CVDR86379_2Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2007nlregelingWoerden2018-07-03Woerden29 december 2010 Woerdense CourantMaatregelenverordening Wet werk en bijstand 2007Wet werk en bijstand, art. 18Wet werk en bijstand, art. 8, lid 1 sub bgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-12-15De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-07-012010-07-01intrekking2010/48maatschappelijke zorg en welzijnGeen.Deze regeling vervangt de "Maatregelenverordening 2004 gemeente Woerden".Art. 19 bevat een overgangsbepaling.Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2007De raad van de gemeente woerden, gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 22 augustus 2006; gelet op artikel 8, lid 1, onderdeel b en artikel 18 van de Wet werk en
inkomen; gezien het advies van de raadscommissie Zorg; besluit; vast te stellen "Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2007" 1Algemene bepalingenArtikel 1 Begripsomschrijving1. In deze verordening wordt verstaan onder: a. zeer ernstige misdragingen: het door de belanghebbende op een dusdanige
wijze benaderen van het college, dan wel onder haar ressorterende personen
die belast zijn met de uitvoering van de Wet werk en bijstand (WWB), dat
deze zich op een fysieke of psychische wijze dan wel een combinatie van
beiden bedreigd voelen. b. agressieprotocol: het door de gemeente Woerden vastgestelde protocol ter
voorkoming en bestrijding van agressie. c. fraude: het verwijtbaar informatie achterhouden, of verwijtbaar onjuiste
informatie verstrekken, met het doel een (hogere) uitkering te ontvangen
anders dan waarop men op grond van juiste en/of volledige informatie recht
zou hebben. d. benadelingsbedrag: het door de gemeente ten onrechte uitbetaalde bedrag
aan bijstand verhoogd met de loonheffing en de premies volksverzekeringen
waarvoor de gemeente die de bijstand verstrekt op grond van de Wet op de
loonbelasting 1964 inhoudingsplichtige is, alsmede met de vergoeding bedoeld
in artikel 46 van de Zorgverzekeringswet. 2. Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader
worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de Wet werk en bijstand (WWB) en de
Algemene wet bestuursrecht (Awb). Artikel 2 Het opleggen van een maatregel1. Als belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel
de uit de wet of de artikel 28, lid 2 of 29, lid 1 van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of
onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het college zeer
ernstig misdragen, wordt overeenkomstig deze verordening een maatregel
opgelegd. 2. Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert. Artikel 3 Berekeningsgrondslag1. De maatregel wordt toegepast op de bijstandsnorm. 2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden toegepast op
de bijzondere bijstand indien: a. aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van
artikel 12 van de wet; of b. de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met zijn recht op
bijzondere bijstand daartoe aanleiding geeft. Artikel 4 Het besluit tot opleggen van een maatregelIn het besluit tot opleggen van een maatregel worden in ieder geval vermeld:
de reden van de maatregel, de datum van aanvang van de maatregel, de duur
van de maatregel, het percentage waarmee de bijstand wordt verlaagd en,
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de duur en hoogte van de
maatregel die volgt uit deze verordening. Artikel 5 Afzien van het opleggen van een maatregel1. Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien: a. elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of b. de gedraging meer dan één jaar voor constatering van die gedraging door
het college heeft plaatsgevonden, met uitzondering van de gedraging die
schending van de inlichtingenplicht inhoudt; of c. de gedraging, die een schending van de inlichtingenplicht inhoudt langer
dan vijf jaar geleden heeft plaatsgevonden. 2. Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien daarvoor
dringende redenen aanwezig zijn. 3. Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond van
dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan schriftelijk mededeling
gedaan. Artikel 6 Ingangsdatum en tijdvak1. De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de volgende
eerstvolgende kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij
wordt uitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm. 2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende kracht
worden opgelegd, voor zover de bijstand nog niet is uitbetaald. 3. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende kracht
worden opgelegd, indien de inlichtingenplicht niet is nagekomen en de
bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend. 4. Een maatregel wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een maatregel die voor
een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd, wordt uiterlijk na
drie maanden nadat het besluit bekend gemaakt is, heroverwogen. 5. Een opgelegde maatregel die niet kan worden uitgevoerd omdat de bijstand
van belanghebbende is beëindigd, herleeft indien belanghebbende binnen 12
maanden opnieuw een beroep doet op bijstand. Artikel 7 Samenloop en recidive1. Indien belanghebbende zich tegelijkertijd schuldig heeft gemaakt aan
verschillende verwijtbare gedragingen, wordt voor het bepalen van de hoogte
en de duur van de maatregel uitgegaan van cumulatie van de percentages welke
gelden voor de verschillende gedragingen, met een maximum van 100% van de
bijstandsnorm. 2. De duur van de maatregel wordt verdubbeld indien de belanghebbende zich
binnen 12 maanden na bekendmaking van een besluit waarmee een maatregel is
opgelegd opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging. Indien de
belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging wederom verwijtbaar
gedrag vertoont, wordt de hoogte en de duur van de maatregel individueel
vastgesteld. 3. Voor de toepassing van het tweede lid wordt met een besluit waarmee een
maatregel is opgelegd, gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op
grond van dringende redenen als bedoeld in artikel 5, lid 2 van deze
verordening. Artikel 8 Horen van belanghebbende1. Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen. 2. Het horen van belanghebbende kan achterwege worden gelaten indien: a. de vereiste spoed zich daartegen verzet; b. de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of
omstandigheden hebben voorgedaan; c. de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het college of
van een derde aan wie het college met toepassing van artikel 7 van de wet
werkzaamheden in het kader van de wet heeft uitbesteed, om binnen een
gestelde termijn inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van
de wet; d. het college het horen niet nodig acht in het vaststellen van de ernst van
de gedraging of de mate van verwijtbaarheid; e. de maatregel wordt toegepast wegens zeer ernstige misdragingen als
bedoeld in artikel 15. 3. Het horen van de belanghebbende wordt niet achterwege gelaten indien de
maatregel wordt vastgesteld op 100% van de bijstandsnorm. 2Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan het verkrijgen of
behouden van algemeen geaccepteerde arbeidArtikel 9 CategorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van
artikel 9 van de wet niet of onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden
in de volgende categorieën: 1. eerste categorie: het zich niet of niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij de
Centrale organisatie werk en inkomen of het niet of niet tijdig laten
verlengen van de registratie. 2. tweede categorie: a. het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen; b. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling; 3. derde categorie: a. gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren; b. het niet of onvoldoende gebruikmaken van een door het college aangeboden
voorziening als bedoeld in artikel 9 lid 1 onder b en artikel 10 lid 1 van
de wet, voorzover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening; 4. vierde categorie: a. het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid; b. het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid; c. het niet of onvoldoende gebruikmaken van een door het college aangeboden
voorziening als bedoeld in artikel 9 lid 1 onder b en artikel 10 lid 1 van
de wet, voorzover dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening. Artikel 10 De hoogte en duur van de maatregelDe maatregel wordt onverminderd artikel 2 lid 2 vastgesteld op: 1. 5% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de eerste
categorie; 2. 20% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de
tweede categorie; 3. 40% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de derde
categorie; 4. 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de
vierde categorie. 3Niet (tijdig) nakomen van de inlichtingenplichtArtikel 11 Te laat verstrekken van gegevens1. Indien een belanghebbende de inlichtingenplicht niet is nagekomen door
informatie die van belang is voor de verlening van bijstand of de
voortzetting daarvan niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn te verstrekken, maar wel binnen de hersteltermijn, als bedoeld in
artikel 54 lid 2 van de wet, wordt onverminderd artikel 2 lid 2 een
maatregel opgelegd van 5% van de bijstandsnorm gedurende een maand. 2. Van het opleggen van een maatregel als bedoeld in het eerste lid kan
worden afgezien en worden volstaan met het geven van een schriftelijke
waarschuwing, tenzij het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting
plaatsvindt binnen een periode van twee jaar, te rekenen vanaf de datum
waarop eerder een belanghebbende een schriftelijke waarschuwing is gegeven. Artikel 12 Verstrekken van geen, onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder
gevolgen voor de bijstand1. Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht niet
heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van
bijstand, bedraagt de maatregel 5% van de bijstand gedurende een maand,
onverminderd artikel 2 lid 2. 2. Van het opleggen van een maatregel als bedoeld in het eerste lid kan
worden afgezien en worden volstaan met het geven van een schriftelijke
waarschuwing, tenzij het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting
plaatsvindt binnen een periode van twee jaar, te rekenen vanaf de datum
waarop eerder een belanghebbende een schriftelijke waarschuwing is gegeven. 3. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder het niet verstrekken van
inlichtingen tevens verstaan het na afloop van de hersteltermijn, als
bedoeld in artikel 54 lid 2 van de wet, alsnog verstrekken van inlichtingen. Artikel 13 Verstrekken van geen, onjuiste of onvolledige inlichtingen met
gevolgen voor de bijstand1. Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van
bijstand, wordt de maatregel afgestemd op de hoogte van het
benadelingsbedrag. 2. De maatregel wordt onverminderd artikel 2 lid 2 vastgesteld op: a. 10% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij een benadelingsbedrag
tot € 1.000,00; b. 20% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij een benadelingsbedrag
vanaf € 1.000,00 tot en € 2.000,00; c. 40% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij een benadelingsbedrag
vanaf € 2.000,00 tot en met € 4.000,00; d. 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij een benadelingsbedrag
groter dan € 4.000,00. 3. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder het niet verstrekken van
inlichtingen tevens verstaan het na afloop van de hersteltermijn, als
bedoeld in artikel 54 lid 2 van de wet, alsnog verstrekken van inlichtingen. 4. Indien het benadelingsbedrag gelijk is aan of meer bedraagt dan € 6.000,-
wordt geen maatregel opgelegd, maar aangifte gedaan bij het Openbaar
Ministerie. Bij een seponering door het Openbaar Ministerie dient alsnog een
maatregel te worden overwogen. 4Overige gedragingenArtikel 14 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1. Gedragingen van de belanghebbende die niet vallen onder de artikelen 8
tot en met 12 van deze verordening, maar ook aangemerkt kunnen worden als
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid, als bedoeld in artikel 18
lid 2 van de wet, leiden tot een maatregel. 2. Het college bepaalt welke gedragingen leiden tot een maatregel, alsmede
de hoogte en duur van de maatregel. Artikel 15 Zeer ernstige misdragingen Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het college
of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met
de uitvoering van de wet, wordt onverminderd artikel 2 lid 2 een maatregel
opgelegd van minimaal 25% van de bijstandsnorm gedurende een maand. Artikel 16 Nadere verplichtingenIndien aan belanghebbende een of meerdere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 tot en met 57 van de wet zijn opgelegd en deze niet in voldoende
mate worden nagekomen, wordt een verlaging toegepast van 20% van de
bijstandsnorm gedurende een maand. 5SlotbepalingenArtikel 17 CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als "Maatregelenverordening Wet werk
en bijstand 2007". Artikel 18 Inwerkingtreding1. Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2007. 2. De Maatregelenverordening 2004 gemeente Woerden wordt ingetrokken per 1
januari 2007. Artikel 19 OvergangsbepalingIndien de maatregelwaardige gedraging heeft plaatsgevonden vóór 1 januari
2007 gelden de bepalingen van deze verordening. De hoogte van de maatregel
wordt ten gunste van de belanghebbende gematigd tot hetgeen is bepaald in de
tot 1 januari 2007 van kracht zijnde verordening. Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 28 september 2006, de griffier, de voorzitter, W. Hooghiemstra mr. H.W. Schmidt Advies raadscommissie Zorg d.d. 13 september 2006: De commissie is positief over de verordening. De commissie heeft wel nog een
aantal vragen die vóór de raadsvergadering worden beantwoord. Artikelsgewijze toelichting Inleiding Rechten en plichten zijn twee kanten van één medaille. Het recht op een
uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat de vaststelling
van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke
uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook
van de mate waarin de opgelegde verplichtingen worden nagekomen. Onder de WWB dient de gemeente bij aanvang van de uitkeringssituatie aan
belanghebbende mede te delen wat de opgelegde verplichtingen zijn en wat de
directe gevolgen zijn voor de uitkering indien belanghebbende één of meer
van deze verplichtingen niet nakomt. De in de vorige zin genoemde gevolgen,
veelal een verlaging van de bijstand, worden door de gemeente zelf bepaald.
Artikel 8 lid 1 onderdeel b van de WWB schrijft voor dat de gemeenteraad bij
verordening regels stelt met betrekking tot het verlagen van de bijstand. In
de Maatregelenverordening WWB zijn deze regels vastgelegd. In artikel 18 WWB is bepaald in welke gevallen de gemeente tot verlaging
overgaat. In het eerste lid van artikel 18 wordt gesproken over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van de belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor de uitkeringsgerechtigden maatwerk is, waarbij
recht moet worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van uitkeringsgerechtigden. In het tweede lid wordt een
directe koppeling gelegd tussen de rechten en verplichtingen van
uitkeringsgerechtigden: het recht op bijstand is altijd verbonden aan de
verplichtingen die aan de bijstandsverlening zijn verbonden. Dit betekent
dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van
de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
belanghebbende, maar ook van de mate waarin de opgelegde verplichtingen
worden nagekomen. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een
bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt,
wordt de uitkering verlaagd. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar
van een verplichting. Het verlagen van de bijstand vanwege het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen zal worden aangeduid als het opleggen van een maatregel.
Daarmee wordt niet alleen aangesloten bij het spraakgebruik dat sinds de Wet
Boeten en Maatregelen gangbaar is, maar wordt ook het sanctionerende
karakter ervan benadrukt. Op grond van artikel 18 lid 2 WWB kan de bijstand (dat wil zeggen: algemene
bijstand en bijzondere bijstand) worden verlaagd. In deze verordening is er voor gekozen dat maatregelen in beginsel worden
opgelegd over de bijstandsnorm inclusief toeslagen en verlagingen. De
uitzondering hierop vormt de bijzondere bijstand voor jongeren van 18 tot 21
jaar. Deze groep ontvangt een lage algemene bijstandsuitkering die wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand voor de kosten van
levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de groep
21-jarigen en ouder. Ook kan in incidentele gevallen een maatregel opgelegd
worden over de bijzondere bijstand. Dit kan alleen als er een verband
bestaat tussen de gedraging van de belanghebbende en zijn recht op
bijzondere bijstand. Hoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1 BegripsomschrijvingDit artikel bevat enkele begripsomschrijvingen. Er is voor gekozen om
begrippen die al zijn omschreven in de Wet werk en bijstand (WWB) of de
Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet afzonderlijk te definiëren in deze
verordening. Dit voorkomt dat in geval van wijziging van betreffende
begrippen in de WWB en de Awb ook deze verordening moet worden gewijzigd. Artikel 2 Het opleggen van een maatregelLid 1De WWB verbindt aan het recht op een bijstandsuitkering de volgende
verplichtingen: 1. Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18 lid 2). 2. De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9). Deze plicht bestaat uit
twee soorten verplichtingen: - de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen en
deze te aanvaarden; en - de plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden voorziening
gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling. 3. De informatieplicht (artikel 17 lid 1). Op een uitkeringsgerechtigde rust
de verplichting aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging
mededeling te doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn
arbeidsinschakeling of het recht op bijstand. 4. De medewerkingsplicht (artikel 17 lid 2). Dit is de plicht van
uitkeringsgerechtigden om desgevraagd het college de medewerking te verlenen
die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet. De
medewerkingsplicht kan uit allerlei concrete verplichtingen bestaan, zoals: - het toestaan van huisbezoek; - het meewerken aan een psychologisch onderzoek. De Wet SUWI legt ook verplichtingen op aan uitkeringsgerechtigden. Het
betreft de verplichting om alle gevraagde gegevens en bewijsstukken aan de
Centrale organisatie werk en inkomen te verstrekken die nodig zijn voor de
beslissing door het college (artikel 28 lid 2 Wet SUWI) en de verplichting
om op verzoek of onverwijld uit eigen beweging alle feiten en omstandigheden
mee te delen aan de Centrale organisatie werk en inkomen, waarvan
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het
recht op bijstand, het geldend maken van het recht op bijstand of de hoogte
of de duur van de bijstand. Lid 2In de verordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending van een
verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van een
vaste procentuele verlaging van de bijstandsnorm. In het tweede lid is de hoofdregel neergelegd: een op te leggen maatregel
moet worden afgestemd op de individuele omstandigheden van de belanghebbende
en de mate van verwijtbaarheid. Dat wil zeggen dat bij elke op te leggen
maatregel zal moeten worden nagegaan of, gelet op de ernst van de gedraging,
de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van de
betrokken uitkeringsgerechtigde, afwijking van de hoogte en de duur van de
voorgeschreven standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de
standaardmaatregel kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen. Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd telkens de volgende drie stappen moet doorlopen: - Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging. - Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid. - Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de uitkeringsgerechtigde. Artikel 3 BerekeningsgrondslagLid 1In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd
over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke
norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Lid 2Onderdeel a: de 18 tot 21-jarigen ontvangen een lage jongerennorm, die
indien noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere
bijstand voor de kosten van levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op
de lage jongerennorm zou worden opgelegd, zou dit leiden tot
rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen en ouder. Onderdeel b: deze bepaling maakt het mogelijk dat het college in incidentele
gevallen een maatregel oplegt over de bijzondere bijstand, doch wel
voorzover de verwijtbare gedraging tot het verlenen van een hoger bedrag aan
bijzondere bijstand heeft geleid. Artikel 4 Het besluit tot opleggen van een maatregelHet opleggen van een maatregel vindt plaats door middel van een besluit.
Tegen dit besluit kan door de belanghebbende bezwaar en beroep worden
aangetekend. In dit artikel wordt aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet
worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) en dan met name uit het motiveringsvereiste. Het
motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en van
een deugdelijke motivering wordt voorzien. Artikel 5 Afzien van het opleggen van een maatregelLid 1Het afzien van het opleggen van een maatregel ‘indien elke vorm van
verwijtbaarheid’ ontbreekt, is geregeld in artikel 18 lid 2 WWB. Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat
de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder b. geregeld dat het college geen maatregelen
oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben
plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat de cliënt niet te lang in
onzekerheid wordt gehouden of de gemeente overgaat tot het opleggen van een
maatregel. Voor gedragingen die een schending van de informatieplicht inhouden en als
gevolg waarvan ten onrechte bijstand is verleend of een te hoog bedrag aan
bijstand is verleend, geldt in de verordening een verjaringstermijn van vijf
jaar. Voor wat betreft de duur van deze termijn is aansluiting gezocht bij
de in artikel 14e van de (oude) Abw genoemde termijn betreffende het
opleggen van een boete wegens niet-nakoming van de informatieplicht. Deze
termijn was in het leven geroepen om ervoor te zorgen dat, uit het oogpunt
der rechtszekerheid, de mogelijkheid tot het opleggen van een boete niet
eindeloos kan bestaan. Lid 2In dit lid is geregeld dat kan worden afzien van het opleggen van een
maatregel indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een algemene verplichting tot het opleggen van een
maatregel voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn indien voor de
belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Uit het woord
"dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en uitzonderlijks aan de
hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene principe gerechtvaardigd
zijn. Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en
kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Lid 3Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband
met eventuele recidive. Artikel 6 Ingangsdatum en tijdvakLid 1Het opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de
uitkering. Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren: 1. met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering; of 2. door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag met ingang van de
eerstvolgende kalendermaand nadat het besluit kenbaar is gemaakt. Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is
de gemakkelijkste methode, omdat dan niet hoeft te worden overgegaan tot
herziening van de bijstand en het terugvorderen van het te veel aan bijstand
betaalde bedrag. Om deze reden is in het eerste lid vastgelegd dat de
maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand,
die volgt op de kalendermaand waarin het besluit is bekend gemaakt. Voor de
berekening van de hoogte van de maatregel moet worden uitgegaan van de voor
die maand geldende bijstandsnorm. Lid 2Wanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde
is uitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. Lid 3Indien een uitkering is beëindigd kan geen maatregel in de toekomst worden
opgelegd. Het opleggen van een maatregel met terugwerkende kracht is slechts
mogelijk, als er sprake is van het niet nakomen van de inlichtingenplicht en
is vastgesteld, dat er ten onrechte of tot een te hoog bedrag aan bijstand
is verleend. Het te veel betaalde bedrag aan bijstand moet van de uitkeringsgerechtigde
worden teruggevorderd. De bijstand moet dan wel eerst worden herzien. Niet
alleen voor wat betreft de ten onrechte verstrekte uitkering, maar ook voor
wat betreft de met terugwerkende kracht toe te passen maatregel. Lid 4Dit lid regelt dat een maatregel voor bepaalde tijd kan worden opgelegd.
Wordt een maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal
het college de maatregel aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is
geregeld in artikel 18 lid 3 WWB. Het is ter beoordeling aan het college
wanneer die herbeoordeling plaatsvindt, als dat maar gebeurt binnen drie
maanden nadat het besluit is genomen. Bij zo’n herbeoordeling hoeven niet
opnieuw alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht te
worden gehouden. Een marginale beoordeling volstaat: het college moet
beoordelen of het redelijk is dat de opgelegde maatregel wordt
gecontinueerd. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gekeken naar de
omstandigheden waarin betrokkene verkeert, maar ook of de betreffende
persoon nu wel aan zijn verplichtingen voldoet. Lid 5Indien een maatregel is opgelegd, maar die wegens beëindiging van de
bijstand niet meer kan worden uitgevoerd, herleeft indien de belanghebbende
binnen 12 maanden na datum besluit tot opleggen van de maatregel terugkomt
in de bijstand. Een termijn van 12 maanden is een redelijke termijn. Datum
besluit tot oplegging maatregel blijft uiteraard bepalend voor de
beantwoording van de vraag of er bij een volgende maatregel al dan niet
sprake is van recidive. Artikel 7 Samenloop en recidiveLid 1De regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op
verschillende gedragingen van de bijstandsgerechtigde die (min of meer)
gelijktijdig plaatsvinden. Indien er sprake is van verschillende gedragingen
waarvoor in een zelfde periode een maatregel opgelegd zou kunnen worden, kan
voor deze verschillende gedragingen tegelijkertijd een maatregel worden
opgelegd. Dit betekent dus dat de afzonderlijke maatregelen in dat geval
worden opgeteld. Natuurlijk blijft de hoofdregel, neergelegd in artikel 2
lid 2, van toepassing: een op te leggen maatregel moet worden afgestemd op
de ernst van de gedraging, de omstandigheden en de mate van verwijtbaarheid. Lid 2 en 3Indien binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van
de maatregel. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld die
aanleiding is geweest tot een maatregel, ook indien wegens dringende redenen
is afgezien van het opleggen van een maatregel. Voor het bepalen van de
aanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit
waarmee de maatregel is opgelegd is verzonden. Op basis van deze bepaling kan een recidivemaatregel slechts een keer worden
toegepast. Indien de belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging
wederom verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte en de duur van de
maatregel individueel moeten worden vastgesteld. Artikel 8 Horen van belanghebbendeLid 1 Op grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen
van de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze
hoorplicht geldt echter niet bij de voorbereiding van beschikkingen die
betrekking hebben op een financiële aanspraak (artikel 4:12 Awb). In dit
artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordt
toegepast in beginsel voorgeschreven. Altijd horen bij een maatregel van
100%. Met horen wordt niet bedoeld een formele hoorprocedure. De belanghebbende
moet op enigerlei wijze in de gelegenheid zijn gesteld zijn/haar visie met
betrekking tot de geconstateerde gedraging te geven. Dit moet uit de
rapportage blijken. Lid 2 en 3Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De
onderdelen a. en b. staan ook genoemd in artikel 4:11 Awb. Let op: altijd horen bij een maatregel van 100%. Hoofdstuk 2 Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan het verkrijgen of
behouden van algemeen geaccepteerde arbeidArtikel 9 CategorieënDe gedragingen die schending inhouden van één van de verplichtingen, die
gelden op grond van artikel 9 WWB, worden in vier categorieën onderscheiden.
Hierbij is de ernst van de gedraging het onderscheidende criterium. Een
gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete
gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde arbeid. De gedragingen die in dit artikel worden genoemd zijn minder concreet
omschreven dan in het Maatregelenbesluit Abw, Ioaw en Ioaz van 19 juni 1996,
Stb. 360. De reden hiervoor is dat de WWB, in tegenstelling tot de Abw,
volstaat met een algemene omschrijving van de plicht tot
arbeidsinschakeling. De eerste categorie betreft de formele verplichting om zich als werkzoekende
in te schrijven bij het CWI en ingeschreven te blijven. De tweede categorie wordt onderscheiden in twee subcategorieën: a. het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen. Deze gedraging betreft schending van de verplichting tot het hebben van een
actieve houding op de arbeidsmarkt in ruime zin. Voorbeelden hiervan zijn
het te weinig solliciteren, het stellen van een onredelijke salariseis
tijdens een sollicitatiegesprek en het hebben van een negatieve houding
tijdens een sollicitatiegesprek. Ook het geval dat de belanghebbende te laat
terugkeert van vakantie is een gedraging als hier bedoeld. De belanghebbende
onttrekt zich dan namelijk aan de arbeidsmarkt en doet niet wat in zijn
vermogen ligt om algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen. b. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling. Voorbeeld hiervan zijn het weigeren mee te werken aan een toets in verband
met het bepalen of een bepaalde opleiding geschikt is voor de belanghebbende
en het weigeren mee te werken aan een medisch-arbeidskundig onderzoek naar
de mate van arbeidsgeschiktheid. Ook de derde categorie wordt onderscheiden in twee subcategorieën: a. gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren. Dit kunnen er veel
zijn. Het kan bijvoorbeeld gaan om niet verantwoorde eisen die de
belanghebbende stelt ten aanzien van het aanvaarden van werk, maar ook om
gedragingen die de kansen op arbeidsinschakeling verminderen. Negatieve
gedragingen kunnen onder andere blijken hoe de belanghebbende zich tijdens
een sollicitatiegesprek opstelt. b. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling voor zover dit niet
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van die
voorziening. c. Hierbij moet met name gedacht worden aan schending van verplichtingen die
aan belanghebbende zijn opgelegd in het kader van een reïntegratietraject.
Ook gedragingen die zich voordoen tijdens de werkstage vallen hieronder. De
gedraging valt alleen onder deze categorie indien de bewuste gedraging niet
tot gevolg heeft gehad dat de voorziening geen doorgang heeft gevonden of is
beëindigd. Indien dit wel het geval is geweest, dan dient er een maatregel
van de vierde categorie te worden opgelegd. De vierde categorie is onderverdeeld in drie subcategorieën: a. het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid. Deze gedraging duidt op de situatie dat geen gebruik wordt gemaakt van de
mogelijkheid om algemeen geaccepteerde arbeid, al dan niet in deeltijd, te
aanvaarden teneinde de bijstands-afhankelijkheid geheel of gedeeltelijk te
beëindigen. b. het door eigen toedoen niet behouden van arbeid in dienstbetrekking. Onder deze gedraging wordt gerekend de situatie waarin op verwijtbare wijze
door eigen toedoen voorafgaand aan de aanvraag dan wel tijdens de
bijstandsverlening – als het gaat om deeltijdwerk – betaalde arbeid niet
behouden wordt. Een voorbeeld hiervan is het herhaaldelijk te laat
verschijnen op het werk, waardoor de dienstbetrekking uiteindelijk wordt
ontbonden door de kantonrechter of de arbeidsovereenkomst niet wordt
verlengd. c. de voorziening gericht op arbeidsinschakeling vindt in het geheel geen
doorgang of komt voortijdig tot een einde. Voorbeelden hiervan zijn het
verwijtbaar door toedoen van de belanghebbende eindigen van het
reïntegratietraject en het weigeren van een werkstage. Artikel 10 De hoogte en duur van de maatregel Deze bepaling bevat de normering voor de vier categorieën van gedragingen
die van doen hebben met verplichtingen van belanghebbenden die gelden op
grond van artikel 9 WWB. In de hoogte van de normering wordt de ernst van de
gedraging tot uitdrukking gebracht. Hoofdstuk 3 Niet (tijdig) nakomen van de inlichtingenplichtArtikel 11 Te laat verstrekken van gegevensLid 1Indien de belanghebbende de voor de verlening van bijstand van belang zijnde
gegevens of gevorderde bewijsstukken niet binnen de door het college
gestelde termijn heeft verstrekt, kan het college het recht op bijstand
opschorten (artikel 54 lid 1 van de wet). Het college geeft vervolgens op
grond van artikel 54 lid 2 van de wet een hersteltermijn waarbinnen de
belanghebbende het verzuim kan herstellen door alsnog de gegevens of
bewijsstukken te verstrekken. Indien de belanghebbende de gegevens of
bewijsstukken binnen deze termijn verstrekt, dan wordt een maatregel van 5%
opgelegd op grond van dit artikel van deze verordening. Indien de gegevens
of bewijsstukken buiten deze termijn worden verstrekt, wordt een maatregel
opgelegd op grond van artikel 12 of 13. Lid 2Dit lid geeft de mogelijkheid om in plaats van een maatregel een
waarschuwing te geven. De waarschuwing wordt schriftelijk afgegeven. De waarschuwing is een
schriftelijk besluit van een bestuursorgaan inhoudende een
publiekrechtelijke rechtshandeling, waartegen de belanghebbende ingevolge de
Awb in bezwaar en vervolgens in beroep kan gaan. Artikel 12 Verstrekken van geen, onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder
gevolgen voor de bijstand Lid 1In dit artikel wordt de zogeheten “nulfraude” geregeld: het verstrekken van
onjuiste of onvolledige inlichtingen, zonder dat dit heeft geleid tot het
ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand. Een voorbeeld van nulfraude is het niet opgeven van een vermogensbestanddeel
waarbij de waarde van het bestanddeel niet tot gevolg heeft dat de voor de
belanghebbende(n) geldende vermogensgrens wordt overschreden. Lid 2Zie de toelichting bij artikel 10, lid 2. Lid 3Dit lid is toegevoegd om er geen misverstanden over te laten ontstaan dat er
in de situatie dat na afloop van de hersteltermijn de gevraagde gegevens
alsnog aan het college worden verstrekt, er ook sprake is van het niet
verstrekken van inlichting. Niet relevant voor de toepassing van dit lid is
of het besluit tot toekenning van bijstand na afloop van de hersteltermijn
al dan niet is ingetrokken op grond van artikel 54 lid 4 van de wet. Artikel 13 Verstrekken van geen, onjuiste of onvolledige inlichtingen met
gevolgen voor de bijstandLid 1Dit artikel is bedoeld om een maatregel op te leggen als schending van de
inlichtingenplicht heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog
bedrag verlenen van bijstand. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het
benadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is het bedrag als bedoeld in
artikel 58 lid 4 van de wet. Dat is het bedrag waarmee de gemeente wordt
benadeeld als het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
heeft geleid tot het ten onrechte of tot het een te hoog bedrag verlenen van
bijstand. Loonbelasting, premies volksverzekeringen en ziekenfondspremie,
voorzover deze belasting en premies niet verrekend kunnen worden met de
belastingdienst en het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, zijn
daardoor naast de netto teveel betaalde bijstand onderdeel van het
benadelingsbedrag. Lid 2 De maatregel wegens het niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht is afhankelijk gesteld van de hoogte van het bedrag aan
bijstand dat als gevolg van de schending van deze verplichting ten onrechte
of te veel aan de belanghebbende is verleend. Lid 3Zie de toelichting bij artikel 12, lid 3. Lid 4Onder het boeteregime van de Abw bestond de verplichting voor gemeenten om
proces-verbaal op te maken en aangifte te doen bij het Openbaar Ministerie
indien er sprake is van fraude en het benadelingsbedrag hoger is dan €
6.000,= (de aangifterichtlijn sociale zekerheid). Het is de bedoeling dat
deze taakverdeling tussen gemeenten en het OM blijft bestaan, ook al kent de
WWB de bestuurlijke boete niet en zullen gemeenten bij fraude (in casu het
niet nakomen van de inlichtingenplicht) een maatregel op moeten leggen. De
centrale raad voor beroep heeft zich in het (recente) verleden geregeld
uitgesproken tegen ‘dubbele bestraffing’. Het ligt daarom niet voor de hand
om over te gaan tot het opleggen van een maatregel, als het OM inmiddels een
sanctie heeft opgelegd. Het ‘una via’ beginsel (geen samenloop van sancties
op dezelfde onrechtmatige gedraging dan bij beslissing van één enkele
overheidsorgaan) verzet zich daar tegen. Hoofdstuk 4 Overige gedragingenArtikel 14 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidLid 1Aan de WWB ligt het beginsel ten grondslag dat een ieder in eerste instantie
in zijn eigen bestaanskosten dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat
iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te
voorkomen. Gebeurt dit niet of in onvoldoende mate dan is er veelal sprake
van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan. Indien de belanghebbende er blijk van heeft gegeven zich
daarvan onvoldoende bewust te zijn, wordt ingevolge dit artikel een
maatregel opgelegd. Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei
gedragingen blijken, zoals: - een onverantwoorde besteding van vermogen; - geen of een te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening. De verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de
voorziening in het bestaan, geldt reeds voordat een bijstandsuitkering wordt
aangevraagd. Dit betekent bijvoorbeeld dat, wanneer iemand in de periode
voorafgaand aan de bijstandsaanvraag een grote erfenis in korte tijd op
heeft uitgegeven, waardoor hij niet langer beschikt over voldoende middelen
om in de kosten van het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een
bijstandsuitkering moet aanvragen, het college hiermee rekening houdt door
het opleggen van een maatregel. Lid 2 Omdat het niet mogelijk is een limitatieve opsomming te geven van alle
gedragingen die leiden tot een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid geeft het tweede lid het college de mogelijkheid om de
hoogte van de maatregel af te stemmen op de ernst van de gedraging, de mate
van verwijtbaarheid en de omstandigheden waarin de belanghebbende verkeert. Bij het onverantwoord interen van vermogen kan de volgende richtlijn worden
gehanteerd: a. 10 % van de bijstandsnorm gedurende 3 maanden indien de
bijstandsverlening tot 3 maanden eerder moet worden verleend dan bij een
verantwoorde intering het geval zou zijn geweest; b. 20 % van de bijstandsnorm gedurende 3 maanden indien de
bijstandsverlening 3 tot 6 maanden eerder moet worden verleend dan bij een
verantwoorde intering het geval zou zijn geweest; c. 50 % van de bijstandsnorm gedurende 3 maanden indien de
bijstandsverlening meer dan 6 maanden eerder moet worden verleend dan bij
een verantwoorde intering het geval zou zijn geweest. Artikel 15 Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag dat in het
normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel wordt
beschouwd. Het college kan alleen een maatregel opleggen indien er een
verband bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen
bij het vaststellen van het recht op een uitkering. Vandaar dat in dit
artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben
plaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van WWB. In artikel 18 lid 2 wordt gesproken over ‘het zich
jegens het college zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer)
agressief gedrag tegenover leden van het college en hun ambtenaren
aanleiding is voor het opleggen van een maatregel. Er kan dus geen maatregel
worden opgelegd als een klant zich agressief heeft gedragen tegenover een
medewerker van een andere organisatie die belast is met de uitvoering van de
WWB (bijvoorbeeld een reïntegratiebedrijf). Bij het vaststellen van de
maatregel in de situatie dat een uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft
misdragen, zal gekeken moeten worden naar de ernst van de gedraging, de mate
van verwijtbaarheid en de persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende. Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de
volgende vormen van agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds
ernstiger) worden onderscheiden: - verbaal geweld (schelden); - discriminatie; - intimidatie (uitoefenen van psychische druk); - zaakgericht fysiek geweld (vernielingen); - mensgericht fysiek geweld; - combinatie van agressievormen. Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten
worden naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In
dit verband is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel
geweld en frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand
het toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken
(bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die ontstaat door
onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid
met frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat de mate van
verwijtbaarheid bij instrumenteel geweld in beginsel groter is dan bij
frustratiegeweld. Artikel 16 Nadere verplichtingenIn artikel 55 tot en met 57 van de wet wordt de mogelijkheid geboden om
naast de in Hoofdstuk 2 van de wet opgenomen verplichtingen aan
belanghebbende bepaalde andere verplichtingen op te leggen die strekken tot
arbeidsinschakeling of vermindering dan wel beëindiging van de bijstand. Hoofdstuk 5 SlotbepalingenArtikel 17 CiteertitelIn de uitvoeringspraktijk wordt veelal niet gesproken over de
“afstemmingsverordening”, maar over de “maatregelenverordening”. Men spreekt
ook over het opleggen van een maatregel. Daarom is gekozen voor
laatstgenoemde benaming. Artikel 18 InwerkingtredingDit artikel behoeft geen toelichting. Artikel 19 OvergangsbepalingDeze verordening kent ten aanzien van bepaalde gedragingen welke ook onder
de “oude” verordening van vóór 1 januari 2007 voor een maatregel in
aanmerking kwamen mogelijk een hoger maatregelpercentage. Uit het oogpunt
van rechtszekerheid voor de belanghebbende wordt voor een gedraging van vóór
1 januari 2007 het lagere “oude” maatregelpercentage toegepast, ofwel het
maatregelpercentage genoemd in deze verordening wordt tot dat lagere niveau
gematigd.