CVDR83094_2Bouwverordening gemeente MedembliknlregelingMedemblik2018-07-03MedemblikDe Medemblikker Courant 20-10-2011Bouwverordening gemeente MedemblikGemeentewet, art. 149Woningwet, art. 8gemeenteraadruimtelijke ordening, verkeer en vervoer2011-10-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-10-212011-10-21intrekkingIVR-11-00403Ruimtelijke ordening, verkeer en vervoerGeen.Geen.exb-2018-42148exb-2018-42149Bouwverordening gemeente Medemblik De raad van de gemeente Medemblik, gelezen het voorstel van het college van
burgemeester en wethouders; gelet op artikel 8 van de Woningwet en op
artikel 149 van de Gemeentewet B E S L U I T: Vast te stellen de navolgende verordening: ‘Bouwverordening gemeente
Medemblik’. BOUWVERORDENING GEMEENTE MEDEMBLIK.1Inleidende bepalingen1.1Begripsomschrijvingen 1. In deze verordening wordt verstaan onder: - Asbest: hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1, letter a, van
het Asbestverwijderingsbesluit 2005; - Besluit indieningsvereisten: het Besluit indieningsvereisten aanvraag
omgevingsvergunning voor het bouwen als bedoeld in artikel 40a, eerste
lid en 57, tweede en derde lid van de Woningwet; - Besluit bouwwerken: het Besluit omgevingsvergunning voor het
bouwensvrije en licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige
bouwwerken als bedoeld in artikel 43, eerste lid onder c en artikel 44,
tweede lid van de Woningwet; - Bouwbesluit: de algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel
2 van de Woningwet; - Bouwtoezicht: degenen, die ingevolge artikel 100a , eerste lid van de
Woningwet belast zijn met het bouw- en woningtoezicht; - Bouwwerk: elke constructie van enige omvang van hout, steen, metaal
of ander materiaal, die op de plaats van bestemming hetzij direct hetzij
indirect met de grond verbonden is, hetzij direct of indirect steun
vindt in of op de grond, bedoeld om ter plaatse te functioneren; - Deskundig bedrijf als bedoeld in hoofdstuk 8: hetgeen daaronder wordt
verstaan in artikel 6, eerste lid, van het Asbestverwijderingsbesluit
2005; - Gebruiksoppervlakte: de gebruiksoppervlakte als bedoeld in het
Bouwbesluit; - Hoogte van de weg: de hoogte van de weg zoals die door of namens het
bevoegd gezag is vastgesteld; - NEN: een door de Stichting Nederlands Normalisatie-Instituut
uitgegeven norm; - NVN: een door de Stichting Nederlands Normalisatie-Instituut
uitgegeven voornorm; - Straatpeil: voor een bouwwerk, waarvan de hoofdtoegang direct aan de
weg grenst de hoogte van de weg ter plaatse van die hoofdtoegang; voor
een bouwwerk, waarvan de hoofdtoegang niet direct aan de weg grenst de
hoogte van het terrein ter plaatse van die hoofdtoegang bij voltooiing
van de bouw; - Weg: alle voor het openbaar rij- of ander verkeer openstaande wegen
of paden daaronder begrepen de daarin gelegen bruggen en duikers, de tot
de wegen of paden behorende bermen en zijkanten, alsmede de aan de wegen
liggende en als zodanis aangeduide parkeerterreinen. 2. In deze
verordening wordt mede verstaan onder: - Bouwwerk: een gedeelte van een bouwwerk - Gebouw: een gedeelte van een gebouw1.2Termijnen (vervallen) 1.3Indeling van het gebied van de gemeente Alternatief 1 1. Voor de toepassing van deze verordening geldt als indeling van de
gemeente: a. het gebied binnen de bebouwde kom; het gebied buiten de bebouwde kom. 2. Als gebied binnen de bebouwde kom geldt het gebied, dat op de bij
deze verordening behorende kaart als zodanig is aangegeven.2De aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwen1Gegevens en bescheiden2.1.1Aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwen (vervallen)2.1.2In de aanvraag op te nemen gegevens (vervallen)2.1.3Bij de aanvraag in te dienen bescheiden (vervallen)2.1.4Gegevens met betrekking tot het coördineren van
vergunningaanvragen (vervallen)2.1.5Bodemonderzoek - 1. Het onderzoek betreffende de bodemgesteldheid als bedoeld in
artikel 8, vierde lid, van de Woningwet bestaat uit: a. de resultaten van een recent verkennend onderzoek verricht
volgens NEN 5740, bijlage B, uitgave 1999, waarbij voor een terrein
dat als verdacht geldt het onderzoeksrapport daarnaast nog bestaat
uit de resultaten van een onderzoek volgens het gecombineerde
protocol Bodemonderzoek milieuvergunningen en BSB (SDU, uitgave
oktober 1993); b. de resultaten van het nader onderzoek, verricht volgens het
Protocol Nader Onderzoek deel 1 (SDU, uitgave 1994) of de Richtlijn
Nader Onderzoek deel 1 (SDU, uitgave 1995), in het geval dat de
resultaten van het verkennend onderzoek uitwijzen dat sprake is van
bodemverontreiniging en voor de beoordeling van de ernst van deze
verontreiniging een nader onderzoek, als bedoeld in het Protocol
Nader Onderzoek deel 1 (SDU, uitgave 1994) of de Richtlijn Nader
Onderzoek deel 1 (SDU, uitgave 1995), onontkoombaar is. c. Indien op basis van het vooronderzoek aanleiding bestaat te
veronderstellen dat asbest, daaronder mede begrepen asbestvezels,
-deeltjes of –stof, in de bodem aanwezig is, vindt het onderzoek
mede plaats op de wijze als voorzien in NEN 5707, uitgave 2003. - 2.
De plicht tot het indienen van een onderzoeksrapport als bedoeld in
paragraaf 1.2.5, onder e, van de Bijlage bij het Besluit
indieningsvereisten geldt niet indien het bouwen betrekking heeft op
een bouwwerk dat naar aard en omvang gelijk is aan een bouwwerk als
genoemd in het Besluit bouwwerken. Deze verwijzing geldt niet voor
de hoogtebepalingen in het Besluit bouwwerken. - 3. Het bevoegd
gezag verleent geheel of gedeeltelijk ontheffing van de plicht tot
het indienen van een onderzoeksrapport als bedoeld in paragraaf
1.2.5 onder e van de Bijlage bij het Besluit indieningsvereisten ,
indien voor de toepassing van artikel 2.4.1 bij de gemeente reeds
bruikbare recente onderzoeksresultaten beschikbaar zijn. - 4. Indien het bouwen pas kan plaatsvinden nadat de aanwezige
bouwwerken zijn gesloopt, dient het bodemonderzoek plaats te vinden
nadat is gesloopt en voordat met de bouw wordt begonnen.2.1.6Overige gegevens en bescheiden behorende bij de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen (vervallen)2.1.7Bouwregistratie (vervallen)2.1.8Bijzondere bepalingen omtrent de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen woonwagens en standplaatsen
(vervallen)2Behandeling van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het
bouwen2.2.1Ontvangst van de aanvraag (vervallen)2.2.2Samenloop met vrijstelling ruimtelijke ordening (vervallen)2.2.3Bekendmaking van termijnen (vervallen)2.2.4In behandeling nemen en fasering omgevingsvergunning voor het
bouwenverlening (vervallen)2.2.5In behandeling nemen en bodemonderzoek (vervallen)2.2.6Kennisgeving van rechtswege verleende omgevingsvergunning
voor het bouwen In de schriftelijke kennisgeving over de van rechtswege verleende
omgevingsvergunning voor het bouwen als bedoeld in artikel 58 van de
Woningwet wordt aangegeven: a. de naam van de aanvrager; b. de plaats, de aard en het beoogde gebruik van het bouwwerk; c. de kadastrale aanduiding van het terrein, waarop gebouwd
wordt; d. de wijze waarop bezwaar kan worden gemaakt ingevolge de Algemene
wet bestuursrecht.3Welstandstoetsing2.3.1Welstandscriteria (vervallen)4Het tegengaan van bouwen op verontreinigde bodem2.4.1Verbod tot bouwen op verontreinigde bodem Op een bodem die zodanig is verontreinigd dat schade of gevaar is
te verwachten voor de gezondheid van de gebruikers, mag niet worden
gebouwd voorzover dat bouwen betrekking heeft op een bouwwerk: a. waarin voortdurend of nagenoeg voortdurend mensen zullen
verblijven; b. voor het bouwen waarvan een reguliere omgevingsvergunning voor
het bouwen is vereist; en c. 1. dat de grond raakt, of 2. waarvan het bestaande, niet-wederrechtelijke gebruik niet wordt
gehandhaafd.2.4.2Voorwaarden omgevingsvergunning voor het bouwen In afwijking van het bepaalde in artikel 2.4.1 en onverminderd het
bepaalde in artikel 4 van het Besluit indieningsvereisten en letter
e van paragraaf 1.2.5 van de bij dit besluit behorende bijlage,
kunnen het bevoegd gezag voorwaarden verbinden aan de
omgevingsvergunning voor het bouwen, in het geval zij op grond van
het in het Besluit indieningsvereisten bedoelde onderzoeksrapport
en/of andere bij hen bekende onderzoeksresultaten dan wel op grond
van het overeenkomstig het tweede lid van artikel 39 van de Wet
bodembescherming goedgekeurde saneringsplan bedoeld in artikel 39,
eerste lid, van die Wet van oordeel zijn, dat de bodem niet geschikt
is voor het beoogde doel maar door het stellen van voorwaarden
alsnog geschikt kan worden gemaakt.5Voorschriften van stedenbouwkundige aard en
bereikbaarheidseisen2.5.1Richtlijnen voor de verlening van ontheffing van de
stedenbouwkundige bepalingen (vervallen) (vervallen)2.5.2Anti-cumulatiebepaling Terrein dat voor het verlenen van een omgevingsvergunning voor het
bouwen in aanmerking moet worden genomen mag niet nog eens bij de
verlening van een omgevingsvergunning voor het bouwen voor een ander
bouwwerk in aanmerking worden genomen.2.5.3Bereikbaarheid van bouwwerken voor wegverkeer.
Brandblusvoorzieningen - 1. Indien de toegang tot een bouwwerk dat voor het verblijf van
mensen is bestemd, meer dan 10 meter is verwijderd van een openbare
weg, moet een verbindingsweg tussen die toegang en het openbare
wegennet aanwezig zijn die geschikt is voor verhuisauto's,
vuilnisauto's, ziekenauto's, brandweerauto's en het overige te
verwachten verkeer. - 2. Een geschikte verbindingsweg in de zin van het eerste lid
moet, tenzij de gemeenteraad voor de desbetreffende weg in een
bestemmingsplan of in een verordening of anderszins voorschriften
heeft vastgesteld: a. een breedte hebben van ten minste 4,5 m, over een breedte van
ten minste 3,25 m zijn verhard en een vrije hoogte boven de kruin
van de weg hebben van ten minste 4,2 m; b. zijn verhard op een wijze die geschikt is voor motorvoertuigen
met een massa van ten minste 14.600 kg en zijn voorzien van de
nodige kunstwerken; en c. op doeltreffende wijze kunnen afwateren. - 3. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op een
bijgebouw, als bedoeld in artikel 2, onder b, van het Besluit
bouwwerken, voorzover dit bijgebouw niet tot bewoning bestemd is,
maar wel tot een hoofdgebouw behoort dat op hetzelfde terrein is
gelegen. - 4. Nabij ieder bouwwerk dat voor het verblijf van mensen is
bestemd, moeten zodanige opstelplaatsen voor brandweerauto's
aanwezig zijn, dat een doeltreffende verbinding tussen die auto's en
de bluswatervoorziening kan worden gelegd. - 5. Bij afwezigheid van een toereikende openbare
bluswatervoorziening moet worden zorg gedragen voor een
doeltreffende niet-openbare bluswatervoorziening. - 6. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste en het vierde lid, indien de aard, de ligging en het
gebruik van het bouwwerk zich daarvoor lenen.2.5.3ABrandweeringang - 1. Indien een automatische doormelding van brand naar de
alarmcentrale van de brandweer plaatsvindt, wordt, indien het gebouw
over meerdere toegangen beschikt, in overleg met de brandweer ten
minste één van de toegangen als brandweeringang aangewezen. - 2. Een brandweeringang moet automatisch opengaan bij een
brandmelding of te openen zijn met behulp van een systeem dat in
overleg met de brandweer is bepaald.2.5.4Bereikbaarheid van gebouwen voor gehandicapten - 1. Tussen de toegang van enerzijds: a. een woning of een woongebouw, als bedoeld in artikel 4.3 van het
Bouwbesluit; b. een gebouw met een al dan niet gemeenschappelijke
toegankelijkheidssector, als bedoeld in artikel 4.3 van het
Bouwbesluit; en anderzijds de openbare weg moet een mede voor gehandicapten
begaanbare weg of begaanbaar pad aanwezig zijn. - 2. Voor de in het eerste lid bedoelde wegen en paden geldt dat
zij: a. ten minste 1,10 m breed moeten zijn; b. geen kleinere vrije doorgang mogen hebben dan 0,85 m; en c. ten hoogste een hoogteverschil mogen overbruggen van 0,02 m,
tenzij dit plaatsvindt door middel van een hellingbaan die voldoet
aan het bepaalde in de artikelen 2.39 en 2.40 van het
Bouwbesluit.2.5.5Ligging van de voorgevelrooilijn De voorgevelrooilijn is: - a. langs een wegzijde met een regelmatige of nagenoeg regelmatige
ligging van de voorgevels van de bestaande bebouwing: de evenwijdig
aan de as van de weg gelegen lijn, welke, zoveel mogelijk
aansluitend aan de ligging van de voorgevels van de bestaande
bebouwing, een zoveel mogelijk gelijkmatig beloop van de rooilijn
overeenkomstig de richting van de weg geeft; - b. langs een wegzijde waarlangs geen bebouwing als onder a
bedoeld aanwezig is en waarlangs mag worden gebouwd: bij een
wegbreedte van ten minste 10 meter, de lijn gelegen op 15 meter uit
de as van de weg; bij een wegbreedte geringer dan 10 meter, de lijn
gelegen op 10 meter uit de as van de weg.2.5.6Verbod tot bouwen met overschrijding van de
voorgevelrooilijn Onverminderd het bepaalde in artikel is het verboden een
omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwwerk te bouwen met
overschrijding van de voorgevelrooilijn.2.5.7Toegelaten overschrijding van de voorgevelrooilijn Het verbod tot bouwen met overschrijding van de voorgevelrooilijn
is niet van toepassing op: - onderdelen van een omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig
bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren opgevat zouden moeten
worden als het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende
aard, als bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van het Besluit
bouwwerken; - andere onderdelen van een omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren niet
vallen onder de werking van artikel 3, eerste lid, onder k, van het
Besluit bouwwerken , te weten: - ondergrondse uitsteeksels, zoals funderingsonderdelen,
rioolleidingen en rioolputten; - stoepen, stoeptreden en toegangsbruggen, mits zij de grens van de
weg met niet meer dan 0,3 m overschrijden.2.5.8Ontheffing voor overschrijdingen van de
voorgevelrooilijn - 1. Het bevoegd gezag kan - met inachtneming van het bepaalde in
het tweede lid - ontheffing verlenen van het verbod tot het bouwen
met overschrijding van de voorgevelrooilijn voor: a. ondergrondse bouwwerken zoals kelders, kelderkoekoeken en
kelderingangen, mits de bovenzijde daarvan niet hoger gelegen is dan
het straatpeil; b. bouwwerken, geen gebouw zijnde, anders dan bedoeld in artikel 3,
eerste lid, onder i, en derde lid, van het Besluit bouwwerken , die
naar hun aard en bestemming op een voor de voorgevelrooilijn gelegen
erf toelaatbaar zijn; c. laadperrons, stoepen en stoeptreden, die de grens van de weg
overschrijden; d. erkers, serres en andere uitbouwen, alsmede balkons en
galerijen, die de voorgevelrooilijn met niet meer dan 1,50 m
overschrijden; e. trappenhuizen, buitentrappen en liftschachten, hijsinrichtingen
en stortbuizen, alsmede andere luifels, dakoverstekken,
uitspringende schoorsteenwanden, reclametoestellen en
draagconstructies voor reclames dan bedoeld zijn in; f. overbouwingen ten dienste van de verbinding tussen twee
bouwwerken; g. bouwwerken aan of bij een monument - als bedoeld in de
Monumentenwet 1988 dan wel in de provinciale of gemeentelijke
monumentenverordening - voor zover zulks niet bezwaarlijk is met het
oog op de in historisch-esthetisch opzicht gewenste aansluiting bij
het karakter van de bestaande omgeving. - 2. Voor het bouwen boven een weg kan alleen ontheffing worden
verleend, indien niet lager gebouwd wordt dan: - 4,20 m boven de hoogte van de rijweg, met inbegrip van een strook
van 0,50 m breedte ter weerszijden van die rijweg; - 2,20 m boven de hoogte van een ander deel van de weg; en dan nog voor zover de veiligheid van de gebruikers van de weg
niet in gevaar komt.2.5.9Bouwen op de weg Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het verbod tot bouwen
met overschrijding van de voorgevelrooilijn voor het bouwen op de
weg van: a. gebouwen ten behoeve van een op het openbaar net aangesloten
nutsvoorziening, het telecommunicatieverkeer, het openbaar vervoer
of het wegverkeer, anders dan bedoeld in artikel 3, eerste lid,
onder i, van het Besluit bouwwerken; b. bouwwerken, geen gebouw zijnde, ten dienste van het verkeer, de
waterhuishouding, de energievoorziening of het
telecommunicatieverkeer, alsmede straatmeubilair, anders dan bedoeld
in artikel 3, derde lid, onder a, b en e, van het Besluit bouwwerken
; c. vrijstaande winkel- of reclamevitrines; d. reclametoestellen en draagconstructies voor reclame; e. andere omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken,
die naar hun aard en bestemming op de weg toelaatbaar zijn.2.5.10Plaatsing van de voorgevel ten opzichte van de
voorgevelrooilijn. Afschuining van straathoeken 1. Een naar de weg gekeerd gevelvlak van een gebouw moet in de
voorgevelrooilijn zijn geplaatst. 2. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing in: a. de gevallen genoemd in en in die waarin de ontheffing genoemd in
de en is verleend; b. in de gevallen genoemd in en in die waarin de ontheffing genoemd
in is verleend, voor zover het bouwwerk geheel achter de
achtergevelrooilijn is geplaatst; c. in de gevallen, bedoeld in het derde lid. 3. Indien van wegen die elkaar kruisen of van een weg die een knik
maakt van 90 graden of minder, de tegenover elkaar liggende
voorgevelrooilijnen zich in beide wegen of zich vóór en na de knik
op onderlinge tussenafstanden van minder dan 3 meter bevinden, moet
de bebouwing op de hoeken - over een hoogte op een dergelijke hoek
van niet meer dan 4,2 meter boven straatpeil - worden afgerond of
afgeschuind, met dien verstande dat de daardoor onbebouwd blijvende
oppervlakte niet groter dan 2 m2 behoeft te zijn. 4. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid voor: a. gebouwen behorende tot een complex van gebouwen; b. gebouwen op handels- en industrieterreinen; c. vrijstaande enkele of dubbele eengezinshuizen; d. bijgebouwen, anders dan de in artikel 2, onder b, van het
Besluit bouwwerken bedoelde gebouwen; e. gebouwen ten dienste van bodemcultuur en veeteelt, pluimveeteelt
daaronder begrepen, en de daarbijbehorende woningen; f. gedeelten van naar de weg gekeerde gevels; g. gevallen, waarin de welstand bij het verlenen van de ontheffing
is gebaat.2.5.11Ligging achtergevelrooilijn 1. De achtergevelrooilijn is evenwijdig aan de voorgevelrooilijn en
bevindt zich: a. in een aan alle zijden bebouwd of te bebouwen driehoekig,
vierhoekig of regelmatig veelhoekig bouwblok op een afstand van de
voorgevelrooilijn gelijk aan de helft van de straal van de
ingeschreven cirkel binnen de voorgevelrooilijnen, doch op geen
grotere afstand van de voorgevelrooilijn dan 15 meter. Indien meer
dan één ingeschreven cirkel binnen de voorgevelrooilijnen kan worden
beschreven, geldt de grootste; b. in een aan alle zijden bebouwd of te bebouwen bouwblok van een
andere dan onder a genoemde vorm op zodanige afstand van de
voorgevelrooilijn, bepaald op de wijze als onder a bepaald, na
herleiding van de vorm van het bouwblok tot een of meer der onder a
genoemde vormen, voor zover zij op zich zelf of gezamenlijk de vorm
van het bouwblok het meest nabijkomen, doch op geen grotere afstand
van de voorgevelrooilijn dan 15 meter; c. in een slechts aan drie zijden bebouwd of te bebouwen
rechthoekig bouwblok, langs deze drie zijden op een afstand van de
voorgevelrooilijn gelijk aan 1/4 van de afstand tussen de
voorgevelrooilijnen van de beide zich tegenover elkaar bevindende
bebouwde of te bebouwen zijden van het bouwblok, doch op geen
grotere afstand van de voorgevelrooilijn dan 15 meter; d. in een slechts aan twee tegenover elkaar gelegen zijden bebouwd
of te bebouwen rechthoekig bouwblok, langs deze twee zijden op een
afstand van de voorgevelrooilijn gelijk aan 1/4 van de afstand
tussen de voorgevelrooilijnen van de beide zich tegenover elkaar
bevindende bebouwde of te bebouwen zijden van het bouwblok, doch op
geen grotere afstand van de voorgevelrooilijn dan 15 meter; e. in alle niet onder a tot en met d genoemde gevallen op een
afstand die wordt bepaald met inachtneming van de beginselen, welke
zijn neergelegd in a tot en met d van dit lid, doch op geen grotere
afstand van de voorgevelrooilijn dan 15 meter. 2. Indien in een hoekbebouwing de elkaar snijdende
achtergevelrooilijnen een scherpe hoek vormen moeten de achterzijden
van die bebouwing - in het belang van de toetreding van daglicht -
over een afstand van ten minste 5 meter ter weerszijden van bedoeld
snijpunt ten minste 2 meter terugliggen ten opzichte van beide
achtergevelrooilijnen. 3. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het tweede lid, voor zover de aard, de indeling en het gebruik van
de gebouwen in de hoekbebouwing dit toelaten.2.5.12Verbod tot bouwen met overschrijding van de
achtergevelrooilijn Onverminderd het bepaalde in is het verboden omgevingsvergunning
voor het bouwenplichtige bouwwerken te bouwen met overschrijding van
de achtergevelrooilijn.2.5.13Toegelaten overschrijding van de achtergevelrooilijn Het verbod tot bouwen met overschrijding van de achtergevelrooilijn
is niet van toepassing op: a. buiten de bebouwde kom gelegen kassen en bouwwerken, geen
gebouwen zijnde, voor doeleinden van bodemcultuur en veeteelt,
pluimveeteelt daaronder begrepen; b. buiten de bebouwde kom gelegen gebouwen, geen kassen zijnde,
voor doeleinden van bodemcultuur en veeteelt, pluimveeteelt
daaronder begrepen, indien de afstand tot de zijdelingse grens van
het erf ten minste 20 meter bedraagt; c. onderdelen van een omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig
bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren opgevat zouden moeten
worden als een aan- of uitbouw, als bedoeld in artikel 2, onder a,
van het Besluit bouwwerken; d. onderdelen van een omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig
bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren opgevat zouden moeten
worden als het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende
aard, als bedoeld in de artikel 3, eerste lid, onder k, van het
Besluit bouwwerken; e. andere onderdelen van een omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren niet
vallen onder de werking van artikel 3, eerste lid, onder k, van het
Besluit bouwwerken , te weten: 1. ondergrondse uitsteeksels, zoals funderingsonderdelen,
rioolleidingen en rioolputten; 2. terrassen, bordessen en bordestreden; f. antennes, anders dan bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder e
en f, van het Besluit bouwwerken.2.5.14Ontheffing voor overschrijdingen van de
achtergevelrooilijn Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het verbod tot bouwen
met overschrijding van de achtergevelrooilijn voor: a. buiten de bebouwde kom gelegen gebouwen, geen kassen zijnde,
voor doeleinden van bodemcultuur en veeteelt, pluimveeteelt
daaronder begrepen, waarvan de afstand tot de zijdelingse grens van
het erf minder dan 20 meter bedraagt; b. binnen de bebouwde kom gelegen kassen; c. vrijstaande enkele of dubbele eengezinshuizen; d. gebouwen op een terrein waarvan twee tegenover elkaar liggende
zijden grenzen aan wegen, aan een weg en een openbaar water, aan een
weg en een spoorweg of aan een weg en een plantsoen en welk terrein
slechts aan één van die zijden mag worden bebouwd; e. gebouwen op binnenterreinen, mits hiervan de bereikbaarheid, als
bedoeld in de en , is verzekerd; f. bijgebouwen, anders dan de gebouwen, bedoeld in artikel 2, onder
b, van het Besluit bouwwerken; g. gebouwen in een bouwstrook of bouwblok, geheel of overwegend
handels- of industrieterrein omvattend; h. omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken, geen
gebouw zijnde; i. ondergrondse bouwwerken, zoals kelders, kelderkoekoeken en
kelderingangen, mits de bovenzijde daarvan niet hoger is gelegen dan
de hoogte van het terrein ter plaatse bij voltooiing van de
bouw; j. erkers en overige uitbouwen, anders dan de uitbouwen, bedoeld in
artikel 2, onder a, van het Besluit bouwwerken; k. trappenhuizen, buitentrappen en liftschachten, hijsinrichtingen
en stortbuizen, balkons en veranda's, alsmede andere luifels,
afdaken, dakoverstekken, uitspringende schoorsteenwanden, terrassen
en bordessen dan bedoeld zijn in; l. bouwwerken aan of bij een monument - als bedoeld in de
Monumentenwet 1988 dan wel in de provinciale of gemeentelijke
monumentenverordening - voor zover zulks niet bezwaarlijk is om de
in historisch-esthetisch opzicht gewenste aansluiting te verkrijgen
bij het karakter van de bestaande omgeving.2.5.15Erf bij woningen en woongebouwen 1. Bij een woning of woongebouw moet een erf aanwezig zijn dat ten
minste een strook grond omvat die: a. over de volle breedte van het gebouw aansluit aan de
achtergevel, en b. voor wat betreft het achter het gebouw gelegen deel dat is
begrepen tussen het verlengde van de zijgevels, een diepte heeft van
ten minste 5 meter. 2. De maat genoemd in het eerste lid, moet worden gemeten haaks op
de achtergevelrooilijn en vanuit het verst achterwaarts gelegen deel
van het gebouw. Daarbij moeten de onderdelen van dat gebouw, bedoeld
in , en de balkons en veranda's buiten beschouwing blijven. 3. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in: a. het eerste lid, wat de aanwezigheid van het erf betreft, indien
de gelijkstraats gelegen bouwlaag niet tot bewoning bestemd is; b. het eerste lid, indien aan één van de volgende voorwaarden wordt
voldaan: 1. een gunstige, andere indeling van het erf is aanwezig; 2. het gebouw zal zijn gelegen op een terrein waarvan twee
tegenover elkaar liggende zijden grenzen aan wegen, aan een weg en
een openbaar water, aan een weg en een spoorweg of aan een weg en
een plantsoen, mits dat terrein slechts aan één van die zijden mag
worden bebouwd en tevens een erf van redelijke afmetingen tot stand
wordt gebracht; 3. bij het vergroten van een gebouw dat niet aan de bepalingen voor
te bouwen woningen en woongebouwen van het Bouwbesluit voldoet,
wordt de bestaande toestand verbeterd. 2.5.16Erf bij overige gebouwen 1. Achter een gebouw, waarvan geen deel tot woning, anders dan als
dienstwoning is bestemd, moet een bij het gebouw behorend erf
aanwezig zijn ter diepte van ten minste 2 meter achter het verst
achterwaarts gelegen deel van het gebouw en over de volle breedte
daarvan. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid: a. indien ligging en bestemming van het gebouw hiervoor geen
beletsel vormen; b. indien, voor zover nodig, ontheffing is verleend van het verbod
tot overschrijding van de achtergevelrooilijn.2.5.17Ruimte tussen bouwwerken 1. De zijdelingse begrenzing van een bouwwerk moet ten opzichte van
de zijdelingse grens van het erf zodanig zijn gelegen dat tussen dat
bouwwerk en de op het aangrenzende erf aanwezige bebouwing geen
tussenruimten ontstaan die: a. vanaf de hoogte van het erf tot 2,2 meter daarboven minder dan 1
meter breed zijn; b. niet toegankelijk zijn. Bebouwing van ondergeschikte aard op het erf of op het aangrenzende
erf wordt hierbij buiten beschouwing gelaten. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in het
eerste lid, indien voldoende mogelijkheid aanwezig is voor reiniging
en onderhoud van de vrij te laten ruimte.2.5.18Erf- en terreinafscheidingen 1. Erf- en terreinafscheidingen, anders dan bedoeld in artikel 2,
onder e, van het Besluit bouwwerken , zijn niet toegelaten. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid in het belang van het af te scheiden erf of
terrein.2.5.19Bouwen nabij bovengrondse hoogspanningslijnen en ondergrondse
hoofdtransportleidingen 1. Binnen een strook van 6 meter ter weerszijden van voor
stroomgeleiding bestemde draden van bovengrondse hoogspanningslijnen
mogen zich geen delen bevinden van andere omgevingsvergunning voor
het bouwenplichtige bouwwerken dan die welke deel uitmaken van de
hoogspanningslijn. Bij het bepalen van deze afstand moet rekening
worden gehouden met het uitzwaaien van de draden ten gevolge van de
wind. Onder hoogspanningslijn wordt in dit artikel verstaan een lijn
met een nominale elektrische spanning van 1.000 volt of meer. 2. Binnen een strook van 6 meter ter weerszijden van een
ondergrondse hoofdtransportleiding mogen geen omgevingsvergunning
voor het bouwenplichtige bouwwerken worden gebouwd. 3. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van: a. het bepaalde in het eerste lid voor wat betreft de afstand van 6
meter, indien de elektrische spanning van de hoogspanningslijn
daarvoor geen bezwaar oplevert; b. het bepaalde in het tweede lid voor wat betreft de afstand van 6
meter, indien daartegen met het oog op de veilige en ongestoorde
ligging van de leiding geen bezwaar bestaat.2.5.20Toegelaten hoogte in de voorgevelrooilijn Alternatief 1 1. Onverminderd het bepaalde in bedraagt de maximale hoogte van een
omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwwerk in het vlak
door de voorgevelrooilijn 1 meter, vermeerderd met: a. in de bebouwde kom éénmaal de afstand tussen de
voorgevelrooilijnen langs de desbetreffende weg; b. buiten de bebouwde kom 0,75 maal de afstand tussen de
voorgevelrooilijnen langs de desbetreffende weg. 2. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op
hoekbebouwing aan wegen, waarvan de afstand tussen de
voorgevelrooilijnen onderling verschilt, in welk geval aan de zijde
van de smalle weg tot de hoogte welke aan de brede weg is
toegelaten, mag worden gebouwd over een lengte van de hoek af gelijk
aan de afstand tussen de voorgevelrooilijn van de smalle weg, doch
over geen grotere lengte dan 15 meter. 3. De in het eerste lid bedoelde afstand wordt gemeten haaks op de
desbetreffende voorgevelrooilijn in het midden van de breedte van
het bouwwerk of de projectie daarvan op de voorgevelrooilijn. 4. Indien aan de overzijde van de weg een voorgevelrooilijn
ontbreekt geldt ter bepaling van de grootste toegelaten hoogte,
bedoeld in het eerste lid, de dichtst bij gelegen tegenoverliggende
rooilijn. Indien de tegenoverliggende rooilijn plaatselijk is
onderbroken geldt ter plaatse van die onderbreking de verst
verwijderde van de beide ter weerszijden van de onderbreking
voorkomende rooilijnen.2.5.21Toegelaten hoogte in de achtergevelrooilijn Alternatief 1 1. Onverminderd het bepaalde in bedraagt de maximale hoogte van een
omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwwerk in het vlak
door de achtergevelrooilijn 1 meter, vermeerderd met: a. in de bebouwde kom éénmaal de afstand tot de tegenoverliggende
achtergevelrooilijn in hetzelfde bouwblok; b. buiten de bebouwde kom 0,75 maal de afstand tot de
tegenoverliggende achtergevelrooilijn in hetzelfde bouwblok. 2. De in het eerste lid bedoelde afstand wordt gemeten haaks op de
achtergevelrooilijn ter plaatse van het bouwwerk. Indien de te
beschouwen achtergevelrooilijnen niet evenwijdig lopen, wordt voor
elke 5 meter breedte van de achterzijde van het bouwwerk uitgegaan
van de gemiddelde afstand tussen de achtergevelrooilijnen. Indien
een tegenoverliggende achtergevelrooilijn ontbreekt, wordt gemeten
tot de dichtstbijzijnde tegenover de achtergevelrooilijn gelegen
voorgevelrooilijn. 3. In afwijking van het bepaalde in het eerste lid mag de maximale
hoogte van een bouwwerk in het vlak door de achtergevelrooilijn niet
meer bedragen dan de maximale hoogte in de aangrenzende 5 meter van
een aanliggende achtergevelrooilijn in hetzelfde bouwblok. 4. Indien het terrein achter de achtergevelrooilijn lager dan
straatpeil ligt, moet de in het eerste lid bedoelde hoogte worden
verminderd met een maat, gelijk aan het verschil tussen het
straatpeil en het peil van het onderhavige terrein ter plaatse van
de achtertoegang bij voltooiing van de bouw.2.5.22Toegelaten hoogte van zijgevels tegenover een
achtergevelrooilijn 1. Indien op een kruising van wegen de achtergevels van de
bebouwing, gelegen aan de ene weg, doorgebouwd zijn tot aan de
voorgevelrooilijn van de andere weg en bovendien in die achtergevels
ramen aanwezig zijn, dan bedraagt - onverminderd het bepaalde in -
de maximale hoogte van de zijgevel van het eerste bouwwerk aan
laatstgenoemde weg nabij de hoek ten hoogste 1,5 maal de afstand van
deze zijgevel tot de achtergevelrooilijn die bij de eerstgenoemde
weg behoort. Deze afstand moet op dezelfde wijze worden bepaald als
beschreven is in , tweede lid, voor de bepaling van de afstand
tussen twee achtergevelrooilijnen. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid, mits de zijgevel niet hoger is dan de
voorgevel.2.5.23Toegelaten hoogte tussen voor- en
achtergevelrooilijnen Alternatief 1 1. Onverminderd het bepaalde in mag een omgevingsvergunning voor
het bouwenplichtig bouwwerk tussen de voor- en de
achtergevelrooilijn niet hoger reiken dan tot de vlakken die de
verticale vlakken door de voorgevelrooilijn en door de
achtergevelrooilijn snijden op de - krachtens de en - maximale
bouwhoogte en die met het horizontale vlak een hoek vormen van: a. 45 graden in de bebouwde kom; b. 37 graden buiten de bebouwde kom. 2. Indien een bouwwerk nabij een kruising van wegen een zijgevel
heeft die gelegen is tegenover een achtergevelrooilijn in hetzelfde
bouwblok, mag dit bouwwerk bovendien niet hoger reiken dan tot het
vlak dat het verticale vlak door die zijgevel snijdt ter hoogte van
de - krachtens - maximale bouwhoogte en dat met het horizontale vlak
een hoek vormt van 56 graden.2.5.24Grootste toegelaten hoogte van bouwwerken Alternatief 1 1. De hoogte van een omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig
bouwwerk mag niet meer bedragen dan 15 meter. 2. Indien het bouwwerk aan meer dan een weg grenst en deze wegen op
verschillende hoogten liggen, geldt de hoogte ten opzichte van de
laagst gelegen weg.2.5.25Hoogte van bouwwerken op niet aan een weg grenzende
terreinen 1. De hoogte van een bouwwerk dat met een ingevolge of verleende
ontheffing wordt opgericht op een niet aan een weg grenzend terrein,
mag niet meer bedragen dan 2,70 meter met dien verstande dat -
uitgaande van een goothoogte van genoemde maat - daarboven een
zadeldak met hellingen van ten hoogste 45 graden toegelaten is. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid, indien de aard en de ligging van de omringende
bebouwing hiervoor geen beletsel vormen.2.5.26Wijze van meten van de hoogte van bouwwerken 1. De hoogte van een bouwwerk of van een gevel of van een ander
buitenvlak van een bouwwerk moet worden gemeten ten opzichte van
straatpeil. 2. De hoogte van gevels die geen horizontale beëindiging hebben,
moet worden bepaald door de oppervlakte te delen door de breedte.
Plaatselijke verhogingen, als bedoeld in , onder d, en , onder h, i,
j en k, moeten - voor zover zij de maximale hoogte overschrijden -
buiten beschouwing worden gelaten.2.5.27Toegelaten afwijkingen van de toegelaten bouwhoogte Het bepaalde in , eerste lid, , eerste en derde lid, , eerste lid,
en is niet van toepassing op: a. onderdelen van een omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig
bouwwerk die bij het afzonderlijk realiseren opgevat zouden moeten
worden als het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende
aard, als bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van het Besluit
bouwwerken; b. het gedeeltelijk vernieuwen of veranderen van bouwwerken, anders
dan het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende aard, als
bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van het Besluit
bouwwerken; c. topgevels in het verticale vlak, gaande door de
voorgevelrooilijn of de achtergevelrooilijn, mits zij niet breder
zijn dan 6 meter en mits de geveloppervlakte, over de breedte van de
topgevel gemeten, niet groter is dan het product van de breedte van
de topgevel en de maximale bouwhoogte ter plaatse; d. plaatselijke verhogingen met geen grotere breedte dan 0,60
meter.2.5.28Ontheffing voor overschrijdingen van de toegelaten
bouwhoogte Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in ,
eerste lid, , eerste en derde lid, , eerste lid, en ten behoeve
van: a. gebouwen voor openbaar nut, scholen, kerken, schouwburgen en
andere gebouwen bestemd voor het houden van bijeenkomsten en
vergaderingen; b. gebouwen bestemd voor woon-, kantoor- of winkeldoeleinden,
indien de welstand bij het verlenen van de ontheffing is
gebaat; c. gebouwen bestemd voor het uitoefenen van een bedrijf op een
handels- en industrieterrein; d. agrarische bedrijfsgebouwen; e. het geheel of gedeeltelijk veranderen of vergroten van een
bouwwerk, anders dan bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van
het Besluit bouwwerken , en indien: 1. de bestaande belendende gebouwen de maximale bouwhoogte
overschrijden en de welstand bij het verlenen van de ontheffing is
gebaat; 2. bij het overschrijden van bestaande uitwendige hoogteafmetingen
andere hoogteafmetingen kleiner worden dan de bestaande; f. bouwwerken, geen gebouwen zijnde, ten dienste van het verkeer,
de waterhuishouding, de energievoorziening of het
telecommunicatieverkeer, anders dan bedoeld in artikel 3, derde lid,
van het Besluit bouwwerken; g. topgevels, breder dan 6 meter en gevelverhogingen van
soortgelijke aard; h. plaatselijke verhogingen met een grotere breedte dan 0,60
meter; i. dakvensters, mits buitenwerks gemeten de breedte niet meer dan
1,75 meter, de hoogte niet meer dan 1,5 meter, de onderlinge afstand
niet minder dan 3 meter en de afstand tot de erfscheiding niet
minder dan 1,5 meter bedraagt. Deze laatste voorwaarde geldt niet
voor gekoppelde dakvensters, die tot verschillende gebouwen
behoren; j. draagconstructies voor een reclame; k. vrijstaande schoorstenen; l. bouwwerken op een monument - als bedoeld in de Monumentenwet
1988 dan wel in de provinciale of gemeentelijke
monumentenverordening - voor zover zulks niet bezwaarlijk is om de
in historisch-esthetisch opzicht gewenste aansluiting te verkrijgen
bij het karakter van de bestaande omgeving.2.5.29Ontheffing voor overschrijding van de rooilijnen en van de
toegelaten bouwhoogte in geval van voorbereiding van nieuw
ruimtelijk beleid 1. In andere gevallen dan bedoeld in de , en kan het bevoegd gezag
ontheffing verlenen van de verboden tot bouwen met overschrijding
van de voor- en van de achtergevelrooilijn, en van het verbod tot
bouwen met overschrijding van de maximale bouwhoogte. 2. De in het eerste lid bedoelde ontheffing kan door het bevoegd
gezag worden verleend indien: a. de desbetreffende bouwactiviteit voorkomt in artikel 20
Bro; b. de desbetreffende bouwactiviteit valt onder het beleid van de
provincie inzake artikel 19, lid 2 WRO; c. het desbetreffende bouwplan in overeenstemming is met in
voorbereiding zijnd toekomstig ruimtelijk beleid. 3. Op de voorbereiding van het besluit omtrent een ontheffing, als
bedoeld in het eerste lid, is de in afdeling 3.4 van de Algemene wet
bestuursrecht geregelde procedure van toepassing, met dien verstande
dat: a. gedurende de termijn van terinzagelegging eenieder schriftelijk
zijn zienswijze omtrent de aanvraag kan inbrengen; b. indien er zienswijzen zijn ingebracht het bevoegd gezag de
beslissing over de aanvraag om reguliere omgevingsvergunning voor
het bouwen met ten hoogste zes weken kunnen verdagen.2.5.30Parkeergelegenheid en laad- en losmogelijkheden bij of in
gebouwen Alternatief 2 1. Indien de omvang of de bestemming van een gebouw daartoe
aanleiding geeft, moet ten behoeve van het parkeren of stallen van
auto's in voldoende mate ruimte zijn aangebracht in, op of onder het
gebouw, dan wel op of onder het onbebouwde terrein dat bij dat
gebouw behoort. Deze ruimte mag niet overbemeten zijn, gelet op het
gebruik of de bewoning van het gebouw, waarbij rekening moet worden
gehouden met de eventuele bereikbaarheid per openbaar vervoer. 2. De in het eerste lid bedoelde ruimte voor het parkeren van
auto's moet afmetingen hebben die zijn afgestemd op gangbare
personenauto's. Aan deze eis wordt geacht te zijn voldaan: a. indien de afmetingen van bedoelde parkeerruimten ten minste 1,80
m bij 5,00 m en ten hoogste 3,25 m bij 6,00 m bedragen; b. indien de afmetingen van een gereserveerde parkeerruimte voor
een gehandicapte - voorzover die ruimte niet in de lengterichting
aan een trottoir grenst - ten minste 3,50 m bij 5,00 m
bedragen. 3. Indien de bestemming van een gebouw aanleiding geeft tot een te
verwachten behoefte aan ruimte voor het laden of lossen van
goederen, moet in deze behoefte in voldoende mate zijn voorzien aan,
in of onder dat gebouw, dan wel op of onder het onbebouwde terrein
dat bij dat gebouw behoort. 4. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste en het derde lid: a. indien het voldoen aan die bepalingen door bijzondere
omstandigheden op overwegende bezwaren stuit; of b. voor zover op andere wijze in de nodige parkeer- of
stallingruimte, dan wel laad- of losruimte wordt voorzien.6Voorschriften inzake brandveiligheidinstallaties en
vluchtrouteaanduidingen2.6.1Beginsel inzake brandmeldinstallaties 1. Een te bouwen bouwwerk heeft zodanige voorzieningen voor de
ontdekking en melding van brand, dat een brand zo snel mogelijk kan
worden ontdekt en gemeld. 2. Voor zover voor een gebruiksfunctie in van bijlage 10 van deze
verordening voorschriften zijn aangewezen, wordt voor die
gebruiksfunctie aan de in het eerste lid gestelde eis voldaan door
toepassing van die voorschriften. 3. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerst en het tweede lid, indien de aard en de geringe omvang van
de gebruiksfunctie daartoe aanleiding geeft.2.6.2Aanwezigheid van brandmeldinstallaties 1. Een gebruiksfunctie: a. waarvan de hoogste vloer van een verblijfsruimte is gelegen op
een in tabel 2.6.1 van bijlage 10 van deze verordening aangegeven
waarde boven het meetniveau als bedoeld in het Bouwbesluit; b. waarvan de totale gebruiksoppervlakte meer bedraagt dan de in
tabel 2.6.1 van bijlage 10 van deze verordening aangegeven
grenswaarden; c. waarvan het aantal verblijfsruimten bestemd voor bezoekers meer
bedraagt dan de in tabel 2.6.1 van bijlage 10 van deze verordening
aangegeven grenswaarde; d. die is gelegen in een bouwwerk dat bestaat uit meer bouwlagen
dan de in tabel 2.6.1 van bijlage 10 zijn aangegeven, is voorzien
van een brandmeldinstallatie als bedoeld in NEN 2535, uitgave 1996,
en NEN 2535/A1, uitgave 2002. 2. In een gebruiksfunctie niet zijnde een woonfunctie of een
woongebouw waar vanaf de toegang van een verblijfsruimte slechts in
één richting kan worden gevlucht, dient de ruimte waardoor dient te
worden gevlucht alsmede de ruimten van waaruit de betreffende
vluchtroute bij brand zou kunnen worden geblokkeerd, voorzien te
zijn van een brandmeldinstallatie met ruimtebewaking, indien er
sprake is van één of meer van de volgende situaties: a. De loopafstand tussen de toegang van een verblijfsruimte en een
punt vanwaar in meerdere richtingen kan worden gevlucht, bedraagt
meer dan 10 meter; b. Het totale oppervlak van het gedeelte van de ruimte waardoor
slechts in één richting kan worden gevlucht alsmede de op dit
gedeelte aangewezen verblijfsruimten is groter dan 200 m2; c. Het aantal verblijfsruimten dat is aangewezen op de betreffende
ruimte bedraagt meer dan 2.2.6.3Omvang van de bewaking door brandmeldinstallaties 1. De omvang van de bewaking van de brandmeldinstallatie als
bedoeld in NEN 2535, uitgave 1996, en NEN 2535/A1, uitgave 2002, is
uitgevoerd als: a. niet-automatische bewaking; of b. gedeeltelijke bewaking; of c. volledige bewaking; zoals aangegeven in van bijlage 10 van deze
verordening, of d. ruimte bewaking voor gedeeltelijk samenvallende vluchtroutes en
risicoruimten. 2. Een op grond van artikel 2.6.2, lid 1, a, b en c, in een
bouwwerk aanwezige brandmeldinstallatie meldt rechtstreeks door naar
de alarmcentrale van de brandweer, voor zover dit voor een
gebruiksfunctie staat aangegeven in tabel 2.6.1 van bijlage 10 van
deze verordening.2.6.4Kwaliteit van brandmeldinstallaties 1. Een op grond van in een bouwwerk aanwezige brandmeldinstallatie
voldoet aan het gestelde in NEN 2535, uitgave 1996, en NEN 2535/A1
uitgave 2002. 2. Een op grond van , in een bouwwerk aanwezige
brandmeldinstallatie is ontworpen en aangelegd overeenkomstig een
door of namens het bevoegd gezag aanvaard programma van eisen als
bedoeld in de NEN 2535, uitgave 1996, en NEN 2535/A1 uitgave
2002. 3. Een op grond van , in een bouwwerk aanwezige
brandmeldinstallatie welke op grond van , lid 2 rechtstreeks is
doorgemeld naar de alarmcentrale van de brandweer, is voorzien van
een geldig certificaat als bedoeld in de Regeling
Brandmeldinstallaties 2002 van het Centrum voor
Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV) in Den Haag, dan wel een
certificaat waarvan een door het bevoegd gezag erkende, ter zake
kundige, onafhankelijke onderzoeksinstelling in een schriftelijke
verklaring heeft aangetoond dat dit certificaat ten minste
gelijkwaardig is aan een certificaat als bedoeld in de vorengenoemde
Regeling Brandmeldinstallaties 2002.2.6.5Beginsel inzake ontruimingsalarminstallaties 1. Een te bouwen bouwwerk heeft zodanige voorzieningen voor
alarmering dat gebruikers bij brand binnen redelijke tijd uit het
bouwwerk kunnen vluchten. 2. Voor zover voor een gebruiksfunctie in van bijlage 11 van deze
verordening voorschriften zijn aangewezen, wordt voor die
gebruiksfunctie aan de in het eerste lid gestelde eis voldaan door
toepassing van die voorschriften. 3. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerst en het tweede lid, indien de aard en de geringe omvang van
de gebruiksfunctie daartoe aanleiding geeft.2.6.6Aanwezigheid van ontruimingsalarminstallaties 1. Een gebruiksfunctie die op grond van is voorzien van een
brandmeldinstallatie, is voorzien van een
ontruimingsalarminstallatie als bedoeld in NEN 2575, uitgave
2004. 2. In een gebruiksfunctie, waarop het gestelde in , tweede lid, van
toepassing is, dienen de betreffende verblijfsruimten te zijn
voorzien van een automatische ontruimingsalarminstallatie als
bedoeld in NEN 2575, uitgave 2004.2.6.7Kwaliteit van ontruimingsalarminstallaties 1. Een op grond van , in een bouwwerk aanwezige
ontruimingsalarminstallatie voldoet aan het gestelde in NEN 2575,
uitgave 2004. 2. Een op grond van , in een bouwwerk aanwezige
ontruimingsalarminstallatie is ontworpen en aangelegd overeenkomstig
een door of namens het bevoegd gezag aanvaard programma van eisen,
als bedoeld in NEN 2575, uitgave 2004.2.6.8Beginsel inzake vluchtrouteaanduidingen 1. Een te bouwen bouwwerk heeft zodanige aanduiding van
vluchtroutes dat gebruikers op veilige wijze uit het bouwwerk kunnen
vluchten. 2. Voor zover voor een gebruiksfunctie in van bijlage 12 van deze
verordening voorschriften zijn aangewezen, wordt voor die
gebruiksfunctie aan de in het eerste lid gestelde eis voldaan door
toepassing van die voorschriften.2.6.9Aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen Een gebruiksfunctie, genoemd in van bijlage 12 van deze
verordening, is voorzien van vluchtrouteaanduidingen, als bedoeld in
NEN 6088, uitgave 2002.2.6.10Kwaliteit van vluchtrouteaanduidingen 1. Een op grond van in een bouwwerk aanwezige vluchtrouteaanduiding
voldoet aan het gestelde in NEN 6088, uitgave 2002. 2. Een vluchtrouteaanduiding is goed zichtbaar en voldoende
herkenbaar aangebracht. 3. De in vermelde vluchtrouteaanduiding dient voor wat betreft de
zichtbaarheidsaspecten te voldoen aan artikel 5.2 tot en met 5.6 van
NEN-EN 1838, uitgave 1999. 4. Indien in een gebruiksfunctie of een deel van een
gebruiksfunctie geen noodverlichting aanwezig is, is in geval van
netspanningonderbreking het gestelde in lid 3 niet van
toepassing.2.6.11Gelijkwaardigheid 1. Voor bouwwerken waarin op grond van artikel 1.5 van het
Bouwbesluit als gelijkwaardige oplossing een brandmeldinstallatie
wordt toegepast, is van overeenkomstige toepassing. 2. Voor bouwwerken waarin op grond van artikel 1.5 van het
Bouwbesluit als gelijkwaardige oplossing een
ontruimingsalarminstallatie wordt toegepast, is van overeenkomstige
toepassing. 3. Voor bouwwerken waarin op grond van artikel 1.5 van het
Bouwbesluit als gelijkwaardige oplossing vluchtrouteaanduiding
aanwezig is artikel van overeenkomstige toepassing.2.6.12Communicatiesysteem voor publieke
hulpverleningsdiensten Indien het naar het oordeel van het bevoegd gezag voor het goed
kunnen functioneren van publieke hulpverleningsdiensten bij een
calamiteit in dat bouwwerk noodzakelijk is, moet een voor het
publiek toegankelijk bouwwerk zijn voorzien van een installatie die
mobiele radiocommunicatie tussen hulpverleners binnen en buiten dat
bouwwerk mogelijk maakt.7Aansluitplicht op de nutsvoorzieningen2.7.1Eis tot aansluiting aan de waterleiding
Alternatief 1 1. De in artikel 3.31 van het Bouwbesluit bedoelde, in
bouwwerken aan te brengen voorzieningen voor de afvoer van
afvalwater en faecaliën, alsmede de in artikel 3.41 van het
Bouwbesluit bedoelde, aan of in bouwwerken aan te brengen
voorzieningen voor de afvoer van hemelwater moeten zijn
aangesloten aan een openbaar riool. Niet van toepassing is
het bepaalde in dit lid: a. in delen van de gemeente waarin geen openbare riolering
aanwezig is; b. voor zover uitsluitend hemelwater wordt geloosd. 2. Op aanwijzing van het bouwtoezicht wordt bepaald: a. op welke plaats, op welke hoogte en met welke
binnenmiddellijn de voor het maken van de aansluiting
noodzakelijke leiding of leidingen de gevel van het gebouw
dan wel de grens van het erf of terrein moet of moeten
kruisen; b. of er al dan niet voorzieningen in die aansluitleiding
moeten worden tussengeschakeld ter voorkoming van het
terugvloeien van afvalwater, faecaliën en hemelwater,
ingeval de leiding te laag gelegen is om op natuurlijke
wijze op het openbaar riool te lozen. 3. Op aanwijzing van het bevoegd gezag krachtens de Wet
milieubeheer moet worden bepaald of er al dan niet
voorzieningen in de bedoelde aansluitleiding moeten worden
tussengeschakeld ter verzekering van de goede werking of de
goede staat van het openbaar riool, dan wel ter voorkoming
van hinder voor andere aangeslotenen aan het openbaar riool,
ingeval de hoeveelheid of de aard van de af te voeren
stoffen daartoe aanleiding geeft. 4. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het
bepaalde in het eerste lid, indien afvoer op een andere
wijze zonder verontreiniging van water, bodem of lucht
mogelijk is: a. voor bouwwerken die op een grotere afstand dan 40 m van
een openbaar riool zijn gelegen; b. voor agrarische bedrijven.
2.7.2Eis tot aansluiting aan het elektriciteitsnet De in artikel 2.46 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken aan
te brengen elektriciteitsvoorziening moet zijn aangesloten aan het
openbare distributienet voor elektriciteit: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 100 m afstand van de dichtst
bij zijnde leiding van dat distributienet is gelegen; of b. indien het bouwwerk op grotere afstand is gelegen van de leiding
van het elektriciteitsdistributienet dan onder a bedoeld, maar de
kosten van aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet hoger
zijn dan bij een afstand van 100 m.2.7.3Eis tot aansluiting aan het aardgasnet 1. De in artikel 2.68 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken
aan te brengen gasvoorziening moet zijn aangesloten aan het openbare
distributienet voor aardgas: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 40 m afstand van de dichtst
bij zijnde leiding van dat distributienet is gelegen; of b. indien het bouwwerk op grotere afstand is gelegen van de leiding
van het aardgasdistributienet dan onder a bedoeld, maar de kosten
van aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet hoger zijn dan
bij een afstand van 40 m. Niet van toepassing is het bepaalde in dit
lid op woningen voor bejaarden. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid: a. voor woningen met een gebruiksoppervlakte van meer dan 500
m2; b. voor woningen die niet bestemd zijn om te worden verhuurd; c. voor woningen met een aansluiting op een gemeenschappelijke of
publieke voorziening voor verwarming, als bedoeld in artikel 2.69
van het Bouwbesluit (warmtedistributienet).2.7.3A(facultatief) Eis tot aansluiting aan de publieke voorziening
voor verwarming Indien in een deel van de gemeente een publieke voorziening voor
verwarming van bouwwerken, als bedoeld in artikel 2.69 van het
Bouwbesluit (warmtedistributienet), aanwezig is, moet een aldaar te
bouwen bouwwerk zijn aangesloten op die publieke voorziening: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 40 m afstand van de
dichtstbijzijnde leiding van die publieke voorziening is gelegen;
of b. indien het bouwwerk op grotere afstand is gelegen van de leiding
van de publieke voorziening dan onder a bedoeld, maar de kosten van
aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet hoger zijn dan bij
een afstand van 40 m.2.7.4Eis tot aansluiting aan de openbare riolering Alternatief 1 1. De in artikel 3.31 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken
aan te brengen voorzieningen voor de afvoer van afvalwater en
faecaliën, alsmede de in artikel 3.41 van het Bouwbesluit bedoelde,
aan of in bouwwerken aan te brengen voorzieningen voor de afvoer van
hemelwater moeten zijn aangesloten aan een openbaar riool. Niet van
toepassing is het bepaalde in dit lid: a. in delen van de gemeente waarin geen openbare riolering aanwezig
is; b. voor zover uitsluitend hemelwater wordt geloosd. 2. Op aanwijzing van het bouwtoezicht wordt bepaald: a. op welke plaats, op welke hoogte en met welke binnenmiddellijn
de voor het maken van de aansluiting noodzakelijke leiding of
leidingen de gevel van het gebouw dan wel de grens van het erf of
terrein moet of moeten kruisen; b. of er al dan niet voorzieningen in die aansluitleiding moeten
worden tussengeschakeld ter voorkoming van het terugvloeien van
afvalwater, faecaliën en hemelwater, ingeval de leiding te laag
gelegen is om op natuurlijke wijze op het openbaar riool te
lozen. 3. Op aanwijzing van het bevoegd gezag krachtens de Wet
milieubeheer moet worden bepaald of er al dan niet voorzieningen in
de bedoelde aansluitleiding moeten worden tussengeschakeld ter
verzekering van de goede werking of de goede staat van het openbaar
riool, dan wel ter voorkoming van hinder voor andere aangeslotenen
aan het openbaar riool, ingeval de hoeveelheid of de aard van de af
te voeren stoffen daartoe aanleiding geeft. 4. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid, indien afvoer op een andere wijze zonder
verontreiniging van water, bodem of lucht mogelijk is: a. voor bouwwerken die op een grotere afstand dan 40 m van een
openbaar riool zijn gelegen; b. voor agrarische bedrijven.2.7.5Aansluiting anders dan aan de openbare riolering Alternatief 1 1. Indien de in artikel 3.31 van het Bouwbesluit bedoelde, in
bouwwerken aan te brengen voorzieningen voor de afvoer van
afvalwater en faecaliën, alsmede de in artikel 3.41 van het
Bouwbesluit bedoelde, aan of in bouwwerken aan te brengen
voorzieningen voor de afvoer van hemelwater niet aan een openbaar
riool worden aangesloten, gelden de volgende bepalingen: a. leidingen voor faecaliën, afkomstig uit toiletten met
waterspoeling, moeten lozen op een rottingput met overstort; b. leidingen voor faecaliën, afkomstig uit toiletten zonder
waterspoeling, moeten lozen op een beerput zonder overstort, een
gierput of een rottingput met overstort; c. leidingen voor de afvoer van hemelwater en voor de afvoer van
afvalwater zonder faecaliën, alsmede overstorten van rottingputten
moeten zodanig lozen dat geen verontreiniging van water, bodem of
lucht kan optreden; d. leidingen voor de afvoer van hemelwater en voor de afvoer van
afvalwater zonder faecaliën mogen niet lozen op een rottingput. 2. Het bevoegd gezag kan ontheffing verlenen van het bepaalde in
het eerste lid, onder a en b, indien afvoer op andere wijze zonder
verontreiniging van water, bodem en lucht mogelijk is.2.7.6Kwaliteit en dimensionering van de buitenriolering op erven
en terreinen 1. Ondergrondse doorvoeringen van leidingen door uitwendige
scheidingsconstructies van bouwwerken moeten zoveel mogelijk haaks
plaatsvinden. De doorvoeringen moeten waterdicht zijn
aangewerkt. 2. De aansluiting van de in het eerste lid bedoelde leidingen aan
leidingen van de buitenriolering moet zodanig zijn dat de dichtheid
van de aansluiting gehandhaafd blijft bij enige zetting van het
bouwwerk of de buitenriolering. 3. In leidingen, gelegen tussen de gevel van een gebouw en de
aansluiting aan een openbaar riool, mogen geen beerputten of
rottingputten voorkomen. 4. Leidingen van de buitenriolering op erven en terreinen mogen
geen vernauwingen in de stroomrichting bevatten en moeten een
vloeiend beloop hebben, alsmede een voldoende lucht- en
waterdichtheid en een voldoende binnenwerkse middellijn. Aan beide
laatstgenoemde eisen wordt geacht te zijn voldaan, indien wordt
voldaan aan het bepaalde in NEN 3215, uitgave 1997. 5. Onverminderd het bepaalde in het vierde lid, moet een leiding
voor de afvoer van afvalwater, faecaliën en hemelwater ter plaatse
waar zij de grens van de weg kruist, een binnenwerkse middellijn
hebben van ten minste 125 mm. 6. Het materiaal, de sterkte en de vorm van buizen en hulpstukken
van leidingen van de buitenriolering op erven en terreinen moeten
doeltreffend zijn. Aan deze eis wordt geacht te zijn voldaan, indien
wordt voldaan aan het bepaalde in de NEN-normen die zijn opgenomen
in bijlage 7.2.7.7Wijze van meten van de afstand tot de leidingen van het
openbare net van de nutsvoorzieningen De in de artikel 2.7.1, 2.7.3, en 2.7.4 bedoelde afstand moet
worden gemeten langs de kortste lijn waarlangs een aansluiting
zonder bezwaren kan worden gemaakt en tot het deel van het bouwwerk
dat zich het dichtst bij een leiding van het distributienet bevindt.
Hierbij moeten bouwwerken die zich tezamen op één erf of terrein
bevinden, als één bouwwerk worden beschouwd.33.1De wijze van melden3.2Welstandscriteria4Plichten tijdens en bij voltooiing van de bouw en bij ingebruikneming
van een bouwwerk4.1Intrekking omgevingsvergunning voor het bouwen bij niet-tijdige
start of tussentijdse staking van bouwwerkzaamheden Het bevoegd gezag kan op grond van het gestelde in artikel 59 van de
Woningwet de omgevingsvergunning voor het bouwen geheel of gedeeltelijk
intrekken, indien: a. binnen 26 weken na het onherroepelijk worden van de
omgevingsvergunning voor het bouwen geen begin met de bouwwerkzaamheden
is gemaakt; b. tussen het begin en het einde van de bouwwerkzaamheden deze
werkzaamheden langer dan een aaneengesloten periode van 26 weken
stilliggen.4.2Op het bouwterrein verplicht aanwezige bescheiden Op het bouwterrein moeten, voor zover van toepassing op het bouwwerk,
aanwezig zijn en op verzoek aan het bouwtoezicht ter inzage worden
gegeven: a. de omgevingsvergunning voor het bouwen; b. andere vergunningen en ontheffingen; c. het bouwveiligheidsplan; d. een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet , dan wel een besluit tot
toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder
dwangsom.4.3Wijzigingen in gegevens bouwregistratie (vervallen)4.4Het uitzetten van de bouw Met het bouwen van een bouwwerk waarvoor omgevingsvergunning voor het
bouwen is verleend mag - onverminderd het in de voorwaarden van de
omgevingsvergunning voor het bouwen bepaalde - niet worden begonnen
alvorens door of namens het bevoegd gezag voor zover nodig: a. het straatpeil is aangegeven; b. de rooilijnen en/of bebouwingsgrenzen op het bouwterrein zijn
uitgezet.4.5Kennisgeving aan het bouwtoezicht van start van (onderdelen van)
de bouwwerkzaamheden 1. Het bouwtoezicht dient - voor zover het betreft bouwwerken waarvoor
omgevingsvergunning voor het bouwen is verleend en onverminderd het
bepaalde in de voorwaarden van de omgevingsvergunning voor het bouwen -
ten minste twee dagen voor de aanvang van elk der hierna te noemen
onderdelen van het bouwproces in kennis te worden gesteld: a. de aanvang der werkzaamheden, ontgravingwerkzaamheden daaronder
begrepen; b. de aanvang van het inbrengen van de funderingspalen, het slaan van
proefpalen daaronder begrepen; c. de aanvang van de grondverbeteringwerkzaamheden. 2. Het bouwtoezicht dient ten minste één dag van tevoren in kennis te
worden gesteld van het storten van beton. 3. De in het eerste en tweede lid bedoelde kennisgevingen moeten,
indien het bouwtoezicht dit verlangt, schriftelijk geschieden.4.6Opmetingen, ontgravingen, opbrekingen en onderzoekingen Zolang de bouwwerkzaamheden niet zijn voltooid moeten alle opmetingen,
ontgravingen, opbrekingen en onderzoeken worden verricht, welke het
bouwtoezicht in het kader van de controle op de naleving van deze
verordening en van het Bouwbesluit nodig acht.4.7Bemalen van bouwputten Bij het bemalen van bouwputten, leidingsleuven en andere tijdelijke
ontgravingen ten behoeve van bouwwerkzaamheden mag niet op een zodanige
wijze water aan de bodem worden onttrokken, dat een verlaging van de
grondwaterstand in de omgeving plaatsvindt, waardoor funderingen van
naburige bouwwerken kunnen worden aangetast op een wijze die de
veiligheid van die bouwwerken schaadt.4.8Veiligheid op het bouwterrein 1. Het bouwen en het verrichten van alles wat daarmee in verband staat,
moet geschieden op veilige wijze, onder meer zodanig dat de nodige
veiligheidsmaatregelen zijn genomen ten behoeve van de weg en de in de
weg gelegen werken en de weggebruikers en ten behoeve van naburige
bouwwerken, open erven en terreinen en hun gebruikers. 2. Op een terrein, waarop een bouw- of grondwerk wordt uitgevoerd
moeten, wanneer er niet wordt gewerkt - rustpauzen tijdens de dagelijkse
werktijd niet inbegrepen: a. de tijdelijke elektrische installaties ten behoeve van de uitvoering
van het bouw- en grondwerk, in hun geheel op zodanige wijze zijn
uitgeschakeld, dat het weer in gebruik stellen van de installaties door
anderen dan daartoe bevoegde personen niet zonder meer mogelijk is; b. machines en werktuigen worden achtergelaten in een zodanige
toestand, dat deze dan wel mechanismen daarvan, niet zonder meer door
anderen dan de daartoe bevoegde personen in werking kunnen worden
gesteld; 3. Het tweede lid is niet van toepassing op de voeding van een
elektrische verlichtingsinstallatie of van één of meer elektrisch
aangedreven bemalingpompen, indien de omstandigheden vereisen dat de
voeding niet wordt onderbroken en de veiligheid voldoende is
gewaarborgd. 4. Het is verboden stempels, schoren, kruisen of zwiepingen weg te
nemen of andere veiligheidsmaatregelen op te heffen zolang zij uit
veiligheidsoogpunt nodig zijn.4.9Afscheiding van het bouwterrein 1. Het terrein waarop wordt gebouwd, grond wordt ontgraven of
dergelijke werkzaamheden worden verricht, moet door een doeltreffende
afscheiding van de weg en van het aangrenzende open erf of terrein zijn
afgescheiden indien gevaar of hinder te duchten is. 2. De in het eerste lid bedoelde afscheiding moet zodanig zijn
geplaatst en ingericht, dat het verkeer zo min mogelijk hinder ervan
ondervindt en de toegang tot brandkranen en andere openbare
voorzieningen, zoals leidingen, er niet door wordt belemmerd. 3. Een terrein, waarop een bouw- of grondwerk wordt uitgevoerd en dat
niet van de weg en van het aangrenzende open erf of terrein is
afgescheiden, moet, wanneer er niet wordt gewerkt, worden bewaakt,
tenzij het bouwtoezicht dit niet nodig acht.4.10Veiligheid van hulpmiddelen en het voorkomen van hinder 1. Afscheidingen, steigers, ladders, heistellingen,
transportinrichtingen en ander hulpmateriaal moeten, wat kwaliteit en
samenstelling betreft, voldoen aan de eis van goed en veilig werk en in
goede staat van onderhoud verkeren. 2. Het is verboden bij de uitvoering van een bouw- of grondwerk een
werktuig of een stof te gebruiken, indien daardoor gevaar voor de
omgeving optreedt. 3. Het bevoegd gezag kan het gebruik van een werktuig, dat schade of
ernstige hinder voor de omgeving veroorzaakt of kan veroorzaken,
verbieden. 4. Het bevoegd gezag kan voorschrijven, dat voor een op een werk te
gebruiken krachtwerktuig: a. uitsluitend een bepaalde brandstof wordt gebezigd, en/of b. de aandrijving elektrisch geschiedt, en/of c. het werktuig gedurende bepaalde delen van een etmaal niet mag worden
gebruikt. 5. Het bepaalde in het tweede, derde en vierde lid is niet van
toepassing indien en voor zover het betreft nadelige gevolgen voor het
milieu waarop de Wet milieubeheer of enige in deze wet genoemde
milieuwet van toepassing is.4.11Bouwafval 1. Het bouwafval moet op de bouwplaats ten minste worden gescheiden in
de volgende fracties: a. de als gevaarlijk aangeduide afvalstoffen van hoofdstuk 17 de
Afvalstoffenlijst behorende bij de Regeling Europese afvalstoffenlijst
(EURAL; Stcr. 17 augustus 2001, nr. 158, blz. 9); b. steenwol, mits dit meer dan 1 m3 per bouwproject bedraagt; c. glaswol, mits dit meer dan 1 m3 per bouwproject bedraagt; d. overig afval. 2. Overig afval, zoals bedoeld in het voorgaande lid onder d, en de
fracties, bedoeld in het voorgaande lid onder a, b en c, moeten op de
bouwplaats gescheiden worden gehouden. 3. Indien de totale hoeveelheid bouwafval die vrijkomt bij een
bouwproject minder bedraagt dan de inhoud van één container van 10 m3,
mag degene die bedrijfsmatig bouwwerkzaamheden verricht dit bouwafval
meenemen naar zijn bedrijf voor tijdelijke opslag.4.12Gereedmelding van (onderdelen van) de bouwwerkzaamheden 1. Van het gereedkomen: a. van putten en van grond- en huisaansluitleidingen van de riolering,
alsmede van leidingdoorvoeren en mantelbuizen door wanden en vloeren
beneden straatpeil; b. van de thermische isolatie in de spouw van wanden, alsmede van de
thermische isolatie in andere besloten constructies moet het
bouwtoezicht onmiddellijk na de voltooiing van de onder a en b bedoelde
werkzaamheden in kennis worden gesteld. 2. Onderdelen van het bouwwerk, waarop het eerste lid betrekking heeft,
mogen niet zonder toestemming van het bouwtoezicht aan het oog worden
onttrokken gedurende twee dagen na het tijdstip van kennisgeving. 3. Het bepaalde in het tweede lid is van overeenkomstige toepassing op
die onderdelen van het bouwwerk, waarvoor in de aan de
omgevingsvergunning voor het bouwen verbonden voorwaarden een plicht tot
kennisgeving van voltooiing is bepaald. 4. Uiterlijk op de dag van beëindiging van de werkzaamheden, waarop de
omgevingsvergunning voor het bouwen betrekking heeft, wordt het einde
van die werkzaamheden bij het bouwtoezicht gemeld. 5. De in dit artikel bedoelde kennisgevingen moeten, indien het
bouwtoezicht dit verlangt, schriftelijk geschieden.4.13Melden van werken bij lage temperaturen 1. Indien bij temperaturen beneden 2 graden Celsius beton-, metsel- of
buitenpleisterwerk wordt uitgevoerd, moet het bouwtoezicht ten minste
twee dagen vóór het begin van het desbetreffende werk in kennis worden
gesteld van de te treffen maatregelen ten behoeve van: a. het niet verwerken van bevroren materialen; b. het verkrijgen van een goede binding en verharding; c. de bescherming van het desbetreffende werk na de voltooiing tegen
vorstschade, zolang het nog onvoldoende is verhard of de temperatuur nog
beneden 2 graden Celsius is. 2. De in het eerste lid bedoelde kennisgevingen moeten, indien het
bouwtoezicht dit verlangt, schriftelijk plaatsvinden. 4.14Verbod tot ingebruikneming Vervallen.5Staat van open erven en terreinen, brandveiligheids- installaties,
aansluiting op de nutsvoorzieningen en weren van schadelijk en
hinderlijk gedierte1Staat van open erven en terreinen5.1.1Staat van onderhoud van open erven en terreinen 1. Open erven en terreinen moeten zich in een, in verband met hun
bestemming, voldoende staat van onderhoud bevinden. 2. Open erven en terreinen mogen geen gevaar kunnen opleveren voor
de veiligheid, noch nadeel voor de gezondheid van of hinder voor de
gebruikers of anderen, ten gevolge van: a. drassigheid; b. stank; c. verontreiniging; d. aanwezigheid van schadelijk of hinderlijk gedierte; e. aanwezigheid van begroeiing.5.1.2Bereikbaarheid van gebouwen voor wegverkeer.
Brandblusvoorzieningen 1. Indien de toegang van een gebouw meer dan.. meter is verwijderd
van een openbare weg, moet een verbindingsweg tussen die toegang en
het openbare wegennet aanwezig zijn die geschikt is voor
verhuisauto's, vuilnisauto's, ziekenauto's, brandweerauto's en het
overige te verwachten verkeer, tenzij de aard, de ligging en het
gebruik van het gebouw zulks niet vereisen. 2. Een geschikte verbindingsweg in de zin van het eerste lid moet,
tenzij de gemeenteraad voor de desbetreffende weg in een
bestemmingsplan of in een verordening of anderszins voorschriften
heeft vastgesteld: a. een breedte hebben van ten minste 4,5 m, over een breedte van
ten minste 3,25 m zijn verhard en een vrije hoogte boven de kruin
van de weg hebben van ten minste 4,2 m; b. zijn verhard op een wijze die geschikt is voor motorvoertuigen
met een massa van ten minste 14.600 kg en zijn voorzien van de
nodige kunstwerken; en c. op doeltreffende wijze kunnen afwateren. 3. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op een
bijgebouw, als bedoeld in artikel 2, onder b, van het Besluit
bouwwerken , voorzover dit niet voor bewoning is bestemd, maar wel
tot een hoofdgebouw behoort dat op hetzelfde terrein is
gelegen. 4. Nabij ieder gebouw moeten zodanige opstelplaatsen voor
brandweerauto's aanwezig zijn, dat een doeltreffende verbinding
tussen die auto's en de bluswatervoorziening kan worden gelegd,
tenzij de aard, de ligging en het gebruik van het gebouw zulks niet
vereisen. 5. Bij afwezigheid van een toereikende openbare
bluswatervoorziening moet worden zorg gedragen voor een
doeltreffende niet-openbare bluswatervoorziening.5.1.3Bereikbaarheid van gebouwen voor gehandicapten 1. Tussen de toegang van enerzijds: a. een woning of een woongebouw, als bedoeld in artikel 4.3 van het
Bouwbesluit; b. een gebouw met een al dan niet gemeenschappelijke
toegankelijkheidssector, als bedoeld in artikel 4.3 van het
Bouwbesluit; en anderzijds de openbare weg moet een mede voor
gehandicapten begaanbare weg of begaanbaar pad aanwezig zijn. 2. Voor de in het eerste lid bedoelde wegen en paden geldt dat
zij: a. ten minste 1,10 m breed moeten zijn; en b. geen kleinere vrije doorgang mogen hebben dan 0,85 m; en c. ten hoogste een hoogteverschil mogen overbruggen van 0,02 m,
tenzij dit plaatsvindt door middel van een hellingbaan die voldoet
aan het bepaalde in de artikelen 2.39 en 2.40 van het
Bouwbesluit.2Staat van brandveiligheidinstallaties en
vluchtrouteaanduidingen5.2.1Voorschriften inzake brandveiligheids-installaties en
vluchtrouteaanduidingen Voor bestaande bouwwerken zijn de tot en met van overeenkomstige
toepassing. 5.2.2Aanwezigheid van brandveiligheids-installaties in gebouwen,
niet zijnde woningen, woongebouwen, logiesverblijven,
logiesgebouwen of kantoorgebouwen (vervallen)5.2.3Aanwezigheid van brandveiligheid-installaties in woongebouwen
van bijzondere aard (vervallen)5.2.4Aanwezigheid van brandveiligheid-installaties in
logiesverblijven en logiesgebouwen (vervallen)5.2.5Aanwezigheid van brandveiligheid-installaties in
kantoorgebouwen (vervallen)3Aansluiting op de nutsvoorzieningen5.3.1Eis tot aansluiting aan de waterleiding De in de artikelen 3.123 en 3.124 van het Bouwbesluit bedoelde, in
bouwwerken aanwezige voorzieningen voor drinkwater moeten zijn
aangesloten aan het distributienet van de openbare
waterleiding: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 50 m afstand van de dichtst
bij zijnde leiding van het distributienet is gelegen; of b. indien het bouwwerk op een grotere afstand dan 50 m van de
dichtst bij zijnde leiding van het distributienet is gelegen, maar
de kosten van aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet
hoger zijn dan bij een afstand van 50 m.5.3.2Eis tot aansluiting aan het elektriciteitsnet De in artikel 2.52 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken
aanwezige elektriciteitsvoorziening moet zijn aangesloten aan het
openbare distributienet voor elektriciteit: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 100 m afstand van de dichtst
bij zijnde leiding van dat distributienet is gelegen; of b. indien het bouwwerk op grotere afstand is gelegen van de leiding
van het elektriciteitsdistributienet dan onder a bedoeld, maar de
kosten van aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet hoger
zijn dan bij een afstand van 100 m.5.3.3Eis tot aansluiting aan het aardgasnet De in artikel 2.72 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken
aanwezige gasvoorziening moet zijn aangesloten aan het openbare
distributienet voor aardgas: a. indien het bouwwerk op ten hoogste 40 m afstand van de dichtst
bij zijnde leiding van dat distributienet is gelegen; of b. indien het bouwwerk op grotere afstand is gelegen van de leiding
van het aardgasdistributienet dan onder a bedoeld, maar de kosten
van aansluiting voor het desbetreffende bouwwerk niet hoger zijn dan
bij een afstand van 40 m. Niet van toepassing is voorgaande eis op: a. woningen voor bejaarden; b. woningen met een gebruiksoppervlakte van meer dan 500 m2; c. woningen die niet worden verhuurd; d. woningen met een aansluiting op het stadsverwarmingnet.5.3.4Eis tot aansluiting aan de openbare riolering 1. De in artikel 3.36 van het Bouwbesluit bedoelde, in bouwwerken
aanwezige voorzieningen voor de afvoer van afvalwater en faecaliën,
alsmede de eventueel in of aan bouwwerken aanwezige voorzieningen
voor de afvoer van hemelwater moeten, onverminderd het bepaalde in ,
op een doeltreffende wijze zijn aangesloten aan een openbaar
riool. 2. Niet van toepassing is het gestelde in het eerste lid: a. in delen van de gemeente waarin geen openbare riolering aanwezig
is; b. op bouwwerken die op een grotere afstand dan 40 m van een
openbaar riool zijn gelegen; c. voor zover uitsluitend hemelwater wordt geloosd; d. op agrarische bedrijven waarin de faecaliën voor
bedrijfsdoeleinden worden gebruikt en een daartoe voldoende ruime
gier- of beerput aanwezig is.5.3.5Aansluiting anders dan aan de openbare riolering Indien het gestelde in, tweede lid, van toepassing is, gelden de
volgende bepalingen: a. voor de opvang van faecaliën, afkomstig uit toiletten met
waterspoeling, moet een doeltreffende rottingput met een
doeltreffende aansluitleiding naar die toiletten aanwezig zijn,
tenzij de faecaliën voor agrarische bedrijfsdoeleinden worden
gebruikt; b. voor de opvang van faecaliën, afkomstig uit toiletten
zonder waterspoeling, moeten een doeltreffende beerput zonder
overstort, een doeltreffende gierput of een doeltreffende rottingput
met overstort aanwezig zijn, alsmede een doeltreffende
aansluitleiding tussen die toiletten en de genoemde put, tenzij op
andere zodanige wijze wordt geloosd dat geen verontreiniging van
water, bodem of lucht kan optreden; c. leidingen voor de afvoer van hemelwater en voor de afvoer van
afvalwater zonder faecaliën, alsmede overstorten van rottingputten
moeten zodanig lozen dat geen verontreiniging van water, bodem of
lucht kan optreden; d. leidingen voor de afvoer van hemelwater en voor de afvoer van
afvalwater zonder faecaliën mogen niet lozen op een rottingput.5.3.6Kwaliteit en dimensionering van de buitenriolering op erven
en terreinen en de bijbehorende zijn van overeenkomstige
toepassing.5.3.7Wijze van meten van de afstand tot de leidingen van het
openbare net van de nutsvoorzieningen De in de , , en bedoelde afstand moet worden gemeten langs de
kortste lijn waarlangs een aansluiting zonder bezwaren kan worden
gemaakt en tot het deel van het bouwwerk dat zich het dichtst bij
een leiding van het distributienet bevindt. Hierbij moeten
bouwwerken die zich tezamen op één erf of terrein bevinden, als één
bouwwerk worden beschouwd.4Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte. Reinheid 5.4.1Preventie Het normale onderhoud van een bouwwerk dient zodanig te geschieden
dat het bouwwerk zich in zindelijke staat bevindt.6Brandveilig gebruik1Gebruiksvergunning6.1.1Vergunning gebruik bouwwerk 1. Het is verboden zonder of in afwijking van een
gebruiksvergunning van het bevoegd gezag een bouwwerk in gebruik te
hebben of te houden, waarin: a. meer dan vijftig personen tegelijk aanwezig zullen zijn, anders
dan in een één- of meergezinshuis; b. aan meer dan vier personen bedrijfsmatig of in het kader van
verzorging nachtverblijf zal worden verschaft; c. aan meer dan tien kinderen jonger dan twaalf jaar, of aan meer
dan tien lichamelijk en/of verstandelijk gehandicapten dagverblijf
zal worden verschaft; d. aan meer dan zes personen –anders dan in gezinsverband- verblijf
wordt verschaft. 2. Het bevoegd gezag kan aan de gebruiksvergunning slechts
voorwaarden verbinden in het belang van het voorkomen, beperken en
bestrijden van brand, het beperken van brandgevaar en het voorkomen
en beperken van ongevallen bij brand. 3. Indien het belang waarvoor de vergunning is verleend dit vereist
op grond van een verandering van de inzichten en/of verandering van
de omstandigheden gelegen buiten het bouwwerk, opgetreden na het
verlenen van de vergunning, kan het bevoegd gezag aan de vergunning
nieuwe voorwaarden verbinden en gestelde voorwaarden wijzigen of
intrekken.6.1.2Aanvraag gebruiksvergunning 1. Bij de aanvraag moeten de gegevens en bescheiden worden
overgelegd als genoemd in van deze verordening. 2. Bij het indienen van de aanvraag moet de aanvrager gebruik maken
van de door of namens het bevoegd gezag vastgestelde formulieren. De
bij deze aanvraag behorende gegevens en bescheiden moeten voldoen
aan de eisen van de in het eerste lid genoemde bijlage. 3. De aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten in..voud
worden ingediend. 4. De aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten in het
Nederlands zijn gesteld. 5. De aanvraag mag meer dan één bouwwerk betreffen, indien zij
betrekking heeft op bouwwerken op hetzelfde terrein of op met elkaar
samenhangende terreinen. 6. De bij de aanvraag om gebruiksvergunning behorende bescheiden
moeten door de aanvrager of diens gemachtigde worden ondertekend dan
wel worden gewaarmerkt. 7. Indien de aanvraag betrekking heeft op een wijziging van een
bestaande situatie, moeten uit de aanvraag en de daarbijbehorende
bescheiden de bestaande en de nieuwe toestand duidelijk
blijken. 8. De aanvrager krijgt door of namens het bevoegd gezag een bewijs
van ontvangst toegezonden of uitgereikt, waarin de datum van
ontvangst is vermeld.6.1.3In behandeling nemen Bij het niet voldoen aan de bij of krachtens gestelde eisen,
alsmede aan de eisen die gelden ingevolge de artikelen 4:1 en 4:2
van de Algemene wet bestuursrecht stelt het bevoegd gezag de
aanvrager in de gelegenheid om de door hen aan te geven ontbrekende
gegevens over te leggen.6.1.4Termijn van beslissing 1. Het bevoegd gezag beslist op een aanvraag voor een
gebruiksvergunning binnen twaalf weken na ontvangst van de
aanvraag. 2. Het bevoegd gezag kan hun beslissing voor ten hoogste zes weken
verdagen. 3. In afwijking van het bepaalde in het eerste en tweede lid houdt
het bevoegd gezag de beslissing aan indien: a. voor hetzelfde bouwwerk een omgevingsvergunning voor het bouwen
is vereist en zij over die vergunning nog niet hebben beslist; b. voor hetzelfde bouwwerk een besluit tot toepassing van
bestuurdwang of opleggen van een last onder dwangsom dan wel een
besluit ingevolge artikel 13 van de Woningwet is genomen wegens
strijd met de voorschriften van het Bouwbesluit , als bedoeld in
artikel 1b van de Woningwet , en deze binnen de in het eerste lid
vermelde termijn is verzonden, doch aan dit besluit nog niet is
voldaan. 4. De in het derde lid bedoelde aanhouding eindigt zes weken nadat
is beslist op een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen
als bedoeld onder letter a van het derde lid, dan wel nadat is
voldaan aan het besluit als bedoeld onder letter b van het derde lid
en het bevoegd gezag hiervan in kennis is gesteld.6.1.5Weigeren gebruiksvergunning Een gebruiksvergunning moet worden geweigerd indien een van de
volgende omstandigheden zich voordoet: a. de in de aanvraag vermelde wijze van gebruik van het bouwwerk
kan in relatie tot de beoogde gebruiksfunctie niet geacht worden een
brandveilig gebruik te zijn en door het stellen van voorwaarden kan
geen voldoende brandveilig gebruik worden bereikt; b. de omgevingsvergunning voor het bouwen is geweigerd.6.1.6Intrekken gebruiksvergunning 1. Het bevoegd gezag kan een gebruiksvergunning intrekken indien: a. blijkt, dat zij de vergunning ten gevolge van onjuiste of
onvolledige gegevens hebben verleend; b. blijkt dat de houder van de vergunning niet heeft voldaan aan
een voorwaarde van de vergunning; c. van de vergunning geen gebruik wordt gemaakt binnen 26 weken na
het onherroepelijk worden van de vergunning; d. van de vergunning gedurende een periode van 26 weken of langer
geen gebruik is gemaakt; e. het belang waarvoor de vergunning is verleend dit vereist op
grond van een verandering van de inzichten en/of verandering van de
omstandigheden gelegen buiten het bouwwerk, opgetreden na het
verlenen van de vergunning, en het niet mogelijk blijkt door het
stellen of wijzigen van voorwaarden dat belang voldoende te
beschermen. 2. Het bevoegd gezag gaat niet over tot intrekking dan nadat zij de
houder van de vergunning hebben gehoord. 6.1.7Verplicht aanwezige bescheiden In het bouwwerk waar de activiteiten plaatsvinden waarop de
gebruiksvergunning betrekking heeft moet deze vergunning aanwezig
zijn, en moet op verzoek van degene die is belast met de zorg voor
de naleving van dit hoofdstuk, ter inzage worden gegeven.2Het voorkomen van brand en het beperken van brand en
brandgevaar6.2.1Gebruikseisen voor bouwwerken 1. Het is verboden een bouwwerk te gebruiken in strijd met de
gebruikseisen zoals per onderwerp vermeld in bij deze
verordening. 2. Onverminderd het gestelde in het eerste lid, is het verboden een
bouwwerk, met uitzondering van de niet-gemeenschappelijke ruimten in
woonfuncties, te gebruiken in strijd met de gebruikseisen zoals per
onderwerp vermeld in bij deze verordening.6.2.2Opslag brandgevaarlijke stoffen 1. In, op of nabij een bouwwerk is geen in bijlage 5 aangewezen
brandgevaarlijke stof aanwezig. 2. Het eerste lid is niet van toepassing indien: a. de in bijlage 5 aangegeven maximum hoeveelheid van de
betreffende stoffen niet wordt overschreden, met dien verstande dat
de totale toegestane hoeveelheid van de eerste zes rijen honderd
kilogram of liter is, b. de betreffende stof zodanig is verpakt - dat de verpakking tegen normale behandeling bestand is, en - van de inhoud niets onvoorzien uit de verpakking kan ontsnappen,
en c. de betreffende stof wordt gebruikt met inachtneming van de op de
verpakking aangegeven gevaarsaanduiding (R- en S-zinnen). 3. Het in het eerste lid gestelde is voorts niet van toepassing
op: a. de brandstof in het reservoir bij een verbandingsmotor; b. de brandstof in een verlichtings-, een verwarmings- of een ander
warmteontwikkelend toestel; c. voor consumptie bestemde alcoholhoudende dranken, en d. het aanwezig hebben van een grotere dan de in bijlage 5
aangegeven maximum hoeveelheid van de betreffende stof voor zover
dat bij of krachtens de Wet Milieubeheer is toegestaan. 4. Bij het bepalen van de hoeveelheid als bedoeld in het tweede lid
onder a, worden volledig meegerekend de inhoudsmaten van vaatwerk
dat gedeeltelijk is gevuld met een vloeistof die in bijlage 5 als
brandgevaarlijk is aangemerkt.6.2.3Opslag en verwerking stoffen (vervallen)3Het bestrijden van brand en het voorkomen van ongevallen bij
brand6.3.1Gebruiksgereed houden bluswaterwinplaatsen (vervallen)6.3.2Gebruik middelen en voorzieningen Het is verboden voorwerpen of stoffen op zodanige wijze te plaatsen
of te hebben dat daardoor het onmiddellijk gebruik of de
zichtbaarheid ervan wordt belemmerd van: a. middelen en voorzieningen tot melding van alarmering bij en
bestrijding van brand; b. middelen en voorzieningen tot ontvluchting en redding van
personen en dieren bij brand.4Hinder in verband met de brandveiligheid6.4.1Hinder in verband met de brandveiligheid Onverminderd het bepaalde in of krachtens de tot en met is het
verboden in, op, of aan een bouwwerk of op een open erf of terrein
voorwerpen of stoffen te plaatsen, te werpen of te hebben,
handelingen te verrichten of na te laten of werktuigen te gebruiken,
waardoor: a. op voor de omgeving hinderlijke of schadelijke wijze rook, roet,
walm of stof wordt verspreid; b. brandgevaar wordt veroorzaakt; c. het vluchten wordt belemmerd. Niet van toepassing is het vorenstaande, indien en voor zover het
betreft hinder, terzake waarvan de Wet milieubeheer of enige in deze
wet genoemde wet van toepassing is.7Overige gebruiksbepalingen1Overbevolking7.1.1Overbevolking van woningen Het is verboden een woning te bewonen met of toe te staan dat een
woning wordt bewoond door meer dan één persoon per 12 m2
gebruiksoppervlakte.7.1.2Overbevolking van woonwagens en woonketen Het is verboden een woonwagen, respectievelijk een woonkeet te
bewonen met of toe te staan dat een woonwagen, respectievelijk een
woonkeet wordt bewoond door meer dan één persoon per 6 m2
gebruiksoppervlakte.2Staken van het gebruik7.2.1Verbod tot gebruik bij bouwvalligheid Het is verboden een bouwwerk, een standplaats, een open erf of
terrein te gebruiken of te doen gebruiken, indien door of namens het
bevoegd gezag is medegedeeld, dat zulks gevaarlijk is in verband
met: a. bouwvalligheid van het bouwwerk; b. bouwvalligheid van een in de nabijheid gelegen bouwwerk.7.2.2Staken van gebruik wegens gebrek aan veiligheid en gebrek aan
hygiëne Indien tengevolge van het niet functioneren - hieronder begrepen
het afgesloten zijn - van de ingevolge het Bouwbesluit verplicht
aanwezige voorzieningen tot het kunnen afvoeren van faecaliën, het
kunnen beschikken over drinkwater, het kunnen beschikken over
gedistribueerd gas en het kunnen beschikken over gedistribueerde
elektriciteit een onvoldoende veiligheid of een onvoldoende hygiëne
aanwezig is, kan het bevoegd gezag gelasten het gebruik van het
bouwwerk te staken.7.2.3Staken van het gebruik van een woonwagen Indien in een besluit op grond van artikel 13 van de Woningwet is
bepaald dat het gebruik van een gebouw op of behorende bij een
standplaats moet worden gestaakt en dientengevolge essentiële
voorzieningen ten dienste van het bewonen van een woonwagen buiten
gebruik zijn gesteld, kan het bevoegd gezag gelasten het gebruik van
de woonwagen te staken gedurende de periode dat bedoelde
voorzieningen niet functioneren.3Gebruik van bouwwerken, open erven en terreinen7.3.1 (vervallen)7.3.2Hinder Het is verboden in, op of aan een bouwwerk of op een open erf of
terrein voorwerpen of stoffen te plaatsen, te werpen of te hebben,
handelingen te verrichten of na te laten of werktuigen te gebruiken,
waardoor: a. overlast wordt of kan worden veroorzaakt voor de gebruikers van
het bouwwerk, het open erf of terrein; b. op voor de omgeving hinderlijke of schadelijke wijze stank, stof
of vocht of irriterend materiaal wordt verspreid of overlast wordt
veroorzaakt door geluid en trilling, elektrische trilling daaronder
begrepen, of door schadelijk of hinderlijk gedierte, dan wel door
verontreiniging van het bouwwerk, open erf of terrein; c. instortings-, omval- of ander gevaar wordt veroorzaakt. Niet van toepassing is het vorenstaande, indien en voor zover het
betreft nadelige gevolgen voor het milieu waarop de Wet milieubeheer
of enige in deze wet genoemde wet van toepassing is.4Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte. Reinheid7.4.1Preventie 1. Het normale onderhoud van een bouwwerk dient zodanig te
geschieden dat het bouwwerk zich in zindelijke staat bevindt. 2. Voorraden en afval dienen op zodanige wijze en plaats te worden
bewaard dat schadelijk of hinderlijk gedierte hierdoor niet wordt
aangetrokken.5Watergebruik7.5.1Verboden gebruik van water Het is verboden drink- en werkwater, waarvan door het bevoegd gezag
schriftelijk is medegedeeld dat het ondeugdelijk wordt geacht, te
gebruiken.6Installaties7.6.1Gebruiksgereed houden van installaties Installaties in of nabij een bouwwerk, waarvan het Bouwbesluit
en/of de Bouwverordening de aanwezigheid verplicht stelt, moeten in
een goede staat verkeren, zodat daarvan een onbelemmerd gebruik kan
worden gemaakt.8Slopen1Sloopvergunning8.1.1Sloopvergunning 1. Het is verboden bouwwerken, standplaatsen en woonwagens
daaronder begrepen, te slopen zonder of in afwijking van een
vergunning van het bevoegd gezag (sloopvergunning). 2. De in het eerste lid bedoelde vergunning is niet vereist indien
naar redelijke schatting de hoeveelheid sloopafval niet meer zal
bedragen dan 10 m3, tenzij het slopen mede betreft het verwijderen
van asbest. Voorts is geen vergunning vereist voor het slopen
ingevolge een besluit op grond van artikel 13 van de Woningwet , dan
wel een besluit tot toepassing van bestuursdwang of oplegging van
een last onder dwangsom. Het bevoegd gezag kan aan hun besluit
voorwaarden verbinden als bedoeld in het derde lid. 3. Het bevoegd gezag verbindt aan de sloopvergunning slechts
voorschriften over: a. de veiligheid tijdens het slopen; b. de bescherming van nabijgelegen bouwwerken; c. het scheiden en het op de sloopplaats gescheiden houden van het
sloopafval, ten minste inhoudende een scheiding in een fractie
asbest, een fractie gevaarlijk afval en een fractie overig
afval; d. het voor de aanvang van de sloopwerkzaamheden overleggen van de
gegevens als bedoeld in , tweede lid, letter c, voor zover deze
gegevens niet reeds zijn overgelegd. 4. De voorschriften over het sloopafval, als bedoeld in het derde
lid, onder letter c, kunnen eisen bevatten omtrent het selectief
slopen, de fracties waarin wordt gescheiden, de tijdelijke opslag op
het sloopterrein en het in fracties gescheiden verpakken van het
sloopafval op het sloopterrein. Het bevoegd gezag verbindt aan de
sloopvergunning met betrekking tot asbest voorschriften over het
afzonderlijk gereed maken daarvan voor de afvoer van het
sloopterrein en over de termijn waarbinnen dit moet
plaatsvinden. 5. De vergunningplicht als bedoeld in het eerste lid geldt niet
indien in een tijdelijke omgevingsvergunning voor het bouwen voor
een seizoengebonden bouwwerk voorschriften zijn gesteld over het
slopen van het tijdelijke bouwwerk als bedoeld in het zesde lid van
artikel 45 van de Woningwet.8.1.2Aanvraag sloopvergunning 1. Bij het indienen van de aanvraag moet de aanvrager gebruikmaken
van een door of vanwege het bevoegd gezag vastgesteld
formulier. 2. De aanvraag moet inhouden: a. correspondentieadres van de aanvrager in Nederland; b. indien een gemachtigde is aangewezen, diens naam en adres; c. naam en adres van degene, die met het slopen zal worden
belast; d. de kadastrale aanduiding van het perceel, waarop zich het te
slopen bouwwerk bevindt en het huisnummer van het bouwwerk. Indien
de sloopwerkzaamheden bestaan uit asbestverwijdering van meer dan
één bouwwerk in het kader van hetzelfde project, wordt een lijst met
bedoelde kadastrale aanduidingen en huisnummers van de
desbetreffende bouwwerken bijgevoegd, welke lijst ingevolge het
negende lid is gewaarmerkt; e. een exacte aanduiding van het gedeelte van een bouwwerk waarop
de sloopwerkzaamheden betrekking hebben, indien niet het gehele
bouwwerk wordt gesloopt; f. het doel, waarvoor het bouwwerk c.q. het te slopen gedeelte van
het bouwwerk laatstelijk is gebezigd; g. mededeling of een omgevingsvergunning voor het bouwen is of zal
worden aangevraagd voor een op het perceel van het te slopen
bouwwerk c.q. het te slopen gedeelte van het bouwwerk op te richten
of te veranderen of uit te breiden bouwwerk; h. een beschrijving van de wijze waarop het slopen zal
plaatsvinden; en voorts, indien van toepassing: i. het sloopveiligheidsplan. 3. In de aanvraag wordt gemotiveerd aangegeven of het te slopen
bouwwerk asbest bevat. Asbest wordt niet vermoed aanwezig te zijn
indien bij de aanvraag een van de volgende gegevens wordt
overgelegd: a. een afschrift van het asbestinventarisatierapport, uitgevoerd
door een deskundig asbestonderzoeksbedrijf, waaruit blijkt dat er
zich geen asbest in het te slopen bouwwerk bevindt; b. een asbestonderzoeksrapport opgesteld vóór... (= datum van
verwerking in de gemeentelijke bouwverordening van de vierde serie
wijzigingen van de Model-bouwverordening d.d. 1 juli 1997) dat
voldoet aan de eisen in BRL 5052, uitgave 1998, waaruit blijkt dat
er zich geen asbest in het te slopen bouwwerk bevindt; indien het
bedoelde asbestonderzoeksrapport is opgesteld vóór 1 juli 1993,
dient tevens een schriftelijke verklaring van de aanvrager te worden
overgelegd dat er geen veranderingen van het te slopen bouwwerk
hebben plaatsgevonden, waarbij asbesthoudende materialen zijn
toegepast; c. een schriftelijk bewijsstuk dat het te slopen bouwwerk is
gebouwd na 1 januari 1994; d. bij woningen of naar bouwconstructie of materiaaltoepassing
vergelijkbare, niet tot bewoning bestemde bouwwerken en bijgebouwen:
een schriftelijke verklaring van de bouwer van het te slopen
bouwwerk dat hij hierin geen asbest heeft toegepast, alsmede een
schriftelijke verklaring van de aanvrager dat er sinds het tijdstip
van de bouw geen veranderingen hebben plaatsgevonden, waarbij
asbesthoudende materialen zijn toegepast; e. bij sloop van bepaalde materialen: een schriftelijke verklaring
van de fabrikant of de leverancier dat het te slopen materiaal geen
asbest bevat, alsmede een schriftelijke verklaring van de aanvrager
dat het materiaal van deze fabrikant of leverancier afkomstig
is. Indien geen van bovenvermelde gegevens bij de aanvraag wordt
overgelegd, wordt vermoed dat het bouwwerk asbest bevat, tenzij de
aanvrager in vergelijkbare situaties andere gegevens verstrekt die
dit vermoeden naar het oordeel van het bevoegd gezag voldoende
weerleggen. 4. Indien – gelet op het derde lid – wordt vermoed dat het bouwwerk
asbest bevat of de aanvrager weet of redelijkerwijs kan weten dat
zich in het bouwwerk asbest bevindt wordt met een
asbestinventarisatierapport van een deskundig bedrijf aangetoond of
dit juist is, en zo ja, waar dit asbest zich bevindt. Indien geen
asbestinventarisatierapport van een deskundig bedrijf wordt
overgelegd, moeten bij de aanvraag andere gegevens worden overgelegd
waaruit blijkt of asbest aanwezig is, en zo ja, waar dit asbest zich
bevindt. Aan deze eis wordt geacht te zijn voldaan indien a. de aanvraag sloopvergunning uitsluitend betrekking heeft op het
verwijderen van asbest op in de aanvraag aangeduide plaatsen,
of b. een asbestonderzoeksrapport als bedoeld in lid 3, onder b bij de
aanvraag is gevoegd. 5. Indien op grond van het historisch gebruik te verwachten valt
dat een te slopen bouwwerk c.q. een te slopen gedeelte van een
bouwwerk is verontreinigd met de als gevaarlijk aangeduide
afvalstoffen van hoofdstuk 17 van de Afvalstoffenlijst behorende bij
de Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL; Stcr. 17 augustus
2001, nr. 159, blz. 9), dient een onderzoek te worden ingesteld naar
de vermoedelijke verontreiniging en moet het rapport met de uitslag
van dit onderzoek bij de aanvraag om sloopvergunning worden
gevoegd. 6. De aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten in..voud
worden ingediend. 7. De aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten in het
Nederlands zijn gesteld. 8. De aanvraag mag meer dan één bouwwerk betreffen, indien zij
betrekking heeft op bouwwerken op hetzelfde terrein of op met elkaar
samenhangende terreinen dan wel indien zij betrekking heeft op
asbestverwijdering van meer dan één bouwwerk in het kader van
hetzelfde project. 9. De bij de aanvraag om sloopvergunning behorende bescheiden
moeten door de aanvrager of diens gemachtigde ondertekend dan wel
gewaarmerkt worden. 10. Indien de aanvraag het gedeeltelijk slopen van een bouwwerk
betreft, moeten uit de aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden de
bestaande en de nieuwe toestand duidelijk blijken. 11. De aanvrager krijgt door of namens het bevoegd gezag een bewijs
van ontvangst toegezonden of uitgereikt, waarin de datum van
ontvangst is vermeld. 12. Een aanvraag om sloopvergunning geldt tevens als melding van
het voornemen tot slopen voor zover dit slopen betrekking heeft op
asbest. 13. Een aanvraag om sloopvergunning voor werkzaamheden waarvoor
geen sloopvergunning is vereist wordt, voor zover dit slopen
betrekking heeft op asbest, aangemerkt als melding als bedoeld in
artikel 8.2.1.8.1.3In behandeling nemen 1. Indien de aanvraag om sloopvergunning niet voldoet aan de bij of
krachtens gestelde eisen, alsmede de eisen die gelden ingevolge de
artikel 4:1 en 4:2 van de Algemene wet bestuursrecht stellen het
bevoegd gezag de aanvrager in de gelegenheid de door hen aan te
geven ontbrekende gegevens over te leggen binnen een door hen te
stellen termijn. 2. Het gestelde in het eerste lid geldt niet voor de gegevens als
bedoeld in artikel 8.1.2, tweede lid, letter c.8.1.4Termijn van beslissing 1. Het bevoegd gezag beslist over een aanvraag om sloopvergunning
binnen twaalf weken na ontvangst van de aanvraag. Zij kunnen hun
beslissing eenmaal voor ten hoogste zes weken verdagen. Een
afschrift van hun besluit tot verdaging zenden zij zo spoedig
mogelijk aan de aanvrager. 2. In afwijking van het bepaalde in het eerste lid beslist het
bevoegd gezag over een aanvraag om sloopvergunning binnen vier weken
na de dag waarop de aanvraag om een sloopvergunning is ingediend,
indien het slopen uitsluitend is bedoeld om asbest of asbesthoudende
producten uit een bouwwerk te verwijderen. 3. In afwijking van het bepaalde in het eerste en tweede lid houdt
het bevoegd gezag de beslissing aan indien een vergunning krachtens
artikel 11 of artikel 37 van de Monumentenwet 1988 , een provinciale
of een gemeentelijke monumentenverordening, een
leefmilieuverordening op grond van de Wet op de stads- en
dorpsvernieuwing, of een aanlegvergunning voor het slopen is vereist
en omtrent die vergunning(en) nog niet is beslist. De aanhouding
eindigt zes weken na bedoelde beslissing. Bij samenloop van
vergunningen wordt uitgegaan van de datum van de laatst genomen
beslissing.8.1.5Samenloop van slopen en bouwen 1. Indien de aanvraag betrekking heeft op sloopwerkzaamheden in het
kader van het vernieuwen, het veranderen of het vergroten van een
bouwwerk waarvoor tevens een omgevingsvergunning voor het bouwen is
aangevraagd, kan bij de aanvraag om sloopvergunning - voor zover
voor beide aanvragen dezelfde bescheiden en gegevens worden verlangd
- worden verwezen naar die bescheiden en gegevens die zijn ingediend
bij de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen en behoeven
dezelfde bescheiden niet nogmaals te worden ingediend. 2. In afwijking van het bepaalde in volgt de beslissing op de
aanvraag om sloopvergunning de procedure van de beslissing op de
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen in het geval dat
beide aanvragen gelijktijdig zijn ingediend.8.1.6Weigeren sloopvergunning Een sloopvergunning moet worden geweigerd indien: a. de veiligheid tijdens het slopen onvoldoende is gewaarborgd en
ook door het stellen van voorschriften niet op een voldoende peil
kan worden gewaarborgd; b. de bescherming van nabijgelegen bouwwerken in verband met het
slopen onvoldoende is gewaarborgd en ook door het stellen van
voorschriften niet op een voldoende peil kan worden
gewaarborgd; c. een vergunning ingevolge de Monumentenwet 1988 of een
provinciale of een gemeentelijke monumentenverordening is vereist en
deze niet is verleend; d. een vergunning ingevolge een leefmilieuverordening op grond van
de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing is vereist en deze niet is
verleend; e. een aanlegvergunning op grond van het bestemmingsplan of op
grond van een voorbereidingsbesluit is vereist en deze niet is
verleend.8.1.7Intrekking sloopvergunning 1. Het bevoegd gezag kan een sloopvergunning intrekken indien: a. de vergunning is verleend tengevolge van onjuiste of onvolledige
opgave van gegevens; b. binnen 26 weken na het onherroepelijk worden van de
sloopvergunning geen begin met de werkzaamheden is gemaakt; c. tussen het begin en het einde van de sloopwerkzaamheden deze
werkzaamheden langer dan een aaneengesloten periode van 26 weken
stilliggen. 2. Het bevoegd gezag gaat niet over tot intrekking dan nadat zij de
houder van de vergunning hebben gehoord.2Uitzonderingen op het vereiste van sloopvergunning8.2.1Sloopmelding 1. In afwijking van artikel 8.1.1, eerste lid, is geen
sloopvergunning vereist voor het anders dan in de uitoefening van
een beroep of bedrijf in zijn geheel slopen van: a. geschroefde , asbesthoudende platen waarin de asbestvezels
hechtgebonden zijn, niet zijnde dakleien, uit een woning of uit een
op het erf van die woning staand bijgebouw, voorzover de woning of
het bijgebouw niet in het kader van de uitoefening van een beroep of
bedrijf worden gebruikt of bedoeld zijn voor gebruik in dat kader en
de oppervlakte van de te verwijderen asbesthoudende platen maximaal
vijfendertig vierkante meter per kadastraal perceel bedraagt; b. asbesthoudende vloertegels of niet-gelijmde, asbesthoudende
vloerbedekking uit een woning of uit een op het erf van die woning
staand bijgebouw, voorzover de woning of het bijgebouw niet in het
kader van de uitoefening van een beroep of bedrijf worden gebruikt
of bedoeld zijn voor gebruik in dat kader en de oppervlakte van de
te verwijderen asbesthoudende vloerbedekking of vloertegels maximaal
vijfendertig vierkante meter per kadastraal perceel bedraagt; mits het voornemen tot dit slopen is gemeld bij het bevoegd gezag
en door het bevoegd gezag binnen acht dagen na de dag waarop dit is
gemeld is medegedeeld dat geen sloopvergunning is vereist. Met een woning wordt gelijk gesteld een woonkeet, woonwagen of
logiesverblijf. 2. Het voornemen tot slopen als bedoeld in het eerste lid moet
worden gemeld met gebruikmaking van een door of namens het bevoegd
gezag vastgesteld formulier. 3. De melding en de daarbij behorende bescheiden moeten in..voud
worden ingediend. 4. De melding en de daarbij behorende bescheiden moeten in het
Nederlands zijn gesteld. 5. In de melding moeten zijn opgenomen de plaats, het adres, de
aard en het gebruik van het bouwwerk. 6. Degene, die de melding heeft gedaan, krijgt door of namens het
bevoegd gezag een bewijs van ontvangst toegezonden of uitgereikt,
waarin de datum van ontvangst is vermeld. 7. Indien het bevoegd gezag de in het eerste lid bedoelde
mededeling niet binnen de aldaar gestelde termijn hebben gedaan, is
de mededeling van rechtswege gedaan. 8. Het bevoegd gezag kan aan een mededeling als bedoeld in het
eerste lid voorschriften verbinden met betrekking tot de
verwijdering, opslag en afvoer van asbest. 9. De houder van een mededeling als bedoeld in het eerste of het
zevende lid is verplicht het gestelde in een door de minister van
volkshuisvesting, ruimtelijke ordening en milieubeheer uitgegeven
publicatie ter zake van het slopen van asbest bevattende
vloerbedekking in acht te nemen. Voorts is de houder verplicht de
voorschriften, bedoeld in het achtste lid alsmede de voorschriften
die bij of krachtens de artikelen 7 en 8 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 zijn gesteld, in acht te nemen. 10. Het bewerken van het asbest ter plaatse waar dit asbest door
sloop vrijkomt is niet toegestaan. 11. Bij het niet voldoen aan de bij of krachtens de in het eerste
tot en met het vijfde lid van dit artikel gestelde eisen, stellen
het bevoegd gezag degene die de melding heeft gedaan in de
gelegenheid om binnen één week de door hen aan te geven ontbrekende
gegevens over te leggen.8.2.2Overige uitzonderingen op het vereiste van
sloopvergunning In afwijking van artikel 8.1.1, eerste lid, is voorts geen
sloopvergunning vereist, indien het slopen, voor zover dat
betrekking heeft op asbest, uitsluitend bestaat uit het in het kader
van de uitoefening van een beroep of bedrijf geheel of gedeeltelijk
verwijderen van: a. geklemde vloerplaten onder verwarmingstoestellen; b. verwijderen van beglazingskit dat is verwerkt in de constructie
van kassen; c. rem- frictiematerialen; d. pakkingen uit verbrandingsmotoren; e. pakkingen uit procesinstallaties onderscheidenlijk
verwarmingstoestellen met een nominaal vermogen dat lager is dan
2250 kilowatt.3Verplichtingen tijdens het slopen8.3.1Veiligheid op sloopterrein Het bepaalde in de tot en met 4.10 is van overeenkomstige
toepassing op het slopen en het sloopterrein.8.3.2Op het sloopterrein verplicht aanwezige bescheiden Op het sloopterrein moet de sloopvergunning of een besluit tot
toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder
dwangsom tot het slopen aanwezig zijn en op verzoek aan het
bouwtoezicht ter inzage worden gegeven.8.3.3Plichten van de houder van de sloopvergunning 1. De houder van de sloopvergunning moet het slopen, voor zover dat
betrekking heeft op asbest, opdragen aan een deskundig bedrijf. 2. De houder van de sloopvergunning moet een afschrift van de
vergunning ter hand stellen aan het deskundig bedrijf dat het slopen
krachtens aanneming van werk zal uitvoeren. 3. De houder van de sloopvergunning stelt ten minste één week
voorafgaande aan de aanvang van het slopen, het bevoegd gezag
schriftelijk op de hoogte van de data en tijdstippen waarop het
slopen, voorzover dat betrekking heeft op asbest, zal
plaatsvinden. 4. De houder van de sloopvergunning stuurt binnen twee weken na de
uitvoering van de werkzaamheden het bevoegd gezag een afschrift van
de resultaten van de eindbeoordeling, bedoeld in artikel 9, eerste
lid van het Asbestverwijderingsbesluit 2005.8.3.4Plichten van degene die sloopt 1. Indien wordt gesloopt zonder dat een sloopvergunning is verleend
voor het slopen van asbest en tijdens het slopen asbest wordt
ontdekt, is degene die sloopt verplicht hiervan terstond melding te
doen aan het bouw- en woningtoezicht. 2. Aan het bouwtoezicht dienen ten minste twee dagen van tevoren de
aanvang van de sloopwerkzaamheden te worden gemeld en uiterlijk op
de dag van de beëindiging van de sloopwerkzaamheden het einde van
die werkzaamheden. Indien het bouwtoezicht dit verlangt, moeten
genoemde meldingen schriftelijk geschieden.8.3.5Wijze van slopen, verpakken en opslaan van asbest 1. Voor zover redelijkerwijs uitvoerbaar moet eerst het in een
bouwwerk aanwezige asbest worden verwijderd, voordat het bouwwerk
wordt gesloopt. 2. Bij de verwijdering van het asbest moeten de beste bestaande
technieken worden toegepast om verontreiniging van het milieu met
asbest te voorkomen.8.3.6Plichten ten aanzien van de sloop van tuinbouwkassen Vervallen4Vrij slopen8.4.1Sloopafval algemeen 1. Afval dat ontstaat door sloopwerkzaamheden waarvoor geen
vergunning krachtens , noch een melding krachtens artikel 8.2.1 is
vereist, dient ten minste te worden gescheiden in de navolgende
fracties: a. de als gevaarlijk aangeduide afvalstoffen van hoofdstuk 17 de
afvalstoffenlijst behorende bij de Regeling Europese
afvalstoffenlijst (EURAL; Stcr. 17 augustus 2001, nr. 158, blz.
9); b. steenachtig sloopafval, zonder inbegrip van gips; c. bitumineuze en teerhoudende dakbedekking; d. met PAKS verontreinigde materialen; e. asfalt; f. dakgrind; g. overig afval. 2. Overig afval, zoals bedoeld in het voorgaande lid onder g, en de
fracties, bedoeld in het voorgaande lid onder a tot en met f, moeten
op het sloopterrein gescheiden worden gehouden. Asbestverwijderingsbesluit 2005 Model-bouwverordening incl. 11e
serie wijz. Art. 3 H 8, Toelichting Algemeen Art. 3, lid 3 H 8, Toelichting calamiteit Art. 4, lid 1, sub a 8.1.2, lid 3, sub c Art. 4, lid 1, sub b 8.2.2, lid 1, sub c Art. 4, lid 2, sub b, c, d en e 8.2.2, lid 1, sub a, b, d en e Art. 4, lid 3, sub a, b en c 8.2.1, lid 1, sub a en b Art. 5 8.3.3, lid 3 vervallen Art. 6 1.1 (Begripsbepaling) Art. 7 H. 8, Toelichting Algemeen brochure VROM nog niet
gereed Art. 8, lid 1 8.3.5, lid 1 en 2 Art. 8, lid 2 Min. Besluit is er nog niet Art. 10, letter a 8.1.1 Art. 10, letter b 8.1.2, lid 3, sub c Art. 10, letter c 8.2.1 Art. 10, letter d 8.2.1, lid 7 Art. 10, letter e 8.2.1, lid 8 Art. 10, letter f 8.2.1, lid 9 Art. 10, letter g 8.2.1, lid 8 Art. 10, letter h 8.2.1, lid 12 Art. 10, letter i 8.1.4, lid 2 Art. 10, letter j 8.1.2, lid 4 Art. 10, letters k, l, m en n 8.3.3, lid 1 t/m 4 Art. 11 12.1, lid 1 en 29Welstand9.1De advisering door de welstandscommissie 1. De advisering over redelijke eisen van welstand is opgedragen aan de
Stichting Welstandszorg Noord Holland die uit haar midden personen
voordraagt als lid van de welstandscommissie, hierna gezamenlijk te
noemen: de welstandscommissie. 2. De welstandscommissie adviseert over de welstandsaspecten van
aanvragen voor regulier vergunningplichtige en licht-vergunningplichtige
bouwwerken als bedoeld in artikel 44, eerste lid onder d respectievelijk
artikel 44, derde lid juncto eerste lid onder d van de Woningwet. De
welstandscommissie baseert haar advies op de in de welstandsnota
genoemde welstandscriteria. 3. Het bevoegd gezag beoordeelt zonder advies van de welstandscommissie
of licht-vergunningplichtige bouwwerken waarvoor in de welstandsnota
sneltoetscriteria. 4. Het reglement van orde voor de welstandcommissie dat als bijlage 9
bij deze verordening is vastgesteld, bevat, binnen het gestelde van
voorgaande leden, een nadere taakomschrijving van de
welstandscommissie.9.2Samenstelling van de welstandscommissie 1.De welstandscommissie bestaat ten minste uit 3 leden, waaronder een
voorzitter en twee architectleden die deskundig zijn op het gebied van
architectuur. 2.Voor de voorzitter en architectleden worden bij structurele
afwezigheid, plaatsvervangers benoemd die hen kunnen vervangen. De
voorzitter en de architectleden worden bij incidentele afwezigheid
vervangen door een gekwalificeerde vervanger uit één van de overige
onder de Stichting Welstandszorg Noord-Holland ressorterende
welstandscommissies. 3.De welstandscommissie kan slechts adviezen uitbrengen indien ten
minste drie leden aanwezig of hun vervangers aanwezig zijn en waarvan
ten minste twee leden of hun vervangers beschikken over deskundigheid op
het gebied van architectuur. 4.De voorzitter en leden van de welstandscommissie zijn onafhankelijk
ten opzichte van het gemeentebestuur. 5.De welstandscommissie wordt bijgestaan door een plantoelichter of
diens plaatsvervanger. 6.In de welstandscommissie kunnen maximaal twee aanvullende leden
anders als bedoeld in het eerste lid zitting hebben. 7.Het reglement van orde voor de welstandscommissie dat als bijlage 9
bij deze verordening is vastgesteld, bevat, binnen het gestelde in de
voorgaande leden nadere profielschetsen van de commissieleden.9.3Benoeming en zittingsduur 1. De voorzitter, de secretaris en de overige leden van de
welstandscommissie en hun plaatsvervangers worden op voorstel van de het
bevoegd gezag benoemd en ontslagen door de gemeenteraad. 2. De leden van de welstandscommissie kunnen ten hoogste voor een
termijn van drie jaar worden benoemd. Zij kunnen eenmaal worden
herbenoemd voor een periode van ten hoogste drie jaar. 3. Het reglement van orde van de welstandscommissie dat als bij deze
verordening is vastgesteld, bevat, binnen het gestelde in de voorgaande
leden, nadere benoemingsprocedures.9.4Jaarlijkse verantwoording De welstandscommissie stelt jaarlijks een verslag op van haar
werkzaamheden voor de gemeenteraad, waarin ten minste aan de orde
komt: op welke wijze toepassing is gegeven aan de welstandscriteria uit de
welstandsnota; de werkwijze van de welstandscommissie; op welke wijze uitwerking is gegeven aan de openbaarheid van
vergaderen; de aard van de beoordeelde plannen; de bijzondere projecten. De welstandscommissie kan in haar jaarverslag aanbevelingen doen ten
aanzien van het gemeentelijk ruimtelijk kwaliteitsbeleid in het algemeen
en de aanpassing van de gemeentelijke welstandsnota in het
bijzonder.9.5Termijn van advisering 1. De welstandscommissie brengt het advies over een aanvraag om een
lichte omgevingsvergunning voor het bouwen uit binnen drie weken nadat
door of namens het bevoegd gezag daarom is verzocht. 2. De welstandscommissie brengt het advies over de aanvraag om een
reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen uit binnen zes weken nadat
door of namens het bevoegd gezag daarom is verzocht. 3. De welstandscommissie brengt het advies over de aanvraag om een
reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen eerste fase uit binnen
drie weken nadat door of namens het bevoegd gezag daarom is
verzocht. 4. Het bevoegd gezag kan in hun verzoek om advies de welstandscommissie
een langere termijn dan genoemd in de bovengenoemde leden van dit
artikel geven voor het uitbrengen van het welstandsadvies. Een langere
termijn kan door het bevoegd gezag worden gegeven indien de termijn van
afdoening van de aanvraag om a. een lichte omgevingsvergunning voor het bouwen langer is dan de in
artikel 46, eerste lid, sub a van de Woningwet bedoelde termijn van zes
weken; b. een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen langer is dan de
in artikel 46, eerste lid, sub b van de Woningwet bedoelde termijn van
twaalf weken; c. een omgevingsvergunning voor het bouwen eerste fase langer is dan de
in artikel 46, eerste lid, sub c van de Woningwet bedoelde termijn van
zes weken.9.6Openbaarheid van vergaderen en mondelinge toelichting 1. De behandeling van bouwplannen door de welstandscommissie is
openbaar. De agenda voor de vergadering van de welstandscommissie wordt
tijdig bekendgemaakt in een van overheidswege uitgegeven blad of een
dag-, nieuws- of huis-aan-huisblad, dan wel op een andere geschikte
wijze. Indien het bevoegd gezag - al dan niet op verzoek van de
aanvrager - een verzoek doen tot niet-openbare behandeling, dan dienen
het bevoegd gezag daaraan klemmende redenen op grond van artikel 10 van
de Wet openbaarheid van bestuur ten grondslag te leggen. De openbaarheid
geldt zowel voor de beraadslagingen, de beoordeling als de
adviezen. 2. Indien de aanvrager van de omgevingsvergunning voor het bouwen
hierom bij het indienen van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het
bouwen heeft verzocht, wordt deze door of namens de welstandscommissie
in staat gesteld tot het geven van een toelichting op het bouwplan. 3. In het geval dat het bouwplan in de vergadering van de commissie
wordt behandeld en een verzoek tot het geven van een toelichting is
gedaan, dient de aanvrager van de omgevingsvergunning voor het bouwen
een uitnodiging te ontvangen voor de vergadering van de commissie,
waarin de aanvraag wordt behandeld. 4. Alternatief 1: Belanghebbenden hebben in toelichtende zin
spreekrecht. Het reglement van orde van de welstandscommissie dat als
bijlage 9 bij deze verordening is vastgesteld, voorziet in een
procedurele opzet, waarbij er een onderscheid wordt aangebracht in de
toelichtende fase en de beraadslagingen. Alternatief 2: Belanghebbenden
hebben geen spreekrecht.9.7Afdoening bij mandaat Alternatief 2 1. De welstandscommissie kan de advisering over een aanvraag om advies
voor regulier vergunningplichtige bouwwerken als bedoeld in artikel 44,
eerste lid onder d van de Woningwet mandateren aan een of meerdere
daartoe aangewezen leden. De aangewezen leden (voorzitter en/of
secretaris) adviseren over bouwplannen waarvan volgens hen het oordeel
van de welstandscommissie als bekend mag worden verondersteld. 2. In elk geval van twijfel legt de gemandateerde het bouwplan als
bedoeld in het vorige lid alsnog voor aan de welstandscommissie. 3. Behandeling van bouwplannen onder mandaat is openbaar. Indien het
bevoegd gezag - al dan niet op verzoek van de aanvrager - een verzoek
doen tot niet-openbare behandeling, dan dient het bevoegd gezag daaraan
klemmende redenen op grond van artikel 10 van de Wet openbaarheid van
bestuur ten grondslag te leggen. 4. Het bevoegd gezag kan de beoordeling of een bouwplan voor een
licht-vergunningplichtig bouwwerk niet in strijd is met redelijke eisen
van welstand mandateren aan een door hen aan te wijzen ambtenaar, indien
in de welstandsnota voor de verschillende categorieën licht
vergunningplichtige bouwwerken toetsingscriteria zijn opgenomen. 5. In het geval het bouwplan als bedoeld in het vorige lid niet voldoet
aan de betreffende welstandscriteria, legt het bevoegd gezag het
bouwplan alsnog voor aan de welstandscommissie.9.8Vorm waarin het advies wordt uitgebracht 1. De welstandscommissie adviseert en motiveert haar advies
schriftelijk. 2. Zodra het advies wordt uitgebracht, wordt het door of namens het
bevoegd gezag gevoegd bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor
het bouwen.9.9Uitsluiting van gebieden en categorieën bouwwerken of
standplaatsen 1. Indien de raad op grond van artikel 12 van de Woningwet het
voornemen heeft een gebied van de gemeente of een categorie bouwwerken
of standplaatsen uit te sluiten van welstandstoezicht, neemt de raad het
daartoe strekkende besluit niet dan nadat: a. op het voornemen inspraak is verleend; b. het advies van de welstandscommissie is ingewonnen. 2. De inspraak als bedoeld in het eerste lid vindt plaats op de wijze
voorzien in de krachtens artikel 150 Gemeentewet vastgestelde
verordening.10Overige administratieve bepalingen10.1De aanvraag om woonvergunning Bij de aanvraag om woonvergunning als bedoeld in artikel 60 van de
Woningwet moeten worden vermeld de plaats en de aard van het gebouw en
het doel waarvoor het laatstelijk is gebruikt.10.2De aanvraag om vergunning tot hergebruik van een ontruimde
onbewoonbaar verklaarde woning of woonwagen Vervallen.10.3Overdragen vergunningen Door of namens het bevoegd gezag wordt de omgevingsvergunning voor het
bouwen, de woonvergunning als bedoeld in artikel 60 van de Woningwet ,
de gebruiksvergunning als bedoeld in dan wel de sloopvergunning als
bedoeld in op aanvraag van degene op wiens naam de vergunning is gesteld
of op aanvraag van zijn rechtverkrijgende overgeschreven op naam van een
ander dan degene op wiens naam de vergunning is gesteld.10.4Overdragen mededeling (vervallen)10.5Het kenteken voor onbewoonbaar verklaarde woningen en woonwagens
alsmede onbruikbaar verklaarde standplaatsen Vervallen.10.6Herziening en vervanging van aangewezen normen en andere
voorschriften Het bevoegd gezag is bevoegd om rekening te houden met de herziening en
vervanging van de NEN-normen, voornormen, praktijkrichtlijnen en andere
voorschriften waarnaar in deze verordening - of in de bij deze
verordening behorende bijlagen - wordt verwezen, indien de bevoegde
instantie de betrokken norm, voornorm, praktijkrichtlijn of het
voorschrift heeft herzien of vervangen en die herziening of vervanging
heeft gepubliceerd.11Handhaving11.1Stilleggen van de bouw Vervallen.11.2Overtreding van het verbod tot ingebruikneming Vervallen.11.3Stilleggen van het slopen Vervallen.11.4Onderzoek naar een gebrek (vervallen)12Straf-, overgangs- en slotbepalingen12.1Strafbare feiten Vervallen.12.2Overgangsbepaling bodemonderzoek Indien ten behoeve van de bouw van een omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig bouwwerk in enig ander verband dan de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen indicatief bodemonderzoek is
verricht, geldt dit indicatieve bodemonderzoek als het in artikel 2.1.5
bedoelde verkennende bodemonderzoek, tenzij het bevoegd gezag van mening
is dat het indicatieve bodemonderzoek niet meer als een recent onderzoek
kan worden gezien.12.3Overgangsbepaling met betrekking tot de staat van open erven en
terreinen Het bepaalde in de artikelen 5.1.2 en 5.1.3 inzake de bereikbaarheid
van gebouwen is niet van toepassing op een gebouw, dat gebouwd is of
wordt op basis van een omgevingsvergunning voor het bouwen als bedoeld
in artikel 47, eerste lid, van de Woningwet van 12 juli 1962, tenzij bij
een latere vergunning op grond van artikel 40 van de Woningwet eisen aan
de bereikbaarheid van dat gebouw zijn gesteld.12.4Overgangsbepaling (aanvragen om) gebruiksvergunning 1. Een gebruiksvergunning als bedoeld in artikel.. van de
brandbeveiligingsverordening vastgesteld bij raadsbesluit d.d...........
geldt als gebruiksvergunning als bedoeld in. 2. Een ontheffing, toestemming, voorschrift of beperking - hoe ook
genaamd - verleend krachtens de brandbeveiligingsverordening,
vastgesteld bij raadsbesluit d.d..........., blijft van kracht totdat de
termijn waarvoor zij is verleend, is verstreken of totdat zij is
ingetrokken.12.5Overgangsbepaling sloopmelding Vervallen12.6Slotbepaling 1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2011. 2. Bij de inwerkingtreding van deze verordening vervallen: a. de bouwverordening en alle daarin aangebrachte wijzigingen van de
voormalige gemeenten Wervershoof, Andijk en Medemblik; b. de brandbeveiligingsverordening en alle daarin aangebrachte
wijzigingen, voor zover deze brandbeveiligingsverordening eisen aan het
brandveilig gebruik van bouwwerken stelt van de voormalige gemeenten
Wervershoof, Andijk en Medemblik. 3. Deze verordening wordt aangehaald als 'Bouwverordening gemeente
Medemblik'. Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Medemblik, gehouden op 3 januari 2011. De griffier, De voorzitter,Bijlage 1 Gegevens en bescheiden aanvraag omgevingsvergunning voor het
bouwen Gegevens en bescheiden aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwen Bijlage als
bedoeld in de artikelen 2.1.1 en 3.1 Artikel 1 De bij de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen behorende
bescheiden als bedoeld in artikel 2.1.3 van de bouwverordening (vervallen) Artikel 2 De bij de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen behorende
gegevens en bescheiden als bedoeld in artikel 2.1.6 van de bouwverordening
(vervallen) Artikel 3 Funderingsplan (vervallen) Artikel 4 Constructieve en aanverwante gegevens (vervallen) Artikel 5 Bouwveiligheidsplan (vervallen) Artikel 6 Eisen ten aanzien van tekeningen (vervallen) Artikel 7 Eisen ten aanzien van berekeningen (vervallen)Bijlage 2 Gegevens en bescheiden aanvraag gebruiksvergunning Bijlage behorende bij artikel 6.1.2 De aanvraag voor een gebruiksvergunning als bedoeld in artikel 6.1.1 moet de
volgende gegevens bevatten. Artikel 1 a. de naam en het correspondentie-adres in Nederland van de aanvrager; b. indien een gemachtigde is aangewezen, diens naam en correspondentie-adres in
Nederland, en een door de aanvrager ondertekende machtiging; c. een duidelijke omschrijving van de plaats en de bestemming van het bouwwerk
of de bouwwerken waarop de aanvraag betrekking heeft; d. de wijze van verwarming van het bouwwerk, onder vermelding van de
energiebron; e. voor de in artikel 6.1.1, bedoelde bouwwerken bovendien het maximum aantal
personen, dat gelijktijdig in het bouwwerk zal verblijven. Artikel 2 De aanvraag om vergunning bedoeld in artikel 6.1.1, moet zijn voorzien van de
volgende tekeningen en overige bescheiden: a. een situatietekening, vermeldende de kadastrale aanduiding en zo mogelijk de
straatnaam en het huisnummer van het bouwwerk c.q. de bouwwerken, op een schaal
van 1:1000; b. een bouwkundige plattegrondtekening van het bouwwerk c.q. de bouwwerken op
een schaal van ten minste 1:100, aangevende de indeling, de bestemming van de
verschillende ruimten en de aan te brengen brandveiligheidsvoorzieningen, waarop
voor de in artikel 6.1.1, eerste lid, onder c en d, bedoelde bouwwerken tevens
de opstelling van de bedden moet zijn aangegeven; c. voor een bouwwerk, als bedoeld in artikel 6.1.1, eerste lid, onder a,
daarenboven: een plattegrond op een schaal van tenminste 1:100, aangevende de
vrij te houden gang- en looppaden en de overige voor het publiek beschikbare
vrije vloeroppervlakte; d. voor een bouwwerk, als bedoeld in artikel 6.1.1, eerste lid, onder a, voor
zover daarin ten behoeve van de gebruikers zitplaatsen in rijen worden
opgesteld, daarenboven: een plattegrondtekening op een schaal van tenminste
1:100, aangevende de opstelling van de zitplaatsen, de vrij te houden gang- en
looppaden en de overige voor het publiek beschikbare vrije vloeroppervlakte.
Artikel 3 De tekeningen moeten duidelijk en zaakkundig zijn uitgevoerd, een en ander
overeenkomstig het gestelde in artikel 2.2 van de bijlage bij Besluit
indieningsvereisten.Bijlage 3 Gebruikseisen voor bouwwerken Algemene toelichting bij bijlage 3 Deze gebruikseisen gelden voor alle bouwwerken met inbegrip van woonfuncties en
woonwagens. De eisen worden gesteld met als doel een brandveilige situatie te realiseren.
De voorschriften hebben een gebruikscomponent en een beheercomponent. Onder de
gebruikscomponent vallen de voorschriften die gericht zijn op het brandveilig
gebruik. Deze voorschriften hebben als doel risico’s te beperken. Het risico op
een brandgevaarlijke situatie kan beperkt worden door preventieve maatregelen
(veilig omgaan met mogelijk gevaarlijke situaties) en het inperken van mogelijke
gevolgen. Onder de beheercomponent vallen de voorschriften die gericht zijn op
het instandhouden van het voorgeschreven niveau van gebruiksveiligheid en
brandveiligheid. Artikel 1 Vrijhouden van terreingedeelten 1. De bij het bouwwerk behorende brandkranen en andere bluswaterwinplaatsen
moeten voldoende worden vrijgehouden. 2. De verbindingsweg, bedoeld in de artikelen 2.5.3, eerste en tweede lid, en
5.1.2, eerste en tweede lid, en de bijbehorende opstelplaatsen voor
brandweervoertuigen moeten over de volle hoogte en ter breedte van de verharding
worden vrijgehouden. Hekwerken die deze verbindingswegen en opstelplaatsen
afsluiten, moeten snel en gemakkelijk kunnen worden geopend. Toelichting bij
artikel 1 Lid 1 De term ‘voldoende vrij’ kan worden geïnterpreteerd aan de hand van de
publicatie ‘Handleiding Bluswatervoorziening en bereikbaarheid’ of de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ uitgave Nederlandse Vereniging voor
Brandweerzorg en Rampenbestrijding (NVBR), Postbus 7010, 6801 HA ARNHEM,
telefoon (026) 355 24 55, www.nvbr.nl Lid 2 Het snel kunnen openen betekent dat de vertraging als gevolg van het moeten
openen van het hekwerk maximaal 30 seconden bedraagt. Artikel 2 Elektrische
installaties en toestellen 1. Het is verboden een verlichtingsinstallatie of een verlichtingstoestel te
gebruiken, indien dat gebruik door de eigenschappen van die installatie of dat
toestel gevaar oplevert voor het ontstaan van brand. 2. Het is verboden een verlichtingsinstallatie of een verlichtingstoestel op
zodanige wijze te gebruiken, dat het gebruik door de wijze waarop die
installatie of dat toestel is opgesteld of aangebracht, gevaar oplevert voor het
ontstaan van brand. 3. De bij of krachtens enig wettelijk voorschrift vereiste
noodverlichtingsinstallatie wordt ten minste eenmaal per jaar door een ter zake
kundige gecontroleerd op de goede werking. Het nodige onderhoud wordt verricht.
Toelichting bij artikel 2 Lid 1 Geacht wordt te zijn voldaan aan de eisen indien de eigenschappen van de
verlichtingsinstallatie in overeenstemming zijn met het bepaalde in de Regeling
Bouwbesluit 2003, zoals laatstelijk herzien. Lid 2 Het is niet toegestaan een verlichtingsinstallatie of een verlichtingstoestel
aan te brengen in de omgeving van brandgevaarlijke materialen. De stoffering en
versiering moet vrijgehouden worden van spots en andere warm wordende
apparatuur, waarvan de oppervlaktetemperatuur meer dan 90o C bedraagt (zie ook
Bijlage 4, artikel 2). Lid 3 Er wordt geacht te zijn voldaan aan de eis wanneer de inspectie en het
onderhoud is verricht volgens de publicatie 79 ‘Inspectie en onderhoud van
noodverlichtingsinstallaties’ van ISSO/NFVN/Uneto-VNI, juni 2004. De resultaten
van de inspectie en onderhoud dienen opgenomen te worden in het logboek. De
publicatie is verkrijgbaar bij Instituut voor Studie en Stimulering van
onderzoek op het gebied van gebouwinstallaties (ISSO), Postbus 1819, 3000 BV
ROTTERDAM, telefoon (010) 206 59 69, www.isso.nl. Artikel 3 Installaties voor
verwarming en kookdoeleinden 1. In de stookruimte mogen geen brandbare goederen worden opgeslagen/opgesteld.
Stooktoestellen die buiten een stookruimte zijn opgesteld, dienen vrij te worden
gehouden van brandbare goederen. 2. Een opening ten behoeve van de toevoer van verbrandingslucht, op grond van
enige regeling geëist, wordt niet afgesloten. 3. Het is verboden een verwarmingsinstallatie of verwarmingstoestel te
gebruiken, indien dat gebruik door de eigenschappen van die installatie of dat
toestel zelf gevaar oplevert voor het ontstaan van brand. Het bedoelde gevaar
als gevolg van de eigenschappen wordt niet geacht aanwezig te zijn bij het
gebruik van: centraleverwarmingsinstallaties die voldoen aan de veiligheidseisen voor
centraleverwarmingsinstallaties, opgenomen in NEN 3028, uitgave 2004; centraleverwarmingsinstallaties voor het stoken van gas dat wordt
gedistribueerd door middel van pijpleidingen welke installaties bovendien
voldoen aan de gasinstallatievoorschriften, opgenomen in NEN 1078, uitgave
1999; niet op de centrale distributienetten aangesloten installaties voor het stoken
met vloeibaar gas die voldoen aan de eisen in NEN 1078, uitgave 1999. 4. Het is verboden een verwarmingsinstallatie of verwarmingstoestel te
gebruiken, indien dat gebruik door de wijze waarop die installatie of dat
toestel is opgesteld of aangebracht gevaar oplevert voor het ontstaan van
brand. 5. Het is verboden een verwarmingstoestel dat bedoeld is te functioneren met
een rookgasafvoer te gebruiken zonder een doeltreffende voorziening voor de
afvoer van rook. Toelichting bij artikel 3 Lid 1 Met brandbare goederen wordt bedoeld goederen die zijn opgenomen in de Regeling
Bouwbesluit 2003. In de stookruimte mogen dergelijke goederen niet worden
opgeslagen of opgesteld. De straling rondom een stooktoestel buiten een stookruimte mag geen pyrofore
verbranding veroorzaken. Dit betekent dat het gebied rondom het stooktoestel
waar een temperatuur van 90 graden Celsius kan optreden, moet worden
vrijgehouden van brandbare materialen. Dit artikel ligt in de lijn van artikel 6.4.1 waarin onder andere wordt gesteld
dat het verboden is brand en/of brandgevaar te veroorzaken. Lid 2 Wanneer de toevoer van een gesloten verbrandingstoestel wordt dichtgezet, zal
het verbrandingstoestel op den duur niet meer functioneren. Wanneer de toevoer
van een open verbrandingstoestel wordt dichtgezet, zal er in het
verbrandingstoestel een tekort aan zuurstof ontstaan. Als gevolg hiervan zal er
een onvolledige verbranding plaatsvinden. Bij een onvolledige verbranding komt
het zeer giftige koolmonoxide vrij. De koolmonoxide zal naar binnen stromen en
vormt hiermee een gevaar voor mensen. Werkzaamheden, waaronder die voor onderhoud, herstel en sloop, dienen zodanig
te worden uitgevoerd dat de goede werking van de luchttoevoer daardoor niet
wordt verstoord. Lid 3 De genoemde normbladen bevatten eisen die mede verband houden met de
brandveiligheid. Lid 4 Een installatie voor verwarming en kooldoeleinden in de omgeving van
brandgevaarlijke materialen is niet toegestaan. Er dienen zodanige maatregelen
getroffen te worden, bijvoorbeeld door het verplaatsen van de
verwarmingsinstallatie of het aanbrengen van een isolerende laag, dat de
brandbare materialen niet hun eigen ontbrandingstemperatuur zullen bereiken.
Wanneer de temperatuur van de materialen nabij een rookafvoerkanaal hoger kan
worden dan 90o C dienen deze materialen onbrandbaar te zijn volgens NEN 6064,
uitgave 1991 en NEN 6064/2, uitgave 2001 ‘Bepaling van de onbrandbaarheid van
bouwmaterialen’. Lid 5 De voorzieningen die op grond van enig voorschrift uit het Bouwbesluit zijn
vereist, dienen te voldoen aan de aansluitvoorwaarden. Artikel 4 Voorzieningen
voor de afvoer van rookgassen. 1. Het is verboden een voorziening voor afvoer van rook te gebruiken dat niet
doeltreffend is gereinigd. 2. Het is verboden een voorziening voor afvoer van rook uit te branden. 3. Het is verboden een voorziening voor afvoer van rook te gebruiken, indien
dit gebruik door de toestand waarin de voorziening voor afvoer van rook zich
bevindt dreigend gevaar oplevert voor de veiligheid van personen. 4. Het is verboden een voorziening voor afvoer van rook waarin brand heeft
gewoed te gebruiken voordat het is gereinigd en zonodig hersteld. Toelichting
bij artikel 4 Lid 1 Met een doeltreffende reiniging wordt in geval van vaste en vloeibare
brandstoffen bedoeld dat een voorziening voor de afvoer van rook afhankelijk van
het gebruik gemiddeld eenmaal per jaar wordt gereinigd. Voor een afvoerkanaal voor gasvormige brandstoffen is eenmaal per jaar een
controle en indien noodzakelijk een reiniging noodzakelijk. Lid 2 Het is niet toegestaan de omgeving overlast te bezorgen door een voorziening
voor de afvoer van rook uit te branden. Daarnaast is er een aanzienlijk risico
op het ontstaan van beschadigingen aan de voorziening voor de afvoer van rook
als gevolg van het uitbranden. Lid 3 Het is niet toegestaan een voorziening voor de afvoer van rook te gebruiken,
die niet deugdelijk is geconstrueerd, of die scheurvorming vertoont. De omgeving
van een dergelijke voorziening voor de afvoer van rook mag geen gevaar
lopen. Lid 4 Het is niet toegestaan een voorziening voor de afvoer van rook te gebruiken die
niet is gereinigd en zonodig hersteld nadat er een brand heeft gewoed. De
voorziening voor de afvoer van rook kan dan namelijk scheurvorming vertonen en
daarmee loopt de omgeving gevaar. Artikel 5 Verbod voor roken en open vuur 1. Het is verboden te roken of vuur te hebben in een ruimte bestemd voor de
opslag van een of meer der stoffen genoemd in de Regeling bouwbesluit 2003; bij
het verrichten van werkzaamheden die het uitstromen van brandbare vloeistoffen
en/of gassen kunnen veroorzaken; bij het vullen van een brandstofreservoir met
een brandbare vloeistof of een brandbaar gas. 2. Niemand mag roken of vuur bij zich hebben op plaatsen waar een zodanig
verbod, ter voldoening aan hetgeen bij of krachtens wettelijk voorschrift is
gesteld, op een voor een ieder kenbare wijze is aangegeven. 3. Het rookverbod c.q. open vuur verbod wordt op opvallende plaatsen duidelijk
zichtbaar aangegeven door middel van het opschrift ‘VERBODEN TE ROKEN’ of
‘VERBODEN VOOR OPEN VUUR’, dan wel door middel van een gestandaardiseerd symbool
overeenkomstig het gestelde in de norm NEN 3011, uitgave 2004. Toelichting bij artikel 5 Lid 1 Vanwege de aanwezigheid van brandgevaarlijke stoffen mag in een opslagruimte
niet worden gerookt of open vuur aanwezig zijn. Niemand mag roken of vuur bij
zich dragen op plaatsen waar een dergelijke verbod is afgekondigd. Er dient in
de desbetreffende ruimte duidelijk en zichtbaar een bord met het opschrift
‘verboden te roken’ aangebracht te worden. Lid 2 Niemand mag roken of vuur bij zich dragen op plaatsen waar een dergelijk verbod
is afgekondigd. Op de betreffende plaatsen dient duidelijk zichtbaar met
pictogrammen aangeduid te zijn dat roken en het bij zich dragen van vuur
verboden is. Het verbod kan zijn opgesteld in de Woningwet, de Wet milieubeheer,
de Brandweerwet of de Arbeidsomstandighedenwetof de bij deze wetten behorende
besluiten en maatregelen. Lid 3 In het derde lid van artikel 5 wordt geregeld hoe aan de mensen kenbaar gemaakt
moet worden dat er sprake is van een rookverbod. Artikel 6 Blusleidingen en de
bijbehorende pompinstallaties 1. Ten minste eenmaal per jaar moet door een ter zake kundige het nodige
onderhoud worden verricht en een controle worden gehouden op de reinheid en
goede werking van blusleidingen en de eventueel bijbehorende
pompinstallaties. 2. Bij oplevering van de installatie en daarna eenmaal per vijf jaar wordt de
droge blusleiding getest conform NEN 1594, uitgave 1991 en NEN 1594/A1, uitgave
1997. 3. De pompinstallatie voor de blusleiding moet ten minste eenmaal per maand
worden gecontroleerd op een goede werking en zo nodig worden gerepareerd. 4. Ten minste eenmaal per jaar moet door een ter zake kundige het nodige
onderhoud worden verricht en een controle worden gehouden op de goede werking
van de blusleiding en de bijbehorende pompinstallatie. Toelichting bij artikel
6 Lid 1 De blusleidingen en de bijbehorende pompinstallaties dienen eenmaal per jaar
visueel geïnspecteerd te worden op gebreken door de gebouweigenaar. De
resultaten van de inspectie dienen te worden vastgelegd in het logboek. Indien
gebreken zijn geconstateerd, dienen deze verholpen te worden door een
installateur. Lid 2 De droge blusleiding dient eenmaal per vijf jaar gecontroleerd en zonodig
gerepareerd te worden door een installateur. De droge blusleiding moet, na
geheel met water te zijn gevuld, worden onderworpen aan een druk van 1600 kPa
gemeten op de hoogte van het maaiveld. Deze druk moet zich zonder bijpompen
gedurende vijf minuten handhaven. Boven de zeventig meter moet voor elke tien
meter de druk met 100 kPa worden verhoogd. De resultaten van deze test moeten, in de vorm van een testrapport, opgenomen
worden in het logboek. Lid 3 Het toepassingsgebied van de in artikel 6, tweede lid genoemde norm NEN 1594,
uitgave 1991 en NEN 1594/A1, uitgave 1997 ‘Droge blusleidingen in en aan
gebouwen’ beperkt zich tot gebouwen die niet hoger zijn dan zeventig meter. Dit
houdt verband met de beschikbare opvoerdruk van een blusvoertuig van de
brandweer die vanaf deze hoogte problematisch wordt. Bij gebouwen hoger dan
zeventig meter dient een zelfstandige pompinstallatie te worden
geïnstalleerd. De pompinstallatie dient minimaal eenmaal per vierentwintig uur gedurende vijf
minuten proef te draaien. Dit dient automatisch te gebeuren. Bij brandmelding
moet de testprocedure worden overbrugd. Het functioneren hiervan moet buiten de
pompruimte, bijvoorbeeld in de portiersloge, receptie en/of een commandoruimte,
optisch worden gesignaleerd. (Ontleend aan de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR) Postbus 7010, 6801 HA Arnhem, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl) Ten minste eenmaal per maand dienen de resultaten van het automatische
proefdraaien vastgelegd te worden in het logboek. Lid 4 De installatie dient gecontroleerd te worden door een installateur die indien
noodzakelijk herstelwerkzaamheden uitvoert. De resultaten van de inspectie
dienen opgenomen te worden in het logboek. Artikel 7 Brandweerlift Ten minste eenmaal per jaar moet door een ter zake kundige het nodige onderhoud
worden verricht en een controle worden gehouden op de reinheid, veiligheid en
goede werking van brandweerliften; Toelichting bij artikel 7 Wanneer een lift regelmatig wordt getest volgens het Warenwetbesluit Liften
wordt niet volledig voldaan aan dit artikel. Bij een vervolgkeuring worden door
het Liftinstituut de volgende zaken gecontroleerd: Oproep hoofdstopplaats; Alle overige oproepen vervallen; Alleen kooiopdrachten; Parkeren met geopende deuren; Fotocellen uitgeschakeld. Een lift dient ook getest te worden op de volgende onderdelen: De schachtventilatie; De plaatsing van de schakelaar voor de liftvoeding in de
laagspanningsruimte; De ligging van de voedingskabel naar de hoofdschakelaar van de lift in de
machinekamer. Een vervolgkeuring vindt de eerste keer plaats na uiterlijk twaalf maanden en
vervolgens iedere keer na uiterlijk achttien maanden. De resultaten van de test
dienen opgenomen te worden in het logboek. Indien nodig, dienen onmiddellijk
herstelwerkzaamheden uitgevoerd te worden. Het onderhoud van liften wordt geregeld in NEN-EN 13015, uitgave 2001
‘Onderhoud van liften en roltrappen – Regels voor onderhoudsinstructies’.
Artikel 8 Brandmeldinstallatie Met betrekking tot het gebruik van de bij of krachtens hoofdstuk 2 vereiste
brandmeldinstallatie met verplichte doormelding naar de brandweer moet te allen
tijde een geldig certificaat kunnen worden overgelegd, als bedoeld in de
Regeling Brandmeldinstallaties 2002 van het Centrum voor Criminaliteitspreventie
en Veiligheid (CCV) in Den Haag, dan wel een certificaat waarvan een door het
bevoegd gezag erkende, ter zake kundige, onafhankelijke onderzoeksinstelling in
een schriftelijke verklaring heeft aangetoond dat dit certificaat ten minste
gelijkwaardig is aan een certificaat als bedoeld in de vorengenoemde Regeling
Brandmeldinstallaties 2002. Toelichting bij artikel 8 Deze eis is bedoeld om ongewenste en onechte meldingen op een adequate manier
te voorkomen. Om dit te bereiken is het onder andere noodzakelijk dat er een
opgeleid beheerder brandmeldinstallatie beschikbaar is, zoals bedoeld in NEN
2654-1, uitgave 2002 ‘Beheer, controle en onderhoud van
brandbeveiligingsinstallaties’. Het certificaat dient te worden opgenomen in het
logboek. Op grond van artikel 10.6 van de verordening is het bevoegd gezag bevoegd om
rekening te houden met de herziening en vervanging van de NEN-normen,
voornormen, praktijkrichtlijnen of andere voorschriften waarnaar in de
verordening of in de bijlage bij de verordening wordt verwezen, indien de
bevoegde instantie de betrokken norm, voornorm, praktijkrichtlijn of het
voorschrift heeft herzien of vervangen en die herziening of vervanging heeft
gepubliceerd. Artikel 9 Ontruimingsalarminstallatie 1. De ontruimingsalarminstallatie moet te allen tijde voor onmiddellijk gebruik
beschikbaar zijn. Het beheer, de controle en het onderhoud van de
ontruimingsalarminstallatie wordt geregeld conform NEN 2654-2, uitgave
2004. 2. De gebruiker van het bouwwerk waarin bij of krachtens enig wettelijk
voorschrift een ontruimingsalarminstallatie is geëist, stelt een ontruimingsplan
op ten behoeve van de in het bouwwerk aanwezige personen. Het ontruimingsplan
wordt opgesteld volgens de relevante delen van de NTA 8112. Toelichting bij artikel 9 Lid 1 Om in een calamiteit alle aanwezigen te kunnen alarmeren, stelt hoofdstuk 2
eisen aan de aanwezigheid van een ontruimingsalarminstallatie. Uiteraard moet de
werking van een aanwezige ontruimingsalarminstallatie (ook wanneer deze niet
geëist wordt in bedoeld hoofdstuk 2, maar wel in een gebouw aanwezig is)
gegarandeerd zijn. Gebruikers van een gebouw moeten namelijk kunnen vertrouwen
op de goede werking van de ontruimingsalarminstallatie. Lid 2 Het ontruimingsplan wordt opgenomen in het logboek. Daarnaast worden de
verslagen van de ontruimingsoefeningen bijgehouden in het logboek. Voor de
opstelling van het ontruimingsplan wordt de aanbeveling voor het opstellen van
ontruimingsplannen gevolgd. Deze NTA 8112 ‘Leidraad voor een ontruimingsplan’
wordt uitgegeven door het Nederlands Normalisatie Instituut. Voor veel
gebruiksfuncties is een apart deel beschikbaar. De totale reeks ziet er als volgt uit. Op dit moment zijn nog niet alle delen
beschikbaar. De actuele stand van zaken vindt u op www.nen.nl. Deel 1: Kantoorgebouwen Deel 2: Onderwijsgebouwen Deel 3: Kinderopvanggebouwen Deel 4: Gebouwen met een publieksfunctie Deel 5: Logiesgebouwen Deel 6: Gezondheidszorggebouwen Deel 7: Industriegebouwen Deel 8: Cellen en celgebouwen Deel 9: Ontruimingshandleiding en ontruimingskaart voor
niet-vergunningsplichtige bouwwerken Wanneer het door u benodigde deel nog niet beschikbaar is, kunt u gebruik maken
van de publicatie ‘Ontruimingsplannen en –oefeningen’ van het Nederlands
Instituut voor Bedrijfshulpverlening. Deze publicatie is verkrijgbaar via het
Nederlands Instituut voor Bedrijfshulpverlening (NIBHV), Postbus 8714, 3009 AS
Rotterdam. www.nibhv.nl. De aanwezigheid van een ontruimingsplan wordt eveneens vereist op grond van
artikel 6.1.1, tweede lid, MBV, artikel 9 van bijlage 3 MBV, artikel 15 Arbowet
en afdeling 4 van het Arbobesluit. Artikel 10 Automatische
brandblusinstallatie Met betrekking tot het gebruik van de automatische brandblusinstallatie moet te
allen tijde een geldig certificaat kunnen worden overgelegd, dat door het
bevoegd gezag wordt aanvaard. Het bevoegd gezag aanvaardt altijd een geldig
certificaat indien dit certificaat afkomstig is van een certificeringsinstelling
die terzake is erkend door de Raad voor Accreditatie. Toelichting bij artikel
10 Dit artikel heeft als doel dat de werking van een automatische
brandblusinstallatie in een gebouw altijd gegarandeerd is. Een automatische
brandblusinstallatie kan toegepast worden in een gebouw in het kader van
‘gelijkwaardigheid’ of in het kader van ‘gelijkwaardige veiligheid’. We spreken
over ‘gelijkwaardigheid’ wanneer er sprake is van een situatie die past binnen
het toepassingsgebied van het Bouwbesluitwaarbij de eigenaar van het gebouw de
automatische brandblusinstallatie toepast als alternatief voor bouwkundige
brandwerende voorzieningen. We spreken over ‘gelijkwaardige veiligheid’ wanneer
er sprake is van een situatie die buiten het toepassingsgebied van het
Bouwbesluitvalt. Een voorbeeld hiervan is een gebouw dat hoger is dan zeventig
meter. Het Europese non-discriminatiebeginsel brengt bovendien met zich mee dat
certificaten van instellingen uit andere lidstaten van de Europese Unie, alsmede
Noorwegen, IJsland en Liechtenstein, eveneens moeten worden aanvaard, mits zulke
certificaten gelijkwaardig zijn aan die welke door de gevestigde instituten in
Nederland worden afgegeven. De onderhavige eis in de bouwverordening geldt uitsluitend voor een
certificaat(gedeelte) inzake het gebruik van de automatische
brandblusinstallatie, dat wil zeggen een – niet verlopen - kwaliteitsverklaring
betreffende de periodieke goedkeuring van de staat van onderhoud, het
gebruiksgereed zijn en de goede werking. Uiterlijk één maand na de aanleg van de installaties, en vervolgens iedere
twaalf maanden daarna, worden de installaties geïnspecteerd door een EN 45004,
type A, inspectie-instelling die geaccrediteerd is door de Stichting Raad voor
Accreditatie. De inspectierapporten zijn binnen de inrichting aanwezig. Een installatie is voorzien van een geldige kwaliteitsverklaring (certificaat)
die is afgegeven door een certificatie-instelling die geaccrediteerd is door de
Stichting Raad voor Accreditatie. Het bevoegd gezag kan beleid voeren op dit onderdeel en daarin bepalen van
welke certificeringsinstellingen die niet terzake erkend zijn door de Raad voor
Accreditatie geldige certificaten worden aanvaard. Artikel 11 Brandslanghaspels
en de bijbehorende pompinstallatie 1. De pompinstallatie van een bij of krachtens enig wettelijk voorschrift
aanwezige brandslanghaspel moet ten minste eenmaal per maand worden
gecontroleerd op een goede werking en zo nodig worden gerepareerd. 2. Ten minste eenmaal per jaar moet door een ter zake kundige het nodige
onderhoud worden verricht en een controle worden gehouden op de reinheid en
goede werking van de brandslanghaspel en de daarbij behorende pompinstallaties
conform NEN-EN 671-3, uitgave 2000. Toelichting bij artikel 11 De resultaten van de controles dienen opgenomen te worden in het logboek. De als Nederlandse norm aanvaarde Europese norm NEN-EN 671-3, uitgave 2000
‘Vaste brandblusinstallaties – brandslangsystemen – deel 3: Onderhoud van
brandslanghaspels met vormvaste slang en brandslanginstallaties met plat
opgerolde slang’ geeft eisen voor de inspectie en het onderhoud van
brandslanghaspels en brandslangsystemen, waardoor de werking van het product in
overeenstemming blijft met het doel waarvoor ze zijn geproduceerd, geleverd of
geïnstalleerd. Brandslanghaspels en brandslangsystemen zijn bedoeld als eerste
interventiemiddel bij het blussen van een brand totdat er krachtiger blusacties
door de brandweer worden ingezet. Artikel 12 Automatisch werkende deuren 1. Automatisch werkende deuren in een vluchtroute mogen de ontvluchting niet
belemmeren. 2. Bij aanwezigheid van een sluisconstructie worden voorzieningen getroffen,
zodat in geval van brand de sluiswerking teniet wordt gedaan. Toelichting bij
artikel 12 Lid 1 Automatisch werkende deuren in een vluchtroute moeten bij het wegvallen van de
netspanning automatisch opengaan of gemakkelijk met de hand kunnen worden
geopend en vervolgens in geopende stand blijven staan. Op handmatig te openen
schuifdeuren moet duidelijk kenbaar worden gemaakt hoe de deur moet worden
geopend. Dit artikel geldt niet voor automatisch werkende schuifdeuren waarvoor een
brandwerendheidseis of een rookwerendheidseis geldt op grond van enig wettelijk
voorschrift. De betreffende deuren moeten zelfsluitend zijn en handmatig geopend
kunnen worden. Lid 2 Bij aanwezigheid van een sluisconstructie dienen voorzieningen te zijn
getroffen dat in geval van brand de sluiswerking teniet wordt gedaan. De voorzieningen moeten voldoen aan het gestelde in de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), Postbus 7010, 6801 HA Arnhem, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl. Voorbeelden van sluisconstructies die in dit artikellid bedoeld worden, zijn
tochtsluizen en bewakingssluizen. Dit artikellid is niet van toepassing op
rooksluizen zoals bedoeld in artikel 2.135 van het Bouwbesluit. Artikel 12A Deuren van overdruktrappenhuizen De deuren die op de verdiepingen van gebouwen leiden naar een
overdruktrappenhuis, als bedoeld in NEN 6092, uitgave 1995, moeten op ooghoogte
zijn voorzien van een herkenbaar opschrift waaruit blijkt dat het een
overdruktrappenhuis is. Toelichting bij artikel 12A Wanneer een trappenhuis op overdruk staat, kunnen vluchtende mensen denken dat
de toegang tot het trappenhuis op slot zit. De weerstand van een deur waarbij
het trappenhuis op overdruk staat, is groter dan de weerstand van een normale
deur. Een voorbeeld van een opschrift is: ‘HARD DUWEN, trappenhuis kan op
overdruk staan’. Artikel 13 Kwaliteit van vluchtrouteaanduiding 1. De vluchtrouteaanduiding, die bij of krachtens enig wettelijk voorschrift is
vereist, dient altijd goed zichtbaar te zijn. 2. De vluchtrouteaanduiding die bij of krachtens enig wettelijk voorschrift is
vereist, wordt tenminste eenmaal per jaar gecontroleerd en zo nodig gerepareerd.
Toelichting bij artikel 13 Lid 1 De vluchtrouteaanduiding dient te voldoen aan het gestelde in artikel 2.6.8 tot
en met 2.6.10 van de bouwverordening. Vluchtrouteaanduidingen moeten te allen
tijde zichtbaar zijn. Hiermee wordt bedoeld dat er geen gordijnen voor de
vluchtrouteaanduiding mogen hangen. Voor de staat van vluchtrouteaanduidingen in bestaande bouwwerken en als
grondslag voor een besluit op grond van artikel 13 Woningwet, dan wel het
toepassen van bestuursdwang of het opleggen van een last onder dwangsom wordt
het hiervoor bedoelde voorschrift in artikel 2.6.9, eerste lid van
overeenkomstige toepassing verklaard in artikel 5.2.1 van de
bouwverordening. Lid 2 De resultaten van de controle dienen opgenomen te worden in het logboek.
Artikel 14 Gasflessen Vervallen Toelichting bij artikel 14 Vervallen Artikel 15 Rookbeheersingssystemen Met betrekking tot het gebruik, het onderhoud en de controle van het bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift vereiste rookbeheersingssysteem moet te
allen tijde een geldig certificaat kunnen worden overgelegd, dat is verleend
door een door het bevoegd gezag aanvaarde instelling. Toelichting bij artikel
15 Er bestaan diverse rookbeheersingssystemen. Voorbeelden zijn: rook- en
warmteafvoerinstallaties, overdrukinstallaties en stuwkrachtventilatie. Van het
gebruik, het onderhoud en de controle van rookbeheersingssystemen moet te allen
tijde een certificaat kunnen worden overlegd. De rookbeheersinssystemen moeten voldoen aan het gestelde in de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), Postbus 7010, 6801 HA Arnhem, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl. Artikel 16 Overdrukinstallatie (vervallen) Artikel 17 Onderhoud van rook- en brandscheidingen 1. Voorzieningen in doorvoeren door een wand waarvoor een rookwerendheidseis
en/of brandwerendheidseis geldt, worden ten minste eenmaal per maand
gecontroleerd op een goede werking en zo nodig gerepareerd. 2. Ten minste eenmaal per jaar wordt door een ter zake kundige het nodige
onderhoud verricht en een controle gehouden op de goede werking van de
voorzieningen in doorvoeren door een wand waarvoor een rookwerendheidseis en/of
een brandwerendheidseis geldt. Toelichting bij artikel 17 Alle voorzieningen in doorvoeren door een wand waarvoor een rookwerendheidseis
en/of brandwerendheidseis geldt, worden ten minste eenmaal per maand
gecontroleerd op een goede werking en zo nodig gerepareerd. Voorbeelden van de
bedoelde voorzieningen zijn brandkleppen en brandmanchetten. Deze voorzieningen
kunnen getroffen zijn in luchtbehandelingskanalen, maar ook kabelgoten,
transportsystemen en buizenpost zijn voorbeelden van doorvoeren die door wanden
kunnen lopen waarvoor een rookwerendheidseis en/of brandwerendheidseis
geldt. De resultaten van de controles dienen opgenomen te worden in het logboek.
Artikel 18 Brandweeringang (vervallen) Artikel 19 Logboek 1. De historie van de brandbeveiligingsvoorzieningen, de werkzaamheden en het
onderhoud bij of krachtens enig voorschrift uit deze verordening inclusief
bijlagen vereist, worden in een logboek vermeld. 2. Het logboek ligt in het bouwwerk ter inzage en wordt onmiddellijk aan de met
toezicht belaste personen getoond. Toelichting bij artikel 19 Met de historie van de installatie wordt bedoeld: alle technisch relevante
informatie voor een correcte aanleg van de installatie, de werkzaamheden die
verricht zijn aan de installatie, de verslagen van de maandelijkse controles, de
certificaten etc. Eveneens dienen de resultaten van de ontruimingsoefeningen in
het logboek vastgelegd te worden. Het logboek moet onmiddellijk beschikbaar zijn, zodat handhavers en
toezichthouders het kunnen raadplegen. Artikel 20 Werkzaamheden, niet behorend
tot de normale bedrijfsuitoefening Voordat er onderhouds-, herstellings-, wijzigings- of sloopwerkzaamheden worden
uitgevoerd, waarbij stoffen als bedoeld in de Regeling bouwbesluit 2003, of
gereedschappen worden gebruikt, in, op of aan een bouwwerk of installatie van
een bouwwerk dat vanwege zijn kunstwaarde, wetenschappelijk of maatschappelijk
belang bijzondere bescherming behoeft tegen brandgevaar, wordt dit door de
rechthebbende van dat bouwwerk aan het bevoegd gezag gemeld. Toelichting bij
artikel 20 Het bevoegd gezag dient op de hoogte te worden gesteld van werkzaamheden die
worden verricht aan bijzondere gebouwen. Het betreft hier onderhouds-,
herstellings-, wijzigings- of sloopwerkzaamheden waarbij stoffen als bedoeld in
de Regeling Bouwbesluit 2003 of gereedschappen worden gebruikt. Bijzondere
gebouwen zijn gebouwen die kunstwaarde hebben of van wetenschappelijk of
maatschappelijk belang zijn. Per gemeente wordt bepaald voor welke gebouwen deze
eis van toepassing is. Artikel 21 Rookmelders in woningen De op grond van artikel 2.146, lid 7, van het Bouwbesluit 2003 aanwezige
rookmelders moeten adequaat functioneren volgens NEN 2555, uitgave 2002.
Toelichting bij artikel 21 Met dit artikel wordt bedoeld dat de rookmelders in woningen die op grond van
artikel 2.146, lid 7 van het Bouwbesluit vereist zijn, adequaat moeten
functioneren volgens NEN 2555, uitgave 2002, ‘Brandveiligheid van gebouwen –
rookmelders voor woonfuncties’. De op grond van enig ander wettelijk voorschrift
noodzakelijke rookmelders vallen buiten dit artikel. Rookmelders hebben een beperkte levensduur. De werking van de rookmelder dient
te allen tijde gegarandeerd te zijn. Artikel 22 Roltrap Een terugloopruimte van een roltrap wordt ter voorkoming van brand vrijgehouden
van vuil en stof. Deze ruimte wordt daartoe overeenkomstig NEN-EN 13015, uitgave
2001, ten minste eenmaal per kwartaal onderhouden en gereinigd. Toelichting bij
artikel 22 Wanneer de terugloopruimte van een roltrap niet deugdelijk onderhouden en
gereinigd is, bestaat er een verhoogd risico op het ontstaan van brand. Artikel
23 Garantiecertificaat Constructie-onderdelen die uitsluitend met aanvullende behandelingen de
benodigde prestaties kunnen garanderen, zijn voorzien van een geldig
certificaat. Het certificaat wordt opgenomen in het logboek. Toelichting bij
artikel 23 Voorbeelden van constructie-onderdelen die uitsluitend met aanvullende
behandelingen de benodigde prestaties kunnen garanderen zijn: Rieten daken; na behandeling kan een rieten dak niet-brandgevaarlijk zijn. Stalen draagconstructies; na behandeling met een verfsysteem kan de
draagconstructie brandwerend zijn. Houten gevelbekleding; na behandeling met een impregneermiddel kan de
gevelbekleding voldoen aan de eisen die gelden ten aanzien van
brandvoortplanting. Aangezien de benodigde behandeling van de constructie veroudert, bestaat er een
risico op een vermindering van de kwaliteit. Deze kwaliteit dient gegarandeerd
te worden doordat een geldig certificaat beschikbaar is. Er wordt vanuit gegaan dat de benodigde voorzieningen in beginsel goed zijn
aangebracht en dat ze in stand worden gehouden. Artikel 24 Opslag van goederen
in rookvrije vluchtroutes De opslag van goederen is niet toegestaan in: a. rookvrije vluchtroutes van slaapgebouwen (woonfunctie, logiesfunctie,
celfunctie, gezondheidszorgfunctie); b. brand- en rookvrije vluchtroutes van niet-slaapgebouwen (bijeenkomstfunctie,
industriefunctie, kantoorfunctie, onderwijsfunctie, sportfunctie, winkelfunctie,
overige gebruiksfunctie). Toelichting bij artikel 24 In het Bouwbesluit worden eisen gesteld aan constructie-onderdelen ten aanzien
van de beperking van de ontwikkeling van brand en de beperking van het ontstaan
van rook. Met deze eisen dient voorkomen te worden dat een beginnende brand zich
snel uitbreidt langs het oppervlak van een bouwwerk. Tevens dient voorkomen te
worden dat als gevolg van een hevige rookontwikkeling het zicht voor vluchtende
mensen beperkt wordt. In ruimten waardoor gevlucht wordt, stelt het Bouwbesluitover het algemeen
hogere eisen aan het materiaalgedrag in relatie tot de ontwikkeling van brand en
de beperking van het ontstaan van rook. In deze ruimten is de opslag van
goederen daarom niet toegestaan. De opslag van bijvoorbeeld papier, stoelen,
etc. heeft immers niet dezelfde kwaliteit als de bouwconstructies waarvoor die
hogere eisen aan brandvoortplanting en rookdichtheid geldt. De bedoelde vluchtroutes waarin opslag niet is toegestaan, zijn bijvoorbeeld
gangen en trappenhuizen in gebouwen met woonfuncties, logiesfuncties en
gezondheidszorgfuncties (slaapgebouwen) of de brand- en rookvrije vluchtroutes
(meestal trappenhuizen) in gebouwen met een kantoorfunctie, onderwijsfunctie,
bijeenkomstfunctie, winkelfunctie (niet-slaapgebouwen). Wanneer volgens het Bouwbesluit in de vluchtroute verhoogde eisen gelden aan de
mate van brandvoortplanting en rookdichtheid (brandvoortplantingsklasse 3, 2 of
1 / T2 of T1 en/of rookdichtheid 5,4 of 2,2 m-1) is de opslag van goederen in
deze ruimten niet toegestaan. Artikel 25 Bluswaterwinplaats op eigen
terrein De rechthebbende op een bouwwerk, ten behoeve waarvan een bluswaterwinplaats
aanwezig is, is verplicht deze zodanig te onderhouden, dat daaruit te allen
tijde over voldoende bluswater kan worden beschikt. Toelichting bij artikel
25 Een bluswaterwinplaats op eigen terrein moet altijd beschikbaar zijn. De
eigenaar van het bouwwerk ten behoeve waarvan de bluswaterwinplaats aanwezig is,
moet ervoor zorgen dat de bluswaterwinplaats zodanig is onderhouden dat er
altijd voldoende bluswater beschikbaar is. Het bedoelde onderhoud omvat ten minste een periodieke test op het leveren van
voldoende capaciteit en een adequate bereikbaarheid. Deze test dient in de
frequentie te worden uitgevoerd die gebruikelijk is voor de publieke brandkranen
in de gemeente. Op verzoek van of namens het bevoegd gezag dient van de test een
bewijs (testrapport) te worden overlegd.Bijlage 4 Gebruikseisen voor bouwwerken met uitzondering van de
niet-gemeenschappelijke ruimten in woonfuncties De eisen worden gesteld met als doel een brandveilige situatie te realiseren.
De voorschriften hebben een gebruikscomponent en een beheercomponent. Onder de
gebruikscomponent vallen de voorschriften die gericht zijn op het brandveilig
gebruik. Deze voorschriften hebben als doel risico’s te beperken. Het risico op
een brandgevaarlijke situatie kan beperkt worden door preventieve maatregelen
(veilig omgaan met mogelijk gevaarlijke situaties) en het inperken van mogelijke
gevolgen. Onder de beheercomponent vallen de voorschriften die gericht zijn op
het instandhouden van het voorgeschreven niveau van gebruiksveiligheid en
brandveiligheid. Artikel 1 Uitgangen en vluchtroutes 1. Een deur in de vluchtroute wordt, bij aanwezigheid van personen in het
bouwwerk, zodanig gesloten, dat de deur in geval van calamiteit ten behoeve van
deze personen van binnen uit onmiddellijk over de minimaal vereiste breedte kan
worden geopend zonder dat hiertoe gebruik moet worden gemaakt van een sleutel of
een ander los voorwerp. Deze eis geldt niet voor de toegangsdeur van een
woonfunctie, een celfunctie of een vergelijkbare gebruiksfunctie als de
celfunctie. 2. Deuren en luiken die een brandwerende en/of rookwerende functie hebben,
worden niet langer in geopende stand gehouden dan voor het verkeer van personen
of het vervoer van goederen noodzakelijk is, tenzij door middel van automatische
inrichtingen die de deuren, respectievelijk luiken, loslaten zodra een toestand
intreedt waarin deze als brandwering en/of rookwering moeten dienen. 3. Een deur die in een vluchtroute ligt van een ruimte waarin meer dan 100
personen zullen verblijven en een deur in een doorgang of uitgang bestemd voor
ontvluchting van meer dan 100 personen wordt niet anders gesloten dan door
middel van a. een sluiting, waarbij de deur opengaat door een lichte druk tegen de deur,
in de vluchtrichting gezien, b. Een sluiting waarvan de bedieningsinrichting bestaat uit een op de deur, in
de vluchtrichting gezien, aangebrachte voorziening, waarbij de deur opengaat
door een lichte druk tegen deze voorziening (panieksluiting). 4. Aan de tegen de vluchtrichting in gekeerde zijde van een nooddeur in een
uitwendige scheidingsconstructie wordt een opschrift aangebracht volgens NEN
3011, uitgave 2004. Het opschrift luidt: “NOODDEUR VRIJHOUDEN”. Toelichting bij
artikel 1 Lid 1 Deuren in een vluchtroute moeten bij de aanwezigheid van personen in een
bouwwerk onmiddellijk geopend kunnen worden, zonder dat hiervoor een sleutel
noodzakelijk is. De eis geldt niet voor de toegangsdeur van een woonfunctie en
een celfunctie. Een woonfunctie moet namelijk in verband met inbraakwerendheid met een sleutel
afgesloten kunnen worden en een celfunctie moet vanwege de aard van de functie
met een sleutel afgesloten kunnen worden. In het artikel is expliciet vermeld dat van deze eis de toegangsdeur van een
woonfunctie en een celfunctie zijn uitgesloten, omdat in gebouwen met meerdere
woonfuncties en celfuncties ook veelal deuren in rookvrije vluchtroutes
voorkomen. Om een veilige ontvluchting mogelijk te maken, moeten deze deuren in
rookvrije vluchtroutes wel zonder sleutel geopend kunnen worden. Bij een celfunctie worden in veel gevallen ten aanzien van deze eis specifieke
afspraken gemaakt met de gebouweigenaar. De interne organisatie van gebouwen met
een celfunctie kan bepaalde brandweertaken overnemen en de coördinatie houden
over de ontruiming. In de portiersloge/centraalpost dient voor het geval het cellengedeelte onder
de rook staat en betreden ervan zonder gebruik van adembeschermende apparatuur
niet verantwoord is een speciale kast aanwezig te zijn, die toegankelijk is voor
de brandweer en waarin zich een voldoende aantal moedersleutels bevindt waarmee
alle deuren in het cellencomplex kunnen worden geopend. Het aantal dient in
overleg met de plaatselijke brandweer te worden vastgesteld. In het artikel wordt tevens bepaald dat deze eis niet geldt voor een
vergelijkbare functie als de celfunctie. Hiermee worden bijzondere situaties bedoeld, zoals psychiatrische instellingen
e.d. Bij dergelijke situaties moeten specifieke afspraken gemaakt worden met de
gebouweigenaar. In het reguliere gebruik mogen deuren afgesloten zijn, mits de
deuren automatisch worden ontgrendeld in geval van een calamiteit.
Projectspecifiek moeten hier passende elektrotechnische oplossingen voor worden
gezocht. Lid 2 De automatische inrichtingen voor het loslaten van deuren, respectievelijk
luiken zodra een toestand intreedt waarin deze als brandwering en/of rookwering
dienen, voldoen aan het gestelde in hoofdstuk 10 van de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding. Lid 3 De voorziening moet voldoen aan het gestelde in de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), postbus 7010, 6810 HA ARNHEM, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl. Prestatie-eisen aan de bedieningsinrichting worden tevens gegeven in NEN-EN
1125, uitgave 2003 Ontw. En ‘Hang- en sluitwerk – panieksluitingen voor
vluchtdeuren met een horizontale bedieningsstang voor het gebruik van
vluchtroutes – Eisen en beproevingsmethoden’. Belangrijk aandachtspunt voor de uitvoeringspraktijk is dat een in onderdeel a
en b bedoelde deursluiting in het concrete geval daadwerkelijk overeenkomstig de
instructies van de fabrikant/leverancier van de betreffende sluiting wordt
aangebracht. Verkeerd aanbrengen van de sluiting kan de beoogde werking daarvan
namelijk teniet doen of bemoeilijken, met alle veiligheidsrisico’s van
dien. De bedieningsinrichting moet op een hoogte tussen 0,9 – 1,1 meter gemeten vanaf
de vloer worden aangebracht. Wanneer er aanwijsbare redenen zijn om hiervan af
te wijken (bijvoorbeeld in een kinderdagverblijf) kan dit overlegd worden met de
brandweer. Hierbij wordt aan de basiseis voldaan, dat de deur opengaat door een
lichte druk tegen de voorziening. Met andere woorden: als je tegen de deur
aanloopt, moet deze open gaan. Lid 4 Nooddeuren zijn te allen tijde bruikbaar en ook de route achter de deur is
vrij. Dit geldt ook voor situaties waarbij de nooddeur uitkomt in de
buitenlucht. Op maaiveld worden geen auto’s, fietsen of andere obstakels
geplaatst die de vluchtroute belemmeren. Het opschrift voldoet aan NEN 3011:2004 ‘Veiligheidskleuren en -tekens in de
werkomgeving en in de openbare ruimte’. Een nooddeur is een deur die uitsluitend bestemd is om het bouwwerk te
ontvluchten. Bij de overige deuren van het gebouw is een dergelijk opschrift
niet noodzakelijk, omdat deze deuren ook als toegang gebruikt kunnen worden. De
beschikbaarheid en bereikbaarheid van toegangsdeuren is over het algemeen goed.
Artikel 2 Bekleding, stoffering en versiering 1. Stoffering en versiering worden vrijgehouden van spots en andere warm
wordende apparatuur. De temperatuur ter plaatse van de versiering is niet hoger
dan 90 °C. 2. Tussen het vloeroppervlak van een ruimte en de aangebrachte versiering
blijft een vrije ruimte over van minimaal 2,5 meter. 3. De versiering als bedoeld in het vorige lid is in geval van brand niet
gemakkelijk ontvlambaar, in geval van brand vindt geen druppelvorming
plaats. 4. Met brandbaar gas gevulde ballonnen zijn binnen een bouwwerk niet
aanwezig. 5. De toe te passen materialen en aankledingsproducten hebben in vluchtroutes
een navlamduur van ten hoogste 15 seconden en een nagloeiduur van ten hoogste 60
seconden. 6. De toegepaste bekleding, stoffering en versiering voldoen ten minste aan de
eisen ten aanzien van de brand- en rookklassen zoals gesteld in afdeling 2.12 en
2.15 van het Bouwbesluit 2003 die op die locatie gelden voor
constructieonderdelen. Toelichting bij artikel 2 Lid 1 Bij stoffering en versiering moet naast de inrichting van een gebouw ook
gedacht worden aan tijdelijke versiering. Lid 2 Een vrije hoogte van 2,5 meter is noodzakelijk in verband met de menselijke
maat. Lid 3 In Nederland zijn geen normen beschikbaar voor de bepaling van de
materiaaleigenschappen van versieringen voor wat betreft ‘makkelijk ontvlambaar’
en ‘druppelvorming’. Daarom is op www.brandweerkennisnet.nl , informatie
beschikbaar waarin een handvat wordt gegeven voor het brandveilig gebruiken van
versieringen. U vindt dit document ‘Feestversiering? Het kan en moet veilig’ als
te downloaden pdf-bestand op genoemde internetsite. Er is geen relatie tussen de mate van brandvoortplanting of rookdichtheid van
een materiaal en de mate van druppelvorming. Om druppelvorming te kunnen bepalen
is dus een vastgelegde testmethode noodzakelijk. Daarna kunnen prestatie-eisen
geformuleerd worden. Zolang er geen testmethode is, is het stellen van
prestatie-eisen niet mogelijk. De voorwaarde dat versiering, bekleding en bijvoorbeeld tentzeilen bij brand
geen druppelvorming mogen vertonen, is dus niet terug te leiden naar enige norm.
De gemeenten die deze voorwaarden hanteren, doen dat op basis van de
gemeentelijke beleidsvrijheid. Dit neemt niet weg dat het stellen van een
dergelijke voorwaarde duidelijk gemotiveerd moet kunnen worden. Op onderdelen zou gebruik gemaakt kunnen worden van de NTA 8007 ‘Brandgedrag
versieringsmaterialen’. Lid 4 Wanneer er in een bouwwerk met gas gevulde ballonnen aanwezig zijn, is er een
verhoogde kans op het ontstaan van een ontploffing en als gevolg daarvan
branduitbreiding. Lid 5 Voor textielproducten dienen de navlamduur en de nagloeiduur bepaald te zijn
volgens NEN-EN-ISO 6940, uitgave 2004 ‘Textiel – brandgedrag – bepaling van de
ontvlambaarheid van verticaal geplaatste proefstukken’ en NEN-EN-ISO 6941,
uitgave 2004 ‘Textiel – brandgedrag – meting van de
vlamverspreidingseigenschappen van verticaal geplaatste proefstukken’. Voor
kunststofproducten zijn nog geen normen beschikbaar. Lid 6 In het Bouwbesluit worden eisen gesteld aan constructie-onderdelen ten aanzien
van de beperking van de ontwikkeling van brand en de beperking van het ontstaan
van rook. Met deze eisen dient voorkomen te worden dat een beginnende brand zich
snel uitbreidt langs het oppervlak van een bouwwerk. Tevens dient voorkomen te
worden dat als gevolg van een hevige rookontwikkeling het zicht voor vluchtende
mensen beperkt wordt. Aan bekleding, stoffering en versiering in een bouwwerk worden dezelfde eisen
gesteld als aan constructieonderdelen zoals beschreven in afdeling 2.12 en 2.15
van het Bouwbesluit. In Nederland zijn geen normen beschikbaar voor de bepaling van de
materiaaleigenschappen van stoffering en bekleding voor wat betreft ‘brand- en
rookklassen’. Voor versiering is in Nederland de NTA 8007 ‘Brandgedrag
versieringsmaterialen’ opgesteld. Deze norm geeft geen classificatie van brand-
en rookklassen (of een vergelijkbaar systeem met een transponeringstabel) zoals
dat in het Bouwbesluit wordt gebruikt. Daarom is op www.brandweerkennisnet.nl informatie beschikbaar waarin een
handvat wordt gegeven voor het brandveilig gebruiken van versieringen. U vindt
dit document ‘Feestversiering? Het kan en moet veilig’ als te downloaden
pdf-bestand op genoemde internetsite. Artikel 3 Elektrische verlichting Indien een ruimte de mogelijkheid met zich meebrengt dat deze tijdens de
aanwezigheid van personen wordt verduisterd, is in die ruimte, indien er meer
dan vijftig personen gelijktijdig verblijven, elektrische verlichting aanwezig
van zodanige sterkte dat een redelijke oriëntering mogelijk is. Toelichting bij artikel 3 Met dit artikel wordt gewaarborgd dat in ruimten die mogelijk verduisterd zijn
tijdens de aanwezigheid van personen altijd elektrische verlichting aanwezig is.
Er moet een elektrische verlichtingsinstallatie met een dusdanige sterkte
aanwezig zijn dat oriëntatie mogelijk is. Mensen moeten daar altijd over kunnen
beschikken. Artikel 4 Aanduiding van blusmiddelen Een blusmiddel dat bij of krachtens enig wettelijk voorschrift aanwezig is, is
voldoende herkenbaar of zichtbaar aangegeven. Toelichting bij artikel 4 Wanneer er sprake is van een ingebouwd blusmiddel, is het blusmiddel
onvoldoende herkenbaar. Dit betekent dat in deze gevallen een pictogram
aangebracht moet worden, zodat aan de buitenzijde van de kast zichtbaar is, dat
er een blusmiddel in de kast aanwezig is. Wanneer er sprake is van een blusmiddel in bijvoorbeeld een stellingenmagazijn
of in een winkel met schappen of andere belemmeringen, is het blusmiddel
onvoldoende zichtbaar. Een platte sticker op of boven het blusmiddel is in de
omgeving onvoldoende zichtbaar. In deze gevallen moet een pictogram aangebracht worden, zodat in de omgeving
zichtbaar wordt dat er een blusmiddel aanwezig is. De voorziening moet voldoen aan het gestelde in de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’ van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), postbus 7010, 6801 HA ARNHEM, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl. Artikel 5 Toepassen van vuurwerk binnen een gebouw Voor het afsteken van vuurwerk in bouwwerken wordt veertien dagen van tevoren
een overzicht bij het bevoegd gezag ingediend, waaruit blijkt dat die activiteit
op veilige wijze zal plaatsvinden. Toelichting bij artikel 5 Om de veiligheid bij het ontsteken van vuurwerk in bouwwerken te waarborgen, is
het van belang dat het bevoegd gezag inzicht heeft in de wijze waarop de
activiteit wordt uitgevoerd. Het aspect veiligheid verdient bijzondere
aandacht. Degene die het vuurwerk afsteekt in bouwwerken moet veertien dagen van tevoren
een overzicht bij het bevoegd gezag indient waaruit blijkt dat die activiteit op
een veilige wijze plaatsvindt. De beoordeling vindt plaats op grond van artikel
6.4.1. Artikel 6 Opstelling van inventaris 1. Bij in rijen opgestelde zitplaatsen moet tussen de rijen een vrije ruimte
aanwezig zijn van ten minste 0,40 meter, gemeten tussen de loodlijnen door de
elkaar dichtst naderende gedeelten van de rijen. Indien in een rij tussen
zitplaatsen tafeltjes zijn geplaatst, moet de genoemde vrije ruimte ter plaatse
van de tafeltjes doorlopen. 2. In rijen opgestelde zitplaatsen, waarbij sprake is van - meer dan 4 stoelen in een rij, en - meer dan 4 rijen, en - een ruimte waarin meer dan 100 stoelen aanwezig zullen zijn, zijn zo
gekoppeld dan wel aan de vloer bevestigd dat deze ten gevolge van gedrang niet
kunnen verschuiven of omvallen. 3. Een rij zitplaatsen, die slechts aan één einde op een gangpad of uitgang
uitkomt, mag niet meer dan 8 zitplaatsen bevatten. 4. Een rij zitplaatsen die aan beide einden op een gangpad of een uitgang
uitkomt, mag ten hoogste bevatten: - 16 zitplaatsen, indien de vrije ruimte tussen de rijen kleiner is dan 0,45
meter; - 32 zitplaatsen, indien de vrije ruimte tussen de rijen groter is dan 0,45
meter; - 50 zitplaatsen, indien de vrije ruimte tussen de rijen groter is dan 0,45
meter en er bovendien aan beide einden van de rijen per 4 rijen een uitgang met
een breedte van ten minste 1,10 meter aanwezig is. 5. De inrichting van een ruimte, met inbegrip van door personen bezette
stoelen, neemt tot een hoogte van 2,5 meter slechts zodanige oppervlakten in
beslag –gemeten in loodrechte projectie op de vloer- dat ten minste - 0,25 m2 vloeroppervlakte beschikbaar blijft voor iedere persoon waarvoor geen
zitplaats aanwezig is, - 0,30 m2 vloeroppervlakte beschikbaar blijft voor iedere persoon waarvoor een
zitplaats aanwezig is die zodanig is of is aangebracht dat deze ten gevolge van
gedrang niet kan verschuiven of omvallen, - 0,50 m2 vloeroppervlakte beschikbaar blijft voor iedere persoon waarvoor een
zitplaats aanwezig is die niet zodanig is of is aangebracht dat deze ten gevolge
van gedrang niet kan verschuiven of omvallen. 6. Inrichtingen in een ruimte waarin personen verblijven, zijn, indien de vrije
vloeroppervlakte minder dan 0,5 m2 per persoon bedraagt, zodanig aangebracht dat
zij ten gevolge van gedrang niet kunnen verschuiven of omvallen. Toelichting bij
artikel 6 Lid 1 Hiermee wordt een voldoende doorstroomcapaciteit tussen in rijen opgestelde
stoelen gewaarborgd. Lid 2 Het onderling koppelen van stoelen dient zodanig gerealiseerd te worden dat
deze als gevolg van gedrang niet ontkoppeld kunnen worden. Er wordt geacht voldaan te worden aan de gestelde eis wanneer de
stoelkoppelingen voldoen aan NEN-EN 14703:2005 Ontw. En ‘Meubelen – verbindingen
voor gekoppelde zitmeubelen – sterkte en veiligheidseisen en
beproevingsmethoden’. Lid 3 Hiermee wordt gewaarborgd dat slechts een beperkt aantal mensen op een
‘doodlopend eind’ zitten. Wanneer doodlopende rijen zitplaatsen te lang worden,
ontstaat het gevaar dat mensen over stoelen klauteren waardoor paniek en chaos
ontstaat. Dit gevaar moet worden voorkomen. Een voldoende uitstroomcapaciteit
van een doodlopende rij stoelen moet gegarandeerd zijn. Lid 4 Met deze eis wordt gewaarborgd dat een vloeiende ontruiming gerealiseerd wordt.
Wanneer er sprake is van een vaste opstelling van stoelen verdient de
doorstroomcapaciteit van de looppaden tussen de stoelen bijzondere
aandacht. Lid 5 Met deze eis wordt gewaarborgd dat een vloeiende ontruiming gerealiseerd wordt.
Wanneer er sprake is van een vaste opstelling van meubelen en objecten in een
ruimte verdient de doorstroomcapaciteit van de verkeersgebieden nadere
aandacht. Lid 6 Om een veilige ontvluchting te kunnen garanderen in een ruimte waarin veel
mensen samenkomen, moet de inrichting hiervan niet kunnen verschuiven of
omvallen. Wanneer de inrichting omvalt of verschuift zal dit namelijk de
ontvluchting belemmeren en leiden tot ongewenste paniek. Artikel 7 Afval (Vervallen) Artikel 8 Periodieke controle van draagbare blustoestellen Ten minste eenmaal per jaar wordt door een ter zake kundige het nodige
onderhoud verricht conform NEN 2559, uitgave 2001 en een controle gehouden op de
reinheid en de goede werking van draagbare blustoestellen. Indien nodig worden
deze gerepareerd. Toelichting bij artikel 8 De aanwezigheid van draagbare blustoestellen wordt bij of krachtens wettelijke
voorschriften gesteld. In sommige situaties zijn draagbare blustoestellen in een
gebouw aanwezig op vrijwillige basis of op verzoek van verzekeraars. Aangezien
het gebruik van draagbare blustoestellen eenvoudig is, moeten gebruikers van het
gebouw ervan uit kunnen gaan dat de werking van de draagbare blustoestellen
gegarandeerd is. Alle draagbare blustoestellen, dus ook degene die op
vrijwillige basis worden opgehangen, moeten worden gecontroleerd op reinheid en
een goede werking en indien nodig gerepareerd. Artikel 9 Brandvoortplantingsklasse van plaatmateriaal Hout, hardboard, triplex, multiplex, spaanplaat en kunststof plaatmateriaal in
buitenwanden, scheidingswanden of plafonds van stands, podia, kramen etc. die in
gebouwen zijn gelegen, wordt uitsluitend toegepast onder de voorwaarden dat a. het materiaal ten minste 3,5 mm dik is en b. het materiaal kan worden ingedeeld in klasse 4 als bedoeld in NEN 6065,
uitgave 1991 en NEN 6065/A1, uitgave 1997. Toelichting bij artikel 9 In het Bouwbesluitworden eisen gesteld aan constructieonderdelen ten aanzien
van de beperking van de ontwikkeling van brand en de beperking van het ontstaan
van rook. Met deze eisen dient voorkomen te worden dat een beginnende brand zich
snel uitbreidt langs een oppervlak. Tevens dient voorkomen te worden dat als
gevolg van een hevige rookontwikkeling het zicht voor vluchtende mensen beperkt
wordt. Met ingang van 13 mei 2003 is het gebruik van de Euroklassen voor het
brandgedrag van bouwmaterialen en -producten in het Bouwbesluit geïntroduceerd.
In de Ministeriële Regeling Bouwbesluit is een tabel gepubliceerd waarmee de in
het Bouwbesluit vereiste brandvoortplantingsklasse en rookdichtheid (NEN 6065,
NEN 1775 en NEN 6066) kan worden vertaald naar een Europese brandklasse. De
Ministeriële Regeling kunt u vinden via www.vrom.nl. Artikel 10 Glas Glas als versiering en/of bekleding aan plafonds en wanden dan wel in plafonds
van stands podia, kramen etc. of in buitenwanden en scheidingswanden tussen
stands podia, kramen etc. wordt uitsluitend toegepast onder de voorwaarde dat
het glas als veiligheidsglas wordt aangemerkt of dat het glas is voorzien van
een ingegoten kruiswapening met een maximale maaswijdte van 16 mm. Toelichting
bij artikel 10 In de praktijk is gebleken dat het toepassen van glas als versiering aan
plafonds een veilige inzet van de hulpdiensten in gevaar brengt. In geval van
brand moet voorkomen worden dat bij het bezwijken van glas grote stukken naar
beneden vallen en die stukken daarmee een gevaar vormen voor de vluchtende
mensen en/of hulpdiensten. In dit artikel wordt dit gevaar gereduceerd. Artikel
11 Textiel in horizontale toepassing Textiel in horizontale toepassing bij stands, podia, kramen etc. wordt
uitsluitend toegepast onder de voorwaarden dat het textiel onderspannen is met
metaaldraad op een onderlinge afstand van ten hoogste 0,35 meter of dat het
textiel onderspannen is met metaaldraad in twee richtingen met een maaswijdte
van ten hoogste 0,70 meter Toelichting bij artikel 11 In de praktijk is gebleken dat het toepassen van textiel in horizontale
toepassing een veilige inzet van de hulpdiensten in gevaar brengt. Tevens dient
te worden voorkomen dat textiel dat in horizontale toepassing is aangebracht,
naar beneden valt en daarmee vluchtende personen hindert. Met dit voorschrift
wordt dit gevaar gereduceerd. Artikel 12 Toepassing van kunststof
foliemateriaal, behangpapier, crêpepapier of fotopapier Kunststof foliemateriaal, behangpapier, crêpepapier en fotopapier in stands,
podia, kramen etc. wordt geplakt op een ondergrond van onbrandbaar materiaal,
board, triplex, multiplex, spaanplaat, hout of glas en verwerkt volgens het
gestelde in artikel 9 en 10 van bijlage 4 van de bouwverordening. Toelichting
bij artikel 12 In het Bouwbesluit worden eisen gesteld aan constructieonderdelen ten aanzien
van de beperking van de ontwikkeling van brand en de beperking van het ontstaan
van rook. Met deze eisen wordt voorkomen dat een beginnende brand zich snel
uitbreidt langs een oppervlak. Tevens wordt voorkomen dat als gevolg van een
hevige rookontwikkeling het zicht voor vluchtende mensen beperkt wordt.Bijlage 5 Opslag brandgevaarlijke stoffen Bijlage bijbehorend bij artikel 6.2.2 * Eenheid bepaald overeenkomstig het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer. Op grond van artikel 6.2.2 is het in beginsel verboden een stof die in bijlage
5 is aangemerkt, aanwezig te hebben in, op of nabij een bouwwerk. Hierop worden
echter uitzonderingen gemaakt. De uitzonderingen maken het mogelijk om deze
stoffen in beperkte voorraad aanwezig te hebben. Hierbij moet gedacht worden aan
‘huishoudelijk gebruik’. De grenzen die in bijlage 5 zijn aangegeven zijn
afgestemd op de ondergrenzen die in de Wet Milieubeheer worden gesteld.Bijlage 6 VervallenBijlage 7 Kwaliteitseisen voor buizen en hulpstukken van de buitenriolering op erven en
terreinen Bijlage als bedoeld in artikel 2.7.6 De NEN-normen, bedoeld in artikel 2.7.6, zesde lid, zijn de volgende: a. NEN 7002, uitgave 1968, 'Centrifugaal gegoten gietijzeren afvoerbuizen' (met
correctieblad d.d. december 1979); b. NEN 7003, uitgave 1968, 'Hulpstukken voor gietijzeren afvoerbuizen' (met
correctieblad d.d. december 1979); c. NEN 7013, uitgave 1980, 'Expansiestukken van PVC en ABS voor binnen- en
buitenrioleringen'; d. NEN-EN 1401-1, uitgave 1998, 'Kunststofleidingsystemen voor vrij verval
buitenriolering - Ongeplasticeerd PVC (PVC-U) - Deel 1. Eisen voor buizen,
hulpstukken en het systeem' (Engelstalig; met correctieblad NEN-EN 1401-1/C1,
uitgave 1998, Nederlandstalig); e. NEN-EN 295-1, uitgave 1992, 'Keramische buizen en hulpstukken, alsmede
buisverbindingen voor riolering onder vrij verval, met inbegrip van de
aanvullingsbladen A1, uitgegeven 1996, A2, uitgegeven 1997, en A3, uitgegeven
1999 - Deel 1. Eisen' (Engelstalig); f. NEN-EN 295-2, uitgave 1992, 'Keramische buizen en hulpstukken, alsmede
buisverbindingen voor riolering onder vrij verval, met inbegrip van
aanvullingsblad A1, uitgegeven 1999 - Deel 2. Kwaliteitscontrole en monstername'
(Engelstalig); g. NEN-EN 295-3, uitgave 1992, 'Keramische buizen en hulpstukken, alsmede
buisverbindingen voor riolering onder vrij verval - Deel 3. Beproevingsmethoden'
(Engelstalig).Bijlage 8 VervallenBijlage 9 Reglement van orde van de welstandscommissie De tekst van het reglement van orde dient vanuit de specifiek lokale situatie
te worden opgesteld. In de praktijk blijken er grote verschillen in werkwijze tussen de
(provinciale) welstandsorganisaties, waardoor het vrijwel onmogelijk is om een
universeel toepasbare tekst voor een reglement van orde op te nemen in de
modelbouwverordening. De verschillen hebben onder meer betrekking op het al dan
niet werken met rayonarchitecten, het al niet gebruik van subcommissies en het
al dan niet samenwerken met een monumentencommissie. Een reglement van orde,
afgestemd op de eigen werkwijze, stellen gemeenten in het algemeen op in
samenwerking met de provinciale welstandsorganisaties waarbij zij zijn
aangesloten.Bouwverordening gemeente Medemblik Bijlage 10 tm 12Bouwverordening gemeente Medemblik Toelichting bijlage 5 tm 103Reglement van Orde Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit Model Reglement van Orde Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit (voorheen: de WZNH - welstandscommissie) WZNH adviescommissies voor ruimtelijke kwaliteit Alkmaar, november 2007 (actualisering van de versie van november 2002) Vooraf Op grond van artikel 8, zesde lid van de Woningwet, dient de
gemeentelijke bouwverordening voorschriften te bevatten over de samenstelling,
inrichting en werkwijze van de welstandscommissie. In navolging van de Modelbouwverordening van de VNG adviseert WZNH gemeenten om
de hoofdlijnen vast te leggen in de Bouwverordening (artikel 9) en de uitwerking
in een Reglement van Orde, als bijlage bij de Bouwverordening. WZNH heeft in
2002 een ‘basisstramien’ voor een Reglement van Orde aan de gemeenten
beschikbaar gesteld. Gemeenten konden dit naar eigen inzicht aanvullen en
uitwerken, om zo een procedure rond welstandstoezicht vast te leggen die bij hen
past. Het opstellen van een Reglement van Orde is nadrukkelijk een gemeentelijke
verantwoordelijkheid. Het is van belang erop te wijzen dat deze wettelijke
verplichting verstrekkende gevolgen kan hebben. Immers: als niet wordt voldaan
aan de procedurele en inhoudelijke eisen die in de Woningwet worden gesteld ten
aanzien van welstandsadviezen, zijn die ten principale niet juridisch
houdbaar. In de huidige maatschappelijke verhoudingen wordt het steeds noodzakelijker dat
procedures rond het openbaar bestuur, en dus ook procedures rond
omgevingsvergunning voor het bouwenen, correct verlopen. Uit recente
jurisprudentie blijkt dat bij rechtelijke toetsing van welstandsadviezen de
zorgvuldigheid, waarmee wettelijk voorgeschreven procedures zijn verlopen, van
doorslaggevend belang is. Na vijf jaar is het tijd geworden het oorspronkelijke
Model voor een Reglement van Orde voor de Welstandscommissie te actualiseren.
Dat wil niet zeggen dat de oude versie ineens geheel onbruikbaar is geworden.
Net zoals automodellen in wezen hetzelfde blijven maar toch van tijd tot tijd
worden gemoderniseerd, is met deze actualisering het oude Reglement van Orde wat
meer van deze tijd gemaakt. De algemene werkwijze van de WZNH adviescommissies
zoals is uitgewerkt in het boekje “De Nieuwe Agenda” is hierin juridisch
verwerkt. Een belangrijke recente wijziging hangt samen met de omslag die zich
rond welstandadvisering op nationaal en lokaal niveau aftekent:
welstandscommissies krijgen steeds vaker een brede taak als ‘adviescommissie
voor ruimtelijke kwaliteit’. In diverse gemeenten wordt al niet meer gesproken
over welstandscommissies maar over Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit. Aan de WZNH-organisatie en aan de WZNH-welstandscommissies worden steeds vaker
vragen gesteld met een breder karakter dan alleen de traditionele
welstandsadviezen, bijvoorbeeld over de kwaliteit van bestemmingsplannen of
beeldkwaliteitplannen. En ook de nieuwe Minister van VROM heeft zich onlangs
uitgesproken voor een verbreding van de taak van welstandscommissies, die mede
tot uitdrukking zou kunnen komen in een andere naam. Het Bestuur van de
stichting Welstandszorg Noord-Holland heeft daarom gekozen voor een
naamswijziging: het oude ‘merk’ WZNH blijft gehandhaafd, maar daaraan wordt een
verhelderende ondertitel toegevoegd, ‘adviescommissies voor ruimtelijke
kwaliteit’. De werkzaamheden blijven uiteraard gebaseerd op de wettelijke
betekenis en de wettelijke bepalingen met betrekking tot welstandscommissies en
welstandsadviezen. In bijgaand model voor een nieuw Reglement van Orde worden
enkele recente ontwikkelingen rond welstandscommissies bevestigd en
geformaliseerd. Op deze wijze probeert WZNH in te spelen op de modernisering van het
welstandstoezicht en de welstandscommissies, die in de toekomst als
gemeentelijke “Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit” beter herkenbaar
zullen zijn. Gemeenten kunnen dit nieuwe model voor een Reglement van Orde
gebruiken bij de actualisering van hun Bouwverordening en de daarbij horende
bijlagen. WZNH adviescommissies voor ruimtelijke kwaliteit dr. ir. N. de Vreeze directeur Reglement van Orde Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit (voorheen de Welstandscommissie) in de gemeente >invullen: naam van de gemeente< Inhoud 1. Advisering door de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit 2. Samenstelling van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit 3. Benoeming en zittingsduur 4. Jaarlijkse verantwoording 5. Termijn van advisering en vooroverleg 6. Openbaarheid van vergaderen en plantoelichting 7. Afdoening bij mandaat 8. Vorm waarin het advies wordt uitgebracht 9. Het welstandsoordeel van HET BEVOEGD GEZAG 10. Advisering over bijzondere plannen 11. Ondersteuning van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit 12. Vergaderorde 13. Financiële vergoeding 14. Overgangsbepalingen 1. Advisering door de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit Artikel 1
Onafhankelijkheid De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit is een door de
gemeenteraad benoemde onafhankelijke commissie. De leden zijn onafhankelijk ten
opzichte van het gemeentebestuur en de gemeentelijke organisatie. Er bestaan
geen bindingen of relaties op basis waarvan de adviezen over ruimtelijke
kwaliteit worden beïnvloed. >indien van toepassing: aanwijzing onafhankelijke
welstandsorganisatie< Voorbeeld: De gemeente >invullen: naam gemeente< heeft WZNH aangewezen
als provinciale organisatie onder wier verantwoordelijkheid de Adviescommissie
voor Ruimtelijke Kwaliteit ressorteert. Artikel 2 Taakomschrijving De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit is een welstandscommissie conform
Woningwet art. 12 van de gemeente en brengt op basis van de Woningwet advies uit
aan het bevoegd gezag ten aanzien van de vraag of het uiterlijk of de plaatsing
van een bouwwerk of standplaats, waarvoor een aanvraag om omgevingsvergunning
voor het bouwen is ingediend, in strijd is met redelijke eisen van welstand. De
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit beoordeelt op verzoek van het bevoegd
gezag of het uiterlijk van een bouwwerk of standplaats in ernstige mate in
strijd is met redelijke eisen van welstand, beoordeeld naar de criteria die
hiervoor zijn opgenomen in de welstandsnota. De Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit is hierbij gebonden aan het gemeentelijk welstandsbeleid en baseert
welstandsadviezen uitsluitend op de in de welstandsnota genoemde
welstandscriteria, alsmede op door de raad vastgestelde aanvullende
welstandscriteria dan wel een beeldkwaliteitplan waaraan welstandscriteria zijn
toegevoegd.. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit adviseert het bevoegd
gezag tevens gevraagd en ongevraagd over beleidszaken en strategische visies met
betrekking tot de ruimtelijke ontwikkeling en de ruimtelijke kwaliteit van de
gemeente. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit legt de gemeenteraad
eenmaal per jaar een verslag voor van de door haar verrichte werkzaamheden.
indien van toepassing: overige taken specificeren< De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit adviseert het bevoegd gezag met betrekking tot aanvragen
voor een monumentenvergunning in het kader van artikel 11 van de Monumentenwet
en is daartoe in de gemeentelijke monumentenverordening aangewezen als
>invullen: naam van de geïntegreerde commissie<. De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit adviseert het bevoegd gezag over de welstandsaspecten van
aanvragen voor een reclamevergunning. De Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit voert onder regie van de gemeente overleg met betrokkenen bij de
voorbereiding van bouwplannen en beoordeelt daartoe principeaanvragen voor
bouwplannen. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit brengt op verzoek van
het bevoegd gezag advies uit over de welstandsaspecten van in voorbereiding
zijnde bestemmingsplannen, stedenbouwkundige plannen en andere relevante
beleidsstukken. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit overlegt met de
betrokken ambtelijke afdelingen, het bevoegd gezag en de gemeenteraad over het
opstellen van welstandscriteria en welstandsbeleid. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit levert op verzoek van Het bevoegd
gezag een bijdrage aan het bevorderen van de openbaarheid van het
welstandstoezicht, het maatschappelijk draagvlak voor welstandstoezicht en het
stimuleren van de discussie over ruimtelijke kwaliteit in de gemeente. De
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit draagt zorg voor regelmatig overleg
met het bevoegd gezag en signaleert daarbij gevraagd en ongevraagd
stedenbouwkundige en architectonische ontwikkelingen die van belang zijn voor de
ruimtelijke kwaliteit in de gemeente. 2. Samenstelling van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit Artikel 3
Samenstelling De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit bestaat ten minste
uit >invullen: aantal< leden: een voorzitter en twee architecten />indien van toepassing: aanvullen met andere disciplines of niet-deskundige
leden< Voorbeeld: en één lid met kennis op het gebied van de lokale cultuurhistorie.
Voor de voorzitter en architectleden worden bij structurele afwezigheid, op
voordracht van WZNH, plaatsvervangers benoemd die hen kunnen vervangen. Artikel
4 Profielschets van alle commissieleden De leden van de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit hebben geen professionele binding met de gemeente, maar
moeten geïnteresseerd zijn in >invullen: naam gemeente< en de gemeente
kennen of willen leren kennen. De leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit zijn bereid zich te verdiepen in het ruimtelijk kwaliteitsbeleid in
brede zin van de gemeente en baseren zich bij de beoordeling van bouwplannen
uitsluitend op de welstandscriteria zoals opgenomen in de gemeentelijke
welstandsnota, dan wel andere door de raad vastgestelde documenten met
aanvullende welstandscriteria. De leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit moeten in staat zijn bouwplantekeningen te lezen en cultureel besef en
kennis hebben van de (geschiedenis van de) bouwkunst. De leden van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit moeten in staat zijn hun oordeel
begrijpelijk te verwoorden, met respect voor allen die bij de advisering een rol
spelen. Dit vraagt van alle commissieleden zekere communicatieve vaardigheden.
De leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit hebben een
geheimhoudingsplicht inzake de aan hen voorgelegde plannen en beleidsdocumenten,
niet zijnde bouwaanvragen. De leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit zijn onpartijdig, dat betekent dat zij geen persoonlijk belang mogen
hebben bij de door het bevoegd gezag te nemen beslissingen en dat zij hun taak
niet met vooringenomenheid mogen vervullen >indien van toepassing: verdere
voorwaarden aan onafhankelijkheid< Voorbeeld 1: (WZNH) De leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
mogen geen professionele betrokkenheid hebben bij de te beoordelen bouwplannen.
Op het moment dat een dergelijke betrokkenheid wel bestaat maakt het lid deze
tijdig kenbaar en wordt het plan ter advies voorgelegd aan een andere onder WZNH
ressorterende Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. Voorbeeld 2: De leden
van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit mogen geen professionele
opdrachten aanvaarden en uitvoeren binnen de gemeente. Artikel 5 Profielschets van de voorzitter De voorzitter is verantwoordelijk
voor het functioneren van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit en
bewaakt de deugdelijkheid van de advisering in brede zin. De voorzitter geeft
leiding aan de vergadering en bewaakt de voortgang van de agenda. In de
discussies draagt hij of zij er zorg voor dat alle commissieleden hun mening
voldoende naar voren kunnen brengen. Na de discussie geeft de voorzitter een
korte, heldere samenvatting van het uit te brengen advies, als basis voor de
schriftelijke uitwerking. De voorzitter treedt op als gastheer of –vrouw voor de
planindieners, ontwerpers en andere bezoekers. De voorzitter organiseert met de
commissie een jaarlijkse, inhoudelijke evaluatie van de werkzaamheden en heeft
hiertoe tenminste eenmaal per jaar een evaluerend overleg met de
portefeuillehouder. De uitkomsten van het evaluatiegesprek worden opgenomen in
het jaarverslag van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De voorzitter
onderhoudt de contacten met de pers en andere belangstellenden. Bij een
persgesprek is altijd een bij het welstandstoezicht betrokken derde aanwezig.
Artikel 6 Profielschets van de architectleden De architectleden zijn gezamenlijk
verantwoordelijk voor de vakinhoudelijke kwaliteit van de welstandsadviezen. Eén
van de architectleden kan door de welstandsorganisatie worden aangewezen als
vakinhoudelijk secretaris van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. Een
architectlid is een geregistreerde architect die zich door opleiding en ervaring
kwalificeert om zitting te nemen in de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit. De architectleden hebben een eigen, actieve beroepspraktijk en hebben
ervaring met het beoordelen van ontwerpen van (aanstaande) collega’s in
bijvoorbeeld onderwijssituaties of jury’s. Artikel 7 Profielschetsen van de
overige commissieleden Voorbeeld: Profielschets commissielid met kennis van de
lokale cultuurhistorie Het commissielid met kennis van de lokale cultuurhistorie
is verantwoordelijk voor de inbreng van kennis over de lokale cultuurhistorie
tijdens de welstandsadvisering. Dit commissielid is actief betrokken bij het
maatschappelijk leven in >invullen: naam gemeente< en beschikt vanuit die
achtergrond en interesse over een zekere mate van deskundigheid en kennis met
betrekking tot de (ruimtelijke) historie van >invullen: naam gemeente<.
Het commissielid met kennis van de lokale cultuurhistorie onderhoudt in het
bijzonder de contacten met maatschappelijke belangenorganisaties. Dit lid vormt
de schakel tussen de gevoelens en opvattingen die leven binnen de bevolking van
>naam gemeente< en de overige leden van de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit. 3. Benoeming en zittingsduur Artikel 8 Benoemingsprocedure De leden van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit alsmede hun plaatsvervangers bij
structurele afwezigheid worden op voorstel van het bevoegd gezag benoemd en
ontslagen door de gemeenteraad. >benoemingsprocedure voorzitter en
architectleden< De voorzitter en de architectleden van de Adviescommissie
voor Ruimtelijke Kwaliteit alsmede de plaatsvervanger bij structurele
afwezigheid worden, na een openbare sollicitatieprocedure door >invullen,
bijvoorbeeld naam welstandsorganisatie<, voorgedragen aan het bevoegd gezag
door >invullen, bijvoorbeeld naam welstandsorganisatie<. >indien van
toepassing: benoemingsprocedure ten aanzien van de overige
commissieleden< Voorbeeld: De overige leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
worden voorgedragen aan het bevoegd gezag door de plaatselijke
belangenorganisaties. Artikel 9 Zittingsduur Benoemingen gelden voor een periode
van drie jaar met een mogelijkheid tot herbenoeming voor een periode van nog
eens drie jaar. Omwille van de continuïteit van de welstandsadvisering worden de
leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit benoemd en herbenoemd in
een alternerend systeem. Door WZNH wordt een rooster van aftreden bijgehouden.
WZNH doet drie maanden voor het verstrijken van een benoemingstermijn een
voorstel tot herbenoeming aan de verantwoordelijke wethouder toekomen. De
wethouder stelt het voorgedragen commissielid ter benoeming voor aan de
gemeenteraad >indien van toepassing: alsmede aan de organisatie(s) die de
voordracht van het betreffende commissielid verzorgt/verzorgen< Artikel 10
Voortijdige beëindiging van de benoeming van commissieleden De leden van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit alsmede de plaatsvervangers bij
structurele afwezigheid kunnen ten allen tijde kenbaar maken hun benoeming te
willen beëindigen. Zij geven hiervan schriftelijk >termijn invullen (WZNH:
drie maanden)< tevoren kennis aan de gemeenteraad >indien van toepassing:
en aan de welstandsorganisatie<. De gemeenteraad kan in voorkomende gevallen,
>indien van toepassing: na overleg met WZNH< de benoeming van een lid of
van alle leden van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit alsmede van de
plaatsvervangers bij structurele afwezigheid voortijdig beëindigen, wanneer het
betreffende commissielid of de betreffende commissieleden of plaatsvervangers
naar zijn oordeel >indien van toepassing: of het oordeel van de
welstandsorganisatie< niet naar behoren functioneert of functioneren. 4. Jaarlijkse verantwoording Artikel 11 Jaarverslag De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit stelt ter uitvoering van artikel 12b lid 3 Woningwet
jaarlijks voor de gemeenteraad een verslag op van haar werkzaamheden, genoemd
het jaarverslag. In dit jaarverslag komt ten minste aan de orde op welke wijze
de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit toepassing heeft gegeven aan de in
de gemeentelijke welstandsnota opgenomen welstandscriteria. Het jaarverslag
signaleert waar de welstandsnota als beleidskader voldoende dan wel onvoldoende
houvast heeft kunnen bieden bij de welstandsbeoordeling en geeft aan waarom in
specifieke gevallen is afgeweken van het vastgestelde beleid. >indien van
toepassing: verdere bijzonderheden< Voorbeeld: Voorts kan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit in haar
jaarverslag aandacht besteden aan de werkwijze van de commissie, op welke wijze
uitwerking is gegeven aan de openbaarheid van vergaderen, de aard van de
beoordeelde plannen en bijzondere projecten. De Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit kan in haar verslag aanbeveling doen ten aanzien van het ruimtelijk
kwaliteitsbeleid in het algemeen en het welstandsbeleid in het bijzonder. Het
verslagjaar loopt >invullen (WZNH: van januari tot en met december)<. Het
jaarverslag wordt jaarlijks >invullen (WZNH: vóór 1 juli )< aangeboden aan
de gemeenteraad. Bespreking van het jaarverslag in de gemeenteraad wordt
gecombineerd met de jaarlijks op te stellen rapportage over de uitvoering van
het welstandsbeleid en het welstandstoezicht door het bevoegd gezag. 5. Termijn van advisering en vooroverleg Artikel 12 Termijn van advisering bij
de bouwaanvraag De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel een namens
haar gemandateerd lid is bij de beoordeling van reguliere of gefaseerde
bouwaanvragen gebonden aan de in de Bouwverordening genoemde termijnen voor het
uitbrengen van advies. Binnen de in de Bouwverordening genoemde termijnen voor het uitbrengen van
advies kan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel het namens haar
gemandateerde lid het welstandsadvies aanhouden indien meer informatie of een
toelichting van de ontwerper wenselijk is. Artikel 13 Overschrijding van de
termijn Indien de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel het namens
haar gemandateerde lid niet binnen de in de Bouwverordening gestelde termijn tot
een advies komt, wordt de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit geacht
positief te adviseren over de bouwaanvraag. Artikel 14 Vooroverleg over
principeaanvragen De gemeente biedt de mogelijkheid om, voorafgaand aan het
indienen van een bouwaanvraag, door middel van het indienen van een aanvraag
voor een preadvies vooroverleg te plegen met de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit dan wel een namens haar gemandateerd lid, over de interpretatie van de
welstandscriteria in het concrete geval van het bouwplan. Dit vooroverleg kan in
principe pas starten nadat duidelijkheid bestaat over de planologische
aanvaardbaarheid van het plan. Daarbij kan het gemeentebestuur de planologische
aanvaardbaarheid mede laten afhangen van het preadvies van de
welstandscommissie. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel het
namens haar gemandateerd lid draagt uiterste zorg voor consistente beoordelingen
in de verschillende planfasen. Het vooroverleg is openbaar, tenzij de
planindiener, het bevoegd gezag of de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
van mening zijn dat er op grond van artikel 10 van de Wet openbaarheid van
bestuur klemmende redenen zijn voor geheimhouding. De openbaarheid geldt zowel
voor de beraadslagingen als voor het formuleren van de conclusie c.q. het
welstandsadvies. Van het vooroverleg wordt altijd verslag gemaakt, dat met de
besproken bescheiden wordt opgenomen in het dossier. De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit dan wel het namens haar gemandateerde lid geeft aan in
welke fase het plan werd beoordeeld en op basis van welke welstandscriteria de
bouwaanvraag uiteindelijk zal worden beoordeeld (door de plenaire commissie dan
wel door een namens haar gemandateerd lid). Artikel 15 Beëindiging van het
vooroverleg na drie negatieve beoordelingen Als een plan tijdens de
vooroverlegfase drie keer negatief wordt beoordeeld door de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit en als er tijdens het proces geen noemenswaardige
vooruitgang wordt geconstateerd, zal de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit het vooroverleg beëindigen en via >invullen de ambtelijk
plantoelichter of ambtelijk secretaris< contact opnemen met de
portefeuillehouder om de (politieke) consequenties hiervan te bespreken.
Beëindiging van het vooroverleg vindt niet plaats indien het plan niet tenminste
éénmaal (bijvoorbeeld de laatste maal) door de plenaire commissie is beoordeeld. Artikel 16 Geldigheidstermijn van een principeaanvraag Indien een
principeaanvraag niet binnen zes maanden na de laatste beoordeling door de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel een namens haar gemandateerd
lid, wordt gevolgd door een bouwaanvraag, wordt de welstandsbehandeling
gesloten. Deze termijn geldt niet indien de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit en de planindiener schriftelijk een andere termijn overeenkomen. 6. Openbaarheid van vergaderen en plantoelichting Artikel 17 Openbare
behandeling van bouwaanvragen De behandeling van bouwaanvragen door de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan wel door een gemandateerd lid van
de commissie is openbaar tenzij de planindiener, het bevoegd gezag of de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit van mening zijn dat er op grond van
artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur klemmende redenen zijn voor
geheimhouding. De openbaarheid geldt zowel voor de beraadslagingen als voor het
formuleren van de conclusie c.q. het welstandsadvies. Belangstellenden kunnen de
vergadering van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit bijwonen op de
publieke tribune. />invullen: bepaling met betrekking tot spreekrecht< Voorbeeld 1: Belangstellenden en belanghebbenden hebben geen spreekrecht. Voorbeeld 2: Belanghebbenden in de zin van artikel 1:2 van de Algemene wet
bestuursrecht kunnen voor het begin van de vergadering spreektijd aanvragen bij
de voorzitter. De voorzitter stelt, afhankelijk van de agenda, de maximale
spreektijd van eenieder vast. Spreektijd kan slechts worden gebruikt voor het
geven van een visie op de welstandsaspecten van het plan. Een belangenafweging
of beoordeling, anders dan op basis van de vastgestelde welstandscriteria vindt
niet plaats tijdens de welstandsbeoordeling. Goedgekeurde notulen van de openbare vergadering zijn openbaar en kunnen
>(invullen van een locatie)< worden ingezien. Artikel 18 Bekendmaking van
de agenda De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit vergadert volgens een jaarlijks
vastgesteld vergaderschema. De data, het tijdstip en de locatie van de
welstandsvergaderingen worden door >invullen< ter kennis gesteld van de
lokale pers. Op >invullen: aantal dagen< voorafgaand aan de vergaderingen
van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit wordt via >invullen:
bijvoorbeeld naam lokale krant of internetsite van de gemeente< bekend
gemaakt dat de agenda >indien van toepassing: met bijbehorende dossiers<
vanaf >invullen: dag en plaats< ter inzage ligt. Artikel 19
Plantoelichting door indiener en/of ontwerper Als een planindiener en/of
ontwerper hierom bij het indienen van het plan heeft verzocht, wordt deze door
de >invullen: bijvoorbeeld ambtelijk plantoelichter of ambtelijk
secretaris< uitgenodigd voor het geven van een toelichting tijdens de
vergadering waarin het plan wordt behandeld. Als de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit dan wel een namens haar gemandateerd lid een nadere
toelichting gewenst acht dan wordt de planindiener en/of de ontwerper door de
>invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk secretaris< uitgenodigd
voor het geven van een toelichting tijdens de vergadering waarin het plan wordt
behandeld. Een plantoelichting is bedoeld voor een korte toelichting op de
planfilosofie en de gemaakte keuzes in relatie tot de welstandscriteria, door
planindiener en/of ontwerper. 7. Afdoening bij mandaat Artikel 20 Mandaat namens de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit kan, in
overleg met >invullen: bijvoorbeeld de plantoelichter of het bevoegd
gezag< één of meer van haar leden schriftelijk mandateren om bepaalde taken
uit te voeren. De gemandateerde voert de taak uit onder verantwoordelijkheid en
namens de commissie, wat moet blijken uit bijvoorbeeld de ondertekening. Eén van
de taken die door de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit aan één of meer
van haar leden kunnen worden gemandateerd is het uitbrengen van het
welstandsadvies voor bouwplannen van relatief geringe ruimtelijke betekenis of
van bouwplannen waar de mening van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
als bekend mag worden verondersteld. De gemandateerde heeft hierbij een
>invullen: beperkt of volledig< mandaat, />toevoegen bij beperkt mandaat:< dat wil zeggen dat alleen positieve
adviezen kunnen worden gegeven. Plannen waarmee het gemandateerde commissielid
niet akkoord kan gaan, worden alsnog in de plenaire commissie behandeld. />toevoegen bij volledig mandaat:< dat wil zeggen dat zowel positieve als
negatieve adviezen kunnen worden gegeven. Eén van de taken die door de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit aan één of meer van haar leden kunnen
worden gemandateerd is het voeren van vooroverleg met de planindieners en/of
ontwerpers. Dit kan zelfstandig gebeuren dan wel door deelname in een
‘kwaliteitsteam’. Bij het gemandateerd vooroverleg moet altijd minstens eenmaal
een welstandsbeoordeling door de plenaire commissie plaatsvinden. Daarbij doet
de gemandateerde verslag van wat er tijdens het vooroverleg (namens de
commissie) is besproken en besloten. De commissie geeft daarna, binnen dit kader
haar oordeel. Bij enige vorm van twijfel legt de gemandateerde het betreffende
bouwplan alsnog voor aan de plenaire commissie. Een negatief eindadvies wordt
door de gemandateerde altijd voorgelegd aan de plenaire commissie, tenzij er
sprake is van een schriftelijke en door de raad bekrachtigde mandatering aan een
kwaliteitsteam. Voor behandeling van bouwplannen onder mandaat gelden verder
dezelfde reglementen als voor behandeling van bouwplannen door de plenaire
commissie. Artikel 21 Ambtelijk mandaat voor ‘lichtvergunningplichtige’
bouwwerken 8. Vorm waarin het welstandsadvies wordt uitgebracht Artikel 22
Inhoud van het advies Het welstandsadvies geeft aan of het uiterlijk en de
plaatsing van een bouwwerk of een standplaats, zowel op zichzelf als in verband
met de omgeving of de te verwachten ontwikkeling daarvan, al dan niet in strijd
is met redelijke eisen van welstand, uitsluitend te beoordelen aan de hand van
de criteria zoals opgenomen in de welstandsnota, dan wel aanvullende
welstandscriteria (bijvoorbeeld bij herontwikkelingsprojecten) en
beeldkwaliteitplannen met welstandscriteria, mits deze dezelfde
vaststellingsprocedure hebben doorlopen als de welstandsnota. Van de in de
vergadering uitgesproken bevindingen en adviezen worden notulen opgesteld. Het
welstandsadvies is niet gericht op zaken die geen betrekking hebben op het
welstandstoezicht. Het welstandsadvies kan worden gecombineerd met suggesties voor beleid of
procedurele zaken die naar mening van de commissie in acht genomen zouden moeten
worden. Deze suggesties zijn vrijblijvend en staan duidelijk los van de
conclusie van het welstandsadvies zelf. Het welstandsadvies zal nooit zodanig geformuleerd zijn dat één der betrokkenen
zich daardoor beledigd of in goede naam of eer aangetast kan voelen. Artikel 23
Conclusie van het advies Het welstandsadvies kan de volgende conclusies hebben:
Akkoord: Het plan voldoet naar mening van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit volgens de van toepassing zijnde welstandscriteria aan redelijke eisen
van welstand. Het welstandsadvies kan worden gecombineerd met suggesties om het plan op een
(nog) hoger niveau te tillen. Deze suggesties zijn vrijblijvend en staan
duidelijk los van de conclusie van het welstandsadvies zelf. Akkoord op
hoofdlijnen: Wordt gebruikt bij principevoorstellen of pre-adviezen. De
commissie staat positief tegenover de ontwikkeling van het schetsplan. het
vervolgens uit te werken bouwplan komt in een later stadium terug bij commissie
voor een definitief welstandsadvies. Niet akkoord tenzij wordt voldaan aan de
opmerkingen: Het plan voldoet naar mening van de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit volgens de van toepassing zijnde welstandscriteria niet
aan redelijke eisen van welstand, tenzij het op ondergeschikte punten wordt
aangepast. Deze punten worden ondubbelzinnig genotuleerd en/of op de tekening
aangegeven. De >invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk
secretaris< nodigt daarna de planindiener uit om binnen de wettelijke
afhandelingstermijn een aangepast plan in te dienen. Als dit plan naar mening
van de ambtenaar overeenkomstig de opmerkingen is aangepast hoeft de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit het gewijzigde bouwplan niet opnieuw
te beoordelen. Niet akkoord, nader overleg: Het plan voldoet naar mening van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit volgens de van toepassing zijnde
welstandscriteria niet aan redelijke eisen van welstand, de commissie wacht een
nader overleg of een aangepast plan af. Een schriftelijk advies wordt door de
commissie in overleg met >invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk
secretaris<, (nog) niet noodzakelijk geacht. De negatieve beoordeling wordt
beargumenteerd op basis van de welstandscriteria, dit wordt volledig
genotuleerd. Niet akkoord, schriftelijk advies: Het plan voldoet naar mening van
de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit volgens de van toepassing zijnde
welstandscriteria niet aan redelijke eisen van welstand. Dit betekent dat
ingrijpende wijzigingen in het planconcept of de uitwerking van het ontwerp
noodzakelijk zijn. De commissie beargumenteert de beoordeling in een
schriftelijk advies aan HET BEVOEGD GEZAG. Artikel 24 Schriftelijke motivering
De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit adviseert en motiveert haar advies
schriftelijk. Bij positieve advisering wordt in de notulen van de vergadering
genoteerd op welke bepalingen uit het vigerende welstandsbeleid het positieve
advies is gebaseerd; een expliciete motivering kan bij positieve adviezen
achterwege blijven, tenzij het bevoegd gezag daarom verzoeken. Een positief
advies wordt altijd schriftelijk gemotiveerd als er sprake is van een bijzondere
situatie waarbij wordt geadviseerd om een plan op basis van de algemene
welstandscriteria , in afwijking van de van toepassing zijnde gebiedsgerichte
c.q. objectgerichte welstandscriteria, goed te keuren. Elk welstandsadvies
bestaat uit: -beknopte karakteristiek van het bouwplan en zijn omgeving -indien van toepassing: kort chronologisch overzicht van eerdere
planbeoordelingen -indien van toepassing: beknopt verslag van een plantoelichting door de
planindieners en/of de ontwerper -een verwijzing naar de bij de beoordeling toegepaste welstandscriteria -een verwijzing naar de planologische status van het bouwplan, de
proportionaliteit van de ingreep en de zichtbaarheid vanaf de openbare
ruimte -bevindingen en het oordeel van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
resulterend in het welstandsadvies -bij een negatief advies de motivering daarvan -indien van toepassing: aanbevelingen of suggesties van de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit. Artikel 25 Toelichting op het welstandsadvies (dubbel met
art 19) De planindiener en/of ontwerper kan een mondelinge toelichting vragen op
het welstandsadvies. Deze toelichting wordt in eerste instantie gegeven door
>invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk secretaris<. Indien de
planindiener en/of ontwerper vervolgens een nadere toelichting wenst kan een
afspraak worden gemaakt met de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dan
wel een namens haar gemandateerd lid. 9. Welstandsoordeel van HET BEVOEGD GEZAG Artikel 26 Welstandsoordeel van het
bevoegd gezag De bestuurlijke verantwoordelijkheid voor de afgifte van de
omgevingsvergunning voor het bouwen ligt bij het bevoegd gezag. Zij hebben een
eigen verantwoordelijkheid voor het welstandsoordeel dat tot stand komt aan de
hand van de in de welstandsnota opgenomen welstandscriteria. Het bevoegd gezag
vraagt bij elke reguliere bouwaanvraag >indien van toepassing: met
uitzondering van de plannen die op grond van de welstandsnota als welstandsvrij
zijn aan te merken< advies aan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit,
tenzij bij voorbaat vaststaat dat de omgevingsvergunning voor het bouwen reeds
op een andere grond moet worden geweigerd. Het bevoegd gezag vergewist zich er
van dat het aan hen uitgebrachte welstandsadvies naar inhoud en wijze van
totstandkoming deugdelijk is. Artikel 27 Afwijken op inhoudelijke grond Het
bevoegd gezag kan op inhoudelijke grond afwijken van het welstandsadvies indien
zij tot het oordeel komen dat de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit de
van toepassing zijnde criteria niet juist heeft geïnterpreteerd, of de commissie
naar hun oordeel niet de juiste criteria heeft toegepast. Indien gewenst: Indien het bevoegd gezag op inhoudelijke grond tot een ander oordeel komt dan
de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit, dan kunnen zij voordat het
besluit op de vergunningaanvraag wordt genomen maar binnen de daarvoor geldige
afhandelingstermijn, een second opinion vragen aan de speciaal daarvoor
bestaande Commissie voor Second Opinions van WZNH. Indien het bevoegd gezag op
inhoudelijke grond afwijken van het welstandsadvies wordt dit in de beslissing
op de aanvraag van de omgevingsvergunning voor het bouwen gemotiveerd. De
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit wordt hiervan op de hoogte gesteld.
Artikel 28 Afwijken van de welstandscriteria Het bevoegd gezag kan, op basis van
artikel 4:48 van de Algemene wet bestuursrecht >indien gewenst: en op advies
van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit afwijken< van de in de
gemeentelijke welstandsnota opgenomen gebiedsgerichte of objectgerichte
welstandscriteria. Dit kan gebeuren bij plannen die niet voldoen aan deze
welstandscriteria maar volgens het advies van de commissie wél aan redelijke
eisen van welstand, dit te beoordelen aan de hand van de algemene
welstandscriteria. Deze afwijking wordt in de beslissing op de aanvraag van de
omgevingsvergunning voor het bouwen gemotiveerd. Artikel 29 Afwijken om andere
redenen Het bevoegd gezag kunnen, op basis van artikel 44, lid 1d van de
Woningwet, de omgevingsvergunning voor het bouwen verlenen ondanks strijdigheid
van dat plan met redelijke eisen van welstand, indien zij van oordeel zijn dat
daarvoor andere redenen zijn, bijvoorbeeld van economische of maatschappelijke
aard. Deze afwijking wordt in de beslissing op de aanvraag van de
omgevingsvergunning voor het bouwen gemotiveerd. De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit wordt hiervan op de hoogte gesteld. Het bevoegd gezag zal
uiterst terughoudend zijn met het gebruik van deze mogelijkheid omdat de
ruimtelijke kwaliteit niet snel ondergeschikt wordt geacht aan economische of
maatschappelijke belangen. Artikel 30 Bezwaar en beroep Belanghebbenden in de
zin van artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht kunnen binnen zes weken
bezwaar indienen tegen de beslissing van het bevoegd gezag op de aanvraag voor
een omgevingsvergunning voor het bouwen. In de bezwaarschriftenprocedure
heroverweegt het bevoegd gezag het besluit nadat belanghebbenden tijdens een
hoorzitting hun standpunten nader hebben kunnen toelichten. In de
bezwaarschriftenprocedure kan het bevoegd gezag een second opinion vragen aan de
speciaal daarvoor bestaande Commissie voor Second Opinions van WZNH.
Belanghebbenden die het met de heroverweging van het bevoegd gezag niet eens
zijn kunnen hiertegen in beroep gaan. Artikel 31 Jaarlijkse rapportage door HET
BEVOEGD GEZAG Het bevoegd gezag stelt, ter uitvoering van artikel 12c van de
Woningwet jaarlijks een rapportage op voor de gemeenteraad over de wijze waarop
zij met hun verantwoordelijkheid voor het uitoefenen van het welstandstoezicht
zijn omgegaan. In de rapportage komen in ieder geval de volgende punten aan de
orde: de wijze waarop het bevoegd gezag is omgegaan met de welstandsadviezen; in
welke categorieën van gevallen zij de aanvraag voor een omgevingsvergunning voor
de bouw niet aan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit hebben voorgelegd
en op welke wijze zij in die gevallen zelf toepassing hebben gegeven aan de
welstandscriteria; in welke categorieën van gevallen zij tot aanschrijving op
grond van ‘ernstige strijdigheid met redelijke eisen van welstand‘ (op grond van
artikel 19 van de Woningwet) zijn overgegaan en of zij na die aanschrijving zijn
overgegaan tot bestuursdwang. Het verslagjaar loopt >invullen (WZNH: van
januari tot en met december)<. De rapportage wordt jaarlijks tegelijk met het
jaarverslag van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit aangeboden aan de
gemeenteraad. 10. Advisering over bijzondere plannen Artikel 32 Advisering over plannen
betreffende een beschermd monument Indien voor een bouwactiviteit zowel een
monumentenvergunning als een omgevingsvergunning voor bouwen benodigd is, vindt
advisering op grond van artikel 11 van de Monumentenwet plaats >invullen:
gescheiden van, gecombineerd met of geïntegreerd met< de advisering op grond
van artikel 12 van de Woningwet. >toevoegen bij gescheiden
adviescommissies< De gemeente heeft een afzonderlijke monumentencommissie
ingesteld voor de advisering in het kader van artikel 11 van de Monumentenwet.
Deze commissie brengt haar advies uit >invullen: relatie tussen de adviezen,
bijvoorbeeld: voordat het plan aan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
wordt voorgelegd. Het advies van de monumentencommissie wordt daarbij ter kennis
gebracht van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. >toevoegen bij
gecombineerde commissies< De gemeente combineert de vergadering van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit met de vergadering van de
monumentencommissie. De aldus gevormde commissie wordt geacht deskundig te zijn
op het gebied van de monumentenzorg alsook op het gebied van het
welstandstoezicht. Beide commissie behouden hierbij hun eigen adviserende taak.
Er worden gelijktijdig twee adviezen uitgebracht. >toevoegen bij
geïntegreerde welstands- en monumentencommissie< De gemeente heeft de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit en de monumentencommissie juridisch
geïntegreerd zodat deze commissie de bevoegdheid heeft te adviseren op grond van
de Monumentenwet en de Woningwet. De commissie brengt een integraal advies uit,
waarin echter een duidelijke scheiding is aangebracht tussen het welstandsadvies
en het advies ten aanzien van de monumentenvergunning. Artikel 33 Advisering bij
plannen onder supervisie De gemeente kan voor bepaalde (nieuw te ontwikkelen)
gebieden een supervisor aanstellen met als taak de ruimtelijke kwaliteit te
stimuleren en planindieners en ontwerpers in de vroege fasen van de planvorming
reeds te informeren en te begeleiden. Bij het aanstellen van een supervisor zal
>invullen: betreffende afdeling< zorg dragen voor een heldere
taakomschrijving en een goede afstemming tussen supervisie en
welstandsbeoordeling. Daarbij gelden de volgende uitgangspunten: -de supervisor formuleert de welstandscriteria voor het gebied; -de welstandscriteria gelden na vaststelling door de gemeenteraad als leidraad
voor de planbegeleiding door de supervisor én als kader voor de
welstandsbeoordeling; -tijdens het planvormingsproces is de supervisor verantwoordelijk voor tijdige
rapportage aan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit; -controversiële kwesties kunnen leiden tot vooroverleg van de Adviescommissie
voor Ruimtelijke Kwaliteit met de ontwerper, de planindiener en/of de
supervisor; -bij de bouwaanvraag vindt de definitieve welstandsbeoordeling door de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit plaats, waarbij de commissie rekening
houdt met wat er tijdens het begeleidingsproces is besproken en besloten.
Artikel 34 Advisering bij plannen na een ontwerpwedstrijd Bij een
ontwerpwedstrijd of een ontwikkelingscompetitie worden de inzendingen beoordeeld
door een speciaal aangewezen jury of beoordelingscommissie. Dit kan nooit de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit als zodanig zijn. Een lid van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit kan wel op persoonlijke titel worden
aangewezen als lid van een jury of beoordelingscommissie. De inzendingen van een
ontwerpwedstrijd of een ontwikkelingscompetitie kunnen als principeaanvraag voor
advies worden voorgelegd aan de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De
gemeente zal stimuleren dat in het wedstrijdprogramma in samenhang met de
stedenbouwkundige randvoorwaarden ook expliciete welstandscriteria worden
opgenomen, meestal als uitwerking van de welstandscriteria uit de welstandsnota.
Artikel 35 Advisering over ruimtelijke plannen en beleidsnota’s De
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit brengt op verzoek van het bevoegd
gezag advies uit over de welstandsaspecten van in voorbereiding zijnde
bestemmingsplannen, stedenbouwkundige plannen en andere relevante
beleidsstukken. >indien van toepassing: Voor bestemmingsplannen gebeurt dit
in het kader van het overleg ex.artikel 10 BRO<. De Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit brengt binnen drie maanden schriftelijk advies uit aan het
bevoegd gezag over de aan haar voorgelegde ruimtelijke plannen en beleidsnota’s.
Na de vaststelling van het plan of de nota ontvangt de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit een definitief exemplaar en een reactie op haar eerder
uitgebrachte advies. 11. Ondersteuning van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit Artikel 36
Ondersteuning vanuit de gemeentelijke organisatie Het bevoegd gezag wijst een
>invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk secretaris< aan. De
gemeente >invullen< ondersteunt de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit op zodanig wijze dat deze optimaal kan functioneren bij de uitoefening
van haar taken als onafhankelijk adviesorgaan van het gemeentebestuur. De
gemeente >invullen< is op geen enkele wijze, anders dan informatief,
betrokken bij of verantwoordelijk voor de inhoud van de beraadslagingen en de
advisering door de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De gemeente
>invullen< legt wat betreft de organisatorische en budgettaire aspecten
verantwoording af aan >invullen<. De >invullen< is aanwezig bij alle
vergaderingen van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit en fungeert als
dagelijks aanspreekpunt van de commissie. De >invullen< onderhoudt de
contacten met de ambtelijke diensten (met name het bouwtoezicht en stedenbouw),
neemt de adviesaanvragen voor bouwplannen in en bereidt de behandeling van de
bouwplannen in de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit voor. Hij of zij
controleert of de bouwplannen (inclusief de bouwplannen die worden aangeboden
voor vooroverleg) zijn voorzien van de voor de welstandstoets benodigde
bescheiden, zoals omschreven in het ‘Besluit indieningsvereisten’ als bedoeld in
artikel 40 a van de Woningwet en draagt zorg voor de benodigde informatie over
de omgeving, de locatie en het bouwplan, en overigens alle voor de beoordeling
relevante informatie. De gemeente >invullen< draagt er zorg voor dat bij
bouwplannen de planologische aanvaardbaarheid bekend is. Indien het plan niet
voldoet aan de vigerende bestemmingsplanbepalingen dient duidelijk te zijn of de
gemeente wil meewerken aan een vrijstellingsprocedure en of het advies van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit mede bepalend is voor het inzetten
van deze procedure. In principe worden bouwplannen aan de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit voorgelegd die niet om andere redenen moeten worden
geweigerd. De gemeente >invullen< verzorgt (in overleg met de voorzitter)
de agendering en draagt er zorg voor dat de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit kan adviseren binnen de voorgeschreven beslistermijn. Tijdens de
vergadering introduceert de gemeente >invullen< de bouwplannen. Hij of zij
neemt geen deel aan de beoordeling maar informeert de commissie over alle
relevante aspecten van het bouwplan. De gemeente >invullen< maakt de
afspraken tussen planindieners en/of ontwerpers en de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit via de commissiecoördinator. De gemeente >invullen<
geeft planindieners en/of ontwerpers de eerste mondelinge toelichting op het
welstandsadvies. De gemeente >invullen< verzamelt de kwantitatieve
gegevens voor de rapportage van het bevoegd gezag en neemt deel aan het
evaluatieoverleg tussen het gemeentebestuur en de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit. Artikel 38 Ondersteuning vanuit WZNH WZNH wijst een
commissiecoördinator aan. De commissiecoördinator ondersteunt de Adviescommissie
voor Ruimtelijke Kwaliteit op zodanig wijze dat deze optimaal kan functioneren
bij uitoefening van haar taken als onafhankelijk adviesorgaan van het
gemeentebestuur. De commissiecoördinator stelt het vergaderrooster op en draagt
zorg voor de organisatorische contacten met de gemeente via de ambtelijk
plantoelichter. De commissiecoördinator is verantwoordelijk voor de organisatie
van de vergaderingen en is aanwezig bij alle vergaderingen van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit en organiseert het verloop van de
vergadering. De commissiecoördinator stelt de vergadernotulen op en zorgt voor
de administratieve verwerking van de welstandsadviezen. De commissiecoördinator is medeverantwoordelijk voor de deugdelijkheid van de
adviezen. De commissiecoördinator is op geen enkele wijze inhoudelijk betrokken bij of
verantwoordelijk voor de inhoud van de beraadslagingen en de advisering door de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De commissiecoördinator zorgt bij
incidentele afwezigheid van de voorzitter of één van de architectleden voor een
gekwalificeerde vervanger. De commissiecoördinator verzamelt de kwantitatieve
gegevens voor het jaarverslag van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
en neemt deel aan het evaluatieoverleg tussen het gemeentebestuur en de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De commissiecoördinator legt wat
betreft de organisatorische en budgettaire aspecten verantwoording af aan (de
directeur van) WZNH. Artikel 39 Adviseur Indien de aard van een te beoordelen
plan dan wel het beleid daartoe aanleiding geeft kunnen het bevoegd gezag en de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit in overleg treden over de
mogelijkheid om op ad hoc of permanente basis specifieke deskundigen als
adviseur van de commissie te raadplegen. De adviseur is geen lid van de
commissie maar wordt voorafgaand aan de beraadslaging in de gelegenheid gesteld
zijn of haar visie op het plan te geven. De adviseur neemt geen deel aan de
beraadslaging en heeft geen stem in de eindbeoordeling. De adviseur is op geen
enkele wijze anders dan informatief betrokken bij of verantwoordelijk voor de
inhoud van de beraadslagingen en de advisering door de Adviescommissie voor
Ruimtelijke Kwaliteit De aanwezigheid van een adviseur wordt altijd vermeld in
de vergadernotulen. 12. Vergaderorde Artikel 40 Vergadering De Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit vergadert op een vaste dag tenminste >invullen, WZNH: tweemaal<
per maand volgens een jaarlijks vast te stellen vergaderrooster waarin ook de
vergaderlocatie wordt vastgelegd. De Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit
kan slechts adviezen uitbrengen indien tenminste twee leden of hun
plaatsvervangers aanwezig zijn, tenzij één van de architect leden namens de
commissie gemandateerd is tot het geven van een al dan niet voorwaardelijk
positief advies. De vergadering van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit verloopt volgens een vast protocol: -Opening door de voorzitter -Vaststellen notulen van de vorige vergadering -Welkom en uitleg aan bezoekers op de publieke tribune ->indien van toepassing:< Inventarisatie van bezoekers die gebruik wensen
te maken van spreekrecht en vaststelling van de spreektijd. -Verslag van de gemandateerde werkzaamheden die onder de openbaarheid
vallen -Behandeling van de openbare bouwplannen -Sluiting Voorafgaand of na afloop van de vergadering vinden besloten
besprekingen plaats met de volgende agendapunten: - Verslag van gemandateerde werkzaamheden die niet onder de openbaarheid
vallen - Behandeling van bouwplannen die onder de openbaarheid vallen - Behandeling van ruimtelijke plannen en andere beleidsnota’s - Overige taken en activiteiten van de Adviescommissie voor Ruimtelijke
Kwaliteit - Evaluatie van de vergadering en punten voor het jaarverslag - Vaststelling van de notulen Artikel 41 Behandeling van een bouwplan De
behandeling van een bouwplan verloopt volgens een vast protocol: -Indien aanwezig: ontvangst van planindiener en/of ontwerper en uitleg van de
gang van zaken door de voorzitter -Introductie van het plan door de >invullen: ambtelijk plantoelichter of
ambtelijk secretaris<, waarbij de status van de planologische
aanvaardbaarheid wordt aangegeven -Gelegenheid voor een korte toelichting op de planfilosofie en de gemaakte
keuzes in relatie tot de welstandscriteria, door planindiener en/of
ontwerper -Gelegenheid voor korte toelichting door eventuele adviseurs van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit -Gelegenheid voor vragen door de commissieleden -Start van de beraadslaging, waarbij de voorzitter vaststelt welke
welstandscriteria van toepassing zijn en op welke manier deze worden
behandeld -Beraadslaging door de commissieleden, waarbij de voorzitter elk commissielid
in de gelegenheid stelt zijn of haar mening voldoende te uiten -Conclusies, eventueel formele stemming -Samenvatting van het uit te brengen advies door de voorzitter, als basis voor
de schriftelijke uitwerking door >invullen: de commissiecoördinator of de
ambtelijk secretaris<. Artikel 42 Stemming Alle aanwezige commissieleden dan
wel hun plaatsvervangers, brengen één stem uit omtrent het uit te brengen
advies. De commissie beslist omtrent het uit te brengen advies bij meerderheid
van stemmen. Bij staking van de stemmen Voorbeeld 1: wordt de zienswijze van de voor- en tegenstanders schriftelijk aan
het bevoegd gezag medegedeeld. Voorbeeld 2: vraagt de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit een second
opinion aan Commissie voor Second Opinions van WZNH. Artikel 43 Vervanging
(WZNH) Onder incidentele verhindering wordt verstaan een maximaal drie keer per
jaar voorkomende afwezigheid wegens andere verplichtingen, en onvoorziene
afwezigheid wegens overmacht. Bij incidentele verhindering van de voorzitter
>invullen: vervangingsregeling< Voorbeeld 1: WZNH zorgt via de commissiecoördinator voor een gekwalificeerde
vervanger uit één van de overige onder de Stichting WZNH ressorterende
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. Voorbeeld 2: kiest de commissie uit de aanwezige leden een voorzitter. Bij
incidentele verhindering van één van de architectleden >invullen:
vervangingsregeling< Voorbeeld 1: (WZNH) zorgt via de commissiecoördinator voor een gekwalificeerde
vervanger uit één van de overige onder de Stichting WZNH ressorterende
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. Voorbeeld 2: wordt deze vervangen door een door de gemeenteraad benoemd
plaatsvervangend architectlid. >indien van toepassing:< Bij langdurige of
structureel terugkerende verhindering van één van de leden van de
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit benoemt de gemeenteraad een vaste
plaatsvervanger volgens het protocol van art. 8, 9, en 10. Bij verhindering van
de >invullen: ambtelijk plantoelichter of ambtelijk secretaris< wordt deze
vervangen door een door het bevoegd gezag aan te wijzen plaatsvervanger. Bij
verhindering van de commissiecoördinator wordt deze vervangen door een door WZNH
aan te wijzen plaatsvervanger. Artikel 44 Onderzoek ter plaatse De
Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit stelt een onderzoek ter plaatse in,
indien zij bij de beoordeling van een bouwplan van oordeel is dat dit onderzoek
redelijkerwijs voor de vervulling van haar taak nodig is. Artikel 45 Notulen De
>invullen: commissiecoördinator of ambtelijk secretaris / gemeentelijke
plantoelichter < maakt de notulen van de vergadering van de plenaire
commissie. In deze notulen worden opgenomen de besluiten van het gemandateerde
commissielid ter zake van de al dan niet voorwaardelijk goedgekeurde
bouwplannen. De notulen bevatten de samengevatte welstandsadviezen over aan de
commissie voorgelegde bouwplannen (zowel de bouwaanvragen als de
principeaanvragen). De notulen bevatten tevens een verslag van alle andere
gespreksonderwerpen van de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit. De
notulen worden gesplitst in het gedeelte betreffende de behandeling van
bouwaanvragen en het gedeelte betreffende de overige behandelingen en
gespreksonderwerpen. De >commissiecoördinator of ambtelijk secretaris/
gemeentelijke plantoelichter< zendt de goedgekeurde notulen binnen 5
werkdagen na de vergadering ter kennisname aan het bevoegd gezag. De door
vergadering vastgestelde en door de voorzitter ondertekende notulen worden de
volgende vergadering overhandigd aan de gemeentelijke plantoelichter. 13. Financiële vergoeding Artikel 46 Vergoeding De >invullen: welke
leden< genieten een door >invullen: naam van de welstandsorganisatie of,
bij een eigen Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit: het bevoegd gezag<
te bepalen en te betalen uurtarief en een vergoeding van de reiskosten.
>indien van toepassing:< De overige leden genieten een door de gemeente te
betalen presentiegeld overeenkomstig de gemeentelijke vergoedingsregeling voor
commissieleden en een vergoeding van de reiskosten. 14. Overgangsbepaling Artikel 47 Op het tijdstip van inwerkingtreding van dit
reglement van orde vervalt het besluit van de gemeenteraad van >invullen:
datum< tot het vaststellen van de >invullen: bijvoorbeeld de huidige
verordening op de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit<. Aldus vastgesteld als bijlage bij de Bouwverordening door de raad van de
gemeente >invullen: naam gemeente< in zijn openbare vergadering van
>invullen: datum< Bekend gemaakt op >invullen: datum< Inwerking getreden op >invullen: datum< Bronnen (versie 2002) Nijmeijer, Mr.A.G.A., ‘Welstandstoezicht juridisch
getoetst’, Kluwer, Deventer, 2001. Federatie Welstand, ‘Model Kwaliteitssysteem
Welstandsadvisering’, Arnhem, 2002. Vereniging van Nederlandse Gemeenten,
ledenbrief met concept voor de Achtste serie wijzigingen van de
Modelbouwverordening 1992, Den Haag, 27 maart 2002. Vereniging van Nederlandse
Gemeenten, ledenbrief met definitieve versie achtste serie wijzigingen van de
Modelbouwverordening 1992, Den Haag, oktober 2002. Voorstel tot wijziging van de
Woningwet, Stb. 2001, 518. WZNH, ‘Handboek WZNH’, Amsterdam, 1999. WZNH,
‘Basisstramien voor een welstandsnota’, Alkmaar, 2001 (niet gepubliceerd). WZNH,
‘De Nieuwe Agenda’, Alkmaar, derde druk, maart 2007 Colofon Model Reglement van
Orde op de Adviescommissie voor Ruimtelijke Kwaliteit dr. ir. N. de Vreeze, drs. J. van Campen en H. de Visser Uitgave: Alkmaar,
november 2007 WZNH, adviescommissies voor ruimtelijke kwaliteit Emmastraat 111, 1814 DP Alkmaar, tel.: 072 5204459 Toelichting op de Model-bouwverordening 1 Inleidende bepalingen Artikel 1.1 Begripsomschrijvingen Asbest Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 (Stb. 2005, 704) verstaat onder asbest: de
vezelachtige silicaten actinoliet (Cas-nummer 77536-66-4), amosiet (Cas-nummer
12172-73-5), anthofylliet (Cas-nummer 77536-67-5), chrysotiel (Cas-nummer
12001-29-5), crocidoliet (Cas-nummer 12001-28-4) en tremoliet (Cas-nummer
77536-68-6), alsmede producten waarin die vezelachtige silicaten zijn
verwerkt. Voor de overige begrippen wordt verwezen naar het Asbestverwijderingsbesluit
2005 en de daarbij behorende toelichting. Besluit indieningsvereisten In dit besluit worden uniforme voorschriften gegeven over de wijze van
inrichting en indiening van een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen
(Stb. 2002, 409 en gewijzigd bij Stb. 2005, 368). Gemeenten mogen zelf geen
(aanvullende) eisen meer stellen aan een aanvraag om omgevingsvergunning voor
het bouwen. In dit besluit is voorts de opsomming van door het bevoegd gezag in
het register aan te tekenen gegevens overgeheveld van de wetstekst zelf naar dit
besluit. Besluit bouwwerken In dit besluit worden de vergunningvrije bouwwerken overgeheveld van de
wetstekst zelf naar dit besluit (Stb. 2002, 410 en gewijzigd bij Stb. 2003, 315
en Stb. 2004, 291). Het besluit houdt tevens een forse verruiming in van de
mogelijkheden tot vergunningvrij bouwen. Bovendien omvat dit besluit een
uitwerking van een nieuwe categorie bouwwerken die licht-vergunningplichtig
zijn. Van de jaarlijks onder de Woningwet 1992 aan preventief toezicht onderworpen
bouwwerken zal naar verwachting ongeveer 25% vergunningvrij, 37,5%
licht-vergunningplichtig en 37,5% regulier vergunningplichtig worden onder de
Woningwet 2002 (TK 1998-1999, 26 734, nr. 3, p. 31). Bouwbesluit Het Bouwbesluit (Stb. 2001, 410). Correcties en aanvullingen van het
geconverteerde Bouwbesluit en tevens de aanpassing van andere besluiten aan het
Bouwbesluit zijn gepubliceerd in Stb. 2002, 203. In deze besluiten zijn de
technische bouwvoorschriften op grond van de Woningwet (Stb. 2001, 518)
opgenomen. Bouwtoezicht Vanaf 1 april 2007 geeft de Woningwet in artikel 100 expliciet de opdracht aan
het bevoegd gezag om zorg te dragen voor de bestuursrechtelijke handhaving van
het bepaalde bij of krachtens hoofdstuk I tot en met IV van de Woningwet. Dit
sluit aan bij de op grond van artikel 100 (oud) Woningwet bestaande centrale rol
van de gemeente bij de vergunningverlening en handhaving ten aanzien van het
bouwen en de staat van bestaande bouwwerken en brengt geen verandering in het
uitgangspunt dat elke gemeente vrij is naar eigen inzicht de gemeentelijke
organisatie in te richten en eventuele bestanddelen van het takenpakket van het
bouwtoezicht uit te besteden. Op grond van het nieuwe artikel 100a Woningwet
wijzen het bevoegd gezag degenen aan die belast zijn met het bouw- en
woningtoezicht. Gebruiksoppervlakte Het begrip gebruiksoppervlakte is ontleend aan het Bouwbesluit, artikel 1,
begripsbepalingen. Het Bouwbesluit verwijst voor de inhoud van het begrip naar
NEN 2580. Deze norm is ten aanzien van dit begrip geamendeerd bij ministeriële
regeling van 22 mei 1992 (Nr. HJZ21592009, Staatscourant 27 mei 1992). De gebruiksoppervlakte is van belang bij de bepalingen omtrent overbevolking,
hoofdstuk 7, paragraaf 1, van de Model-bouwverordening. Tevens zijn gebruiksoppervlakten bepalend voor de in het kader van het
Bouwbesluitte stellen eisen aan verschillende typen gebouwen. De aanvrager om
omgevingsvergunning voor het bouwen moet daarom bij de aanvraag opgave doen van
de gebruiksoppervlakten. Bouwwerk en gebouw De definitie van bouwen in artikel 1 van de Woningwet maakt gebruik van de als
bekend veronderstelde term bouwwerk. De inhoud van de term bouwwerk wordt
momenteel bepaald door de begripsomschrijving in de MBV 1965 en de
jurisprudentie. Volledigheidshalve is de begripsomschrijving in de nieuwe MBV
gehandhaafd. De Woningwet maakt op diverse plaatsen onderscheid tussen gebouwen en
bouwwerken, niet zijnde een gebouw. Het begrip gebouw is bepaald in artikel 1
van de Woningwet. Zowel over het begrip bouwwerk als over het begrip gebouw is jurisprudentie
ontstaan. De inhoud van de begrippen bouwwerk en gebouw is met de komst van de
Woningwet van 1991 niet gewijzigd, waardoor de jurisprudentie op basis van de
Woningwet van 1962 en de bouwverordening (MBV 1965) geldig blijft. Bij de
interpretatie van de jurisprudentie op basis van de MBV 1965 moet rekening
worden gehouden met de driedeling omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig,
meldingplichtig en vrij bouwen. Alle vormen van bouwen, die niet in artikel 43
van de Woningwet als vrij bouwen of in het Besluit meldingplichtige bouwwerken
als meldingplichtig zijn benoemd, zijn omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig. Deskundig bedrijf ‘Het begrip deskundig bedrijf is uitsluitend van belang voor de toepassing van
hoofdstuk 8 van deze verordening. Het begrip is gekoppeld aan hetgeen daaronder
wordt verstaan in artikel 6, eerste lid van het Asbestverwijderingsbesluit 2005.
En dit is: een bedrijf dat in het bezit is van een certificaat als bedoeld in
artikel 4.54d, eerste lid, van het Arbeidsomstandighedenbesluit.’ Voor een uiteenzetting over de certificering van bedrijven wordt verwezen naar
de algemene toelichting op het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Wat is
omgevingsvergunning voor het bouwenvrij bouwen? Vanaf 2003 zijn de artikelen 43, eerste lid, onderdeel c, en 44, tweede lid,
van de Woningwet ingrijpend gewijzigd. Een nadere uitwerking van die wijziging
is opgenomen in het Besluit bouwwerken. Het vroegere Besluit meldingplichtige
bouwwerken is komen te vervallen. De lijst van vergunningvrije bouwwerken uit het bedoelde eerste lid van artikel
43 van de Woningwet is ingrijpend gewijzigd. Voor een vrij uitgebreid overzicht
van voorbeelden van de opnieuw gedefinieerde vergunningvrije bouwwerken, zie de
met tekeningen geïllustreerde nota van toelichting bij het Besluit bouwwerken.
Wat is licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwen? De meldingplicht voor bouwwerken is per 2003 opgeheven. De bouwwerken die onder
de meldingsplicht vielen zijn grotendeels omgevingsvergunning voor het
bouwenvrij geworden. Bovendien is een groot deel van de kleine
vergunningplichtige bouwwerken komen te vallen onder de categorie
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken. Bouwplannen
waarvoor de lichte omgevingsvergunning voor het bouwenplicht geldt, moeten van
gemeentewege worden getoetst aan de voorschriften van het bestemmingsplan, de
welstandsregels en de eisen inzake de constructieve veiligheid van het
Bouwbesluit, alsmede voorzover van toepassing de stedenbouwkundige voorschriften
van de bouwverordening. Wat betreft voorbeelden van de categorie omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken, kan de nota van toelichting bij het Besluit
bouwwerken voor zichzelf spreken.' Artikel 1.2 Termijnen Artikel 145 Gemeentewetbepaalt dat op termijnen, gesteld in een gemeentelijke
verordening, de artikelen 1 t/m 4 van de Algemene termijnenwet van
overeenkomstige toepassing zijn, tenzij in de verordening anders is bepaald.
Artikel 1.2 is nu overbodig geworden, daar dit artikel ook de Algemene
termijnenwet van toepassing verklaarde op de bouwverordening. Artikel 1.3
Indeling van het gebied van de gemeente Algemeen Sinds 1965 is er hier te lande een Wet op de Ruimtelijke Ordening van kracht,
die - na een intussen verstreken overgangsperiode - voor het gebied buiten de
bebouwde kom een planologische regeling door middel van een of meer
bestemmingsplannen verplicht stelt. De stedenbouwkundige voorschriften van de
bouwverordening zijn sindsdien enerzijds vooral van belang voor het gebied
binnen de toenmalige bebouwde kom en anderzijds ter eventuele aanvulling op de
voorschriften van het bestemmingsplan buitengebied. Binnen de toenmalige bebouwde kom kunnen overigens op vrijwillige basis of
vanwege de aanwezigheid van een wettelijk beschermd monumentaal stads- of
dorpsgezicht eveneens bestemmingsplannen vigeren, in welk geval de
stedenbouwkundige voorschriften van de bouwverordening ook binnen de
desbetreffende delen van de bebouwde kom slechts dienen ter eventuele aanvulling
op de voorschriften van dergelijke bestemmingsplannen. Gezien het voorgaande was het in 1965 veelal wenselijk om een indeling van de
gemeente in zones te maken in de bouwverordening, waardoor een zinvol
onderscheid kon worden gemaakt tussen de stedenbouwkundige voorschriften voor de
toenmalige bebouwde kom en voor het destijds landelijke gebied. Het is praktisch
om een dergelijke zone-indeling aan te geven op een bij de bouwverordening
behorende kaart. Een verwijzing naar het begrip 'bebouwde kom', zoals dat
voorkomt in artikel 10 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening, lijkt niet
gewenst, omdat daaruit geen voldoende nauwkeurige begrenzing kan worden
afgeleid. De bedoelde, bij de bouwverordening behorende, kaart kan tevens worden
gebruikt om op overzichtelijke wijze de eventuele gebieden aan te duiden die
zijn vrijgesteld van welstandstoezicht. In het algemeen bleek er in de loop der jaren behoefte te bestaan aan
continuïteit in de stedenbouwkundige voorschriften, vooral in de voorschriften
voor de ligging van de rooilijnen en die voor de maximumbouwhoogten. Daarom zijn
in veel gemeenten de begrenzingen van de bebouwde kom en die van het
buitengebied gelijk gehouden bij de overgang van de bouwverordening 1965 naar de
bouwverordening 1992. Het spreekt vanzelf dat daardoor het begrip 'bebouwde kom'
in de zin van de bouwverordening meestal verschilt van het begrip 'bebouwde kom'
in de zin van de wegenverkeerswetgeving of in de zin van artikel 20 van het
Besluit op de ruimtelijke ordening, zoals dit per 3 april 2000 is gewijzigd. Bij
de herziening van de Wet op de Ruimtelijke Ordening in 1985 zijn de
stedenbouwkundige voorschriften van de bouwverordening overigens belangrijker
geworden. Toen is de figuur van het globale bestemmingsplan zonder
uitwerkingsplicht ingevoerd, waarin ter plaatse wordt uitgegaan van een
volledige aanvullende werking van de stedenbouwkundige voorschriften van de
bouwverordening. Veel onduidelijkheden in de afbakening van de werkingssfeer van
het bestemmingsplan en de bouwverordening zijn bovendien verdwenen bij de komst
van (artikel 9 van) de Woningwet in 1992, met name ten aanzien van bestaande
bestemmingsplannen die in het verleden onbewust onvolledig blijken te zijn
vastgesteld. Tevens lijken de stedenbouwkundige voorschriften van de
bouwverordening vanaf 2003 nog belangrijker te zijn geworden, omdat de vroegere
meldingsplichtige bouwwerken niet onder de werking van de (stedenbouwkundige
voorschriften van de) bouwverordening vielen, maar de huidige
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken wel. Door dit
alles kan een duidelijke afbakening van de bebouwde kom in de zin van de
bouwverordening in relatie tot eventuele plangrenzen en grenzen van
'welstandsvrije' gebieden van groter gewicht blijken dan in vroeger jaren.
Alternatief 1 Dit alternatief is bedoeld voor gemeenten waarin geen - al dan niet
binnenstedelijke - zone is vastgesteld die geschikt is voor hoogbouw, en waarin
ook geen gebied is vrijgesteld van welstandstoezicht. Alternatief 2 Dit alternatief is bedoeld voor gemeenten waarin een - al dan niet
binnenstedelijke - zone is vastgesteld die geschikt is voor hoogbouw, en waarin
geen gebied is vrijgesteld van welstandstoezicht. Alternatief 3 Dit alternatief is bedoeld voor gemeenten waarin geen - al dan niet
binnenstedelijke - zone is vastgesteld die geschikt is voor hoogbouw, maar wel
een gebied dat - geheel of voor bepaalde categorieën bouwwerken - is vrijgesteld
van welstandstoezicht, bijvoorbeeld een havengebied of een terrein voor zware
industrie. Alternatief 4 Dit alternatief is bedoeld voor gemeenten waarin een - al dan niet
binnenstedelijke - zone is vastgesteld die geschikt is voor hoogbouw, en ook een
gebied dat - geheel of voor bepaalde categorieën bouwwerken - is vrijgesteld van
welstandstoezicht, bijvoorbeeld een havengebied of een terrein voor zware
industrie. 2 De aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwen Algemeen In hoofdstuk 2 van de MBV zijn alle artikelen verzameld die betrekking hebben
op de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. In de Woningwet is een
nieuw artikel 40a opgenomen, waarin wordt bepaald dat bij algemene maatregel van
bestuur voorschriften worden gesteld omtrent de wijze van inrichting en
indiening van een vergunningaanvraag, alsmede omtrent de daarbij over te leggen
bescheiden. Dit is het Besluit indieningsvereisten geworden. De voorschriften
van dit besluit zijn limitatief, waardoor de tot de achtste serie wijzigingen
van de Model-bouwverordening in paragraaf 1 en enkele in paragraaf 2 opgenomen
artikelen zijn komen te vervallen. Er is geen materiële wijziging beoogd ten
opzichte van deze vervallen artikelen. De overige paragrafen van hoofdstuk 2
bevatten inhoudelijke criteria, waaraan de aanvraag om omgevingsvergunning voor
het bouwen wordt getoetst c.q. moet voldoen. De wet Bevordering Integriteitsbeoordelingen Openbaar Bestuur (BIBOB), Stb.
2002, 347, en het daaraan gekoppelde Besluit BIBOB, Stb. 2003, 180 zijn per 1
juni 2003 in werking getreden (Stb. 2003, 216). Deze wet houdt in dat na
ontvangst van een aanvraag om een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen,
door het bevoegd gezag wordt beoordeeld of omtrent de aanvrager een
integriteitsadvies wordt gevraagd bij het Bureau BIBOB. Dit bureau ressorteert
onder het ministerie van Justitie en is bevoegd om onderzoek te doen naar de
antecedenten van de aanvrager -zowel natuurlijke als rechtspersonen- en naar de
herkomst van de gelden waarmee het bouwproject wordt gefinancierd. Een negatief
advies kan voor het bevoegd gezag aanleiding zijn de omgevingsvergunning voor
het bouwen te weigeren. Bijlage 1 bij het standaard formulier voor het aanvragen
van een omgevingsvergunning voor het bouwen bevat een checklist. In deze
checklist is vermeld dat het bevoegd gezag de aanvrager informeren of en zo ja,
welke gegevens en bescheiden de aanvrager dient in te dienen in verband met de
Wet BIBOB.De veegwet zal niet eerder dan 1 januari 2004 van kracht worden. Het vragen van een advies door het bevoegd gezag is facultatief. Indien een
advies bij het Bureau BIBOB wordt gevraagd, schort de termijn voor de
behandeling van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen met acht
weken op. Op 15 september 2004 is de Aanpassingswet Bibob van 10 juni 2004 van
kracht geworden, waarbij de artikelen 44a en 59 van de Woningwet zijn gewijzigd.
Zie Stb. 2004, 320 en Stb. 2004, 452. Het bureau Bibob van het ministerie van
Justitie verstrekt informatie over de uitvoering van de Wet Bibob in relatie tot
de Woningwet (070-3704600 of www.justitie.nl/bibob). De Algemene wet bestuursrecht (Awb) is op 1 januari 1994 in werking getreden
(Stb. 1994, 1). Deze wet geeft algemene regels voor het rechtsverkeer tussen burger en
overheid. Ook de rechtsbescherming tegen besluiten van de overheid is in de
Awbopgenomen. Hiermee is tevens de Wet arob komen te vervallen. Een deel van de zaken die de bouwverordening regelde, wordt nu ook geregeld
door de Awb. Op grond van artikel 122 van de Gemeentewet houden bepalingen van
een gemeentelijke verordening, in wier onderwerp door een wet, een algemene
maatregel van bestuur of een provinciale verordening wordt voorzien, van
rechtswege op te gelden. De gefaseerde behandeling van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het
bouwen De gefaseerde vergunningverlening wordt in artikel 56a van de herziene
Woningwet zelf uitdrukkelijk geregeld. Volgens de nieuwe regeling is het bevoegd
gezag verplicht een aanvraag om een reguliere omgevingsvergunning voor het
bouwen desgevraagd gefaseerd te behandelen. De aanvrager heeft derhalve de keuze
om wel of geen gefaseerde vergunningverlening aan te vragen. Daarnaast biedt artikel 4 van het Besluit indieningsvereisten het bevoegd gezag
de facultatieve mogelijkheid van fasering van de omgevingsvergunning voor het
bouwenverlening (omgevingsvergunning voor het bouwen op hoofdlijnen), zoals die
tot de achtste serie wijzigingen in de Model-bouwverordening was opgenomen. Een
belangrijk verschil tussen de gefaseerde omgevingsvergunning voor het bouwen op
grond van artikel 56a van de Woningwet 2002 en de facultatieve mogelijkheid van
fasering van de omgevingsvergunning voor het bouwenverlening op grond van
artikel 56 van de Woningwet (omgevingsvergunning voor het bouwen onder
voorwaarden) is dat in het eerste geval de aanvrager bepaalt of de procedure van
de gefaseerde vergunning wordt gevolgd, waarbij het bevoegd gezag verplicht is
een aanvraag om een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen gefaseerd te
behandelen, terwijl in het laatste geval het bevoegd gezag bevoegd zijn te in te
stemmen met de verlening van een omgevingsvergunning voor het bouwen op
hoofdlijnen. Voorwaarden voor bouwafval in de omgevingsvergunning voor het
bouwen Aan de omgevingsvergunning voor het bouwen kunnen voorwaarden worden verbonden
over de wijze van scheiden in fracties, over het tijdelijk op de bouwplaats
opslaan en over het afvoeren c.q. het zich ontdoen van het bouwafval. Deze
voorwaarden dienen ter uitvoering van hetgeen is bepaald in artikel 4.11. Veelal is het nodig voor de fractie gevaarlijk afval aan te geven welke
(chemische) stoffen niet bij elkaar mogen. Een voorwaarde voor de opslag kan
betreffen het in een afgesloten ruimte bewaren van het afval. Voor de opslag en
de afvoer kan gedacht worden aan een voorwaarde voor de verpakking. Hoofdlijnen
van de jurisprudentie Voor een overzicht van de jurisprudentie met betrekking tot de
indieningsvereisten van een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen
zoals die tot de achtste serie wijzigingen ook al was opgenomen in de
Model-bouwverordening 1992, zie de losbladige uitgave 'Standaardregelingen in de
bouw' van de VNG Uitgeverij. Paragraaf 1 Gegevens en bescheiden Artikel 2.1.1
Aanvraag omgevingsvergunning voor het bouwen De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.2 In de aanvraag op te
nemen gegevens De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.3 Bij de aanvraag in te
dienen bescheiden De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.4 Gegevens met betrekking
tot het coördineren van vergunningaanvragen De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.5 Het onderzoek naar
bodemverontreiniging Inleiding De artikelen over het bodemonderzoek in de Model-bouwverordening hebben tot
doel te bevorderen dat niet wordt gebouwd op verontreinigde grond. Artikel 2.4.1
bevat het verbod tot bouwen op verontreinigde grond. Bij dit artikel is een
uitvoerige toelichting geplaatst waarin de hele route van een bodemonderzoek
wordt beschreven, de van toepassing zijnde normen en de relatie wordt aangeduid
met de voorschriften uit de Woningweten het Besluit indieningsvereisten. Artikel 2.1.5 is met de achtste serie wijzigingen per 1 januari 2003 vervallen.
Om die reden is toen in de toelichting bij artikel 2.4.1 alles beschreven over
het bodemonderzoek wat nodig is voor de uitvoering van de bouwverordening. In
verband met de inwerkingtreding van het Besluit indieningsvereisten op 1 januari
2003 is bij de achtste serie wijzigingen van de MBV een reeks artikelen
vervallen, onder andere die over het bodemonderzoek. Onder meer uit vragen uit
de uitvoeringspraktijk is gebleken dat de afstemming tussen de MBV en genoemd
Besluit op dat punt nog niet optimaal was, met name wat betreft de regeling
inzake de wijze van onderzoeken en de daarop van toepassing zijnde normen en
protocollen. In feite ontbrak de materie die voorheen was geregeld in het tweede
tot en met het vierde lid van het vervallen artikel 2.1.5. In een overleg met
het ministerie van VROM is uitgesproken dat op termijn de hele materie van het
bodemonderzoek in landelijke regelgeving wordt neergelegd, doch dat dit nog
enige tijd zal duren voordat het zover is. Omdat het onverantwoord wordt geacht
deze periode over een gebrekkige regelgeving te beschikken, is tevens in dit
overleg besloten dat als een tijdelijke oplossing de MBV wordt aangevuld met een
nieuw herschreven artikel 2.1.5. Het blijkt dat een wijziging van de
bouwverordening sneller te realiseren is dan een wijziging van landelijke
regelgeving. Het deels doen herleven van het oude artikel 2.1.5 maakt het tevens
noodzakelijk de toelichting op artikel 2.4.1 te herzien. Met betrekking tot de voornemens voor rijksregelgeving verwijzen wij naar de MG
circulaire van 15 juli 2003, nr. MG 2003-18. De hierna vermelde toelichting per
artikellid is beknopt. Een uitvoeriger beschrijving van het hele proces staat
vermeld in de toelichting bij artikel 2.4.1. Men gelieve beide toelichtingen in
combinatie met elkaar te lezen. Lid 1 Uit de systematiek van NEN 5740 volgt dat voorafgaand aan het verkennend
onderzoek eerst een vooronderzoek volgens NVN 5725 wordt uitgevoerd - ook wel
historisch onderzoek genoemd - ten behoeve van het formuleren van de
onderzoekshypothese en een eventuele onderverdeling van het terrein. Indien het
vooronderzoek naar de historie en de bodemgesteldheid uitwijst dat de locatie
onverdacht is, kunnen het bevoegd gezag op basis van het derde lid besluiten
ontheffing te verlenen voor het uitvoeren van het verkennend onderzoek. Letter c
richt zich specifiek op het onderzoek naar asbest in de grond. Het
bodemonderzoek volgens NEN 5740 is niet toereikend om asbest in grond te
onderzoeken. Daartoe is de NEN 5707, uitgave 2003 ontwikkeld. In volgorde kunnen dus drie onderzoeken worden onderscheiden: vooronderzoek,
verkennend onderzoek en nader onderzoek. Niet langer is in dit artikel geregeld bij welke instantie de burger een
beoordeling van de onderzoeksopzet van het bodemonderzoek kan vragen. Thans
wordt dit beschouwd als een interne organisatorische kwestie van de gemeente. De
mogelijkheid om een dergelijke beoordeling te vragen kan nog steeds als
dienstverlening aan de burger worden aangeboden. De gemeente maakt bekend, bij
voorbeeld bij de afgifte van het formulier voor het aanvragen van een reguliere
omgevingsvergunning voor het bouwen, dat en waar een dergelijke beoordeling kan
plaatsvinden. Meestal is dit een afdeling of dienst milieu of een
intergemeentelijke milieudienst dan wel een private organisatie/adviesbureau
waaraan de gemeente bepaalde werkzaamheden heeft uitbesteed. Lid 2 Tot de wijziging van de wettelijke categorie-indeling van bouwwerken, die op 1
januari 2003 in werking is getreden, gold de bodemonderzoeksverplichting niet
voor het bouwen dat, hoewel omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig, naar
aard en omvang gelijk te stellen was met meldingplichtig bouwen. In het tweede
lid van artikel 2.1.5 is thans een soortgelijke regeling opgenomen ten aanzien
van het bouwen dat, hoewel regulier-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig,
naar aard en omvang gelijk te stellen is aan omgevingsvergunning voor het
bouwensvrij c.q. licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwen als
genoemd in het Besluit bouwwerken. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
het plaatsen van een tuinschuurtje bij of een aanbouw aan een utiliteitsgebouw.
Hoewel in deze gevallen dus geen bodemonderzoeksrapport hoeft te worden
ingediend, kan de aanhoudingsregeling van artikel 52a van de Woningwet overigens
wel van toepassing zijn op aanvragen om een reguliere of lichte
omgevingsvergunning voor het bouwen, namelijk in het geval dat bij het bevoegd
gezag uit anderen hoofde een redelijk vermoeden bestaat dat overeenkomstig de
Wet bodembescherming sprake is van een geval van ernstige verontreiniging (zie
de toelichting bij genoemd artikel 52a, eerste lid Woningwet). De hoogte van een bouwwerk behoort bij de beoordeling of een bodemonderzoek is
vereist geen rol te spelen. Lid 3 Het begrip 'bruikbare onderzoeksresultaten' houdt in dat in ieder geval een
onderzoek heeft plaatsgevonden en dat dit recent is. Lid 4 Bouwwerken met een beperkte instandhoudingstermijn kunnen velerlei zijn, van
klein tot groot en voor een zeer divers gebruik. Vermelding van deze categorie
betekent geenszins dat in alle gevallen ontheffing wordt verleend. De gemeente
kan hiervoor beleid ontwikkelen. Lid 5 De strekking van dit lid is het tegengaan dat een bodemonderzoek plaatsvindt
voordat de bestaande bebouwing wordt gesloopt en eventueel ten gevolge van deze
werkzaamheden een bodemverontreiniging optreedt die dan niet wordt
gesignaleerd. Dit betekent dat het resultaat van een bodemonderzoek niet altijd kan worden
overgelegd bij de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. Daarom
behoort dit onderzoek tot de bescheiden die ook later kunnen worden ingediend.
Of zoals de toelichting bij de bijlage van het Besluit indieningsvereisten
vermeldt "Dit tijdstip kan in een voorwaarde bij de omgevingsvergunning voor het
bouwen worden vastgelegd op basis van het bepaalde in artikel 56 van de
Woningwet." Artikel 2.1.6 Overige gegevens en bescheiden behorende bij de
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.7 Bouwregistratie De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.8 Bijzondere bepalingen
omtrent de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen woonwagens en
standplaatsen De toelichting bij dit artikel vervalt. Paragraaf 2 Behandeling van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen
Artikelen 2.2.1 tot en met 2.2.3 Procedurebepalingen De (vervallen) artikelen 2.2.1 tot en met 2.2.3 waren tot 2003 in de MBV
opgenomen teneinde discussies over termijnen uit te sluiten. Er werd van
uitgegaan dat artikel 8, derde lid van de Woningwet (oud) ruimte liet voor het
in de bouwverordening opnemen van deze artikelen. Tot 1 januari 2003 was in
artikel 2.2.1 MBV opgenomen dat de aanvrager door of namens het bevoegd gezag
een bewijs van ontvangst wordt uitgereikt, waarin de datum van ontvangst is
vermeld. In het Besluit indieningsvereisten ontbrak sinds 1 januari 2003 een dergelijke
bepaling, die in verband met de fatale beslistermijnen in de omgevingsvergunning
voor het bouwenprocedure nodig is. Vanaf 1 april 2007 voorziet het nieuwe
artikel 40b Woningwet in deze leemte, dat regelt dat het bevoegd gezag de
ontvangstdatum op de bouwaanvraag aantekenen en een ontvangstbevestiging van de
bouwaanvraag verzenden. Gelet op de sanctie van de fictieve omgevingsvergunning
voor het bouwenverlening die de Woningwet op termijnoverschrijding stelt, is het
uitsluiten van onduidelijkheid over beslissingstermijnen nog steeds van belang.
De beslistermijn voor de lichte-omgevingsvergunning voor het bouwen en de
omgevingsvergunning voor het bouwen eerste of tweede fase is zes weken en twaalf
weken voor een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen. Er zijn echter
uitzonderingen. Het is raadzaam om de aanvrager op de hoogte te stellen van het
feit dat op een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen, waarvoor tevens
een vrijstelling als bedoeld in de artikelen 15, 17 of 19 van de Wet op de
Ruimtelijke Ordening nodig is, de termijn van zes weken
(lichte-omgevingsvergunning voor het bouwen/omgevingsvergunning voor het bouwen
eerste of tweede fase) of twaalf weken (reguliere omgevingsvergunning voor het
bouwen) niet van toepassing is; zie artikel 46 en 49 van de Woningwet. Andere uitzonderingen op de termijn van zes respectievelijk twaalf weken
betreffen het opschorten van de termijn op grond van artikel 4.5 van de Algemene
wet bestuursrecht, het aanhouden van de aanvraag op grond van het bepaalde in de
artikelen 50 tot en met 55 van de Woningwet, dan wel het verdagen van de
beslissing daarop. Ook de positie van de derden-belanghebbenden is bij de
beslistermijnen van belang. Ter bescherming van de positie van
derden-belanghebbenden regelt artikel 41 van de Woningwet de openbare
bekendmaking van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. Om te
vermijden dat derden-belanghebbenden te snel uitgaan van een fictief verleende
omgevingsvergunning voor het bouwen op basis waarvan zij bezwaar kunnen maken
ingevolge de Algemene wet bestuursrecht, is het wenselijk dat de uitzonderingen
op de termijn van zes respectievelijk twaalf weken voor hen kenbaar zijn. Vanaf 2003 is het niet meer mogelijk de uitzonderingen op de beslistermijn van
zes of twaalf weken te registreren in het openbaar bouwregister. Het is echter
nog wel raadzaam om tot publicatie over te gaan van de aanhouding van een
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen en een besluit tot verdaging van
de beslissing over een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. Artikel
2.2.4 In behandeling nemen en fasering omgevingsvergunning voor het
bouwenverlening De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.2.5 In behandeling nemen
bodemonderzoek De toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.2.6 Bekendmaking van
rechtswege verleende omgevingsvergunning voor het bouwen Artikel 58 van de Woningwet regelt dat de eigenaar of hoofdgebruiker van een
naburig ander gebouw schriftelijk in kennis wordt gesteld van een fictief
verleende omgevingsvergunning voor het bouwen. De termijn voor het geven van schriftelijk bericht is door de Woningwetgesteld
op twee weken. De bouwverordening dient alleen de inhoud van het bericht te
regelen. Zo nodig kan dit artikel worden aangepast aan plaatselijke
omstandigheden en gebruiken. Paragraaf 3 Welstandstoetsing Artikel 2.3.1
Welstandscriteria De toelichting bij dit artikel vervalt. Paragraaf 4 Het tegengaan van bouwen op verontreinigde grond Artikel 2.4.1
Verbod tot bouwen op verontreinigde grond Algemeen In het tweede lid, onder c, van artikel 8 van de Woningwet wordt aan de
gemeenteraden de opdracht gegeven om in de bouwverordening voorschriften op te
nemen omtrent het tegengaan van bouwen op verontreinigde bodem. In het derde lid van genoemd artikel 8 is uitgewerkt op welke bouwwerken deze
voorschriften betrekking dienen te hebben. Het woord 'uitsluitend' in de
redactie van dit derde lid duidt erop dat aanvulling in de bouwverordening niet
is toegestaan. Artikel 8 derde lid van de Woningwet en het onderhavige artikel
sluiten nauw aan bij de vroegere redactie waardoor inhoudelijk geen grote
verschillen ontstaan. De verschillen die er zijn, betreffen de aanduiding van de
categorie waarvoor het bodemonderzoek geldt, de bouwwerken waarvoor een
reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen is vereist. De bouwwerken waarvoor
een zogenoemde lichte omgevingsvergunning voor het bouwen volgens artikel 44,
derde juncto eerst lid van de Woningwet is vereist, vallen buiten deze
onderzoeksplicht. Dit volgt uit artikel 4, eerste lid, letter c, van het Besluit
indieningsvereisten, waarin staat dat bij een aanvraag om een lichte
omgevingsvergunning voor het bouwen de gegevens en bescheiden bedoeld in de
paragrafen 1.1 en 1.4 van hoofdstuk 1 van de bijlage bij dit besluit moeten
worden ingediend. De plicht tot het indienen van een onderzoeksrapport staat in
paragraaf 1.2.5 onder e van hoofdstuk 1 van de bijlage bij genoemd besluit.
Derhalve geldt de plicht tot het indienen van een bodemonderzoeksrapport niet
voor een aanvraag om een lichte omgevingsvergunning voor het bouwen. De
laatstgenoemde categorie komt niet geheel overeen met de categorie
meldingplichtige bouwwerken van voor de wetswijziging van 2003. Indien het
bevoegd gezag op andere wijze dan via bedoeld bodemonderzoek ermee bekend is dat
de grond ernstig verontreinigd is (bijvoorbeeld op basis van eerder verricht
bodemonderzoek of historisch onderzoek), kunnen zij ook in geval van een
aanvraag om een lichte omgevingsvergunning voor het bouwen van de aanvrager een
bodemonderzoeksrapport verlangen. In artikel 2.1.5 staat vermeld aan welke eisen
het onderzoek naar de gesteldheid van de bodem moet voldoen. Ook is aangegeven
dat geen bodemonderzoeksrapport hoeft te worden ingediend bij
regulier-omgevingsvergunning voor het bouwen-plichtig bouwen dat naar aard en
omvang gelijk is aan omgevingsvergunning voor het bouwensvrij of
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwen.Voorts worden hieronder
bij het vierde aandachtstreepje de omstandigheden omschreven waaronder het
bevoegd gezag geheel of gedeeltelijk ontheffing kunnen verlenen van de plicht
tot het (doen) verrichten van bodemonderzoek. De indieningsvereisten voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen, waartoe het bodemonderzoek behoort, zijn
vanaf 1 januari 2003 niet langer in de bouwverordening maar in het Besluit
indieningsvereisten geregeld. De structuur is als volgt: De voorprocedure - voorafgaand aan het indienen van een aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen - waarbij een gemeentelijke dienst, meestal
de milieudienst, een oordeel geeft over de onderzoeksopzet van het
onderzoeksrapport is als verplicht onderdeel om te komen tot een aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen overbodig geworden nu de NEN 5740 deze
materie nagenoeg geheel bestrijkt. Ingeval de aanvrager twijfel heeft over de
keuze van de onderzoeksopzet staat het hem vrij hierover bij de desbetreffende
dienst of afdeling van de gemeente informatie te vragen en een vooroverleg te
voeren. In dit vooroverleg kan tevens aan de orde komen de vraag of en zo ja
voor welke gegevens ontheffing wordt verleend van het onderzoek naar de
bodemgesteldheid. Bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor het bouwen voor een bouwwerk
waarvoor een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen is vereist, moet een
onderzoeksrapport betreffende de bodemgesteldheid worden overgelegd, aldus
paragraaf 1.2.5 onder e van de bijlage behorende bij artikel 4 van het Besluit
indieningsvereisten. Het onderzoeksrapport bestaat volgens het eerste lid van artikel 2.1.5 uit de
resultaten van een recent uitgevoerd verkennend onderzoek volgens NEN 5740,
bijlage B, uitgave 1999, inclusief correctieblad C1, uitgave 2000 en NEN 5707,
uitgave 2003. Voordat een verkennend onderzoek wordt uitgevoerd moet een
vooronderzoek volgens NVN 5725, uitgave 1999, worden uitgevoerd ten behoeve van
het formuleren van de onderzoekshypothese en een eventuele onderverdeling van
het terrein. Indien het vooronderzoek naar de historie en de bodemgesteldheid uitwijst dat
de locatie onverdacht is, verleent het bevoegd gezag op grond van het derde lid
van artikel 2.1.5 geheel of gedeeltelijk ontheffing van de plicht tot het
indienen van een onderzoeksrapport als bedoeld in paragraaf 1.2.5 onder e als
hiervoor genoemd. Duidt het vooronderzoek op de aanwezigheid van diffuse of puntbronnen, dan
dient daarnaast onderzoek plaats te vinden volgens het gecombineerde protocol
uit de Sdu-uitgave Bodemonderzoek milieuvergunningen en BSB (oktober 1993, ISBN
90-12-08118-1). Hiermee wordt op een verantwoorde wijze inzicht verkregen in de
algemene bodemkwaliteit van het bouwkavel en de aanwezigheid van puntbron(nen)
gebonden verontreiniging(en). Wanneer uit het verkennend onderzoek blijkt dat
sprake is van bodemverontreiniging, is een nader onderzoek vereist. Hiervoor
geldt het Protocol Nader Onderzoek deel 1 (Sdu-uitgave 1994, ISBN 90-12-09083)
of de Richtlijn Nader Onderzoek deel 1 (Sdu-uitgave 1995, ISBN
90-12-08232-3). Het beoordelingskader waarmee kan worden voorkomen dat de aanwezigheid van
asbest in de bodem op een bouwlocatie over het hoofd wordt gezien is aangevuld
met de onderzoeksnorm NEN 5707 (Bodem – Inspectie, Monsterneming en analyse van
asbest in bodem). Indien voorafgaand aan een verkennend bodemonderzoek conform
NEN 5740 een vooronderzoek volgens NVN 5725 wordt uitgevoerd, kan de
aanwezigheid van asbest in de bodem worden onderzocht door daaraan een onderzoek
volgens NEN 5707 te koppelen. De norm is van toepassing op asbest in bodem en
grond met minder dan 20% puin. Op de bepaling van asbest in bodem met meer dan
20% puin is NEN 5897, uitgave 2005 ‘Monsterneming en analyse van asbest in
onbewerkt bouw- en sloopafval en puingranulaat’ van toepassing. Het tijdstip waarop de ontheffing wordt verleend is niet vastgelegd. Dit kan
zijn voor de indiening van een verzoek om omgevingsvergunning voor het bouwen of
nadat dit verzoek is ingediend. De ontheffing van de onderzoeksplicht houdt niet in dat niet getoetst wordt aan
het verbod tot bouwen op verontreinigde bodem. In het kader van de
grondpolitiek, de planologie, het bodem- of milieubeleid beschikt de gemeente in
voorkomende gevallen al over onderzoeksresultaten. Het criterium voor het
verlenen van een ontheffing is dus een eerder onderzoek, dat kwalitatief aan het
onderzoeksrapport gelijkwaardige informatie heeft opgeleverd. Is het terrein
niet eerder onderzocht, dan vormt het feit dat in de gemeentelijke archieven
bruikbare informatie voor een historisch onderzoek te vinden is, uiteraard geen
grond voor een ontheffing. Het eerdere onderzoek kan door de gemeente in eigen
beheer gebeurd zijn. De situatie waarin de gemeente een terrein bouwrijp heeft opgeleverd en
verkocht, leent zich bijvoorbeeld goed voor een ontheffing. Verder kan de
aanvrager of een eerdere rechthebbende in een ander verband dan de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen o nderzoeksgegevens aan de gemeente hebben
overgelegd. Voorwaarde bij dit alles is wel dat de bij de gemeente bekende
informatie actueel genoeg is. De actualiteitswaarde van de onderzoeksresultaten
bedraagt maximaal twee tot vijf jaar, afhankelijk van de aard en mate van de
verontreiniging en het bodemgebruik na het uitvoeren van het onderzoek.
Overwogen zou kunnen worden om, in verband met de krappe termijnen, deze
ontheffingsbevoegdheid van het bevoegd gezag te mandateren. De ontheffing dient in volgorde vooraf te gaan aan de beoordeling van de
compleetheid van de stukken in verband met toepassing van artikel 4:5 juncto
4:15 Awb. In verband met de krappe termijn kan het lastig en wellicht niet goed
realiseerbaar zijn om binnen die termijn ook de mogelijkheid van een ontheffing
te beoordelen en bij een gunstige uitkomst te verlenen. Daarom is de
mogelijkheid en wenselijkheid aangegeven in een vooroverleg de mogelijkheid van
ontheffing te bezien en deze zo mogelijk te verlenen voordat de aanvraag wordt
ingediend. Dit geeft de aanvrager de meeste zekerheid en behoedt de gemeente
voor problemen met de fatale termijnen. Indien met inachtneming van een verleende of nog te verlenen ontheffing blijkt
dat de ingediende bescheiden onvoldoende zijn en dit gebrek niet kan worden
opgelost door het stellen van een voorwaarde bij de vergunningverlening, wordt
de aanvrager overeenkomstig artikel 47 van de Woningwet in de gelegenheid
gesteld de ontbrekende gegevens aan te vullen. Indien de aard van het bouwplan daartoe aanleiding geeft, kan het bevoegd gezag
in een voorwaarde bij de omgevingsvergunning voor het bouwen bepalen dat de
desbetreffende gegevens en bescheiden alsnog moeten worden verstrekt voordat met
de bouw mag worden begonnen. Tevens wordt hierbij een termijn gesteld en een
exacte aanduiding welke gegevens en bescheiden worden verlangd, aldus het derde
lid van artikel 4 van het Besluit indieningsvereisten. De gezondheidsrisico's voor de mens bij het gebruik van het bouwwerk vormen in
deze benadering het onderscheidend criterium. Veiligheid en gezondheid zijn
immers sinds de invoering van de Woningwet in 1901 belangrijke grondslagen van
de wet. Nadrukkelijk wordt in de Memorie van toelichting bij de wetswijziging
vermeld dat de schade voor het milieu, gelet op de uitgangspunten van de
Woningwet, geen motief kan zijn voor de voorschriften in de bouwverordening met
betrekking tot het tegengaan van bouwen op verontreinigde grond. Dit in
tegenstelling tot de Wet bodembescherming waarbij het herstel van de functionele
eigenschappen van de bodem voor mens, plant en dier centraal staat. Bouwwerken
bestemd voor het verblijf van mensen Wat verstaan moet worden onder 'bouwwerken waarin voortdurend of nagenoeg
voortdurend mensen zullen verblijven' wordt in de Memorie van toelichting bij de
Wet tot wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van bouwen op
verontreinigde grond (TK 1995-1996, 24 809, nr. 3) nader omschreven. Het betreft
hier bouwwerken waarin dagelijks gedurende enige tijd dezelfde mensen
verblijven, bijvoorbeeld om te werken of onderwijs te geven of te genieten. Bij
'enige tijd' moet gedacht worden aan een verblijfsduur van twee of meer uren per
(werk)dag. Het gaat dus niet om een enkele keer twee of meer uren, maar om een
meer structureel (over een langere periode dan één dag) twee of meer uren
verblijven van dezelfde mensen in het gebouw. Gebouwen voor het opslaan van materialen of goederen, voor het telen of kweken
van land- en tuinbouw producten alsmede gebouwen ten behoeve van
nutsvoorzieningen, zoals elektriciteitshuisjes en gebouwen voor de
waterhuishouding of -zuivering, worden in de Memorie van toelichting genoemd als
voorbeelden van bouwwerken waarin niet voortdurend of nagenoeg voortdurend
mensen verblijven. De omstandigheid dat in deze bouwwerken wel eens mensen
aanwezig zijn, bijvoorbeeld voor het verrichten van over het algemeen kort
durende werkzaamheden, zoals onderhoudswerkzaamheden, maakt die gebouwen nog
niet tot gebouwen die feitelijk zijn bestemd voor het verblijven van mensen. In
de Nota naar aanleiding van het verslag (TK, 1997-1996, 24809, nr. 5, p. 6)
wordt naar aanleiding van kamervragen verder opgemerkt dat een recreatiewoning
(in termen van het Bouwbesluit een logiesverblijf) onder het begrip 'voortdurend
of nagenoeg voortdurend verblijven van mensen' valt, terwijl dit niet geldt voor
een schuur of garage bij een woning. Bouwwerken die de grond niet raken Hierbij moet gedacht worden aan dakkapellen en het realiseren van een extra
verdieping op een gebouw. De Memorie van toelichting noemt in dit kader ook
vergunningplichtige inpandige verbouwingen, werkzaamheden aan een fundering of
het maken van een kelder als voorbeeld. Indien de bouwwerkzaamheden gepaard gaan
met een functiewijziging kan echter onverminderd bodemonderzoek worden
geëist. Bevoegd gezag bij ernstig en niet-ernstig geval van bodemverontreiniging De systematiek van de Woningwet gaat er van uit dat het bevoegd gezag het
bevoegde gezag zijn voor de vraag of bij niet-ernstige gevallen van
bodemverontreiniging mag worden gebouwd. Al dan niet onder de voorwaarde dat
bepaalde voorzieningen worden getroffen. Indien sprake is van een ernstig geval van verontreinigde grond zijn
gedeputeerde staten of het bevoegd gezag van de vier grote steden volgens de Wet
bodembescherming het bevoegde gezag ten aanzien van de te nemen
saneringsmaatregelen. Afstemming met Wet bodembescherming Met de wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van bouwen op
verontreinigde grond is voorzien in een afstemmingsregeling tussen de
omgevingsvergunning voor het bouwensprocedure en de saneringsprocedure uit de
Wet bodembescherming. Op grond van artikel 52A van de Woningwet geldt er een aanhoudingsverplichting
voor aanvragen om omgevingsvergunning voor het bouwen indien uit het overgelegde
bodemonderzoek blijkt dat de grond ter plaatse in zodanige mate is verontreinigd
dat overeenkomstig de Wet bodembescherming sprake is van een geval van ernstige
verontreiniging. Deze aanhoudingsplicht geldt ook als bij het bevoegd gezag uit anderen hoofde
een redelijk vermoeden bestaat dat de grond waarop gebouwd wordt in ernstige
mate is verontreinigd. In deze gevallen zal het gaan om bouwaanvragen waarbij
geen bodemonderzoek behoefde te worden overgelegd, bijvoorbeeld omdat het
bouwwerk niet bestemd is voor het verblijf van mensen. Deze aanhoudingsplicht
duurt ingevolge het derde lid van artikel 52A totdat het krachtens de Wet
bodembescherming bevoegde gezag het saneringsplan heeft goedgekeurd. Ook eindigt
de aanhoudingsplicht indien het bevoegde gezag heeft vastgesteld dat geen sprake
is van een ernstig geval van verontreiniging. Hoe werkt de verbodsbepaling in de
praktijk Indien noch uit een bodemonderzoek noch op basis van een redelijk vermoeden kan
worden gesteld dat sprake is van een ernstig geval van verontreiniging geldt er
voor de omgevingsvergunning voor het bouwen geen aanhoudingsverplichting en moet
het bevoegd gezag beslissen op de bouwaanvraag. Het feit dat geen sprake is van
een ernstig geval van verontreiniging neemt echter niet weg dat toch sprake kan
zijn van een verontreiniginggraad waarbij gevaar is te verwachten voor de
gezondheid van de gebruikers van het bouwwerk. Hoewel het bevoegd gezag de
omgevingsvergunning voor het bouwen in deze gevallen formeel kunnen weigeren,
zal echter veelal volstaan kunnen worden met het stellen van aanvullende
voorwaarden dat bepaalde voorzieningen worden getroffen. Zie hiervoor de
toelichting onder artikel 2.4.2 van de Model-bouwverordening. Voor gevallen met een ernstige bodemverontreiniging geldt een
aanhoudingsverplichting totdat het bevoegde gezag als bedoeld in de Wet
bodembescherming een saneringsplan heeft goedgekeurd. Zodra het saneringsplan is
goedgekeurd dient een beslissing te worden genomen op de bouwaanvraag. Ook in
deze gevallen zal de vergunning in de regel verleend kunnen worden onder de
voorwaarde dat vooruitlopend op de aanvang van de bouwwerkzaamheden, de op grond
van het goedgekeurde saneringsplan noodzakelijke voorzieningen worden
getroffen. Artikel 2.4.2 Voorwaarden omgevingsvergunning voor het bouwen Niet ernstige gevallen van bodemverontreiniging, waarin naar het oordeel van
het bevoegd gezag toch nog sprake is van een onaanvaardbare
verontreiniginggraad, zijn meestal overzichtelijke gevallen. Op korte termijn en
zonder de noodzaak van saneringsonderzoek is aan te geven op welke wijze het
verontreinigingprobleem kan worden ondervangen. In dit soort niet ernstige gevallen hoeft de conclusie, dat het terrein
verontreinigd is, niet te leiden tot weigering van de omgevingsvergunning voor
het bouwen. In de voorwaarden van de omgevingsvergunning voor het bouwen kan aangegeven
worden op welke wijze het terrein gesaneerd moet worden en - in relatie tot de
bouw - op welk tijdstip. Als saneringsvoorwaarden valt te denken aan: de voorwaarde, dat onder het bouwwerk een isolerende en dampremmende laag wordt
aangebracht; de voorwaarde, dat een bepaald deel van de bodem wordt afgegraven en afgevoerd,
alsmede het aanbrengen van een schone bodemlaag; de voorwaarde, dat een pompinstallatie ter zuivering van het grondwater wordt
aangebracht en gedurende een aantal jaren na de totstandkoming van het bouwwerk
in stand wordt gehouden. Er wordt op gewezen, dat sanering in deze gevallen in
principe een verantwoordelijkheid van de aanvrager om omgevingsvergunning voor
het bouwen is. Het kan in het belang van de aanvrager zijn, als deze bij het
overleggen van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen voor het
bouwen op een verontreinigde bodem tevens aangeeft hoe deze de sanering denkt te
laten plaatsvinden. Ook bouwaanvragen waarbij sprake is van een ernstig geval van
bodemverontreiniging kunnen op grond van dit artikel worden afgedaan. Nadat het
op grond van de Wet bodembescherming bevoegde gezag het saneringsplan heeft
goedgekeurd en de aanhoudingsplicht op grond van artikel 52A van de Woningwet is
beëindigd, kan de omgevingsvergunning voor het bouwen worden verleend onder de
voorwaarde dat vooruitlopend op de aanvang van de bouwwerkzaamheden, de op grond
van het goedgekeurde saneringsplan noodzakelijke voorzieningen worden getroffen. Paragraaf 5 Voorschriften van stedenbouwkundige aard Algemeen Relatie
stedenbouwkundige bepalingen en het bestemmingsplan Artikel 9 van de Woningwet is hier van groot belang. Dit betekent dat deze
paragraaf van de MBV alleen dan geldt indien er geen bestemmingsplan voorhanden
is, of indien het desbetreffende bestemmingsplan niet-vergelijkbare
voorschriften van stedenbouwkundige aard bevat. Gedacht kan worden aan een
slechts ten dele goedgekeurd bestemmingsplan, een globaal eindplan, een heel oud
bestemmingsplan of een bestemmingsplan met een aantal gebreken. Soms is het
moeilijk te bepalen of het desbetreffende bestemmingsplan exclusief wil zijn ten
opzichte van de Model-bouwverordening. Sinds 1992 geeft de Woningwet wel enige
duidelijkheid in art. 9, lid 2 (slot): '..., tenzij het desbetreffende
bestemmingsplan anders bepaalt.' Het primaat ligt bij het bestemmingsplan. De
Woningwet gaat er echter eenvoudigweg van uit dat bestemmingsplannen voor wat
dit onderwerp betreft volstrekt duidelijk zijn. Dit is echter niet altijd het
geval. Indien er sprake is van onduidelijkheid zal een en ander van geval tot
geval bekeken moeten worden. Is een van deze gevallen aan de orde, dan vullen de
stedenbouwkundige bepalingen (inclusief de ontheffingen hiervan) uit de
bouwverordening het bestemmingsplan aan. Alvorens in een concreet geval tot
aanvullende werking van de bouwverordening wordt geconcludeerd, dient een
drieledige toets te worden uitgevoerd: a. bevat het bestemmingsplan voorschriften met betrekking tot een onderwerp dat
tevens in de bouwverordening wordt gereguleerd? Luidt het antwoord ontkennend,
dan dient vervolgens de vraag te worden gesteld of, b. het bestemmingsplan aanvullende werking van de bouwverordening ten aanzien
van het desbetreffende, niet in het bestemmingsplan gereguleerde, onderwerp
expliciet uitsluit. Luidt ook het antwoord op deze vraag ontkennend, dan dient
ten slotte te worden bezien of, c. de voorschriften van de bouwverordening niet overeenstemmen met de
voorschriften van het bestemmingsplan, in die zin dat aanvullende werking van de
bouwverordening tot gevolg heeft dat de gebruiksmogelijkheden die het
bestemmingsplan biedt, geheel of nagenoeg geheel teniet worden gedaan. Is dit
het geval, dan dient aanvullende werking van de bouwverordening alsnog op grond
van artikel 9, eerste lid van de Woningwet te worden afgewezen. Het is niet
mogelijk de eventuele strijdigheid met een bepaling uit een bestemmingsplan op
te heffen met een ontheffing uit de bouwverordening. Deze laatste zien immers
alleen op de stedenbouwkundige bepalingen uit de MBV. Bewust is gekozen niet de termijn van tien jaar ex artikel 33 WRO te
introduceren in de bouwverordening aangezien het hier slechts gaat om een
minimale planologische regeling die niet aan tijdsveranderende beleidsinzichten
onderhevig is. Tevens is het van belang dat er sprake blijft van continuiteit
van de stedenbouwkundige eisen in de (model)bouwverordening sinds 1965. De voorschriften van stedenbouwkundige aard zijn afgeleid van de
stedenbouwkundige voorschriften van de oude MBV. Deze oude voorschriften zijn
geactualiseerd, op onderdelen worden gemeenten alternatieven geboden.
Belangrijke aandachtspunten bij de stedenbouwkundige voorschriften zijn: De voorrangsregel tussen bestemmingsplan en bouwverordening; zie artikel 9 van
de Woningwet. Voor gebieden waarvoor een bestemmingsplan van kracht is, moet
worden aangenomen, dat de stedenbouwkundige voorschriften slechts rechtskracht
hebben, voor zover het bestemmingsplan daardoor niet geheel of ten dele van zijn
kracht beroofd wordt.Het tweede lid van artikel 9 van de Woningwet heeft ten
opzichte van het oude artikel 2 van de Woningwet 1962 wel een verduidelijking
ondergaan. De voorschriften van de bouwverordening treden alleen terug, als het
bestemmingsplan over hetzelfde onderwerp uitdrukkelijk voorschriften bevat of
als het bestemmingsplan uitdrukkelijk bepaalt, dat de voorschriften van de
bouwverordening terugtreden.Uit jurisprudentie blijkt dat onder bepaalde
voorwaarden de conflictregel uit artikel 9 van de Woningwet zodanig kan worden
toegepast dat ook een toekomstig bestemmingsplan de bepalingen van de
bouwverordening opzij kan zetten. Indien met toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening
geanticipeerd wordt op een nog niet van kracht geworden bestemmingsplan,
waardoor dit toekomstige plan in de plaats treedt van het van kracht zijnde
bestemmingsplan, dan kan in het verlengde daarvan het in voorbereiding zijnde
bestemmingsplan op de voorgrond treden bij de toepassing van de conflictregel.
In deze hoedanigheid kan het toekomstige bestemmingsplan bepalingen uit de
bouwverordening terzijde schuiven.Een eerste vereiste hiervoor is dat er sprake
is van een ontwerpbestemmingsplan dat reeds een voldoende concreet
toetsingskader biedt en waarvan redelijkerwijs te verwachten is dat het
onherroepelijk zal worden.Een tweede vereiste is dat met de toepassing van
artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op dit plan geanticipeerd
wordt. Alvorens de vrijstellingsprocedure als bedoeld in artikel 19 van de Wet
op de Ruimtelijke Ordening te kunnen starten dient beoordeeld te worden of het
bouwplan past binnen het ontwerpbestemmingsplan. Bij die toets moet ook bezien
worden of het toekomstige bestemmingsplan strijdig is met de bouwverordening,
waarbij de conflictregel wederom aan de orde komt. Als onder deze omstandigheden
blijkt dat de bouwverordening voorschriften geeft die niet overeenstemmen met
het toekomstige bestemmingsplan, dan blijven deze voorschriften bij de toetsing
van het concrete bouwplan buiten toepassing.Voor gebieden waar geen
bestemmingsplan geldt en waar dus een anticipatie op voet van artikel 19 van de
Wet op de Ruimtelijke Ordening niet aan de orde is, biedt artikel 2.5.29 van de
MBV de mogelijkheid om vrijstelling te verlenen van de verboden tot bouwen met
overschrijding van de voor- en achtergevelrooilijn en van het verbod tot bouwen
met overschrijding van de maximale bouwhoogte, mits het bouwplan past in het
toekomstige bestemmingsplan. Ook hier geldt daarbij de eis dat dit
bestemmingsplan het stadium van 'intern praatstuk' is gepasseerd, hetgeen in het
betreffende artikel nader is geconcretiseerd.(Zie ABRS, 11 mei 1995, BR 1995,
blz. 671, Gst. 7022, 9, m.nt. De Gier. Zie tevens ARRS, 18 september 1986, AB
1987,135). De tweedeling in (licht-)omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig en vrij
bouwen. De stedenbouwkundige voorschriften zijn van toepassing op het
omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig bouwen. Hierbij mag echter niet over
het hoofd worden gezien dat bouwwerken aan, bij of op monumenten en in van
rijkswege beschermde stads- en dorpsgezichten altijd omgevingsvergunning voor
het bouwenplichtig zijn. De stedenbouwkundige voorschriften zijn aangepast aan
artikel 43 van de Woningwet en het Besluit bouwwerken Het parkeren. Aan het slot van de stedenbouwkundige eisen bevat de MBV
parkeerartikelen. Het in de bouwverordening opnemen van parkeerartikelen is mede
noodzakelijk omdat het Bouwbesluit vooralsnog geen regeling ter zake zal
bevatten. Artikel 2.5.1 Richtlijnen voor de verlening van ontheffing van de
stedenbouwkundige bepalingen Van verschillende bepalingen uit de artikelenreeks 2.5.1 t/m 2.5.29 is
ontheffing mogelijk, ten gevolge waarvan de belangen van omwonenden beïnvloed
worden. Tot en met de achtste serie wijzigingen MBV gaf artikel 2.5.1 een
begrenzing van die ontheffingsbevoegdheden, ten einde het gevaar voor een
onredelijke benadeling van belangen van de omwonenden tegen te gaan. Deze
bepaling hield in dat a. Een bouwwerk niet zodanige afmetingen of een zodanige ligging mocht krijgen
dat tot een bestaand deel ervan of een ander bouwwerk niet meer voldoende licht
en lucht zou kunnen toetreden, dan wel dat de goede werking van schoorstenen en
ventilatiekanalen zou worden belemmerd. b. Bij de beoordeling van een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen
moest worden aangenomen dat alle om het bouwterrein liggende terreinen zijn
bebouwd tot de hoogte en de oppervlakte die ten hoogste zonder vrijstelling of
ontheffing mogelijk zijn krachtens bestemmingsplan, de bouwverordening of enige
andere verordening. c. Bij overschrijding van een of meer van de onder b bedoelde maxima door een
bestaand bouwwerk in afwijking van het gestelde onder b moest worden uitgegaan
van de werkelijke afmetingen van dat bouwwerk. Dit hoefde er evenwel niet altijd
toe te leiden dat nieuwbouw die de hier bedoelde hinder voor een naburig
bestaand gebouw zou veroorzaken, niet gerealiseerd kon worden. De opdrachtgever
van de nieuwbouw kan immers met de eigenaar van het bestaande gebouw
overeenkomen dat op kosten van eerstgenoemde de nodige veranderingen aan het
bestaande pand worden aangebracht (bijvoorbeeld grotere of andere ramen,
mechanische gasafvoer e.d.). Als gevolg van de inwerkingtreding van de Wet dualisering gemeentebestuur heeft
de gemeenteraad sinds 7 maart 2002 niet meer de bevoegdheid om op grond van
artikel 148 Gemeentewet bij verordening beleidsregels (i.c. richtlijnen) vast te
stellen, waarmee andere bestuursorganen van de gemeente (i.c. HET BEVOEGD GEZAG)
rekening dienen te houden bij de uitoefening van bij of krachtens de wet
verleende bevoegdheden. Het belang van begrenzing van ontheffingsbevoegdheden in
de artikelenreeks 2.5.2 tot en met 2.5.29 MBV blijft echter ook na 7 maart 2002
onverkort aanwezig. Titel 4.3 Awb omvat een algemene bevoegdheid voor
bestuursorganen om voor eigen bevoegdheden beleidsregels vast te stellen. De inhoud van het vervallen artikel 2.5.1 MBV kan aldus als beleidsregel bij
besluit van het bevoegd gezag opnieuw worden vastgesteld en bekendgemaakt. Een
andere oplossing zou kunnen zijn dat de gemeenteraad bijvoorbeeld in een
beleidsnota de kaders aangeeft, waarbinnen het het bevoegd gezag zijn
bevoegdheid dient uit te oefenen. Zo'n beïnvloeding van het collegebeleid kan
echter alleen in politieke zin gehandhaafd worden! Artikel 2.5.2
Anti-cumulatiebepaling Deze bepaling dient om te voorkomen dat, indien in de bouwverordening dan wel
in een bestemmingsplan bij een bepaald gebouw een zeker open terrein is geëist,
dat terrein nog eens meetelt bij het beoordelen van een aanvraag voor een ander
gebouw, waaraan een soortgelijke eis wordt gesteld. Deze bepaling blijkt vooral
in het buitengebied betekenis te hebben. Artikel 2.5.3 Bereikbaarheid van
gebouwen voor wegverkeer Lid 1 Het onderhavige voorschrift spreekt over 'een bouwwerk dat voor het verblijf
van mensen is bestemd', omdat met name ziekenauto's en brandweerauto's niet
alleen gebouwen moeten kunnen bereiken, maar ook bepaalde bouwwerken, geen
gebouw zijnde, zoals de tribunes van sportvelden. Indien de maat in het eerste lid door de gemeenteraad op 10 meter wordt
bepaald, dan correspondeert deze met de maat, bij overschrijding waarvan -
ingevolge het Postbesluit dat op de Postwet 1954 berust - een brievenbus aan het
tuinhek moet worden aangebracht in plaats van aan de voordeur, een zgn.
buitenbus. De maat van 10 meter verdient uit een oogpunt van brandbestrijding
eveneens de voorkeur, omdat anders de lengte van de blusslangen te groot
wordt. Indien een bouwplan niet voorziet in de aanleg van een verbindingsweg in de zin
van het eerste lid, moet de omgevingsvergunning voor het bouwen worden
geweigerd. Eventueel kan de omgevingsvergunning voor het bouwen worden verleend
met de voorwaarde dat met bouwen pas mag worden begonnen, wanneer de
totstandkoming van een weg die aan de eisen voldoet, voldoende is gewaarborgd.
Een en ander kan betekenen dat de aanvrager van de omgevingsvergunning voor het
bouwen eerst moet zorgen dat hij beschikt over een toestemming tot aanleg van de
verbindingsweg en/of het aansluiten ervan op het wegennet. Een publiekrechtelijke regeling (met een vergunningplicht voor het aanleggen
van wegen door particulieren) is opgenomen in het VNG-model voor de algemene
plaatselijke verordening (APV). Eventueel kan ook een privaatrechtelijke
toestemming tot aansluiten vereist zijn; een dergelijke toestemming tot uitwegen
is - gelet op artikel 14 van de Wegenwet - niet nodig voor het aansluiten, c.q.
uitwegen op openbare wegen. Lid 2 Ten gevolge van de wijziging van het onderhavige lid die in het kader van de
achtste serie wijzigingen van de Model-bouwverordening 1992 (d.d. najaar 2002)
is doorgevoerd, is de gepubliceerde jurisprudentie van voordien niet meer
toepasselijk (ABRS 25 januari 2001, Bouwrecht 2001, 508; verbindingsweg
Boxmeer). De breedte van de verbindingsweg en zijn bermen is afgestemd op het gebruik
door gangbare vrachtauto's, zoals verhuisauto's, vuilnisauto's, brandweerauto's
e.d., zonder dat deze elkaar behoeven te kunnen passeren. De eis voor het
draagvermogen van de verharding en een eventuele brug over een sloot of iets
dergelijks is eveneens afgestemd op het gebruik door genoemde gangbare
vrachtauto's. Lid 4 Opstelplaatsen voor blusvoertuigen behoren in voldoende aantal te worden
aangebracht, al naar gelang de grootte van het bouwwerk. Zulke opstelplaatsen behoeven echter niet te worden verhard, indien de
plaatselijke brandweer over blusvoertuigen voor terreingebruik beschikt. Lid 5 Voorbeelden van bluswatervoorzieningen zijn een: a. aansluiting op het distributienet van de drinkwaterleiding; b. aansluiting op een leidingnet voor water, geen drinkwater zijnde; c. speciaal gegraven blusvijver; d. ander oppervlaktewater; e. waterput of bron. Lid 6 De onderhavige ontheffing kan worden verleend voor gebouwen die door hun aard,
ligging of wijze van gebruik geen verbindingsweg en dus ook geen opstelplaats
voor blusvoertuigen behoeven te hebben. Voorbeelden: recreatiewoonverblijven die
aan het water liggen en over een aanlegsteiger beschikken, bergplaatsen voor
materialen bij waterstaatwerken, vrijstaande boerenschuren, schuilhutten e.d. Artikel 2.5.3A Brandweeringang Om een snelle inzet met een zo beperkt mogelijke schade te waarborgen, moet de
brandweer een gebouw op een eenvoudige wijze kunnen betreden. Dit is vooral van
belang als het gebouw is voorzien van een brandbeveiligingsinstallatie die is
voorzien van automatische doormelding naar de alarmcentrale van de regionale
brandweer. Wanneer een gebouw meerdere toegangen heeft, dient in overleg met de brandweer
de brandweeringang aangewezen te worden. Naast de primaire toegankelijkheid van
het gebouw, is het noodzakelijk dat de brandweer kan beschikken over sleutels
van ruimten in het gebouw die normaal zijn afgesloten. De werking van de brandweeringang dient te allen tijde gegarandeerd te zijn.
Hiervoor dient de brandweeringang te voldoen aan het gestelde in de publicatie
‘Brandbeveiligingsinstallaties’van de Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg
en Rampenbestrijding (NVBR), Postbus 7010, 6801 HA Arnhem, telefoon (026) 355 24
55, www.nvbr.nl. Artikel 2.5.4 Bereikbaarheid van gebouwen voor
gehandicapten Het onderhavige artikel is complementair aan de bepalingen van het Bouwbesluit
die betrekking hebben op de toegankelijkheid van gebouwen voor al dan niet
gehandicapte mensen. In genoemde bepalingen is tevens geregeld, wanneer de
eigenlijke toegang van een gebouw over een hellingbaan moet beschikken. Artikel
2.5.5 Ligging van de voorgevelrooilijn Het bepaalde onder b kan desgewenst variëren naar gelang van de zone waarin de
weg is gelegen. Ook kan per zone een vaste maat worden genoemd. Indien in
gebieden van de gemeente waarvoor geen bestemmingsplan geldt, wegen zouden
voorkomen van meer dan 30 meter breed zonder bestaande bebouwing, dan verdient
het de voorkeur om het onder b bepaalde als volgt te redigeren: - b langs een wegbreedte waarlangs geen bebouwing, als onder a bedoeld,
aanwezig is en waarlangs mag worden gebouwd: - bij een wegbreedte van ten minste 30 meter de lijn gelegen op een afstand van
de halve wegbreedte, gemeten uit de as van de weg; - bij een wegbreedte die minder dan 30 meter, maar ten minste 10 meter
bedraagt, de lijn gelegen op 15 meter uit de as van de weg; - bij een wegbreedte geringer dan 10 meter, de lijn gelegen op 10 meter uit de
as van de weg. Artikel 2.5.6 Verbod tot bouwen met overschrijding van de
voorgevelrooilijn Hoewel het begrip 'rooilijn' algemeen gedefinieerd wordt als 'de lijn die -
behoudens toegelaten afwijkingen - bij het bouwen aan de wegzijde
(voorgevelrooilijn) of aan de van de weg afgekeerde zijde (achtergevelrooilijn)
niet mag worden overschreden', is - om misverstand te voorkomen - een direct
verbod tot bouwen met overschrijding van de voorgevelrooilijn opgenomen. Het
onderhavige verbod geldt niet voor omgevingsvergunning voor het bouwenvrije
bouwwerken. Het geldt dus wel voor licht-omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken, althans voorzover in het Besluit bouwwerken niet
anders is bepaald, en voor omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige
bouwwerken. Indien een omgevingsvergunning voor het bouwenvrij bouwwerk wordt gebouwd in,
op, aan of bij een monument, als bedoeld in de Monumentenwet 1988, of een
monument, als bedoeld in een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening,
dan wel in een beschermd stads- of dorpsgezicht, als bedoeld in de Monumentenwet
1988, dan is een dergelijk bouwwerk bij wijze van uitzondering
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig op grond van de artikelen 4, 5
en 6 van het Besluit bouwwerken. Zie tevens artikel 2.5.8, eerste lid, onder g. Artikel 2.5.7 Toegelaten
overschrijding van de voorgevelrooilijn Artikel 2.5.7 houdt rekening met artikel 3 van het Besluit bouwwerken. Door de
verruiming van de categorie vergunningvrije bouwwerken kan in toenemende mate
samenloop ontstaan tussen vergunningvrije en vergunningplichtige werken. In
onderdeel a komt de keuze tot uitdrukking voor de 'totaal- benadering' zoals die
ook uit de wetsgeschiedenis is af te leiden. Dit betekent dat een vergunningvrij
bouwwerk niet vergunningvrij is als het onderdeel uitmaakt van een
(meeromvattend) licht-, dan wel regulier-vergunningplichtig bouwplan. Deze
'totaal-benadering' houdt echter niet in dat de vergunning dan ook mag worden
geweigerd louter op dat onderdeel dat op zichzelf beschouwd vergunningvrij zou
zijn. In geval van samenloop gaat het zwaarste regime voor, maar zonder dat
daarmee de essentie van vergunningvrij bouwen wordt aangetast (TK, 1999-2000, 26
734, nr. 6, p. 18). De redenering is, dat bij een eenmaal gerealiseerd bouwwerk
bepaalde onderdelen aan een bouwwerk aangebracht kunnen worden als vrij bouwen
met overschrijding van de voorgevelrooilijn. Ingeval deze onderdelen deel uitmaken van de aanvraag om omgevingsvergunning
voor het bouwen is het niet logisch om het verbod tot overschrijding van de
voorgevelrooilijn hierop van toepassing te laten zijn. De voor dit artikel van
belang zijnde beperking, die artikel 3, eerste lid, onder k, van het Besluit
bouwwerken kent betreft een uitbreiding van het bebouwd oppervlak. Bij het
aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende aard mag er geen sprake zijn
van een uitbreiding van het bebouwd oppervlak. Elke vergroting van een bouwwerk,
waardoor een bestaande afwijking van de rooilijnvoorschriften zou toenemen,
blijft dus omgevingsvergunning voor het bouwenplichtig. Zie de figuren 1 en 2 in de bijlage die bij deze Toelichting behoort. De
bedoelde figuren illustreren dat in het algemeen als veranderingen van
niet-ingrijpende aard, als bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van het
Besluit bouwwerken kunnen worden beschouwd: 1. uittreksels die lager aangebracht worden dan 2,20 m boven straatpeil, mits
zij de voorgevelrooilijn met niet meer dan 0,20 m overschrijden, bij voorbeeld
gevelversieringen, waaronder pilasters en gevellijsten, plinten, enigszins
uitstekende schoorsteenwanden en hemelwaterafvoeren; 2. uitsteeksels die hoger aangebracht worden dan 2,20 m boven straatpeil, mits
zij de voorgevelrooilijn met niet meer dan 0,50 m overschrijden, bij voorbeeld
gevelversieringen zoals kroonlijsten, dakoverstekken, dakgoten, uithangbordjes
en kleine luifels. Indien uitsteeksels aan gebouwen de voorgevelrooilijn verder
overschrijden dan hiervoor onder 1 en 2 aangegeven, zullen het bevoegd gezag dus
in het algemeen overwegen daartegen repressief op te treden. Indien in een
bestemmingsplan geen eigen regeling op het gebied van rooilijnen, toelaatbare
bouwhoogte e.d. is opgenomen, maar ter zake de artikelen 2.5.1 t/m 2.5.30 van de
bouwverordening van kracht zijn verklaard, dan verdient het aanbeveling om
onderdeel a van artikel 2.5.7 aan te vullen met de tekst van de voorgaande
punten 1 en 2 (minus de voorbeelden) onder tussenvoeging van de woorden ', te
weten:'. Artikel 2.5.8 Ontheffing voor overschrijdingen van de
voorgevelrooilijn Naast de ontheffingsmogelijkheden bedoeld in artikel 2.5.8 kent artikel 2.5.29
nog de mogelijkheid van vrijstelling voor het geval, dat er een bestemmingsplan
in voorbereiding is. Artikel 2.5.8 is afgestemd op de artikelen 2 en 3 van het Besluit bouwwerken.
De vermelding de artikelen 2 en 3 van het Besluit bouwwerken in artikel 2.5.8 is
vooral van belang om het misverstand, dat de bouwverordening ook betekenis zou
hebben voor zaken, die als vrij bouwen genoemd zijn in de artikelen 2 en 3 van
het Besluit bouwwerken, uit te sluiten. Lid 1, ad b Deze bepaling maakt het mogelijk om ontheffing te verlenen voor op het eigen
voorterrein plaatsen van beeldhouwwerk, vitrines e.d. Artikel 2.5.9 Bouwen op de
weg Artikel 2.5.9 is afgestemd op artikel 3 van het Besluit bouwwerken. De
vermelding van artikel 3 van het Besluit bouwwerken in artikel 2.5.9 is vooral
van belang om het misverstand, dat de bouwverordening ook betekenis zou hebben
voor zaken, die als vrij bouwen genoemd zijn in artikel 3 van het Besluit
bouwwerken, uit te sluiten. Zie voor het bouwen over de weg overigens artikel 2.5.8. Artikel 2.5.10
Plaatsing van de voorgevel ten opzichte van de voorgevelrooilijn. Afschuining
van straathoeken Lid 4, onder a Onder deze vrijstelling kunnen bij voorbeeld complexen van bij elkaar behorende
gebouwen, zoals kazernes, ziekenhuizen en gevangenissen vallen. Lid 4, onder f Hieronder vallen bij voorbeeld aangebouwde garages, terugliggende
zolderverdiepingen e.d. Lid 4, onder g Deze vrijstelling kan in het algemeen worden verleend voor gebouwen, die een
ruim voorterrein vragen. Artikel 2.5.11 Ligging van de achtergevelrooilijn Zie de figuren 3 t/m 12, in de bij deze Toelichting behorende bijlage. Lid 1, onder a Deze bepaling kan voor langgerekte, taps toelopende bouwblokken tot
achtergevelrooilijnen in het smalle deel van het bouwblok leiden die elkaar
dicht naderen. Dit behoeft echter geen bezwaar te vormen, omdat artikel 2.5.21
de bouwhoogte dan evenredig beperkt. Artikel 2.5.12 Verbod tot bouwen met overschrijding van de
achtergevelrooilijn Hoewel het begrip 'rooilijn' algemeen wordt gedefinieerd als 'de lijn die -
behoudens toegelaten afwijkingen - bij het bouwen aan de wegzijde
(voorgevelrooilijn) of aan de van de weg afgekeerde zijde (achtergevelrooilijn)
niet mag worden overschreden', is - om misverstand te voorkomen - een direct
verbod tot bouwen met overschrijding van de achtergevelrooilijn opgenomen. Het geheel achter de achtergevelrooilijn bouwen moet overigens opgevat worden
als een - verboden - overschrijding van de achtergevelrooilijn. Indien gebouwd wordt aan of bij een beschermd monument of in een van rijkswege
beschermd stads- of dorpsgezicht, zijn normaliter omgevingsvergunning voor het
bouwenvrije bouwwerken bij wijze van uitzondering omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig op grond van de artikelen 4, 5 en 6 van het Besluit bouwwerken.
Zie tevens artikel 2.5.14, lid l. Artikel 2.5.13 Toegelaten overschrijding van
de achtergevelrooilijn Artikel 2.5.13 is afgestemd op het Besluit bouwwerken. De redenering is dat bij een eenmaal gerealiseerd bouwwerk bepaalde onderdelen
aan een bouwwerk aangebracht kunnen worden als omgevingsvergunning voor het
bouwenvrij met overschrijding van de achtergevelrooilijn. Ingeval deze
onderdelen deel uitmaken van de aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen,
is het niet logisch om het verbod tot overschrijding van de achtergevelrooilijn
hierop van toepassing te laten zijn. Twee punten zijn van belang: De voor dit artikel van belang zijnde beperking die artikel 3, eerste lid,
onder k, van het Besluit bouwwerken kent, betreft een uitbreiding van de
bebouwde oppervlakte. Bij het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende
aard mag er geen sprake zijn van een uitbreiding van de bebouwde
oppervlakte. Wat betreft de aan- en uitbouwen die omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtig zijn, is het wel mogelijk dat het bestemmingsplan een regulerende
werking heeft. In dat geval hebben de stedenbouwkundige voorschriften van de
bouwverordening geen betekenis. Voorzover het bestemmingsplan de aan- en
uitbouwen verbiedt, is vrijstelling mogelijk op grond van artikel 19, derde lid,
van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Onder d worden veranderingen van niet-ingrijpende aard genoemd, als bedoeld in
artikel 3, eerste lid, onder k, van het Besluit bouwwerken. Als zodanig kunnen
in het algemeen worden beschouwd: 1. uitsteeksels die lager aangebracht worden dan 2,20 m boven straatpeil mits
zij de achtergevelrooilijn met niet meer dan 0,20 m overschrijden, bij voorbeeld
gevelversieringen, waaronder pilasters en gevellijsten, plinten, enigszins
uitspringende schoorsteenwanden en hemelwaterafvoeren; 2. uitsteeksels die hoger aangebracht worden dan 2,20 m boven straatpeil, mits
zij de achtergevelrooilijn met niet meer dan 0,50 m overschrijden, bij voorbeeld
gevelversieringen zoals kroonlijsten, dakoverstekken, dakgoten en kleine
afdaken. Zie tevens de twee laatste zinnen van de toelichting op artikel 2.5.7. Artikel
2.5.14 Ontheffing voor overschrijdingen van de achtergevelrooilijn Naast de ontheffingsmogelijkheden in het onderhavige artikel 2.5.14 kent
artikel 2.5.29 nog de mogelijkheid van ontheffing ingeval van voorbereiding van
nieuw ruimtelijk beleid. Artikel 2.5.14 is afgestemd op het Besluit bouwwerken. De vermelding hiervan is
vooral van belang om het misverstand dat de bouwverordening ook betekenis zou
hebben voor zaken die omgevingsvergunning voor het bouwenvrij zijn, uit te
sluiten. Zie de term 'omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken,
geen gebouw zijnde' onder h. Bij het verlenen van ontheffing ingevolge de bepalingen van dit artikel dienen
de richtlijnen van de artikelen 2.5.1 en 2.5.2 in het bijzonder in acht te
worden genomen, mede in het belang van omwonenden. Voorts ware er aandacht aan
te besteden, of een bouwwerk voor de brandweer bereikbaar moet blijven. Artikel 2.5.14 is overigens afgeleid van artikel 48, eerste lid, van de MBV
1965. Ad a en g Voor deze bedrijven kan tot op zekere hoogte tegemoet worden gekomen aan op
bedrijfstechnische gronden gebaseerde verlangens. Met de onder g bedoelde
bouwstrook (of bouwblok), geheel of overwegend handels- of industrieterrein
omvattend, wordt niet beoogd een bouwstrook (of bouwblok) met winkelbebouwing.
Artikel 2.5.15 Erf bij woningen en woongebouwen Het erf, bedoeld in dit voorschrift, mag niet worden verward met de
'buitenruimte' in de zin van het Bouwbesluit. Naleving van het onderhavige voorschrift houdt tevens in het ruimschoots
voldoen aan het bepaalde in artikel 5.4.12 (5:50) van het Burgerlijk Wetboek,
want in laatstgenoemde burenrechtbepaling wordt een maat van 2 meter
voorgeschreven als minimumafstand tussen de erfgrens en muren waarin vrijelijk
ramen mogen worden aangebracht. Het vrijelijk ramen in de achtergevel kunnen aanbrengen is tevens het motief
voor het bepaalde in het eerste lid, onder b. Het (gedeeltelijk) samenvallen van
de achtergevel met de erfgrens vormt hiervoor immers een beletsel. Lid 3 b, onder 1 Deze ontheffing is onder meer bedoeld voor patiowoningen. Lid 3 b, onder 2 Indien één van de in dit lid genoemde situaties zich voordoet en er dus open
ruimte achter een gebouw is, zij het dat deze niet bij het gebouw behoort en het
gebouw overigens over voldoende 'uitloop' beschikt, zou ontheffing van de
voorgeschreven erfgrootte kunnen worden verleend. Lid 3 b, onder 3 Bij de beoordeling van de vraag of er sprake is van een betering van de
bestaande toestand zal een verkleining van het erf tot geringere oppervlakte dan
volgens dit artikel is vereist slechts aanvaardbaar zijn ten behoeve van het
opheffen van onbevredigende situaties in het gebouw waarvoor binnen het gebouw
geen oplossing kan worden gevonden. In die gevallen zal een verbetering van het
gebouw tegen een verslechtering van het erf moeten worden afgewogen. Hiertoe zal
in het bijzonder aandacht moeten worden geschonken aan de functie van het erf
als onderdeel van de vluchtweg bij brand en aan de bereikbaarheid van het pand
door de brandweer. Artikel 2.5.16 Erf bij overige gebouwen Naleving van het onderhavige voorschrift houdt tevens in het voldoen aan het
bepaalde in artikel 5.4.12 (5:50) van het Burgerlijk Wetboek, want in
laatstgenoemde burenrechtbepaling wordt een maat van 2 meter voorgeschreven als
minimumafstand tussen de erfgrens en muren waarin vrijelijk ramen mogen worden
aangebracht. Lid 2, onder a en b Bij het verlenen van ontheffing zal onder meer rekening moeten worden gehouden
met de ligging in het gebouw van eventuele dienstwoningen. Bij het hanteren van
de ontheffing dient bovendien onderscheid te worden gemaakt tussen de gevallen,
waarin het gaat om een bouwblok of een bouwstrook waarin geen woningen voorkomen
en een bouwblok waarin bij voorbeeld naast bedrijfsgebouwen ook woningen
voorkomen. Indien de laatste omstandigheid zich voordoet zal de ontheffing
minder ver mogen gaan dan in het andere geval. Artikel 2.5.17 Ruimte tussen
bouwwerken Deze bepaling is bedoeld om het ontstaan van smalle ontoegankelijke open
ruimten tussen gebouwen op aangrenzende terreinen te voorkomen, omdat deze
aanleiding tot hinder door vervuiling kunnen geven. De bepaling kan zowel worden
nageleefd door gebouwen tegen elkaar aan te plaatsen als door een tussenruimte
van meer dan een meter breedte te realiseren. De ontheffing kan worden verleend,
indien de smalle open ruimte voldoende, bij voorbeeld door een opening in de
zijgevel van het gebouw, voor onderhoud bereikbaar is. Bij het verlenen van een
ontheffing als bedoeld in het tweede lid zal uiteraard ook gelet moeten worden
op het bepaalde in artikel 2.5.1. Artikel 2.5.18 Erf- en
terreinafscheidingen Artikel 5:48 van het Burgerlijk Wetboek geeft iedere terreineigenaar het recht
om zijn erf te omheinen. Uiteraard moet hij daarbij de eventuele beperkingen in
de gemeentelijke voorschriften in acht nemen. Laatstgenoemde voorschriften
spelen echter meestal slechts een bescheiden rol, want een erfafscheiding is in
principe een omgevingsvergunning voor het bouwenvrij bouwwerk op grond van
artikel 2, onder e, van het Besluit omgevingsvergunning voor het bouwenvrije en
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken, althans indien de
daarin vermelde beperkingen ten aanzien van onder meer de hoogtematen in acht
worden genomen. Hogere erfafscheidingen vallen vanzelfsprekend onder de omgevingsvergunning
voor het bouwenplicht en behoeven derhalve preventieve toetsing aan de
voorschriften van het bestemmingsplan of het onderhavige artikel van de
bouwverordening. Eventueel kan het bevoegd gezag op grond van het tweede lid van
laatstgenoemd artikel ontheffing verlenen voor het bouwen van bijvoorbeeld een
gevangenismuur of een hek ter omheining van een terrein dat geen erf, behorend
bij een gebouw, is. Zie artikel 2.76 van het Bouwbesluit voor de toelaatbare draairichting van
beweegbare delen van erf- en terreinafscheidingen. Artikel 2.5.19 Bouwen nabij
bovengrondse hoogspanningslijnen en ondergrondse hoofdtransportleidingen Het eerste lid strekt tot bescherming van het omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerk en de veiligheid van de bewoners of gebruikers daarvan.
Het tweede lid ziet meer op de openbare veiligheid. De ondergrondse
hoofdtransportleiding kan zowel dienen voor elektriciteit als voor aardgas,
olie, chemische producten e.d. Het gehele artikel heeft alleen betrekking op hoogspanningslijnen en
hoofdtransportleidingen die bij het aanvragen van een omgevingsvergunning voor
het bouwen aanwezig zijn. Het geldt ook voor het bouwen in het gebied van een
bestemmingsplan, zolang de voorschriften van dat bestemmingsplan dit niet
uitsluiten of een andere regeling ter zake bevatten; zie artikel 9 van de
Woningwet 1991. Omdat het wenselijk is om van geval tot geval te kunnen bepalen, in hoeverre
het bouwen nabij hoogspanningslijnen en ondergrondse hoofdtransportleidingen
toelaatbaar is en zo ja, onder welke voorwaarden, is het artikel geredigeerd als
een verbod, waarvan eventueel ontheffing kan worden verleend. De aan een
ontheffing te verbinden voorwaarden zullen in het algemeen zijn gericht zowel op
de veiligheid van de gebruikers van het bouwwerk als op het voorkomen van
storingen in de goede werking van de lijnen en leidingen ten gevolge van de bouw
en de aanwezigheid van het bouwwerk. Indien het onderhavige artikel moet worden toegepast, verdient het aanbeveling
om overleg te plegen met de beheerder van de hoogspanningslijn of de
hoofdtransportleiding. Krachtens overeenkomst met de NV Nederlandse Gasunie zal
de gemeente van derden in elk geval het plegen van dergelijk overleg verlangen,
indien bij een hoofdtransportleiding voor aardgas wordt gebouwd. Voor
hoogspanningsleidingen zal het onderhavige voorschrift geen praktische betekenis
hebben, indien op het betrokken perceel een recht van opstal is gevestigd, als
bedoeld in artikel 5, lid 3, sub b, van de Belemmeringenwet Privaatrecht. In dat
geval heeft het recht van opstal niet alleen betrekking op omgevingsvergunning
voor het bouwenplichtige bouwwerken, maar ook op omgevingsvergunning voor het
bouwenvrije. Meestal betreft het dan vrij te houden stroken van 2 x 30 meter,
waarin echter onder voorwaarden wel de plaatsing van bepaalde bouwwerken,
machines e.d. is toegestaan. Artikel 2.5.20 Toegelaten hoogte in de
voorgevelrooilijn Alternatief 1 Dit en de volgende artikelen bevatten een samenhangend stelsel van
voorschriften voor de maximumhoogten van bouwwerken in relatie tot de afstanden
tot tegenoverliggende bouwwerken. Voor de duidelijkheid is aangegeven, dat het
stelsel alleen voor omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken is
bedoeld. Het stelsel is niet alleen gericht op stedenbouwkundige ordening, maar ook op
voldoende toetredingsmogelijkheden voor licht en lucht. Gezien de vaste fysische
gegevenheden op het gebied van met name de daglichttoetreding is dan ook geen
onderscheid gemaakt tussen de maximumhoogten in de voor- en in de
achtergevelrooilijn. Tevens wordt in het voorschriftenstelsel de onderste meter boven straatpeil van
eventuele raamoppervlakten bij de bepaling van aanvaardbare belemmeringhoeken
voor de daglichttoetreding buiten beschouwing gelaten, omdat de desbetreffende
glasgedeelten praktisch geen lichtopbrengst leveren en zich grotendeels beneden
de gebruikelijke vensterbankhoogte bevinden. (De belemmeringhoek in een
stedenbouwkundig (straat)profiel is te definiëren als de hoek tussen de onderste
glaslijn van het beschouwde gebouw en de bovenkant van de tegenoverliggende
bebouwing.) Met het oog op de in het algemeen wenselijke stedenbouwkundige ordening is wel
gedifferentieerd naar bebouwingsdichtheden voor enerzijds de bebouwde kom
(belemmeringhoek: maximaal 45 graden) en anderzijds daarbuiten (belemmeringhoek:
maximaal 37 graden). Zie de figuren 12, 13 en 14 in de bij deze Toelichting
behorende bijlage. Een voorgevelrooilijn kan ontbreken op de plaatsen, waar bij voorbeeld een
vaart, een gracht, een park of een plantsoen langs de weg ligt. Veelal zal een
tegenoverliggende rooilijn dan te ver weg liggen om een beperkende invloed op de
maximumhoogte van het bouwwerk te hebben. Langs een smalle gracht is dit echter
niet ondenkbaar (zie figuur 15). Een plaatselijke onderbreking van een
voorgevelrooilijn komt bij voorbeeld voor bij de uitmonding van een dwarsweg
(dwarsstraat) (zie figuur 16). Alternatief 2 Dit en de volgende artikelen bevatten een samenhangend stelsel van
voorschriften voor de maximumhoogten van bouwwerken in relatie tot de afstanden
tot tegenoverliggende bouwwerken. Voor de duidelijkheid is aangegeven, dat het
stelsel alleen voor omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken is
bedoeld. Het stelsel is niet alleen gericht op stedenbouwkundige ordening, maar ook op
voldoende toetredingsmogelijkheden voor licht en lucht. Gezien de vaste fysische
gegevenheden op het gebied van met name de daglichttoetreding is dan ook geen
onderscheid gemaakt tussen de maximumhoogten in de voor- en in de
achtergevelrooilijn. Tevens wordt in het voorschriftenstelsel de onderste meter
boven straatpeil van eventuele raamoppervlakten bij de bepaling van aanvaardbare
belemmeringhoeken voor de daglichttoetreding buiten beschouwing gelaten, omdat
de desbetreffende glasgedeelten praktisch geen lichtopbrengst leveren en zich
grotendeels beneden de gebruikelijke vensterbankhoogte bevinden. (De
belemmeringhoek in een stedenbouwkundig (straat)profiel is te definiëren als de
hoek tussen de onderste glaslijn van het beschouwde gebouw en de bovenkant van
de tegenoverliggende bebouwing.) Met het oog op de in het algemeen wenselijke stedenbouwkundige ordening is wel
gedifferentieerd naar bebouwingsdichtheden voor enerzijds de bebouwde kom
(belemmeringhoek: maximaal 45 graden) en anderzijds daarbuiten (belemmeringhoek:
maximaal 37 graden). Zie de figuren 12, 13 en 14 in de bij deze Toelichting
behorende bijlage. Ten behoeve van een - soms gewenste - aanvullende werking van de onderhavige
bouwverordeningvoorschriften ten opzichte van vooral globale bestemmingsplannen
zonder uitwerkingsverplichting is - in afwijking van de Model-bouwverordening
1965 - in een verdere differentiatie voor de bebouwde kom voorzien, zodat bij
voorbeeld verschil kan worden gemaakt tussen grootstedelijke binnenstadsgebieden
(belemmeringshoek: 60 graden) en de overige delen van de bebouwde kom. Zie
figuur 14. Artikel 2.5.21 Toegelaten hoogte in de achtergevelrooilijn Zie ook de toelichting op artikel 2.5.20. Alternatief 1 Lid 2 De wijze van vaststelling van de bouwhoogte in het verticale vlak door de
achtergevelrooilijn in een bouwblok, waarin de achtergevelrooilijnen niet
evenwijdig lopen, is in figuur 17 nader toegelicht, waarbij a, a1 enz. de voor
de bouwhoogte in rekening te brengen afstand van de achtergevelrooilijnen is.
Het komt voor dat bij tussen twee wegen gelegen terreinen, die te ondiep zijn
voor twee tegenover elkaar gelegen bouwstroken, de tegenoverliggende
achtergevelrooilijn ontbreekt. De langs de andere weg liggende voorgevelrooilijn treedt dan in de plaats van
de ontbrekende tegenovergelegen achtergevelrooilijn (zie figuur 18). Lid 4 Bij achterterreinen die - door de ligging in geaccidenteerd gebied of
anderszins - niet op straatpeil liggen, leidt bepaling van de bouwhoogte in het
verticale vlak door de achtergevelrooilijn op de in het eerste t/m derde lid
voorgeschreven wijze niet tot de juiste hoogte-diepteverhouding van het
binnenterrein van gesloten bouwblokken. Dit mede in verband met het feit dat
krachtens het bepaalde in artikel 2.5.26 bij het bouwen aan een weg ten opzichte
van het straatpeil moet worden gemeten. Ter ondervanging van het genoemde
bezwaar is het onderhavige vierde lid opgenomen. Alternatief 2 Lid 2 De wijze van vaststelling van de bouwhoogte in het verticale vlak door de
achtergevelrooilijn in een bouwblok, waarin de achtergevelrooilijnen niet
evenwijdig lopen, is in figuur 17 nader toegelicht, waarbij a, a1 enz. de voor
de bouwhoogte in rekening te brengen afstand van de achtergevelrooilijnen is.
Het komt voor, dat bij tussen twee wegen gelegen terreinen, die te ondiep zijn
voor twee tegenover elkaar gelegen bouwstroken, de tegenoverliggende
achtergevelrooilijn ontbreekt. De langs de andere weg liggende voorgevelrooilijn treedt dan in de plaats van
de ontbrekende tegenovergelegen achtergevelrooilijn (zie figuur 18). Lid 4 Bij achterterreinen die - door de ligging in geaccidenteerd gebied of
anderszins - niet op straatpeil liggen, leidt bepaling van de bouwhoogte in het
verticale vlak door de achtergevelrooilijn op de in het eerste t/m derde lid
voorgeschreven wijze niet tot de juiste hoogte-diepteverhouding van het
binnenterrein van gesloten bouwblokken. Dit mede in verband met het feit dat
krachtens het bepaalde in artikel 2.5.26 bij het bouwen aan een weg ten opzichte
van het straatpeil moet worden gemeten. Ter ondervanging van het genoemde
bezwaar is het onderhavige vierde lid opgenomen. Artikel 2.5.22 Toegelaten
hoogte van zijgevels tegenover achtergevelrooilijn De voorschrifttekst van het eerste lid is verduidelijkt, vergeleken met die van
het eerste lid van artikel 55 van de MBV 1965, maar de strekking is onveranderd
gebleven. Zie figuur 19. Lid 2 Indien uit het bepaalde in het eerste lid voor een zijgevel tegenover een
achtergevelrooilijn een lagere hoogte volgt dan voor de - op die zijgevel
aansluitende - voorgevel toelaatbaar is dan kan het in overigens
verlichtingstechnisch gunstige omstandigheden verantwoord zijn om ontheffing te
verlenen voor het laten optrekken van de zijgevel tot de hoogte van de
voorgevel. Artikel 2.5.23 Toegelaten hoogte tussen voor- en
achtergevelrooilijnen Alternatief 1 Lid 2 De hier genoemde hoek van 56 graden correspondeert met de
hoogte-diepteverhouding uit het eerste lid van artikel 2.5.22. Alternatief 2 Lid 2 De hier genoemde hoek van 56 graden correspondeert met de
hoogte-diepteverhouding uit het eerste lid van artikel 2.5.22. Artikel 2.5.24
Grootste toegelaten hoogte van bouwwerken Alternatief 1 De maximumbouwhoogte van 15 meter komt - bij een in de woningbouw gebruikelijke
verdiepingshoogte - overeen met 5 à 5,5 bouwlaag. Alternatief 2 De maximumbouwhoogte van 26 meter correspondeert met de belemmeringhoek van 60
graden, genoemd in artikel 2.5.23, en de hoogte-diepteverhouding van 1,7,
genoemd in de artikelen 2.5.20 en 2.5.21. Bovendien komt de maximumbouwhoogte van 26 meter - bij een in de woningbouw
gebruikelijke verdiepingshoogte - overeen met 9 à 9,5 bouwlaag. De
maximumbouwhoogte van 15 meter komt - eveneens bij een in de woningbouw
gebruikelijke verdiepingshoogte - overeen met 5 à 5,5 bouwlaag. Indien wordt gebouwd op, bij of aan een beschermd monument of een van rijkswege
beschermd stad- en dorpsgezicht, zijn normaliter omgevingsvergunning voor het
bouwenvrije bouwwerken bij wijze van uitzondering wel omgevingsvergunning voor
het bouwenplichtig op grond van de artikelen 4, 5 en 6 van het Besluit
bouwwerken. Zie tevens artikel 2.5.28, sub l. Artikel 2.5.25 Hoogte van
bouwwerken op niet aan een weg grenzende terreinen Het onderhavige artikel wordt vooral gehanteerd voor bouwwerken op
binnenterreinen van gesloten bouwblokken. Een zadeldak is een dak, bestaande uit twee schuine vlakken die elkaar in het
hoogste punt snijden, de zgn. nok, en vandaar beide naar beneden lopen tot hun
goot. Artikel 2.5.26 Wijze van meten van de hoogte van bouwwerken Zie artikel 1.1 voor de definitie van 'straatpeil'. Artikel 2.5.27 Toegelaten
afwijkingen van de toegelaten bouwhoogte Ad a Artikel 2.5.27 is afgestemd op artikel 3 van het Besluit bouwwerken. De
redenering is, dat bij een eenmaal gerealiseerd bouwwerk bepaalde onderdelen aan
een bouwwerk aangebracht kunnen worden als vrij bouwen met overschrijding van de
toegelaten hoogte. Ingeval deze onderdelen deel uitmaken van de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen is het niet logisch om het verbod tot
overschrijding van de voorgevelrooilijn hierop van toepassing te laten
zijn. Ad b Deze niet-vantoepassingverklaring geldt uiteraard, mits de te vernieuwen of te
veranderen delen niet worden verhoogd. Dit zou namelijk de vergroting van een
bouwwerk betreffen. Voor de vergroting van een bouwwerk zijn de artikelen 2.5.20
t/m 2.5.24 onverkort van toepassing, zij het behoudens vrijstelling ingevolge
artikel 2.5.28, onder e. Artikel 2.5.28 Ontheffing voor overschrijdingen van de
toegelaten bouwhoogte Artikel 2.5.28 is afgestemd op artikel 3 van het Besluit bouwwerken. De
vermelding van artikel 3 van het Besluit bouwwerken in artikel 2.5.28 is vooral
van belang om het misverstand, dat de bouwverordening ook betekenis zou hebben
voor zaken, die als vrij bouwen genoemd zijn in artikel 3 van het Besluit
bouwwerken, uit te sluiten. Bij het verlenen van ontheffingen dient bijzondere aandacht te worden besteed
aan het bepaalde in de artikelen 2.5.1 en 2.5.2. Ook kunnen
welstandsoverwegingen worden betrokken bij het beoordelen van verzoeken om
ontheffing. Ad e, onder 1 Deze ontheffing zou kunnen worden verleend, indien het een gebouw betreft, dat
aansluit bij bestaande bebouwing, die onder vigeur van vroegere voorschriften
hoger is dan thans is toegelaten. Door de ontheffing kan dan een gaaf
straatbeeld worden verkregen. Artikel 2.5.29 Ontheffing voor overschrijding van de rooilijnen en van de
toegelaten bouwhoogte in geval van voorbereiding van nieuw ruimtelijk
beleid Artikel 2.5.29 MBV is, in zijn relatie met de overige stedenbouwkundige
ontheffingen uit de MBV, te vergelijken met de relatie tussen enerzijds de
buitenplanse vrijstellingsregelingen van artikel 17 en 19 WRO en anderzijds de
binnenplanse (d.w.z. opgenomen in het bestemmingsplan zelf) vrijstellingen ex
artikel 15 WRO. Deze analogie doordenkend is paragraaf 2.5 MBV te beschouwen als
een deel van een pseudo-bestemmingsplan en zijn de artikelen 2.5.8, -14 en -28
te beschouwen als drie 'binnenplanse' ontheffingen. Artikel 2.5.29 is dan te
beschouwen als de 'buitenplanse' ontheffing. Zie ook algemene toelichting bij
paragraaf 2.5. Als gevolg van de inwerkingtreding van de nieuwe uniforme openbare
voorbereidingsprocedure (afdeling 3.4) in de Awb per 1 juli 2005 is het niet
meer mogelijk om de minimale wettelijke termijn voor de terinzagelegging en het
naar voren brengen van zienswijzen van 6 weken te bekorten. Dit betekende de
invoering van een (deels) zelfstandige projectenprocedure (artikel 19, lid 1
WRO), de aangewezen projectenprocedure (artikel 19, lid 2 WRO) en de algemene
vrijstellingsregeling (artikel 19, lid 3 WRO juncto artikel 20 Bro). De laatste
twee vrijstellingsregelingen kennen in beginsel geen preventief provinciaal
toezicht meer (verklaring van geen bezwaar). Deze relatie tussen 2.5.29 MBV en de nieuwe formulering (3/4/2000) van artikel
17 en 19 WRO leidt tot een nieuwe opzet van artikel 2.5.29 MBV. De regeling in de artikelen 17, 18, 19 en 19a van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening in combinatie met artikel 20 van het Besluit op de ruimtelijke ordening
hebben model gestaan voor de aanpassing van dit artikel. Geconcludeerd werd dat de reikwijdte van artikel 2.5.29 MBV grote
overeenstemming vertoont met artikel 20 Bro. Laatstgenoemd artikel geeft aan
welke initiatieven (bouwen en gebruiken) in strijd met het bestemmingsplan met
een eenvoudige vrijstelling van het bevoegd gezag afgedaan kunnen worden. Dit
betreft met name in de bebouwde kom substantiële vergrotingen van de algemeen
toegestane bouwvolumina, verdergaand dan waarvoor op grond van onder meer de
artikelen 2.5.14 MBV en 2.5.28 MBV ontheffing kan worden verleend (het gaat
meestal niet om uitbreidingen van bestaande gebouwen, maar om nieuwe gebouwen
die niet tussen de rooilijnen of onder de maximumbouwhoogte passen). Artikel 2.5.29 MBV maakt het mogelijk soortgelijke projecten te realiseren in
afwijking van de stedenbouwkundige bepalingen van de MBV. Provinciaal toezicht is in beide situaties niet aan de orde. Het betreft immers
in vele gevallen de bebouwde kom of het aanvullen van door Gedeputeerde Staten
goedgekeurde bestemmingsplannen. Vandaar dat er ook geen verplichte relatie
wordt gelegd met het zogenaamde artikel 10 Bro-overleg. Gegeven deze gelijkenis ligt het voor de hand de ontheffing van artikel 2.5.29
MBV een nagenoeg gelijke procedure toe te kennen als in artikel 19, lid 3 WRO en
in artikel 18 WRO. Lid 1 De verordeningstekst van het eerste lid bleef bij de achtste serie wijzigingen
(d.d. per 1 januari 2003) grotendeels gelijkluidend aan de desbetreffende tekst
die van 1983 tot 2001 vigeerde. De woorden 'voor het bouwen in een gebied waarvoor geen bestemmingsplan geldt'
zijn vervallen, omdat niet slechts in het geval dat er geen bestemmingsplan
geldt gebruik gemaakt kan worden van artikel 2.5.29 MBV, doch ook indien er een
slechts ten dele goedgekeurd bestemmingsplan, een globaal eindplan, een heel oud
bestemmingsplan of een bestemmingsplan met een aantal gebreken is; zie ook de
Algemene toelichting bij paragraaf 5 van de MBV onder 'Relatie stedenbouwkundige
bepalingen en het bestemmingsplan'. Lid 2 De in lid 1, sub a en b van het voorheen geldende artikel 2.5.29 (tot 1 januari
2003) genoemde relatie met het voorbereidingsbesluit en ontwerpbestemmingsplan
zijn komen te vervallen nu per 3 april 2000 bij ruimtelijke vrijstellingen de
rechtstreekse relatie met een nieuw bestemmingsplan is komen te vervallen. Het
gaat nu over het ruimere begrip en toetsingskader 'kenbaar planologisch (nieuw)
beleid'. Sub a en b: doorverwijzing naar artikel 19, lid 2 WRO alsmede naar artikel 20
Bro. Het gedachtegoed uit de algemene toelichting bij dit artikel komt hier in
wettekst tot uitdrukking. Sub c: Welk toekomstig ruimtelijk beleid is zoal relevant? Op grond van oude Arob-jurisprudentie, zoals ARRS 3 augustus 1982, Gst. 6740,
BR 1982, p. 887; ARRS 15 oktober 1982, BR 1983, p. 135; Vz. ARRS 26 januari
1984, Gst. 6793.3; Vz ARRS 15 juni 1984, Gst. 6793.4 en Vz. ARRS 2 augustus
1985, BR 1985, p. 114 op basis van de Woningwet 1962, volgde dat een in de
bouwverordening opgenomen ontheffingsregeling 'een objectief bepaald, althans
bepaalbaar, criterium biedt (moet bieden) omtrent datgene waartoe de ontheffing
kan strekken. Dit betekent dat de mogelijkheid tot verlening van ontheffing in relatie moet
zijn gebracht met een redelijke verwachting dat het bouwplan in overeenstemming
zal zijn met 'een voldoende omlijnd, voor alle belanghebbenden kenbaar,
toekomstig planologisch kader.' De ARRS heeft de eisen later wat afgezwakt, waarbij zij zo'n
'pseudo-anticipatieregeling' in de bouwverordening niet als onverbindend
aanmerkte waarin voor het kunnen verlenen van ontheffingen slechts als eisen
waren opgenomen dat belanghebbenden vooraf waren gehoord en dat de GS een
verklaring van geen bezwaar hadden verleend. Zie ARRS 8 oktober 1985, AB 1986,
501 en ARRS 11 mei 1995, AB 1996. De afdeling is er in ieder geval steeds van uitgegaan dat het materiële
toetsingskader vergelijkbaar moet zijn met het toetsingskader dat wordt
gehanteerd bij toepassing van artikel 19 WRO. Voor het nieuwe artikel 19 WRO
moet men bedenken dat de toepassing ervan zonder voorbereidingsbesluit slechts
mogelijk is indien er een geldend bestemmingsplan is dat jonger is dan tien jaar
en er bovendien een goede ruimtelijke onderbouwing is gegeven. In eerste instantie moet natuurlijk gedacht worden aan een ter inzage gelegd
ontwerpbestemmingsplan. Ook een goed gemotiveerd voorbereidingsbesluit voor
bijvoorbeeld een bouwlocatie kan een basis vormen. Ook is ander 'vastgesteld en bekendgemaakt ruimtelijk beleid', evenals bij de
toepassing van artikel 19 WRO, zonder meer mogelijk om de ontheffing op de
baseren. Denk bijvoorbeeld aan een structuurplan, structuurvisie of -nota,
beleidsnota, beleidsregels (een nota dakkapellen, bijgebouwen e.d.) en een
sectorale nota. Nadrukkelijk wordt echter ook ander nieuw ruimtelijk beleid als inspiratiebron
genoemd. Immers enkel 'vastgesteld en bekendgemaakt beleid' zal verstarrend
werken want het kan lang duren voordat zo'n beleid een feit is. Zo kan
overeenstemming met een voorontwerpbestemmingsplan waarmee de Provinciale
Planologische Commissie heeft ingestemd, al een voldoende basis zijn. Dit
laatste spoort immers met de jurisprudentie op artikel 19 WRO (oud) en ook met
de eerste uitspraken van lagere rechters inzake het nieuwe artikel 19 WRO
(2000). Motivering De eis van een 'goede ruimtelijke onderbouwing' geldt voor de vrijstelling van
het eerste en tweede lid van artikel 19 WRO. Voor de vrijstellingen van het
derde lid van artikel 19 WRO is deze eis niet gesteld. Uiteraard geldt voor een
dergelijk vrijstellingsbesluit zoals voor alle besluiten wel de eis van een
goede motivering (artikel 3:46 Awb). Deze motivering zal in het onderhavige
geval in ieder geval betrekking moeten hebben op toekomstig planologisch
beleid. In het tweede lid van artikel 2.5.29 MBV is daarom expliciet de eis opgenomen
dat het bouwplan waarvoor ontheffing wordt verleend 'in overeenstemming is met
in voorbereiding zijnd ruimtelijk beleid'. Er is dus, gezien ook de tekst van
artikel 19, lid 3 WRO en artikel 17 WRO, niet gekozen om een 'goede ruimtelijke
onderbouwing' te eisen voor de artikel 2.5.29 MBV-ontheffing. Wel geldt natuurlijk het algemene motiveringsbeginsel van artikel 3:46 Awb en
de relevante jurisprudentie daarover. Er is overigens weinig jurisprudentie over
artikel 2.5.29.' Milieuzonering Ook bij deze ontheffing moeten het bevoegd gezag rekening houden met alle
belangen, dus ook de milieubelangen. Afstanden ten opzichte van
hinderveroorzakende activiteiten zijn dan van groot belang. De relevante
afstanden treft u aan in de reeds meerdere malen herziene VNG-publicatie
'Bedrijven en milieuzonering'. Lid 3 Bekendmaking/openbare kennisgeving Op grond van artikel 41 Woningwet moet de aanvraag om omgevingsvergunning voor
het bouwen binnen twee weken na ontvangst worden bekendgemaakt. Uit het
desbetreffende bouwplan kan worden afgeleid dat het in strijd zal zijn met de
eisen van de MBV. Afdeling 3.4 Awb Dit betreft een paragraaf van regelend recht die niet van overeenkomstige
toepassing is verklaard in de MBV. Er geldt derhalve geen wettelijke
verplichting om de procedure van afdeling 3.4 Awb te volgen bij de ontheffing ex
artikel 2.5.29 MBV. Titel 4.1 Awb Deze paragraaf is in principe van toepassing voorzover de Woningwet (lex
specialis) hier niet van afwijkt. Horen Het is niet gebruikelijk dat de aanvrager om omgevingsvergunning voor het
bouwen gehoord moet worden (art. 4:7 Awb) bij het voornemen van het bevoegd
gezag om de aanvraag te weigeren aangezien het altijd een beschikking op
aanvraag betreft. Voor wat betreft de derde belanghebbende ligt dit anders. Indien er voor de
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen een weigeringsgrond bestaat,
hoeft de belanghebbende niet te worden gehoord. Indien de gemeenten door middel
van een ontheffing toch wil meewerken, dan is het voorstelbaar dat de belangen
van een of meer buren voor de beslissing relevant worden. In dat laatste geval
zullen zij gehoord moeten worden (MvT, PG Awb, p. 254). Inspraak Inspraak is niet aan de orde gezien de procedure analoog aan artikel 17/19, lid
3 WRO. Zienswijzen en fatale termijnen Het afhandelen van zienswijzen kost tijd. De algemene termijnen van de Awb zijn
al aangepast aan de bijzondere termijnen van de Woningwet. Desondanks is het
inpassen van behandelingstermijn en van de zienswijzen onmogelijk in het systeem
van fatale termijnen van de Woningwet. Deze ontheffingsprocedure moet immers
worden doorlopen binnen de desbetreffende fatale termijnen van de Woningwet.
Zolang echter de aanvraag om een reguliere omgevingsvergunning voor het bouwen
kan worden verdaagd, lijkt het mogelijk om beide procedures, inclusief het
afwikkelen van de ingebrachte zienswijzen, te volgen zonder dat er sprake hoeft
te zijn van fictieve omgevingsvergunning voor het bouwenen. Op grond van
jurisprudentie (VzARRvS, 25 november 1993 (Delft), BR 1994, p. 497) geldt echter
nog steeds dat een fictieve omgevingsvergunning voor het bouwen voor
onrechtmatig moet worden gehouden als er geen vrijstelling van de
bouwverordening is verleend, omdat de Woningwet niet voorziet in de mogelijkheid
dat een op grond van de bouwverordening vereiste vrijstelling van rechtswege
wordt verleend. Relatie met de lichte omgevingsvergunning voor het bouwenprocedure De lichte omgevingsvergunning voor het bouwen moet worden verleend binnen zes
weken na de aanvraag. Deze termijn kan niet worden verdaagd. Gesteld moet worden
dat het bij licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken om
geringe afwijkingen moet gaan van de rooilijnen en van de maximum bouwhoogte en
zij daarom kunnen worden afgedaan met behulp van een ontheffing als bedoeld in
de artikelen 2.5.8, 2.5.14 en 2.5.28. Deze kennen geen voorbereidingsprocedure
zodat er geen knelpunten zijn met de termijn van zes weken. Als gevolg van de inwerkingtreding van de nieuwe uniforme
voorbereidingsprocedure (afdeling 3.4) in de Awb (voorzien medio 2004) is het
niet meer mogelijk om de minimale wettelijke termijn voor de ter inzagelegging
en het naar voren brengen van zienswijzen van 6 weken te bekorten. Dit betekent
dat het wettelijk gezien niet meer mogelijk is om een lichte-omgevingsvergunning
voor het bouwenprocedure te doorlopen in combinatie met een procedure op grond
van artikel 2.5.29 MBV. Indien een procedure op grond van artikel 2.5.29 MBV
wordt doorlopen in combinatie met een aanvraag om een omgevingsvergunning voor
het bouwen eerste fase is het van belang dat in een vroegtijdig stadium wordt
onderkend dat als gevolg van de nieuwe wettelijke termijn voor het indienen van
zienswijzen een beslissing op de bouwaanvraag binnen de wettelijke beslistermijn
niet mogelijk is. In een dergelijke situatie zal het bevoegd gezag tijdig een
verdagingsbesluit moeten nemen om te voorkomen dat er een fictieve
omgevingsvergunning voor het bouwen eerste fase ontstaat. Monumenten en stads- en dorpsgezichten Monumenten en van rijkswege beschermde stads- en dorpsgezichten worden in de
MBV analoog aan de categorisering in de Woningwet als een bijzondere categorie
aangemerkt. Relatie met de gefaseerde omgevingsvergunning voor het bouwen De gefaseerde omgevingsvergunning voor het bouwenprocedure mag worden verdaagd.
Beide procedures, de omgevingsvergunning voor het bouwenprocedure en de
ontheffingsprocedure, kunnen binnen de termijnen worden doorlopen, mits, bij
ingekomen zienswijzen, gebruik wordt gemaakt van de verdagingsmogelijkheid. Rechtsbescherming Inzake deze ontheffing is geen afzonderlijke rechtsbescherming nodig. De
rechtsbescherming is geconcentreerd rond de desbetreffende omgevingsvergunning
voor het bouwen. De beslissing omtrent deze ontheffing lost hier als het ware in
op. Artikel 2.5.30 Parkeergelegenheid en laad- en losmogelijkheden bij of in
gebouwen Algemeen Ging het Tweede structuurschema verkeer en vervoer (SVV II) nog uit van het A,
B, C-locatiebeleid; de Nota Mobiliteit heeft dit beleid volledig losgelaten. De
Nota Mobiliteit gaat uit van het adagium ‘centraal wat moet, decentraal wat
kan’. Daarmee zijn de decentrale overheden verantwoordelijk voor een voldoende
en gevarieerd op de vraag afgestemd aanbod van locaties voor bedrijven en
voorzieningen en volgen hierbij de principes van het integrale locatiebeleid
zoals vastgelegd in de Nota Ruimte. Parkeerbeleid is daarmee (nog meer dan in
het verleden) een zaak van de decentrale overheden. Alternatief 1 Lid 1 Het eerste lid kan de gemeenteraad vaststellen voor die delen van de bebouwde
kom die kunnen worden aangeduid als zogenaamde best ontsloten locatie(s). Voorschriften over de aanwezigheid en de minimumgrootte van de
fietsenstallingen die bij de nieuwbouw of verbouwing van utilitaire gebouwen
moeten worden aangebracht, zijn achterwege gelaten, omdat artikel 4.62 van het
Bouwbesluit 2003 daarin voorziet. Lid 2 Het onderhavige voorschrift behelst het zogenaamde ingroeimodel. Hieronder
wordt verstaan het openhouden van de mogelijkheid om in te spelen op toekomstige
verbeteringen in de bereikbaarheid per openbaar vervoer, namelijk doordat de
gemeente op het moment van realisatie van de bedoelde verbetering kan overgaan
tot de verwijdering van de aanvullende parkeerplaatsen op de openbare weg (of op
ander gemeentelijk terrein) nabij het betrokken gebouw. Lid 3 Het is niet alleen zeer moeilijk - bij de toepassing van het eerste lid - aan
te geven, wat in algemene zin het maximumaantal parkeerplaatsen op het terrein
van een te bouwen (of een te verbouwen) pand dient te zijn, maar ook - bij de
toepassing van het onderhavige lid - wat in algemene zin een niet te overvloedig
minimumaantal parkeerplaatsen dient te zijn. De daarom ook in dit geval per
omgevingsvergunning voor het bouwen te bepalen normstelling hangt weer af van
onder meer de grootte van het gebouw, de ligging in de gemeente, het te
verwachten aantal bezoekers, c.q. bewoners of gebruikers, de eventuele
aanwezigheid van openbaar vervoer en de frequentie daarvan, het tijdstip waarop
de bezoekers gewoonlijk komen, en de mogelijke uitwisselbaarheid van
parkeerplaatsen. Tevens is aansluiting wenselijk op het voorgestane verkeers- en
vervoersbeleid, zoals dat is neergelegd in het lokale verkeer- en
vervoerplan. Voor kencijfers betreffende in het algemeen aanbevelenswaardige minimum
aantallen parkeerplaatsen, uitgesplitst naar het soort voertuig en de bestemming
van het gebouw, zie de uitgave Aanbevelingen voor verkeersvoorzieningen binnen
de bebouwde kom (ASVV 2004), paragraaf 6.3, verkrijgbaar bij de Stichting
Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond-, Water- en Wegenbouw en de
Verkeerstechniek (Stichting CROW) te Ede (tel. 0318-69 53 00 of www.crow.nl ).
Overigens kan een verantwoorde parkeernorm alleen per te verlenen
omgevingsvergunning voor het bouwen worden bepaald. Aan de hand van de hiervoor genoemde publicaties kan, zoals gezegd, per te
verlenen omgevingsvergunning voor het bouwen een verantwoorde parkeernorm worden
bepaald. Bij de toepassing van het onderhavige lid is - op grond van
praktisch-bouwkundige overwegingen - enige flexibiliteit in elke vastgestelde
parkeernorm onontbeerlijk. Dus verdient het aanbeveling om in een concrete
omgevingsvergunning voor het bouwen bij voorbeeld een afwijking naar boven van
10% als toelaatbaar te vermelden op locaties die per openbaar vervoer bereikbaar
zijn, en van 50% op locaties die dat niet zijn. Lid 4 Dit lid geeft maatvoorschriften voor parkeervakken, omdat deze voorschriften
niet kunnen worden gemist bij het afdwingen van een correcte naleving van de
leden 1, 2 en 3. De verplichting in die leden om een bepaald aantal
parkeerplaatsen op eigen terrein (of onder eigen dak) aan te brengen zou immers
gedeeltelijk kunnen worden ontdoken door alleen parkeervakken met afmetingen
voor het kleinste type personenauto, respectievelijk het grootste type
vrachtauto te maken. Ook het Bouwbesluit 1992 sprak in het - niet in werking
getreden - artikel 218, lid 1, over 'parkeerplaatsen van voldoende afmetingen'.
Het Bouwbesluit 2003 laat regeling van het onderhavige onderwerp geheel over aan
bestemmingsplan en/of bouwverordening. Een bijkomende reden voor het opnemen van maatvoorschriften voor parkeervakken
is de wenselijkheid om de afwijkende maatvoering vast te leggen van
parkeerplaatsen voor rolstoelgebruikers en stoklopers. Lid 5 De onderhavige bepaling kan ertoe leiden dat een nieuw winkelcentrum wordt
voorzien van een zgn. expeditiehof, respectievelijk een nieuw fabrieksgebouw van
een laad- en losperron (met een op het fabrieksterrein gelegen, bijbehorende
opstelstrook voor vrachtauto's). Lid 6 Ad a De mogelijkheid tot ontheffing van de eis in het eerste en in het tweede lid om
een beperkte parkeergelegenheid op eigen terrein (of onder eigen dak) te maken
is onder meer bedoeld voor het geval dat in de nabijheid een gemeenschappelijke
of openbare parkeergarage aanwezig is. De mogelijkheid tot ontheffing van de eis
in het derde lid om een parkeergelegenheid van voldoende omvang op eigen terrein
(of onder eigen dak) te maken is onder meer bedoeld voor omgevingsvergunning
voor het bouwenplichtige verbouwingen van winkels e.d. in binnensteden.
Eventueel kunnen beide genoemde ontheffingen worden verleend onder financiële
voorwaarden. Ad b De ontheffingsmogelijkheid, vermeld onder het tweede aandachtsstreepje van punt
b, is bedoeld voor onder meer winkels, schouwburgen, de loketfunctie van
raadhuizen, sportstadions en bibliotheken. Deze ontheffingsmogelijkheid behoeft
niet te worden gebruikt, indien in de nabijheid voldoende parkeergelegenheid is
op de openbare weg, op een blijvend openbaar parkeerterrein of in een blijvend
openbare parkeergarage. De onderhavige ontheffingsmogelijkheid is opgenomen,
omdat cijfers in de tabel uit de toelichting op lid 1 niet zijn afgestemd op de
enigszins uitzonderlijke categorie bouwwerken waarom het hier gaat. Alternatief 2 Lid 1 Het is zeer moeilijk aan te geven, wat in algemene zin een niet te overvloedig
minimumaantal parkeerplaatsen dient te zijn. De daarom per omgevingsvergunning
voor het bouwen te bepalen normstelling hangt af van onder meer de grootte van
het gebouw, de ligging in de gemeente, het te verwachten aantal bezoekers, c.q.
bewoners of gebruikers, de eventuele aanwezigheid van openbaar vervoer en de
frequentie daarvan, het tijdstip waarop de bezoekers gewoonlijk komen, en de
mogelijke uitwisselbaarheid van parkeerplaatsen. Tevens is aansluiting wenselijk
op het voorgestane verkeers- en vervoersbeleid, zoals dat is neergelegd het
lokale verkeer- en vervoerplan. Voor kencijfers betreffende in het algemeen aanbevelenswaardige minimum
aantallen parkeerplaatsen, uitgesplitst naar het soort voertuig en de bestemming
van het gebouw, zie de uitgave Aanbevelingen voor verkeersvoorzieningen binnen
de bebouwde kom (ASVV 2004), paragraaf 6.3, verkrijgbaar bij de Stichting
Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond-, Water- en Wegenbouw en de
Verkeerstechniek (Stichting CROW) te Ede (tel. 0318-69 53 00 of www.crow.nl ).
Overigens kan een verantwoorde parkeernorm alleen per te verlenen
omgevingsvergunning voor het bouwen worden bepaald. Aan de hand van de hiervoor genoemde publicaties kan, zoals gezegd, per te
verlenen omgevingsvergunning voor het bouwen een verantwoorde parkeernorm worden
bepaald. Bij de toepassing van het onderhavige lid is - op grond van
praktisch-bouwkundige overwegingen - enige flexibiliteit in elke vastgestelde
parkeernorm onontbeerlijk. Dus verdient het aanbeveling om in een concrete
omgevingsvergunning voor het bouwen bij voorbeeld een afwijking naar boven van
10% als toelaatbaar te vermelden op locaties die per openbaar vervoer bereikbaar
zijn, en van 50% op locaties die dat niet zijn. Lid 2 Dit lid geeft maatvoorschriften voor parkeervakken, omdat deze voorschriften
niet kunnen worden gemist bij het afdwingen van een correcte naleving van lid 1.
De verplichting in lid 1 om voldoende parkeerplaatsen op eigen terrein aan te
brengen zou immers gedeeltelijk kunnen worden ontdoken door alleen parkeervakken
met afmetingen voor het kleinste type personenauto te maken. Ook het Bouwbesluit
1992 sprak in het - niet in werking getreden - artikel 218, lid 1, over
'parkeerplaatsen van voldoende afmetingen'. Het Bouwbesluit 2003 laat regeling
van het onderhavige onderwerp geheel over aan bestemmingsplan en/of
bouwverordening. Een bijkomende reden voor het opnemen van maatvoorschriften voor parkeervakken
is de wenselijkheid om de afwijkende maatvoering vast te leggen van
parkeerplaatsen voor rolstoelgebruikers en stoklopers. Lid 3 De onderhavige bepaling kan ertoe leiden dat een nieuw winkelcentrum wordt
voorzien van een zgn. expeditiehof, respectievelijk een nieuw fabrieksgebouw van
een laad- en losperron (met een op het fabrieksterrein gelegen, bijbehorende
opstelstrook voor vrachtauto's). Lid 4, ad a De mogelijkheid tot ontheffing van de eis in het eerste lid om een
parkeergelegenheid van voldoende omvang op eigen terrein of onder eigen dak te
maken is onder meer bedoeld voor omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige
verbouwingen van winkels e.d. in binnensteden. Eventueel kan laatstgenoemde
ontheffing worden verleend onder financiële voorwaarden. Paragraaf 6
Voorschriften inzake brandveiligheidsinstallaties en vluchtrouteaanduidingen
Artikel 2.6.1 Beginsel inzake brandmeldinstallaties Opbouw van de voorschriften Vanaf het Bouwbesluit 1992 wordt het stellen van voorschriften inzake
brandveiligheidsinstallaties overgelaten aan de gemeentelijke wetgever.
Dergelijke voorschriften zijn dan ook sinds 1992 in paragraaf 6 van hoofdstuk 2
van de Model-bouwverordening opgenomen en sinds het Bouwbesluit 2003 kennen de
desbetreffende voorschriften een vergelijkbare opbouw als het Bouwbesluit. Dit
betekent dat er evenals in het Bouwbesluit functionele eisen, prestatie-eisen en
waar nodig aanwezigheidseisen worden gesteld. In de Nota van Toelichting bij het Bouwbesluit lezen we: Het eerste artikel van elke paragraaf van een afdeling (beoordelingsaspect)
geeft het kader aan voor de andere voorschriften van deze paragraaf. Het eerste
lid bevat een functionele eis. In het tweede lid staat dat aan het eerste lid
(de functionele eis) is voldaan indien er aan de (prestatie)eisen wordt voldaan
die voor de betrokken gebruiksfuncties zijn aangewezen in de
aansturingstabellen. In enkele gevallen is er een derde lid waarin bepaald is
dat de functionele eis niet geldt voor die gebruiksfuncties waarvoor in de tabel
geen voorschrift is aangewezen. Ingeval het eerste artikel geen derde lid heeft,
geldt de functionele eis uit het eerste lid dus wel voor die gebruiksfuncties
waarvoor geen voorschriften in de tabel zijn aangewezen. In dit laatste geval
geldt dat ten genoegen van het bevoegd gezag moet worden aangetoond, dat voldaan
is aan de functionele eis. Meer toelichting staat in de paragrafen 2.4 tot en met 2.6 van de Nota van
Toelichting bij het Bouwbesluit. Meerdere functies is een gebouw Indien een gebouw meerdere functies bevat is voor de beoordeling van de
grenswaarden van belang of de functies zowel functioneel als technisch volledig
gescheiden zijn dan wel met gemeenschappelijke voorzieningen invloed op elkaar
uitoefenen. In het laatste geval moet het totale gebouw (alle functies te zamen)
worden beschouwd om te bepalen of een grenswaarde wordt overschreden. Indien in
een functie een brandmeldinstallatie is vereist, dient in de andere functie die
invloed kan uitoefenen, een beveiliging van hetzelfde niveau aanwezig te zijn.
Is echter voor de ene functie volledige bewaking vereist, kan in de andere
functie, die invloed kan uitoefenen, volstaan worden met gedeeltelijke bewaking
als in die functie geen eis tot een brandmeldinstallatie geldt. Indien functies
geheel met elkaar zijn verweven geldt het beveiligingsniveau voor het gehele
gebouw. Ontheffing Het Bouwbesluit bevat in artikel 1.11 een algemene bevoegdheid voor het bevoegd
gezag om bij het geheel of gedeeltelijk vernieuwen of veranderen of het
vergroten van een bouwwerk ontheffing te verlenen van een bij of krachtens het
Bouwbesluit vastgesteld voorschrift. Bij verschillende voorschriften is in het
Bouwbesluit expliciet vermeld dat de bevoegdheid tot het verlenen van ontheffing
tot een bepaalde grens is beperkt, of dat van het desbetreffende voorschrift in
het geheel geen ontheffing mag worden verleend. Het bevoegd gezag zijn bevoegd
zijn om van een voorschrift van de bouwverordening ontheffing te verlenen,
indien dat expliciet bij dat voorschrift is vermeld. In de onderhavige paragraaf
is het bevoegd gezag daartoe bevoegd op grond van artikel 2.6.1, derde lid
(brandmeldinstallaties) en artikel 2.6.5, derde lid
(ontruimingsalarminstallaties). Zie verder de toelichting op laatstgenoemd
voorschrift. Aanroepen en doormelden Een brandmeldinstallatie kan onder andere benodigd zijn als door de grootte of
complexiteit van het bouwwerk, of de zelfredzaamheid van de gebruikers, de
aanwezige personen niet door aanroepen tijdig op de hoogte kunnen worden gesteld
van een brand in het bouwwerk. Zonder brandmeldinstallatie zouden zij te laat
geïnformeerd worden en niet snel genoeg een aanvang kunnen maken met de
ontvluchting van het bouwwerk. Een belangrijke doelstelling van een
brandmeldinstallatie is dan ook de aansturing van de ontruimingsalarminstallatie
die zorg draagt voor een ontruimingssignaal. De grenswaarden in bijlage 10 geven
onder andere aan wanneer geacht is dat het bouwwerk een zodanig omvang heeft dat
door middel van aanroepen de aanwezige personen niet tijdig gewaarschuwd kunnen
worden en er een brandmeldinstallatie noodzakelijk is. Daarnaast kan de brandmeldinstallatie automatisch een brandmelding doorgeven
naar een externe alarmcentrale die voor alarmopvolging kan zorgdragen.
Brandmeldinstallaties die volgens artikel 2.6.3 lid 2 verplicht zijn door te
melden, doen dat naar de Regionale Alarm Centrale (RAC) van de Brandweer. Door
een dergelijke automatische alarmering wordt de brandweer sneller gealarmeerd
waardoor zij ook sneller ter plaatse kan zijn. Hierdoor wordt de brandweer in
staat gesteld om vroegtijdig repressief op te treden en eventueel te assisteren
bij de ontruiming van het bouwwerk. De noodzaak van die snelle alarmering is
afhankelijk van de grootte of complexiteit van het bouwwerk en de mate waarin de
aanwezigen op eigen gelegenheid in staat zijn het bouwwerk te verlaten. Artikel
2.6.2 Aanwezigheid van brandmeldinstallaties Lid 1 Onder het in lid 1, onder a, genoemde meetniveau als bedoeld in het Bouwbesluit
wordt verstaan de hoogte van het aansluitende terrein, gemeten ter plaatse van
de toegang van een gebouw of bouwwerk. Onder de in lid 1, onder c, genoemde verblijfsruimten voor bezoekers worden
verstaan zalen e.d. in een bijeenkomstfunctie (In de verordeningtekst wordt
zoveel mogelijk aangesloten op het woordgebruik van het Bouwbesluit.). Het in lid 1d genoemde aantal bouwlagen is bepalend voor de noodzaak van een
brandmeldinstallatie. Deze installatie, waarvan de omvang in artikel 2.6.3, lid
1a wordt aangegeven, is met name noodzakelijk om een ontruimingsalarminstallatie
in werking te stellen, in overeenstemming met het gestelde in artikel 2.6.6 lid
1. Gezien het gegeven van meerdere bouwlagen wordt geacht dat het
ontruimingsgebied niet door middel van het aanroepen van personen gewaarschuwd
kan worden. In artikel 2.6.2, eerste lid, worden vier criteria genoemd voor de aanwezigheid
van een brandmeldinstallatie, namelijk de hoogte van de vloer van een
verblijfsruimte ten opzichte van het meetniveau, de totale gebruiksoppervlakte
en het aantal verblijfsruimten bestemd voor bezoekers (zalen) en het aantal
bouwlagen. Uit tabel 2.6.1 blijkt dat indien bij sommige gebruiksfuncties wordt
voldaan aan één criterium, er reeds de aanwezigheid van een brandmeldinstallatie
is voorgeschreven. Indien bij andere gebruiksfuncties wordt voldaan aan twee
criteria, is pas de aanwezigheid van een brandmeldinstallatie vereist. Soms is
geen van de drie criteria van toepassing. Immers wanneer er in de tabel een plat
streepje staat is dat desbetreffende onderdeel niet van toepassing en is een
brandmeldinstallatie dus niet verplicht. Indien in de tabel grenswaarden of prestatie-eisen in verschillende regels
worden gegeven, moet een installatie worden aangebracht, dien slechts aan één
van de criteria is voldaan. Indien in de tabel grenswaarden of prestatie-eisen
in dezelfde regel worden gegeven, moet een installatie worden aangebracht,
indien aan al deze criteria is voldaan. De bezettingsgraden uit het Bouwbesluit zijn thans niet verwerkt in de
tabellen. Dit vindt zijn grondslag in de filosofie dat een brandmeldinstallatie
niet alleen bedoeld is voor de veiligheid van de aanwezigen, maar ook voor
beheersbaarheid van een brand en daarmee een snelle inzet van de brandweer. Bij
de in de tabellen genoemde grenswaarden voor gebruiksoppervlakte is uitgegaan
van de volgens het Bouwbesluit minimaal vereiste bezettingsgraadklasse. Woonfunctie Uit tabel 2.6.1 blijkt dat een woonfunctie niet gelegen in een woongebouw en
niet van een woonwagen, met een gebruiksoppervlakte groter dan 500 m2, moet zijn
voorzien van een brandmeldinstallatie. Een woonfunctie met een
gebruiksoppervlakte, groter dan 500 m2, werd in het Bouwbesluit 1992 megawoning
genoemd. De benaming megawoning komt in het Bouwbesluit 2003 niet meer voor, maar het
criterium 'groter dan 500 m2 gebruiksoppervlakte' speelt bij verschillende
voorschriften wel een rol. Het gaat hierbij derhalve om de woonfunctie waarin
niet in gezinsverband wordt geleefd. Nadrukkelijk wordt de eengezinswoning met
een gebruiksoppervlakte, groter dan 500 m2, niet onder deze omschrijving
bedoeld. Bijeenkomstfunctie Uit tabel 2.6.1 blijkt dat onder meer een bijeenkomstfunctie, niet zijnde een
bijeenkomstfunctie voor het aanschouwen van sport, met een gebruiksoppervlakte
groter dan 1000 m2 met meer dan 1 zaal, moet zijn voorzien van een
brandmeldinstallatie. De achterliggende motivering is dat bij meer dan één zaal
er één niet in gebruik kan zijn, waarin een beginnende brand kan ontstaan. Als
dat niet tijdig wordt opgemerkt en rook en warmte invloed hebben op de
vluchtroutes van de in gebruik zijnde zaal, is detectie nodig voor de veiligheid
van de aanwezige personen. In een bijeenkomstfunctie voor de opvang van kinderen jonger dan 4 jaar is een
automatische brandmeldinstallatie noodzakelijk vanwege de verminderde
zelfredzaamheid van kinderen. Hierbij kan een vergelijk met bijvoorbeeld
gezondheidszorgfuncties worden gemaakt. Er wordt een grenswaarde aan het gebruiksoppervlak gesteld van 200 m2. Ook
wanneer de gebruiksoppervlakte kleiner is dan 200 m2, maar de vloer van de
bijeenkomstfunctie voor de opvang van kinderen jonger dan 4 jaar is gelegen op
een hoogte van meer dan 2,4 meter boven meetniveau, dan is een automatische
brandmeldinstallatie noodzakelijk. Wanneer de bijeenkomstfunctie in overeenstemming met het Bouwbesluit voldoende
brandwerend is gescheiden van de overige functies in het gebouw, kunnen de
installatietechnische voorzieningen beperkt blijven tot de bijeenkomstfunctie.
Wanneer dit niet mogelijk is, dient de voorziening voor het totale
brandcompartiment waarin de bijeenkomstfunctie gelegen is, te worden
doorgevoerd. Voor tribunes voor het aanschouwen van sport wordt een brandmeldinstallatie
niet voorgeschreven. Dit vanuit de gedachte dat het risico van het ontstaan van
brand in zo'n ruimte uiterst klein is en bovendien direct zou worden
opgemerkt. Overigens wordt onderkend dat het risicobeeld bij de verschillende
verschijningsvormen van de bijeenkomstfunctie zeer divers is. Het is te
verwachten dat na praktische ervaring met de prestatieeisen een verdere
onderverdeling in subfuncties nodig kan zijn. Gezondheidszorgfunctie In de tabel worden aan de subgebruiksfuncties "gezondheidszorgfunctie voor aan
bed gebonden patiënten" en een "andere gezondheidszorgfunctie niet aan bed
gebonden patiënten." eisen gesteld. Met deze subgebruiksfuncties worden tevens
bedoeld de ruimten voor dagbehandeling, dialyse, operatiekamers, enz. Industriefunctie Tot en met de 9e serie wijzigingen waren in tabel 2.6.1 geen grenswaarden
gegeven met betrekking tot de brandmeldinstallatie voor de industriefunctie. In
de praktijk is gebleken dat dergelijke grenswaarden noodzakelijk zijn. Ter
bevordering van duidelijkheid op landelijke schaal zijn nu de grenswaarden in de
tabel vermeld. Tabel 10 is sinds de invoering van de 10e serie wijzigingen
(december 2004) uitgebreid met een handbrandmeldinstallatie zonder doormelding.
Deze was voorheen bekend als ontruimingsalarminstallatie type C. Met de nieuwe
NEN 2575, uitgave 2004 is de type C installatie vervallen. Naar analogie van de
grenswaarden van vergelijkbare gebruiksfuncties is gesteld dat wanneer er een
vloer van een verblijfsruimte is gelegen op een hoogte van meer dan 20 meter,
een niet-automatische brandmeldinstallatie met doormelding noodzakelijk is. Logiesfunctie De term logiesgebouw en de grenswaarde van 250 m2 gebruiksoppervlakte zijn
geïntroduceerd, omdat voor een zelfstandig zomerhuisje op een bungalowpark geen
automatische brandmeldinstallatie noodzakelijk is. Winkelfunctie Bij deze gebruiksfunctie komt in tabel 2.6.1 het meest duidelijk tot
uitdrukking dat aan het vereiste van twee criteria moet worden voldaan voordat
een brandmeldinstallatie nodig is. Tabel 10 is sinds de invoering van de 10e serie wijzigingen (december 2004)
uitgebreid met een handbrandmeldinstallatie zonder doormelding. Deze was
voorheen bekend als ontruimingsalarminstallatie type C. Met de nieuwe NEN
2575,uitgave 2004 is de type C installatie vervallen. Overige gebruiksfunctie De eisen in tabel 10 voor de overige besloten gebruiksfunctie voor het stallen
van motorvoertuigen zijn in overeenstemming gebracht met de meest recente
ontwikkelingen terzake. In besloten parkeergarages groter dan 1000 m2 en kleiner
dan 2500 m2 is een brandmeldinstallatie zonder doormelding aanwezig om de
brandweer te ondersteunen bij de repressieve inzet. Het gaat daarbij om een
juiste plaatsbepaling van de brand en de daarbij behorende aanvalsroute. Dit
geld met name voor parkeergarages met meerdere bouwlagen. Bij een oppervlakte
groter dan 2500 m2 is doormelding naar de brandweer vereist om tijdige inzet ten
opzichte van de zich voortschrijdende brand te garanderen. Lid 2 Doodlopende gangen In artikel 2.6.2, tweede lid, is - kort samengevat - geregeld dat bij
doodlopende gangen een brandmeldinstallatie met ruimtebewaking aanwezig moet
zijn. Ook indien het rookcompartiment beschikt over twee toegangen, kan binnen
het rookcompartiment sprake zijn van doodlopende gangen. Om te voorkomen dat in
een kort doodlopend eind of in een doodlopend eind waarop weinig of kleine
ruimten uitkomen een brandmeldinstallatie met ruimtebewaking noodzakelijk zou
zijn, zijn er beperkende grenswaarden beschreven. Doordat in het onderhavige artikel de aanwezigheid van een brandmeldinstallatie
verplicht is gesteld, volgt uit de werking van artikel 2.6.6 dat tevens wordt
voorzien in de alarmering van de gebruikers van de verblijfsruimten die op de
bedoelde doodlopende gang zijn aangewezen. Het artikel is eveneens van toepassing indien een verblijfsruimte via een
andere verblijfsruimte moet worden verlaten. Artikel 2.6.3 Omvang van de
bewaking door brandmeldinstallaties Omvang van de bewaking In de regel gaat het bij niet-automatische bewaking om handbrandmelders; bij
gedeeltelijke bewaking om automatische brandmelders alleen in verkeersruimten en
risicoruimten; bij volledige bewaking om automatische brandmelders in alle
ruimten, met uitzondering van ruimten waarin geen brand kan ontstaan zoals
toiletruimten en badruimten; bij ruimtebewaking gaat het om automatische
brandmelders in specifieke ruimten in een gebouw zoals in geval van doodlopende
einden. Woonfunctie in een woongebouw bestemd voor minder zelfredzame personen. Het lijkt een tegenstelling dat de woonfunctie, gelegen in een woongebouw
bestemd voor minder zelfredzame personen in combinatie met permanent toezicht,
een volledige bewaking nodig maakt en dat bij dezelfde categorie, maar dan
zonder permanent toezicht, kan worden volstaan met gedeeltelijke bewaking. In
het laatstgenoemde geval gaat het om een categorie bewoners die zonder permanent
toezicht kunnen wonen, zoals bijvoorbeeld het geval is in een gezinsvervangend
tehuis, een sociowoning of bij begeleid groepswonen. Het doormelden van een brandmelding rechtstreeks naar de alarmcentrale van de
brandweer is noodzakelijk omdat vanuit deze organisatie op ieder moment de
noodzakelijke brandbestrijdings- en beveiligingsmaatregelen in gang kunnen
worden gezet. Een tussenkomst van een particuliere alarmcentrale is hierbij
ongewenst. Artikel 2.6.4 Kwaliteit van brandmeldinstallaties Op grond van artikel 2.6.11 van de verordening is dit artikel ook van
toepassing voor bouwwerken waarop op grond van artikel 1.5 van het Bouwbesluit
als gelijkwaardige oplossing een brandmeldinstallatie wordt toegepast. Op grond van artikel 10.6 van de verordening is het bevoegd gezag bevoegd om
rekening te houden met de herziening en vervanging van de NEN-normen,
voornormen, praktijkrichtlijnen of andere voorschriften waarnaar in de
verordening of in de bijlage bij de verordening wordt verwezen, indien de
bevoegde instantie de betrokken norm, voornorm, praktijkrichtlijn of het
voorschrift heeft herzien of vervangen en die herziening of vervanging heeft
gepubliceerd. Lid 2 Het programma van eisen legt de uitgangspunten vast van brandbeveiliging met
behulp van een brandmeldinstallatie. Tevens worden stuurfuncties van het systeem
beschreven. Het document is bovendien een referentie bij de instandhouding van
de kwaliteit van het systeem. De Regeling Brandmeldinstallaties 2002 is een kwaliteitszorg- en
certificatiesysteem, opgesteld door de bij de brandbeveiliging betrokken
gezaghebbende partijen, zoals het ministerie van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijkrelaties, deskundigen van de brandweer en van de brancheorganisaties
van brandbeveiligingsbedrijven. De regeling geeft aan wat van de
brandmeldinstallatie en van de diverse (markt-)partijen wordt verwacht en hoe
handhaving en controle plaatsvindt. Het beheer van de regeling en de met name
genoemde kwaliteitszorg is opgedragen aan het Centrum voor
Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV) in Den Haag. Het Europese non-discriminatiebeginsel brengt met zich mee dat certificaten van
instellingen uit andere lidstaten van de Europese Unie, alsmede uit Noorwegen,
IJsland en Liechtenstein, eveneens moeten worden aanvaard, mits zulke
certificaten gelijkwaardig zijn aan die welke door de gevestigde instituten in
Nederland worden afgegeven. Artikel 2.6.5 Beginsel inzake ontruimingsalarminstallaties Zie voor de toelichting op de opbouw van de voorschriften, de relatie met de
Nota van Toelichting bij het Bouwbesluit, de toelichting op artikel 2.6.1.
Indien een gebruiksfunctie weinig bouwlagen bevat en de personen in het
ontruimingsgebied dus gemakkelijk door middel van aanroepen kunnen worden
gewaarschuwd, kan ontheffing worden verleend van de eis tot het aanbrengen van
een ontruimingsalarminstallatie en –gezien de samenhang- dan tevens van de eis
tot het aanbrengen van een brandmeldinstallatie. Zie voor een toelichting op het
begrip ‘aanroepen’ de toelichting op artikel 2.6.1. Artikel 2.6.6 Aanwezigheid
van ontruimingsalarminstallaties Lid 1 Aanwezigheid Wanneer de aanwezigheid van een brandmeldinstallatie op grond van artikel 2.6.2
vereist is, is altijd een ontruimingsalarminstallatie voorgeschreven. NEN 2575 is verbeterd ten aanzien van het volgende: Bij ontruimingsalarminstallaties kennen we tot voor kort 3 typen,
namelijk: a. installatie Een speciaal voor dit doel ontwikkeld systeem, waarbij sprake is van een eigen
centrale waarop luidsprekers zijn aangesloten. Hierdoor is het mogelijk een
ontruiming plaats te laten vinden met behulp van een gesproken mededeling. De
installatie wordt hierbij aangestuurd door een brandmeldcentrale. De
A-installatie beschikt dus over een eigen centrale met eigen
energievoorziening. b. installatie Bij dit type zijn er ontruimingssignaalgevers (slow whoop) direct aangesloten
op de brandmeldcentrale en beschikt dus niet zoals bij een A-installatie over
een eigen centrale. De energievoorziening voor de ontruimingsignaalgevers wordt
dus ook door de brandmeldcentrale verzorgd. c. installatie Tot voor kort was het een eis om een brandmeldinstallatie door te melden naar
de alarmcentrale van de brandweer. Voor kleinere objecten was deze eis te zwaar.
In die gevallen waarbij het object niet “beroepbaar” was, bleek toch een vorm
van een installatie noodzakelijk. Omdat doormelding naar de brandweer niet
noodzakelijk was, werd deze installatie geen brandmeldinstallatie genoemd maar
een C-ontruimingsalarminstallatie. De verschillen tussen een B en een C-installatie waren: a. Geen doormelding naar de brandweer b. Blauwe i.p.v. rode handbrandmelders c. Minder eisen aan de uitvoering van de centrale Met de komst van NEN 2575 zijn de verschillen genoemd bij b en c verdwenen.
Bleef dus alleen over de doormelding. Intussen zijn er ook andere vormen van
brandmeldinstallaties ontstaan waarbij er geen eis met betrekking tot
doormelding naar de brandweer werd gesteld. Deze zijn: - Automatische brandmeldinstallaties in parkeergarages tot 2500 m2. - Handbandmeldinstallaties bij opslag vuurwerk tot 10 000 kg - Automatische brandmeldinstallaties in geval van samenvallende
vluchtroutes. Een automatische ontruimingsinstallatie houdt in dat directe aansturing van de
signaalgevers plaatsvindt als gevolg van de activering van een automatische
brandmelder. Het niet doormelden van brand kan geen criterium zijn om de
installatie wel of geen brandmeldinstallatie te noemen. Daarom is besloten de
oude “C-ontruimingsalarminstallatie” een “handbrandmeldinstallatie” zonder
doormelding te noemen. Dit heeft diverse voordelen, te weten: - Het schept voor een ieder een grotere duidelijkheid - De betreffende normen kunnen worden vereenvoudigd - Het betreffende deel van de bouwverordening wordt duidelijker - De toekomstige certificeringregeling voor ontruimingsalarminstallaties wordt
overzichtelijker. Logiesfunctie De term logiesgebouw en de grenswaarde van 250 m2 gebruiksoppervlakte zijn
geïntroduceerd, omdat voor een zelfstandig zomerhuisje op een bungalowpark geen
ontruimingsalarminstallatie noodzakelijk is. Lid 2 Doodlopende gangen In artikel 2.6.2, tweede lid, is geregeld wanneer bij doodlopende gangen een
brandmeldinstallatie met ruimtebewaking aanwezig moet zijn. Doordat in het
onderhavige artikel de aanwezigheid van een brandmeldinstallatie verplicht is
gesteld, volgt uit de werking van artikel 2.6.6 dat tevens wordt voorzien in de
alarmering van de gebruikers van de verblijfsruimten die op de bedoelde
doodlopende gang zijn aangewezen. Een automatische ontruimingsinstallatie houdt in dat directe aansluiting van de
signaalgevers plaatsvindt als gevolg van de activering van een automatische
brandmelder. Artikel 2.6.7 Kwaliteit van ontruimingsalarminstallaties Op grond van artikel 2.6.11 van de verordening is dit artikel ook van
toepassing voor bouwwerken waarop op grond van artikel 1.5 van het Bouwbesluit
als gelijkwaardige oplossing een ontruimingsalarminstallatie wordt
toegepast. Op grond van artikel 10.6 van de verordening is het bevoegd gezag bevoegd om
rekening te houden met de herziening en vervanging van de NEN-normen,
voornormen, praktijkrichtlijnen of andere voorschriften waarnaar in de
verordening of in de bijlage bij de verordening wordt verwezen, indien de
bevoegde instantie de betrokken norm, voornorm, praktijkrichtlijn of het
voorschrift heeft herzien of vervangen en die herziening of vervanging heeft
gepubliceerd. Lid 2 Het programma van eisen als bedoeld in NEN 2575 'Brandveiligheid van gebouwen -
Ontruimingsinstallaties - Systeem- en kwaliteitseisen en
projecteringsrichtlijnen' legt de uitgangspunten vast van brandbeveiliging met
behulp van een ontruimingsinstallatie. Tevens worden stuurfuncties van het
systeem beschreven. Het document is bovendien een referentie bij de
instandhouding van de kwaliteit van het systeem. Artikel 2.6.8 Beginsel inzake
vluchtrouteaanduidingen Zie voor de toelichting op de opbouw van de voorschriften, de relatie met de
Nota van Toelichting bij het Bouwbesluit de bevoegdheid voor het bevoegd gezag
tot het verlenen van ontheffing, de toelichting op artikel 2.6.1. Artikel 2.6.9
Aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen Teneinde te bewerkstelligen dat personen die in een bouwwerk verblijven en die
niet bekend zijn met de inrichting van het bouwwerk, dan wel in geval van brand
een ongebruikelijke vluchtroute moeten kiezen, op eenvoudige wijze het
aansluitende terrein kunnen vinden, bepaalt artikel 2.6.9 wanneer
vluchtrouteaanduidingen aanwezig moeten zijn. Omdat de herkenbaarheid van
vluchtroutes voor iedere persoon in gelijke mate van belang is, is de
aanwezigheid niet gekoppeld aan een grenswaarde voor gebruiks-oppervlakte of
hoogte van een gebouw. De aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen geldt in
principe voor verkeersruimten. Tevens dienen in alle ruimten waarin op grond van
het Bouwbesluit een tweede of meerdere uitgangen nodig zijn, deze uitgangen te
worden voorzien van vluchtrouteaanduidingen. De aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen wordt in tabel 12 voorgeschreven
voor een woongebouw, celgebouw en een logiesgebouw. Het gaat om
vluchtrouteaanduiding in gemeenschappelijke verkeersroutes als de woning, de cel
of het logiesverblijf al verlaten is. Dan is de term 'woonfunctie enz.' niet
bruikbaar, want dat zou betekenen dat men signalering in de woning, de cel of
het logiesverblijf moet aanbrengen. Dat is niet de bedoeling. Logiesfunctie De term logiesgebouw is geïntroduceerd, omdat voor een zelfstandig zomerhuisje
op een bungalowpark geen vluchtrouteaanduiding noodzakelijk is. Voor de aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingen kunnen brandveiligheidseisen
krachtens de Arbo- en de milieuwetgeving eveneens van belang zijn. Artikel
2.6.10 Kwaliteit van vluchtrouteaanduidingen Op grond van artikel 2.6.11 van de verordening is dit artikel ook van
toepassing voor bouwwerken waarop op grond van artikel 1.5 van het Bouwbesluit
als gelijkwaardige oplossing een vluchtrouteaanduiding wordt toegepast. Op grond van artikel 10.6 van de verordening is Het bevoegd gezag bevoegd om
rekening te ho uden met de herziening en vervanging van de NEN-normen,
voornormen, praktijkrichtlijnen of andere voorschriften waarnaar in de
verordening of in de bijlage bij de verordening wordt verwezen, indien de
bevoegde instantie de betrokken norm, voornorm, praktijkrichtlijn of het
voorschrift heeft herzien of vervangen en die herziening of vervanging heeft
gepubliceerd. Lid 1 De norm NEN 6088 Brandveiligheid van gebouwen - Vluchtwegaanduiding -
Eigenschappen en bepalingsmethoden, uitgave 2002, geeft aan dat de
vluchtrouteaanduiding gekenmerkt moet zijn door bepaalde symbolen en
kleuren. Lid 2 De vluchtrouteaanduiding moet herkenbaar zijn en goed zichtbaar zijn
aangebracht. Dit betekent dat de vluchtrouteaanduiding zodanig moet zijn
opgehangen dat je het goed ziet. Vluchtrouteaanduiding mag dus niet achter een
gordijn hangen of in een hoge ruimte nabij het plafond aangebracht zijn. Lid 3 De als Nederlandse norm aanvaarde Europese norm NEN-EN 1838 ‘Toegepaste
verlichtingskunde – Noodverlichting’ is opgesteld met als doel internationaal
eenheid binnen gebouwen te creëren ten aanzien van vluchtrouteaanduiding. In de
richtlijn wordt een voorkeur uitgesproken over de te hanteren pictogrammen. De
getoonde pictogrammen zijn voorbeelden. In de tekst wordt niet expliciet gesteld
dat uitsluitend de getoonde pictogrammen toegestaan zijn. Er is dus enige
vrijheid. Het belangrijkste is dat er sprake is van eenduidigheid en
duidelijkheid binnen gebouwen. Voor de kleuren, luminantie, de luminantieverhoudingen en de maximale
kijkafstand gelden de eisen uit NEN-EN 1838. De luminantie van elk deel van de veiligheidskleur van de vluchtrouteaanduiding
moet minimaal 2 cd/m2 bedragen in alle relevante kijkrichtingen. Dit dient te
geschieden door in- of externe verlichting en / of noodverlichting. Dit kan dus
gevolgen hebben voor de locatie van normale en / of noodverlichtingsarmaturen
indien er geen intern verlichte vluchtrouteaanduiding wordt toegepast. In geval
van een energiestoring is het acceptabel dat niet meer aan de luminantie-eis
wordt voldaan, indien er geen eisen ten aanzien van noodverlichting zijn
gesteld. Er wordt op deze wijze uitgegaan van een prestatie-eis in de vorm van een
luminantie-eis in NEN-EN 1838. Op welke wijze wordt voldaan kan men zelf
invullen en zal leiden tot verschillende oplossingen, bijvoorbeeld: - Bouwkundige aanduidingen die door de normale en / of noodverlichting worden
aangelicht. - Inwendig verlichte vluchtrouteaanduidingen, die op de normale en / of
noodverlichting zijn aangesloten. - Foto-luminiserende vluchtrouteaanduiding. De luminantie-eis in NEN-EN 1838, waarnaar in dit lid wordt verwezen, dient dan
ook goed te worden onderscheiden van eisen aan de verlichtingssterkte van de
vluchtrouteaanduiding zelf. Artikel 2.6.10 bevat geen eisen over de
verlichtingssterkte van de vluchtrouteaanduiding zelf. Vluchtrouteaanduidingen
hoeven dan ook niet per sé inwendig verlichte armaturen te zijn. Veelal kan
worden volstaan met het aanbrengen van pictogramstickers die zo nodig door
externe verlichting moeten worden aangelicht om aan de luminantie-eis te kunnen
voldoen. In ruimten waarin op grond van het Bouwbesluit een eis voor
noodverlichting geldt en waarin het gebruikelijk is de normale verlichting te
reduceren of uit te schakelen (theaters, bioscopen e.d.) zal het, vanwege de
gestelde eisen, wel noodzakelijk zijn om de vluchtrouteaanduidingen als intern
verlichte aanduidingen uit te voeren. Lid 4 In delen van een gebouw waar op grond van het Bouwbesluit geen noodverlichting
vereist is, is het gestelde in lid 3 niet van toepassing aangezien in die
gebouwdelen bij spanningsonderbreking immers nimmer aan de luminantie-eisen van
het derde lid kan worden voldaan. Artikel 2.6.11 Gelijkwaardigheid Met deze voorschriften wordt beoogd dat ook bij toepassing van de
gelijkwaardigheid ingevolge het Bouwbesluit aangebrachte brandmeldinstallaties,
ontruimingsalarminstallaties en vluchtrouteaanduidingen dezelfde duurzame
kwaliteit en dus veiligheid bezitten als die welke in de bouwverordening zijn
voorgeschreven. Artikel 2.6.12 Communicatiesysteem voor publieke
hulpverleningsdiensten C-2000 is het landelijk dekkend digitale radionetwerk ten behoeve van de
mobiele communicatie voor de Nederlandse hulpverleningsdiensten. Adequate
communicatie tussen hulpverleners is essentieel voor het goed kunnen
functioneren van hen bij een calamiteit in een bouwwerk. C2000 garandeert
buitenshuis een dekking van 95%, naar tijd en plaats gemeten vanaf een op de
heup gedragen portofoon. In de praktijk betekent dit dat de hulpverlener in
Nederland altijd en overal buitenshuis een verbinding tot stand kan brengen met
collega’s of met de meldkamer of alarmcentrale. Door de wijze waarop het
C2000-radionetwerk is ontworpen en gebouwd, zal in veel gevallen ook sprake zijn
van binnenhuisdekking. Dit is echter sterk afhankelijk van de aard en ligging
van het bouwwerk en de situatie ter plaatse. In overleg met het ministerie van BZK en VROM wordt een nieuw artikel in de MBV
opgenomen dat de mogelijkheid biedt om voorzieningen te eisen ten behoeve van
binnenhuisdekking van het C2000-communicatiesysteem. Dit ten behoeve van het
goed kunnen functioneren van de hulpverleningsdiensten bij een calamiteit in een
voor publiek toegankelijke bouwwerk. In de dagelijkse praktijk kan het ontbreken van binnenhuisdekking soms leiden
tot bezwaarlijke situaties vanuit openbare orde en veiligheid. Dit is met name
het geval in voor het grote publiek toegankelijke bouwwerken, zoals
voetbalstadions, grote overdekte winkelcentra, luchthavengebouwen, stations en
ondergrondse bouwwerken zoals auto-, trein- of metrotunnels. Dit soort locaties
wordt in C2000-jargon aangeduid als Special Coverage Locations (SCL’s). In dat
geval kan soms vanuit de operationele werkwijze van de diensten volstaan worden
met plaatselijke en tijdelijke dekkingsmaatregelen zoals Direct Mode of
Operation (DMO) of met een zogenoemde DMO-TMO-gateway. Mochten deze maatregelen
voor de betreffende locatie niet voldoen, moet worden gezocht naar een meer
structurele oplossing voor adequate binnenhuisdekking. Uitgangspunt daarbij is
dat de eigenaar van de SCL voor die structurele oplossing zorgdraagt en dat de
kosten van aanschaf en bouw van de technische installatie en van het testen,
aansluiten en beheer ervan voor zijn rekening komen. Artikel 2.6.12 verplicht de
SCL-eigenaar tot het aanbrengen van de betreffende technische voorziening indien
dat naar het oordeel van het bevoegd gezag voor het goed kunnen functioneren van
hulpverleningsdiensten bij een calamiteit in dat bouwwerk noodzakelijk is. Of
die voorziening in een concreet geval noodzakelijk is, is van meerdere factoren
afhankelijk. In de eerste plaats dient de vraag beantwoord te worden of er
binnenhuisdekking moet zijn. Dit zal het geval zijn indien het bouwwerk voor het
grote publiek toegankelijk is en binnenhuisdekking vanuit het oogpunt van
openbare orde en veiligheid noodzakelijk is voor het goed kunnen functioneren
van de hulpverleningsdiensten bij een calamiteit in dat bouwwerk. Vervolgens
dient vastgesteld te worden of er automatisch al binnenhuisdekking is. Is die
dekking er niet (of niet in het gehele bouwwerk), dient te worden bepaald of DMO
of DMO-TMO een voldoende oplossing biedt. Pas wanneer dat laatste niet het geval
is, kan toepassing van artikel 2.6.12 aan de orde zijn. Paragraaf 7
Aansluitplicht op de nutsvoorzieningen Artikel 2.7.1 Eis tot aansluiting aan de
waterleiding De plicht tot aansluiting aan het distributienet van de waterleiding houdt niet
in dat het waterleidingbedrijf tot de levering van drinkwater verplicht is en
evenmin voor de aangeslotene de plicht tot het betrekken van drinkwater. De
plicht tot aansluiting aan het waterleidingnet houdt slechts de verplichting in
tot het doen treffen van de technische voorzieningen die het betrekken van
drinkwater mogelijk maken. Of water wordt geleverd, is afhankelijk van een met
het waterleidingbedrijf te sluiten contract. De voorwaarden waaronder dit
contract wordt gesloten, zijn veelal vervat in een afzonderlijke verordening op
de levering van drinkwater. In feite zal de aansluiting ook veelal door het
waterleidingbedrijf plaatsvinden en zullen de aansluiting van de
binnenhuisinstallatie aan het distributienet en de levering van drinkwater vaak
in hetzelfde contract zijn geregeld. Overigens moet men zich realiseren dat het onderhavige voorschrift geen
aansluiting op het waterleidingnet verplicht stelt in geval een
binnenhuisinstallatie voor drinkwater - als bedoeld in het genoemde
artikelnummer van het Bouwbesluit - ontbreekt. Dit kan zich voordoen wanneer
toepassing van de gelijkwaardigheidbepaling van het Bouwbesluit ertoe leidt dat
het aanbrengen van een alternatieve voorziening voor het betrekken van
drinkwater wordt toegestaan. Voor de wijze van meten van de afstand tot de dichtst bij zijnde leiding van
het openbare distributienet, zie artikel 2.7.7. Artikel 2.7.2 Eis tot
aansluiting aan het elektriciteitsnet De plicht tot aansluiting aan het elektriciteitsnet betreft niet alleen een
kwestie van comfort, maar ook één van veiligheid, met name brandveiligheid. Zie
voorts de toelichting op artikel 2.7.1. Artikel 2.7.3 Eis tot aansluiting aan
het aardgasnet Lid 1 De niet-vantoepassingverklaring voor bejaardenwoningen houdt verband met de
kans op ongevallen. Lid 2, onder b Het verlenen van ontheffing is denkbaar voor koopwoningen, indien de
eigenaar-bewoner geen aardgas wenst te gebruiken. Dit in tegenstelling tot
hetgeen het geval kan zijn voor huurwoningen, indien de gemeenteraad
geschiktheid van de woning voor het stoken en koken op de meest economische
brandstof noodzakelijk acht. Lid 2, onder c Een ontheffing voor woningen die worden aangesloten op de stads-, wijk- of
blokverwarming, kan door het bevoegd gezag worden geweigerd, indien een
gasaansluiting gewenst en mogelijk is in verband met het koken op aardgas. Zie voorts de toelichting op artikel 2.7.1. Artikel 2.7.3A (facultatief) Eis
tot aansluiting aan de publieke voorziening voor verwarming Kostenoverwegingen van de initiatiefnemer van een bouwproject kunnen botsen met
de milieu-overwegingen van de gemeenteraad. In dat geval is een titel gewenst om
de aansluiting op een stads- of wijkverwarmingsnet te kunnen afdwingen, ook al
is er reeds voorzien in een aansluiting op het aardgasnet. Artikel 2.7.4 Eis tot
aansluiting aan de openbare riolering Alternatief 1 Algemeen De gemeentelijke zorgplicht voor de doelmatige inzameling en het doelmatig
transport van het afvalwater dat vrijkomt binnen de gemeentegrenzen, is
neergelegd in artikel 10.15 van de Wet milieubeheer. De Bouwverordening, het
Lozingenbesluit bodembescherming en de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
richten zich op de lozers van afvalwater. Hieronder volgt een beknopte
beschrijving van deze regelgeving. Voor een uitgebreidere uiteenzetting
verwijzen wij naar de Leidraad riolering, module aanpak verspreide
afvalwaterlozingen, Samsom H.D. Tjeenk Willink, Alphen aan den Rijn
(losbladig). Voor nieuwbouw is de aansluitplicht op de riolering geregeld in artikel 2.7.4
van de MBV. Voor bestaande bouw is deze aansluitplicht geregeld in artikel
5.3.4. Genoemde artikelen bieden, in samenhang met de in artikel 40 van de
Woningwet gegeven omgevingsvergunning voor het bouwenplicht en het herziene
artikel 13 van de Woningwet, de mogelijkheid om de eigenaar van een bouwwerk te
verplichten om aan te sluiten op de riolering indien de afstand tussen de
openbare riolering en het dichtstbijzijnde deel van het bouwwerk 40 meter of
minder bedraagt. Het Lozingenbesluit bodembescherming stelt regels voor het lozen van afvalwater
in de bodem. Buiten bepaalde afstanden tot de riolering (afhankelijk van de
hoeveelheid afvalwater) staat het Lozingenbesluit bodembescherming een
individueel zuiveringssysteem toe. De eisen voor het lozen vanuit individuele
zuiveringssystemen in de bodem staan vermeld in de Uitvoeringsregeling
lozingenbesluit bodembescherming. Deze eisen zijn nader uitgewerkt in de publicatie van het Ministerie van VROM:
Individuele behandeling van afvalwater bij verspreide bebouwing; onderzoeksfase
4B: IBA-richtlijn (november 1991). Het lozen op oppervlaktewater wordt door de waterkwaliteitsbeheerder
gereguleerd op basis van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Voor het
lozen van huishoudelijk afvalwater is op 1 maart 1997 het WVO-Lozingenbesluit
huishoudelijk afvalwater in werking getreden (Stb. 1997, 27). De systematiek van
dit lozingenbesluit is vergelijkbaar met het Lozingenbesluit
bodembescherming. Lid 1 In gemeenten met een zgn. gescheiden rioolstelsel dienen de afvoerleidingen
voor hemelwater op het desbetreffende, afzonderlijke riool te worden
aangesloten. Het is ook zeer wel denkbaar om het hemelwater, afkomstig van de
daken van zeer grote gebouwen en/of afkomstig van zeer grote terreinen, niet op
het openbare riool te lozen, maar op oppervlaktewater e.d. Voor lozing op
oppervlaktewater is echter een vergunning vereist op grond van artikel 1, eerste
lid, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. De aanvrager van de omgevingsvergunning voor het bouwen kan de onder b genoemde
uitzondering op de aansluitplicht aan het gemeenteriool bovendien (laten)
gebruiken om het hemelwater op te slaan en in het kader van het duurzaam bouwen
te consumeren, waar drinkwater niet noodzakelijk is, zoals voor de
toiletspoeling, de wasmachine en het sproeien van de tuin. Zie bijvoorbeeld in
de losbladige uitgaven van het Nationaal pakket Duurzaam bouwen, uitgegeven en
regelmatig herzien door de Stichting Bouwresearch (SBR) te Rotterdam,
specificatieblad S 445. Lid 2, onder a Naast het geven van aanwijzigingen over plaats, hoogte en binnenmiddellijn van
de te realiseren aansluitleiding of aansluitleidingen is het gemeentelijk
bouwtoezicht op grond van het onderhavige voorschrift bevoegd: a. om te verbieden dat een hemelwaterafvoer op een druk- of vacuümriolering
wordt aangesloten; b. om te verplichten dat afzonderlijke aansluitingen worden gerealiseerd voor
enerzijds de hemelwaterafvoer en anderzijds de vuil-waterafvoer, indien in het
desbetreffende deel van de gemeente een gescheiden gemeentelijk rioolstelsel
aanwezig is. Lid 2, onder b Voor gebouwen met souterrains of kelders waarin zich sanitaire toestellen
bevinden, is het noodzakelijk dat het afvalwater door middel van een
rioolwaterpomp op het riool wordt geloosd. In sommige gevallen dienen dan tevens
voorzieningen tegen het terugvloeien van afvalwater te worden getroffen, waarbij
moet worden bedacht dat een terugslagklep wegens de mogelijkheid van aangroeiing
meestal een onvoldoende voorziening is. Lid 3 Ingevolge de Wet milieubeheer, laatst gewijzigd per 1 maart 1996, geldt als
hoofdregel dat het verboden is om afvalwater op een openbaar riool te lozen.
Uitzonderingen gelden voor: a. afvloeiend hemelwater; b. huishoudelijk afvalwater dat afkomstig is van normaal huishoudelijk
gebruik; c. bedrijfsafvalwater dat naar zijn aard overeenkomt met huishoudelijk
afvalwater en dat afkomstig is van normaal huishoudelijk gebruik. Voor lozingen die niet onder deze uitzonderingen vallen, gelden
standaardvoorschriften krachtens de Wet milieubeheer of een vergunningsvereiste
op grond van die wet. Indien zelfs afscheiding, verdunning, voorzuivering, koeling of dergelijke niet
tot het gewenste resultaat leiden, of de af te voeren hoeveelheden zo groot zijn
dat verstoring van de goede werking van de openbare riolering of de
zuiveringsinstallatie te verwachten is, kan worden geëist dat op andere wijze
wordt geloosd dan op het openbaar riool. In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer is bepaald wat het
bevoegd gezag is ten aanzien van de geldende of te stellen lozingsvoorschriften.
In het algemeen zijn dit voor de complexe categorie'n bedrijven niet langer het
bevoegd gezag, zoals tot 1 maart 1996 het geval was onder de werking van de
toenmalige gemeentelijke lozingsverordeningen riolering. Lid 4, onder a Voor lozing op oppervlaktewater is een vergunning of melding vereist op grond
van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Lid 4, onder b Indien bij een agrarisch bedrijf waar men de afvalstoffen voor
bedrijfsdoeleinden kan gebruiken, een voldoende ruime gier- of beerput wordt
gemaakt, kan het bevoegd gezag ontheffing van de verplichting tot aansluiting
aan het openbare riool verlenen. Alternatief 2 Lid 1 Voor de voorzieningen ter lozing van het hemelwater van het bouwwerk en het
terrein, zie artikel 2.7.5, alternatief 2. Leden 2 tot en met 4 Zie in alternatief 1 dezelfde lidnummers. Artikel 2.7.5 Aansluiting anders dan
aan de openbare riolering Alternatief 1 Lid 1, onder c Het verdient aanbeveling om de aanvrager van de omgevingsvergunning voor het
bouwen erop te wijzen dat voor lozing op oppervlaktewater een vergunning vereist
is ingevolge artikel 1, eerste lid, van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren. Lid 1, onder d In het belang van de goede werking van een rottingput (septic tank) dienen
daarop geen afvoerleidingen voor afvalwater zonder faecaliën, respectievelijk
hemelwater te worden aangesloten. Indien geen lozing op een waterloop met
behoorlijke doorstroming kan worden gerealiseerd, zal een zo goed mogelijke
andere oplossing moeten worden gezocht. Lid 2 Advies over de mogelijkheid van ontheffing kan worden gevraagd aan de
inspecteur van het staatstoezicht op de volksgezondheid voor de hygiëne van het
milieu. Zie voorts de toelichting op lid 1, onder c. Alternatief 2 Lid 2, onder b De voorgeschreven verplichting om het hemelwater niet op traditionele wijze af
te voeren naar het gemeenteriool of naar oppervlaktewater, maar naar een op het
eigen erf of terrein aan te leggen opvang- en bezinkingsvoorziening, berust op
milieuhygiënische overwegingen ('duurzaam bouwen'). Hiermee wordt beoogd om het
hemelwater aan de bodem toe te voegen om op deze wijze zo veel mogelijk bij te
dragen aan de instandhouding van het grondwaterpeil en het tegengaan van
verdroging van het milieu. Afhankelijk van de grootte van het erf en de bodemgesteldheid ter plaatse kan
bedoelde infiltratievoorziening bestaan uit een in de grond aangebrachte
infiltratieput, een drainage, een grindbak, een bezinkingsvijver of een daarmee
gelijk te stellen voorziening. Richtlijnen voor dergelijke voorzieningen kunnen
worden ontleend aan ISSO-publicatie nr. 70-1, Hemelwater binnen de perceelsgrens
- Ontwerp en uitvoering van voorzieningen ten behoeve van opvang, gebruik en
infiltratie van hemelwater binnen de perceelsgrens, uitgave Stichting
Bouwresearch (SBR), Rotterdam, september 2000 (telefoon 010-2065959). De aanvrager van de omgevingsvergunning voor het bouwen dient van tevoren te
(laten) onderzoeken welke van de genoemde infiltratievoorzieningen, gelet op de
ter plaatse aanwezige bodemgesteldheid en grondwaterstand, voor zijn bouwplan
geschikt is. Bij het ontwikkelen van een bestemmingsplan of grootschalig
bouwproject zal een dergelijk onderzoek in de praktijk reeds in het kader van
het vooronderzoek door de projectontwikkelaar zijn verricht en/of kunnen de
uitkomsten van gemeentewege beschikbaar worden gesteld. Lid 3, onder b Om verzakking van de te stichten of reeds aanwezige bouwwerken, alsmede
wateroverlast voor de belendende percelen te voorkomen moet de
infiltratievoorziening voor hemelwater zodanig op het eigen erf kunnen worden
gesitueerd dat voldoende afstand tot genoemde bouwwerken en de perceelgrenzen in
acht wordt genomen. Die afstand is geen vast gegeven, maar hangt af van de
hoeveelheid te lozen hemelwater in relatie tot de aard van de
infiltratievoorziening en de bodemgesteldheid ter plaatse. Op grond van de
terzake overgelegde of bij de gemeente aanwezige gegevens kan het bevoegd gezag
dan ook ontheffing verlenen van de verplichting tot het aanbrengen van een
infiltratievoorziening, indien de bodemgesteldheid, de grondwaterafvoer en/of de
geringe afmetingen van het erf daartoe aanleiding geven. Bij de keuze van een meer traditionele wijze van hemelwaterafvoer is overigens
van belang dat terwille van een goede werking van een rottingsput (septic tank)
daarop geen afvoerleidingen voor hemelwater mogen worden aangesloten. Artikel
2.7.6 Kwaliteit en dimensionering van buitenriolering op erven en terreinen Lid 3 In (delen van) gemeenten waar het afvalwater door middel van een gemeentelijk
rioolstelsel naar een rioolwaterzuiveringsinstallatie wordt afgevoerd, moet er -
met het oog op het in goede staat houden van dat rioolstelsel en de goede
werking van de zuiveringsinstallatie - op worden toegezien dat er in de
huisaansluitleidingen geen beerputten, rottingputten e.d. voorkomen. Lid 4 Zie voor een concretisering van de onderhavige eisen de Nederlandse
praktijkrichtlijn NPR 3218 'Buitenriolering onder vrij verval - Aanleg en
onderhoud' die in 1984 bij het Nederlands Normalisatie-instituut (NNI) is
verschenen. Hoewel de Nederlandse norm NEN 3215, uitgave 1997, 'Binnenriolering in woningen
en woongebouwen - Eisen en bepalingsmethoden' formeel slechts toepasbaar is op
binnenshuis gelegen afvoerleidingen, zal het duidelijk zijn dat de
dimensionering van enerzijds de grondleiding binnenshuis en anderzijds de daarop
aansluitende huisaansluitleiding op het eigen erf buitenshuis gelijk moet zijn.
Hetzelfde geldt mutatis mutandis voor de 'huis'-aansluitleidingen van niet tot
bewoning bestemde gebouwen. Lid 5 De dimensionering volgens lid 4 kan tot een grotere diameter van de
huisaansluitleiding ter plaatse van de aansluiting op het gemeentelijk
rioolstelsel leiden dan het minimum van 125 mm dat in het onderhavige lid is
voorgeschreven. Lid 6 Of de rioleringsmaterialen voldoen aan de kwaliteitseisen uit de genoemde
NEN-normen, blijkt in het algemeen uit de levering onder KOMO-keurmerk met
overlegging van een KOMO-certificaat. Uiteraard zijn in Europees verband daarmee
vergelijkbare keurmerken en certificaten ook acceptabel. 3 De melding vervallen Artikel 3.1 De wijze van melden vervallen Artikel 3.2 Welstandscriteria vervallen 4 Plichten tijdens en bij voltooiing van de bouw en bij ingebruikneming van een
bouwwerk Algemeen Dit hoofdstuk bevat een serie uiteenlopende plichten die in tegenstelling tot
de voorgaande hoofdstukken geen betrekking hebben op de vergunning(procedure),
maar uitsluitend op de fasen van bouwen, voltooien en in gebruik nemen van een
bouwwerk. De artikelen 4.6 tot en met 4.11 en 4.13 en 4.15 hebben betrekking op
alle bouwactiviteiten, dus zowel vergunningvrij als vergunningplichtig. Vanaf 1
april 2007 is artikel 7b Woningwet van kracht, waarin verplichtingen in de vorm
van algemene verbodsbepalingen zijn opgenomen met betrekking tot de
voorschriften uit de bouwverordening die van toepassing zijn op onder meer het
bouwen en het gebruik van een bouwwerk, standplaats of een open erf of terrein.
Bovendien verbiedt het herziene artikel 40, eerste lid Woningwet zowel het
bouwen zonder of in afwijking van een verleende omgevingsvergunning voor het
bouwen (sub a), als het in stand laten van een bouwwerk of deel daarvan dat
gebouwd is zonder of in afwijking van een verleende omgevingsvergunning voor het
bouwen (sub b). Als gevolg van de gewijzigde systematiek van de Woningwet is een
verbod tot ingebruikneming zoals tot en met de 11e serie wijzigingen opgenomen
was in artikel 4.14 van de Model-bouwverordening niet langer noodzakelijk. Op
grond van artikel 7b juncto artikel 40, eerste lid Woningwet kan het bevoegd
gezag indien nodig het gebruik van het voltooide bouwwerk beletten. Het verbod
leidt in geval van niet-naleving van de voorschriften van de bouwverordening tot
een overtreding waartegen direct handhavend kan worden opgetreden. Overtreding
van een verbod van artikel 7b Woningwet is per 1 april 2007 strafbaar gesteld in
artikel 1a, onder 2, van de Wet op de economische delicten (WED). Structuur van de voorschriften Het merendeel van de voorschriften in dit hoofdstuk betreft preventieve
handelingen of het nalaten van handelingen teneinde (tijdige) controle door het
bouwtoezicht of anderen mogelijk te maken. Dit betreft de artikelen 4.1 tot en
met 4.6 en 4.13. Andere bepalingen van dit hoofdstuk zijn gericht op het voorkomen van nadelige
effecten van het bouwen op de omgeving (bijv. veiligheid, grondwaterstand,
hinder, afscheiding bouwterrein) in casu de artikelen 4.7 tot en met 4.10.
Artikel 4.11 tenslotte is specifiek gericht op het bouwafval. Een goede afronding van de bouwfase wordt beoogd met artikel 4.12 over de
gereedmelding van een bouwwerk. De ingebruikneming van een bouwwerk wordt sinds
1 april 2007 geregeld in artikel 7b Woningwet. De veiligheidsvoorschriften - de artikelen 4.8 tot en met 4.10 - gelden
ingevolge artikel 8.3.1 eveneens voor het slopen en het sloopterrein. Handhaving van de voorschriften De voorschriften uit dit hoofdstuk zijn per 1 april 2007 op grond van artikel
7b van de Woningwet rechtstreeks werkende bepalingen. Zie ook de algemene
toelichting bij Hoofdstuk 11. Het niet verrichten van opmetingen, ontgravingen enz. als bedoeld in artikel
4.6 kan grond zijn voor het toepassen van bestuursdwang. Criteria voor veiligheid en hinder gelden steeds voor de omgeving. Deze
bepalingen hebben geen betrekking op de arbeidsomstandigheden. Daarvoor gelden
andere regels en met de handhaving daarvan is de Arbeidsinspectie belast.
Artikel 4.1 Intrekking omgevingsvergunning voor het bouwen bij niet-tijdige
start of tussentijdse staking van bouwwerkzaamheden De gronden waarop een omgevingsvergunning voor het bouwen kan worden
ingetrokken staan limitatief in artikel 59 van de Woningwet. De
intrekkingsgronden zijn vanaf 1 januari 2003 in de Woningwet uitgebreid. In
verband met het Besluit indieningsvereisten en het gewijzigde artikel 56
Woningwet kan een omgevingsvergunning voor het bouwen tevens worden ingetrokken
indien voorgeschreven gegevens niet tijdig zijn overgelegd nadat de
omgevingsvergunning voor het bouwen is verleend. Voorts kan een
omgevingsvergunning voor het bouwen gedeeltelijk worden ingetrokken. Indien
bijvoorbeeld onvolledige gegevens zijn verstrekt, kan het zo zijn dat slechts
een gedeeltelijke intrekking van de omgevingsvergunning voor het bouwen op haar
plaats is. Bovendien is toegevoegd dat de omgevingsvergunning voor het bouwen
kan worden ingetrokken op verzoek van de vergunninghouder; iets wat trouwens in
de praktijk al gebruikelijk was (bijvoorbeeld ten behoeve van eventuele
gedeeltelijke restitutie van leges). Van belang is voorts dat in het zesde lid onder b van het nieuwe artikel 56a
van de Woningwet een aanvullende intrekkingsgrond is opgenomen. De termijn van
26 weken is gelijk aan die van de MBV 1965. De uit jurisprudentie voortkomende
plicht om de vergunninghouder te horen alvorens wordt besloten tot intrekking
van een vergunning is nu als voorschrift vastgelegd in artikel 4:8 Awb. Het
intrekken van een begunstigende beschikking zoals een bouwver-gunning dient
omgeven te zijn met de nodige waarborgen ter bescherming van de rechtszekerheid
van de houder der vergunning. Binnen afzienbare tijd wordt artikel 59 van de Woningwet gewijzigd teneinde het
mogelijk te maken de omgevingsvergunning voor het bouwen in te trekken naar
aanleiding van een integriteitsbeoordeling Wet BIBOB. Artikel 4.2 Op het
bouwterrein verplicht aanwezige bescheiden Hoewel de instantie die toeziet op de naleving van verleende vergunningen en
ontheffingen, op de hoogte kan zijn van de inhoud van deze bescheiden is toch de
plicht opgenomen om op het bouwterrein deze bescheiden aanwezig te hebben en op
verzoek aan het bouwtoezicht ter inzage te geven. Het verplicht aanwezig zijn
van deze bescheiden voorkomt discussie over wat in die bescheiden is
voorgeschreven de tekst is immers voorhanden en voorkomt dat de uitvoerder op
het bouwterrein zegt de inhoud van de bescheiden niet te kennen. Sub a Onder het begrip 'omgevingsvergunning voor het bouwen' in de zin van dit
artikel vallen tevens de bij de verlening teruggegeven bouwtekeningen,
berekeningen e.d., die niet strijdig zijn bevonden met de voorschriften en dus
moeten worden gehanteerd bij de bouwwerkzaamheden. Sub b Deze vergunningen en ontheffingen zijn hier slechts bedoeld voor zover deze
bouwkundige consequenties hebben. Deze vergunningen en vrijstellingen kunnen
betrekking hebben op bij voorbeeld een aanlegvergunning of op beschikkingen van
de rijks- of provinciale overheid. Sub d Het aanwezig hebben van een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet, dan wel een
besluit tot toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder
dwangsom is nodig, omdat voor bouwen op grond van voornoemde besluiten geen
omgevingsvergunning voor het bouwen is vereist krachtens artikel 43, eerste lid,
letter a van de Woningwet. Wanneer bouwen en (gedeeltelijk) slopen samengaan moet ingevolge artikel 8.3.2
ook de sloopvergunning op het bouw- en sloopterrein aanwezig zijn. Artikel 4.3
Wijzigingen in gegevens bouwregistratie Vervallen. Artikel 4.4 Het uitzetten van de bouw De woorden 'voor zover nodig' zijn opgenomen, omdat er ook gevallen voorkomen,
waarin geen behoefte bestaat aan het aangeven van de rooilijnen, bij voorbeeld
bij een verbouwing. Artikel 4.5 Kennisgeving aan het bouwtoezicht van start van
(onderdelen van) de bouwwerkzaamheden De strekking van dit artikel is het bouwtoezicht gelegenheid te geven tot
tijdige controle. Lid 1, sub a Indien ontgravingwerkzaamheden worden aangekondigd verdient het aanbeveling het
regionale Kabels- en leidingeninformatiecentrum (KLIC) in te lichten ter
voorkoming van schade aan leidingen. Lid 3 In het kader van de terugdringing van administratieve lasten wordt geadviseerd
terughoudend gebruik te maken van de schriftelijke melding door vergunninghouder
en deze melding telefonisch of digitaal (e-mail) te verlangen. Artikel 4.6
Opmetingen, ontgravingen, opbrekingen en onderzoekingen Dit artikel heeft voornamelijk betrekking op gevallen waarin het bouwtoezicht
vermoedt, dat ondeugdelijke constructies of materialen aan het oog zijn
onttrokken of ondeugdelijk zijn verwerkt. In het algemeen zullen de kosten van
de hier bedoelde werkzaamheden, die de bouwer verplicht is te verrichten of te
doen verrichten, voor diens rekening komen. Degene die bouwt heeft het immers
zelf in de hand om voor de aanvang van bepaalde werkzaamheden tijdig het
bouwtoezicht te informeren en overigens conform de vergunning, het Bouwbesluit
en de bouwverordening te werken. Specifieke controlewerkzaamheden buiten dit
artikel om komen voor rekening van de controlerende instantie, c.q. de
gemeente. Dit artikel geldt als aanvulling op de algemene bevoegdheid tot het verrichten
van onderzoek, opneming en monsterneming van artikel 5:18 van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb). Pas wanneer de Awb onvoldoende houvast biedt om
bijvoorbeeld bouwkundige constructies op of open te breken, wordt dit artikel
van de bouwverordening toegepast. Artikel 4.7 Bemalen van bouwputten Het belang dat hier wordt gediend is de veiligheid van bouwwerken. Dit is een
publiekrechtelijk belang. Dit artikel ziet niet op eventuele schade in
privaatrechtelijke zin. De redactie van dit artikel is in vergelijking met de
MBV 1965 enigszins aangepast, doch dit betreft geen verandering in de bedoeling
van dit artikel, noch een trendbreuk in het beleid. De hoeveelheid aan de bodem te onttrekken water is hier doorslaggevend. Indien
de onttrekking zodanige vormen aanneemt, dat ook andere belangen dan de in dit
artikel genoemde kunnen worden geschaad, zal daarop met behulp van andere, niet
in deze verordening neergelegde bepalingen moeten worden toegezien. Gedacht kan
worden aan een waterwingebied. Onder de hierboven bedoelde andere bepalingen kan met name worden verstaan:
zowel voor het mogen bemalen van een bouwput als voor het mogen lozen van het
aldus opgepompte grondwater is een vergunning vereist. De grondslag voor de
vergunning voor het bemalen van een bouwput c.q. het onttrekken van grondwater
staat in de Grondwaterwet en de provinciale grondwaterverordeningen.
Laatstgenoemde verordeningen bevatten overigens in het algemeen een uitzondering
op het vergunningvereiste voor het kortstondig droog houden van een bouwput,
mits nader in die verordeningen omschreven beperkte hoeveelheden grondwater
worden onttrokken. De lozing van het opgepompte water kan aan een
vergunningsvereiste of standaardvoorschriften zijn gebonden ingevolge de Wet
milieubeheer of de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Artikel 4.8
Veiligheid op het bouwterrein Het onderhavige voorschrift betreft niet de veiligheid van de werknemers op de
bouwplaats, want deze valt onder de Arbowet (Arbeidsinspectie), maar de
veiligheid van voorbijgangers en belendingen. Lid 1 De in dit lid bedoelde veiligheidsmaatregelen omvatten mede de maatregelen, die
bij voorbeeld moeten worden genomen bij het oprichten en strijken van een
heistelling, het transport van bouwmaterialen boven de weg, de afdamming van
bouwputten, het zandstralen en het uitvoeren van stutwerk. Wat betreft de
veiligheid van elektrische installaties op bouwwerken, zie NEN 1010. De controle
op de naleving van laatstgenoemde eisen berust bij de Arbeidsinspectie en bij
het elektriciteitsbedrijf. Tot de achtste serie wijzigingen waren de indieningsvereisten behorende bij een
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen, waaronder een
bouwveiligheidsplan, opgenomen in artikel 2.1.6, eerste lid, MBV. Sinds 1
januari 2003 bevat artikel 1.2.5 van de bijlage bij het Besluit
indieningsvereisten regels over het indienen van een bouwveiligheidsplan. Of er
bij een omgevingsvergunning voor het bouwen een bouwveiligheidsplan moet zijn en
aan welke eisen dat plan moet voldoen, is geregeld in het onderhavige artikel
van de MBV. Voorzover de te nemen maatregelen in het bouwveiligheidsplan
afwijken van de voorschriften in dit artikel, gaan de bepalingen van het
bouwveiligheidsplan voor. Leden 2 en 3 Aan deze bepaling kan worden geacht te zijn voldaan wanneer de
schakelapparatuur zich bevindt in een kastje of een andere ruimte dat (die)
gedurende de bedoelde tijdsperioden op deugdelijke wijze is afgesloten. Artikel
4.9 Afscheiding van het bouwterrein Het afscheiden van een bouwterrein dient ertoe onbevoegden van het terrein te
weren en te voorkomen dat mensen - en vooral spelende kinderen - op een
bouwterrein een ongeval overkomt. Dit motief geldt ook voor de eis in het derde
lid, dat een niet afgescheiden bouwterrein moet worden bewaakt, tenzij het
bouwtoezicht dit niet nodig oordeelt. Ook over de vorm van de bewaking:
permanent aanwezig zijn of surveillance door een bewakingsdienst, beslist het
bouwtoezicht. In de regel vindt overleg plaats met de bouwer. De verkeersveiligheid dient krachtens het tweede lid voldoende te zijn
gewaarborgd. Artikel 4.10 Veiligheid van hulpmiddelen en het voorkomen van
hinder De bepaling beoogt de veiligheid te verhogen en schade en ernstige hinder voor
de omgeving te voorkomen. Zie onder 'handhaving van de voorschriften', in het
algemene gedeelte van de toelichting op dit hoofdstuk, hetgeen is gesteld ten
aanzien van de arbeidsomstandigheden. Artikel 4.11 Bouwafval Algemeen Dit artikel regelt hoe moet worden omgegaan met bouwafval. De Woningwet eist
geen regeling omtrent het bouwafval, maar laat wel toe dat de bouwverordening
dit regelt. Hoofdstuk 8 gaat over het sloopafval. Uitgangspunt voor het verplicht stellen van het op de bouwplaats scheiden van
afvalstoffen in fracties is dat een afvalstof in hogere regelgeving als
gevaarlijk is gekwalificeerd en uit hoofde van een doelmatige verwijdering bij
de bron moet worden gescheiden, dan wel dat een afvalstof slechts voor
hergebruik geschikt is, indien deze schoon blijft en niet vermengd wordt met
ander afval. a Gevaarlijke afvalstoffen Gevaarlijke afvalstoffen moeten krachtens wettelijk voorschrift apart worden
gehouden. Een anti-mengclausule in in het derde lid van artikel 4 van de
Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL; Stcr. 17 augustus 2001, nr. 158,
blz. 9), verbiedt het mengen van gevaarlijk afval met ander afval (zgn.
verdunnen). Eenmaal gescheiden afvalstoffen dienen ook daarna gescheiden te
blijven. Daartoe verplicht de Regeling scheiden en gescheiden houden die is
gebaseerd op de Wet milieubeheer. De doe-het-zelver kan geringe hoeveelheden
gevaarlijk (chemisch) afval thuis in de chemobox doen en op deze wijze
gescheiden afvoeren via de van gemeentewege georganiseerde inzameling van klein
chemisch afval van huishoudens. b en c Glaswol en steenwol Glaswol en steenwol (minerale wol) worden door of vanwege de leverancier
ingezameld. Steenwolresten worden verzameld in een zogeheten 'big bag' (een
stevige zak met een inhoud van 1 m3) of een zak van 200 liter. De ondergrens van 1 m3 per bouwproject is ingesteld om geen onevenredige kosten
te veroorzaken. Onder het begrip 'bouwproject' wordt verstaan het geheel van
bouwwerkzaamheden waarvoor een en dezelfde omgevingsvergunning voor het bouwen
is verleend. Glaswol komt niet in grote hoeveelheden vrij bij de bouw, zodat de plicht tot
scheiden slechts bij grotere isolatiewerkzaamheden effectief zal zijn. d Overig afval Voor het overige bouwafval blijkt er een financiële impuls aanwezig die
bewerkstelligt dat een scheiding in afzonderlijke fracties plaatsvindt. De
onderhavige overige afvalstoffen moeten worden afgevoerd naar een inrichting die
op grond van de milieuwetgeving bevoegd is om deze stoffen in ontvangst te
nemen. Wanneer is iets afval? Zodra op een bouwplaats materialen of stoffen worden gedeponeerd in een
afvalbak is er sprake van bouwafval. Restanten van materialen en stoffen die
apart worden gelegd om later nog te kunnen gebruiken zijn dus (nog) geen
afval. Acceptatievoorwaarden en marktwerking De verplicht uit het bouwafval op de bouwplaats te scheiden fracties gelden als
ondergrens. Het staat degene die bouwt dus vrij een verdergaande scheiding toe
te passen. De marktpartijen opdrachtgever en aannemer zullen veelal op basis van
economische motieven besluiten tot een verdergaande scheiding. Hierbij zullen
prijzen worden vergeleken en zal bij een verdergaande scheiding dikwijls een
gunstiger prijs- en kostenverhouding gelden. Indien een verdergaande scheiding
plaatsvindt, geldt onverkort het voorschrift dat moet worden afgevoerd naar een
bewerkingsinrichting die bevoegd is deze afvalstoffen te ontvangen. De fractie
overig afval moet in het algemeen worden afgevoerd naar een sorteerinrichting.
Als sorteerinrichting worden ter zake ook verstaan inrichtingen onder de naam
overslagbedrijf of gemeentelijke milieustraat. Voorwaarde is dat het
overslagbedrijf c.q. de milieustraat op grond van zijn vergunning bevoegd is tot
ontvangst van de afvalstoffen. Niet alle overslagbedrijven c.q. milieustraten
zijn bevoegd tot ontvangst van bedrijfsafvalstoffen. Om de marktpartijen niet voor de voeten te lopen is afgezien van een zeer
gedetailleerde regelgeving. Tevens zou de effectiviteit van de regeling in het
gedrang komen, wanneer in de voorschriften andere verplichtingen zouden worden
opgelegd dan die voortvloeien uit de acceptatievoorwaarden van de ontvanger
(bewerker, sorteerder, inzamelaar enz.). Het verdient dan ook aanbeveling om
nauwkeurig kennis te nemen van de acceptatie-eisen en de eventuele veranderingen
daarin. Afvoeren en overdragen van bouwafval De formulering 'gescheiden houden op de bouwplaats' heeft vooral ten doel om
het mengen van reeds uitgesorteerde fracties bij het gereed maken voor transport
vanaf het werk te verbieden. Voor een wijze van vervoer die bevorderlijk is voor
het hergebruik van materialen, geldt andere wetgeving dan de bouwverordening,
waarbij met name te denken valt aan de provinciale milieuverordening. Uit dien
hoofde moet het bouwafval worden afgevoerd naar een bewerkings- of
verwerkingsinrichting, respectievelijk een inzamelaar die op grond van de Wet
milieubeheer bevoegd is deze afvalstoffen te ontvangen. De afvoer naar een stortplaats gebeurt doorgaans niet rechtstreeks vanaf de
bouwplaats. Het Besluit stortverbod afvalstoffen bevat namelijk sinds 1 april
1997 een stortverbod voor herbruikbaar bouw- en sloopafval. Particulieren die
geringe hoeveelheden bouw- en sloopafval zelf wegbrengen, kunnen terecht bij
sorteerbedrijven en gemeentelijke milieustraten, veelal ook op
zaterdagmorgen. Volledigheidshalve zij opgemerkt dat het stortverbod niet geldt voor asbest,
waarvoor juist een stortplicht geldt. Asbest is in het onderhavige artikel over
bouwafval niet genoemd, omdat het als bouwmateriaal niet meer is
toegelaten. Terugleveren aan de leverancier of fabrikant Er zijn enkele bouwstoffen waarvan het restant/afval wordt teruggeleverd aan de
fabrikant c.q. de leverancier. Voor deze situatie geldt een uitzondering op de
regel dat op de bouwplaats gescheiden fracties naar een bewerkingsinrichting of
anders naar een sorteerinrichting moeten worden afgevoerd. Rechtstreekse
retourlevering waarbij het product dient als grondstof voor nieuwe producten
wordt zinvol geacht. Sorteerinrichting Afvoeren van ongesorteerd bouwafval, de zogeheten fractie overig afval, is -
voorzover het uit meer dan één afvalstof bestaat - alleen toegestaan naar een
sorteerinrichting, die bevoegd is de desbetreffende afvalstoffen ongesorteerd te
ontvangen. Een sorteerbedrijf dient zich in het algemeen naast de
beoordelingsrichtlijn voor de certificering van sorteerbedrijven te houden aan
de Regeling niet-herbruikbaar bouw- en sloopafval (Stcrt. 31, 13 februari 1996).
Hierin worden de volgende afvalstromen aangeduid als herbruikbaar: harde
steenachtige materialen, ferro en non-ferro metalen, massief niet-verduurzaamd
hout, papier/karton, LDPE-folie, kunststofgevelelementen of delen daarvan en
kunststofleidingbuizen. Voor deze stromen ligt uitsortering voor de hand, hetzij
aan de bron, hetzij achteraf in een sorteerinrichting. Voor papier/karton en kunststoffen is de mogelijkheid van uitsorteren bij een
sorteerbedrijf volledig operationeel. Voor de retourname van reststoffen van
gipsblokken en gipskartonplaten heeft de Nederlandse Branchevereniging voor Gips
(NBVG) in samenwerking met de gipsproducenten een systeem scheiden en schoon
afvoeren ontwikkeld. Voor steenwol is deze mogelijkheid enigszins operationeel
en voor EPS ('piepschuim') en gipsblokken nog niet, vanwege het nietoperationeel
zijn van een retoursysteem (stand van zaken medio 1997). Overigens geldt voor
zowel steenwol als EPS dat zij meestal slechts in geringe mate in bouwafval
voorkomen. Voor diverse specifieke kunststofafvalstromen zijn bewerkingssystemen
ontwikkeld. Bij de aflevering aan bouwbedrijven kunnen transporteurs van
aangeschafte bouwmaterialen de inname aanbieden van LDPE en LDPE-folie. Via de
Stichting KNAPZAK nemen enkele kunststofverwerkers deze kunststoffen zowel van
transporteurs als van sorteerbedrijven in voor reclycing. De thermoplasten PVC, PE en PP (buismaterialen) kunnen door sorteerbedrijven
voor verwerking worden aangeboden aan twee leden van de Vereniging van
Kunststofleidingsystemen (FKS) te Amsterdam. Voor kunststof gevelelementen
kunnen sorteerbedrijven gebruik maken van het recyclingsysteem van de Stichting
Recycling VKG te Zoetermeer. Een verwerkingssysteem voor kitkokers,
verfverpakking en snoerband (PP-materialen) is operationeel bij B & R
Recycling BV te Middelharnis. Mee terugnemen naar de werf Uitdrukkelijk is bepaald dat degene die bedrijfsmatig bouwwerkzaamheden
verricht, de aannemer, een geringe hoeveelheid bouwafval mee terug mag nemen
naar zijn bedrijf voor tijdelijke opslag. Deze bevoegdheid sluit aan op de
bestaande praktijk. Het formaliseren ervan wordt gezien als van groot praktisch
nut. Overigens kan het zijn dat voor deze opslag een vergunning is vereist op
grond van de Wet milieubeheer. De term tijdelijke opslag duidt erop dat dit
afval vervolgens in het algemeen wel moet worden afgevoerd naar een
sorteerbedrijf. De plicht om zgn. EURAL-stoffen gescheiden te houden van andere
stoffen, de anti-mengclausule, blijft onverkort van kracht, evenals de plicht
tot het afvoeren van deze stoffen naar een depot of ze overdragen aan een
inzamelaar die voor de inname van deze stoffen bevoegd is. Enkele specifieke begrippen Met de term 'bevoegd is...... te ontvangen' wordt gedoeld op de aanwezigheid
van een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer, voorzover een milieuvergunning
bij die wet verplicht is gesteld. Onder 'inzamelaar' wordt verstaan degene die bevoegd is een afvalproduct in te
zamelen met het oog op hergebruik of teruglevering naar de producent. Voor
enkele deelstromen kunststoffen bestaat een dergelijk inzamelsysteem. Zie de
toelichting van artikel 8.1.1 Ad c onder het kopje Inzamel- en recyclingsystemen
voor kunststoffen. Lid 1 De gevaarlijke fractie uit het bouwafval moet bij de bron - dit is op het
terrein - worden gescheiden van het overige bouwafval. In een later stadium
scheiden levert veel moeilijkheden op en lukt maar ten dele. Voor de
verwijdering van het gevaarlijk afval gelden de regels van de Wet milieubeheer.
De strekking van dit lid is mede dat de inrichting waarheen het gevaarlijk afval
gaat moet beschikken over een adequate vergunning op grond van de Wet
milieubeheer. Er bestaat keuzevrijheid naar welk bedrijf wordt afgevoerd. In de
praktijk komt het bepaalde in dit lid erop neer dat gevaarlijk bouwafval niet
naar een stortplaats gaat. Stortplaatsen zijn vrijwel nooit bevoegd de hier
bedoelde stoffen in ontvangst te nemen. Voor sommige gevaarlijke afvalstoffen is
verbranden de beste oplossing. Voor de handhaving is het van belang dat het begrip 'gevaarlijk' uniform wordt
uitgelegd. De verwijzing naar de als gevaarlijk aangeduide afvalstoffen van
hoofdstuk 17 van de Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL; Stcr. 17
augustus 2001, nr. 158, blz. 9) - in werking getreden op 1 mei 2002 - voorziet
hierin. In artikel 1.1 van de Wet milieubeheer wordt verwezen naar dit
besluit. De EURAL vervangt het Besluit aanwijzing gevaarlijke afvalstoffen (BAGA) (Stb.
1993, 617) dat van 1 januari 1994 tot 1 mei 2002 gold. De EURAL wijkt
inhoudelijk voor wat betreft de lijst gevaarlijke afvalstoffen nauwelijks af van
het BAGA. Hoofdstuk 17 van de lijst gaat over het bouw- en sloopafval. De
Nederlandstalige versie van de lijst is als bijlage 5 opgenomen in de publicatie
'Handreiking Eural; Europese afvalstoffenlijst' van het ministerie van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van september 2001. De in
deze lijst met een asterisk (*) aangeduide nummers zijn gevaarlijke
afvalstoffen. Voor het verwijderen (slopen) van asbest en asbesthoudende
materialen geldt het Asbestverwijderingsbesluit. Vergunningvoorwaarden Het is toegestaan over de exacte wijze van scheiden, opslaan en afvoeren,
uitsluitend wanneer dit is bedoeld ter uitvoering van de in het eerste lid
genoemde fracties, voorwaarden aan de omgevingsvergunning voor het bouwen te
verbinden. Deze voorwaarden betreffen aspecten die niet in een algemene regeling
als de verordening thuis horen maar zijn toegesneden op de concrete situatie.
Dit kan bijvoorbeeld betreffen het niet bij elkaar brengen van bepaalde soorten
gevaarlijk (chemisch) afval. Niet al het gevaarlijk afval kan door elkaar in één
bak worden gedeponeerd. Het is zinvol aan te geven welke stoffen niet bij elkaar
mogen en op welke wijze c.q. onder welke condities de (tijdelijke) opslag op de
bouwplaats moet geschieden. In de regel eist de inzamelaar c.q. vervoerder al de
wijze van scheiden en verpakken van de risicodragende stoffen. De bakken -
sommige typen onderverdeeld in compartimenten - zijn vaak eigendom van de
inzamelaar/vervoerder. De overheid kan de eventuele vergunningvoorwaarden hierop
afstemmen. Het is niet toegestaan voorwaarden aan de omgevingsvergunning voor het bouwen
te verbinden die ertoe strekken nog andere fracties verplicht op de bouwplaats
te scheiden dan die vermeld staan in het eerste lid. In het algemeen komt men
dan in strijd met het derde lid van artikel 56 van de Woningwet. Om redenen van veiligheid en verwerking mogen bepaalde stoffen niet bij elkaar.
Dit zijn globaal aangeduid: een ontstekingsbron (batterijen) niet combineren met
een brand- of explosiebron (houtverduurzamingsmiddelen, lijmen, verven,
verdunningsmiddelen, harders, versnellers, vertragers enz.), logen, basen en
zuren (zoutzuur komt vrij bij de afbouw) niet combineren met een ontstekingsbron
noch met een brand- of explosiebron. Omdat bouw- en sloopafval veel samenhang vertoont, verdient het aanbeveling bij
het lezen van deze toelichting ook (delen van) de toelichting op hoofdstuk 8,
het slopen, te betrekken. Artikel 4.12 Gereedmelding van (onderdelen van) de
bouwwerkzaamheden De gereedmelding is nodig om het bouwtoezicht in de gelegenheid te stellen
spoedig daarna controles uit te voeren. Voorts is de gereedmelding een
voorwaarde voor het in gebruik mogen nemen of geven van het bouwwerk ingevolge
artikel 7b Woningwet. Lid 1 Het controleren van leidingdoorvoeren en aansluitpunten is veelal in een latere
fase van de bouw niet effectief of althans niet zonder extra graafwerkzaamheden
mogelijk. Daarom geldt de eis van onmiddellijke melding. Het controleren van de thermische isolatie op kwaliteit en dikte overeenkomstig
de uitkomst van de berekening van de energieprestatiecoëfficiënt, zoals voor de
desbetreffende categorie gebouwen voorgeschreven in het Bouwbesluit 2003, is
eveneens slechts effectief mogelijk, voordat deze isolatie aan het oog is
onttrokken door het opmetselen van het buitenspouwblad van een wand, door het
afpleisteren van de isolatie of het aanbrengen van een andere afwerkconstructie.
Overigens stelde SenterNovem in opdracht van het ministerie van VROM in februari
2007 een gratis informatiemap met onder meer een checklist en een rekenlineaal
samen om de buitendienstinspecteur van het gemeentelijk bouwtoezicht bij zijn
bouwplaatscontroles op de energieprestatienormering te ondersteunen. Raadpleeg,
voor zover in de eigen gemeente in het ongerede geraakt of in onvoldoende
exemplaren aanwezig, daarvoor www.senternovem.nl/epn/handhaving of neem contact
op met de Helpdesk Gemeenten van SenterNovem, gemeenten@senternovem.nl of 030
239 35 33. Lid 2 Teneinde de voortgang van de bouw niet te lang op te houden, is een termijn van
twee dagen vermeld, waarbinnen het mogelijk is dat het bouwtoezicht de
noodzakelijke of gewenste controles uitvoert. Lid 3 Voor zover in de voorwaarden van de omgevingsvergunning voor het bouwen niet
anders is gesteld, geldt ook hier de termijn van twee dagen. Artikel 4.13 Melden van werken bij lage temperaturen Voor de toepassing van dit artikel kan NEN 6722, uitgave 1989, (Voorschriften
Betonuitvoering (VBU)) een goed hulpmiddel zijn. Artikel 4.14 Verbod tot
ingebruikneming Vervallen. 5 Staat van open erven en terreinen, brandveiligheidinstallaties,
aansluiting op de nutsvoorzieningen en het weren van schadelijk en hinderlijk
gedierte Paragraaf 1 Staat van open erven en terreinen Algemeen In deze verordening is in aansluiting op het Bouwbesluit een onderscheid
gemaakt in de eisen die gelden voor het bouwen en de eisen die gelden voor
bestaande bouwwerken, zo ook de staat waarin open erven en terreinen behoren te
verkeren. Overtreding van de bepalingen van dit hoofdstuk is een reden voor het
opleggen van een plicht tot het treffen van voorzieningen op grond van artikel
13 Woningwet dan wel het toepassen van bestuursdwang of het opleggen van een
last onder dwangsom. Voor de situaties die al bestonden voor het in werking
treden van de artikelen 5.1.2 en 5.1.3 moet worden afgewogen of de verlangde
voorzieningen ter plekke mogelijk zijn en of het alsnog opleggen van een plicht
tot het treffen van die voorzieningen redelijk is. De artikelen 5.1.2 en 5.1.3
zijn nagenoeg gelijk aan de artikelen 2.5.3 en 2.5.4 van hoofdstuk 2, de
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. Op die plek fungeren de eisen
als een toets voor aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen. De
bepalingen van dit hoofdstuk richten zich op de staat of toestand van een open
erf of terrein en niet op het gebruik daarvan. Het gebruik van open erven en terreinen wordt geregeld in hoofdstuk 7. Zo sluit artikel 5.1.1 nauw aan bij artikel 7.3.2. Artikel 5.1.1 Staat van
onderhoud van open erven en terreinen De tekst van dit artikel is overgenomen uit artikel 299 MBV 1965. Van een onvoldoende staat van een open erf of terrein is bij voorbeeld sprake,
indien een open erf of terrein verontreinigd is. Deze verontreiniging kan een
gevolg zijn van het gebruik van een ander terrein of van een gebrek aan een
bouwwerk. De onvoldoende staat van een terrein kan ook worden veroorzaakt door
overvloedige begroeiing, waardoor de lichttoetreding tot een gebouw wordt
belemmerd of de veiligheid van het verkeer (gebrek aan uitzicht) in gevaar komt.
Over de mogelijkheid van aanschrijving op grond van dit artikel in de MBV 1965
gaat de uitspraak van ARRS 21 april 1987, W/RvS/03.85.6262. Artikel 5.1.2
Bereikbaarheid van gebouwen voor wegverkeer. Brandblusvoorzieningen Zie de toelichting op artikel 2.5.3. Bij het toepassen van bestuurdwang of het opleggen van een last onder dwangsom
wegens strijd met artikel 7b, eerste lid, onder d, van de Woningwet, juncto het
onderhavige artikel 5.1.2, eerste en tweede lid, ware rekening te houden met het
bepaalde in artikel 12.3 van deze bouwverordening. Artikel 5.1.3 Bereikbaarheid
van gebouwen voor gehandicapten Zie de toelichting op artikel 2.5.4. Paragraaf 2 Staat van
brandveiligheidinstallaties en vluchtrouteaanduidingen Artikel 5.2.1
Voorschriften inzake brandveiligheidsinstallaties en
vluchtrouteaanduidingen Overeenkomstig de systematiek van de Woningwet is het noodzakelijk om eisen te
stellen omtrent de staat van bestaande gebouwen, indien eisen worden gesteld aan
te bouwen gebouwen. Ten aanzien van de brandmeldinstallaties, de
ontruimingsalarminstallaties en de vluchtrouteaanduidingen gelden voor de
bestaande bouw dezelfde eisen als voor nieuwbouw. De voorschriften van deze paragraaf vormen de grondslag voor een besluit op
grond van artikel 13 Woningwet dan wel het toepassen van bestuursdwang of het
opleggen van een last onder dwangsom indien een brandveiligheidsvoorziening in
een gebouw ontbreekt of zich bevindt in een staat die niet in overeenstemming is
met de voorschriften van deze paragraaf. In geval van dreigend gevaar voor de gezondheid of veiligheid kan het bevoegd
gezag vanaf 1 april 2007 op basis van artikel 1a van de Woningwet optreden tegen
een overtreding van de voorschriften in deze paragraaf door toepassing van
bestuursdwang of door de oplegging van een last onder dwangsom. Artikel 5.2.2
Aanwezigheid van brandveiligheidsinstallaties in gebouwen niet zijnde woningen,
woongebouwen, logiesverblijven, logiesgebouwen of kantoorgebouwen De toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.3 Aanwezigheid van
brandveiligheidsinstallatie in woongebouwen van bijzondere aard De toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.4 Aanwezigheid van
brandveiligheidsinstallaties in logiesverblijven en logiesgebouwen De toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.5 Aanwezigheid van
brandveiligheidsinstallaties in kantoorgebouwen De toelichting op dit artikel vervalt. Paragraaf 3 Aansluiting op de
nutsvoorzieningen Artikel 5.3.1 Eis tot aansluiting aan de waterleiding Zie de toelichting op artikel 2.7.1. Het onderhavige voorschrift kan geen grondslag voor een besluit ingevolge
artikel 13 Woningwet dan wel tot toepassing van bestuursdwang of het opleggen
van een last onder dwangsom vormen waarin het bevoegd gezag het maken van een
aansluiting op het waterleidingnet verplicht stelt vanuit een pand waarin een
binnenhuisinstallatie - als bedoeld in de opgesomde artikelnummers van het
Bouwbesluit - ontbreekt. Dit kan zich voordoen wanneer toepassing van de
gelijkwaardigheidbepalingen van het Bouwbesluit ertoe leidt dat het college de
aanwezigheid van een alternatieve voorziening voor het betrekken van drinkwater
voldoende acht, bijv. in de vorm van een doeltreffende welput, regenbak of
watertank. Voor de wijze van meten van de afstand tot de dichtst bij zijnde leiding van
het openbare distributienet, zie artikel 5.3.7. Artikel 5.3.2 Eis tot
aansluiting aan het elektriciteitsnet Zie de toelichting op de artikelen 2.7.2 en mutatis mutandis 5.3.1. Artikel
5.3.3 Eis tot aansluiting aan het aardgasnet Zie de toelichting op de artikelen 2.7.3 en mutatis mutandis 5.3.1. Artikel
5.3.4 Eis tot aansluiting aan de openbare riolering Zie de toelichting op de artikelen 2.7.4 en mutatis mutandis 5.3.1. Het is zinloos om door middel van een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet
dan wel tot toepassing van bestuursdwang of het opleggen van een last onder
dwangsom te verplichten tot het aansluiten op het openbaar riool, zolang - op
grond van het Lozingsbesluit bodembescherming - het afvalwater in de bodem mag
worden geloosd met behulp van in dat besluit voorgeschreven voorzieningen
(zuiveringssysteem en infiltratievoorziening) en de genoemde voorzieningen - in
financiële zin - nog niet afgeschreven zijn. Immers, een regeling van de
rijksoverheid zoals het Lozingsbesluit bodembescherming prevaleert ten opzichte
van een gemeentelijke verordening, in casu de bouwverordening. Artikel 5.3.5
Aansluiting anders dan aan de openbare riolering Zie de toelichting op artikel 2.7.5. Artikel 5.3.7 Wijze van meten van de
afstand tot de leidingen van het openbare net van de nutsvoorzieningen Paragraaf 4 Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte. Reinheid Artikel
5.4.1 Preventie Onreinheid die verband houdt met de wijze van gebruiken van een bouwwerk is
geregeld in artikel 7.4.1. Artikel 5.4.1 betreft de staat waarin een bouwwerk zich moet bevinden. Dit
artikel heeft sinds 1 april 2007 rechtstreekse werking en leidt in geval van
geconstateerde gebreken tot een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet dan wel
een besluit tot toepassing van bestuursdwang of het opleggen van een last onder
dwangsom gericht aan de eigenaar die kennelijk het bouwwerk onvoldoende
onderhoudt. Het artikel is bedoeld om excessen tegen te gaan. 6 Brandveilig
gebruik Algemeen De Woningwet schrijft voor dat de bouwverordening voorwaarden moet bevatten die
het brandveilig gebruik van bouwwerken regelen. In dit hoofdstuk wordt het
mogelijk gemaakt het brandveilig gebruik te regelen met een zogenoemde
gebruiksvergunning. Daarnaast bevat dit hoofdstuk gebruiksbepalingen, waaraan
alle bouwwerken moeten voldoen. Het merendeel van de voorschriften van dit hoofdstuk en de bijlagen 2 t/m 6
behorende bij de verordening, alsmede de bijlagen 2 t/m 4 behorende bij deze
toelichting komen uit de Model-brandbeveiligingsverordening 1972. De
terminologie en de systematiek zijn slechts aangepast voor zover de Woningwet en
de Model-bouwverordening dit vereisen. Materieel is in de voorschriften niet
veel veranderd zodat een trendbreuk in het beleid over het brandveilig gebruik
is voorkomen. Een belangrijke verandering is wel dat alle voorschriften van
bouwkundige aard nu in het Bouwbesluit zijn opgenomen. Het brandveilig gebruik regelen is een nieuw onderwerp voor de bouwverordening.
Een gebruiksvergunning verschilt in menig opzicht van een omgevingsvergunning
voor het bouwen. Nadat het bouwen is beëindigd, zal men een bouwwerk in gebruik
nemen. In beginsel zal dat gebruik langdurig zijn. Een gebruiksvergunning zal na
verloop van tijd aanpassing behoeven, aangezien omstandigheden en inzichten over
brandveiligheid in de loop van de tijd wijzigen. Artikel 6.1.1, derde lid, gaat
daar nader op in. Het regelen van een vergunningplicht is niet in alle gevallen nodig. Alleen
voor die situaties die gevaar op kunnen leveren door een verhoogde kans op
brand, dan wel een verhoogde kans op negatieve gevolgen van een eenmaal
uitgebroken brand, wordt een gebruiksvergunning geëist. Vooruitlopend op de artikelsgewijze toelichting wordt hier reeds opgemerkt dat
het opleggen van een verplichting tot het treffen van aanvullende voorzieningen
op grond van artikel 13 van de Woningwet niet afhangt van de vraag of een
gebruiksvergunning verplicht is. Ook de gebruiksvoorwaarden die in de
(Model-)bouwverordening zijn opgenomen zijn daarvan niet afhankelijk. Anders
gezegd: de aanvraag om gebruiksvergunning kan een aanleiding zijn om betrokkenen
te verplichten tot het treffen van aanvullende voorzieningen. Per 1 april 2007 zijn de specifieke aanschrijfbevoegdheden van de Woningwet
vervallen en is een verbod opgenomen om te bouwen, een bouwwerk te gebruiken,
een open erf of terrein te gebruiken, in een staat te brengen of te houden, te
slopen, anders dan overeenkomstig de daarvoor geldende voorschriften van het
Bouwbesluit 2003 en de bouwverordening. Het niet voldoen aan de voorschriften
van Bouwbesluit en bouwverordening vormt een overtreding waartegen het bevoegd
gezag direct handhavend kunnen optreden. Paragraaf 1 Gebruiksvergunning Artikel
6.1.1 Vergunning gebruik bouwwerk In dit artikel wordt het gebruiken van een bouwwerk waarin een verhoogde kans
op brand, dan wel een verhoogde kans op negatieve gevolgen van een eenmaal
uitgebroken brand aanwezig is, gebonden aan een vergunning van het bevoegd
gezag, een zogenoemde gebruiksvergunning. Criteria voor vergunningplicht, Lid 2 Onder de voorwaarden als genoemd in het tweede lid van artikel 6.1.1 worden
onder meer begrepen voorwaarden met betrekking tot: stoffering en versiering;
uitgangen en vluchtwegen; installaties; standbouw, podia, kramen e.d.;
verbrandingsmotoren; toepassen van vuurwerk binnen een gebouw; bewaking en
controle; ventilatie en werkzaamheden; brandbare, brandbevorderende en bij brand
gevaar opleverende stoffen; opstellingsplannen; afval; doorlopend toezicht;
brandveiligheidsinstructie en ontruimingsplan uitgaande van de bestaande interne
organisatie; het maximaal toelaatbare aantal personen in een ruimte van een
gebouw of in een gebouw met het oog op de brandveiligheid; de plaats van,
alsmede het aantal en het type draagbare blustoestellen en/of minihaspels. Als criteria voor de gebruiksvergunning zijn aantallen personen vermeld. Bewust
is hier gekozen voor zgn. objectieve criteria, die op grond van de feitelijke
situatie zijn te bepalen. Zo geldt voor een aantal categorie'n van bouwwerken
het aantal personen dat in dat bouwwerk of een gedeelte daarvan kan verblijven
als criterium. Hoewel ook te verdedigen zou zijn geweest het aantal vierkante
meters van een bouwwerk of een daarin gelegen verblijfsruimte als objectief
criterium te nemen, is toch gekozen voor het aantal personen. Immers, niet het
aantal vierkante meters, maar het aantal aanwezigen moet in geval van een
calamiteit het gebouw tijdig kunnen verlaten. Natuurlijk kan voor gebouwen waar
het aantal personen niet uit het aantal stoelen of bedden kan worden afgeleid,
bij voorbeeld een discotheek, een op ervaring berustende berekening worden
gemaakt van het te verwachten aantal mensen op basis van het gegeven aantal
vierkante meters. De eisen die aan een gebruiksvergunning moeten worden gesteld, zijn primair
gebaseerd op de veiligheid van mensen en de omgeving van het bouwwerk, zoals
voorzieningen voor vluchtwegen, alarminstallaties en dergelijke. Bij de beoordeling van de brandveiligheid is het van belang te weten hoeveel
personen in het bouwwerk zullen verblijven. Immers, het doel van dit hoofdstuk
is de feitelijke - niet de theoretische - situatie te beoordelen. Voor het
beoordelen van een aanvraag om een gebruiksvergunning kan daarom alleen het
feitelijke gebruik als criterium worden aangehouden. Hierdoor wordt vermeden,
dat in concrete situaties te zware of te lichte eisen worden gesteld. De getalscriteria in dit artikel zijn op basis van overeenstemming van meningen
van deskundigen gekozen. Elk getal is arbitrair. In enkele gemeenten wordt voor pensionbedrijven e.d. een getal van vijf
personen gehanteerd. Het staat de raad van een gemeente vrij een ander getal dan
door ons aanbevolen in de verordening vast te stellen. Van primair belang is dat
eventueel brandgevaarlijke situaties zo snel mogelijk worden verbeterd. Aantal toe te laten personen De hierboven genoemde voorwaarde met betrekking tot het aantal toe te laten
personen, is noodzakelijk, omdat in de gebruiksvergunning geen bouwkundige eisen
mogen worden gesteld. Die staan in het Bouwbesluit. Wanneer gelet op het aantal
aanwezige personen en de aard van de activiteiten een extra (nood)uitgang en/of
een bredere vluchtroute noodzakelijk is, kan dit niet worden geëist in de
gebruiksvergunning. De vergunning weigeren is wellicht een te zwaar middel. Beter is het aantal
personen te limiteren. Hierbij kan als vuistregel de bij deze toelichting
behorende tabel worden gebruikt (bijlage 3 bij de toelichting, tabel maximaal
toelaatbaar aantal personen in een ruimte van een gebouw met het oog op de
brandveiligheid). Draagbare blustoestellen De hierboven genoemde voorwaarde met betrekking tot het aantal en het type
draagbare blustoestellen en/of minihaspels omvat ook de plaats van deze
blustoestellen. Dit is nodig, omdat sommige stoffen, indien zij in brand staan,
alleen geblust kunnen worden met een andere blusstof dan water. Die andere
blusstof, die uit poeder, schuim of gassen kan bestaan, bevindt zich in het
algemeen in draagbare blustoestellen. Overdraagbare gebruiksvergunning De vergunning is niet persoonsgebonden. Dit betekent dat de vergunning ook op
naam van een rechtspersoon kan staan. Het is vaak gewenst voor elk bouwwerk (of
combinatie van bouwwerken) een persoon te kennen die verantwoordelijk is voor de
brandveiligheid en die daarop aanspreekbaar is. Dit kan worden bereikt door in
de vergunningsvoorwaarden een bepaling op te nemen dat de houder van de
vergunning (bij voorbeeld aan de brandweer, afdeling preventie) moet opgeven wie
(naam en functie) belast is met de zorg voor de brandveiligheid en dat voorts
elke mutatie wordt gemeld. De vergunning is overdraagbaar. Bij een vergunning
die niet persoonsgebonden is en voor lange duur geldigheid bezit, is
overdraagbaarheid wenselijk. Werkingssfeer Artikel 6.1.1 is zo geredigeerd dat niet voor alle bouwwerken een
gebruiksvergunning is vereist. Vergunningplicht is bepaald aan de hand van
risico bij brand, met name de mogelijkheid tot ontruiming en de zelfredzaamheid
van mensen. Dit resulteert in extra aandacht voor bouwwerken waar een clustering
van mensen (meer dan 50) plaatsvindt, waar kinderen, bejaarden, en/of
gehandicapten verblijven, waar nachtverblijf wordt geboden (hotels,
pensions). Kamerverhuurbedrijven vallen onder de categorie inrichtingen waarin
bedrijfsmatig nachtverblijf wordt verschaft. Er is geen jurisprudentie bekend
waaruit blijkt dat kamerverhuurbedrijven buiten de gebruiksvergunningplicht
zouden vallen. Zo vallen alle categorieën gebouwen waarin kinderopvang in de zin van de
Welzijnswet 1994 en de (Model-)verordening kinderopvang plaatsvindt, onder het
vereiste van een vergunning brandveilig gebruik. Bouwwerk in plaats van inrichting De term 'inrichting' uit de (model-)Brandbeveiligingsverordening is bij de
gebruiksbepalingen in de (model-) Bouwverordening vervangen door 'bouwwerk'. Dit
past beter in de terminologie van de Woningwet. Het begrip 'bouwwerk' is ruimer
dan 'gebouw' (zie begripsomschrijving in artikel 1.1 van de
(model-)Bouwverordening. De vergunningplichtige situaties zullen zich veelal afspelen in een
gebouw. Maar er zijn activiteiten waar meer dan vijftig mensen bijeen zijn en waar de
activiteit niet onder één dak plaatsvindt. Bij voorbeeld een openluchtzwembad
met tribunes, voetbalveld met tribunes. Dit zijn geen gebouwen, maar wel
bouwwerken. Volledigheidshalve wordt er nog op gewezen dat activiteiten die niet
plaatsvinden in een bouwwerk, vallen onder de bepalingen van de
(model-)Brandbeveiligingsverordening. Voorwaarden De in artikel 6.1.1 bedoelde vergunningplicht heeft tot doel in die situaties
waar dat nodig is, het toekomstige gebruik van een bouwwerk te beoordelen op
brandveiligheid en zo nodig voorwaarden te verbinden aan het verlenen van een
gebruiksvergunning. Ingevolge de Awb moet een dergelijke vergunning op schrift
zijn gesteld. De onderwerpen waarop deze voorwaarden betrekking kunnen hebben
staan limitatief in het tweede lid van dit artikel. Het artikel is van toepassing in die situatie waarbij er sprake is van een
bestaand of nog op te richten bouwwerk, waarin een van de onder a tot en met c
genoemde activiteiten plaatsvindt. Systematisch kunnen de volgende vier situaties worden onderscheiden, waarin een
gebruiksvergunning verplicht is 1. Nieuw bouwwerk Een bouwwerk wordt nieuw gebouwd, waarna de vergunningplichtige activiteit
aanvangt. De bouwtechnische eisen gelden volgens het gestelde in het Bouwbesluit en de
planologische eisen en de eisen voor de aanwezigheid van
brandbeveiligingsinstallaties uit hoofdstuk 2 van de (model-) Bouwverordening
1992 moeten worden nageleefd voor het verkrijgen van de omgevingsvergunning voor
het bouwen. De algemene gebruikseisen staan in bijlage 3 en 4 bij de (model-)
Bouwverordening 1992 en specifieke gebruikseisen kunnen van geval tot geval
worden gesteld opgenomen als voorwaarden in de gebruiksvergunning. 2. Veranderend bouwwerk Een bestaand bouwwerk wordt verbouwd, waarna de vergunningplichtige activiteit
aanvangt, wijzigt c.q. uitbreidt. Hiervoor geldt de procedure voor nieuwbouw. 3. Bestaand bouwwerk, nieuw gebruik In een bestaand bouwwerk vangt een vergunningplichtige activiteit voor het
eerst aan. Eerst moet worden gecontroleerd of de bouwkundige toestand van het bouwwerk uit
een oogpunt van brandveiligheid verbetering behoeft volgens de voorschriften van
het Bouwbesluit, de delen over bestaande bouwwerken. De aanvraag om
gebruiksvergunning moet nu worden aangehouden, totdat aan het besluit ingevolge
artikel 13 van de Woningwet is voldaan (artikel 6.1.4, lid 3). Toetsingsgronden
voor dit besluit kunnen zijn de delen over bestaande en nieuwe bouwwerken en
hoofdstuk 5, paragraaf 2, van de (model-)Bouwverordening. Als dit geregeld is
kan de gebruiksvergunning worden verleend, anders mag het nieuwe gebruik niet
beginnen. De algemene gebruikseisen staan in de bijlagen 3 en 4 bij de
(model-)Bouwverordening 1992 en behoeven dus niet apart te worden opgenomen in
de hier bedoelde gebruiksvergunning. Als een bouwwerk wel voldoet aan het Bouwbesluit, de delen over bestaande
bouwwerken, kan de aanvraag om gebruiksvergunning niet worden aangehouden. Een
besluit als bovenbedoeld kan echter wel worden gedaan. Als hieraan nog niet zou zijn voldaan, voordat de beslistermijn voor de
aanvraag om gebruiksvergunning is verlopen, moet de gebruiksvergunning worden
verleend met beperkende voorwaarden of worden geweigerd. 4. Bestaand bouwwerk, bestaand gebruik In een bestaand bouwwerk vindt een vergunningplichtige activiteit plaats
waarvoor nog geen vergunning is verleend. De hiervoor onder punt 3 beschreven procedure moet ook hier worden
gevolgd. Bedrijfsverzamelgebouw Speciale aandacht verdient een bedrijfsverzamelgebouw. In een
bedrijfsverzamelgebouw valt te onderscheiden een voor algemeen gebruik bedoeld
gedeelte en diverse gebouwonderdelen die zijn toe te delen aan afzonderlijke
ondernemers of gebruikers. Elk der afzonderlijke onderdelen wordt getoetst aan
de (model-)Bouwverordening. Dit betekent dat sommige onderdelen een
gebruiksvergunning nodig zullen hebben en andere onderdelen vallen onder de
algemene gebruikseisen van artikel 6.2.1. Het voor algemeen gebruik bedoelde
gedeelte van het verzamelgebouw zal veelal worden beheerd door een daartoe in
het leven geroepen rechtspersoon. Voor zover in dit algemene gedeelte meer dan
50 personen aanwezig zullen zijn, is daarvoor ook een gebruiksvergunning
vereist. Wijziging gebruiksvergunning Er kan reden zijn de voorwaarden van een gebruiksvergunning te wijzigen of aan
te vullen, ook zonder dat het bouwwerk of het gebruik ervan wijzigt. De reden
ligt dan in gewijzigde inzichten omtrent de risico's en/of gewijzigde
omstandigheden buiten het bouwwerk waarin de vergunningplichtige activiteiten
plaatsvinden. Een wijziging van de vergunning wordt afzonderlijk in artikel 6.1.1, lid 3,
geregeld. Een gebruiksvergunning heeft een veel langere werkingsduur dan een
omgevingsvergunning voor het bouwen. Daarom is de kans dat behoefte bestaat aan
wijzigingen veel groter. De behoefte aan wijziging of aanvulling van een
vergunning kan van twee kanten komen. Van de vergunninghouder en van de
overheid. De vergunninghouder kan een nieuwe gebruiksvergunning aanvragen. De
overheid kan dit niet. De stand van de techniek, de inzichten en kennis omtrent
brandveilig gebruik kunnen wijzigen. Dan is het goed dat de overheid de
bevoegdheid heeft een vergunning te wijzigen of aan te vullen. Uit praktische overwegingen is gekozen voor een systeem, waarbij niet telkens
bij wijziging van het gebruik of wijziging van het bouwwerk een zgn.
wijzigingsvergunning nodig is. In geval van een dergelijke verandering moet een
nieuwe vergunning worden aangevraagd en wordt de hele situatie beoordeeld. Het
werk dat is verbonden aan een wijzigingsvergunning is vrijwel gelijk aan het
afgeven van een nieuwe vergunning. Het onderhavige vergunningstelsel in de Model-bouwverordening impliceert het
onbeperkt geldig zijn van een gebruiksvergunning, zolang althans het
gemeentelijk preventiebeleid en de wijze van gebruik van een bouwwerk niet
veranderen. Tevens past het in de sys-tematiek van de Model-bouwverordening dat
de tenaamstelling van een gebruiksvergunning desgevraagd zonder meer wordt
gewijzigd, indien de nieuwe vergunninghouder de wijze van gebruik van het
bouwwerk niet verandert. Er bestaan echter gemeentelijke bouwverordeningen
waarin de gebruiksvergunning een beperkte geldigheidsduur heeft en/of
persoonsgebonden is. In een dergelijke bouwverordening is de beperkte
geldigheidsduur in hoofdzaak bedoeld om in te kunnen spelen op het vaak
ongemeld, wijzigend gebruik ten gevolge van veranderingen in de bedrijfsvoering.
Aldus ontstaat er een redelijk evenwicht tussen de opbrengst van de legesheffing
bij een te hernieuwen aanvraag en de kosten voor handhaving, indien wordt
afgeweken van de voorwaarden in de eerder verleende gebruiksvergunning. De
persoonsgebondenheid van genoemde gebruiksvergunningen is in hoofdzaak bedoeld
om van gemeentewege de dynamiek van de wisselingen in de bedrijfsvoering door
nieuwe exploitanten in het desbetreffende bouwwerk onmiddellijk te kunnen
volgen. In het rapport-Alders (cafébrand Volendam, Nieuwjaar 2001) is een
aanbeveling opgenomen om te onderzoeken of het de voorkeur zou verdienen om
landelijk op persoonsgebonden gebruiksvergunningen met een beperkte
geldigheidsduur over te stappen. Artikel 6.1.2 Aanvraag gebruiksvergunning Dit artikel is zoveel mogelijk afgestemd op de aanvraag omgevingsvergunning
voor het bouwen; zie het Besluit indieningsvereisten. Het al dan niet afgeven
van een gebruiksvergunning is een beschikking. Dat betekent dat er ingevolge
artikel 4:1 van de Awb een schriftelijke aanvraag moet worden ingediend bij het
bevoegd gezag. Dat is immers ingevolge het eerste lid van artikel 6.1.1 het
bevoegde bestuursorgaan. Daarnaast stelt de Awb de eis dat de aanvraag moet
worden ondertekend (artikel 4:2 Awb). Dit moet gebeuren door de aanvrager of diens gemachtigde (op grond van artikel
2:1 Awb is dit mogelijk). De bij de aanvraag behorende bescheiden moeten
ingevolge het zesde lid van artikel 6.1.2 tevens worden ondertekend of
gewaarmerkt. Met betrekking tot het vierde lid, waarin het gebruik van de Nederlandse taal
verplicht is gesteld, wordt opgemerkt dat artikel 2:7 van de Algemene wet
bestuursrecht de mogelijkheid biedt om verzoeken gericht aan een bestuursorgaan
van een gemeente gelegen in de provincie Friesland in de Friese taal te
doen. Het vijfde lid is nodig om voor bij elkaar behorende bouwwerken een vergunning
te kunnen aanvragen. Er bestaat dan ook aansluiting met de
(Model-)Brandbeveiligingsverordening. Meerdere bouwwerken op één terrein kunnen
samen één vergunningplichtig object vormen. Bij voorbeeld een gezinsvervangend
tehuis bestaande uit meerdere paviljoens. Een inrichting als daar bedoeld kan
bestaan uit meerdere bouwwerken op één terrein. Artikel 6.1.3 In behandeling
nemen Incomplete aanvraag Indien niet alle vereiste gegevens bij de aanvraag om een beschikking worden
ingediend, kan het bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet in behandeling te
nemen. Dit is geregeld in artikel 4:5 van de Awb. Daarbij geldt wel de eis dat
de aanvrager eerst in de gelegenheid wordt gesteld binnen een door het
bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag aan te vullen. Per 1 april 2007 is
artikel 47 van de Woningwet vervallen, waardoor de gebruiksvergunningsprocedure
evenals de omgevingsvergunning voor het bouwenprocedure op het punt van het niet
in behandeling nemen van een onvolledige aanvraag om gebruiksvergunning geheel
Awb-conform is gemaakt. De door het bestuursorgaan te stellen termijn begint te
lopen op het moment dat het bestuursorgaan de uitnodiging om de aanvraag aan te
vullen verzendt. Een dergelijke mededeling is een beschikking in de zin van de
Awb. Aangenomen moet worden dat de aanvrager de door het bestuursorgaan gestelde
termijn volledig kan benutten. Dit houdt in dat de aanvrager ook zijn aanvulling
in delen kan indienen. Van de aanvrager mag in geval van aanvulling in delen
worden verlangd dat hij aangeeft of en zo ja welke aanvullingen nog binnen de
gestelde termijn zullen volgen. Dit laat onverlet dat het bevoegd gezag de
aanvrager er op kunnen wijzen dat de aanvulling niet voldoende is. Aan het eind
van de gestelde termijn moet echter de aanvraag volledig zijn aangevuld. Wordt de aanvraag niet of onvoldoende aangevuld, dan kan het bevoegd gezag
besluiten de aanvraag niet te behandelen. Een dergelijk besluit moet ingevolge
het vierde lid van artikel 4:5 Awb worden genomen binnen vier weken nadat de
daarvoor gestelde termijn ongebruikt is verstreken, dan wel de gemeente aan het
eind van de gestelde termijn concludeert dat de aanvrager onvoldoende gegevens
heeft ingediend. Beslistermijn gebruiksvergunning Op grond van artikel 6.1.4, lid 1 (Model-)bouwverordening dient op een aanvraag
om gebruiksvergunning, binnen twaalf weken na ontvangst van de aanvraag, te
worden beslist (een en ander in overeenstemming met de hoofdregel van artikel
4:13 Awb). Indien het bevoegd gezag verzoekt om aanvulling wordt ingevolge de regeling van
artikel 4:15 Awb de beslistermijn voor de aanvraag om gebruiksvergunning
opgeschort. De opschorting van de termijn gaat in op de dag waarop het
bestuursorgaan de uitnodiging om de aanvraag aan te vullen verzendt en eindigt
op de dag waarop de aanvraag volledig is aangevuld of de daarvoor gestelde
termijn ongebruikt is verstreken. Hierdoor wordt de beslistermijn op de aanvraag
dus verlengd. Als ezelsbruggetje kan dienen dat de periode gedurende welke de termijn is
opgeschort, opgeteld moet worden bij de beslistermijn op de aanvraag. Wordt een
aanvraag om gebruiksvergunning (beslistermijn: twaalf weken) opgeschort voor een
periode van bijvoorbeeld acht dagen (de tijd die loopt vanaf de verzending van
de uitnodiging door het bevoegd gezag om nadere gegevens in te dienen tot aan de
dag van het daadwerkelijk indienen van die gegevens door de aanvrager), dan
wordt de beslistermijn twaalf weken plus acht dagen. Opvallend is dat artikel 4:5, lid 4 Awb spreekt van 'nadat' en 4:15 spreekt van
'tot'. Dit betekent dat de beslistermijn op de aanvraag gaat lopen op de laatste
dag van de gestelde termijn of op de dag dat voldoende gegevens zijn ingediend,
terwijl de beslistermijn om de aanvraag niet in behandeling te nemen gaat lopen
op de dag na het verstrijken van de gestelde termijn. Op grond van artikel 3:40 jo 3:41 Awb moet de beslissing op de aanvraag op de
laatste dag van de termijn worden verzonden of uitgereikt. Zie ook de uitspraak
van de Vz. ARRS van 3 juni 1993, AB 1993, 538, m.nt. PvB, BR 1993, p. 604, m.nt.
Weerkamp. Voor de berekening van de termijnen is artikel 145 Gemeentewet jo de Algemene
termijnenwet (wet van 25 juli 1964, Stb. 314) van belang. Op grond van artikel
4, sub a geldt deze wet niet voor termijnen van meer dan 12 weken. Voorbeelden Om deze ingewikkelde materie te verduidelijken, volgt hieronder een aantal
voorbeelden, waarbij is uitgegaan van een niet-schrikkeljaar: Voorbeeld 1: De aanvraag om gebruiksvergunning wordt ingediend op 3 januari. De termijn
begint te lopen op de dag van ontvangst van de aanvraag 3 januari en eindigt op
28 maart, waarbij de laatste dag dat de beslissing ter kennis kan worden
gebracht van de aanvrager 27 maart is. Op 10 januari constateert het bevoegd
gezag dat de aanvraag niet compleet is. Nog diezelfde dag wordt de aanvrager
hiervan schriftelijk op de hoogte gebracht, en wordt hij in de gelegenheid
gesteld de ontbrekende gegevens in te dienen. De beslistermijn van de
gebruiksvergunning van twaalf weken (artikel 6.1.4, lid 1) wordt opgeschort
ingevolge artikel 4:15 van de Awb. Stel voor het indienen van de ontbrekende
gegevens heeft de aanvrager ingevolge artikel 6.1.3 vier weken. De laatste dag
dat de aanvrager de ontbrekende gegevens kan indienen is op 6 februari. Op 20
januari worden alle ontbrekende gegevens ingediend. De termijn is dus 10 dagen
opgeschort geweest, te weten van 10 januari tot en met 19 januari. De
beslistermijn begint op 20 januari weer te lopen. Bij de termijn van twaalf
weken worden dus tien dagen opgeteld. De beslissing moet derhalve uiterlijk op 6
april worden verzonden of uitgereikt. Voorbeeld 2: Ook hier wordt op 3 januari een aanvraag ingediend, waarvan op 10 januari wordt
geconstateerd dat deze niet compleet is. Wederom wordt op dezelfde dag de
aanvrager hiervan schriftelijk op de hoogte gebracht, met het verzoek de
aanvraag aan te vullen. De beslistermijn van de gebruiksvergunning van twaalf
weken (artikel 6.1.4, lid 1 (Model)bouwverordening) wordt opgeschort ingevolge
artikel 4:15 van de Awb. De gestelde termijn als bedoeld in artikel 6.1.3
verstrijkt echter zonder dat er nadere gegevens worden overgelegd. Na het
verstrijken van de termijn als bedoeld in artikel 6.1.3 begint de beslistermijn
op de aanvraag om gebruiksvergunning weer te lopen. De termijn is dus 27 dagen
opgeschort geweest, te weten van 10 januari tot en met 6 februari. De
beslistermijn begint dus weer te lopen op 7 februari. Het bevoegd gezag heeft nu de bevoegdheid om te besluiten de aanvraag niet in
behandeling te nemen. Deze bevoegdheid kan worden ontleend aan artikel 4:5, lid
1, van de Awb. Het vierde lid van dit artikel eist wel dat het bevoegd gezag dit
besluit aan de aanvrager bekendmaken binnen vier weken nadat de aanvraag is
aangevuld of nadat de daarvoor gestelde termijn ongebruikt is verstreken. In
casu begint deze termijn te lopen op 7 februari en moet het besluit tot het niet
in behandeling nemen dus uiterlijk op 6 maart worden verzonden of uitgereikt.
Gebeurt dat niet, dan moet uiterlijk op 24 april de beslissing op de aanvraag
worden verzonden of uitgereikt. Dit is de termijn van twaalf weken, verlengd met
27 dagen. De gebruiksvergunning kan niet eerder worden verleend dan de
omgevingsvergunning voor het bouwen De verschillen in procedure van de behandeling van een aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen en van een aanvraag om een
gebruiksvergunning zouden ertoe kunnen leiden dat de gebruiksvergunning eerder
wordt verleend dan de omgevingsvergunning voor het bouwen. Omdat dit ongewenst
wordt geacht is in de volgende artikelen een regeling opgenomen die verhindert
dat de gebruiksvergunning eerder wordt verleend dan de omgevingsvergunning voor
het bouwen, uiteraard voor zover beide vergunningen zijn vereist. Artikel 6.1.4,
derde lid, bepaalt dat de beslissing over de gebruiksvergunning wordt
aangehouden zolang niet is beslist over de omgevingsvergunning voor het bouwen.
En artikel 6.1.5 noemt onder letter b als weigeringgrond voor de
gebruiksvergunning de omstandigheid dat de omgevingsvergunning voor het bouwen
is geweigerd. Artikel 6.1.4 Termijn van beslissing Ingevolge het eerste lid moet het bevoegd gezag binnen twaalf weken na
ontvangst van de aanvraag een beslissing nemen op de aanvraag. Indien toepassing
is gegeven aan artikel 6.1.3 betekent dat, dat de termijn wordt opgeschort. Zie
hierover de toelichting bij artikel 6.1.3. Het derde lid is gewenst ten einde te voorkomen dat voor een te bouwen bouwwerk
eerst een gebruiksvergunning wordt afgegeven en vervolgens de
omgevingsvergunning voor het bouwen wordt geweigerd, dan wel dat een
gebruiksvergunning wordt afgegeven als nog niet aan een besluit tot toepassing
van bestuursdwang of opleggen van een dwangsom dan wel een besluit ingevolge
artikel 13 van de Woningwet is voldaan. Het spreekt vanzelf dat het hier gaat om
een handhavingsbesluit dan wel een besluit ingevolge artikel 13 van de Woningwet
met betrekking tot de brandveiligheid. Voor de overzichtelijkheid is een
splitsing gemaakt in a en b. De duur van de aanhouding is niet aan een maximum
gebonden. Met betrekking tot de omgevingsvergunning voor het bouwen kan worden gesteld
dat de aanvrager het in zijn eigen macht heeft tijdig een omgevingsvergunning
voor het bouwen aan te vragen. Een handhavingsbesluit dan wel een besluit
ingevolge artikel 13 van de Woningwet komt evenwel van de zijde van de gemeente.
De aanvrager heeft geen invloed op het tijdstip wanneer hij een
handhavingsbesluit dan wel een besluit ingevolge artikel 13 van de Woningwet
krijgt. Daarom is bepaald dat binnen twaalf weken - de termijn vermeld in het eerste
lid - een handhavingsbesluit dan wel een besluit ingevolge artikel 13 van de
Woningwet door het bevoegd gezag moet zijn verzonden. Voor zover dit lid kan worden aangemerkt als een coördinatiebepaling, geldt dit
alleen voor de termijn van beslissing en niet voor de inhoud van de beide
vergunningen. Inhoudelijke afstemming van vergunningen kan wenselijk zijn, doch
dient per gemeente te worden geregeld. Het gaat dan om een
internorganisatorische afspraak. De termijn van zes weken uit het vierde lid is opgenomen in verband met
mogelijke bezwaarschriften die kunnen worden ingediend tegen de verleende
vergunning. De Awb stelt in artikel 6:7 de termijn voor het indienen van een
bezwaarschrift op zes weken. Vanaf 1 april 2007 zijn de specifieke aanschrijfbevoegdheden van de Woningwet
vervallen. Het gevolg daarvan is dat het niet naleven van de voorschriften van
het Bouwbesluit 2003 en de bouwverordening een overtreding vormt waartegen
direct met toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom
kan worden opgetreden, zonder dat daartoe nog een specifieke aanschrijving
vereist is. Voor wat betreft de voorschriften van het Bouwbesluit 2003 gaat deze
systematiek vanaf genoemde datum voor alle gevallen gelden (artikel 1b
Woningwet), voor de bouwverordening wordt dezelfde systematiek geïntroduceerd in
de vorm van artikel 7b Woningwet. Deze vereenvoudiging houdt in dat het bevoegd
gezag, om de naleving van genoemde regelgeving af te dwingen, niet langer
gebruik hoeft te maken van een bijzondere aanschrijfbevoegdheid alvorens tot de
toepassing van bestuursdwang of de oplegging van een last onder dwangsom over te
kunnen gaan. In de nieuwe systematiek zal bij het niet voldoen aan genoemde
regelgeving sprake zijn van een overtreding waartegen direct met de generieke
handhavingsbevoegdheid van artikel 125 van de Gemeentewet in samenhang met de
artikelen 5:21 en volgende of de artikelen 5:32 en volgende van de Awb kan
worden opgetreden. Met deze bevoegdheid kan worden afgedwongen dat het bouwen of
de staat van een gebouw, ander bouwwerk of standplaats gaat voldoen aan de
betreffende voorschriften van het Bouwbesluit 2003, dat het gebruik ervan of de
staat of het gebruik van een open erf of terrein in overeenstemming is met de
bouwverordening. Tenzij sprake is van spoedeisende omstandigheden brengt artikel 4:8 van de Awb
met zich mee dat een belanghebbende, die naar verwachting bedenkingen zal hebben
tegen een voorgenomen handhavingsbesluit, vooraf in de gelegenheid wordt gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen. In het handhavingsbesluit dient
vervolgens zorgvuldig te worden omschreven met welke voorschriften van het
Bouwbesluit 2003 dan wel de bouwverordening, het bouwen of de staat van een
gebouw, ander bouwwerk of standplaats in strijd is en met welke voorzieningen
het bouwen of de staat van dat gebouw, ander bouwwerk of die standplaats weer in
overeenstemming met die voorschriften kan worden gebracht. Door zelf binnen de
gestelde termijn maatregelen te nemen kunnen belanghebbenden dan overeenkomstig
artikel 5:24, vierde lid, van de Awb de toepassing van bestuursdwang voorkomen
dan wel overeenkomstig artikel 5:32, vijfde lid van de Awb het verbeuren van een
dwangsom voorkomen. Tegen een handhavingsbesluit staan de normale rechtsmiddelen
open die de Awb in samenhang met de Wet op de Raad van State biedt (bezwaar,
beroep, hoger beroep en daarnaast de mogelijkheid om een voorlopige voorziening
te vragen. In artikel 14a van de Woningwet wordt –evenals dat het geval was in het
vervallen artikel 21 Woningwet (oud)- bepaald dat degene tot wie een
handhavingsbesluit is gericht of zijn rechtsopvolger en iedere verdere
rechtsopvolger, verplicht is daaraan te voldoen. Artikel 5:24 Awb bepaalt dat in
spoedeisende gevallen, bijvoorbeeld bij brandgevaar, de uitvoering van het
besluit tot toepassing van bestuursdwang direct ter hand kan worden genomen.
Toch kan voor het realiseren van de in het handhavingsbesluit verlangde
bouwkundige voorzieningen enige tijd nodig zijn. In het handhavingsbesluit wordt
daartoe een termijn gesteld waarbinnen de belanghebbende zelf in staat wordt
gesteld de overtreding te beëindigen. Indien het handhavingsbesluit betrekking
heeft op een bouwwerk dat reeds in gebruik is, kan het nodig zijn –wegens
genoemd gevaar- tijdelijk het gebruik te beëindigen. In artikel 100d van de
Woningwet wordt daarin vanaf 1 april 2007 voorzien. Artikel 15 van de Woningwet
bepaalt dat een besluit als bedoeld in artikel 13 van de Woningwet gelijktijdig
kan worden genomen met een besluit tot toepassing van bestuursdwang of oplegging
van een last onder dwangsom, gericht op naleving van het eerstgenoemde
besluit. Artikel 6.1.5 Weigeren gebruiksvergunning Er wordt op gewezen dat de weigeringgronden limitatief en dwingend ('moeten')
zijn geformuleerd. Artikel 6.1.6 Intrekken gebruiksvergunning Dit artikel is in overeenstemming gebracht met artikel 59 Woningwet. Niet
genoemd is in dit artikel het intrekken van een vergunning op verzoek van degene
op wiens naam de vergunning is gesteld. Een dergelijke bepaling is overbodig,
omdat op verzoek van de houder een vergunning altijd kan worden ingetrokken.
Artikel 6.1.7 Verplicht aanwezige bescheiden De personen belast met de naleving van dit hoofdstuk zijn alle ambtenaren
belast met een algemene opsporingsbevoegdheid (politie), personen belast met het
toezicht op de hele bouwverordening (zie Woningwet), en personen die speciaal
zijn belast met het toezicht op dit hoofdstuk. Deze laatsten zullen veelal
brandweermensen zijn. Paragraaf 2 Het voorkomen van brand en het beperken van
brand en brandgevaar Artikel 6.2.1 Gebruikseisen voor bouwwerken De hier bedoelde gebruikseisen hebben niet het karakter van
vergunningvoorschriften. De gebruikseisen hebben een directe werking, zogenoemde
directe normstelling. In de bijlage vindt een nadere clausulering plaats naar
omstandigheden. Bepaalde eisen gelden derhalve slechts in bepaalde
omstandigheden. De voorkeur voor bijlagen in plaats van vermelding direct in de
verordening berust hierop dat een bijlage in kopie kan worden verstrekt aan
iemand die een bouwwerk exploiteert en daarmee nog eens kan worden gewezen op de
voor hem of haar geldende eisen. Artikel 6.2.2 Opslag brandgevaarlijke
stoffen In beginsel is het verboden een stof die in bijlage 5 is aangemerkt, aanwezig
te hebben in, op of nabij een bouwwerk. Hierop worden echter uitzonderingen
gemaakt. De uitzonderingen maken het mogelijk om deze stoffen in beperkte
voorraad aanwezig te hebben. Hierbij moet gedacht worden aan ‘huishoudelijk
gebruik’. De grenzen die in bijlage 5 zijn aangegeven zijn afgestemd op de
ondergrenzen die in de Wet Milieubeheer worden gesteld. De aanwezige stoffen moeten volgens de aanwijzingen op de verpakking worden
gebruikt en mogen uitsluitend op de in bijlage 5 aangegeven wijze worden
opgeslagen. Artikel 6.2.3 Opslag en verwerking stoffen Vervallen Paragraaf 3 Het bestrijden van brand en het voorkomen van ongevallen
bij brand Artikel 6.3.2 Gebruik middelen en voorzieningen Brandbeveiligingsvoorzieningen en vluchtroutes moeten altijd voor onmiddellijk
gebruik beschikbaar zijn. Het is verboden om het gebruik van deze
brandbeveiligingsvoorzieningen te belemmeren. De als Nederlandse norm aanvaarde
Europese norm NEN-EN 671-1 ‘Vaste brandblusinstallaties – brandslangsystemen –
deel 1: Brandslanghaspels met vormvaste slang’ geeft richtlijnen zodat het
efficiënt gebruik van brandslangsystemen is gegarandeerd. In hoofdstuk 8 van deze norm worden eisen gesteld aan de kasten waarin
brandslanghaspels opgehangen kunnen worden. Volgens NEN-EN 671-1 is het
toegestaan brandslanghaspelkasten te voorzien van een deur en een slot. Het
toepassen van een slot is uitsluitend toegestaan wanneer er op de kast een
breekruitje is aangebracht waarmee de kast kan worden geopend. Wanneer het
breekruitje wordt ingedrukt, mogen er geen scherpe randen aanwezig zijn waardoor
mensen zich kunnen bezeren. Om in geval van controle en onderhoud de kast te
kunnen openen, moet het slot met een sleutel geopend kunnen worden, zodat het
breekruitje niet steeds vervangen hoeft te worden. Handbrandmelders en
automatische brandmelders mogen niet zodanig afgeschermd worden dat de goede
werking wordt belemmerd. Alle voorzieningen voor ontvluchting en redding van personen en dieren moeten
onmiddellijk beschikbaar zijn. De opsomming van genoemde voorbeelden is oneindig. Paragraaf 4 Hinder in verband met de brandveiligheid Artikel 6.4.1 Hinder in
verband met de brandveiligheid Artikel 6.4.1 geeft aan dat de volgende situaties verboden zijn: - Het plaatsen van voorwerpen of voertuigen in de gemeenschappelijke
trappenhuizen van tot bewoning bestemde gebouwen; - Veroorzaken van brandgevaar door het opslaan van brandbaar materiaal; - Veroorzaken van brandgevaar door het toepassen van bekleding, stoffering en
versiering. In de toelichting bij artikel 2 van bijlage 4 wordt een handvat
gegeven ten aanzien van brandveilig gebruik van bekleding, stoffering en
versiering. Deze moet ten minste voldoen aan de eisen ten aanzien van de brand-
en rookklassen zoals gesteld in het Bouwbesluit 2003 die op die locatie gelden
voor constructieonderdelen. Afhankelijk van de aard en de situatie kunnen aan de
bekleding, stoffering en versiering hogere eisen worden gesteld door het bevoegd
gezag. - Het op voor de omgeving hinderlijke of schadelijke wijze verspreiden van
vonken en roet ten gevolge van zogenaamde allesbranders, open haarden en
barbecues; - Het zodanig verrichten of doen verrichten van onderhouds-, herstellings-,
wijzigings- of sloopwerkzaamheden, waarbij stoffen als bedoeld in de Regeling
bouwbesluit 2003, of gereedschappen worden gebruikt, dat het gebruik aanleiding
kan geven tot het ontstaan van brand. - Het belemmeren van het gebruik van vluchtmogelijkheden. Dit betekent dat de
volgende voorzieningen noodzakelijk zijn: o wanneer gordijnen in of voor een ingang, doorgang, uitgang en nooduitgang
e.d. zodanig zijn aangebracht, moeten deze met de deuren meedraaien en nooit het
openen van de deuren belemmeren en/of verhinderen; o kabels en snoeren die over de vloer lopen, worden met goede plakstrips
vastgeplakt en wel zodanig dat struikelen en/of vallen wordt voorkomen; o indien er sprake is van rookvorming, veroorzaakt door bijvoorbeeld een
rookapparaat of koudijs of op andere wijze gemaakt, verhindert dit nooit een
snelle ontruiming; o vloer- en trapbedekkingen worden zodanig aangebracht dat zij niet kunnen
verschuiven, omkrullen of oprollen. Vloer- en trapbedekkingen veroorzaken nooit
gevaar voor uitglijden, struikelen of vallen; o obstakels in een vluchtroute zijn niet toegestaan; o vluchtroutes moeten voldoende stroef zijn. Dit wil zeggen dat er geen kans
bestaat dat mensen uitglijden. Gladheid als gevolg van regenval moet voorkomen
worden en de vluchtroute moet vrijgehouden worden van sneeuw en ijs. Daarnaast
moet de volgende maatregelen genomen worden om brandgevaar te voorkomen: - In het bouwwerk mogen geen verwarmingstoestellen met afvoergelegenheid voor
rookgassen aanwezig zijn zonder dat deze op een rookkanaal zijn
aangesloten; - Tijdelijke gasinstallaties mogen maximaal 10 meter vanaf een niet vast
opgesteld verbruikstoestel worden geplaatst. Indien de verbinding door middel
van een slang plaatsvindt, dan moet dit een KIWA goedgekeurde slang zijn. De
slang moet met deugdelijke slangklemmen op de slangpilaren bevestigd zijn; - De opstelling van een kooktoestel moet brandveilig zijn; - Kaarsen moeten op stabiele en degelijke, niet gemakkelijk ontvlambare,
standaards zijn vastgezet; - Afval moet dagelijks worden verzameld in veilig opgestelde goed af te sluiten
containers van moeilijk brandbaar materiaal, voorzover de containers binnen het
bouwwerk zijn opgesteld; - Asbakken moeten regelmatig, maar ten minste dagelijks, worden geleegd in
afsluitbare asverzamelaars van onbrandbaar materiaal. De inhoud van deze
asverzamelaars mag slechts in onbrandbare vaten, die van een deksel zijn
voorzien, worden gedeponeerd - Voor iedere voorstelling moet de ruimte onder de tribunes van papier en ander
afval zijn ontdaan; - Decorstukken mogen niet onder het brandscherm doorgebouw worden; - Het brandscherm mag tijdens de aanwezigheid van publiek in de zaal alléén
geopend zijn, indien er een door de commandant van de brandweer erkende
theaterwacht bij het bedieningsmechanisme aanwezig is; - Het gebruik van vuurwerk in een gebouw is verboden; - Het gebruik van open vuur in een gebouw is verboden. De lijst met genoemde voorbeelden is niet limitatief. Er zijn meerdere
voorbeelden te bedenken. 7 Overige gebruiksbepalingen Algemeen De Woningwet (artikel 8, tweede lid) eist dat de bouwverordening voorschriften
bevat over het gebruik van woningen, woonketen, woonwagens, andere gebouwen,
bouwwerken geen gebouw zijnde, en standplaatsen. De wet noemt onderwerpen die in
elk geval moeten worden geregeld. Daarnaast mogen dus ook andere onderwerpen in
de bouwverordening worden geregeld over het gebruik. Het brandveilig gebruik,
genoemd in de opsomming van artikel 8 Woningwet, is opgenomen als hoofdstuk 6
van deze verordening. De overige gebruiksbepalingen staan in dit hoofdstuk. Paragraaf 1 Overbevolking en slaapplaatsen Artikelen 7.1.1 en 7.1.2 Overbevolking van woningen, woonwagens en
woonketen Deze artikelen berusten op artikel 8, tweede lid, sub a5, van de Woningwet. Zij
zijn bedoeld om in uitzonderlijke gevallen waarin vooral de hygiëne dit vereist,
van gemeentewege een handhavingsbesluit te kunnen nemen tot een gedwongen
beëindiging van de geconstateerde overbevolking van een gebouw, te realiseren
binnen een in het besluit aangegeven termijn. Het genoemde doel van het kunnen
optreden tegen excessen brengt met zich mee dat de normstelling uit het
onderhavige voorschrift principieel ongeschikt is om te beoordelen, of een
woning in normale omstandigheden groot genoeg is voor een bepaald aantal
bewoners. Indien men toch inspiratie wenst te ontlenen aan het onderhavige
voorschrift voor het opstellen van een regeling op het gebied van de
woonruimteverdeling, het beoordelen van de passendheid van huisvesting ten
behoeve van gezins-/relatiehereniging e.d., ware de normstelling 1,5 à 2 maal zo
zwaar te kiezen, teneinde niet op de grens van de overbevolking te
balanceren. Overigens kunnen lokale omstandigheden voor een gemeenteraad aanleiding vormen
tot het opnemen van een afwijkende normstelling in zijn bouwverordening. Artikel
7.1.1 zou bij voorbeeld ook als volgt kunnen luiden: 'Het is verboden een woning te bewonen met of toe te staan dat een woning wordt
bewoond door meer dan één persoon per 9 m2 gebruiksoppervlakte, met dien
verstande dat voor de eerste persoon van het totale aantal bewoners ten minste
12 m2 gebruiksoppervlakte aanwezig dient te zijn.' Vanwege de beperkende wettelijke bepalingen betreffende het binnentreden van
woningen door toezichthoudende ambtenaren zal de handhaving van deze artikelen
in het algemeen geschieden naar aanleiding van ontvangen klachten of anderszins
gerezen vermoedens van overtreding. Voor permanent bewoonde
kamerverhuurbedrijven, asielzoekerpensions e.d. is een regelmatiger toezicht
wenselijk en mogelijk. Overigens moet voor de wat grotere woongebouwen die geen
gewone één- en meergezinshuizen zijn, afhankelijk van het aantal aanwezige
personen worden beschikt over een vergunning op grond van artikel 6.1.1 van deze
bouwverordening ('vergunning brandveilig gebruik') Artikel 7.1.1 Overbevolking
van woningen De normstelling in dit artikel is gebaseerd op de maximale plaatsings- en
gebruiksmogelijkheden van gewone bedden, dus geen stapel- of opklapbedden. Het
niet baseren van de normstelling op het gebruik van stapelbedden is mede
ingegeven door de soepele voorschriften van het Bouwbesluit over de
minimumhoogte van verblijfsruimten in woningen. Voor het gebruik van een
eenpersoonsbed in de kleinst mogelijke verblijfsruimte volgens het Bouwbesluit
blijkt 5 m2 netto vloeroppervlakte per bed noodzakelijk; in grotere
verblijfsruimten circa 4,5 m2. Bovendien is de normstelling zo gekozen, dat in
principe niet geslapen behoeft te worden in andere dan verblijfsruimten,
respectievelijk in gemeenschappelijke ruimten. Zie voor het begrip 'gebruiksoppervlakte' artikel 1.1. Artikel 7.1.2
Overbevolking van woonwagens en woonketen De normstelling in dit artikel is gebaseerd op de maximale plaatsings- en
gebruiksmogelijkheden van stapelbedden. Overigens is de lagere getalwaarde in
dit artikel ten opzichte van het vorige artikel vergelijkbaar met het verschil
in getalwaarde tussen artikel 4.25 en artikel 4.30 van het Bouwbesluit. Paragraaf 2 Staken van het gebruik Artikelen 7.2.1, 7.2.2 en 7.2.3 Verbod tot
gebruik en staken van gebruik Aanvullend op de voorschriften van het Bouwbesluit en de bepalingen van de
Woningwet 1991 is het voor een aantal situaties nodig een verbod te stellen tot
het gebruik of een plicht in het leven te roepen tot het staken van het gebruik.
Artikel 7.2.1 biedt de mogelijkheid een verbod te stellen tot het gebruik van
een bouwvallig bouwwerk. Tevens kan op grond van dit artikel een verbod gesteld
worden tot het gebruik van een bouwwerk wat nabij een bouwvallig bouwwerk is
gelegen. Het staken van het gebruik c.q. het verbod tot gebruik als bedoeld in de
artikelen 7.2.2 en 7.2.3 is afhankelijk gesteld van een beschikking van het
bevoegd gezag. De mededeling als bedoeld in artikel 7.2.1 is te beschouwen als
een mededeling van feitelijke aard. Paragraaf 3 Gebruik van bouwwerken, open erven en terreinen Artikel 7.3.1
Verbod tot het gebruik van bouwwerken, open erven en terreinen in afwijking van
de bestemming Reden tot vervallen van artikel 7.3.1 Op 11 februari 1993 heeft de voorzitter van de Afdeling Rechtspraak van de Raad
van State een waarschuwing tot het toepassen van bestuursdwang wegens
overtreding van artikel 7.3.1 geschorst, omdat naar het oordeel van de
voorzitter artikel 8 van de Woningwet geen grond biedt voor een dergelijke
bepaling. De tekst van artikel 7.3.1 was gelijk aan de tekst van artikel 352 MBV. Artikel 352 was gebaseerd op artikel 168 van de gemeentewet. De Woningwet van
1991 geeft in artikel 8 een limitatieve opsomming van in de bouwverordening te
regelen onderwerpen. Dit betekent dat er in de bouwverordening geen plaats meer
is voor een op artikel 168 gemeentewet gebaseerde bepaling. De opvolger van
artikel 352 MBV moest dus worden ondergebracht bij de opsomming van artikel 8
van de Woningwet. De Voorzitter van de Afdeling rechtspraak kwam in vorengenoemde uitspraak tot
het oordeel dat de Woningwet van 1991 geen grondslag biedt voor een
gebruiksvoorschrift als opgenomen in artikel 7.3.1. Hierdoor mist artikel 7.3.1
verbindende kracht. De mogelijkheid om de ondeugdelijke grondslag te repareren
sluit de voorzitter in de uitspraak nadrukkelijk uit. Overeenkomstig eerdere
jurisprudentie wordt uitgesloten dat een eenmaal ingetrokken artikel 352 MBV
opnieuw wordt vastgesteld. In de onderhavige casus had de gemeente bij invoering
van de nieuwe bouwverordening de oude bouwverordening en dus ook artikel 352
ingetrokken. Hoewel de uitspraak op één gemeente betrekking heeft, strekt de betekenis van
een onverbindendverklaring zich uit over alle gemeenten met een identieke
bepaling. Nu gebleken is dat er geen bodemprocedure loopt en derhalve in deze
kwestie geen uitspraak van de Afdeling rechtspraak volgt, heeft het materieel
geen waarde artikel 7.3.1 te handhaven. Bij een formele benadering kan als
nadeel worden genoemd dat door te schrappen een andere mogelijk andersluidende
uitspraak wordt voorkomen. Er bestaan geen aanwijzingen dat in de toekomst een
ander oordeel is te verwachten. Derhalve is artikel 7.3.1 geschrapt. Vooralsnog mag worden aangenomen dat in de gemeenten waar artikel 352 MBV niet
is ingetrokken, dit artikel de rechtskracht heeft behouden en herleeft op het
moment dat artikel 7.3.1 onverbindend moet worden geacht of is ingetrokken. Omdat in een aantal gemeenten artikel 352 MBV nog bestaat volgt hierna de
toelichting die daarop betrekking heeft. Artikel 352 MBV 1965 Dit artikel vormt gedurende de tijd dat de bedoelde bestemmingsplannen nog niet
zijn aangepast aan de Wet op de Ruimtelijke Ordening, een noodzakelijk
complement op de artikelen 10 en 12 van die wet. Deze artikelen bepalen namelijk, dat bij een bestemmingsplan regelingen, c.q.
voorlopige regelingen, mogen worden gegeven omtrent het gebruik van de in het
plan begrepen grond en de zich daarop bevindende opstallen. In de toekomst kan
het gebruik van gronden en opstallen zo nodig in een bestemmingsplan worden
geregeld. De bouwverordening geeft dus als het ware een overgangsregeling.
Indien een plan of voorschriften, als in de aanhef van het eerste lid bedoeld,
in overeenstemming worden gebracht met de Wet op de Ruimtelijke Ordening, treedt
voor het gebied, dat in dat plan is begrepen, artikel 352 buiten werking. De
aanpassing van de Wet op de Ruimtelijke Ordening moet ingevolge de Overgangswet
binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van laatstbedoelde wet geschieden. Nog
steeds zijn niet alle bestemmingsplannen aangepast, zodat deze overgangsregeling
vooralsnog nodig blijft. Dit artikel houdt uitsluitend voorschriften in over ander gebruik dan bouwen en
kan daarom geen grond zijn voor het weigeren van een omgevingsvergunning voor
het bouwen. Artikel 7.3.2 Hinder De strekking van dit artikel is gelijk aan artikel 367 MBV 1965. Het oude artikel was gebaseerd op de gemeentewet, terwijl artikel 7.3.2 is
gebaseerd op de Woningwet en per 1 april 2007 rechtstreeks handhaafbaar op grond
van de Woningwet op grond van de Woningwet dus mogelijk maakt. Dit artikel betreft, voor zover het een regeling bevat ter voorkoming van
schade, hinder of overlast, een materie die eventueel ook in een algemene
plaatselijke verordening (APV) kan worden geregeld. Voor zover zij in een APV is
geregeld, dient dezelfde bepaling uiteraard niet in de bouwverordening te worden
opgenomen. Bijna onvermijdelijk blijkt een zekere overlapping van het
onderhavige artikel en een enigszins vergelijkbaar artikel in de Model-APV (art.
4.4.1). Gelet op doel en strekking van de bouwverordening zal artikel 7.3.2
voornamelijk toepassing kunnen vinden als er een relatie kan worden gelegd met
bouwen of bouwwerken. Voor open erven en terreinen niet direct behorende tot een
bouwwerk zal eerder de APV van toepassing zijn. Daar bepaalde voor de omgeving
hinder veroorzakende activiteiten direct zijn verbonden met hetgeen in, op, aan
of nabij een bouwwerk gebeurt is dit artikel in de bouwverordening nodig. Voor zover het hinder in verband met de brandveiligheid betreft, ware in plaats
van artikel 7.3.2 toe te passen artikel 6.4.1. Artikel 7.3.2 kan onder meer
worden toegepast in de volgende gevallen: het plaatsen van voorwerpen of
voertuigen in gemeenschappelijke trappenhuizen van tot bewoning bestemde
gebouwen, lawaaihinder (bij voorbeeld door radio- en televisietoestellen), het
veroorzaken van radio- en televisiestoringen, voor zover niet geregeld in andere
wettelijke voorschriften, het opslaan van stankverwekkende stoffen, het op
gevaarlijke wijze stapelen van materiaal (bij voorbeeld voor kinderen bereikbare
vaten die kunnen gaan rollen), het verwijderen van asbest bevattende materialen
of restanten hiervan die zich in een zodanige staat bevinden dat het risico van
verspreiding van asbestvezels of –stof te vrezen valt. Door weersinvloeden en door slecht onderhoud kunnen asbestbevattende materialen
die zich aan de buitenzijde van een bouwwerk bevinden of op een erf of terrein
zijn opgeslagen zodanige verwering of slijtage vertonen dat de vezels
gemakkelijk losraken en door de wind worden verspreid. Deze asbestvezels vormen
een risico voor de gebruikers van het bouwwerk en het erf of terrein en de
aangrenzende percelen. Het Asbestverwijderingsbesluit ziet op de situatie van
sloop en is niet toepasbaar op de situatie van verweren of slijtage. Een
overtreding van het bouwbesluit is niet aanwezig of is onvoldoende
aantoonbaar. In een dergelijke situatie kan een besluit tot toepassing van bestuursdwang of
oplegging van een last onder dwangsom worden gebaseerd op overtreding van
artikel 7.3.2 MBV juncto artikel 13 van de Woningwet. Voldaan dient te zijn aan het gestelde in het eerste en derde lid van dit
artikel. Het gevaar van asbest is in algemene zin voldoende aangetoond om
maatregelen ter voorkoming van het verspreiden van asbestvezels en -stof te
rechtvaardigen. Voor het bestrijden van geluidsoverlast is ingevolge het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer voor diverse inrichtingen die geluid produceren
een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer vereist. Gelet op het gestelde onder de letter c geldt artikel 7.3.2 niet voor deze
vergunningplichtige inrichtingen. Voor het bestrijden van geluidsoverlast afkomstig van horeca-inrichtingen geldt
het Besluit horecabedrijven milieubeheer. Voorschrift 2.12 van dit besluit stelt
dat de gemeenteraad bij verordening twaalf dagen (of dagdelen) aanwijst waarop
de voorschriften 2.1 tot en met 2.6 van het Besluit niet van toepassing zijn.
Ter uitvoering van deze plicht en in verband met de inwerkingtreding van de Wet
milieubeheer is de Model-APV herzien waarbij de het bevoegd gezagbevoegd is om
voor het houden van festiviteiten dagen of dagdelen aan te wijzen waarop
horeca-inrichtingen de voorschriften met betrekking tot geluid- en
trillinghinder niet hoeven na te leven. (Model-APV artikelen 4.1.1 tot en met
4.1.4). Het lijkt alleszins redelijk in de periode dat deze zogenaamde
twaalfdagenregeling geldt voor de geluidsoverlast afkomstig van
horeca-inrichtingen geen toepassing te geven aan artikel 7.3.2 van de
(Model-)bouwverordening. Paragraaf 4 Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte. Reinheid Artikel
7.4.1 Preventie Dit artikel heeft betrekking op preventieve maatregelen voor het weren van
schadelijk of hinderlijk gedierte en het in acht nemen van de algemene reinheid.
Ook dit artikel kan alleen maar worden toegepast in geval van excessen. Voor de
duidelijke en extreme gevallen van onreinheid is deze bepaling onmisbaar. Zie voorts de toelichting bij artikel 5.4.1. Paragraaf 5 Watergebruik Artikel
7.5.1 Verboden gebruik van water Het hier bedoelde verbod treedt pas in werking nadat het bevoegd gezag de
beschikking hebben genomen. Zie de toelichting bij de artikelen 7.2.1 tot en met
7.2.3. Paragraaf 6 Installaties Artikel 7.6.1 Gebruiksgereed houden van
installaties In het algemeen genomen kan worden gesteld dat het de plicht van de eigenaar of
de gebruiker van een bouwwerk is de vereiste installaties te onderhouden en
gebruiksgereed te houden. Een gebruiker, bij voorbeeld een huurder, kan over
nalatigheid klagen bij de verhuurder en dit kan worden aangemerkt als een
privaatrechtelijke kwestie. Wanneer evenwel groot veiligheids- en
gezondheidsrisico of groot ongemak voor derden-bezoekers aan de orde is, ligt
dit anders. Daarom is in dit hoofdstuk een bepaling opgenomen over het onderhoud
en gebruiksgereed houden van liftinstallaties, collectieve installaties voor
portiekverlichting, centrale verwarming, mechanische ventilatie, drukverhoging
in de waterleiding (hydrofoor) e.d. Tevens is deze bepaling toepasbaar op het te verrichten onderhoud aan
terreinrioleringen, inclusief pompen en putten, en op in de grond aangebrachte
opvang- en bezinkingsvoorzieningen voor hemelwater. N.B. Het onderhoud van liftinstallaties is, voor wat betreft de
veiligheidsaspecten van gewone personenliften, in principe geregeld in het
Besluit liften, dat op de Wet op de gevaarlijke werktuigen berust. 8 Slopen Algemeen Het hoofdstuk slopen dient ter uitvoering van het bepaalde in artikel 8, tweede
lid, letter d, van de Woningwet, en van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. In
dit hoofdstuk is een vergunningstelsel opgenomen voor het slopen. Aan de
vergunning kunnen voorschriften worden verbonden gericht op het specifieke
sloopproject. Het voornaamste motief voor een uitgebreide sloopregeling in de
bouwverordening is gelegen in een bewuster omgaan met afvalstoffen en het zoveel
mogelijk hergebruiken van deze stoffen. Een regeling met hetzelfde motief
gericht op het bouwafval staat in artikel 4.11. Naar de artikelsgewijze
toelichting daarop verwijzen wij hier. Voordat werd gekozen voor het invoeren
van een nieuwe beschikking, de sloopvergunning, is overwogen of het mogelijk is
in de bouwverordening het selectief slopen, het scheiden en gescheiden afvoeren
afdoende te regelen in algemeen geldende eisen. Gelet op de huidige stand van
zaken en de toch zeer uiteenlopende sloopprojecten en locaties bleek dit niet
haalbaar. Bovendien is een sloopvergunning voor het verwijderen van asbest -
voor zover niet kan worden volstaan met een melding - in het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 voorgeschreven. Asbest In het Staatsblad van 17 juni 1993, nr. 290 is het Asbestverwijderingsbesluit
gepubliceerd. Dit besluit is opgevolgd door het Asbestverwijderingsbesluit 2005,
Stb. 2005, 704 van 27 december 2005 en is gebaseerd op de Wet milieugevaarlijke
stoffen en op de Woningwet. Dit besluit bevat regels voor de verwijdering van
asbest bij het slopen van bouwwerken en het uit elkaar nemen van objecten. Het
besluit heeft voor zover het betreft het slopen van bouwwerken geen directe
werking voor de burger. Het besluit bevat een opdracht aan de gemeenteraad tot
regelgeving in de plaatselijke bouwverordening. De voorschriften van de
bouwverordening zijn bindend voor de burger. Het laatstgenoemde besluit is in werking getreden op 1 maart 2006. In de daarop
volgende zin wordt het zinsdeel ‘de artikelen 2, 3, 4 en 9’ vervangen door ‘de
artikelen 10 en 11. Artikel 8, negende lid, van de Woningwet bepaalt dat de
gemeenteraad een jaar de tijd heeft om dit deel van het besluit - in casu de
artikelen 2, 3, 4 en 9 - in de bouwverordening op te nemen en dus uiterlijk op
18 juni 1994 van kracht te doen zijn. Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 gaat vergezeld van een uitvoerige Nota van
toelichting (Stb. 2005, 704, vanaf blz. 15). Het is niet zinvol een selectie uit
deze Nota over te nemen in de toelichting bij hoofdstuk 8 van de
bouwverordening. Aanbevolen wordt daarom de Nota van toelichting te raadplegen,
in het bijzonder het deel Algemeen (blz. 15 t/m 32). Incident Het optreden in geval van een incident (ook wel aangeduid als calamiteit),
zoals een brand waarbij asbest vrij komt, staat thans in artikel 3, derde lid
van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Voor een juist optreden in geval van
een calamiteit is van veel belang de handreiking “Plan van aanpak
asbestbranden”. Voor andere oorzaken dan brand bestaat nog geen plan van aanpak. Ingevolge genoemd derde lid dient het opruimen van materialen en producten die
tengevolge van een incident zijn vrijgekomen eerst een
asbestinventarisatierapport te worden opgesteld. Dit dient bij voorkeur met de
bij het incident passende spoed te gebeuren. Certificering Voor een uiteenzetting over de certificering van bedrijven wordt verwezen naar
de algemene toelichting op het Asbestverwijderingsbesluit 2005. De instantie die zich bezig houdt met de certificering is: Stichting
Certificatie Asbest, Postbus 22, 6720 AA Bennekom e-mail: info@ascert.nl, fax:
0317-425725, website: www.ascert.nl. Risicoklasse Bij Besluit van 7 juni 2006 (Stb. 2006, 348) is in de
arbeidsomstandighedenregelgeving over het asbest een indeling in risicoklassen
ingevoerd. Deze indeling is van belang voor de toepassing van de arbo-regels.
Zij is niet aan de orde bij de sloopvergunning. De verplichte meldingen van de aannemer en vergunninghouder aan de
arbeidsinspectie blijven bestaan. Voor zover de gemeente gewend was meldingen te
doen aan de arbeidsinspectie blijft dit ongewijzigd. Intensivering van de handhaving Langs verschillende kanalen wordt aangedrongen op een intensivering van de
handhaving van de sloopvoorschriften. De VNG heeft in de ledenbrief over Ketenhandhaving asbest van 12 februari 2007,
Lbr. 07/07 aandacht gevraagd voor de handhaving van de voorschriften over
asbestverwijdering en de LOMprojecten over ketenhandhaving asbest. De Vereniging Bouw- en Woningtoezicht Nederland publiceert in de eerste helft
van 2007 de “Handreiking slopen. Vergunningverlening, controle en handhaving”.
Deze handreiking staat ook op de site van deze vereniging:
www.vereniging-bwt.nl Medio 2007 verschijnt over de uitvoering van de voorschriften over
asbestverwijdering de VROM publicatie Uitvoeringsmethodiek
Asbestverwijderingsbesluit 2005 (UM Asbest). Hieraan werken mee het ministerie
van VROM, de VROM-Inspectie, het ministerie van SZW / Arbeidsinspectie, Infomil,
de vereniging BWT Nederland, de VNG en het LOM. Paragraaf 1 Sloopvergunning
Artikel 8.1.1 Sloopvergunning De sloopvergunning is een beschikking. Ingevolge de Algemene wet bestuursrecht
moet een dergelijke vergunning op schrift zijn gesteld. De Woningwet en het Asbestverwijderingsbesluit 2005 vormen de juridische basis
voor de sloopvergunning. Tegen de beslissing tot het al dan niet verlenen van de
sloopvergunning is bezwaar en beroep mogelijk op grond van de Awb. Lid 1 Het eisen van een vergunning heeft alleen zin wanneer deze controleerbaar en
handhaafbaar is. Voorts is het niet de bedoeling alle andere belangen, zonder
afwegingsmogelijkheid, ondergeschikt te maken aan het milieubelang. Veel van wat
behoort tot het normale onderhoud en het aanbrengen van veranderingen van
ondergeschikte betekenis behoeft niet te worden onderworpen aan een
sloopvergunning. Ook bij deze activiteiten ontstaat sloopafval. Het is wenselijk dat alle sloopafval wordt gescheiden en gescheiden wordt
afgevoerd. Daarom is voor de kleine hoeveelheden sloopafval voor zover geen
asbest bevattend - minder dan 10 m3 - een algemene eis geformuleerd in artikel
8.4.1. Gedacht kan worden aan het slopen ten behoeve van niet-ingrijpende
interne verbouwingen. Het verwijderen van asbest is of vergunningplichtig op grond van dit artikel of
meldingplichtig op grond van artikel 8.2.1, en valt daarom nooit onder de
vergunningvrije restcategorie van artikel 8.4.1. Lid 2 Een ondergrens van 10 m3 voor de vergunningplicht lijkt reëel, voor zover het
te slopen bouwwerk geen asbest bevat. Deze inhoudsmaat stemt overeen met een
gangbare containermaat. Gekozen is voor een inhoudsmaat, omdat deze op de
sloopplaats kan worden gecontroleerd. Een gewicht is ter plekke niet te
controleren. Het splitsen van een sloopwerk in kleinere sloopwerken die elk net onder de 10
m3 komen is een te opvallende methode van ontduiking van de vergunningplicht om
kans van slagen te hebben. Mocht dit voorkomen dan is dit een overtreding wegens
het ontbreken van een sloopvergunning. Overigens verwachten wij deze ontduiking
niet, omdat puin afvoeren naar een puinbreker aanzienlijk minder kost dan
storten op een stortplaats. Onder 10 m3 sloopafval wordt verstaan los gestort sloopafval. Lid 3 Uit dit lid blijkt dat aan de sloopvergunning voorschriften kunnen worden
verbonden. Tevens beperkt dit lid de mogelijkheid voorschriften aan de
vergunning te verbinden tot de in dit lid vermelde onderwerpen a tot en met d.
Het vierde lid geeft ten aanzien van de mogelijke voorschriften over het
scheiden en gescheiden houden tot de afvoer van het sloopafval een nadere
detaillering. Hierna wordt ingegaan op de te stellen voorschriften over de onderwerpen
genoemd in het derde en vierde lid van dit artikel. Ad a en b De veiligheid tijdens het slopen en de bescherming van nabijgelegen
bouwwerken Hier ligt een relatie met artikel 8.3.1, waarin is bepaald dat de artikelen 4.8
tot en met 4.10 van het hoofdstuk Plichten tijdens de bouw van overeenkomstige
toepassing zijn op het slopen. Daar waar bouwen, bouwterrein enz. staat wordt
uiteraard gelezen slopen, sloopterrein enz. De onderwerpen veiligheid op het
bouwterrein, afscheiding van het bouwterrein en veiligheid van hulpmiddelen en
het voorkomen van hinder zijn als directe norm geformuleerd. Dit betekent dat
deze eisen ook gelden indien het vergunningvereiste niet geldt. Uiteraard
behoeft datgene wat via deze vantoepassingverklaring al van toepassing is, niet
nogmaals als voorwaarde te worden opgenomen in een sloopvergunning. Mede
afhankelijk van de sloopmethode en de bebouwing en aanwezigheid van mensen in de
directe omgeving van het te slopen bouwwerk, kunnen voorwaarden worden gesteld.
Van veel belang is te bedenken dat het hier gaat om de externe veiligheid. De
veiligheid voor degenen die met de sloopwerkzaamheden zijn belast behoort tot de
sfeer van de arbeidsomstandigheden en wordt beoordeeld door de Arbeidsinspectie.
Een sloopveiligheidsplan wordt, voor zover nodig, verlangd en ingediend bij de
aanvraag om een sloopvergunning. De regeling daarvoor staat in artikel 8.1.2,
tweede lid. Het is de aanvrager van de vergunning die de sloopmethode kiest. Pas wanneer de
gekozen methode leidt tot strijd met de bepalingen van dit hoofdstuk, bij
voorbeeld over het selectief slopen, de veiligheid of het uitvoeren van
bodemonderzoek, worden aan de sloopvergunning voorschriften verbonden ter
voorkoming van deze strijdigheid. Ad c Het scheiden en gescheiden afvoeren Het is de houder van de vergunning die kiest naar welke bewerkings- of
verwerkingsinrichting wordt afgevoerd, c.q. aan welke inzamelaar of transporteur
het afval wordt meegegeven. Uiteraard dienen hierbij de voorschriften van de
sloopvergunning en andere regels, bij voorbeeld die over het vervoer van
gevaarlijk afval, in acht te worden genomen. In de praktijk komt dit erop neer
dat alleen mag worden samengewerkt met vergunninghoudende inzamelaars en
transpor-teurs voor het gevaarlijk afval en alleen mag worden toegeleverd aan
bewerkings- en verwerkingsinrichtingen die beschikken over een vergunning
ingevolge de Wet milieubeheer. De voorschriften in de sloopvergunning mogen geen
'gedwongen winkelnering' inhouden, dus niet verplichten tot het afvoeren naar
bedrijf X, terwijl voor dat afval de bedrijven Y en Z ook vergunninghouder
zijn. De fracties waarin moet worden gescheiden worden vermeld in de
vergunningvoorschriften. De keuze van de fracties hangt af van de hoeveelheid en samenstelling van het
te verwachten afval en van de acceptatievoorwaarden van in de regio aanwezige
bewerkings- en verwerkingsinrichtingen. Onder c is de meest minimale scheiding
vastgelegd die voortvloeit uit landelijke regelgeving. Naast deze drie 'onvermijdelijke' fracties - gevaarlijke afvalstoffen, asbest
en overig afval - verdient het aanbeveling om ten minste de volgende fracties
als voorwaarde in de sloopvergunning op te nemen: - steenachtig sloopafval, zonder inbegrip van gips; - bitumineuze en teerhoudende dakbedekking; - met PAKS verontreinigde materialen; - asfalt; - dakgrind; - glas (vlakglas) voorzover een inzamelstructuur beschikbaar is. De opdrachtgever is in beginsel vrij in de keuze van een aannemer. Wanneer de sloopopdracht mede betreft het verwijderen van asbest geldt het
bepaalde in artikel 8.3.3 over een deskundig bedrijf en het bepaalde in artikel
5 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Een opdrachtgever doet er verstandig aan een sloopaannemer te kiezen die is
gekwalificeerd voor het soort sloopwerk dat wordt aanbesteed. Voor grotere
sloopwerken is dit vrijwel steeds een gespecialiseerd bedrijf. Welke voorschriften, wanneer en waarvoor Welke voorschriften over het scheiden in fracties uiteindelijk in een
vergunning worden opgenomen is afhankelijk van de gegevens over het te slopen
bouwwerk en de slooplocatie (welke soorten afval komen vrij en in welke
hoeveelheden en welke mogelijkheden zijn er voor het plaatsen van containers) en
voorts van de in de regio beschikbare verwijderingstructuren, waaronder
bewerkings- en verwerkingscapaciteit. Er is voor gekozen geen indicatie te geven voor de verschillende
inzamelstructuren en bewerkings- of verwerkingsstructuren, omdat deze sterk
regionaal of lokaal kunnen verschillen en aan wijzigingen onderhevig zijn. Het
is daarom noodzakelijk dat de ambtenaar, belast met de beoordeling van de
vergunningaanvraag, op de hoogte is van de lokale en regionale
verwerkingscapaciteit voor de bij sloop vrijkomende afvalstromen. Het is van belang dat voordat een aanvraag om sloopvergunning wordt getoetst de
hergebruikmogelijkheden bij de beoordelende gemeente bekend zijn. Hierbij moeten
de volgende aspecten worden nagegaan: • - wat kan worden hergebruikt; • - wat zijn de minimale hoeveelheden per fractie; • - kan het herbruikbaar materiaal worden afgezet; • - aan welke kwaliteit dient het herbruikbaar materiaal te voldoen; • - wat zijn de acceptatievoorwaarden van bewerkers, verwerkers, sorteerders en
inzamelaars. Onderzoek Voordat de aanvraag om sloopvergunning kan worden ingediend moeten de volgende
onderzoeken plaatsvinden: Onderzoek naar het doel, waarvoor het bouwwerk of het te slopen gedeelte
daarvan laatstelijk is gebruikt (MBV artikel 8.1.2, tweede lid, letter f); Indien op grond van het historisch gebruik te verwachten valt dat een te slopen
bouwwerk of een te slopen gedeelte daarvan is verontreinigd met gevaarlijke
afvalstoffen (voorheen: chemische afvalstoffen) als bedoeld in het BAGA, dient
een onderzoek te worden ingesteld naar de vermoedelijke verontreiniging en moet
het rapport met de uitslag van dit onderzoek bij de aanvraag om sloopvergunning
worden gevoegd (MBV artikel 8.1.2, derde lid); Indien moet worden aangenomen dat in het te slopen bouwwerk asbest aanwezig is,
moeten overeenkomstig het gestelde in artikel 8.1.2, daarover bij het indienen
van een aanvraag om sloopvergunning gegevens worden ingediend. Op grond van
artikel 3 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 geldt een onderzoeksplicht
naar de aanwezigheid van asbest door een deskundig, dat wil zeggen daartoe
gecertificeerd bedrijf. Achterin deze toelichting is als bijlage 8 opgenomen een Keuzetabel voor de
vaststelling van deelstromen bij sloop. Deze keuzetabel biedt de houder van de
sloopvergunning een handreiking voor een verdergaande scheiding dan normaliter
in de voorwaarden van de sloopvergunning verplicht is gesteld om op de
slooplocatie uit te voeren. Uiteraard kan genoemde houder voor een verdergaande
scheiding zowel financiële als milieuhygiënische overwegingen in zijn
beschouwing betrekken. Inzamel- en recyclingsystemen voor kunststoffen Kunststoffen is een verzamelnaam voor uiteenlopende stoffen. Door de
producenten van kunststof gevelelementen (verenigd in de VKG) en de producenten
van kunststofleidingsystemen (verenigd in de FKS) zijn voor deze twee
deelstromen inzamel- en recyclingsystemen ontwikkeld. De VKG heeft met het Ministerie van VROM op 19 januari 1993 een overeenkomst
gesloten over de inzameling en herverwerking van kunststof kozijnen, ramen en
deuren. Daartoe zal een stichting worden belast met het (doen) inzamelen en
herverwerken van alle aangeboden oude kunststof kozijnen, ramen en deuren. De FKS heeft met het Ministerie van VROM een overeenkomst gesloten over de
volledige inzameling en het hergebruik van bij bouw en sloop vrijkomende
kunststofleidingen (PVC, PE en PP). Het systeem komt erop neer dat degene die
sloopt een container kan huren waarin de afval geworden kunststofleidingen
worden verzameld. Gestreefd wordt naar een gesloten ketenbeheer, functionerend
voor het gehele land. Andere kunststoffen dan hier genoemd kunnen niet worden
afgevoerd via met dit inzamelsysteem. Andere inzamelsystemen Andere inzamelsystemen die zijn opgezet door de leverancier van het product en
die erop zijn gericht de desbetreffende afvalstoffen weer geschikt te maken voor
hergebruik zijn die voor steenwol en glaswol (minerale wol) en voor aluminium.
De informatie over deze inzamelsystemen is te verkrijgen bij de leverancier en
bij de brancheorganisatie. Ad d Gegevens die na de vergunningverlening worden ingediend De gegevens die nodig zijn voor de beoordeling van het in behandeling nemen van
een aanvraag om sloopvergunning behoren te worden ingediend bij de aanvraag. De
artikelen 8.1.2 en 8.1.3 regelen dit. De naam en het adres van degene die met
het slopen zal worden belast - gewoonlijk de aannemer - zijn dikwijls nog niet
bekend ten tijde van het indienen van de aanvraag om sloopvergunning. Deze
gegevens spelen bovendien geen rol bij de beoordeling van het in behandeling
nemen. In de sloopvergunning kan een voorwaarde worden opgenomen inhoudende dat
uiterlijk... (bij voorbeeld twee) dagen voor de aanvang van de
sloopwerkzaamheden de naam en het adres van degene die met de sloopwerkzaamheden
is belast worden overgelegd aan het bevoegd gezag of de directeur van het
(gemeentelijk) bouwtoezicht. Het gebruik van een mobiele puinbreker In de meeste provincies bevat de provinciale milieuverordening sinds omstreeks
1996 een regeling voor de toelaatbaarheid van mobiele puinbrekers op
slooplocaties. Een dergelijke regeling maakt voorschriften ter zake in de
gemeentelijke bouwverordening overbodig. In een concreet geval raadplege men de
desbetreffende provinciale griffie over de vraag of, en zo ja welke, provinciale
voorschriften terzake gelden. In de bouwverordening van de gemeenten die in de overige provincies liggen,
blijven de voorschriften voor het gebruik van een mobiele puinbreker echter
zinvol. Zulke voorschriften stonden tot en met de derde serie wijzigingen ook in
de Model-bouwverordening 1992. Zij bestonden uit: a. een extra tekstelement in de opsomming van het derde lid, luidende: x het
gebruik van een mobiele puinbreekinstallatie die is opgesteld op de sloopplaats,
voorzover de toestemming, als bedoeld in het vijfde lid, van toepassing is; b. een vijfde lid, luidende: 5 Het bewerken van het sloopafval op de plaats
waar dit afval vrijkomt, is niet toegestaan. Op verzoek van de aanvrager van de sloopvergunning kan, onder in de vergunning
te stellen voorschriften, worden toegestaan dat op de sloopplaats het beton en
metselwerkpuin wordt verwerkt in een aldaar opgestelde mobiele
puinbreekinrichting. Het ‘Besluit mobiel breken bouw- en sloopafval’ van 15 januari 2004, Stb. 2004,
25 bevat alle voorschriften ten aanzien van mobiele brekers en is in werking
getreden op 1 maart 2004. Vanaf deze datum zijn de in enkele gemeentelijke
bouwverordeningen nog bestaande voorschriften over mobiele brekers van
rechtswege vervallen. De hogere regeling treedt in de plaats van de lagere
regeling. Onder bepaalde condities zoals voorgeschreven in genoemd besluit is het
toelaatbaar op de bouw- of slooplocatie dan wel in de directe nabijheid daarvan
een mobiele puinbreker op te stellen waar het steenachtige bouw- en sloopafval
wordt bewerkt, gedurende een aaneengesloten periode van ten hoogste drie
maanden. Het is verboden om met een mobiele puinbreker bouw- en sloopafval te
bewerken dat afkomstig is van andere bouw- of slooplocaties dan die waarbij de
breker is opgesteld. Interessant is de uitspraak ABRS 24 maart 2004, Gst. 7208, 90 m.nt. Nijmeijer
en Teunissen. Een (mobiele) puinbreekinstallatie is een omgevingsvergunning voor
het bouwenplichtig bouwwerk. De binnenplanse vrijstelling afvalverwerking is
hierop van toepassing. Lid 4 Het vierde lid geeft een nadere invulling van de onderwerpen genoemd in het
derde lid waarover in de sloopvergunning voorschriften worden gesteld.
Afhankelijk van de specifieke kenmerken die gelden voor bepaalde fracties of
bepaalde handelingen worden de eisen ingevuld. Zo gelden voor gevaarlijk afval
zware eisen voor de verpakking van dit afval en de tijdelijke opslag ervan. De
tweede zin verplicht het bevoegd gezag over het afzonderlijk gereed maken voor
de afvoer van het sloopproject van asbest en de termijn waarbinnen dit moet
gebeuren een voorschrift in de vergunning op te nemen. Deze verplichting staat
in artikel 10, letter e, van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Lid 5 Indien op grond van het zesde lid van artikel 45 van de Woningwet een
tijdelijke omgevingsvergunning voor het bouwen voor een seizoengebonden
bouwwerk, is verleend en daarin voorschriften zijn opgenomen over het slopen van
het tijdelijke bouwwerk – meestal in de zin van het uit elkaar nemen en opslaan
van de onderdelen van het bouwwerk totdat het bouwwerk opnieuw wordt opgebouwd -
is daarvoor geen afzonderlijke sloopvergunning nodig. De tijdelijke
omgevingsvergunning voor het bouwen dient de nodige voorschriften te bevatten
voor het slopen van het bouwwerk. Uit de Memorie van Toelichting bij de
Woningwet blijkt dat met name gedacht wordt aan strandpaviljoens, bouwwerken
voor jaarlijks terugkerende evenementen e.d. Artikel 8.1.2 Aanvraag
sloopvergunning Het verlenen en het weigeren van een sloopvergunning is een besluit in de zin
van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Afdeling 3:4 van de Awb – de zogeheten
Uniforme Openbare Voorbereidingsprocedure (UOV) - is niet van toepassing op de
behandeling van een verzoek om sloopvergunning. Het lijkt niet zinvol, deze UOV
van toepassing te verklaren op de sloopvergunning. Aanvullend op de eisen die in
dit artikel zijn gesteld gelden de voorschriften van de Awb over het indienen
van verzoeken om besluiten, indienen door een gemachtigde enz. Leden 1 en 2 Bepaald is wat moet worden ingediend om een sloopvergunning te kunnen
verkrijgen. Het bepaalde onder letter g is ingevoerd om coerdinatie tussen
omgevingsvergunning voor het bouwen en sloopvergunning mogelijk te maken. Zie
voorts artikel 8.1.5, tweede lid. Ook wanneer een omgevingsvergunning voor het
bouwen is vereist en het bouwen tevens (gedeeltelijk) slopen inhoudt is een
sloopvergunning vereist. De omgevingsvergunning voor het bouwen houdt derhalve
niet in dat mag worden gesloopt. Voor deze situatie van samenloop van twee
vergunningen is artikel 8.1.5, eerste lid, bedoeld. De aanvrager is niet
verplicht beide vergunningen gelijktijdig aan te vragen. Doet hij dit wel, dan
heeft dit voor hem (en overigens ook voor de gemeente) enige procedurele
voordelen. De in te dienen gegevens over de aanwezigheid van asbest in een te slopen
bouwwerk en de plaatsen waar dit asbest zich bevindt dienen om een juist beeld
te krijgen van de verwijdering van asbest en om vast te stellen welke overige
bepalingen van de bouwverordening hierop van toepassing zijn. Een asbestinventarisatierapport, waaruit blijkt waar het asbest zich bevindt,
opgesteld door een deskundig bedrijf, is verplicht. Een dergelijk rapport
behoeft niet te worden overgelegd indien een van de gevallen zich voordoet als
bedoeld in het derde of vierde lid. Voor agrarische bedrijfsgebouwen zijn in het verleden op grote schaal
asbesthoudende bouwmaterialen toegepast, onder meer asbestcementgolfplaten als
dakbedekking. Tegenwoordig ontstaan er in de agrarische sector in verscheidene
streken van Nederland initiatieven tot projectmatige asbestverwijdering vanaf
een reeks agrarische bedrijfsgebouwen in de gemeente. Het verlenen van één
enkele zogenaamde paraplusloopvergunning voor het gehele
asbestverwijderingsproject is in dat geval minder omslachtig dan het verlenen
van individuele sloopvergunningen voor de verwijderingswerkzaamheden aan ieder
agrarisch bedrijfsgebouw afzonderlijk. Een dergelijke paraplusloopvergunning behoeft niet op juridische bezwaren te
stuiten, indien een nauwkeurige plaatsaanduiding van alle agrarische
bedrijfsgebouwen die in het kader van dat asbestverwijderingsproject zullen
worden aangepakt, wordt opgenomen in de vergunningaanvraag. Aldus komen ook voor
paraplusloopvergunningen tijdig en volledig de gegevens beschikbaar die
noodzakelijk zijn, omdat vergunningen ingevolge de Algemene wet bestuursrecht
vatbaar zijn voor bezwaar en beroep. Zie voor een verdere toelichting op de
consequenties van laatstgenoemde wet voor sloopvergunningen de aanhef van de
toelichting op het onderhavige artikel. Een sloopveiligheidsplan als bedoeld onder letter i van het tweede lid is te
vergelijken met een bouwveiligheidsplan als bedoeld in artikel 1.2.5 onder a van
de bijlage bij het Besluit indieningsvereisten en is slechts nodig in enkele
risicovolle sloopprojecten. Een dergelijk plan behoort zeker niet tot de
standaardbescheiden bij een aanvraag om sloopvergunning. In een overleg
voorafgaande aan het indienen van een aanvraag kan blijken of een dergelijk plan
nodig is. De zinsnede 'en voorts, indien van toepassing' duidt erop dat slechts indien
door of namens het bevoegd gezag het opstellen van een sloopveiligheidsplan van
toepassing is verklaard, aan deze plicht behoeft te worden voldaan. Over het
tijdstip waarop het plan wordt ingediend wordt verwezen naar het eerste lid van
artikel 8.1.3 en de Algemene wet bestuursrecht. Lid 3 Algemeen De aanvrager dient op het aanvraagformulier aan te geven dat hij vermoedt dat
het bouwwerk geen asbest bevat. Op grond van artikel 8.1.2, lid 3, wordt aan hem
de verplichting opgelegd om aan te tonen waarop deze verwachting is gebaseerd.
Op grond van diverse feiten of omstandigheden kan aannemelijk zijn dat er geen
asbest in het bouwwerk aanwezig is. Door het Ministerie van VROM, de
bouwpraktijk en de VNG zijn gevallen geïnventariseerd waarin de aanvrager van
een sloopvergunning kan aangeven dat hij vermoedt dat er geen sprake is van
verwijdering van asbest en op welke wijze dit ten genoegen van het bevoegd gezag
moet worden aangetoond. Deze gevallen zijn opgesomd in het onderhavige lid 3.
Dit lid is een direct werkend voorschrift, waarop de indiener van een verzoek om
sloopvergunning zich kan beroepen door op het aanvraagformulier aan te geven dat
en waarom geen onderzoeksrapport is bijgevoegd. De gedachte achter deze inventarisatie is dat wordt voorkomen dat de plicht tot
het doen van een onderzoek naar asbest onevenredig hoge maatschappelijke kosten
met zich brengt, omdat de kans op de aanwezigheid van asbest niet in verhouding
tot die kosten staat. In sommige gevallen is het evident dat het te slopen
bouwwerk geen asbest bevat. In andere gevallen kan de aanvrager zelf constateren
dat er vermoedelijk geen asbest aanwezig is. Bij de inventarisatie van de
gevallen waarin de aanvrager van een sloopvergunning kan aangeven dat er geen
sprake is van verwijdering van asbest, is als richtlijn genomen dat het
bouwwerk, gelet op bouwconstructie en gebruikte materialen, betrekkelijk
eenvoudig moet zijn. Niet valt uit te sluiten dat zich in de praktijk
vergelijkbare gevallen zullen aandienen, waarin gemeente en aanvrager het erover
eens zijn dat aannemelijk is dat er geen asbest in het bouwwerk aanwezig is. Het
voorstel biedt de mogelijkheid aan de aanvrager om ten genoegen van het bevoegd
gezag in andere, vergelijkbare gevallen of op andere, vergelijkbare wijze aan te
tonen dat de verplichting om een onderzoek door een deskundig bedrijf te
overleggen niet van toepassing is. Onder b Voor medio 1997 was het reeds praktijk dat - voorafgaand aan met name grote
sloopprojecten - een onderzoek naar de aanwezigheid van asbest plaatsvond. Deze onderzoeksrapporten zijn alleen aanvaardbaar als alternatief indien daarin
aandacht wordt besteed aan alle aspecten waaraan in BRL 5052 eisen worden
gesteld. Het bevoegd gezag bepalen, zo nodig met externe ondersteuning, of het
onderzoek aan deze criteria voldoet. Indien het onderzoeksrapport niet aan deze
eisen voldoet, dient alsnog een onderzoek door een deskundig
asbestonderzoeksbedrijf plaats te vinden. Een dergelijk onderzoek kan als voldoende deskundig uitgevoerd worden
beschouwd, indien het aan de volgende criteria voldoet: - De gebruikte onderzoeksmethode is goed beschreven en levert in principe
dezelfde basisgegevens op als zijn vastgelegd in beoordelingsrichtlijn BRL 5052,
uitgave 1998. - De opdracht tot het uitvoeren van een volledig asbestonderzoek moet duidelijk
omschreven zijn. - Het onderzoek moet zijn uitgevoerd door een bedrijf en/of personen met een
aantoonbare expertise in onderzoeken naar asbesthoudende materialen. Personen met een dergelijke expertise zijn bijvoorbeeld medewerkers van
woningcorporaties met een toereikende opleiding, in het algemeen blijkend uit
het bezit van een diploma deskundig toezichthouder asbestsloop (DTA). Samenvattend kan worden gesteld dat, op grond van BRL 5052, een
onderzoeksrapport ten minste de volgende onderwerpen dient te bevatten: - een samenvatting; - de resultaten van een visuele inspectie, zo nodig aangevuld met informatie
uit desk research; - de bemonstering; - de laboratoriumanalyses; - een overzicht van de hoeveelheden, exacte plaatsen en wijze van bevestiging
van het asbestbevattende materiaal; - een overzicht van de plaatsen waar niet is geïnventariseerd, maar waar
mogelijk nog asbestbevattend materiaal aanwezig is. De toepassing en verkoop van asbesthoudende materialen is sinds 1 juli 1993
verboden. Dit betekent dat wanneer een dergelijk onderzoek na 1 juli 1993 heeft
plaatsgevonden, dit nog steeds een betrouwbaar beeld van de aanwezigheid van
asbest zal geven. Ook onderzoeken van eerdere datum kunnen bij de beoordeling worden betrokken
indien uit de schriftelijke verklaring blijkt dat de onderzochte situatie later
niet meer gewijzigd is. Hiervoor kan onder andere informatie ingewonnen worden
bij de eigenaar, de beheerder of de huurder. Onder c De situatie dat het te slopen bouwwerk na 1 januari 1994 is gebouwd, is
opgenomen omdat de verkoop en verwerking van asbest door bedrijven sinds 1
januari 1994 verboden is. Het heeft derhalve vrijwel geen zin om bouwwerken die
na 1 januari 1994 zijn gebouwd, te onderzoeken op de aanwezigheid van asbest.
Als bewijs voor deze motivering moet de aanvrager een schriftelijk stuk
overleggen, waaruit blijkt dat het bouwwerk, dan wel het te slopen deel van het
bouwwerk, na 1 januari 1994 is gebouwd. Onder d Vooral bij bouwwerken van recente datum zal de bouwer bij de aanvrager bekend
zijn. De verklaring van de aanvrager omtrent later uitgevoerde verbouwingen kan
worden ondersteund door verklaringen van de bouwer en/of de fabrikant dat het
hierbij toegepaste materiaal geen asbest bevat. Deze situatie is echter niet
beperkt tot later uitgevoerde verbouwingen. Ook van tussentijds aangebrachte
voorzieningen, bijvoorbeeld brandwerende voorzieningen, dient te worden
aangetoond dat deze geen asbest bevatten. Hiervoor kan onder andere informatie
ingewonnen worden bij de eigenaar, de beheerder of de huurder. Onder e Sinds de risico's van asbest bij de consument bekend zijn geworden, zijn
fabrikanten overgegaan tot het (op verzoek) verklaren dat hun product vrij is
van asbest. In de corporatiepraktijk is het gebruikelijk dat aannemers bij
gebruik van asbestverdachte materialen, zoals golfplaten, verklaringen van de
fabrikant overleggen, waaruit blijkt dat daarin geen asbest is gebruikt.
Onderzoek door een deskundig bedrijf is in deze eenvoudige situatie onnodig;
voor de sloop van bepaalde materialen kan met deze verklaringen worden volstaan.
Onder verwijdering van bepaalde materialen wordt bijvoorbeeld verstaan
verwijdering van vinylvloerbedekking of standleidingen uit een serie woningen.
Zie ook de toelichting onder f. Visuele inspectie De voorheen bestaande mogelijkheid om aan de hand van een visuele inspectie de
aanwezigheid van asbest te bepalen is met de 11e serie van wijzigingen
vervallen. De visuele inspectie aan de hand van de checklist van bijlage 8 van de
bouwverordening leidde nogal eens tot een discussie tussen de gemeente en de
aanvrager, waarbij de eerste meent dat wel moet worden uitgegaan van
asbestverdachte materialen en de tweede meent dat de visuele inspectie voldoende
houvast biedt om aan te nemen dat geen asbest aanwezig is. Mede gelet op de
strekking van het nieuwe Asbestverwijderingsbesluit om minder uitzonderingen toe
te laten op de asbestinventarisatieplicht dan voorheen het geval was, is de
visuele inspectie aan de hand van de toen bestaande checklist bijlage 8
vervallen. De genoemde checklist gaat naar de toelichting en vormt als bijlage bij de
toelichting een nuttige handreiking bij de uitvoering. Het vierde lid dat handelt over de verplichte asbestinventarisatie is
aangescherpt in die zin dat de gevallen waarin een dergelijk
inventarisatierapport niet behoeft te worden overgelegd bij de aanvraag om
sloopvergunning is beperkt. Hiermee wordt aansluiting gezocht bij de tekst van
artikel 3 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 met het tekstgedeelte “…
beschikt … over een asbestinventarisatierapport indien hij weet of
redelijkerwijs kan weten dat zich in het bouwwerk…. asbest … bevindt.” De
combinatie van de herziene leden 3 en 4 van artikel beoogt hier invulling aan te
geven. Lid 4 Bij het verzoek om een sloopvergunning moet worden vermeld of zich in het te
slopen (deel van een) bouwwerk asbest bevindt. Aan de hand van een aantal
criteria kan de mate van waarschijnlijkheid en daarmee de noodzaak om een
asbestinventarisatie te doen plaatsvinden worden vastgesteld. Deze criteria zijn
ontleend aan het Asbestverwijderingsbesluit 2005. In dit besluit wordt in
artikel 3, eerste lid, de formulering gebruikt ‘indien hij weet of
redelijkerwijs kan weten’. Dit voorschrift richt zich tot degene die voornemens
is te slopen. In dit vierde lid van artikel 8.1.2 worden twee situaties genoemd
waarin het niet nodig is een asbestinventarisatierapport te doen opstellen.
Indien zich geen der situaties als bedoeld in het derde lid en het vierde lid
voordoet is altijd een asbestinventarisatierapport van een deskundig bedrijf
vereist. Lid 5 Degene die voornemens is een sloopvergunning aan te vragen kan indien het
historisch gebruik hem onbekend is bij de gemeente navraag doen naar het
historisch gebruik van het gebouw. Over de verwachting verontreiniging aan te
treffen en de daaraan te verbinden conclusie - wel of geen onderzoek instellen -
is vooroverleg met de gemeente verstandig. Lid 6 Het aantalvoud waarin de aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten
worden ingediend kan per gemeente verschillen, mede afhankelijk van de
plaatselijke organisatie. Het opstellen van een sloopveiligheidsplan Analoog aan het bouwveiligheidsplan kan, bij complexe sloopprojecten en/of een
omgeving met een hoge bebouwingsdichtheid of een hoge verkeersintensiteit, de
externe veiligheid bijzondere aandacht vergen. De maatregelen die de aanvrager om sloopvergunning denkt te nemen, moeten
voorafgaand aan de sloop aan de hand van een sloopveiligheidsplan kunnen worden
getoetst. Er wordt met nadruk op gewezen dat het sloopveiligheidsplan als
bedoeld in dit artikel alleen betrekking heeft op de weg, de in de weg gelegen
werken, de weggebruikers, de naburige bouwwerken, open erven en terreinen en hun
gebruikers. Wanneer is een sloopveiligheidsplan nodig Indien de bedreigingen die uitgaan van activiteiten omtrent slopen (bijlage 5
van de toelichting) zich uitstrekken tot boven gronden en bebouwingen buiten de
afgrenzing van het sloopterrein, zullen maatregelen nodig zijn om deze
bedreigingen weg te nemen. Afhankelijk van de locatiespecifieke omstandigheden
kan het nodig zijn deze maatregelen in een sloopveiligheidsplan op te nemen
(bijlage 6 van de toelichting). Een sloopveiligheidsplan is slechts dan nodig indien de locatiespecifieke
omstandigheden dusdanig complex zijn dat het zonder een dergelijk plan voor het
bouw- en woningtoezicht niet mogelijk is om de externe veiligheid op voorhand
afdoende te beoordelen, terwijl duidelijk sprake is van bedreiging(en) van de
externe veiligheid. Aan de hand van enkele voorbeelden is hierna één en ander
verduidelijkt. Wat is de inhoud van het sloopveiligheidsplan De inhoud van het sloopveiligheidsplan is afhankelijk van de locatiespecifieke
omstandigheden. In de in bijlage 6 van de toelichting opgenomen checklist wordt
voor de verschillende bedreigde objecten en functies een aantal mogelijke
maatregelen gegeven die in het sloopveiligheidsplan kunnen worden opgenomen. De
aanvrager om sloopvergunning kan in zijn sloopveiligheidsplan gelijkwaardige
maatregelen opnemen die niet op deze checklist voorkomen. In bijlage 7 van de
toelichting is een voorstel gedaan voor een inhoudsopgave van een
sloopveiligheidsplan. Toetsing van het sloopveiligheidsplan De in bijlage 6 van de toelichting opgenomen checklist van bedreigde objecten
en functies en maatregelen kan dienen als hulpmiddel bij het opstellen en
toetsen van een sloopveiligheidsplan, door na te gaan of de betreffende situatie
en voorgestelde maatregel(en) vergelijkbaar is/zijn met de in de checklist
gegeven objecten, functies en maatregelen. Vooroverleg Bij complexe en/of risicovolle sloopprojecten is een (informeel) vooroverleg
vaak noodzakelijk. Voor wat betreft de externe veiligheid bij het slopen dienen
bij een vooroverleg de met de sloop samenhangende bedreigingen, de bedreigde
objecten en functies en de locatiespecifieke omstandigheden bekend te zijn,
zodat reeds in het vooroverleg (met de juiste instanties) kan worden bepaald of
er een sloopveiligheidsplan noodzakelijk is en waar het sloopveiligheidsplan
zich op dient te richten. Voorbeelden Voorbeeld 1: Sloop van gebouw met een hoge gevel (30 m) aan een smalle (20 m)
drukke winkelstraat met een tram, voetgangers, fietsers en auto's. De weg dient
gedurende de sloopwerkzaamheden al zijn verkeersfuncties te blijven vervullen.
De bovenleiding van de tram is bevestigd aan de gevel van het te slopen gebouw.
Voor slopen van het dak is een kraan nodig. Het zal duidelijk zijn dat in deze complexe situatie de externe veiligheid een
belangrijke rol speelt. In het sloopveiligheidsplan zullen opgenomen moeten
worden: - gegevens waaruit blijkt dat de sloopmethode geen bedreiging vormt (dit kan
inhouden dat de voorgevel met de hand moet worden gesloopt); - de maatregelen ter bescherming van de weggebruikers, zoals bijvoorbeeld
uitstekers (om de zoveel verdiepingen) of voetgangertunnels; - de verkeerscirculatie gedurende de sloop; - de wijze waarop wordt omgegaan met de bovenleiding van de tram; - het tijdstip, de tijdsduur en de wijze van de hijswerkzaamheden. Voorbeeld 2: Afhijsen van kerktoren (60 m) in dicht bebouwde binnenstad. Er is
te weinig ruimte voor een mobiele kraan. Er zal boven woningen moeten worden
gewerkt. In het sloopveiligheidsplan zal onder meer aandacht moeten worden geschonken
aan: - de aan/afvoer en op/afbouw van de kraan; - de draagkracht van het wegdek; - de duur, het tijdstip van de werkzaamheden; - het voorkomen van schade en gevaar als gevolg van het afbreken van de
hijslast of delen daarvan; - eventueel tijdelijk te ontruimen bouwwerken. Voorbeeld 3: Gedeeltelijke sloop van pand met belendingen. De sloop betreft ook
de funderingen. Er zal daarom een bouwput nodig zijn met bemaling. De gevel van
het gebouw is in slechte staat, maar moet behouden blijven. Er is sprake van
gemeenschappelijke bouwmuren. De belendende panden zijn oud, in een matige staat
en bezitten een historische waarde. In het sloopveiligheidsplan zullen de volgende aspecten minimaal aan de orde
moeten komen: - stabiliteit resterende gevel, bijvoorbeeld met behulp van stalen
steunconstructie; - sloopmethode in verband met trillingen, trillingsarm slopen; - bemaling in verband met grondwaterstand; - stabiliteit belendingen in verband met bouwput; - verankeringen in gemeenschappelijke bouwmuur. Voorbeeld 4: Sloop van een 60 meter hoog gebouw op een bedrijfsterrein, te
midden van andere bedrijfsgebouwen en wegen. Het gebouw bevindt zich ten minste
500 meter van de afgrenzing van het bedrijfsterrein. In dit geval is er geen
sprake van bedreiging van de externe veiligheid, gezien de afstand tot de
openbare weg. Er is dan ook geen sloopveiligheidsplan noodzakelijk. Voorbeeld 5: Wanneer uit een rij aaneengesloten woningen er één wordt gesloopt
kan dit tot gevolg hebben dat een woningscheidende wand na de sloop buitenwand
(uitwendige scheidingsconstructie) wordt. De consequentie dat deze wand
regenwerend moet worden gemaakt en ook overigens zal moeten gaan voldoen aan de
eisen die gelden voor een uitwendige scheidingsconstructie zoals bedoeld in het
Bouwbesluit bestaande woningen en woongebouwen kan vooraf worden besproken
tussen partijen. Het verhaal van eventuele schade is een privaatrechtelijke
aangelegenheid. De overheid kan volstaan met het stellen van voorschriften tot
het voorkomen van schade. Voorbeeld 6: Gedeeltelijke sloop vindt plaats en het overige deel van het
bouwwerk blijft bestaan en blijft in gebruik. Afhankelijk van de gekozen
sloopmethode en de samenstelling van het bouwwerk kan het nodig zijn een
voorschrift op te nemen over het voorkomen van brand. Aanbevelingen Het opvolgen van de onderstaande aanbevelingen kan de externe veiligheid
tijdens het slopen vergroten: - vooroverleg waarin de externe veiligheid ter sprake komt; - voor de praktijk van aanbesteding is het van belang dat voor het moment dat
sloopaannemers inschrijven op een sloopproject bekend is of een
sloopveiligheidsplan wordt verlangd en wat de inhoud daarvan moet zijn. Een
mogelijkheid is om in het bestek actiepunten met betrekking tot de externe
veiligheid op te nemen; (Deze aspecten worden niet als voorschrift aan de
sloopvergunning verbonden, omdat zij van privaatrechtelijke aard zijn). - zodra beschikbaar: procescertificering van sloopbedrijven (hieraan wordt
momenteel gewerkt door de brancheorganisaties); - indien een gemeente onvoldoende ervaring/deskundigheid bezit op het gebied
van sloopveiligheid, kan een externe deskundige worden ingeschakeld. In de bijlagen 5, 6 en 7 die zich achter de artikelsgewijze toelichting
bevinden worden aandachtspunten vermeld voor het opstellen van een
sloopveiligheidsplan.' Lid 7 Met betrekking tot het zevende lid, waarin het gebruik van de Nederlandse taal
verplicht is gesteld, wordt opgemerkt dat artikel 2:7 van de Algemene wet
bestuursrecht de mogelijkheid biedt om verzoeken gericht aan een bestuursorgaan
van een gemeente gelegen in de provincie Friesland in de Friese taal te
doen. Leden 12 en 13 Het bepaalde in deze leden is een uitwerking van artikel 2, letter g, van het
Asbestverwijderingsbesluit. Voorkomen wordt dat voor het slopen van een bouwwerk
zowel een vergunning als een melding is vereist. Indien een deel van de
sloopwerkzaamheden vergunningplichtig is en een deel meldingplichtig, is het
geheel van sloopwerkzaamheden vergunningplichtig en is derhalve het
meldingplichtige gedeelte begrepen in de sloopvergunning. Indien per abuis een vergunning wordt aangevraagd terwijl volstaan kan worden
met een melding, wordt de aanvraag om sloopvergunning aangemerkt als melding.
Artikel 8.1.3 In behandeling nemen Lid 1 Indien niet alle vereiste gegevens bij de aanvraag om een beschikking worden
ingediend, kan het bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen. Dit
is geregeld in artikel 4:5 van de Awb. Daarbij geldt wel de eis dat de aanvrager
in de gelegenheid wordt gesteld binnen een door het bestuursorgaan gestelde
termijn de aanvraag aan te vullen. Een dergelijke mededeling is een beschikking
in de zin van de Awb. Zie voor een uitgebreide uiteenzetting over de procedure de toelichting bij
artikel 6.1.3. Het daar gestelde met betrekking tot de gebruiksvergunning geldt
mutatis mutandis ook voor de sloopvergunning. Omdat bij het indienen van een aanvraag om sloopvergunning nog geen
onderzoeksplicht geldt, kan het gebeuren dat de aanvrager op grond van eigen
inzichten meent dat zich in het te slopen bouwwerk geen asbest bevindt, doch dat
het bevoegd gezag op grond van hun ter beschikking staande gegevens menen dat
het te slopen bouwwerk wel asbest bevat. Indien het bevoegd gezag voldoende
zeker is van hun zaak stellen zij op grond van de tweede zin van dit lid de
aanvrager in de gelegenheid de ontbrekende gegevens over de aanwezigheid van
asbest aan te vullen binnen vier weken. Lid 2 Dit lid strekt ertoe de gegevens over degene die het sloopwerk uitvoert buiten
de procedure van artikel 4:5 Awb te houden. Deze gegevens mogen op een later
tijdstip doch voor de aanvang van de sloopwerkzaamheden worden ingediend. Zie
daarover de toelichting bij artikel 8.1.1, derde lid, letter d. Artikel 8.1.4
Termijn van beslissing Ingevolge het eerste lid moet het bevoegd gezag binnen twaalf weken na
ontvangst van de aanvraag een beslissing nemen op de aanvraag. Indien toepassing
is gegeven aan artikel 8.1.3 betekent dit, dat de termijn wordt opgeschort. Zie
hierover de toelichting bij artikel 8.1.3. De termijnen in dit artikel zijn geen fatale termijnen, maar termijnen van
orde. Dit betekent dat ook na het verstrijken van een termijn het bevoegd gezag
alsnog een beslissing kunnen nemen. Hierop hoeft een aanvrager niet te wachten.
Deze mag aannemen dat een vergunning is geweigerd indien na het verstrijken van
de termijnen geen beslissing is genomen. Tegen deze fictieve weigering kan op
grond van de Awb bezwaar en beroep worden ingesteld. Het tweede lid bevat een uitzondering op de termijn van het eerste lid. Het derde lid bevat een aanhoudingsregeling, die ten doel heeft te voorkomen
dat een sloopvergunning op grond van de bouwverordening wordt verleend en daarna
een andere noodzakelijke vergunning voor het slopen wordt geweigerd. Deze
verwarrende situatie zou tot onherstelbare schade kunnen leiden, zoals het
slopen van een beschermd monument. Lid 2 Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 introduceert in artikel 10, letter i een
termijn van vier weken waarbinnen moet zijn beslist omtrent een verzoek om
sloopvergunning voor het verwijderen van uitsluitend asbest. Het woord
uitsluitend is volgens de toelichting bij het besluit zeer bepalend. Dit houdt
in dat de termijn van vier weken niet geldt voor alle andere sloopsituaties
waarin geen asbest wordt verwijderd of waarin naast de asbestverwijdering ook
andere materialen worden gesloopt. Een mogelijk nadeel van de korte termijn van vier weken is dat er geen tijd
meer is om - met gebruikmaking van art. 8.1.3 MBV - een aanvrager in de
gelegenheid te stellen een onvolledige aanvraag aan te vullen. Het aantal keren
dat een aanvraag niet in behandeling wordt genomen wegens onvolledigheid van de
stukken kan hierdoor toenemen (art. 4:5 Awb). Artikel 10 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 bevat geen regeling voor verlenging van de
termijn. Hoewel het Asbestverwijderingsbesluit 2005 geen relatie legt met de
Monumentenwet, een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening of met een
leefmilieuverordening op grond van de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing, gaan
wij ervan uit dat het niet verkeerd is om in de bouwverordening de koppeling die
bedoeld is om de beschermende werking te verzekeren, te handhaven ook indien
daarmee de termijn van vier weken aanmerkelijk wordt overschreden. Hoewel
monumenten zijn opgericht in een tijd dat asbest geen bouwmateriaal was, kan bij
een eerdere (meestal inpandige) verandering of restauratie asbest zijn
toegepast, dat nu weer wordt verwijderd. Lid 3 De in bestemmingsplannen vereiste aanlegvergunning kan een rol vervullen bij
het al dan niet slopen van een bouwwerk. Voor het aanleggen van een weg kan een
aanlegvergunning zijn vereist. Indien de aanlegvergunning er niet is, mag die
weg niet worden aangelegd. Dan is het niet nodig een bouwwerk te slopen dat
staat in het tracé van die weg. Indien in artikel 8.1.6 een extra
weigeringsgrond voor een sloopvergunning wordt opgenomen onder de letter f. voor
het (nog) niet aanwezig zijn van een vergunning als bedoeld in artikel 30 of
artikel 33 van de Huisvestingswet, dienen deze vergunningen ingevolge de
Huisvestingswet ook in de opsomming van artikel 8.1.4, tweede lid te worden
opgenomen als aanhoudingsgrondslag. Artikel 8.1.5 Samenloop van slopen en
bouwen Men zij erop bedacht dat de regeling over het in behandeling nemen van de
aanvraag om sloopvergunning (zie artikel 8.1.3) afwijkt van die van de aanvraag
om omgevingsvergunning voor het bouwen. Indien bij beide aanvragen gegevens
ontbreken zal dat praktisch tot gevolg hebben dat er eerder op de aanvraag om
sloopvergunning moet worden beslist, dan op de aanvraag om omgevingsvergunning
voor het bouwen. Gelet op de samenhang van beide vergunningen, kan het onder omstandigheden de
voorkeur verdienen de beslistermijn ter zake van de sloopvergunning te
overschrijden in afwachting van de beslissing op de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen. Ter zake van de aanvraag om sloopvergunning
gelden immers geen fatale termijnen. Zie hierover ook de toelichting bij artikel
8.1.4. Wanneer een omgevingsvergunning voor het bouwen en een sloopvergunning nodig
zijn voor één activiteit zoals verbouwen en zowel een sloopveiligheidsplan als
een bouwveiligheidsplan wordt verlangd, kan een gecombineerd sloop- en
bouwveiligheidsplan worden ingediend. Zie voorts de toelichting bij artikel 8.1.2, eerste en tweede lid. Een toepassing van de samenloopregeling is niet zinvol indien uitsluitend
asbest wordt verwijderd en daarop de termijn van vier weken van toepassing is
als bedoeld in het tweede lid van artikel 8.1.4. Artikel 8.1.6 Weigeren
sloopvergunning Algemeen De weigeringgronden vermeld in dit artikel zijn limitatief bedoeld. Voorheen bevatten de artikelen 56 en 56a tot en met 56i van de Woningwet 1962
een regeling over respectievelijk woningonttrekking en woningsplitsing. Per 1
juli 1993 is de Huisvestingswet in werking getreden. Artikel 89, eerste lid,
tweede zin, luidt: In de Woningwet 1962 vervallen de artikelen 56 en 56a tot en
met 56i. Dit geldt ook voor het overgangsartikel 124 in de Woningwet 1991. De
artikelen 30 tot en met 32 en 33 tot en met 39 regelen thans de mogelijkheid tot
het eisen van een onttrekkingvergunning respectievelijk een
splitsingsvergunning. Uitwerking geschiedt in een gemeentelijke
huisvestingsverordening. Voor zover in de gemeentelijke bouwverordening nog wordt verwezen naar de
vervallen artikelen 56 en 56a tot en met 56i van de Woningwet, dienen deze
verwijzingen te worden ingetrokken. Voor het weigeren van de sloopvergunning
hebben sommige gemeenten als weigeringgrond opgenomen het niet aanwezig zijn van
een toestemming als bedoeld in artikel 56, eerste lid, van de Woningwet
1962. Een formulering voor een dergelijke weigeringgrond kan nu luiden: 'f. een
vergunning als bedoeld in artikel 30 of artikel 33 van de Huisvestingswet (Stb.
1992, 548) is vereist en deze niet is verleend.' Ad a en b Meestal kan door het verbinden van voorschriften aan de sloopvergunning, als
bedoeld in artikel 8.1.1, derde lid, worden bereikt dat de veiligheid tijdens
het slopen en de bescherming van nabijgelegen bouwwerken voldoende is
gewaarborgd. Indien ook door het stellen van voorschriften geen voldoende niveau
van veiligheid c.q. bescherming kan worden gewaarborgd, moet de sloopvergunning
worden geweigerd. Meestal zal in overleg met de aanvrager - vaak al vóór de
indiening van de aanvraag om sloopvergunning - worden gezocht naar een voor de
gegeven situatie veilige sloopmethode en zodanige maatregelen dat voldoende
bescherming van nabijgelegen bouwwerken is verzekerd. De weigeringgronden ad a
en b strekken ertoe een onveilige sloopwijze of een onvoldoende bescherming van
andere bouwwerken te kunnen tegenhouden. Het doel is niet om het slopen
onmogelijk te maken. Er moet van worden uitgegaan dat ooit ieder bouwwerk een
keer wordt gesloopt. Ad c, d en e Dezelfde andere voor het slopen vereiste vergunningen als besproken bij de
aanhouding onder artikel 8.1.4, tweede lid, gelden hier als weigeringgrond voor
de sloopvergunning indien één van deze andere vergunningen is geweigerd. Op deze
wijze wordt de sloopvergunning van de bouwverordening het sluitstuk van het
complex van vergunningen dat nodig kan zijn voor het slopen van een
bouwwerk. Letter e. De relatie tussen een aanlegvergunning en een sloopvergunning,
waarbij het ontbreken van de eerste een weigeringsgrond oplevert voor de tweede
vergunning, is enkel van belang indien de aanlegvergunning een duidelijke
relatie vertoont met de reden waarop een sloopvergunning is gevraagd voor die
locatie. Dit is bijvoorbeeld het geval indien voor de aanleg van een weg een
bouwwerk moet worden gesloopt en voor die weg een aanlegvergunning is vereist en
niet is verleend. Dan bestaat een causaal verband tussen de sloopvergunning en
de aanlegvergunning en is het logisch dat de sloopvergunning wordt geweigerd
indien de reden voor de aanvraag is vervallen. Zonder aanlegvergunning komt de
weg er niet. Indien er geen relatie tussen een aanlegvergunning en een
sloopvergunning aanwezig is, maar beide om uiteenlopende redenen tegelijk in
hetzelfde gebied nodig zijn, geldt deze weigeringsgrond niet. Artikel 8.1.7
Intrekking sloopvergunning Voordat wordt besloten tot intrekking van een vergunning dient de houder van
die vergunning te worden gehoord. Dit is een eis van zorgvuldigheid. Indien de
houder aannemelijk kan maken dat hij binnen zeer afzienbare tijd met de
werkzaamheden begint, of deze voortzet, kan dit een reden zijn een besluit tot
intrekking nog niet te nemen. Paragraaf 2 Uitzonderingen op het vereiste van sloopvergunning Artikel 8.2.1
Sloopmelding Algemeen De sloopmelding is geformuleerd als een afwijking van de vergunningplicht. Dit
betekent dat indien wordt gesloopt zonder mededeling naar aanleiding van een
melding, terwijl deze wel is vereist, overtreding plaatsvindt van artikel 8.2.1
juncto artikel 8.1.1 van de bouwverordening. Een melding als hier bedoeld is gericht op het verkrijgen van de mededeling van
het bevoegd gezag. Deze mededeling is een beschikking en vatbaar voor bezwaar en
beroep in de zin van de Algemene wet bestuurrecht.. Dit betekent onder meer dat
de melding schriftelijk moet worden ingediend bij het bevoegde bestuursorgaan,
dit is het bevoegd gezag. Ingevolge het zesde lid moet worden gebruik gemaakt
van de door het bevoegd gezag vastgestelde formulieren. In het achtste lid is
bepaald dat aan de mededeling voorschriften kunnen worden verbonden. Degene die een mededeling als hiervoor bedoeld heeft ontvangen mag zelf de
sloopwerkzaamheden verrichten. Bij het opstellen van de regels is gekeken naar
de risico’s voor de gene die sloopt, naar de risico’s voor degenen die in de
woning verblijven en naar de externe veiligheid (gezondheid). Het Ministerie van
Volkshuisvesting, ruimtelijke ordening en milieubeheer (VROM) heeft een brochure
uitgebracht speciaal gericht op de burger die op basis van een ontvangen
mededeling zelf asbest verwijdert. Deze brochure bevat richtlijnen over de wijze
waarop de burger met dit asbest moet omgaan. Het is aan te raden deze brochure
aan de burger uit te reiken bij het verstrekken van de mededeling. Naast de voorschriften bij de mededeling, staan in de artikelen 7 en 8 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 rechtstreeks werkende voorschriften waaraan
degene die asbest verwijdert anders dan in het kader van beroep of bedrijf – dus
de burger - zich moet houden. Op grond van het tweede lid van artikel 8 van dit
Besluit is de minister van VROM bevoegd om, in het kader van de bescherming van
mens en milieu tegen emissie van asbestvezels, aanvullende regels te stellen
voor de door particulieren toegestane verwijdering van asbest. Deze
voorschriften gelden dan naast artikel 7 en naast de voorschriften bij de
mededeling. Van deze mogelijkheid zal blijkens de toelichting bij artikel 8 van
het Asbestverwijderingsbesluit 2005 slechts gebruik gemaakt worden als uit
praktijkervaringen blijkt dat de in artikel 7 opgenomen voorschriften
onvoldoende zijn. Voor het zich ontdoen van het verpakte asbest staan thans drie mogelijkheden
open: zelf afvoeren naar een stortplaats of depot, door een aannemer laten
afvoeren en, indien de gemeente daarvoor een mogelijkheid aanbiedt, meestal
tegen betaling, meegeven met de inzameldienst op vergelijkbare wijze als het
grof huisvuil. Om te voorkomen dat asbest 'zoek raakt' verdient het aanbeveling
dat de gemeente voor het asbest afkomstig van particulieren een
inzamel-structuur creëert, waardoor ten minste op een van de vorenstaande wijzen
de particulier zich van dit afval kan ontdoen. Lid 1 Primair is gedacht aan een woning, waar de bewoner zelf het asbest verwijdert.
Wanneer dit kan bij een woning, kan het ook gelden voor de bijgebouwen of met de
woning vergelijkbare bouwwerken. Daarom zijn naast de woning ook genoemd het
logiesverblijf (recreatiewoning), de woonkeet en de woonwagen alsmede de op het
daarbij behorende erf staande bijgebouwen. Het door de burger verwijderen van geschroefde asbesthoudende platen, van
asbesthoudende vloertegels en van niet-gelijmde asbesthoudende vloerbedekking is
in artikel 4, derde lid van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 gebonden aan een
maximum van 35 m2 per kadastraal perceel. Genoemd artikel 4, derde lid beperkt de sloopmelding tot woningen en
bijgebouwen bij woningen, waardoor voor dezelfde handeling in een woonwagen of
woonkeet wel een sloopvergunning is vereist. De begripsbepaling voor woning in
het tweede lid van artikel 1 van het Asbestverwijderingsbesluit geeft hiervoor
geen oplossing, omdat onduidelijk is wat daar onder ‘mede’ wordt verstaan en
omdat in de Woningwet het begrip woning niet is omschreven. Voor zover bedoeld
is met dit Asbestverwijderingsbesluit op dit punt geen wijziging in het beleid
noch in de uitvoering van de regels te brengen, mag worden geconcludeerd dat
onder woning mede wordt verstaan een woonwagen, een woonkeet en een
logiesverblijf zoals is genoemd in het eerste lid van art. 8.2.1 MBV. De tekst van het derde lid van artikel 4 van het Asbestverwijderingsbesluit
geeft niet duidelijk aan of de asbesthoudende golfplaten op een schuurtje bij
een woning vergunningvrij door de burger verwijderd mogen worden onder het
nieuwe Asbestverwijderingsbesluit 2005. Er staat ‘geschroefde, asbesthoudende platen waarin de asbestvezels
hechtgebonden zijn, niet zijnde dakleien, uit een woning of uit een op het erf
van die woning staand bijgebouw, voorzover de woning of het bijgebouw niet in
het kader van de uitoefening van een beroep of bedrijf worden gebruikt of
bedoeld zijn voor gebruik in dat kader en de oppervlakte van de te verwijderen
asbesthoudende platen maximaal vijfendertig vierkante meter per kadastraal
perceel bedraagt’. Een schuur is een bijgebouw bij een woning. En hoewel de dakplaten niet
letterlijk ‘uit’ het bijgebouw komen, mag worden aangenomen dat bedoeld is – net
als onder de regeling van vóór het Asbestverwijderingsbesluit 2005 - dit wel
mogelijk te maken. De Nota van toelichting geeft niet aan dat een wijziging is
bedoeld. Er staat in de toelichting bij het derde lid van artikel 4: ‘De in het
onderhavige besluit opgenomen uitzonderingen zijn gebaseerd op de uitzonderingen
die zijn opgenomen in de modelbouwverordening van de VNG, die door het merendeel
van de gemeenten in hun regelgeving zijn overgenomen.’ Daarom heeft de VNG thans
bij de implementatie van meergenoemd derde lid in de model-bouwverordening, de
bestaande toevoegingen van met een woning gelijk te stellen bouwwerken
‘woonkeet, woonwagen of logiesverblijf’ gehandhaafd. Beleidsmatig verdient het de voorkeur hier een ruime uitleg te kiezen. Het is
beter dan de andere uitleg, dat een burger het verwijderen van het asbest van
een schuurtje niet zelf mag doen. De kans is groot dat dan toch door de burger
het asbest golfplaten dakje van de schuur wordt verwijderd, maar illegaal. En
illegaal verwijderd asbest kun je moeilijk legaal inleveren, dus bestaat kans
dat dit eveneens illegaal wordt weggewerkt. Met de voorgestelde ruime uitleg is
de burger legaal bezig en kan hij de asbestplaten legaal inleveren. Met de inwerkingtreding van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 is het niet
meer toegestaan om anders dan in het kader van beroep of bedrijf over te gaan
tot het verwijderen van: - gelijmde, asbesthoudende vloerbedekking. De oude voorschriften met betrekking
tot het verwijderen van gelijmde vloerbedekking bleken zodanig complex dat ze
voor particulieren niet goed waren na te leven. Minder vergaande voorschriften
leiden echter tot een risico op blootstelling aan asbestvezels. - dakleien. Bij het werken met deze leien is het risico van breuk groot. Bij
breuk van asbesthoudende dakleien komen asbestvezels vrij, hetgeen leidt tot een
onaanvaardbaar risico op inademing van asbestvezels en verontreiniging van het
milieu met deze vezels. Zie voorts de toelichting bij artikel 4, derde lid van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. Lid 9 De tweede zin van dit lid verwijst naar 'in de gemeente geldende voorschriften'
die de burger in acht moet nemen ter zake van de afvoer van asbest bevattende
vloerbedekking en andere afvalstoffen die hij zelf mag verwijderen na een
melding. Met deze voorschriften zijn bijvoorbeeld bedoeld de voorschriften over
het meegeven van afval met en de wijze van aanbieden aan de ophaaldienst voor
grof huisvuil of die over het aanbieden van deze afvalstoffen bij de
gemeentewerf of andere inzamelplaats. Lid 10 Na het slopen van het asbest mag dit niet worden bewerkt. Dus de platen mogen
niet worden gebruikt voor andere toepassingen en niet worden verkleind opdat zij
in een huisvuilzak passen. Asbest dat niet wordt gesloopt kan wel worden
onderhouden door verven of coaten. Het is af te raden, hetzij voorafgaand aan
verven, hetzij anderszins, te schuren of schoon te spuiten onder hoge druk. Lid 11 De sloopmelding is een aanvraag om beschikking. Dit betekent dat de procedure
van artikel 4:5 jo. 4:15 Algemene wet bestuursrecht van toepassing is: Indien de
aanvraag niet voldoet aan de gestelde eisen, kan het bevoegd gezag besluiten de
aanvraag niet in behandeling te nemen. Dat kan pas als de aanvrager in de
gelegenheid is gesteld zijn aanvraag binnen een door het bevoegd gezag te
stellen termijn aan te vullen. In dit artikellid is ervoor gekozen die termijn
kort te houden (één week), mede gelet op de korte beslistermijn op de
sloopmelding. Men zij erop bedacht dat door de korte beslistermijn het gevaar van
termijnoverschrijding groot is. Zie voor een uitgebreid overzicht van de procedure de toelichting bij artikel
3.1, achtste lid. Artikel 8.2.2 Overige uitzonderingen op het vereiste van
sloopvergunning Dit artikel geeft aan welke asbestverwijdering zonder sloopvergunning als
bedoeld in artikel 8.1.1 en zonder sloopmelding als bedoeld in artikel 8.2.1 mag
gebeuren. Deze uitzonderingen hebben geen betrekking op andere regelingen waarin
bepaalde sloophandelingen mogelijk aan een vergunning, ontheffing of melding
zijn gebonden, zoals de Monumentenwet of monumentenverordening. Sinds de inwerkingtreding van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 staat ook het
verwijderen van beglazingskit dat is verwerkt in de constructie van kassen als
vergunningvrij genoemd. Voorheen werd de hier bedoelde kit ook wel aangeduid als
voegkit. Dit artikel geldt niet voor de in artikel 4, tweede lid, letter a bedoelde
waterleidingbuizen, gasleidingbuizen, rioolleidingbuizen en mantelbuizen, voor
zover zij deel uitmaken van het ondergrondse openbare gas-, water- en
rioolleidingnet. Het verwijderen van gas-, water-, riool- en mantelbuizen in
bouwwerken moet wel plaatsvinden door een deskundig asbestverwijderingsbedrijf.
Bij het verwijderen van deze buizen die zich in (of in de kruipruimte van) een
bouwwerk bevinden is geen sprake van routinematig verwijderen met een
beheersbaar risico. Paragraaf 3 Verplichtingen tijdens het slopen Artikel 8.3.1
Veiligheid op het sloopterrein Zie de toelichting onder het derde en vierde lid van artikel 8.1.1. De
artikelen 4.8 tot en met 4.10 komen overeen met de artikelen 382, 383 en 384 van
de MBV 1965. Ook die bepalingen waren van toepassing op het bouwen en op het
slopen. Artikel 8.3.2 Op het sloopterrein verplicht aanwezige bescheiden Deze eis is nodig in verband met toezicht en opsporing. Mede door de
aanwezigheid van de vergunning of een besluit tot toepassing van bestuursdwang
of oplegging van een last onder dwangsom dat leidt tot het slopen mag degene die
de werkzaamheden verricht - in de regel een ander dan de houder van de
vergunning - geacht worden de voorwaarden te kennen. Artikel 8.3.3, tweede lid,
bepaalt dat de houder van de sloopvergunning, indien deze mede betrekking heeft
op asbest, een afschrift van deze vergunning ter hand stelt aan de
sloopaannemer. Artikelen 8.3.3, 8.3.4 en 8.3.5 Asbest De artikelen 8.3.3 tot en met 8.3.5 hebben betrekking op het slopen van asbest.
De betekenis van de artikelen kan als volgt worden onderscheiden. Artikel 8.3.3
schept verplichtingen voor de houder van de sloopvergunning. Artikel 8.3.4 geldt
voor de gevallen dat vooraf de aanwezigheid van asbest niet bekend was. Deze
situatie kan zich voordoen in alle gevallen dat wordt gesloopt. Artikel 8.3.5
geldt voor alle situaties dat asbest wordt gesloopt, dus zowel op grond van een
sloopvergunning als op grond van een mededeling naar aanleiding van een melding.
De eis dat bij het slopen de beste bestaande technieken worden toegepast geldt
krachtens het derde lid van dit artikel echter niet voor het slopen op grond van
een mededeling. Artikel 8.3.3 Plichten van de houder van de sloopvergunning De leden 1 tot en met 4 zijn rechtstreeks overgenomen uit artikel 10, letters
k, l, m en n van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Deze leden bevatten
verplichtingen voor de houder van de sloopvergunning. Volledigheidshalve merken wij op dat in artikel 5 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 staat dat degene die opdracht geeft tot het
slopen voor de aanvang van de werkzaamheden aan een afschrift van het
asbestinventarisatierapport verstrekt aan degene die de handeling verricht.
Voorheen stond dit in artikel 8.3.3, derde lid. De plicht is er nog, maar staat
op een andere plek en behoeft niet te worden herhaald in de bouwverordening.
Artikel 8.3.4 Plichten van degene die sloopt Lid 1 Het kan gebeuren dat tijdens sloopwerkzaamheden onverwacht toch asbest wordt
aangetroffen. Dit artikel stelt een meldingplicht in. Vanaf het moment dat
asbest wordt gevonden moet voor het (verder) slopen daarvan een daarop gerichte
sloopvergunning of mededeling naar aanleiding van een melding aanwezig zijn. Die
moet er eerst komen, voordat het asbest mag worden gesloopt. Handhaving van deze bepaling kan geschieden door middel van het stilleggen van
de sloopwerkzaamheden als bedoeld in het derde lid van artikel 100 van de
Woningwet. Lid 2 De strekking van het tweede lid is het bouwtoezicht de gelegenheid te geven tot
tijdige controles tijdens en bij het voltooien van het sloopwerk. Hetzelfde
geldt voor de Arbeidsinspectie op grond van artikel 8.3.3, vierde lid, indien
tijdens het slopen tevens asbestverwijdering plaatsvindt. Indien het bevoegd gezag de ontvangst van een melding van de voltooiing van een
sloopwerk bevestigen, bijv. door de melding af te stempelen en van de
ontvangstdatum te voorzien, is die bevestiging een administratieve handeling die
niet meer inhoudt dan een bewijs dat er is gesloopt. De gemeente aanvaardt
daarmee geen aansprakelijkheid voor eventuele onvolkomenheden bij het slopen en
het scheiden en gescheiden houden van het sloopafval. Artikel 8.3.5 Wijze van
slopen, verpakken en opslaan van asbest Artikel 7 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 voorziet in de voorschriften
voor de wijze van slopen, verpakken en opslaan van asbest voorzover dit gebeurt
anders dan in de uitoefening van een beroep of bedrijf. Voor het beroepsmatig of bedrijfsmatig verrichten van deze handelingen gelden
regels op basis van het Arbeidsomstandighedenbesluit en de desbetreffende
certificering. Voor degenen die anders dan in de uitoefening van een beroep of bedrijf een
handeling als hiervoor bedoeld verrichten, geeft artikel 8 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 een vergelijkbare verplichting. Van de
bevoegdheid om op grond van het tweede lid van artikel 8 een ministeriële
regeling te doen uitgaan heeft de minister van VROM geen gebruik gemaakt en is
thans mei 2006 evenmin een aanvang gemaakt om dit binnen afzienbare tijd alsnog
te doen. De leden 1 en 2 van dit artikel strekken ertoe te bereiken dat verspreiding van
asbest wordt voorkomen althans tot een minimum wordt beperkt. Indien de minister
op grond van het tweede lid van artikel 8 van het Asbestverwijderingsbesluit
2005 regels stelt, treedt vanwege de verhouding hogere en lagere regelgeving
vanzelf artikel 8.3.5 buiten werking. Artikel 8.3.6 Plichten ten aanzien van de
sloop van tuinbouwkassen Vervallen Paragraaf 4 Vrij slopen Artikel 8.4.1 Sloopafval algemeen Zoals hiervoor bij artikel 8.1.1 toegelicht, waren er redenen om de plicht tot
het hebben van een sloopvergunning te koppelen aan een ondergrens van 10 m3
sloopafval. Dit betekent niet dat al het sloopafval dat minder dan 10 m3
bedraagt, niet gescheiden zou behoeven te worden. Voorheen bestond tussen het onderhavige artikel en artikel 4.11 een nauwe
relatie. Met ingang van de vierde serie wijzigingen van de MBV 1992,
gepubliceerd in 1997, is dit niet meer het geval. De fracties waarin het
sloopafval verplicht moet worden gescheiden, uiteraard voorzover die stoffen
daarin voorkomen, betreffen gevaarlijke of verontreinigde stoffen die niet mogen
worden gemengd met het overige afval. In de opsomming is asbest niet opgenomen,
omdat dit immers nooit zonder vergunning of zonder melding mag worden
verwijderd. Preventief toezicht op de naleving van het onderhavige artikel is niet
voorzien. De handhaving vindt bij deze geringe hoeveelheden, in totaal niet meer
dan 10 m3, uitsluitend repressief plaats. 9 Het welstandstoezicht Algemeen In hoofdstuk 9 van de MBV zijn sinds de achtste serie wijzigingen van de
Model-bouwverordening zowel procedurele als inhoudelijke artikelen met
betrekking tot het welstandstoezicht opgenomen. Op grond van artikel 8, zesde
lid van de Woningwet bevat de bouwverordening voorschriften over de
samenstelling, inrichting en werkwijze van de welstandscommissie. De werkwijze van de welstandscommissie is in de Model-bouwverordening niet
concreet uitgewerkt vanwege de diversiteit in lokale invulling. Gemeenten dienen
nadrukkelijk zelf een keuze te maken ten aanzien van de werkwijze, ook indien
een gemeente werkt met een provinciale welstandscommissie. De gemeentelijke
keuze dient ook door te klinken in de werkwijze van de provinciale
welstandscommissie. Daartoe dient de gemeente het initiatief te nemen en is het
aan de provinciale welstandscommissie om deze keuze te onderschrijven. Het is noodzakelijk om een huishoudelijk reglement toegesneden op de lokale
situatie of een reglement van orde voor de lokale welstandscommissie vast te
stellen als bijlage bij deze verordening. Juridisch gezien behoeft een dergelijk
reglement niet in de bouwverordening zelf te worden opgenomen, maar dient wel
dezelfde procedure te worden doorlopen als de gemeentelijke
bouwverordening. Welstandscriteria en welstandsnota De werking van het begrip 'redelijke eisen van welstand' heeft met de
gewijzigde wet opgehouden te bestaan. Alleen als in een welstandsnota aan de
hand van criteria is aangegeven wat verstaan wordt onder redelijke eisen van
welstand kan het bevoegd gezag een vergunningplichtig bouwwerk beoordelen op
aspecten van welstand en kan de welstandscommissie hierover adviseren. Ook
omgevingsvergunning voor het bouwenvrije bouwwerken moeten aan minimale
welstandseisen voldoen. Volgens artikel 13a van de Woningwet kan het bevoegd
gezag de eigenaar van een bouwwerk dat 'in ernstige mate in strijd is met
redelijke eisen van welstand' aanschrijven om die strijdigheid op te heffen. De
criteria hiervoor moeten in de welstandsnota zijn opgenomen. Zonder nota met
criteria is geen welstandstoezicht meer mogelijk. Voor het uitwerken van de welstandscriteria alsmede de samenstelling van en de
besluitvorming over de welstandsnota geldt een overgangstermijn van 18 maanden
na 1 januari 2003. Tot het moment dat een gemeentelijke welstandsnota van kracht
wordt, blijft de zelfstandige werking van de in de bouwverordening aangeduide
'redelijke eisen van welstand' in stand. Als er op 1 juli 2004 geen door de
gemeenteraad aangenomen welstandsnota ligt, vervalt van rechtswege de
mogelijkheid om bouwplannen te toetsen aan redelijke eisen van welstand. De welstandsbeoordeling c.q. -advisering dient gebaseerd te worden op de in de
nota opgenomen criteria. In artikel 12a van de Woningwet wordt bepaald dat deze
criteria 'zo veel mogelijk zijn toegesneden op de onderscheidene categorieën
bouwwerken en standplaatsen en dat de criteria kunnen verschillen naargelang de
plaats waar een bouwwerk of standplaats is gelegen'. Dit biedt mogelijkheden om
de criteria per samenhangend deel van de gemeente uit te werken. Zowel binnen
als buiten de bebouwde kom verschillen gebieden ten aanzien van de bestaande
kwaliteiten en ten aanzien van de verwachte en/of beoogde ruimtelijke
ontwikkelingen, die vastliggen in een bestemmingsplan of specifieke
beleidsdocumenten, bijvoorbeeld in het kader van landschapsverbetering,
stedelijke vernieuwing of architectuurbeleid. De bestaande situatie en de
beleidsdoelen voor de toekomst zullen in de meeste gevallen de basis vormen voor
een passend welstandsbeleid. In het ene gebied is aanleiding om een behoudend
beleid te voeren, in een ander gebied is juist verandering en vernieuwing aan de
orde. In het ene gebied is nauwelijks sprake van ruimtelijke dynamiek en kan een
terughoudend welstandsregime acceptabel zijn, in een ander gebied gaat juist
alles op de schop en is een intensieve beïnvloeding van de ruimtelijke kwaliteit
vereist. De welstandsnota is derhalve een dynamisch document. Steeds als er nieuwe
gebieden worden ontwikkeld, vormen de beleidsregels voor het betreffende gebied
een toevoeging aan de nota, mits telkens opnieuw de vaststellingsprocedure
(inspraak ex artikel 150 Gemeentewet en vaststelling door de raad) wordt
gevolgd. Indien het bevoegd gezag de welstandscriteria in bijzondere gevallen buiten
toepassing laten als bedoeld in artikel 4:84 Awb (inherente
afwijkingsbevoegdheid), dient dit wel per concreet geval deugdelijk door het
bevoegd gezag te worden gemotiveerd. Het werken met deelnota's ten aanzien van welstand, zoals dat in de praktijk
wordt toegepast, heeft met name in de overgangsperiode tot 1 juli 2004
belangrijke consequenties. Indien voor een deel van de gemeente een
welstandsnota wordt vastgesteld, zal vanaf dat moment immers in het deel van de
gemeente waarin een deel-welstandsnota wordt vastgesteld artikel 9.1 (oud) MBV
niet meer gelden op grond van artikel VII, tweede lid van de Wet van 18 oktober
2001 (Stb. 2001, 518). U kunt hierbij gebruik maken van de bij artikel 1.3 MBV
behorende kaart. De welstandscriteria uit de welstandsnota spelen een rol bij: - de toetsing van aanvragen om omgevingsvergunning voor het bouwen; - het toepassen van bestuursdwang tegen bouwen in strijd met hetgeen bij of
krachtens de Woningwet is bepaald. Relatie bestemmingsplan en welstand De jurisprudentie op basis van de Woningwet 1962 gaat uit van de voorrangsregel
uit artikel 9 Woningwet, inhoudende dat de welstandstoets zich dient te richten
naar de bouwmogelijkheden die het geldende bestemmingsplan biedt. De welstandsnorm is in 1991 door de wetgever van artikel 34 van de
(Model)bouwverordening 1965 overgeheveld naar artikel 12 van de Woningwet en het
welstandscriterium is sinds 1991 in artikel 44 van die wet omschreven als
zelfstandige toetsingsgrond voor bouwaanvragen. De voorrangsregeling van artikel 9 was daardoor niet rechtstreeks van
toepassing. De jurisprudentie heeft uit dit stelsel van de wet afgeleid dat die
voorrang is blijven bestaan (ABRS 25 april 1995, BR 1995, 579, ABRS 16 maart
1999, AB 1999, 356 en ABRS 18 februari 2000, Gst.2000, 7119). In lijn met artikel 9 Woningwet is de voorrang van het bestemmingsplan op de
welstandseisen thans uitdrukkelijk geregeld in artikel 12, derde lid van de
Woningwet. Daarin is tevens bepaald dat ook de stedenbouwkundige voorschriften
van de bouwverordening boven de welstandseisen prevaleren. In artikel 12b,
eerste lid van de Woningwet is bovendien expliciet vastgelegd dat óók de
welstandscommissie deze voorrangsregeling moet betrekking bij de advisering. Het
bestemmingsplan is immers het wettelijk instrument waarmee, langs de in de Wet
op de Ruimtelijke Ordening aangegeven en met bijzondere waarborgen omklede weg,
aan gronden een bestemming is gegeven en de daarbijbehorende bebouwings- en
gebruiksmogelijkheden worden aangegeven. Dit betekent dat de welstandstoets niet
mag leiden tot beperkingen die een reële verwezenlijking van de aan de grond
toegekende bouwmogelijkheden die het bestemmingsplan biedt, belemmeren (vgl.
ABRS 16 maart 1999, AB 1999, 356 m.n. A.G.A. Nijmeijer). De kans dat die
situatie zich voordoet is kleiner naarmate het bestemmingsplan meer
mogelijkheden biedt de toegekende bestemming te realiseren. Naar valt aan te nemen is de voorrangsregel (artikel 12, derde lid Woningwet)
naar analogie van toepassing op de relatie toekomstig bestemmingsplan en
welstand. Tot het moment dat de gemeentelijke welstandsnota van kracht wordt, blijft de
zelfstandige werking van de tot de achtste serie wijzigingen van de MBV
aangeduide 'redelijke eisen van welstand' in stand (zie ook artikel VII, tweede
lid van de Wet van 18 oktober 2001, Stb. 2001, 518). Voor de overige bepalingen
van hoofdstuk 9 geldt geen overgangstermijn. Tabel oude/nieuwe
welstandsbepalingen Artikelnummer oud Titel oud Artikelnummer nieuw Titel nieuw 9.1 Welstandscriteria – – 9.2 Advisering door commissie van onafhankelijke deskundigen 9.1 Advisering
door welstandscommissie 9.3 Termijn van advisering 9.5 Termijn van advisering 9.4 Openbaarheid van vergaderen 9.6 Openbaarheid van vergaderen en mondelinge
toelichting 9.5 Afdoening bij mandaat 9.7 Afdoening bij mandaat 9.6 Mondelinge toelichting – – 9.7 Vorm waarin het advies wordt uitgebracht 9.8 Vorm waarin het advies wordt
uitgebracht 9.8 gebieden 9.9 Uitsluiting gebieden en categorieën bouwwerken en
standplaatsen – – 9.2 Samenstelling van de welstands-commissie – – 9.3 Benoeming en zittingsduur – – 9.4 Jaarlijkse verantwoording Artikel 9.1 De advisering door de
welstandscommissie Evenals onder het regime van de Woningwet 1991 is inschakeling van een
welstandscommissie bij een aanvraag om reguliere omgevingsvergunning voor het
bouwen verplicht indien een welstandsnota is vastgesteld en aan de hand van
criteria is aangegeven wat verstaan wordt onder redelijke eisen van welstand. De
commissie adviseert, het bevoegd gezag besluit. In de herziene Woningwet is bij amendement de figuur van de stadsbouwmeester
opgenomen. Vanaf 1 januari 2003 kan de gemeenteraad ervoor kiezen om in plaats
van een welstandscommissie een stadsbouwmeester te benoemen. In dat geval dient
de bouwverordening voorschriften te bevatten over de rol en de functie van de
stadsbouwmeester. De figuur van de stadsbouwmeester is niet nader uitgewerkt in
de Model-bouwverordening, omdat de doelstellingen van het vernieuwde
welstandstoezicht, vermaatschappelijking, grotere transparantie rondom de
welstandsadvisering en openbaarheid lijken met de figuur van de stadsbouwmeester
niet te worden bereikt. Bovendien ontbreekt de waardevolle collectieve
oordeelsvorming bij de keuze van een stadsbouwmeester, terwijl deze in kwesties
van smaak, zoals deze meespelen bij de welstandsadvisering, onontbeerlijk kan
worden geacht. Voorts bieden de Kamerstukken geen aanknopingspunten hoe de
figuur van de stadsbouwmeester verder aangekleed moet worden. Naar verwachting
zal een zeer beperkt aantal gemeenten kiezen voor een stadsbouwmeester. In de welstandsnota kan de gemeenteraad evenwel vaststellen dat de
welstandstoets voor de categorie licht-omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken niet door de volledige welstandscommissie
plaatsvindt, maar door een of meer gemandateerde leden van de commissie als
bedoeld in artikel 9.2 Model-bouwverordening dan wel door het bevoegd gezag. De huidige adviespraktijk varieert per gemeente. Er wordt gewerkt met lokale
dan wel provinciale welstandscommissies. Ook onder het nieuwe regime van de
Woningwet kan de gemeenteraad ervoor kiezen om voor de welstandsadvisering
gebruik te (blijven) maken van een provinciale welstandsorganisatie, die het
resultaat is van een gemeenschappelijke regeling of een privaatrechtelijke
samenwerkingsvorm. Indien gebruik wordt gemaakt van een provinciale
welstandsorganisatie dient de gemeenteraad de leden van de welstandscom-missie
eveneens nadrukkelijk te benoemen; zie toelichting bij artikel 9.2. Alternatief 1 In dit alternatief wordt voor de welstandsadvisering gebruikgemaakt van de
diensten van een provinciale welstandsorganisatie, die de rechtspersoon kan
hebben van een gemeenschappelijke regeling, vereniging of stichting. Deze
vereniging of stichting dient dan door de gemeenteraad als welstandscommissie te
worden aangewezen. De vereniging of stichting draagt uit haar midden personen
voor aan het bevoegd gezag om door de gemeenteraad te worden benoemd. De
welstandscommissie adviseert over alle omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken. Alternatief 2 Evenals in alternatief 1 wordt in dit alternatief provinciale
welstandsorganisatie, die de rechtspersoon kan hebben van een gemeenschappelijke
regeling, een vereniging of stichting door de gemeenteraad aangewezen voor de
advisering over redelijke eisen van welstand. Het bevoegd gezag oordeelt zonder
advies van de welstandscommissie over strijdigheid met redelijke eisen van
welstand ten aanzien van licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige
bouwwerken. Alternatief 3 In dit alternatief is er sprake van een lokale welstandscommissie, die
adviseert over alle omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige
bouwwerken. Alternatief 4 Evenals in alternatief 3 is er sprake van een lokale welstandscommissie. Het
bevoegd gezag oordeelt zonder advies van deze commissie over strijdigheid met
redelijke eisen van welstand ten aanzien van licht-omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken. Artikel 9.2 Samenstelling van de
welstandscommissie Onafhankelijkheid Sinds de Woningwet 1991 geldt de onafhankelijkheidsvereiste voor elk
afzonderlijk lid van deze commissie. Daaraan wordt in elk geval voldaan indien
de leden van de commissie niet ondergeschikt zijn aan het gemeentebestuur. Ook
is het raadzaam bij de selectie van de leden van de welstandscommissie alert te
zijn op mogelijk tegenstrijdige belangen. Deelneming van leden van het het
bevoegd gezag aan de welstandscommissie voor de eigen gemeente is in dit verband
uitgesloten. Deskundigen en burgers In afwijking van de Woningwet 1991 geldt sinds 1 januari 2003 niet langer de
eis dat in de welstandscommissie uitsluitend 'deskundigen' zitting kunnen
hebben. Deskundige leden zijn leden die zich door ervaring en opleiding
kwalificeren om zitting te nemen in de welstandscommissie. Van deskundige
commissieleden mag worden verwacht dat zij vanuit een eigen, actieve
beroepspraktijk kunnen oordelen over plannen van collega's. Onder
niet-deskundige leden worden vertegenwoordigers van de plaatselijke bevolking
verstaan, geen architecten of anderszins beroepsmatig bij de kwaliteit van de
gebouwde omgeving betrokken zijnde, die door het gemeentebestuur in de
welstandscommissie kunnen worden benoemd. De gemeenteraad beslist over de
benoeming van niet-deskundige leden. Er is geen wettelijke verplichting om
niet-deskundige leden op te nemen in de welstandscommissie. Er zijn meerder alternatieven denkbaar. Alternatief 1 De welstandscommissie bestaat slechts uit deskundige leden. De secretaris is
geen lid van de welstandscommissie. Alternatief 2 In de welstandscommissie hebben, naast deskundigen, ook 'geïnteresseerde
burgers' zitting. Indien de welstandsadvisering is opgedragen aan een
provinciale welstandsorganisatie is de keuze voor dit alternatief denkbaar, maar
minder werkbaar dat uit elke gemeente aan die gemeente gebonden inwoners
deelnemen. De secretaris van de welstandscommissie is geen lid van de
welstandscommissie. Alternatief 3 De welstandscommissie bestaat slechts uit deskundige leden. Een lid van de commissie is penvoerder van de commissie. Indien gebruik wordt
gemaakt van een provinciale welstandsorganisatie is dit veelal de
rayonarchitect. Alternatief 4 In de welstandscommissie hebben, naast deskundigen, ook 'geïnteresseerde
burgers' zitting. Indien de welstandsadvisering is opgedragen aan een
provinciale welstandsorganisatie is het denkbaar, maar minder werkbaar dat uit
elke gemeente aan die gemeente gebonden inwoners deelnemen. Een lid van de commissie is penvoerder van de commissie. Indien een provinciale
welstandsorganisatie is aangewezen als commissie, is dit veelal de
rayonarchitect. Alternatief 5 In plaats van een welstandscommissie biedt de Woningwet de mogelijkheid om een
stadsbouwmeester te benoemen. Dit alternatief is vooralsnog niet uitgewerkt in
de MBV. Enerzijds omdat de doelstellingen van het vernieuwde welstandstoezicht,
vermaatschappelijking, grotere transparantie rondom de welstandsadvisering en
openbaarheid met de figuur van de stadsbouwmeester juist niet lijken te worden
bereikt. De waardevolle collectieve oordeelsvorming ontbreekt bovendien bij de
keuze voor een stadsbouwmeester, terwijl deze in kwesties van smaak, zoals deze
meespelen bij de welstandsadvisering, onontbeerlijk kan worden geacht.
Anderzijds omdat naar verwachting een zeer beperkt aantal gemeenten zal kiezen
voor een stadsbouwmeester. Artikel 9.3 Benoeming en zittingsduur Het vierde lid van artikel 12b van de Woningwet beperkt de zittingsduur van de
leden van de welstandscommissie tot ten hoogste drie jaar met een eenmalige
mogelijkheid van herbenoeming voor nog eens maximaal drie jaar in de commissie
die in de desbetreffende gemeente werkzaam is. Daarmee wordt beoogd de
doorstroming van de leden van de welstandscommissie te bevorderen. Kennelijk is op de koop toe genomen dat deze wettelijke beperking van de
zittingsduur in concrete situaties de continuïteit van de commissies in gevaar
kan brengen. De leden en voorzitter van een welstandscommissie die op 1 januari
2003 ten minste drie jaar zitting hebben in die commissie, kunnen nog ten
hoogste drie jaar na die datum benoemd blijven in die commissie. Het is onmogelijk en ongewenst om in algemene zin de benoemingsprocedure voor
(deskundige) leden op te nemen in de (Model)-verordening. Een reglement van orde
dat als bijlage 9 bij de bouwverordening dient te worden vastgesteld en
toegesneden is op de lokale situatie, is hiervoor geschikter. In een dergelijk
reglement van orde lijkt het zinvol om onder meer een benoemingsboekhouding te
regelen om in geval van bezwaren en beroepen tegen onbevoegd gegeven
welstandsadviezen zittingstermijnen van leden/voorzitter aan te kunnen tonen.
Artikel 9.4 Jaarlijkse verantwoording Jaarverslag welstandscommissie In de afgelopen jaren is er sprake van een toegenomen kritiek op het
welstandstoezicht. De kritiek richt zich onder meer op het functioneren van de
welstandscommissies. De adviesprocessen van deze commissies zijn doorgaans aan
de openbare waarneming onttrokken. Ondanks de door de welstandscommissies gedane
inspanningen tot verbetering van deze negatieve maatschappelijke beeldvorming,
kan er nog steeds gesproken worden van een onvoldoende maatschappelijk draagvlak
voor de werkwijze van de welstandscommissies. Het besef is gegroeid voor het
aanscherpen van de politieke verantwoordelijkheid van het bevoegd gezag voor het
functioneren van het welstandstoezicht. Ook bestaat het algemeen gevoel om de
functie van de gemeenteraad als algemeen controleorgaan van het bevoegd gezag,
voorzover het betreft hun verantwoordelijkheid voor het welstandstoezicht te
versterken. Enerzijds zijn er de algemene uitgangspunten zoals deze zijn
opgenomen in de Wet Dualisering gemeentebestuur om de controlefunctie van de
gemeenteraad te versterken en te verduidelijken. Anderzijds beoogt de nieuwe
Woningwet te voorzien in het verbeteren van de kwaliteit alsmede het
transparanter maken van de welstandsadvisering. Een jaarverslag is bij uitstek
geschikt om te signaleren waar de welstandsnota als beleidskader onvoldoende
houvast heeft kunnen bieden bij de welstandsbeoordeling en kan tevens dienen ter
verantwoording waarom in specifieke gevallen is afgeweken van het vastgestelde
beleid. De jaarlijkse verslagverplichting van de welstandscommissie vloeit voort
uit artikel 12b, derde lid van de Woningwet. Het jaarverslag kan voor de gemeenteraad aanleiding zijn voor bijstelling van
het gemeentelijk welstandsbeleid door aanpassing van de gemeentelijke
welstandsnota. Om die reden is het zinvol te streven naar het uitbrengen van het
jaarverslag tijdig vóór de beleids- en begrotingscyclus in de gemeente. Ervan
uitgaande dat de gemeentelijke begroting doorgaans in september/oktober wordt
behandeld, zou het 'verslagjaar' van de welstandscommissie kunnen lopen van juni
tot juni. Jaarverslag het bevoegd gezag Teneinde de politieke verantwoordelijkheid voor de uitoefening van het
welstandstoezicht te verstevigen en de betrokkenheid van de raad bij de
welstandszorg te vergroten, is ook aan het bevoegd gezag ingevolge artikel 12c
van de Woningwet de verplichting opgelegd jaarverslagen omtrent de toepassing
van het welstandsbeleid voor te leggen aan de gemeenteraad. In dit jaarverslag
zou ten minste aan de orde dienen te komen: - op welke wijze het bevoegd gezag is omgegaan met de welstandsadviezen; - in welke categorieën van gevallen het bevoegd gezag de aanvraag voor een
lichte omgevingsvergunning voor het bouwen niet aan de welstandscommissie heeft
voorgelegd en op welke wijze zij in die gevallen zelf toepassing hebben gegeven
aan de welstandscriteria; - op welke wijze uitwerking is gegeven aan de openbaarheid van vergaderen; - in welke categorieën van gevallen het bevoegd gezag een besluit heeft genomen
tot toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom op
grond van ernstige strijdigheid met redelijke eisen van welstand als bedoeld in
artikel 13a van de Woningwet en na dat besluit tot uitvoering daarvan zijn
overgegaan. Voornoemd verslag kan tevens deel uitmaken van een algemeen jaarverslag over
ruimtelijke ordening en bouwregelgeving. Tezamen met het jaarverslag van de welstandscommissie wordt hierdoor het
gemeentelijk welstandstoezicht inzichtelijk gemaakt en het publieke debat
bevorderd. In de Woningwet wordt per 1 april 2007 een algemene verslagverplichting voor
het bevoegd gezag opgenomen ten aanzien van ruimtelijke ordening en
bouwregelgeving. Artikel 9.5 Termijn van advisering Gelet op de korte beslissingstermijnen is een beperkte adviestermijn met een
oplossing voor termijnoverschrijding noodzakelijk. In de MBV is dit uitgangspunt
als procedurevoorschrift uitgewerkt. De adviestermijn laat de mogelijkheid van beoordeling van een schetsplan
onverlet, omdat het uitgangspunt voor de adviestermijn de beoordeling van een
aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen is. De Woningwet formaliseert de behandeling van bouwplannen door de korte
beslissingstermijnen. Ook voor de welstandsadvisering houdt dit in dat de
behandeling snel moet leiden tot een positieve of negatieve conclusie, omdat in
beginsel binnen twaalf weken respectievelijk zes weken op de aanvraag om
omgevingsvergunning voor het bouwen moet zijn beslist. Indien bij een verlening
van een omgevingsvergunning voor het bouwen in twee fasen, de eerstefasetoetsing
moet worden herhaald vanwege een wijziging van het bouwplan in de tweede fase,
zou in beginsel een relatief korte termijn van twee weken kunnen gelden, omdat
volgens de wetgever alleen de wijzigingen van het bouwplan voorzover relevant
door de welstandscommissie opnieuw moeten worden beoordeeld. Indien de commissie niet binnen de in dit artikel gestelde termijnen adviseert,
zal het bevoegd gezag zelf moeten beslissen of het bouwwerk waarop de aanvraag
om omgevingsvergunning voor het bouwen betrekking heeft niet in strijd is met
redelijke eisen van welstand. Daarbij dienen zij de in de welstandsnota
opgenomen welstandscriteria in acht te nemen. Indien er een aanvraag om omgevingsvergunning voor het bouwen wordt ingediend,
ten aanzien waarvan een discussie over alternatieven verwacht kan worden, lijkt
het raadzaam overleg voorafgaand aan de indiening van een formele bouwaanvraag
te stimuleren. Artikel 9.6 Openbaarheid van vergaderen en mondelinge
toelichting Openbaar vergaderen is een fundamenteel beginsel van het openbaar bestuur, dat
nu voor de welstandscommissie expliciet is vastgelegd in artikel 12b van de
Woningwet. De wettelijke taken van de welstandscommissie worden uitgevoerd in
openbaarheid. Daarvan kan slechts worden afgeweken als de belanghebbende een
beroep doet op artikel 10 van de Wet openbaarheid van bestuur, als er dusdanige
aangelegenheden aan de orde zijn dat daarmee de aanvrager in zijn recht staat
openbaarheid te weigeren. Het verdient aanbeveling om niet alleen de agenda voor de welstandsvergadering
bekend te maken, maar ook de stukken die betrekking hebben op de geagendeerde
bouwplannen ter inzage te leggen bij de agenda en daarvan melding te maken in de
bekendmaking. De openbaarheid van welstandsvergaderingen zal bijdragen aan de
vermaatschappelijking van het welstandstoezicht. Daarbij speelt mede een rol van
betekenis de algemene wens voor het transparanter maken van de advisering op het
terrein van de ruimtelijke kwaliteit. Bovendien zal de openbaarheid van welstandsvergaderingen bijdragen aan het
begrip voor en kennis over het welstandstoezicht van de zijde van de
burger/bouwer. Met betrekking tot de openbaarheid van welstandsvergaderingen dient een
onderscheid te worden gemaakt tussen openbaarheid voor enerzijds de aanvrager
van de omgevingsvergunning voor het bouwen en anderzijds andere
belanghebbenden. Uit artikel 4:7 Awb volgt de beperkte verplichting dat de mogelijkheid tot
toelichting van het bouwplan ten overstaan van de welstandscommissie dient te
worden geboden aan de aanvrager van de omgevingsvergunning voor het bouwen. Desondanks is het inbouwen van een moment voor de aanvrager om zijn
bouwaanvraag toe te lichten zeer zinvol. Bij de aanwezigheid van de aanvrager
kan - indien nodig - wellicht eerder tot alternatieve bouwoplossingen worden
gekomen, waardoor de noodzaak om een hernieuwde adviesaanvraag te doen kan
worden verkleind. Indien er in het kader van de openbaarheid van vergadering spreekrecht wordt
geboden aan anderen dan de aanvrager, is het zinvol de kring van
spreekgerechtigden te beperken tot belanghebbenden (als bedoeld in artikel 1:2
Awb). Daarmee wordt voorkomen dat allerlei personen die tijdens de vergadering
van de welstandscommissie kunnen inspreken, terwijl die in een eventuele
rechterlijke procedure tegen de omgevingsvergunning voor het bouwen geen 'recht
van spreken' hebben omdat zij geen belanghebbenden zijn. De keuze voor spreekrecht is voorts van invloed op het tijdstip waarop de
vergadering van de welstandscommissie wordt aangekondigd. Dat tijdstip moet dan
zodanig worden gekozen dat eventuele sprekers voldoende tijd hebben om zich op
de vergadering voor te bereiden. Wordt geen spreekrecht toegekend, dan kan de
termijn korter zijn, aangezien in dat geval van enige voorbereiding door
eventuele sprekers geen sprake is. De verplichting tot openbaar vergaderen heeft betrekking op de vergaderingen
waarin het welstandsadvies formeel wordt vastgesteld. Het is niet verplicht voor
informeel vooroverleg over een principeaanvraag of een schetsplan, dat meestal
door een of meer daartoe gemandateerde leden van de commissie wordt uitgevoerd.
De potentiele bouwer kan in het stadium van vooroverleg gebaat zijn met
beslotenheid. Openbaarheid zou dan remmend op het vooroverleg kunnen werken,
terwijl uit oogpunt van de korte bouwplanprocedure vooroverleg stimulering
verdient. Artikel 9.7 Afdoening bij mandaat In de praktijk kan, gelet op de korte beslistermijnen, behoefte bestaan aan
mandaat. Behalve de keuze tussen álle bouwaanvragen voorleggen aan de
welstandscommissie (artikel 9.1, alternatief 1 en 3) en alleen reguliere
bouwaanvragen voorleggen aan de welstandscommissie (artikel 9.1, alternatief 2
en 4), blijkt in de praktijk behoefte te bestaan aan een tussenvorm voor
licht-omgevingsvergunning voor het bouwenplichtige bouwwerken, zoals bedoeld in
alternatief 2 van artikel 9.7 MBV. Het is evident dat deze tussenvorm niet kan
worden gecombineerd met een keuze voor artikel 9.1 MBV, alternatief 1 of 3,
waarbij de advisering ten aanzien van licht-omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken immers aan de welstandscommissie wordt opgedragen.
Dit houdt in dat de welstandstoets van bouwplannen voor
licht-vergunningplichtige bouwwerken die voldoen aan de welstandscriteria uit de
welstandsnota wordt gemandateerd aan een ambtenaar. Het mandaat kan slechts
bestaan uit een positief welstandsoordeel. Indien het bouwplan niet aan de
criteria uit de nota voldoet, legt het bevoegd gezag het bouwplan alsnog voor
aan de welstandscommissie. Mandaat aan één persoon verdient in dit verband de meeste aandacht. Indien bij
artikel 9.2 gekozen is voor alternatief 1 of 2 kan aan een ambtelijk secretaris,
die geen lid is van de commissie, geen mandaat worden verleend. Mandaat aan een
subcommissie behoort uiteraard wel tot de mogelijkheden. De meest voorkomende vorm van mandaat aan één persoon komt neer op de afdoening
van een welstandsadvies door een gemandateerde bij plannen waarvan de mening van
de welstandscommissie als bekend mag worden verondersteld. Daarnaast kan het bevoegd gezag ook kiezen voor mandatering met betrekking tot
bepaalde categorieën bouwwerken (bijvoorbeeld licht-omgevingsvergunning voor het
bouwenplichtige bouwwerken) Negatief adviseren door de gemandateerde wordt meestal uitgesloten. Behandeling van bouwplannen onder mandaat vraagt met name ten aanzien van de
openbaarheid enige aandacht. Met name in geval van veelvoorkomende kleine
bouwplannen zal er geringe belangstelling zijn om de behandeling van bouwplannen
door de gemandateerde bij te wonen. Het verdient in dat geval aanbeveling om per
bouwplan slechts vijf minuten te agenderen, zodat aan de openbaarheid kan worden
voldaan en er geen ongebruikte (vergader)tijd verloren hoeft te gaan. Voor een beknopte uiteenzetting over mandatering: zie de VNG-uitgave 'WRO 2000
in de praktijk', vragen en antwoorden gewijzigde WRO (3 april 2000), bijlage 3.
Artikel 9.8 Vorm waarin het advies wordt uitgebracht Lid 1 Het eerste lid van artikel 9.8 legt een algemeen bestuursrechtelijk
uitgangspunt vast, namelijk het motiveringsbeginsel dat sinds 1 januari 2003 in
artikel 12b, eerste lid van de Woningwet is opgenomen. In de praktijk is het
niet ongebruikelijk dat bij positieve welstandsadvisering een expliciete
motivering achterwege blijft. Volgens vaste jurisprudentie verandert dit direct
zodra bezwaar tegen de omgevingsvergunning voor het bouwen wordt ingediend.
Artikel 9.9 Uitsluiting van gebieden en categorieën bouwwerken of
standplaatsen Indien de raad een gebied van de gemeente wenst uit te sluiten van
welstandstoezicht, wordt verwezen naar alternatief 3 of 4 van artikel 1.3 MBV.
10 Overige administratieve bepalingen Artikel 10.1 De aanvraag om
woonvergunning De aanvraag Ook de Woningwet 1962 hanteerde de eis van een woonvergunning voor het in
gebruik geven of nemen van een gebouw als woning, waarin laatstelijk niet of
niet eerder legaal gewoond werd. Moet het gebouw voor het tot bewoning bruikbaar
maken verbouwd worden en is voor die verbouwing een omgevingsvergunning voor het
bouwen nodig, dan wijkt de eis van een woonvergunning voor de eis van een
omgevingsvergunning voor het bouwen. Met de Woningwet van 1991 verandert er in zoverre iets, dat de woonvergunning
nu in de wet is uitgewerkt in plaats van in de bouwverordening. In de nieuwe
bouwverordening is alleen nog plaats voor een invulling van de wijze van
indiening en inrichting van de aanvraag, zoals artikel 8, lid 2, onder e, van de
Woningwet verplichtend vaststelt. Volstaan is met het in artikel 10.1 opnemen
van de op basis van de oude bouwverordeningen gangbare aanvraagbescheiden voor
een woonvergunning. De vergunning Met het in de Woningwet 1991 uitwerken van de woonvergunning verdwijnt
overigens de regeling van de oude bouwverordening. Op grond van de op de
Woningwet 1962 gebaseerde MBV kon een woonvergunning worden geweigerd als er
sprake was van strijd met het bestemmingsplan of de voor woningbouw geldende
nieuwbouweisen. Op grond van artikel 60 van de Woningwet 1991 mag en moet een
woonvergunning alleen worden geweigerd als de aanvraag strijd oplevert met het
bestemmingsplan of de bouwverordening. Welk deel van de bouwverordening hiermee bedoeld kan zijn, is onduidelijk. Het niet voldoen aan de nieuwbouweisen van het Bouwbesluit is uitdrukkelijk
geen weigeringgrond voor de woonvergunning. Uit het eerste lid van artikel 60 van de Woningwet valt af te leiden, dat het
gebouw in principe geschikt moet zijn voor bewoning. Is er geen uit het
bestemmingsplan of de bouwverordening voortvloeiende weigeringgrond en is het
gebouw bouw- en/of woontechnisch toch niet geschikt tot bewoning, dan zijn er
volgens het Ministerie van VROM twee manieren om af te dwingen, dat het gebouw
alsnog geschikt gemaakt wordt: 1. het op grond van artikel 60, vierde lid, verbinden van bouw- en/of
woontechnische voorwaarden aan de woonvergunning; 2. een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet. Beide oplossingen laten nog wat vragen onbeantwoord. Ad 1 Welke bouw- en/of woontechnische eisen kunnen redelijkerwijs nog als
voorwaarden aan de woonvergunning verbonden worden? Bij het eisen van
uitgebreide technische maatregelen wordt op een gegeven moment immers een
omgevingsvergunning voor het bouwen noodzakelijk en de wetssys-tematiek gaat
ervan uit, dat er of een woonvergunning of een omgevingsvergunning voor het
bouwen noodzakelijk is. Ad 2 Bij welk niveau van eisen is er sprake van ongeschiktheid tot bewoning?
Onderschrijdt de kwaliteit van het gebouw het niveau van eisen voor de bestaande
woningbouw, dan is er geen discussie. Dit niveau geeft in feite de
onbewoonbaardheidsgrens aan. Het nieuwe gebruik van het gebouw als woning kan
echter niet getoetst worden aan de nieuwbouweisen. Bij een besluit ingevolge
artikel 13 Woningwet gaat het immers om het aantonen van de noodzakelijkheid van
voorzieningen. Ten aanzien van gebouwen die over een voorzieningenniveau beschikken, dat ligt
tussen het niveau voor nieuwbouw en het niveau voor bestaande bouw, zal de
noodzakelijkheid van een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet niet gauw
aangetoond kunnen worden. De praktijk zal de antwoorden uit moeten wijzen. Het kiezen voor de tweede oplossing heeft overigens als nadeel, dat bewoning
wordt toegestaan voordat het gebouw geschikt is tot bewoning. De woonvergunning is een beschikking. Dat betekent dat naast de eisen van de
bouwverordening, de algemene eisen van de Awb van toepassing zijn. De aanvraag
moet dus bijvoorbeeld schriftelijk worden ingediend bij het bestuursorgaan dat
bevoegd is op de aanvraag te beschikken (artikel 4:1 Awb). Ingevolge artikel 60 van de Woningwet is het bevoegd gezag het bevoegde
orgaan. Worden de in de bouwverordening geeiste gegevens niet ingediend, dan is artikel
4:5 juncto artikel 4:15 Awb van toepassing. Artikel 10.2 De aanvraag om
vergunning tot hergebruik van een ontruimde onbewoonbaar verklaarde woning of
woonwagen Vervallen. Artikel 10.3 Overdragen vergunningen Artikel 8, tweede lid, onder f, van de Woningwet, eist een voorschrift voor de
overdraagbaarheid van de aldaar genoemde op de Woningwet gebaseerde
vergunningen. De op de Woningwet 1962 gebaseerde MBV bevatte een regeling voor de
overdraagbaarheid van omgevingsvergunning voor het bouwenen. Deze bepaling is in
de nieuwe MBV overgenomen voor de overdraagbaarheid van alle op de Woningwet en
bouwverordening gebaseerde vergunningen. Artikel 10.3 houdt in, dat het bevoegd gezag verplicht zijn tot overschrijving
als daarom wordt gevraagd, zelfs al leidt overschrijving tot een niet gewenste
en planologisch niet juiste situatie. Zowel de rechtverkrijgende onder
bijzondere titel (bij voorbeeld de koper) als de rechtverkrijgende onder
algemene titel (bij voorbeeld de erfgenaam) moet om overschrijving vragen. Met
het recht van de verkrijgende wordt hier het recht bedoeld dat is neergelegd in
de vergunning. De wet van 10 juni 2004 is onder de naam Aanpassingswet BIBOB verschenen in
Stb. 2004, 320, en krachtens Besluit van 31 augustus 2004 in werking getreden op
15 september 2004, Stb. 2004, 452. In de Woningwet zijn de artikelen 44a en 59
gewijzigd. Artikel 10.4 Overdragen mededeling De tekst van de toelichting komt te vervallen. Artikel 10.5 Het kenteken voor
onbewoonbaar verklaarde woningen en woonwagens alsmede onbruikbaar verklaarde
standplaatsen Vervallen. Artikel 10.6 Herziening en vervanging van aangewezen normen en
andere voorschriften Het onderhavige artikel heeft betrekking op de door het Nederlands
Normalisatie-instituut (NNI) uitgegeven normen (NEN's), voornormen (NVN's) en
praktijkrichtlijnen (NPR's), alsmede op de - bij ministeriële regeling
gepubliceerde - Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de uitvoering van
werken (UAV). Dit artikel maakt het mogelijk dat het bevoegd gezag bij
toepassing van de voorschriften van de bouwverordening afwijken van een daarin
aangewezen NNI-publicatie of ander voorschrift, voor zover zij zich daarbij
houden aan de herziene tekst van die zelfde publicatie of dat zelfde
voorschrift. Bij een dergelijke herziening wordt door de daartoe bevoegde
instantie immers in het algemeen een zorgvuldige procedure in acht genomen,
waarbij een commissie van deskundigen - onder meer afkomstig uit gemeentelijke
kring - wordt ingeschakeld, een voorafgaande publicatie van een voorlopige
editie plaatsvindt met bijgevoegd verzoek om commentaar enz. Met het onderhavige
voorschrift wordt bereikt dat niet onmiddellijk na het verschijnen van een
gecorrigeerde, aangevulde of nieuwe uitgave van een norm, voornorm,
praktijkrichtlijn of ander voorschrift de bouwverordening moet worden gewijzigd
om de actuele versie van de aangewezen uitgave van kracht te doen zijn. 11
Handhaving Algemeen Dit hoofdstuk bevatte tot en met de elfde serie wijzigingen van de
Model-bouwverordening 1992 een nadere uitwerking van de bijzondere
bestuursdwangbevoegdheden van het bevoegd gezag krachtens het toenmalige artikel
8, tweede lid, onderdeel i juncto artikel 100, derde lid van de Woningwet. Sinds 1 april 2007 is de handhavingsystematiek en de regeling van de handhaving
integraal herzien. Het aanschrijfinstrumentarium voor bestaande bouwwerk vormt
niet langer een geïsoleerd deel van de Woningwet, maar sluit beter aan op de
voorschriften inzake het bouwen van bouwwerken. Qua systematiek is zoveel
mogelijk aangesloten bij het generieke instrumentarium van de Awb. Het niet naleven van de voorschriften van het Bouwbesluit 2003, de
bouwverordening of de criteria uit de Welstandsnota voor bestaande bouwwerken
vormt een overtreding waartegen direct met toepassing van bestuursdwang of
oplegging van een last onder dwangsom kan worden opgetreden, zonder dat daartoe
nog (de tussenstap van) een specifieke aanschrijving vereist is. Het Bouwbesluit
2003 gaat nu voor alle bouwwerken gelden (artikel 1b Woningwet), voor de
bouwverordening krijgt deze systematiek vormt in artikel 7b Woningwet en voor
het welstandsvereiste voor bestaande bouw volgt dit uit artikel 13a
Woningwet. Met het generieke handhavingsinstrumentarium op grond van de Gemeentewet en de
Awb kan worden afgedwongen dat het bouwen of de staat van een gebouw, ander
bouwwerk of standplaats gaat voldoen aan de betreffende voorschriften van het
Bouwbesluit 2003, dat het gebruik ervan of de staat of het gebruik van een open
erf of terrein in overeenstemming is met de bouwverordening en dat het uiterlijk
van een bouwwerk of standplaats niet in ernstige mate strijdig is met redelijke
eisen van welstand, beoordeeld naar de criteria die zijn vastgelegd in de
welstandsnota. Tenzij sprake is van spoedeisende omstandigheden brengt artikel 4:8 van de Awb
met zich mee dat een belanghebbende, die naar verwachting bedenkingen zal hebben
tegen een voorgenomen handhavingsbesluit, vooraf in de gelegenheid wordt gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen. In het handhavingsbesluit dient
vervolgens zorgvuldig te worden omschreven met welke voorschriften van het
Bouwbesluit 2003 het bouwen of de staat van een gebouw, ander bouwwerk of
standplaats in strijd is en met welke voorzieningen het bouwen of de staat van
dat gebouw, ander bouwwerk of die standplaats weer in overeenstemming met die
voorschriften kan worden gebracht. Door zelf binnen de daartoe gestelde termijn
maatregelen te nemen kunnen belanghebbenden dan overeenkomstig artikel 5:24,
vierde lid, van de Awb de toepassing van bestuursdwang voorkomen dan wel
overeenkomstig artikel 5:32, vijfde lid, van de Awb het verbeuren van een
dwangsom voorkomen. Tegen een handhavingsbesluit staan de normale rechtsmiddelen open die de Awb in
samenhang met de Wet op de Raad van State biedt (bezwaar, beroep, hoger beroep
en daarnaast de mogelijkheid om een voorlopige voorziening te vragen). Deze nieuwe systematiek betekent ook een vereenvoudigde regeling voor de
toepassing van bestuursdwang bestaande uit het stilleggen van de bouw- en
sloopwerkzaamheden. Op grond van artikel 125 van de Gemeenteweg blijft de
mogelijkheid bestaan om met toepassing van bestuursdwang of op grond van artikel
5:32 van de Awb met een last onder dwangsom, handhavend op te treden tegen
illegale bouw- en sloopwerkzaamheden door middel van het stilleggen van deze
werkzaamheden. Daarbij is het feit dat zonder of in afwijking van een vereiste
vergunning wordt gebouwd of gesloopt op zichzelf in beginsel voldoende
aanleiding om spoedshalve bestuursdwang toe te passen overeenkomstig artikel
5:25, zesde lid van de Awb. Het direct met bestuursdwang optreden tegen illegale
bouw- of sloopwerkzaamheden is er immers op gericht te voorkomen dat de illegale
situatie verder in omvang toeneemt, waardoor het bevoegd gezag mogelijk voor
voldongen feiten worden geplaatst. In dit verband kan onder meer worden verwezen
naar de uitspraken van ABRvS van 14 november 2001 (JG 020026) en 11 juni 2003
(BR 2003, 893). Artikel 11.1 Stilleggen van de bouw Vervallen. Artikel 11.2 Overtreding van het verbod tot ingebruikneming Vervallen. Artikel 11.3 Stilleggen van het slopen Vervallen. Artikel 11.4 Onderzoek naar een gebrek Dit onderwerp wordt thans geregeld in artikel 5:18 Awb. In het kader van
toezicht zijn voorts van belang: Het betreden en binnentreden van woningen met toestemming van de bewoners,
artikel 5:15 Awb. In artikel 5:15 Awb is tevens geregeld dat de toezichthouder zich kan doen
vergezellen van de 'sterke arm'. Idem, zonder toestemming van de bewoner, artikel 10, lid 5 Ww. Procedurele voorschriften over het binnentreden, Algemene wet op het
binnentreden. 12 Straf-, overgangs- en slotbepalingen Algemeen Alle artikelen van deze verordening op overtreding waarvan straf is gesteld
steunen op artikel 7b van de Woningwet juncto artikel 1a, onder 2o van de Wet op
de economische delicten. Daarom is strafbaarstelling in de MBV niet langer
mogelijk. Omdat in deze verordening onderwerpen van verschillende herkomst en structuur
zijn ondergebracht is het noodzakelijk voor elk daarvan een afzonderlijk
overgangsartikel op te nemen. Artikel 12.1 Strafbare feiten De artikelen 106 tot en met 111 van de Woningwet zijn per 1 april 2007
vervallen. Overtreding van voorschriften uit de bouwverordening als bedoeld in
artikel 7b Woningwet zijn met ingang van deze datum strafbaar gesteld in artikel
1a, onder 2o van de Wet op de economische delicten (WED). Overtreding van voorschriften uit de bouwverordening op het terrein van
(brand)veiligheid en gezondheid valt eveneens hieronder. De wetgever heeft
gekozen voor het onder de WED brengen van deze overtredingen, omdat aan
overtredingen als bedoeld veelal een financieel-economisch belang ten grondslag
ligt. Door de indeling in artikel 1a, onder 2o van de WED wordt aangesloten bij
de strafbaarstelling van een groot aantal milieudelicten, die veelal een
vergelijkbare achtergrond hebben en waarmee inmiddels de nodige ervaring is
opgedaan door de politie, het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht. Voor
deze indeling heeft de wetgever mede gekozen vanwege het (potentiële) gevaar en
de (potentieel) zeer ernstige gevolgen die het niet naleven van deze
voorschriften met zich mee kan brengen. Indien opzettelijk gepleegd, zijn deze
delicten misdrijven; indien niet opzettelijk gepleegd, zijn het
overtredingen. Overgangsrecht strafbare feiten: Artikel 132 van de Woningwet bepaalt dat
overtredingen van de oude bouwverordening worden afgedaan volgens de oude
Woningwet. Men zie artikel 97 oude Woningwet en artikel 394 oude MBV. Het tweede lid van artikel 110 van de Woningwet bevat een uitzondering op het
bepaalde in het eerste lid aangaande de overtreding van een voorschrift gegeven
krachtens artikel 120 van de Woningwet. Artikel 120 gaat over voorschriften in
een a.m.v.b. ter nakoming van internationale verplichtingen. Overtreding van de
verbodsbepaling is in artikel 110, tweede lid van de Woningwet aangemerkt als
een economisch delict in de zin van de Wet op de Economische Delicten
(WED). Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 is een nakoming van een Europese
internationale verplichting. Artikel 11 van dit Besluit en artikel 12.1, tweede
lid van de MBV legt de relatie met het tweede lid van artikel 110 van de
Woningwet. Overtreding van de artikelen genoemd in het tweede lid van artikel
12.1, voor zover deze betrekking hebben op het slopen van asbest, is een
economisch delict. Artikel 12.2 Overgangsbepaling bodemonderzoek Dit artikel voorkomt dat na het van kracht worden van deze bouwverordening
opnieuw verkennend bodemonderzoek moet worden uitgevoerd. Deze regel geldt niet
wanneer het bevoegd gezag van mening is dat het eerder uitgevoerde indicatieve
bodemonderzoek niet meer als recent kan worden aangemerkt. Voor de vraag wat kan worden verstaan onder een recent onderzoek, zie de
toelichting bij artikel 2.4.1 van de Model-bouwverordening. Artikel 12.3
Overgangsbepaling met betrekking tot de staat van open erven en terreinen De artikelen 5.1.2 en 5.1.3 bevatten redelijk zware eisen voor bestaande
situaties. Er zijn veel bestaande situaties die niet aan deze eisen voldoen en
redelijkerwijs daaraan niet getoetst kunnen worden. Voor nieuwe situaties - dat
wil zeggen die bestaand worden na het in werking treden van deze voorschriften -
lijkt de eis wel redelijk. Wanneer een bestaand gebouw, dat krachtens deze overgangsbepaling niet aan de
nieuwe voorschriften behoeft te voldoen, wordt verbouwd en daarvoor een
vergunning nodig is op grond van artikel 40 van de Woningwet, kunnen in die
vergunning eisen omtrent de bereikbaarheid van dat gebouw worden gesteld. Dit om
te voorkomen dat een eenmaal bestaand gebouw nimmer aan meer eigentijdse eisen
van bereikbaarheid zou behoeven te voldoen. Artikel 12.4 Overgangsbepaling
(aanvragen om) gebruiksvergunning Deze overgangsbepaling strekt ertoe een gebruiksvergunning die is verleend
krachtens artikel 26 van de brandbeveiligingsverordening haar rechtskracht te
doen behouden. Het tweede lid heeft eveneens deze strekking, maar dan voor de
ontheffingen, toestemmingen, voorschriften, beperkingen krachtens de
brandbeveiligingsverordening. Artikel 12.5 Overgangsbepaling sloopmelding vervallen Artikel 12.6 Slotbepaling Algemeen De bepalingen voor de bekendmaking van verordeningen zijn gegeven in de
artikelen 139 e.v. van de Gemeentewet. Bekendmaking van verordeningen, zijnde
algemeen verbindende voorschriften, geschiedt door plaatsing van het besluit in
het gemeenteblad of in een andere, door de gemeente algemeen verkrijgbaar
gestelde uitgave. Dit geldt ook voor een opnieuw vastgestelde verordening. Een
(opnieuw) vastgestelde verordening dient op grond van artikel 140 van de
Gemeentewet kosteloos voor eenieder ter inzage te liggen op de
gemeentesecretarie, dan wel op een andere, door de raad te bepalen plaats. De inwerkingtreding van de verordening is in beginsel acht dagen na de
bekendmaking; zie artikel 142 van de Gemeentewet. De gemeenteraad kan echter een ander tijdstip van inwerkingtreding in de
verordening vaststellen of het bevoegd gezag in de verordening de bevoegdheid
geven om de inwerkingtreding van de veror-dening op een nader tijdstip te
bepalen. De verordening moet na de bekendmaking worden medegedeeld aan het parket van
het arrondissement waarin de gemeente is gelegen; zie artikel 143 van de
Gemeentewet. Een termijn daarvoor is niet opgenomen, doch spoedige mededeling
ligt in de rede. Tevens dient tegelijk met of zo spoedig mogelijk na de
bekendmaking een afschrift van de verordening te worden gezonden aan de
inspecteur van de Volkshuisvesting binnen wiens ambtsgebied de gemeente ligt;
zie artikel 95 van de Woningwet. Alternatief 1 (inwerkingtreding ineens) Als na de vaststelling door de gemeenteraad de bouwverordening in zijn geheel
op dezelfde datum in werking treedt dient alternatief 1 in de bouwverordening
opgenomen te worden. Alternatief 2 (gefaseerde inwerkingtreding) De mogelijkheid bestaat om de bouwverordening gefaseerd in werking te laten
treden. Aangeraden wordt om hier zo min mogelijk gebruik van te maken. Met
betrekking tot een aantal onderwerpen kan het organisatorisch echter wenselijk
zijn om de artikelen omtrent deze onderwerpen op een later tijdstip in werking
te laten treden. In beginsel komen drie onderwerpen in aanmerking: de bodembepalingen, de
sloopbepalingen (inclusief de bouwafvalbepaling) en de bepalingen omtrent het
brandveilig gebruik. Van een of meerdere van deze onderwerpen kan de inwerkingtreding worden
uitgesteld. De gewenste artikelen kunnen bij lid 1 gekozen worden. Bij lid 2, sub a, dient, in het geval dat ervoor gekozen is de inwerkingtreding
van (mede) de sloopbepalingen uit te stellen, de aangegeven toevoeging plaats te
vinden. Lid 2, sub b, mag niet opgenomen worden voor het geval dat de inwerkingtreding
van (mede) de bepalingen voor het brandveilig gebruik uitgesteld worden. Het moment van inwerkingtreding van de desbetreffende artikelen dient te zijner
tijd bij raadsbesluit vastgesteld te worden. Desgewenst kunnen voor de diverse
artikelen verschillende momenten van inwerkingtreding bepaald worden. Indien de gemeente reeds bij de vaststelling van de MBV 1992 het tijdstip wil
bepalen waarop de desbetreffende artikelen in werking treden, kan zij een
bepaling ter zake aan dit artikel 12.6 toevoegen. De inwerkingtreding van alle artikelen dient vóór 1 oktober 1993 te geschieden,
zo bepaalt de Woningwet 1991. Bijlage 1 Toelichting verordening Figuren 1 t/m 19, behorende bij de stedenbouwkundige bepalingen. - Figuur 1 Voor verkeer vrij te houden hoogten (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder c) - Figuur 2 Voor verkeer vrij te houden hoogten (artikelen 2.5.7 en 2.5.8) - Figuur 3 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder a) - Figuur 4 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder a) - Figuur 5 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder a) - Figuur 6 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder b) - Figuur 7 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder c) - Figuur 8 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder c) - Figuur 9 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder d) - Figuur 10 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder e) - Figuur 11 Teruglegging met het oog op de daglicht toetreding van
achtergevelrooilijn die een scherpe hoek met elkaar vormen (ingevolge artikel
2.5.11, lid 2) - Figuur 12 Bouwhoogte in voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum
bouwhoogte (artikelen 2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.25). Binnen de bebouwde kom - Figuur 13 Bouwhoogte in voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum
bouwhoogte (artikelen 2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.25). Buiten de bebouwde kom - Figuur 14 Bouwhoogte in voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum
bouwhoogte (artikelen 2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.24, alternatief 2). - Binnen grootstedelijke delen van de bebouwde kom - Figuur 15 Bouwhoogte in de voorgevelrooilijn (artikelen 2.5.20, derde lid,
eerste alinea) - Figuur 16 Bouwhoogte in de voorgevelrooilijn (artikelen 2.5.20, derde lid,
tweede alinea) - Figuur 17 Bouwhoogte in de achtergevelrooilijn (artikelen 2.5.21, tweede lid,
eerste alinea) - Figuur 18 Bouwhoogte in de achtergevelrooilijn (artikelen 2.5.20, tweede lid,
tweede alinea) - Figuur 19 Hoogte van een zijgevel tegenover een achtergevelrooilijn
(artikelen 2.5.22) Bijlage 2 Voorwaarden bij een gebruiksvergunning Bijlage bij toelichting op hoofdstuk 6 van de Model-bouwverordening Voor zover in een gebruiksvergunning niet anders is bepaald, gelden de algemene
voorschriften inzake brandveilig gebruik uit de bijlagen 3 en 4 van de
bouwverordening. Gebruikseisen afhankelijk van de bestemming Het bevoegd gezag beoordeelt of voor specifieke bouwwerken in de gemeente
bijzondere eisen dienen te worden gesteld inzake brandveilig gebruik in
aanvulling op de algemeen geldende voorschriften uit bijlage 3 en 4 van deze
verordening. Deze bijzondere eisen en voorwaarden worden in dat geval
gemotiveerd opgenomen in de gebruiksvergunning. Voorbeelden van bijzondere situaties waarvoor aanvullende eisen geformuleerd
kunnen worden, zijn: Een gebouw waar een beurs wordt gehouden: de breedte van gangpaden binnen de
opstellingsruimte waarlangs de stands, kramen e.d. zijn opgesteld; Theaters waarin brandschermen zijn gemaakt boven het podium als gelijkwaardige
oplossing voor bepaalde prestatie-eisen: aanvullende eisen in het kader van een
brandveilig gebruik; Gebouwen zoals politiebureau’s, gevangenissen, huizen van bewaring,
psychiatrische inrichtingen, etc.: aanvullende eisen in het kader van de interne
organisatie; Bij bijzondere evenementen zoals concerten, festivals, tentoonstellingen,
kermis, circus, markten etc.: aanvullende eisen zoals de aanwezigheid van
doorlopend toezicht; Grote gebouwen waarin veel mensen samen komen: aanvullende eisen in het kader
van een gefaseerde ontruiming; In gebouwen waarin zitplaatsen in rijen opgesteld zijn, kan de eis gesteld
worden dat bij de aanvraag van een gebruiksvergunning een opstellingsplan wordt
ingediend. Bijlage 3 bij de toelichting op de bouwverordening Maximaal toelaatbaar aantal
personen in een ruimte van een gebouw met het oog op de brandveiligheid De rekenmethodiek met betrekking tot het maximaal toelaatbaar aantal personen
in een gebouw met het oog op brandveiligheid is opgenomen in de brochure
‘Vluchten bij brand – Handreiking voor gebruiksvergunningen’ van het Ministerie
van VROM en BZK. Voor meer informatie kunt u terecht bij de afdeling
Publieksvoorlichting van VROM telefoonnummer 070 339 50 50. Via de internetsite
www.vrom.nl kunt u de tekst van de brochure downloaden. Bijlage 4 Stroomschema aanvraag gebruiksvergunning