Algemene Bijstandswet in
het Besluit landelijke normering (tot 1996) was opgenomen. Deze omschrijving
wordt in veel verordeningen nog gebruikt. Het is aan het college overgelaten om
de onderhoudskosten vast te stellen. Het is ook denkbaar dat geen gebruik wordt
gemaakt van het begrip ‘woonkosten’, maar van de begrippen ‘huur’ en
‘hypotheek’. Het verdient aanbeveling deze dan nader te omschrijven. Omdat een woning ook een woonwagen of woonschip kan zijn, is tevens verwezen
naar artikel 3, zesde lid WWB, waarin deze woonruimtes met een woning worden
gelijkgesteld. Begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet nader zijn omschreven
hebben dezelfde betekenis als in de WIJ. Zo wordt in deze verordening meerdere
malen het begrip ‘jongere’ gebruikt. Artikel 2, eerste lid, WIJ omschrijft dit
begrip. Onder jongere wordt verstaan: een hier te lande woonachtige Nederlander
(of daarmee gelijkgestelde vreemdeling) 16 jaar of ouder doch jonger dan 27
jaar. Voor de toepassing van deze verordening wordt onder jongeren echter
verstaan de jongeren in de leeftijd van 21 jaar of ouder maar jonger dan 27 jaar
(zie ook artikel 2). Artikel 2Artikel 35 WIJ schrijft voor dat in de verordening moet zijn vastgelegd voor
welke categorieën de norm wordt verlaagd of verhoogd. Artikel 3 Op grond van artikel 35, tweede lid, sub a, WIJ is de gemeenteraad verplicht om
te bepalen dat de toeslag 20 procent van de gehuwdennorm bedraagt voor de
alleenstaande of alleenstaande ouder in wiens woning geen ander zijn
hoofdverblijf heeft (onverminderd de mogelijkheid tot verlaging van norm of
toeslag op andere gronden). Dit is vastgelegd in lid 1. Ingeval in de woning een ander zijn hoofdverblijf heeft, wordt verondersteld dat
er noodzakelijke kosten van het bestaan gedeeld kunnen worden (bijvoorbeeld huur
en stookkosten). Zolang er geen sprake is van een gezamenlijke huishouding moet
er echter van worden uitgegaan dat niet alle kosten gedeeld kunnen worden. Een
toeslag blijft op zijn plaats. Evenals in de toeslagenverordening WWB is in deze
verordening als uitgangspunt gekozen voor de zgn. forfaitaire variant voor het
vaststellen van de hoogte van de toeslag. Forfaitair betekent dat niet de
werkelijke bestaanskosten en de mate waarin deze in concreto gedeeld worden
bepalend zijn voor de hoogte van de toeslag maar de enkele veronderstelling dat
het delen van kosten mogelijk is. De meeste gemeenten hebben gekozen voor deze
variant, omdat deze de meest efficiënte uitvoering oplevert en bovendien het
minst fraudegevoelig is. In de jurisprudentie is de forfaitaire variant algemeen
aanvaard (zie bijvoorbeeld CRvB 10 juli 2008, LJN: BD3700). In de
toeslagenverordening is daarom gekozen voor een toeslag van 10 procent van de
gehuwdennorm in het geval één ander in dezelfde woning zijn hoofdverblijf heeft.
Als nog een ander zijn hoofdverblijf in de woning heeft kunnen de kosten nog
meer gedeeld worden. Daarom is in het vierde lid bepaald dat er geen toeslag wordt verstrekt als er
twee of meer medebewoners zijn. Volledigheidshalve moet hier nog worden opgemerkt dat in de uitzonderlijke
situatie dat de medebewoner over geen enkele vorm van inkomen beschikt (denk aan
de niet rechthebbende partner of inwonende uitgeprocedeerde) verlaging van de
toeslag vanwege medebewoning niet kan worden toegepast. De medebewoner kan dan
immers daadwerkelijk geen bijdrage in de kosten leveren, waardoor er dus ook
geen voordeel is voor de betrokkene (CRvB 4 maart 2003, 00/3534 NABW en 02/3129
NABW). Artikel 4 Artikel 4 vormt het spiegelbeeld van artikel 3. Waar de norm voor een
alleenstaande (ouder) wordt verhoogd met 10% als een woning gedeeld wordt met
een ander, is dit ook gerealiseerd voor gehuwde jongeren in dezelfde situatie.
De jongeren kunnen in dat geval namelijk ook kosten delen met een ander en
daarom is een verlaging op zijn plaats. Zijn er meerdere personen waarmee de
bestaanskosten van de gehuwden kunnen worden gedeeld, dan wordt de verlaging
verhoogd. Artikel 5 Als aan een woning geen woonkostenverbonden zijn, is sprake van lagere
bestaanskosten dan in andere gevallen. Artikel 32 WIJ opent om die reden de
mogelijkheid om de norm of de toeslag te verlagen. Dat is in artikel 5
gerealiseerd. Artikel 5 leidt ertoe dat de norm of toeslag met 20% wordt
verlaagd als de jongere geen woonlasten betaalt. Dat kan zich voordoen bij
krakers, of als de woonkosten worden betaald door een derde, bijv. de ouders of
de ex-partner. Onder woonkosten wordt in dit verband verstaan de huur of, als de
jongere een eigen woning bewoont, de verschuldigde hypotheekrente en de aan het
eigendom verbonden zakelijke lasten alsmede een naar omstandigheden vast te
stellen bedrag voor onderhoud (CRvB 6 november 2001, nrs. 99/7 en 99/29 NABW). Wordt de norm of toeslag verlaagd omdat de jongere geen woonlasten heeft en is
hij daarnaast medebewoner, zodat de toeslag ook nog eens op die grond verlaagd
wordt, dan kan dit spoedig als een te ver gaande vorm van verlaging van de
uitkering worden aangemerkt, gelet op het totale effect van de dubbele verlaging
(zie CRvB 27 mei 2008, LJN: 2698). Op grond van het individualiseringsbeginsel
en de anti-cumulatiebepaling van artikel 7 zal de verlaging dan beperkt moeten
worden. In het tweede lid is bepaald dat als de jongere geen woning bewoont, de norm of
toeslag met 10% wordt verlaagd. Deze bepaling ziet op de mogelijkheid om de
uitkering van dak- en thuislozen te verlagen omdat deze lagere bestaanskosten
hebben dan jongeren die een woning bewonen.Artikel 6 Artikel 34 WIJ geeft het college de bevoegdheid om een verlaging toe te passing
indien het van oordeel is, dat gezien de hoogte van het minimum jeugdloon er een
drempel zou kunnen zijn om werk te aanvaarden. Aangezien het minimum jeugdloon
voor een 21-jarige lager is dan dat voor een 22-jarige ligt het voor de hand om
voor een 21-jarige een grotere verlaging toe te passen dan voor een 22-jarige. In artikel 6 wordt geregeld, dat -overeenkomstig het bepaalde in artikel 34 WIJ-
de verlaging voor een 21- of 22-jarige alleen kan plaatsvinden op de toeslag van
artikel 33 WIJ. Artikel 7De verschillende verlagingen in de Toeslagenverordening zien op verschillende
omstandigheden bij de jongere en kunnen elk afzonderlijk als redelijk worden
aangemerkt. Zonder dit artikel zou dat echter kunnen betekenen, dat het college
de inkomensvoorziening vanwege deze samenloop dermate laag zou moeten
vaststellen, dat er feitelijk geen sprake meer zou zijn van een toereikende
uitkering. In voorkomende gevallen zou het college op grond van artikel 35,
vierde lid, WIJ de inkomensvoorziening hoger moeten vaststellen. Daarom is er
voor gekozen om reeds in de Toeslagenverordening een absoluut
minimumbedrag vast te leggen, waarop het college de norm (inclusief
eventuele toeslag en verlagingen) tenminste moet vaststellen. Dat laat onverlet
dat in concrete omstandigheden het bij samenloop ook denkbaar is dat de norm
hoger moet worden vastgesteld. Het individualiseringsbeginsel kan dus met zich meebrengen dat bij samenloop ook
bij een resterende norm die boven de in dit artikel genoemde percentages ligt,
al aanleiding is om tot verhoging daarvan over te gaan, gelet op alle
omstandigheden van de jongere. Artikel 8Op grond van artikel 13 bestaat het recht op werkleeraanbod jegens het college
van de gemeente waar de jongere woonplaats heeft als bedoeld in de artikelen 10,
eerste lid, en 11 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek. Gelijktijdig met de
vaststelling van het recht op werkleeraanbod wordt op grond van artikel 25 WIJ
het recht op inkomensvoorziening ambtshalve vastgesteld.Indien zich er een situatie zou voordoen, waarin deze verordening niet voorziet,
heeft het college de bevoegdheid om individueel een toeslag of verlaging te
beoordelen.Artikel 9Artikel 9 bepaalt dat het college in bijzondere gevallen ten gunste van de
belanghebbende kan afwijken van de bepalingen van deze verordening. Afwijken kan
alleen ten gunste en nooit ten nadele. Verder is met nadruk gemeld: in
bijzondere gevallen. Het gebruik maken van deze hardheidsclausule moet beschouwd
worden als een uitzondering en niet als regel. In de rapportage en in de
beschikking moet duidelijke aangegeven worden waarom in een bepaalde situatie
van de verordening wordt afgeweken.Artikel 10 en 11Behoeft geen nadere toelichting.