CVDR79507_1Toelichting op de Bouwverordening 2009nlregelingHilversum2018-02-20HilversumDe Gooi en Eembode, 06-08-2009OnbekendOnbekendgemeenteraadvolkshuisvesting en woningbouw2009-06-24De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2009-08-212012-05-18nieuwe regelingOnbekendGeenToelichting op de Bouwverordening 2009TOELICHTING BOUWVERORDENING HILVERSUM 2009 (inclusief de 12e wijziging op de MBV en deels vooruitlopend
op de 13e wijziging).Deze toelichting is gebaseerd op en grotendeels conform de toelichting van
de modelbouwverordening (MBV) van de VNG1 Inleidende bepalingenArtikel 1.1 BegripsomschrijvingenAsbest Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 (Stb. 2005, 704) verstaat onder asbest:
de vezelachtige silicaten: actinoliet (CAS-nummer 77536-66-4), amosiet
(CAS-nummer 12172-73-5), anthofylliet (CAS-nummer 77536-67-5), chrysotiel
(CAS-nummer 12001-29-5), crocidoliet (CAS-nummer 12001-28-4) en tremoliet
(CAS-nummer 77536-68-6), alsmede producten waarin die vezelachtige silicaten
zijn verwerkt. Voor de overige begrippen wordt verwezen naar het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 en de daarbij behorende toelichting. Besluit indieningsvereisten In dit besluit worden uniforme voorschriften gegeven over de wijze van
inrichting en indiening van een aanvraag om bouwvergunning (Stb. 2002, 409
en gewijzigd bij Stb. 2005, 368). Gemeenten mogen zelf geen (aanvullende)
eisen meer stellen aan een aanvraag om bouwvergunning. In dit besluit is
voorts de opsomming van door burgemeester en wethouders in het register aan
te tekenen gegevens overgeheveld van de wetstekst zelf naar dit besluit. Besluit bouwvergunningsvrije en licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken
(‘Bblb’) In dit besluit worden de vergunningvrije bouwwerken overgeheveld van de
wetstekst zelf naar dit besluit (Stb. 2002, 410 en gewijzigd bij Stb. 2003,
315, Stb. 2004, 291 en Stb. 2008, 94; wijzigingen vermeld voor zover bekend
ten tijde van vaststelling van deze bouwverordening). Het besluit houdt
tevens een forse verruiming in van de mogelijkheden tot vergunningvrij
bouwen. Bovendien omvat dit besluit een uitwerking van een nieuwe categorie
bouwwerken die licht-vergunningplichtig zijn. Van de jaarlijks onder de
Woningwet 1992 aan preventief toezicht onderworpen bouwwerken zal naar
verwachting ongeveer 25% vergunningvrij, 37,5% licht-vergunningplichtig en
37,5% regulier vergunningplichtig worden onder de Woningwet 2002 (TK
1998-1999, 26 734, nr. 3, p. 31). Bouwbesluit Het Bouwbesluit (Stb. 2001, 410). Correcties en aanvullingen van het
geconverteerde Bouwbesluit en tevens de aanpassing van andere besluiten aan
het Bouwbesluit zijn gepubliceerd in Stb. 2002, 203. In deze besluiten zijn
de technische bouwvoorschriften op grond van de Woningwet (Stb. 2001, 518)
opgenomen. Bouwtoezicht Vanaf 1 april 2007 geeft de Woningwet in artikel 100 expliciet de opdracht
aan burgemeester en wethouders om zorg te dragen voor de bestuursrechtelijke
handhaving van het bepaalde bij of krachtens hoofdstuk I tot en met IV van
de Woningwet. Dit sluit aan bij de op grond van artikel 100 (oud) Woningwet
bestaande centrale rol van de gemeente bij de vergunningverlening en
handhaving ten aanzien van het bouwen en de staat van bestaande bouwwerken
en brengt geen verandering in het uitgangspunt dat elke gemeente vrij is
naar eigen inzicht de gemeentelijke organisatie in te richten en eventuele
bestanddelen van het takenpakket van het bouwtoezicht uit te besteden. Op
grond van het nieuwe artikel 100a Woningwet wijzen burgemeester en
wethouders degenen aan die belast zijn met het bouw- en woningtoezicht. Gebruiksoppervlakte Het begrip gebruiksoppervlakte is ontleend aan het Bouwbesluit, artikel 1,
begripsbepalingen. Het Bouwbesluit verwijst voor de inhoud van het begrip
naar NEN 2580. Deze norm is ten aanzien van dit begrip geamendeerd bij
ministeriële regeling van 22 mei 1992 (Nr. HJZ21592009, Staatscourant 27 mei
1992). De gebruiksoppervlakte is van belang bij de bepalingen omtrent
overbevolking, hoofdstuk 7, paragraaf 1, van de Model-bouwverordening.
Tevens zijn gebruiksoppervlakten bepalend voor de in het kader van het
Bouwbesluit te stellen eisen aan verschillende typen gebouwen. De aanvrager
om bouwvergunning moet daarom bij de aanvraag opgave doen van de
gebruiksoppervlakten. Bouwwerk en gebouw De definitie van bouwen in artikel 1 van de Woningwet maakt gebruik van de
als bekend veronderstelde term bouwwerk. De inhoud van de term bouwwerk
wordt momenteel bepaald door de begripsomschrijving in de MBV 1965 en de
jurisprudentie. Volledigheidshalve is de begripsomschrijving in de nieuwe
MBV gehandhaafd. De Woningwet maakt op diverse plaatsen onderscheid tussen
gebouwen en bouwwerken, niet zijnde een gebouw. Het begrip gebouw is bepaald
in artikel 1 van de Woningwet. Zowel over het begrip bouwwerk als over het
begrip gebouw is jurisprudentie ontstaan. De inhoud van de begrippen
bouwwerk en gebouw is met de komst van de Woningwet van 1991 niet gewijzigd,
waardoor de jurisprudentie op basis van de Woningwet van 1962 en de
bouwverordening (MBV 1965) geldig blijft. Bij de interpretatie van de
jurisprudentie op basis van de MBV 1965 moet rekening worden gehouden met de
driedeling bouwvergunningplichtig, meldingplichtig en vrij bouwen. Alle
vormen van bouwen, die niet in artikel 43 van de Woningwet als vrij bouwen
of in het Besluit meldingplichtige bouwwerken als meldingplichtig zijn
benoemd, zijn bouwvergunningplichtig. Deskundig bedrijf ‘Het begrip deskundig bedrijf is uitsluitend van belang voor de toepassing
van hoofdstuk 8 van deze verordening. Het begrip is gekoppeld aan hetgeen
daaronder wordt verstaan in artikel 6, eerste lid van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. En dit is: een bedrijf dat in het bezit is
van een certificaat als bedoeld in artikel 4.54d, eerste lid, van het
Arbeidsomstandighedenbesluit.’ Voor een uiteenzetting over de certificering
van bedrijven wordt verwezen naar de algemene toelichting op het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. Wat is bouwvergunningvrij bouwen? Vanaf 2003 zijn de artikelen 43, eerste lid, onderdeel c, en 44, tweede lid,
van de Woningwet ingrijpend gewijzigd. Een nadere uitwerking van die
wijziging is opgenomen in het ‘Bblb’. Het vroegere Besluit meldingplichtige
bouwwerken is komen te vervallen. De lijst van vergunningvrije bouwwerken
uit het bedoelde eerste lid van artikel 43 van de Woningwet is ingrijpend
gewijzigd. Voor een vrij uitgebreid overzicht van voorbeelden van de opnieuw
gedefinieerde vergunningvrije bouwwerken, zie de met tekeningen
geïllustreerde nota van toelichting bij het ‘Bblb’. Wat is licht-bouwvergunningplichtig bouwen? De meldingplicht voor bouwwerken is per 2003 opgeheven. De bouwwerken die
onder de meldingsplicht vielen zijn grotendeels bouwvergunningvrij geworden.
Bovendien is een groot deel van de kleine vergunningplichtige bouwwerken
komen te vallen onder de categorie licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken.
Bouwplannen waarvoor de lichte bouwvergunningplicht geldt, moeten van
gemeentewege worden getoetst aan de voorschriften van het bestemmingsplan,
de welstandsregels en de eisen inzake de constructieve veiligheid van het
Bouwbesluit, alsmede voorzover van toepassing de stedenbouwkundige
voorschriften van de bouwverordening. Wat betreft voorbeelden van de
categorie bouwvergunningplichtige bouwwerken, kan de nota van toelichting
bij het ‘Bblb’ voor zichzelf spreken.' Artikel 1 Hoofdlijnen van de jurisprudentie De vraag wat moet worden verstaan onder een bouwwerk, een gebouw, bouwen
e.d. in de zin van de Model-bouwverordening en wat niet, is reeds vele malen
onderworpen aan het oordeel van de rechter. Daardoor kan een uitvoerig overzicht van de jurisprudentie op dit artikel
gegeven worden.De voorbeelden die hieronder worden gegeven van de jurisprudentie zijn na de
vermelding in de vorige bouwverordening, daterend uit 2006, overigens niet
bijgewerkt met actuele jurisprudentie en kunnen daarom zijn verouderd.Bouwwerk algemeen-Voor de betekenis van het begrip bouwwerk in de Woningwet is van meer
gewicht dat door de Woningwet een aantal uiteenlopende belangen wordt
beschermd, waaronder naast de belangen van veiligheid, hygi‘ne en
huisvesting, ook het belang betrokken bij het uiterlijk van bouwwerken,
zowel op zich zelf als in de omgeving. In overeenstemming daarmee is bij de
mondelinge behandeling van het desbetreffende wetsontwerp in de Tweede Kamer
opgemerkt dat het begrip bouwwerk ‘alles en nog wat’ kan omvatten.HR 24 november 1972; BR 1973, 12; NJ 1973, 101; NG 1973, 608; OB 1973,
XI.8.5.1.1, nr. 34062; Hof Arnhem 31 oktober 1978; BR 1978, 196.-De wetgever heeft de inhoud van het begrip bouwwerk overgelaten aan het
spraakgebruik. De definitie van artikel 1 van de bouwverordening kan in
dezen als richtsnoer dienen.Zie o.a. ARRS 5 september 1979; AB 1980, 32; ARRS 24 januari 1983, GS
6751.-‘Plaats van bestemming’ in de definitie van bouwwerk moet niet worden
opgevat als ‘plaats van voorkeur’, doch veeleer als de plaats waarop de
constructie wordt opgetrokken om aldaar te gaan functioneren, zodat bij
voorbeeld buiten het regime van de bouwverordening vallen veelsoortig
constructiewerk op industri‘le terreinen buiten de eigenlijke bouwplaats
(prefabricatie e.d. en opslag van constructies die zonder ter plaatse
gebruikt te worden bestemd zijn om elders te gaan functioneren).Nu vaststaat dat de onderwerpelijke metaalconstructie is vervaardigd met de
bedoeling hierin het carillon op te hangen en dit ter plaatse te doen
spelen, is er geen twijfel mogelijk dat de constructie zich op de plaats van
bestemming bevindt.HR 19 juni 1970; BR 1970, blz. 386; OB 1970, XI.16, nr. 30369; NJ 1972, 453;
Kg. Sneek 27 april 1973; NJ 1973, 365; BR 1973, 436.-Een verrijdbaar of ‘gemakkelijk’ verplaatsbaar object moet in beginsel als
bouwwerk in de zin van de Woningwet worden aangemerkt, wanneer het naar
omvang, constructie en gebruik een plaatsgebonden karakter heeft.HR 29 mei 1973; BR 1973, 595; NJ 1973, 337; OB 1974, XI.8.5.1, nr. 34110; NG
1974, 512; Rb. Utrecht 17 maart 1975; NJ 1976, 20; BR 1976, 246; ARRS 16
december 1980; BR 1981, 345; ARRS 21 juli 1983, A-31.3043 (1982)/21; ARRS 20
september 1986; RO 3.85.0135.-Losstaande bouwwerken kunnen als één bouwwerk worden aangemerkt als zij
krachtens één vergunning zijn gebouwd en functioneel nauw met elkaar
verbonden zijn. (I.c. betrof het een vrijstaande schoorsteenpijp, behorend
bij een stoomgemaal.) ARRS 20 augustus 1979; BR 1980, 10.Als bouwwerk zijn onder meer aangemerkt de volgende ‘verplaatsbare
objecten’:-Een wooncaravan.Hof Arnhem 7 mei 1968; BR 1968, 300; NJ 1969, 160; AB 1969, 429; OB 1969,
XI.16.1, nr. 28673.-Een stacaravan.ARRS 28 maart 1979; AB 1980, 76; GS 6587; NG 1980, 596;ARRS 5 maart 1982, A-3.2901 (1980).-Een friteskraam.Hof Arnhem, 21 april 1977; NJ 1977, 77; BR 1977, 325.-Een bloemenwagen.ARRS 8 januari 1985; BR 1985, 373.-Een toercaravan waarmee een vaste standplaats is ingenomen.Wnd. vz. ARRS 19 juli 1983, RO 3.83.4172.ARRS 21 januari 1986; GS 6842.-Een sloopautobus die dienst doet als schaftlokaal en
schuilgelegenheid.HR 29 mei 1973; BR 1973, 595; NJ 1973, 337; OB 1974, XI.8.5.1, nr. 34110; NG
1974, 512.-Een (op één vaste plaats) staande tent met een oppervlakte van 242 m2 en
een hoogte van 4 m.Vz. ARRS 6 april 1978; BR 1978, 647.-Een tuinhuisje dat als verkoopmodel stond opgesteld in een
tuincentrum.ARRS 30 januari 1980; BR 1980, 599.-Een demontabele loods bestemd voor de verkoop met een oppervlakte van 139
m2.ARRS 20 april 1978; BR 1978, 522.-Een demontabele kas, met afmetingen van 15 x 5 m, bestaande uit een gebogen
lichtgewicht frame dat is overspannen met plastic.AARS 20 september 1986; RO 3.85.0135.-Demontabele luifels aan een winkelpand.Vz. ARRS 27 maart 1987; RO 3.87.1154/S 5301.-Een draagluchthal die aan de onderkant bestaat uit een met water gevulde
band waarmee de hal op zijn plaats wordt gehouden.ARRS 9 december 1980; BR 1981, 342.-Een bij een wegrestaurant geplaatste kraan waarvan de giek is vervangen
door een reclamebord in de vorm van een raket.ARRS 19 augustus 1983, A-31.2807 (1982)/19.-Een verrijdbare op dubbelrail geplaatste portaalkraan, op een betonnen
fundering.ARRS 16 augustus 1983, A-32.5603 (1982).-Een vlaggenmast van 13 m.Pres. Rb. Assen 12 augustus 1971; BR 1971, 551.-Containers, waarvan de een dient voor opslagdoeleinden en de ander als
onderdak voor een cv-ketel.ARRS 22 juni 1982; BR 1982, 825.-Een verplaatsbare, demontabele terrasoverkapping die in de winter wordt
afgebroken, bestaande uit twee in elkaars verlengde geplaatste, inklapbare
delen van respectievelijk 10 m bij 5 m en 6 m bij 4 m, die rusten op vijf in
de grond verankerde staanders heeft toch een plaatsgebonden karakter en is
derhalve een bouwvergunningplichtig bouwwerk.Vz. ARRS 12 augustus 1993, No. S03.93.3000.-De onderhavige frituurunit is een bouwwerk met een plaatsgebonden karakter,
nu daaraan vier wieltjes met een diameter van 10 cm zijn gemonteerd op
plaatsen waar contact met de ondergrond niet mogelijk is. Het verplaatsen
kan daardoor alleen nog met behulp van een hijskraan plaatsvinden. Voorts
ligt het in de bedoeling de unit blijvend te laten staan.ARRS 16 augustus 1993, AB 1994, nr. 345.-Huurder heeft van 2 stacaravans een zomerhuis gemaakt. Het bouwwerk is door
de maatvoering, alsmede de omstandigheid dat het zonder uitgebreide
aanpassingen in het geheel niet over de weg als aanhangsel van een auto kan
worden voortbewogen, aan te merken als een zomerhuis.Vz. ABRS 14 januari 1994, R03.93.5862 en S03.93.4772; ABRS 4 april 1995,
R03.93.5862.-Een paardencontainer is door ingraving met de grond verbonden en draagt een
plaatsgebonden karakter. De container is hoofdzakelijk in theorie
verplaatsbaar en is derhalve een bouwwerk.ABRS 10 November 1994, R03.92.3274 en R03.92.3602.-Een metalen constructie (9 bij 5 m) op wieltjes, met een zeildoek afgedekt,
die dient als opslagplaats voor hooi en stro is een bouwwerk gezien het
plaatsgebonden karakter.ABRS 8 augustus 1994, R03.89.2034.-Een verrijdbare overkapping, aan drie zijden omsloten door wanden, met een
oppervlakte van 75,6 m2, gezien de omvang, constructie, gebruik en
plaatsgebonden karakter. De omstandigheid dat de overkapping op wielen staat
en enige meters kan worden verreden doet daaraan niet af.ABRS 25 april 1995, H01.95.0114 en K01.95.0022.-Een op een standplaats geplaatste woonwagen met een permanent,
plaatsgebonden karakter.ABRS 04 november 1996, R03.94.0111, JG 97.0017.-Een dubbele stacaravan (houten, L-vormig chalet).ABRS 3 december 1996, nr. R03.93.0294.-Een demontabel tuinhuisje, dat naar aard en gebruik plaatsgebonden is. Er
komt geen betekenis toe aan de omstandigheid dat geen fundering of betonnen
vloer aanwezig is.ABRS 7 september 1997, nr. H01.96.0691.-Metalen afvalcontainers (gft en restafval) aangemerkt als bouwwerk. Geen
straatmeubilair.Het betreft gft-containers (1.30 x 0.65 x 1.10) en restafvalcontainers (1.30
x 1.30 x 1.10). De afzonderlijke metalen containers moeten gezien hun omvang
en plaats-gebondenheid als bouwwerken worden aangemerkt. Zij zijn bedoeld om
duurzaam ter plaatse te functioneren. Dat zij enige malen per week
mechanisch worden opgetild om te worden geleegd, doet hieraan niet af,
aangezien zij op dezelfde plaats worden teruggezet. Niet aan te merken als
straatmeubilair.ABRS 29 januari 1998, nr. H01.97.0336, NJB 1998, blz. 452, nr. 20.-(Demontabel) zwembad is aan te merken als een bouwvergunningplichtig
bouwwerk.Bij besluit van 10 maart 1998 hebben burgemeester en wethouders van
Wassenaar appellante, onder aanzegging van bestuursdwang, gelast binnen zes
weken het zonder bouwvergunning in de tuin van de woning Papeweg 44 te
Wassenaar geplaatste zwembad te verwijderen. De vraag of voor het zwembad
een bouwvergunning is vereist, beantwoordt de Afdeling bevestigend. Het
onderhavige zwembad betreft een constructie, bestaande uit een metalen
opstaande rand van ongeveer 1 meter hoog, waaraan een voering van kunststof
is bevestigd die met water is gevuld. Het geheel heeft een doorsnede van 6
meter en steunt direct op de grond. De constructie is bedoeld om daar waar
zij is geplaatst als zwembad te functioneren. De Afdeling is, evenals de
rechtbank, van oordeel dat het zwembad, gelet op de constructie, de
afmetingen en het plaatsgebonden karakter door burgemeester en wethouders
terecht als een bouwwerk als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en
onder a, van de Woningwet is aangemerkt. De omstandigheid dat het zwembad
eerder op een andere plaats in de tuin heeft gestaan en kan worden
gedemonteerd leidt niet tot een ander oordeel. Voorts heeft de rechtbank op
goede gronden terecht geoordeeld dat voor het plaatsen van het zwembad een
bouwvergunning is vereist. ABRS 3 april 2000, nr. 199902036- Een in het watersportseizoen aanwezige skischans is
vergunningplichtig.De skischans is een drijvend object, aan de bodem van de plas verankerd, ter
plaatse aanwezig van april tot oktober. Gelet op de constructie en de
plaatsgebondenheid, was voor het oprichten ervan een bouwvergunning vereist.
Dat de schans uitsluitend gedurende het watersportseizoen wordt gebruikt,
maakt dat niet anders. De daarmee samenhangende periodieke verplaatsing van
de schans doet niet af aan het plaatsgebonden karakter. ABRS 23 juni 2000, nr. 199902356/1Voorts zijn onder meer als bouwwerk aangemerkt:-Een benzinepompinstallatie, bestaande uit drie benzinepompen, vier tanks,
leidingen, twee perrons en vier lichtmastjes, alles bijeen een oppervlakte
in beslag nemend van ongeveer 12 bij 24 m.HR 24 november 1971; BR 1973, 12; NJ 1973, 101; NG 1973, 608; OB 1973,
XI.8.5.1.1, nr. 34062.-Een woonboot die met de grond is verbonden.Rb. Assen 28 mei 1974; BR 1975, 748.-Een duiker in een weg.HR 29 oktober 1974; BR 1975, 454; NJ 1975, 112.-Waterstaatswerken, i.c. Oosterscheldewerken.ARRS 20 januari 1984; BR 1984, 331; AB 1984, 193; GS 6769; NG 1984,
331.-Een gedenkteken.ARRS 24 januari 1983; GS 6751.-Een vlonder van 8 m lang en 1 m breed.ARRS 30 oktober 1979; BR 1980, 207; AB 1980, 217.-Een ‘neerklapbaar’ zomerhuisje op geheide fundering.ARRS 21 juli 1983, A-31.3043 (1982)/21.-Een erfafscheiding van 1,50 m, bevestigd aan palen die 2,50 m van elkaar
staan.ARRS 28 november 1978; BR 1979, 200.-Hekwerken, afschermingen, rietmatten.ARRS 9 september 1977; BR 1978, 115; ARRS 24 februari 1978; BR 1978, 406;
ARRS 10 december 1981; BR 1982, 314; ARRS 27 maart 1980, BR 1980, 704.-Een carport van 240 x 450 cm, bestaande uit een op dwarsbalken rustende
golfplaatbedekking, bevestigd op 4 palen die met een betonvoet in de vloer
zijn bevestigd.ARRS 13 januari 1981; BR 1981, 515.-Speeltoestellen.ARRS 11 juni 1985, nr. RO 3.83.7004- De speelvoorzieningen - een klimtoestel met een hoogte van ongeveer 4.5
meter en een doorsnede van ongeveer 11 meter en twee voetbaldoelen met een
hoogte van 2 meter en een breedte van ongeveer 3 meter - zijn gesitueerd in
een smalle langgerekte groenstrook grenzend aan achtertuinen. Tussen de
voetbaldoelen bevindt zich een afstand van circa 40 meter. Er is sprake van
vergunningplichtige bouwwerken. ABRS 6 juni 2000, nr. H01.99.1440.- De speelvoorzieningen - een klimtoestel met een hoogte van ongeveer 4.5
meter en een doorsnede van ongeveer 11 meter en twee voetbaldoelen met een
hoogte van 2 meter en een breedte van ongeveer 3 meter - zijn gesitueerd in
een smalle langgerekte groenstrook grenzend aan achtertuinen. Tussen de
voetbaldoelen bevindt zich een afstand van circa 40 meter. Er is sprake van
vergunningplichtige bouwwerken.ABRS 6 juni 2000, nr. H01.99.1440.-Een tijdelijke (zes maanden) portiersloge (porto-cabin, met een afmeting
van 3 x 3 x 2,75) met een slagboom.Vz. ARRS 2 maart 1993, S03.93.0111 en S03.93.0112.-Houten schotten met een hoogte van 1 à 2 meter en lichtmasten met een
hoogte van zes meter. Dat de houten schotten eenvoudig verwijderd kunnen
worden en dat deze niet aard en/of nagelvast met de grond verbonden zijn
doet, in aanmerking genomen het plaatsgebonden karakter, daaraan niet
af.ARRS 11 januari 1993, R03.89.6929.-Een in de tuin ingegraven (atoom)schuilgelegenheid, bestaande uit een tank
van 7 m lengte en 2,2 m doorsnede, die thans in gebruik is als
watertank.ARRS 9 januari 1987; RO 3.85.0723.-Een aanlegsteiger langs de wal in een gracht, mede gezien de aard en omvang
van dit object.Wnd. vz. ARRS 19 januari 1987; RO 3.86.7570/S 1779.-Een (inklapbaar) terrasscherm bij een hotel/café-restaurant, bedoeld om de
terrasbezoekers te beschermen tegen zon en regen.ARRS 11 maart 1988, RO 3.86.5649.Opmerking. Uit deze uitspraak valt impliciet af te leiden, dat een
zonnescherm van een soortgelijke omvang voor een winkel eveneens een
bouwwerk is.-Een verrolpoort alsmede een afrastering.ARRS 29 maart 1988, W/RvS/R.3.129/88.-Een draagconstructie voor een lichtreclame, bestaande uit een in de stoep
verankerde buis. De aan een pand aangebrachte lichtreclame steunt aan de ene
zijde op de buis.ARRS 22 april 1988, GS 6863.-Antennes, horizontaal aangebracht op een reeds met bouwvergunning
geplaatste antennemast met verticale antenne. De grootste horizontale
antenne bestond onder meer uit twee sprieten van elk 7 meter lengte, die met
een tussenruimte van ongeveer 5 meter evenwijdig aan elkaar waren
aangebracht en konden worden gedraaid met behulp van een elektromotor.Vz ARRS 9 augustus 1988; KG 1988, 50.-Een balkonhek op de uitbouw van een woning.ARRS 20 oktober 1988.-De in de tuin aangebrachte keermuurtjes, beschoeiingen en vlonders worden,
gezien hun constructie en afmetingen, aangemerkt als
(bouwvergunningplichtige) bouwwerken.ARRS 25 november 1993, R03.91.0529.-Reclamebord op het dak, bestaande uit twee in V-vorm tegen elkaar
geplaatste borden van 3 bij 6 m, is gelet op omvang, constructie en
plaatsgebonden karakter een (bouwvergunningplichtig) bouwwerk.Vz. ABRS 14 maart 1994, AB 1994, nr. 431, RB actueel 1994/9, p. 3.-Een mestzak, met daarin een roerstaaf die verankerd is in een in de grond
geplaatste betonnen plaat van ongeveer 1 m2, is gezien het plaatsgebonden
karakter een (bouwvergunningplichtig) bouwwerk.Vz. ARRS 29 maart 1994, R03.93.4934; S03.93.3858-Reclamebanier, die qua lengte twee volledige bouwlagen van circa 4 meter
hoog per laag bestrijkt en derhalve een lengte van circa 8 meter heeft, moet
gelet op de omvang en constructie - waarbij mede in aanmerking is genomen de
permanente aanwezigheid van de banier - worden aangemerkt als een
(bouwvergunningplichtig) bouwwerk. Indien het geacht wordt een verandering
van een bestaand bouwwerk te betreffen, kan deze verandering bezwaarlijk
worden beschouwd als een verandering die uit esthetisch oogpunt van
ondergeschikte betekenis is.Rb. ‘s-Gravenhage 20 april 1994, KG 1994, nr. 186.-De in het geding zijnde reclame-installatie en de draagconstructie (omvang
7,50 bij 4,00 m) vormen één geheel. Gelet op de omvang moet dit worden
beschouwd als een bouwwerk. Ook indien de reclame-installatie niet als een
zelfstandig bouwwerk kan worden gezien, maar geacht zou moeten worden een
verandering van een bestaand bouwwerk te betreffen, dan kan deze
verandering, gezien de omvang in verhouding tot het gebouw waarop het is
aangebracht, bezwaarlijk als van ondergeschikte betekenis worden
beschouwd.ABRS 27 april 1995, R03.92.1653.-Een jollenvlonder waarvan de afmeting 1,65 x 4,5 m bedraagt, bestaande uit
een aantal planken, aangebracht op balken die vervolgens steunen op zes
palen in de grond, gezien de constructie en het plaatsgebonden
karakter.ARRS 10 oktober 1995, R03.91.1601.-Een reclamebord van ongeveer 1,5 x 0,5 meter, staande op twee palen van 1
meter.Pres. Rb. Zwolle 14 november 1995, Awb 95/6335.-Het aanbrengen van lichtreclame (logo van een woning-stichting), gelet op
de afmetingen en constructie.ABRS 28 december 1995, R03.93.3712.-Demontabele terrasoverkapping, gelet op de constructie, omvang, gebruik en
plaatsgebonden karakter.ABRS 19 februari 1996, R03.92.3878.-Een vaandel van 3,00 m hoog en 0,80 m breed, aan de boven- en onderzijde
bevestigd aan en tegen de gevel gemonteerde houder (beugel).ABRS 13 mei 1996, BR 1996, 654, m.nt. Weerkamp.-Een als vakantiewoning dienstdoende marina, bestaande uit een als woning
ingerichte en uitziende houten opbouw, geplaatst op een betonnen bak
(caisson). De marina is met stalen geleidingsbeugels verankerd aan een
betonnen paal met een lengte van 15 meter. Mede gezien deze solide
verankering en het plaatsgebonden karakter is sprake van een bouwwerk.
Gezien de recreatieve bestemming van de marina (wordt slechts enkele maanden
per jaar bewoond) is hier geen sprake van een woonschip in de zin van de Wet
op Woonwagens en Woonschepen.ABRS 18 september 1997, GS 7079, nr. 6, m. nt. Teunissen, BR 1998, p.
667.-Steigers die op staande palen worden gebouwd en met elkaar worden verbonden
door drijvende buizen. De hoofdsteiger zal een lengte hebben van ongeveer 60
m en een breedte van 1,20 m; de aanloopsteigers zullen een breedte hebben
van 0,5 m.ABRS 13 september 1996, R03.93.3837 en R03.93.4690.-Gelet op constructie zijn mestzakken als bouwwerken aan te merken.
Bouwvergunning vereist.Burgemeester en wethouders van Oostburg hebben appellanten, die ter plaatse
varkenshouderijen exploiteren, onder aanzegging van bestuursdwang
aangeschreven om de op hun percelen geplaatste mestzakken, met een
opslagcapaciteit van 2.230 m3 en 4.000 m3, te verwijderen.Appellanten betogen dat voor het plaatsen van de mestzakken bij de stallen
geen bouwvergunning is vereist.Bij deze mestzakken is sprake van een constructie bestaande uit een prefab
plaat - voorzien van hijsankers - en een kunststof zak, waaraan leidingen
zijn verbonden voor de aan- en afvoer van mest. Deze constructie, die als
één geheel functioneert, steunt in of op de grond en heeft een
plaatsgebonden karakter. Voor het plaatsen van mestzakken is derhalve een
bouwvergunning vereist. Het betoog van appellanten faalt. Burgemeester en
wethouders waren derhalve bevoegd tot het doen uitgaan van een
handhavingbesluit.ABRS 6 januari 2000, nr. 199900868/1.Niet als bouwwerk zijn onder meer aangemerkt:-Een waterleiding, bestaande uit een stelsel van met elkaar verbonden buizen
die gewoon in de grond zijn gelegd op een diepte van circa 1,25 meter onder
het maaiveld en die niet rusten op een fundering.Kg. Terneuzen 30 maart 1971; BR 1972, 416; NJ 1972, 258.-Een olieleiding, bestaande uit stalen buizen met een diameter van 60 cm die
zonder fundering worden ingegraven met een minimale gronddekking van circa
1,25 meter.KB 8 maart 1974; OB 1974, XI.8.5.1.1, nr. 34736; NG 1974, S 112; BR 1974,
602; KB 25 maart 1974; AB 1974, 510; Hof Den Haag 8 maart 1974; NJ 1974,
534; BR 1975, 141; OB 1974, III.3.1, nr. 34732; NG 1974, S 112; KB 3
september 1984; BR 1984, 896.1.-Een oever- en terreinverharding als trailerhelling.KB 25 april 1974, S 279; OB 1975, XI.8.5.1.1, nr. 36102; NG 1975, S
120.-Damwanden als tijdelijke hulpwerken voor het bouwen.Rb. Rotterdam 6 mei 1981; BR 1981, 691.-Een skibaan, bestaande uit een vlechtwerk van dunne kunststofmatten, die
met een vilten onderlaag is uitgespreid over een enigszins door ophogingen
en afgravingen aangepaste aarden helling. De skimat werd alleen ‘s winters
neergelegd.ARRS 5 november 1981; BR 1982, 143.Anders: een (seizoensgebonden) skischans die aan de bodem van de plas is
verankerd, is aangemerkt als een bouwwerk. ABRS 23 juni 2000, nr.
199902356/1.-Een voertuig, waarmee alleen tijdens kantooruren standplaats wordt
ingenomen en dat buiten deze uren wordt gestald in een elders gelegen
garage. Daaraan doet niet af dat het voertuig gedurende de tijd dat het is
geparkeerd op standplaats, aangesloten wordt op het telefoonnet en op het
distributienet van de elektriciteitsmaatschappij.Rb. Utrecht 17 maart 1975; NJ 1976, 20; BR 1976, 246.-Een caravan die niet voortdurend op hetzelfde terrein geplaatst is.Vz. ARRS 15 juli 1983, RO 3.83.3881/15. -Een waterbassin voor een tuinbouwbedrijf.ARRS 18 november 1985, RO 3.85.6258/S 6709.Zo ook ARRS 26 januari 1987, RO 3.84.2394, W/RvS/ R.3.110/88, met betrekking
tot een waterbassin van plasticfolie en gebruikte autobanden.-Drijvende objecten, zoals een botenloods en een woonschip.Hof Arnhem 6 juni 1972; BR 1972, 574; NJ 1973, 209; HR 10 april 1975; NJ
1975, 274.-Twee keetwagens in gebruik als studie- en opslagruimte door zoon van
eigenaar perceel waarop de wagens staan, hebben geen bestemming met een
plaatsgebonden karakter. Volgens appellant zullen deze wagens gebruikt gaan
worden voor veldonderzoek door de zoon in verband met zijn studie.Door diverse omstandigheden zijn de wagens enkele jaren (november 1984 -
datum uitspraak) op het perceel gestald.ARRS 8 maart 1987; W/RvS/R.3.181/87; AB 1987, 373.NB: Een omstreden uitspraak! Een intentie, die thans niet door de feiten kan
worden onderbouwd, wordt doorslaggevend geacht.-Een drijvende villa, een zogenaamde marina, bestaande uit een als woning
ingerichte en uitziende opbouw, geplaatst op een betonnen bak, een
caisson.Vz. ARRS 6 augustus 1992, Gst 6968/8.-Een mestbassin bestaande uit een open kuil in de grond (de uitgegraven
grond wordt als dijk gebruikt), waarvan de bodem en wanden worden bekleed
met kunststoffolie kan niet worden getypeerd als het oprichten of plaatsen
van een bouwwerk. Het betreft het uitvoeren van een werk, geen bouwwerk
zijnde, in de zin van artikel 14 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening.Wnd. Vz. ARRS 2 februari 1993, No. S03.93.0204.-Een berg aarde is geen bouwwerk.Wnd. Vz. ABRS 28 februari 1994, AB kort 1994, nr. 467.-Een (mest)bassin met de afmetingen 41,40 x 31,00 x 3,20 m, bestaande uit
aarden dijken, afgedekt met folie, is geen bouwwerk. De omstandigheid dat
het bassin is voorzien van een zeildoek ter afdekking en van de nodige
technische installaties voor (onder andere) de aan- en afvoer van mest, noch
het feit dat om het bassin een hekwerk is geplaatst, leidt tot een ander
oordeel.Wnd. Vz. ABRS 30 juni 1994, RO3.93.4962 en S03.04.0355.- De slalombaan, bestaande uit een zestal drijvende boeien: geen
bouwvergunning vereist. ABRS 23 juni 2000, nr. 199902356/1.- Plaatsing tijdelijk bouwwerk soms vergunningvrij. In het geval van een
tent ligt grens bij eenendertig - al dan niet aaneengesloten - dagen.Burgemeester en wethouders van Voorst (appellanten) hebben geweigerd om
handhavend op te treden tegen het twee maal per jaar door Piet Zoomers B.V.
ten behoeve van haar kledingbedrijf geplaatst houden van een tent (met een
oppervlakte van 30 bij 25 meter) op een perceel te Wilp. Appellanten hebben
in hoger beroep betoogd dat de rechtbank heeft miskend dat voor het
tijdelijk plaatsen van een tent geen bouwvergunning is vereist. De Afdeling
geeft appellanten op dit punt gelijk. In elk geval kan het plaatsen van een
tent gedurende niet meer dan in totaal eenendertig - al dan niet
aaneengesloten - dagen per kalenderjaar niet als activiteit worden
aangemerkt waarvoor bouwvergunning is vereist. De aanwezigheid van een tent
gedurende een zodanige periode heeft geen blijvende planologische gevolgen
voor het desbetreffende gebied. Aan dit aspect heeft de Afdeling ook in de
appellanten aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 2 februari 1995,
inzake nr. R03.91.0975 (BR 1995, p. 409) - waarin is overwogen dat voor het
plaatsen van tribunes gedurende een periode van ten hoogste drie weken geen
bouwvergunning is vereist - betekenis toegekend. Nu Piet Zoomers B.V. twee
maal per jaar gedurende drie dagen op het terrein bij haar vestiging een
tent plaatst en geplaatst houdt ten behoeve van een winkelactie, heeft de
Afdeling geconcludeerd dat daarvoor geen bouwvergunning is vereist.ABRS 7 juni 2001, nr. 200000506/1.Als gebouw in de zin van de Woningwet zijn onder andere
aangemerkt:Zie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 1, lid 1, sub c, van
de Woningwet (B-III).Niet als gebouw werden o.a. aangemerkt:Zie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 1, lid 1, sub c, van
de Woningwet (B-III).WoningZie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 1, lid 1, van de
Woningwet (B-III).Aan of uitbouwZie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 42 van de Woningwet
(B-III).BijgebouwZie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 42 van de Woningwet
(B-III).Over meldingplichtig bouwenZie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 42 van de Woningwet
(B-III).Nb: artikel 42 van de Woningwet, regelend meldingplichtig bouwen is per 1
januari 2003 vervallen.Over vergunningvrij bouwenZie hiervoor de jurisprudentie opgenomen onder artikel 43 van de Woningwet
(B-III).Artikel 1.2 TermijnenArtikel 145 Gemeentewet bepaalt dat op termijnen, gesteld in een
gemeentelijke verordening, de artikelen 1 t/m 4 van de Algemene termijnenwet
van overeenkomstige toepassing zijn, tenzij in de verordening anders is
bepaald. Artikel 1.2 is nu overbodig geworden, daar dit artikel ook de
Algemene termijnenwet van toepassing verklaarde op de bouwverordening.
Artikel 1.3 Indeling van het gebied van de gemeenteAlgemeen Sinds 1965 is er hier te lande een Wet op de Ruimtelijke Ordening van
kracht, die - na een intussen verstreken overgangsperiode - voor het gebied
buiten de bebouwde kom een planologische regeling door middel van een of
meer bestemmingsplannen verplicht stelt. De stedenbouwkundige voorschriften
van de bouwverordening zijn sindsdien enerzijds vooral van belang voor het
gebied binnen de toenmalige bebouwde kom en anderzijds ter eventuele
aanvulling op de voorschriften van het bestemmingsplan buitengebied. Binnen
de toenmalige bebouwde kom kunnen overigens op vrijwillige basis of vanwege
de aanwezigheid van een wettelijk beschermd monumentaal stads- of
dorpsgezicht eveneens bestemmingsplannen vigeren, in welk geval de
stedenbouwkundige voorschriften van de bouwverordening ook binnen de
desbetreffende delen van de bebouwde kom slechts dienen ter eventuele
aanvulling op de voorschriften van dergelijke bestemmingsplannen. Gezien het voorgaande was het in 1965 veelal wenselijk om een indeling van
de gemeente in zones te maken in de bouwverordening, waardoor een zinvol
onderscheid kon worden gemaakt tussen de stedenbouwkundige voorschriften
voor de toenmalige bebouwde kom en voor het destijds landelijke gebied. Het
is praktisch om een dergelijke zone-indeling aan te geven op een bij de
bouwverordening behorende kaart. Een verwijzing naar het begrip 'bebouwde
kom', zoals dat voorkomt in artikel 10 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening, lijkt niet gewenst, omdat daaruit geen voldoende nauwkeurige
begrenzing kan worden afgeleid. De bedoelde, bij de bouwverordening
behorende, kaart kan tevens worden gebruikt om op overzichtelijke wijze de
eventuele gebieden aan te duiden die zijn vrijgesteld van welstandstoezicht.
In het algemeen bleek er in de loop der jaren behoefte te bestaan aan
continuïteit in de stedenbouwkundige voorschriften, vooral in de
voorschriften voor de ligging van de rooilijnen en die voor de
maximumbouwhoogten. Daarom zijn in veel gemeenten de begrenzingen van de
bebouwde kom en die van het buitengebied gelijk gehouden bij de overgang van
de bouwverordening 1965 naar de bouwverordening 1992. Het spreekt vanzelf
dat daardoor het begrip 'bebouwde kom' in de zin van de bouwverordening
meestal verschilt van het begrip 'bebouwde kom' in de zin van de
wegenverkeerswetgeving of in de zin van artikel 20 van het Besluit op de
ruimtelijke ordening, zoals dit per 3 april 2000 is gewijzigd. Bij de
herziening van de Wet op de Ruimtelijke Ordening in 1985 zijn de
stedenbouwkundige voorschriften van de bouwverordening overigens
belangrijker geworden. Toen is de figuur van het globale bestemmingsplan
zonder uitwerkingsplicht ingevoerd, waarin ter plaatse wordt uitgegaan van
een volledige aanvullende werking van de stedenbouwkundige voorschriften van
de bouwverordening. Veel onduidelijkheden in de afbakening van de
werkingssfeer van het bestemmingsplan en de bouwverordening zijn bovendien
verdwenen bij de komst van (artikel 9 van) de Woningwet in 1992, met name
ten aanzien van bestaande bestemmingsplannen die in het verleden onbewust
onvolledig blijken te zijn vastgesteld. Tevens lijken de stedenbouwkundige
voorschriften van de bouwverordening vanaf 2003 nog belangrijker te zijn
geworden, omdat de vroegere meldingsplichtige bouwwerken niet onder de
werking van de (stedenbouwkundige voorschriften van de) bouwverordening
vielen, maar de huidige licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken wel. Door
dit alles kan een duidelijke afbakening van de bebouwde kom in de zin van de
bouwverordening in relatie tot eventuele plangrenzen en grenzen van
'welstandsvrije' gebieden van groter gewicht blijken dan in vroeger jaren.
2 De aanvraag bouwvergunningAlgemeen In hoofdstuk 2 van de MBV zijn alle artikelen verzameld die betrekking
hebben op de aanvraag om bouwvergunning. In de Woningwet is een nieuw
artikel 40a opgenomen, waarin wordt bepaald dat bij algemene maatregel van
bestuur voorschriften worden gesteld omtrent de wijze van inrichting en
indiening van een vergunningaanvraag, alsmede omtrent de daarbij over te
leggen bescheiden. Dit is het Besluit indieningsvereisten geworden. De
voorschriften van dit besluit zijn limitatief, waardoor de tot de achtste
serie wijzigingen van de Model-bouwverordening in paragraaf 1 en enkele in
paragraaf 2 opgenomen artikelen zijn komen te vervallen. Er is geen
materiële wijziging beoogd ten opzichte van deze vervallen artikelen. De
overige paragrafen van hoofdstuk 2 bevatten inhoudelijke criteria, waaraan
de aanvraag om bouwvergunning wordt getoetst c.q. moet voldoen. De wet
Bevordering Integriteitsbeoordelingen Openbaar Bestuur (BIBOB), Stb. 2002,
347, en het daaraan gekoppelde Besluit BIBOB, Stb. 2003, 180 zijn per 1 juni
2003 in werking getreden (Stb. 2003, 216). Deze wet houdt in dat na
ontvangst van een aanvraag om een reguliere bouwvergunning, door b&w
wordt beoordeeld of omtrent de aanvrager een integriteitsadvies wordt
gevraagd bij het Bureau BIBOB. Dit bureau ressorteert onder het ministerie
van Justitie en is bevoegd om onderzoek te doen naar de antecedenten van de
aanvrager -zowel natuurlijke als rechtspersonen- en naar de herkomst van de
gelden waarmee het bouwproject wordt gefinancierd. Een negatief advies kan
voor b&w aanleiding zijn de bouwvergunning te weigeren. Bijlage 1 bij
het standaard formulier voor het aanvragen van een bouwvergunning bevat een
checklist. In deze checklist is vermeld dat burgemeester en wethouders de
aanvrager informeren of en zo ja, welke gegevens en bescheiden de aanvrager
dient in te dienen in verband met de Wet BIBOB.De veegwet zal niet eerder
dan 1 januari 2004 van kracht worden. Het vragen van een advies door b&w
is facultatief. Indien een advies bij het Bureau BIBOB wordt gevraagd,
schort de termijn voor de behandeling van de aanvraag om bouwvergunning met
acht weken op. Op 15 september 2004 is de Aanpassingswet Bibob van 10 juni
2004 van kracht geworden, waarbij de artikelen 44a en 59 van de Woningwet
zijn gewijzigd. Zie Stb. 2004, 320 en Stb. 2004, 452. Het bureau Bibob van
het ministerie van Justitie verstrekt informatie over de uitvoering van de
Wet Bibob in relatie tot de Woningwet (070-3704600 of
www.justitie.nl/bibob). De Algemene wet bestuursrecht (Awb) is op 1 januari 1994 in werking getreden
(Stb. 1994, 1). Deze wet geeft algemene regels voor het rechtsverkeer tussen
burger en overheid. Ook de rechtsbescherming tegen besluiten van de overheid
is in de Awb opgenomen. Hiermee is tevens de Wet arob komen te vervallen.
Een deel van de zaken die de bouwverordening regelde, wordt nu ook geregeld
door de Awb. Op grond van artikel 122 van de Gemeentewet houden bepalingen
van een gemeentelijke verordening, in wier onderwerp door een wet, een
algemene maatregel van bestuur of een provinciale verordening wordt
voorzien, van rechtswege op te gelden. De gefaseerde behandeling van de aanvraag om bouwvergunning De gefaseerde
vergunningverlening wordt in artikel 56a van de herziene Woningwet zelf
uitdrukkelijk geregeld. Volgens de nieuwe regeling zijn burgemeester en
wethouders verplicht een aanvraag om een reguliere bouwvergunning
desgevraagd gefaseerd te behandelen. De aanvrager heeft derhalve de keuze om
wel of geen gefaseerde vergunningverlening aan te vragen. Daarnaast biedt
artikel 4 van het Besluit indieningsvereisten burgemeester en wethouders de
facultatieve mogelijkheid van fasering van de bouwvergunningverlening
(bouwvergunning op hoofdlijnen), zoals die tot de achtste serie wijzigingen
in de Model-bouwverordening was opgenomen. Een belangrijk verschil tussen de
gefaseerde bouwvergunning op grond van artikel 56a van de Woningwet 2002 en
de facultatieve mogelijkheid van fasering van de bouwvergunningverlening op
grond van artikel 56 van de Woningwet (bouwvergunning onder voorwaarden) is
dat in het eerste geval de aanvrager bepaalt of de procedure van de
gefaseerde vergunning wordt gevolgd, waarbij burgemeester en wethouders
verplicht zijn een aanvraag om een reguliere bouwvergunning gefaseerd te
behandelen, terwijl in het laatste geval burgemeester en wethouders bevoegd
zijn te in te stemmen met de verlening van een bouwvergunning op
hoofdlijnen. Voorwaarden voor bouwafval in de bouwvergunning Aan de bouwvergunning kunnen
voorwaarden worden verbonden over de wijze van scheiden in fracties, over
het tijdelijk op de bouwplaats opslaan en over het afvoeren c.q. het zich
ontdoen van het bouwafval. Deze voorwaarden dienen ter uitvoering van
hetgeen is bepaald in artikel 4.11. Veelal is het nodig voor de fractie
gevaarlijk afval aan te geven welke (chemische) stoffen niet bij elkaar
mogen. Een voorwaarde voor de opslag kan betreffen het in een afgesloten
ruimte bewaren van het afval. Voor de opslag en de afvoer kan gedacht worden
aan een voorwaarde voor de verpakking. Hoofdlijnen van de jurisprudentie Voor een overzicht van de jurisprudentie
met betrekking tot de indieningsvereisten van een aanvraag om bouwvergunning
zoals die tot de achtste serie wijzigingen ook al was opgenomen in de
Model-bouwverordening 1992, zie de losbladige uitgave 'Standaardregelingen
in de bouw' van de VNG Uitgeverij. Paragraaf 1 Gegevens en bescheidenArtikel 2.1.1 Aanvraag bouwvergunningDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.2 In de aanvraag op te nemen gegevensDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.3 Bij de aanvraag in te dienen bescheidenDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.4 Gegevens met betrekking tot het coördineren van
vergunningaanvragenDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.5 Het onderzoek naar bodemverontreinigingInleiding De artikelen over het bodemonderzoek in de Model-bouwverordening hebben tot
doel te bevorderen dat niet wordt gebouwd op verontreinigde grond. Artikel
2.4.1 bevat het verbod tot bouwen op verontreinigde grond. Bij dit artikel
is een uitvoerige toelichting geplaatst waarin de hele route van een
bodemonderzoek wordt beschreven, de van toepassing zijnde normen en de
relatie wordt aangeduid met de voorschriften uit de Woningwet en het Besluit
indieningsvereisten. Artikel 2.1.5 is met de achtste serie wijzigingen per 1 januari 2003
vervallen. Om die reden is toen in de toelichting bij artikel 2.4.1 alles
beschreven over het bodemonderzoek wat nodig is voor de uitvoering van de
bouwverordening. In verband met de inwerkingtreding van het Besluit indieningsvereisten op 1
januari 2003 is bij de achtste serie wijzigingen van de MBV een reeks
artikelen vervallen, onder andere die over het bodemonderzoek. Onder meer
uit vragen uit de uitvoeringspraktijk is gebleken dat de afstemming tussen
de MBV en genoemd Besluit op dat punt nog niet optimaal was, met name wat
betreft de regeling inzake de wijze van onderzoeken en de daarop van
toepassing zijnde normen en protocollen. In feite ontbrak de materie die
voorheen was geregeld in het tweede tot en met het vierde lid van het
vervallen artikel 2.1.5. In een overleg met het ministerie van VROM is
uitgesproken dat op termijn de hele materie van het bodemonderzoek in
landelijke regelgeving wordt neergelegd, doch dat dit nog enige tijd zal
duren voordat het zover is. Omdat het onverantwoord wordt geacht deze
periode over een gebrekkige regelgeving te beschikken, is tevens in dit
overleg besloten dat als een tijdelijke oplossing de MBV wordt aangevuld met
een nieuw herschreven artikel 2.1.5. Het blijkt dat een wijziging van de
bouwverordening sneller te realiseren is dan een wijziging van landelijke
regelgeving. Het deels doen herleven van het oude artikel 2.1.5 maakt het
tevens noodzakelijk de toelichting op artikel 2.4.1 te herzien. Met
betrekking tot de voornemens voor rijksregelgeving verwijzen wij naar de MG
circulaire van 15 juli 2003, nr. MG 2003-18. De hierna vermelde toelichting
per artikellid is beknopt. Een uitvoeriger beschrijving van het hele proces
staat vermeld in de toelichting bij artikel 2.4.1. Men gelieve beide
toelichtingen in combinatie met elkaar te lezen. Lid 1 Uit de systematiek van NEN 5740 volgt dat voorafgaand aan het verkennend
onderzoek eerst een vooronderzoek volgens NVN 5725 wordt uitgevoerd - ook
wel historisch onderzoek genoemd - ten behoeve van het formuleren van de
onderzoekshypothese en een eventuele onderverdeling van het terrein. Indien
het vooronderzoek naar de historie en de bodemgesteldheid uitwijst dat de
locatie onverdacht is, kunnen burgemeester en wethouders op basis van het
derde lid besluiten ontheffing te verlenen voor het uitvoeren van het
verkennend onderzoek. Letter c richt zich specifiek op het onderzoek naar
asbest in de grond. Het bodemonderzoek volgens NEN 5740 is niet toereikend
om asbest in grond te onderzoeken. Daartoe is de NEN 5707, uitgave 2003
ontwikkeld. In volgorde kunnen dus drie onderzoeken worden onderscheiden:
vooronderzoek, verkennend onderzoek en nader onderzoek. Niet langer is in dit artikel geregeld bij welke instantie de burger een
beoordeling van de onderzoeksopzet van het bodemonderzoek kan vragen. Thans
wordt dit beschouwd als een interne organisatorische kwestie van de
gemeente. De mogelijkheid om een dergelijke beoordeling te vragen kan nog
steeds als dienstverlening aan de burger worden aangeboden. De gemeente
maakt bekend, bij voorbeeld bij de afgifte van het formulier voor het
aanvragen van een reguliere bouwvergunning, dat en waar een dergelijke
beoordeling kan plaatsvinden. Meestal is dit een afdeling of dienst milieu
of een intergemeentelijke milieudienst dan wel een private
organisatie/adviesbureau waaraan de gemeente bepaalde werkzaamheden heeft
uitbesteed. Lid 2 Tot de wijziging van de wettelijke categorie-indeling van bouwwerken, die op
1 januari 2003 in werking is getreden, gold de bodemonderzoeksverplichting
niet voor het bouwen dat, hoewel bouwvergunningplichtig, naar aard en omvang
gelijk te stellen was met meldingplichtig bouwen. In het tweede lid van
artikel 2.1.5 is thans een soortgelijke regeling opgenomen ten aanzien van
het bouwen dat, hoewel regulier-bouwvergunningplichtig, naar aard en omvang
gelijk te stellen is aan bouwvergunningsvrij c.q.
licht-bouwvergunningplichtig bouwen als genoemd in het ‘Bblb’. Daarbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan het plaatsen van een tuinschuurtje bij of
een aanbouw aan een utiliteitsgebouw. Hoewel in deze gevallen dus geen
bodemonderzoeksrapport hoeft te worden ingediend, kan de aanhoudingsregeling
van artikel 52a van de Woningwet overigens wel van toepassing zijn op
aanvragen om een reguliere of lichte bouwvergunning, namelijk in het geval
dat bij burgemeester en wethouders uit anderen hoofde een redelijk vermoeden
bestaat dat overeenkomstig de Wet bodembescherming sprake is van een geval
van ernstige verontreiniging (zie de toelichting bij genoemd artikel 52a,
eerste lid Woningwet). De hoogte van een bouwwerk behoort bij de beoordeling
of een bodemonderzoek is vereist geen rol te spelen. Lid 3 Het begrip 'bruikbare onderzoeksresultaten' houdt in dat in ieder geval een
onderzoek heeft plaatsgevonden en dat dit recent is. Lid 4 Bouwwerken met een beperkte instandhoudingstermijn kunnen velerlei zijn, van
klein tot groot en voor een zeer divers gebruik. Vermelding van deze
categorie betekent geenszins dat in alle gevallen ontheffing wordt verleend.
De gemeente kan hiervoor beleid ontwikkelen. Lid 5 De strekking van dit lid is het tegengaan dat een bodemonderzoek plaatsvindt
voordat de bestaande bebouwing wordt gesloopt en eventueel ten gevolge van
deze werkzaamheden een bodemverontreiniging optreedt die dan niet wordt
gesignaleerd. Dit betekent dat het resultaat van een bodemonderzoek niet
altijd kan worden overgelegd bij de aanvraag om bouwvergunning. Daarom
behoort dit onderzoek tot de bescheiden die ook later kunnen worden
ingediend. Of zoals de toelichting bij de bijlage van het Besluit
indieningsvereisten vermeldt "Dit tijdstip kan in een voorwaarde bij de
bouwvergunning worden vastgelegd op basis van het bepaalde in artikel 56 van
de Woningwet." Artikel 2.1.6 Overige gegevens en bescheiden behorende bij de aanvraag
om bouwvergunningDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.7 BouwregistratieDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.1.8 Bijzondere bepalingen omtrent de aanvraag om
bouwvergunning woonwagens en standplaatsenDe toelichting bij dit artikel vervalt. Paragraaf 2 Behandeling van de aanvraag om bouwvergunningArtikelen 2.2.1 tot en met 2.2.3 ProcedurebepalingenDe (vervallen) artikelen 2.2.1 tot en met 2.2.3 waren tot 2003 in de MBV
opgenomen teneinde discussies over termijnen uit te sluiten. Er werd van
uitgegaan dat artikel 8, derde lid van de Woningwet (oud) ruimte liet voor
het in de bouwverordening opnemen van deze artikelen. Tot 1 januari 2003 was
in artikel 2.2.1 MBV opgenomen dat de aanvrager door of namens burgemeester
en wethouders een bewijs van ontvangst wordt uitgereikt, waarin de datum van
ontvangst is vermeld. In het Besluit indieningsvereisten ontbrak sinds 1
januari 2003 een dergelijke bepaling, die in verband met de fatale
beslistermijnen in de bouwvergunningprocedure nodig is. Vanaf 1 april 2007
voorziet het nieuwe artikel 40b Woningwet in deze leemte, dat regelt dat
burgemeester en wethouders de ontvangstdatum op de bouwaanvraag aantekenen
en een ontvangstbevestiging van de bouwaanvraag verzenden. Gelet op de
sanctie van de fictieve bouwvergunningverlening die de Woningwet op
termijnoverschrijding stelt, is het uitsluiten van onduidelijkheid over
beslissingstermijnen nog steeds van belang. De beslistermijn voor de
lichte-bouwvergunning en de bouwvergunning eerste of tweede fase is zes
weken en twaalf weken voor een reguliere bouwvergunning. Er zijn echter
uitzonderingen. Het is raadzaam om de aanvrager op de hoogte te stellen van
het feit dat op een aanvraag om bouwvergunning, waarvoor tevens een
vrijstelling als bedoeld in de artikelen 15, 17 of 19 van de Wet op de
Ruimtelijke Ordening nodig is, de termijn van zes weken
(lichte-bouwvergunning/bouwvergunning eerste of tweede fase) of twaalf weken
(reguliere bouwvergunning) niet van toepassing is; zie artikel 46 en 49 van
de Woningwet. Andere uitzonderingen op de termijn van zes respectievelijk
twaalf weken betreffen het opschorten van de termijn op grond van artikel
4.5 van de Algemene wet bestuursrecht, het aanhouden van de aanvraag op
grond van het bepaalde in de artikelen 50 tot en met 55 van de Woningwet,
dan wel het verdagen van de beslissing daarop. Ook de positie van de
derden-belanghebbenden is bij de beslistermijnen van belang. Ter bescherming
van de positie van derden-belanghebbenden regelt artikel 41 van de Woningwet
de openbare bekendmaking van de aanvraag om bouwvergunning. Om te vermijden
dat derden-belanghebbenden te snel uitgaan van een fictief verleende
bouwvergunning op basis waarvan zij bezwaar kunnen maken ingevolge de
Algemene wet bestuursrecht, is het wenselijk dat de uitzonderingen op de
termijn van zes respectievelijk twaalf weken voor hen kenbaar zijn. Vanaf
2003 is het niet meer mogelijk de uitzonderingen op de beslistermijn van zes
of twaalf weken te registreren in het openbaar bouwregister. Het is echter
nog wel raadzaam om tot publicatie over te gaan van de aanhouding van een
aanvraag om bouwvergunning en een besluit tot verdaging van de beslissing
over een aanvraag om bouwvergunning. Artikel 2.2.4 In behandeling nemen en fasering
bouwvergunningverleningDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.2.5 In behandeling nemen bodemonderzoekDe toelichting bij dit artikel vervalt. Artikel 2.2.6 Bekendmaking van rechtswege verleende
bouwvergunningArtikel 58 van de Woningwet regelt dat de eigenaar of hoofdgebruiker van een
naburig ander gebouw schriftelijk in kennis wordt gesteld van een fictief
verleende bouwvergunning. De termijn voor het geven van schriftelijk bericht
is door de Woningwet gesteld op twee weken. De bouwverordening dient alleen
de inhoud van het bericht te regelen. Zo nodig kan dit artikel worden
aangepast aan plaatselijke omstandigheden en gebruiken. Paragraaf 3 WelstandstoetsingArtikel 2.3.1 WelstandscriteriaDe toelichting bij dit artikel vervalt. Paragraaf 4 Het tegengaan van bouwen op verontreinigde grondArtikel 2.4.1 Verbod tot bouwen op verontreinigde grondAlgemeen In het tweede lid, onder c, van artikel 8 van de Woningwet wordt aan de
gemeenteraden de opdracht gegeven om in de bouwverordening voorschriften op
te nemen omtrent het tegengaan van bouwen op verontreinigde bodem. In het
derde lid van genoemd artikel 8 is uitgewerkt op welke bouwwerken deze
voorschriften betrekking dienen te hebben. Het woord 'uitsluitend' in de
redactie van dit derde lid duidt erop dat aanvulling in de bouwverordening
niet is toegestaan. Artikel 8 derde lid van de Woningwet en het onderhavige
artikel sluiten nauw aan bij de vroegere redactie waardoor inhoudelijk geen
grote verschillen ontstaan. De verschillen die er zijn, betreffen de
aanduiding van de categorie waarvoor het bodemonderzoek geldt, de bouwwerken
waarvoor een reguliere bouwvergunning is vereist. De bouwwerken waarvoor een
zogenoemde lichte bouwvergunning volgens artikel 44, derde juncto eerst lid
van de Woningwet is vereist, vallen buiten deze onderzoeksplicht. Dit volgt
uit artikel 4, eerste lid, letter c, van het Besluit indieningsvereisten,
waarin staat dat bij een aanvraag om een lichte bouwvergunning de gegevens
en bescheiden bedoeld in de paragrafen 1.1 en 1.4 van hoofdstuk 1 van de
bijlage bij dit besluit moeten worden ingediend. De plicht tot het indienen
van een onderzoeksrapport staat in paragraaf 1.2.5 onder e van hoofdstuk 1
van de bijlage bij genoemd besluit. Derhalve geldt de plicht tot het
indienen van een bodemonderzoeksrapport niet voor een aanvraag om een lichte
bouwvergunning. De laatstgenoemde categorie komt niet geheel overeen met de
categorie meldingplichtige bouwwerken van voor de wetswijziging van 2003.
Indien burgemeester en wethouders op andere wijze dan via bedoeld
bodemonderzoek ermee bekend zijn dat de grond ernstig verontreinigd is
(bijvoorbeeld op basis van eerder verricht bodemonderzoek of historisch
onderzoek), kunnen zij ook in geval van een aanvraag om een lichte
bouwvergunning van de aanvrager een bodemonderzoeksrapport verlangen. In
artikel 2.1.5 staat vermeld aan welke eisen het onderzoek naar de
gesteldheid van de bodem moet voldoen. Ook is aangegeven dat geen
bodemonderzoeksrapport hoeft te worden ingediend bij
regulier-bouwvergunning-plichtig bouwen dat naar aard en omvang gelijk is
aan bouwvergunningsvrij of licht-bouwvergunningplichtig bouwen.Voorts worden
hieronder bij het vierde aandachtstreepje de omstandigheden omschreven
waaronder burgemeester en wethouders geheel of gedeeltelijk ontheffing
kunnen verlenen van de plicht tot het (doen) verrichten van bodemonderzoek.
De indieningsvereisten voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
bouwvergunning, waartoe het bodemonderzoek behoort, zijn vanaf 1 januari
2003 niet langer in de bouwverordening maar in het Besluit
indieningsvereisten geregeld. De structuur is als volgt: De voorprocedure - voorafgaand aan het indienen van een aanvraag om
bouwvergunning - waarbij een gemeentelijke dienst, meestal de
milieudienst, een oordeel geeft over de onderzoeksopzet van het
onderzoeksrapport is als verplicht onderdeel om te komen tot een
aanvraag om bouwvergunning overbodig geworden nu de NEN 5740 deze
materie nagenoeg geheel bestrijkt. Ingeval de aanvrager twijfel
heeft over de keuze van de onderzoeksopzet staat het hem vrij
hierover bij de desbetreffende dienst of afdeling van de gemeente
informatie te vragen en een vooroverleg te voeren. In dit
vooroverleg kan tevens aan de orde komen de vraag of en zo ja voor
welke gegevens ontheffing wordt verleend van het onderzoek naar de
bodemgesteldheid.Bij de aanvraag om een bouwvergunning voor een bouwwerk waarvoor een
reguliere bouwvergunning is vereist, moet een onderzoeksrapport
betreffende de bodemgesteldheid worden overgelegd, aldus paragraaf
1.2.5 onder e van de bijlage behorende bij artikel 4 van het Besluit
indieningsvereisten. Het onderzoeksrapport bestaat volgens het eerste lid van artikel
2.1.5 uit de resultaten van een recent uitgevoerd verkennend
onderzoek volgens NEN 5740, bijlage B, uitgave 1999, inclusief
correctieblad C1, uitgave 2000 en NEN 5707, uitgave 2003. Voordat
een verkennend onderzoek wordt uitgevoerd moet een vooronderzoek
volgens NVN 5725, uitgave 1999, worden uitgevoerd ten behoeve van
het formuleren van de onderzoekshypothese en een eventuele
onderverdeling van het terrein. Indien het vooronderzoek naar de
historie en de bodemgesteldheid uitwijst dat de locatie onverdacht
is, verlenen burgemeester en wethouders op grond van het derde lid
van artikel 2.1.5 geheel of gedeeltelijk ontheffing van de plicht
tot het indienen van een onderzoeksrapport als bedoeld in paragraaf
1.2.5 onder e als hiervoor genoemd. Duidt het vooronderzoek op de
aanwezigheid van diffuse of puntbronnen, dan dient daarnaast
onderzoek plaats te vinden volgens het gecombineerde protocol uit de
Sdu-uitgave Bodemonderzoek milieuvergunningen en BSB (oktober 1993,
ISBN 90-12-08118-1). Hiermee wordt op een verantwoorde wijze inzicht
verkregen in de algemene bodemkwaliteit van het bouwkavel en de
aanwezigheid van puntbron(nen) gebonden verontreiniging(en). Wanneer
uit het verkennend onderzoek blijkt dat sprake is van
bodemverontreiniging, is een nader onderzoek vereist. Hiervoor geldt
het Protocol Nader Onderzoek deel 1 (Sdu-uitgave 1994, ISBN
90-12-09083) of de Richtlijn Nader Onderzoek deel 1 (Sdu-uitgave
1995, ISBN 90-12-08232-3). Het beoordelingskader waarmee kan worden
voorkomen dat de aanwezigheid van asbest in de bodem op een
bouwlocatie over het hoofd wordt gezien is aangevuld met de
onderzoeksnorm NEN 5707 (Bodem – Inspectie, Monsterneming en analyse
van asbest in bodem). Indien voorafgaand aan een verkennend
bodemonderzoek conform NEN 5740 een vooronderzoek volgens NVN 5725
wordt uitgevoerd, kan de aanwezigheid van asbest in de bodem worden
onderzocht door daaraan een onderzoek volgens NEN 5707 te koppelen.
De norm is van toepassing op asbest in bodem en grond met minder dan
20% puin. Op de bepaling van asbest in bodem met meer dan 20% puin
is NEN 5897, uitgave 2005 ‘Monsterneming en analyse van asbest in
onbewerkt bouw- en sloopafval en puingranulaat’ van toepassing
.Het tijdstip waarop de ontheffing wordt verleend is niet vastgelegd.
Dit kan zijn voor de indiening van een verzoek om bouwvergunning of
nadat dit verzoek is ingediend. De ontheffing van de
onderzoeksplicht houdt niet in dat niet getoetst wordt aan het
verbod tot bouwen op verontreinigde bodem. In het kader van de
grondpolitiek, de planologie, het bodem- of milieubeleid beschikt de
gemeente in voorkomende gevallen al over onderzoeksresultaten. Het
criterium voor het verlenen van een ontheffing is dus een eerder
onderzoek, dat kwalitatief aan het onderzoeksrapport gelijkwaardige
informatie heeft opgeleverd. Is het terrein niet eerder onderzocht,
dan vormt het feit dat in de gemeentelijke archieven bruikbare
informatie voor een historisch onderzoek te vinden is, uiteraard
geen grond voor een ontheffing. Het eerdere onderzoek kan door de
gemeente in eigen beheer gebeurd zijn. De situatie waarin de
gemeente een terrein bouwrijp heeft opgeleverd en verkocht, leent
zich bijvoorbeeld goed voor een ontheffing. Verder kan de aanvrager
of een eerdere rechthebbende in een ander verband dan de aanvraag om
bouwvergunning onderzoeksgegevens aan de gemeente hebben overgelegd.
Voorwaarde bij dit alles is wel dat de bij de gemeente bekende
informatie actueel genoeg is. De actualiteitswaarde van de
onderzoeksresultaten bedraagt maximaal twee tot vijf jaar,
afhankelijk van de aard en mate van de verontreiniging en het
bodemgebruik na het uitvoeren van het onderzoek. Overwogen zou
kunnen worden om, in verband met de krappe termijnen, deze
ontheffingsbevoegdheid van burgemeester en wethouders te mandateren.
De ontheffing dient in volgorde vooraf te gaan aan de beoordeling
van de compleetheid van de stukken in verband met toepassing van
artikel 4:5 juncto 4:15 Awb. In verband met de krappe termijn kan
het lastig en wellicht niet goed realiseerbaar zijn om binnen die
termijn ook de mogelijkheid van een ontheffing te beoordelen en bij
een gunstige uitkomst te verlenen. Daarom is de mogelijkheid en
wenselijkheid aangegeven in een vooroverleg de mogelijkheid van
ontheffing te bezien en deze zo mogelijk te verlenen voordat de
aanvraag wordt ingediend. Dit geeft de aanvrager de meeste zekerheid
en behoedt de gemeente voor problemen met de fatale termijnen. Indien met inachtneming van een verleende of nog te verlenen
ontheffing blijkt dat de ingediende bescheiden onvoldoende zijn en
dit gebrek niet kan worden opgelost door het stellen van een
voorwaarde bij de vergunningverlening, wordt de aanvrager
overeenkomstig artikel 47 van de Woningwet in de gelegenheid gesteld
de ontbrekende gegevens aan te vullen.Indien de aard van het bouwplan daartoe aanleiding geeft, kunnen
burgemeester en wethouders in een voorwaarde bij de bouwvergunning
bepalen dat de desbetreffende gegevens en bescheiden alsnog moeten
worden verstrekt voordat met de bouw mag worden begonnen. Tevens
wordt hierbij een termijn gesteld en een exacte aanduiding welke
gegevens en bescheiden worden verlangd, aldus het derde lid van
artikel 4 van het Besluit indieningsvereisten.De gezondheidsrisico's voor de mens bij het gebruik van het bouwwerk vormen
in deze benadering het onderscheidend criterium. Veiligheid en gezondheid
zijn immers sinds de invoering van de Woningwet in 1901 belangrijke
grondslagen van de wet. Nadrukkelijk wordt in de Memorie van toelichting bij
de wetswijziging vermeld dat de schade voor het milieu, gelet op de
uitgangspunten van de Woningwet, geen motief kan zijn voor de voorschriften
in de bouwverordening met betrekking tot het tegengaan van bouwen op
verontreinigde grond. Dit in tegenstelling tot de Wet bodembescherming
waarbij het herstel van de functionele eigenschappen van de bodem voor mens,
plant en dier centraal staat. Bouwwerken bestemd voor het verblijf van mensen Wat verstaan moet worden onder 'bouwwerken waarin voortdurend of nagenoeg
voortdurend mensen zullen verblijven' wordt in de Memorie van toelichting
bij de Wet tot wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van bouwen op
verontreinigde grond (TK 1995-1996, 24 809, nr. 3) nader omschreven. Het
betreft hier bouwwerken waarin dagelijks gedurende enige tijd dezelfde
mensen verblijven, bijvoorbeeld om te werken of onderwijs te geven of te
genieten. Bij 'enige tijd' moet gedacht worden aan een verblijfsduur van
twee of meer uren per (werk)dag. Het gaat dus niet om een enkele keer twee
of meer uren, maar om een meer structureel (over een langere periode dan één
dag) twee of meer uren verblijven van dezelfde mensen in het gebouw.
Gebouwen voor het opslaan van materialen of goederen, voor het telen of
kweken van land- en tuinbouw producten alsmede gebouwen ten behoeve van
nutsvoorzieningen, zoals elektriciteitshuisjes en gebouwen voor de
waterhuishouding of -zuivering, worden in de Memorie van toelichting genoemd
als voorbeelden van bouwwerken waarin niet voortdurend of nagenoeg
voortdurend mensen verblijven. De omstandigheid dat in deze bouwwerken wel
eens mensen aanwezig zijn, bijvoorbeeld voor het verrichten van over het
algemeen kort durende werkzaamheden, zoals onderhoudswerkzaamheden, maakt
die gebouwen nog niet tot gebouwen die feitelijk zijn bestemd voor het
verblijven van mensen. In de Nota naar aanleiding van het verslag (TK,
1997-1996, 24809, nr. 5, p. 6) wordt naar aanleiding van kamervragen verder
opgemerkt dat een recreatiewoning (in termen van het Bouwbesluit een
logiesverblijf) onder het begrip 'voortdurend of nagenoeg voortdurend
verblijven van mensen' valt, terwijl dit niet geldt voor een schuur of
garage bij een woning. Bouwwerken die de grond niet raken Hierbij moet gedacht worden aan dakkapellen en het realiseren van een extra
verdieping op een gebouw. De Memorie van toelichting noemt in dit kader ook
vergunningplichtige inpandige verbouwingen, werkzaamheden aan een fundering
of het maken van een kelder als voorbeeld. Indien de bouwwerkzaamheden
gepaard gaan met een functiewijziging kan echter onverminderd bodemonderzoek
worden geëist. Bevoegd gezag bij ernstig en niet-ernstig geval van bodemverontreiniging De systematiek van de Woningwet gaat er van uit dat burgemeester en
wethouders het bevoegde gezag zijn voor de vraag of bij niet-ernstige
gevallen van bodemverontreiniging mag worden gebouwd. Al dan niet onder de
voorwaarde dat bepaalde voorzieningen worden getroffen. Indien sprake is van
een ernstig geval van verontreinigde grond zijn gedeputeerde staten of
burgemeester en wethouders van de vier grote steden volgens de Wet
bodembescherming het bevoegde gezag ten aanzien van de te nemen
saneringsmaatregelen. Afstemming met Wet bodembescherming Met de wijziging van de Woningwet inzake het tegengaan van bouwen op
verontreinigde grond is voorzien in een afstemmingsregeling tussen de
bouwvergunningsprocedure en de saneringsprocedure uit de Wet
bodembescherming. Op grond van artikel 52A van de Woningwet geldt er een
aanhoudingsverplichting voor aanvragen om bouwvergunning indien uit het
overgelegde bodemonderzoek blijkt dat de grond ter plaatse in zodanige mate
is verontreinigd dat overeenkomstig de Wet bodembescherming sprake is van
een geval van ernstige verontreiniging. Deze aanhoudingsplicht geldt ook als
bij burgemeester en wethouders uit anderen hoofde een redelijk vermoeden
bestaat dat de grond waarop gebouwd wordt in ernstige mate is verontreinigd.
In deze gevallen zal het gaan om bouwaanvragen waarbij geen bodemonderzoek
behoefde te worden overgelegd, bijvoorbeeld omdat het bouwwerk niet bestemd
is voor het verblijf van mensen. Deze aanhoudingsplicht duurt ingevolge het
derde lid van artikel 52A totdat het krachtens de Wet bodembescherming
bevoegde gezag het saneringsplan heeft goedgekeurd. Ook eindigt de
aanhoudingsplicht indien het bevoegde gezag heeft vastgesteld dat geen
sprake is van een ernstig geval van verontreiniging. Hoe werkt de verbodsbepaling in de praktijk Indien noch uit een bodemonderzoek noch op basis van een redelijk vermoeden
kan worden gesteld dat sprake is van een ernstig geval van verontreiniging
geldt er voor de bouwvergunning geen aanhoudingsverplichting en moeten
burgemeester en wethouders beslissen op de bouwaanvraag. Het feit dat geen
sprake is van een ernstig geval van verontreiniging neemt echter niet weg
dat toch sprake kan zijn van een verontreiniginggraad waarbij gevaar is te
verwachten voor de gezondheid van de gebruikers van het bouwwerk. Hoewel
burgemeester en wethouders de bouwvergunning in deze gevallen formeel kunnen
weigeren, zal echter veelal volstaan kunnen worden met het stellen van
aanvullende voorwaarden dat bepaalde voorzieningen worden getroffen. Zie
hiervoor de toelichting onder artikel 2.4.2 van de Model-bouwverordening.
Voor gevallen met een ernstige bodemverontreiniging geldt een
aanhoudingsverplichting totdat het bevoegde gezag als bedoeld in de Wet
bodembescherming een saneringsplan heeft goedgekeurd. Zodra het
saneringsplan is goedgekeurd dient een beslissing te worden genomen op de
bouwaanvraag. Ook in deze gevallen zal de vergunning in de regel verleend
kunnen worden onder de voorwaarde dat vooruitlopend op de aanvang van de
bouwwerkzaamheden, de op grond van het goedgekeurde saneringsplan
noodzakelijke voorzieningen worden getroffen. Artikel 2.4.2 Voorwaarden bouwvergunningNiet ernstige gevallen van bodemverontreiniging, waarin naar het oordeel van
burgemeester en wethouders toch nog sprake is van een onaanvaardbare
verontreiniginggraad, zijn meestal overzichtelijke gevallen. Op korte
termijn en zonder de noodzaak van saneringsonderzoek is aan te geven op
welke wijze het verontreinigingprobleem kan worden ondervangen. In dit soort
niet ernstige gevallen hoeft de conclusie, dat het terrein verontreinigd is,
niet te leiden tot weigering van de bouwvergunning. In de voorwaarden van de
bouwvergunning kan aangegeven worden op welke wijze het terrein gesaneerd
moet worden en - in relatie tot de bouw - op welk tijdstip. Als
saneringsvoorwaarden valt te denken aan: de voorwaarde, dat onder het bouwwerk een isolerende en dampremmende
laag wordt aangebracht;de voorwaarde, dat een bepaald deel van de bodem wordt afgegraven en
afgevoerd, alsmede het aanbrengen van een schone bodemlaag;de voorwaarde, dat een pompinstallatie ter zuivering van het
grondwater wordt aangebracht en gedurende een aantal jaren na de
totstandkoming van het bouwwerk in stand wordt gehouden.Er wordt op gewezen, dat sanering in deze gevallen in principe een
verantwoordelijkheid van de aanvrager om bouwvergunning is. Het kan in het
belang van de aanvrager zijn, als deze bij het overleggen van de aanvraag om
bouwvergunning voor het bouwen op een verontreinigde bodem tevens aangeeft
hoe deze de sanering denkt te laten plaatsvinden. Ook bouwaanvragen waarbij
sprake is van een ernstig geval van bodemverontreiniging kunnen op grond van
dit artikel worden afgedaan. Nadat het op grond van de Wet bodembescherming
bevoegde gezag het saneringsplan heeft goedgekeurd en de aanhoudingsplicht
op grond van artikel 52A van de Woningwet is beëindigd, kan de
bouwvergunning worden verleend onder de voorwaarde dat vooruitlopend op de
aanvang van de bouwwerkzaamheden, de op grond van het goedgekeurde
saneringsplan noodzakelijke voorzieningen worden getroffen. Paragraaf 5 Voorschriften van stedenbouwkundige aardAlgemeenRelatie stedenbouwkundige bepalingen en het bestemmingsplan Artikel 9 van de Woningwet is hier van groot belang. Dit betekent dat deze
paragraaf van de MBV alleen dan geldt indien er geen bestemmingsplan
voorhanden is, of indien het desbetreffende bestemmingsplan
niet-vergelijkbare voorschriften van stedenbouwkundige aard bevat. Gedacht
kan worden aan een slechts ten dele goedgekeurd bestemmingsplan, een globaal
eindplan, een heel oud bestemmingsplan of een bestemmingsplan met een aantal
gebreken. Soms is het moeilijk te bepalen of het desbetreffende
bestemmingsplan exclusief wil zijn ten opzichte van de
Model-bouwverordening. Sinds 1992 geeft de Woningwet wel enige duidelijkheid
in art. 9, lid 2 (slot): '..., tenzij het desbetreffende bestemmingsplan
anders bepaalt.' Het primaat ligt bij het bestemmingsplan. De Woningwet gaat
er echter eenvoudigweg van uit dat bestemmingsplannen voor wat dit onderwerp
betreft volstrekt duidelijk zijn. Dit is echter niet altijd het geval.
Indien er sprake is van onduidelijkheid zal een en ander van geval tot geval
bekeken moeten worden. Is een van deze gevallen aan de orde, dan vullen de
stedenbouwkundige bepalingen (inclusief de ontheffingen hiervan) uit de
bouwverordening het bestemmingsplan aan. Alvorens in een concreet geval tot
aanvullende werking van de bouwverordening wordt geconcludeerd, dient een
drieledige toets te worden uitgevoerd: bevat het bestemmingsplan voorschriften met betrekking tot een
onderwerp dat tevens in de bouwverordening wordt gereguleerd? Luidt
het antwoord ontkennend, dan dient vervolgens de vraag te worden
gesteld of,het bestemmingsplan aanvullende werking van de bouwverordening ten
aanzien van het desbetreffende, niet in het bestemmingsplan
gereguleerde, onderwerp expliciet uitsluit. Luidt ook het antwoord
op deze vraag ontkennend, dan dient ten slotte te worden bezien
of,de voorschriften van de bouwverordening niet overeenstemmen met de
voorschriften van het bestemmingsplan, in die zin dat aanvullende
werking van de bouwverordening tot gevolg heeft dat de
gebruiksmogelijkheden die het bestemmingsplan biedt, geheel of
nagenoeg geheel teniet worden gedaan. Is dit het geval, dan dient
aanvullende werking van de bouwverordening alsnog op grond van
artikel 9, eerste lid van de Woningwet te worden afgewezen.Het is niet mogelijk de eventuele strijdigheid met een bepaling uit een
bestemmingsplan op te heffen met een ontheffing uit de bouwverordening. Deze
laatste zien immers alleen op de stedenbouwkundige bepalingen uit de MBV.
Bewust is gekozen niet de termijn van tien jaar ex artikel 33 WRO te
introduceren in de bouwverordening aangezien het hier slechts gaat om een
minimale planologische regeling die niet aan tijdsveranderende
beleidsinzichten onderhevig is. Tevens is het van belang dat er sprake
blijft van continuiteit van de stedenbouwkundige eisen in de
(model)bouwverordening sinds 1965. De voorschriften van stedenbouwkundige
aard zijn afgeleid van de stedenbouwkundige voorschriften van de oude MBV.
Deze oude voorschriften zijn geactualiseerd, op onderdelen worden gemeenten
alternatieven geboden. Belangrijke aandachtspunten bij de stedenbouwkundige
voorschriften zijn: De voorrangsregel tussen bestemmingsplan en bouwverordening; zie
artikel 9 van de Woningwet. Voor gebieden waarvoor een
bestemmingsplan van kracht is, moet worden aangenomen, dat de
stedenbouwkundige voorschriften slechts rechtskracht hebben, voor
zover het bestemmingsplan daardoor niet geheel of ten dele van zijn
kracht beroofd wordt. Het tweede lid van artikel 9 van de Woningwet
heeft ten opzichte van het oude artikel 2 van de Woningwet 1962 wel
een verduidelijking ondergaan. De voorschriften van de
bouwverordening treden alleen terug, als het bestemmingsplan over
hetzelfde onderwerp uitdrukkelijk voorschriften bevat of als het
bestemmingsplan uitdrukkelijk bepaalt, dat de voorschriften van de
bouwverordening terugtreden.Uit jurisprudentie blijkt dat onder
bepaalde voorwaarden de conflictregel uit artikel 9 van de Woningwet
zodanig kan worden toegepast dat ook een toekomstig bestemmingsplan
de bepalingen van de bouwverordening opzij kan zetten. Indien met
toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening
geanticipeerd wordt op een nog niet van kracht geworden
bestemmingsplan, waardoor dit toekomstige plan in de plaats treedt
van het van kracht zijnde bestemmingsplan, dan kan in het verlengde
daarvan het in voorbereiding zijnde bestemmingsplan op de voorgrond
treden bij de toepassing van de conflictregel. In deze hoedanigheid
kan het toekomstige bestemmingsplan bepalingen uit de
bouwverordening terzijde schuiven. Een eerste vereiste hiervoor is
dat er sprake is van een ontwerpbestemmingsplan dat reeds een
voldoende concreet toetsingskader biedt en waarvan redelijkerwijs te
verwachten is dat het onherroepelijk zal worden. Een tweede vereiste
is dat met de toepassing van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening op dit plan geanticipeerd wordt. Alvorens de
vrijstellingsprocedure als bedoeld in artikel 19 van de Wet op de
Ruimtelijke Ordening te kunnen starten dient beoordeeld te worden of
het bouwplan past binnen het ontwerpbestemmingsplan. Bij die toets
moet ook bezien worden of het toekomstige bestemmingsplan strijdig
is met de bouwverordening, waarbij de conflictregel wederom aan de
orde komt. Als onder deze omstandigheden blijkt dat de
bouwverordening voorschriften geeft die niet overeenstemmen met het
toekomstige bestemmingsplan, dan blijven deze voorschriften bij de
toetsing van het concrete bouwplan buiten toepassing. Voor gebieden
waar geen bestemmingsplan geldt en waar dus een anticipatie op voet
van artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening niet aan de
orde is, biedt artikel 2.5.29 van de MBV de mogelijkheid (Nb. Zie
hierna de toelichting bij artikel 2.5.29 waarin wordt ingegaan op de
per 1 juli 2008 in werking getreden Wet ruimtelijke ordening) om
vrijstelling te verlenen van de verboden tot bouwen met
overschrijding van de voor- en achtergevelrooilijn en van het verbod
tot bouwen met overschrijding van de maximale bouwhoogte, mits het
bouwplan past in het toekomstige bestemmingsplan. Ook hier geldt
daarbij de eis dat dit bestemmingsplan het stadium van 'intern
praatstuk' is gepasseerd, hetgeen in het betreffende artikel nader
is geconcretiseerd.(Zie ABRS, 11 mei 1995, BR 1995, blz. 671, Gst.
7022, 9, m.nt. De Gier. Zie tevens ARRS, 18 september 1986, AB
1987,135). De tweedeling in (licht-)bouwvergunningplichtig en vrij bouwen. De
stedenbouwkundige voorschriften zijn van toepassing op het
bouwvergunningplichtig bouwen. Hierbij mag echter niet over het
hoofd worden gezien dat bouwwerken aan, bij of op monumenten en in
van rijkswege beschermde stads- en dorpsgezichten altijd
bouwvergunningplichtig zijn. De stedenbouwkundige voorschriften zijn
aangepast aan artikel 43 van de Woningwet en het ‘Bblb’Het parkeren. Aan het slot van de stedenbouwkundige eisen bevat de
MBV parkeerartikelen. Het in de bouwverordening opnemen van
parkeerartikelen is mede noodzakelijk omdat het Bouwbesluit
vooralsnog geen regeling ter zake zal bevatten.Artikel 2.5.1 Richtlijnen voor de verlening van ontheffing van de
stedenbouwkundige bepalingenVan verschillende bepalingen uit de artikelenreeks 2.5.1 t/m 2.5.29 is
ontheffing mogelijk, ten gevolge waarvan de belangen van omwonenden
beïnvloed worden. Tot en met de achtste serie wijzigingen MBV gaf artikel
2.5.1 een begrenzing van die ontheffingsbevoegdheden, ten einde het gevaar
voor een onredelijke benadeling van belangen van de omwonenden tegen te
gaan. Deze bepaling hield in dat een bouwwerk niet zodanige afmetingen of een zodanige ligging mocht
krijgen dat tot een bestaand deel ervan of een ander bouwwerk niet
meer voldoende licht en lucht zou kunnen toetreden, dan wel dat de
goede werking van schoorstenen en ventilatiekanalen zou worden
belemmerd.bij de beoordeling van een aanvraag om bouwvergunning moest worden
aangenomen dat alle om het bouwterrein liggende terreinen zijn
bebouwd tot de hoogte en de oppervlakte die ten hoogste zonder
vrijstelling of ontheffing mogelijk zijn krachtens bestemmingsplan,
de bouwverordening of enige andere verordening.Bij overschrijding van een of meer van de onder b bedoelde maxima
door een bestaand bouwwerk in afwijking van het gestelde onder b
moest worden uitgegaan van de werkelijke afmetingen van dat
bouwwerk.Dit hoefde er evenwel niet altijd toe te leiden dat nieuwbouw die de hier
bedoelde hinder voor een naburig bestaand gebouw zou veroorzaken, niet
gerealiseerd kon worden. De opdrachtgever van de nieuwbouw kan immers met de
eigenaar van het bestaande gebouw overeenkomen dat op kosten van
eerstgenoemde de nodige veranderingen aan het bestaande pand worden
aangebracht (bijvoorbeeld grotere of andere ramen, mechanische gasafvoer
e.d.). Als gevolg van de inwerkingtreding van de Wet dualisering
gemeentebestuur heeft de gemeenteraad sinds 7 maart 2002 niet meer de
bevoegdheid om op grond van artikel 148 Gemeentewet bij verordening
beleidsregels (i.c. richtlijnen) vast te stellen, waarmee andere
bestuursorganen van de gemeente (i.c. B&W) rekening dienen te houden bij
de uitoefening van bij of krachtens de wet verleende bevoegdheden. Het
belang van begrenzing van ontheffingsbevoegdheden in de artikelenreeks 2.5.2
tot en met 2.5.29 MBV blijft echter ook na 7 maart 2002 onverkort aanwezig.
Titel 4.3 Awb omvat een algemene bevoegdheid voor bestuursorganen om voor
eigen bevoegdheden beleidsregels vast te stellen. De inhoud van het
vervallen artikel 2.5.1 MBV kan aldus als beleidsregel bij besluit van
burgemeester en wethouders opnieuw worden vastgesteld en bekendgemaakt. Een
andere oplossing zou kunnen zijn dat de gemeenteraad bijvoorbeeld in een
beleidsnota de kaders aangeeft, waarbinnen het college van b&w zijn
bevoegdheid dient uit te oefenen. Zo'n beïnvloeding van het collegebeleid
kan echter alleen in politieke zin gehandhaafd worden! Artikel 2.5.2 Anti-cumulatiebepalingDeze bepaling dient om te voorkomen dat, indien in de bouwverordening dan
wel in een bestemmingsplan bij een bepaald gebouw een zeker open terrein is
geëist, dat terrein nog eens meetelt bij het beoordelen van een aanvraag
voor een ander gebouw, waaraan een soortgelijke eis wordt gesteld. Deze
bepaling blijkt vooral in het buitengebied betekenis te hebben. Artikel 2.5.3 Bereikbaarheid van gebouwen voor wegverkeerLid 1 Het onderhavige voorschrift spreekt over 'een bouwwerk dat voor het verblijf
van mensen is bestemd', omdat met name ziekenauto's en brandweerauto's niet
alleen gebouwen moeten kunnen bereiken, maar ook bepaalde bouwwerken, geen
gebouw zijnde, zoals de tribunes van sportvelden. Indien de maat in het
eerste lid door de gemeenteraad op 10 meter wordt bepaald, dan
correspondeert deze met de maat, bij overschrijding waarvan - ingevolge het
Postbesluit dat op de Postwet 1954 berust - een brievenbus aan het tuinhek
moet worden aangebracht in plaats van aan de voordeur, een zgn. buitenbus.
De maat van 10 meter verdient uit een oogpunt van brandbestrijding eveneens
de voorkeur, omdat anders de lengte van de blusslangen te groot wordt.
Indien een bouwplan niet voorziet in de aanleg van een verbindingsweg in de
zin van het eerste lid, moet de bouwvergunning worden geweigerd. Eventueel
kan de bouwvergunning worden verleend met de voorwaarde dat met bouwen pas
mag worden begonnen, wanneer de totstandkoming van een weg die aan de eisen
voldoet, voldoende is gewaarborgd. Een en ander kan betekenen dat de
aanvrager van de bouwvergunning eerst moet zorgen dat hij beschikt over een
toestemming tot aanleg van de verbindingsweg en/of het aansluiten ervan op
het wegennet. Een publiekrechtelijke regeling (met een vergunningplicht voor
het aanleggen van wegen door particulieren) is opgenomen in het VNG-model
voor de algemene plaatselijke verordening (APV). Eventueel kan ook een
privaatrechtelijke toestemming tot aansluiten vereist zijn; een dergelijke
toestemming tot uitwegen is - gelet op artikel 14 van de Wegenwet - niet
nodig voor het aansluiten, c.q. uitwegen op openbare wegen. Lid 2 Ten gevolge van de wijziging van het onderhavige lid die in het kader van de
achtste serie wijzigingen van de Model-bouwverordening 1992 (d.d. najaar
2002) is doorgevoerd, is de gepubliceerde jurisprudentie van voordien niet
meer toepasselijk (ABRS 25 januari 2001, Bouwrecht 2001, 508; verbindingsweg
Boxmeer). De breedte van de verbindingsweg en zijn bermen is afgestemd op
het gebruik door gangbare vrachtauto's, zoals verhuisauto's, vuilnisauto's,
brandweerauto's e.d., zonder dat deze elkaar behoeven te kunnen passeren. De
eis voor het draagvermogen van de verharding en een eventuele brug over een
sloot of iets dergelijks is eveneens afgestemd op het gebruik door genoemde
gangbare vrachtauto's. Lid 4 Opstelplaatsen voor blusvoertuigen behoren in voldoende aantal te worden
aangebracht, al naar gelang de grootte van het bouwwerk. Zulke
opstelplaatsen behoeven echter niet te worden verhard, indien de
plaatselijke brandweer over blusvoertuigen voor terreingebruik beschikt. Lid 5 Indien een toereikende openbare bluswatervoorziening afwezig is moet worden
zorg gedragen voor een doeltreffende niet-openbare bluswatervoorziening.
Voor informatie wanneer van het laatste sprake kan zijn, zij verwezen naar
hoofdstuk 2 en de bijlagen van de “Handleiding Bluswatervoorziening en
bereikbaarheid” (Uitgave Nederlandse Vereniging voor Brandweerzorg en
Rampenbestrijding).Voorbeelden van bluswatervoorzieningen zijn een: aansluiting op het distributienet van de drinkwaterleiding;aansluiting op een leidingnet voor water, geen drinkwater
zijnde;speciaal gegraven blusvijver;ander oppervlaktewater;waterput of bron. Lid 6 De onderhavige ontheffing kan worden verleend voor gebouwen die door hun
aard, ligging of wijze van gebruik geen verbindingsweg en dus ook geen
opstelplaats voor blusvoertuigen behoeven te hebben. Voorbeelden:
recreatiewoonverblijven die aan het water liggen en over een aanlegsteiger
beschikken, bergplaatsen voor materialen bij waterstaatwerken, vrijstaande
boerenschuren, schuilhutten e.d. Artikel 2.5.3A BrandweeringangDe toelichting op dit artikel vervalt. Dit houdt verband met de
inwerkingtreding per 1 november 2008 van het Besluit brandveilig gebruik
bouwwerken (‘gebruiksbesluit’).Artikel 2.5.4 Bereikbaarheid van gebouwen voor gehandicaptenHet onderhavige artikel is complementair aan de bepalingen van het
Bouwbesluit die betrekking hebben op de toegankelijkheid van gebouwen voor
al dan niet gehandicapte mensen. In genoemde bepalingen is tevens geregeld,
wanneer de eigenlijke toegang van een gebouw over een hellingbaan moet
beschikken. Artikel 2.5.5 Ligging van de voorgevelrooilijnHet bepaalde onder b kan desgewenst variëren naar gelang van de zone waarin
de weg is gelegen. Ook kan per zone een vaste maat worden genoemd. Indien in
gebieden van de gemeente waarvoor geen bestemmingsplan geldt, wegen zouden
voorkomen van meer dan 30 meter breed zonder bestaande bebouwing, dan
verdient het de voorkeur om het onder b bepaalde als volgt te redigeren: b
langs een wegbreedte waarlangs geen bebouwing, als onder a bedoeld, aanwezig
is en waarlangs mag worden gebouwd: bij een wegbreedte van ten minste 30 meter de lijn gelegen op een
afstand van de halve wegbreedte, gemeten uit de as van de weg;bij een wegbreedte die minder dan 30 meter, maar ten minste 10 meter
bedraagt, de lijn gelegen op 15 meter uit de as van de weg;bij een wegbreedte geringer dan 10 meter, de lijn gelegen op 10
meter uit de as van de weg.Artikel 2.5.6 Verbod tot bouwen met overschrijding van de
voorgevelrooilijnHoewel het begrip 'rooilijn' algemeen gedefinieerd wordt als 'de lijn die -
behoudens toegelaten afwijkingen - bij het bouwen aan de wegzijde
(voorgevelrooilijn) of aan de van de weg afgekeerde zijde
(achtergevelrooilijn) niet mag worden overschreden', is - om misverstand te
voorkomen - een direct verbod tot bouwen met overschrijding van de
voorgevelrooilijn opgenomen. Het onderhavige verbod geldt niet voor
bouwvergunningvrije bouwwerken. Het geldt dus wel voor
licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken, althans voorzover in het ‘Bblb’
niet anders is bepaald, en voor bouwvergunningplichtige bouwwerken. Indien
een bouwvergunningvrij bouwwerk wordt gebouwd in, op, aan of bij een
monument, als bedoeld in de Monumentenwet 1988, of een monument, als bedoeld
in een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening, dan wel in een
beschermd stads- of dorpsgezicht, als bedoeld in de Monumentenwet 1988, dan
is een dergelijk bouwwerk bij wijze van uitzondering
licht-bouwvergunningplichtig op grond van de artikelen 4, 5 en 6 van het
‘Bblb’. Zie tevens artikel 2.5.8, eerste lid, onder g. Artikel 2.5.7 Toegelaten overschrijding van de voorgevelrooilijn
Artikel 2.5.7 houdt rekening met artikel 3 van het ‘Bblb’. Door de
verruiming van de categorie vergunningvrije bouwwerken kan in toenemende
mate samenloop ontstaan tussen vergunningvrije en vergunningplichtige
werken. In onderdeel a komt de keuze tot uitdrukking voor de 'totaal-
benadering' zoals die ook uit de wetsgeschiedenis is af te leiden. Dit
betekent dat een vergunningvrij bouwwerk niet vergunningvrij is als het
onderdeel uitmaakt van een (meeromvattend) licht-, dan wel
regulier-vergunningplichtig bouwplan. Deze 'totaal-benadering' houdt echter
niet in dat de vergunning dan ook mag worden geweigerd louter op dat
onderdeel dat op zichzelf beschouwd vergunningvrij zou zijn. In geval van
samenloop gaat het zwaarste regime voor, maar zonder dat daarmee de essentie
van vergunningvrij bouwen wordt aangetast (TK, 1999-2000, 26 734, nr. 6, p.
18). De redenering is, dat bij een eenmaal gerealiseerd bouwwerk bepaalde
onderdelen aan een bouwwerk aangebracht kunnen worden als vrij bouwen met
overschrijding van de voorgevelrooilijn. Ingeval deze onderdelen deel
uitmaken van de aanvraag om bouwvergunning is het niet logisch om het verbod
tot overschrijding van de voorgevelrooilijn hierop van toepassing te laten
zijn. De voor dit artikel van belang zijnde beperking, die artikel 3, eerste
lid, onder k, van het ‘Bblb’ kent betreft een uitbreiding van het bebouwd
oppervlak. Bij het aanbrengen van veranderingen van niet-ingrijpende aard
mag er geen sprake zijn van een uitbreiding van het bebouwd oppervlak. Elke
vergroting van een bouwwerk, waardoor een bestaande afwijking van de
rooilijnvoorschriften zou toenemen, blijft dus bouwvergunningplichtig. Zie
de figuren 1 en 2 in de bijlage die bij deze Toelichting behoort. De
bedoelde figuren illustreren dat in het algemeen als veranderingen van
niet-ingrijpende aard, als bedoeld in artikel 3, eerste lid, onder k, van
het ‘Bblb’ kunnen worden beschouwd: uittreksels die lager aangebracht worden dan 2,20 m boven
straatpeil, mits zij de voorgevelrooilijn met niet meer dan 0,20 m
overschrijden, bij voorbeeld gevelversieringen, waaronder pilasters
en gevellijsten, plinten, enigszins uitstekende schoorsteenwanden en
hemelwaterafvoeren;uitsteeksels die hoger aangebracht worden dan 2,20 m boven
straatpeil, mits zij de voorgevelrooilijn met niet meer dan 0,50 m
overschrijden, bij voorbeeld gevelversieringen zoals kroonlijsten,
dakoverstekken, dakgoten, uithangbordjes en kleine luifels. Indien
uitsteeksels aan gebouwen de voorgevelrooilijn verder overschrijden
dan hiervoor onder 1 en 2 aangegeven, zullen burgemeester en
wethouders dus in het algemeen overwegen daartegen repressief op te
treden. Indien in een bestemmingsplan geen eigen regeling op het
gebied van rooilijnen, toelaatbare bouwhoogte e.d. is opgenomen,
maar ter zake de artikelen 2.5.1 t/m 2.5.30 van de bouwverordening
van kracht zijn verklaard, dan verdient het aanbeveling om onderdeel
a van artikel 2.5.7 aan te vullen met de tekst van de voorgaande
punten 1 en 2 (minus de voorbeelden) onder tussenvoeging van de
woorden ', te weten:'. Artikel 2.5.8 Ontheffing voor overschrijdingen van de
voorgevelrooilijnNaast de ontheffingsmogelijkheden bedoeld in artikel 2.5.8 kent artikel
2.5.29 nog de mogelijkheid van vrijstelling voor het geval, dat er een
bestemmingsplan in voorbereiding is. Artikel 2.5.8 is afgestemd op de
artikelen 2 en 3 van het ‘Bblb’. De vermelding de artikelen 2 en 3 van het
‘Bblb’ in artikel 2.5.8 is vooral van belang om het misverstand, dat de
bouwverordening ook betekenis zou hebben voor zaken, die als vrij bouwen
genoemd zijn in de artikelen 2 en 3 van het ‘Bblb’, uit te sluiten. Lid 1,
ad b Deze bepaling maakt het mogelijk om ontheffing te verlenen voor op het
eigen voorterrein plaatsen van beeldhouwwerk, vitrines e.d. Artikel 2.5.9 Bouwen op de wegArtikel 2.5.9 is afgestemd op artikel 3 van het ‘Bblb’. De vermelding van
artikel 3 van het ‘Bblb’ in artikel 2.5.9 is vooral van belang om het
misverstand, dat de bouwverordening ook betekenis zou hebben voor zaken, die
als vrij bouwen genoemd zijn in artikel 3 van het ‘Bblb’, uit te sluiten.
Zie voor het bouwen over de weg overigens artikel 2.5.8. Artikel 2.5.10 Plaatsing van de voorgevel ten opzichte van de
voorgevelrooilijn. Afschuining van straathoekenLid 4, onder a Onder deze vrijstelling kunnen bij voorbeeld complexen van bij elkaar
behorende gebouwen, zoals kazernes, ziekenhuizen en gevangenissen vallen. Lid 4, onder f Hieronder vallen bij voorbeeld aangebouwde garages, terugliggende
zolderverdiepingen e.d. Lid 4, onder g Deze vrijstelling kan in het algemeen worden verleend voor gebouwen, die een
ruim voorterrein vragen. Artikel 2.5.11 Ligging van de achtergevelrooilijnZie de figuren 3 t/m 12, in de bij deze Toelichting behorende bijlage. Lid 1, onder a Deze bepaling kan voor langgerekte, taps toelopende bouwblokken tot
achtergevelrooilijnen in het smalle deel van het bouwblok leiden die elkaar
dicht naderen. Dit behoeft echter geen bezwaar te vormen, omdat artikel
2.5.21 de bouwhoogte dan evenredig beperkt. Artikel 2.5.12 Verbod tot bouwen met overschrijding van de
achtergevelrooilijnHoewel het begrip 'rooilijn' algemeen wordt gedefinieerd als 'de lijn die -
behoudens toegelaten afwijkingen - bij het bouwen aan de wegzijde
(voorgevelrooilijn) of aan de van de weg afgekeerde zijde
(achtergevelrooilijn) niet mag worden overschreden', is - om misverstand te
voorkomen - een direct verbod tot bouwen met overschrijding van de
achtergevelrooilijn opgenomen. Het geheel achter de achtergevelrooilijn
bouwen moet overigens opgevat worden als een - verboden - overschrijding van
de achtergevelrooilijn. Indien gebouwd wordt aan of bij een beschermd
monument of in een van rijkswege beschermd stads- of dorpsgezicht, zijn
normaliter bouwvergunningvrije bouwwerken bij wijze van uitzondering
bouwvergunningplichtig op grond van de artikelen 4, 5 en 6 van het ‘Bblb’.
Zie tevens artikel 2.5.14, lid l. Artikel 2.5.13 Toegelaten overschrijding van de
achtergevelrooilijnArtikel 2.5.13 is afgestemd op het ‘Bblb’. De redenering is dat bij een
eenmaal gerealiseerd bouwwerk bepaalde onderdelen aan een bouwwerk
aangebracht kunnen worden als bouwvergunningvrij met overschrijding van de
achtergevelrooilijn. Ingeval deze onderdelen deel uitmaken van de aanvraag
om bouwvergunning, is het niet logisch om het verbod tot overschrijding van
de achtergevelrooilijn hierop van toepassing te laten zijn. Twee punten zijn
van belang: De voor dit artikel van belang zijnde beperking die artikel 3,
eerste lid, onder k, van het ‘Bblb’ kent, betreft een uitbreiding
van de bebouwde oppervlakte. Bij het aanbrengen van veranderingen
van niet-ingrijpende aard mag er geen sprake zijn van een
uitbreiding van de bebouwde oppervlakte.Wat betreft de aan- en uitbouwen die bouwvergunningplichtig zijn, is
het wel mogelijk dat het bestemmingsplan een regulerende werking
heeft. In dat geval hebben de stedenbouwkundige voorschriften van de
bouwverordening geen betekenis. Voorzover het bestemmingsplan de
aan- en uitbouwen verbiedt, is vrijstelling mogelijk op grond van
artikel 19, derde lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Onder d worden veranderingen van niet-ingrijpende aard genoemd, als bedoeld
in artikel 3, eerste lid, onder k, van het ‘Bblb’. Als zodanig kunnen in het
algemeen worden beschouwd: uitsteeksels die lager aangebracht worden dan 2,20 m boven
straatpeil mits zij de achtergevelrooilijn met niet meer dan 0,20 m
overschrijden, bij voorbeeld gevelversieringen, waaronder pilasters
en gevellijsten, plinten, enigszins uitspringende schoorsteenwanden
en hemelwaterafvoeren;uitsteeksels die hoger aangebracht worden dan 2,20 m boven
straatpeil, mits zij de achtergevelrooilijn met niet meer dan 0,50 m
overschrijden, bij voorbeeld gevelversieringen zoals kroonlijsten,
dakoverstekken, dakgoten en kleine afdaken.Zie tevens de twee laatste zinnen van de toelichting op artikel 2.5.7. Artikel 2.5.14 Ontheffing voor overschrijdingen van de
achtergevelrooilijnNaast de ontheffingsmogelijkheden in het onderhavige artikel 2.5.14 kent
artikel 2.5.29 nog de mogelijkheid van ontheffing ingeval van voorbereiding
van nieuw ruimtelijk beleid. Artikel 2.5.14 is afgestemd op het ‘Bblb’. De
vermelding hiervan is vooral van belang om het misverstand dat de
bouwverordening ook betekenis zou hebben voor zaken die bouwvergunningvrij
zijn, uit te sluiten. Zie de term 'bouwvergunningplichtige bouwwerken, geen
gebouw zijnde' onder h. Bij het verlenen van ontheffing ingevolge de
bepalingen van dit artikel dienen de richtlijnen van de artikelen 2.5.1 en
2.5.2 in het bijzonder in acht te worden genomen, mede in het belang van
omwonenden. Voorts ware er aandacht aan te besteden, of een bouwwerk voor de
brandweer bereikbaar moet blijven. Artikel 2.5.14 is overigens afgeleid van
artikel 48, eerste lid, van de MBV 1965. Ad a en g Voor deze bedrijven kan tot op zekere hoogte tegemoet worden gekomen aan op
bedrijfstechnische gronden gebaseerde verlangens. Met de onder g bedoelde
bouwstrook (of bouwblok), geheel of overwegend handels- of industrieterrein
omvattend, wordt niet beoogd een bouwstrook (of bouwblok) met
winkelbebouwing. Artikel 2.5.15 Erf bij woningen en woongebouwenHet erf, bedoeld in dit voorschrift, mag niet worden verward met de
'buitenruimte' in de zin van het Bouwbesluit. Naleving van het onderhavige
voorschrift houdt tevens in het ruimschoots voldoen aan het bepaalde in
artikel 5.4.12 (5:50) van het Burgerlijk Wetboek, want in laatstgenoemde
burenrechtbepaling wordt een maat van 2 meter voorgeschreven als
minimumafstand tussen de erfgrens en muren waarin vrijelijk ramen mogen
worden aangebracht. Het vrijelijk ramen in de achtergevel kunnen aanbrengen
is tevens het motief voor het bepaalde in het eerste lid, onder b. Het
(gedeeltelijk) samenvallen van de achtergevel met de erfgrens vormt hiervoor
immers een beletsel. Lid 3 b, onder 1 Deze ontheffing is onder meer bedoeld
voor patiowoningen. Lid 3 b, onder 2 Indien één van de in dit lid genoemde
situaties zich voordoet en er dus open ruimte achter een gebouw is, zij het
dat deze niet bij het gebouw behoort en het gebouw overigens over voldoende
'uitloop' beschikt, zou ontheffing van de voorgeschreven erfgrootte kunnen
worden verleend. Lid 3 b, onder 3 Bij de beoordeling van de vraag of er
sprake is van een betering van de bestaande toestand zal een verkleining van
het erf tot geringere oppervlakte dan volgens dit artikel is vereist slechts
aanvaardbaar zijn ten behoeve van het opheffen van onbevredigende situaties
in het gebouw waarvoor binnen het gebouw geen oplossing kan worden gevonden.
In die gevallen zal een verbetering van het gebouw tegen een verslechtering
van het erf moeten worden afgewogen. Hiertoe zal in het bijzonder aandacht
moeten worden geschonken aan de functie van het erf als onderdeel van de
vluchtweg bij brand en aan de bereikbaarheid van het pand door de brandweer.
Artikel 2.5.16 Erf bij overige gebouwenNaleving van het onderhavige voorschrift houdt tevens in het voldoen aan het
bepaalde in artikel 5.4.12 (5:50) van het Burgerlijk Wetboek, want in
laatstgenoemde burenrechtbepaling wordt een maat van 2 meter voorgeschreven
als minimumafstand tussen de erfgrens en muren waarin vrijelijk ramen mogen
worden aangebracht. Lid 2, onder a en b Bij het verlenen van ontheffing zal
onder meer rekening moeten worden gehouden met de ligging in het gebouw van
eventuele dienstwoningen. Bij het hanteren van de ontheffing dient bovendien
onderscheid te worden gemaakt tussen de gevallen, waarin het gaat om een
bouwblok of een bouwstrook waarin geen woningen voorkomen en een bouwblok
waarin bij voorbeeld naast bedrijfsgebouwen ook woningen voorkomen. Indien
de laatste omstandigheid zich voordoet zal de ontheffing minder ver mogen
gaan dan in het andere geval. Artikel 2.5.17 Ruimte tussen bouwwerkenDeze bepaling is bedoeld om het ontstaan van smalle ontoegankelijke open
ruimten tussen gebouwen op aangrenzende terreinen te voorkomen, omdat deze
aanleiding tot hinder door vervuiling kunnen geven. De bepaling kan zowel
worden nageleefd door gebouwen tegen elkaar aan te plaatsen als door een
tussenruimte van meer dan een meter breedte te realiseren. De ontheffing kan
worden verleend, indien de smalle open ruimte voldoende, bij voorbeeld door
een opening in de zijgevel van het gebouw, voor onderhoud bereikbaar is. Bij
het verlenen van een ontheffing als bedoeld in het tweede lid zal uiteraard
ook gelet moeten worden op het bepaalde in artikel 2.5.1. Artikel 2.5.18 Erf- en terreinafscheidingenArtikel 5:48 van het Burgerlijk Wetboek geeft iedere terreineigenaar het
recht om zijn erf te omheinen. Uiteraard moet hij daarbij de eventuele
beperkingen in de gemeentelijke voorschriften in acht nemen. Laatstgenoemde
voorschriften spelen echter meestal slechts een bescheiden rol, want een
erfafscheiding is in principe een bouwvergunningvrij bouwwerk op grond van
artikel 2, onder e, van het Besluit bouwvergunningvrije en
licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken, althans indien de daarin vermelde
beperkingen ten aanzien van onder meer de hoogtematen in acht worden
genomen. Hogere erfafscheidingen vallen vanzelfsprekend onder de
bouwvergunningplicht en behoeven derhalve preventieve toetsing aan de
voorschriften van het bestemmingsplan of het onderhavige artikel van de
bouwverordening. Eventueel kunnen burgemeester en wethouders op grond van
het tweede lid van laatstgenoemd artikel ontheffing verlenen voor het bouwen
van bijvoorbeeld een gevangenismuur of een hek ter omheining van een terrein
dat geen erf, behorend bij een gebouw, is. Zie artikel 2.76 van het
Bouwbesluit voor de toelaatbare draairichting van beweegbare delen van erf-
en terreinafscheidingen. Artikel 2.5.19 Bouwen nabij bovengrondse hoogspanningslijnen en
ondergrondse hoofdtransportleidingen Het eerste lid strekt tot
bescherming van het bouwvergunningplichtige bouwwerk en de veiligheid van de
bewoners of gebruikers daarvan. Het tweede lid ziet meer op de openbare
veiligheid. De ondergrondse hoofdtransportleiding kan zowel dienen voor
elektriciteit als voor aardgas, olie, chemische producten e.d. Het gehele
artikel heeft alleen betrekking op hoogspanningslijnen en
hoofdtransportleidingen die bij het aanvragen van een bouwvergunning
aanwezig zijn. Het geldt ook voor het bouwen in het gebied van een
bestemmingsplan, zolang de voorschriften van dat bestemmingsplan dit niet
uitsluiten of een andere regeling ter zake bevatten; zie artikel 9 van de
Woningwet 1991. Omdat het wenselijk is om van geval tot geval te kunnen
bepalen, in hoeverre het bouwen nabij hoogspanningslijnen en ondergrondse
hoofdtransportleidingen toelaatbaar is en zo ja, onder welke voorwaarden, is
het artikel geredigeerd als een verbod, waarvan eventueel ontheffing kan
worden verleend. De aan een ontheffing te verbinden voorwaarden zullen in
het algemeen zijn gericht zowel op de veiligheid van de gebruikers van het
bouwwerk als op het voorkomen van storingen in de goede werking van de
lijnen en leidingen ten gevolge van de bouw en de aanwezigheid van het
bouwwerk. Indien het onderhavige artikel moet worden toegepast, verdient het
aanbeveling om overleg te plegen met de beheerder van de hoogspanningslijn
of de hoofdtransportleiding. Krachtens overeenkomst met de NV Nederlandse
Gasunie zal de gemeente van derden in elk geval het plegen van dergelijk
overleg verlangen, indien bij een hoofdtransportleiding voor aardgas wordt
gebouwd. Voor hoogspanningsleidingen zal het onderhavige voorschrift geen
praktische betekenis hebben, indien op het betrokken perceel een recht van
opstal is gevestigd, als bedoeld in artikel 5, lid 3, sub b, van de
Belemmeringenwet Privaatrecht. In dat geval heeft het recht van opstal niet
alleen betrekking op bouwvergunningplichtige bouwwerken, maar ook op
bouwvergunningvrije. Meestal betreft het dan vrij te houden stroken van 2 x
30 meter, waarin echter onder voorwaarden wel de plaatsing van bepaalde
bouwwerken, machines e.d. is toegestaan. Artikel 2.5.20 Toegelaten hoogte in de voorgevelrooilijnDeze toelichting behoort bij het door Hilversum overgenomen
tekstalternatief 1 van de VNGDit en de volgende artikelen bevatten een samenhangend stelsel van
voorschriften voor de maximumhoogten van bouwwerken in relatie tot de
afstanden tot tegenoverliggende bouwwerken. Voor de duidelijkheid is
aangegeven, dat het stelsel alleen voor bouwvergunningplichtige bouwwerken
is bedoeld. Het stelsel is niet alleen gericht op stedenbouwkundige
ordening, maar ook op voldoende toetredingsmogelijkheden voor licht en
lucht. Gezien de vaste fysische gegevenheden op het gebied van met name de
daglichttoetreding is dan ook geen onderscheid gemaakt tussen de
maximumhoogten in de voor- en in de achtergevelrooilijn. Tevens wordt in het
voorschriftenstelsel de onderste meter boven straatpeil van eventuele
raamoppervlakten bij de bepaling van aanvaardbare belemmeringhoeken voor de
daglichttoetreding buiten beschouwing gelaten, omdat de desbetreffende
glasgedeelten praktisch geen lichtopbrengst leveren en zich grotendeels
beneden de gebruikelijke vensterbankhoogte bevinden. (De belemmeringhoek in
een stedenbouwkundig (straat)profiel is te definiëren als de hoek tussen de
onderste glaslijn van het beschouwde gebouw en de bovenkant van de
tegenoverliggende bebouwing.) Met het oog op de in het algemeen wenselijke
stedenbouwkundige ordening is wel gedifferentieerd naar bebouwingsdichtheden
voor enerzijds de bebouwde kom (belemmeringhoek: maximaal 45 graden) en
anderzijds daarbuiten (belemmeringhoek: maximaal 37 graden). Zie de figuren
12, 13 en 14 in de bij deze Toelichting behorende bijlage. Een
voorgevelrooilijn kan ontbreken op de plaatsen, waar bij voorbeeld een
vaart, een gracht, een park of een plantsoen langs de weg ligt. Veelal zal
een tegenoverliggende rooilijn dan te ver weg liggen om een beperkende
invloed op de maximumhoogte van het bouwwerk te hebben. Langs een smalle
gracht is dit echter niet ondenkbaar (zie figuur 15). Een plaatselijke
onderbreking van een voorgevelrooilijn komt bij voorbeeld voor bij de
uitmonding van een dwarsweg (dwarsstraat) (zie figuur 16). Artikel 2.5.21 Toegelaten hoogte in de achtergevelrooilijn Zie
ook de toelichting op artikel 2.5.20. Deze toelichting behoort bij het door Hilversum overgenomen
tekstalternatief 1 van de VNGLid 2 De wijze van vaststelling van de bouwhoogte in het verticale vlak door de
achtergevelrooilijn in een bouwblok, waarin de achtergevelrooilijnen niet
evenwijdig lopen, is in figuur 17 nader toegelicht, waarbij a, a1 enz. de
voor de bouwhoogte in rekening te brengen afstand van de
achtergevelrooilijnen is. Het komt voor dat bij tussen twee wegen gelegen
terreinen, die te ondiep zijn voor twee tegenover elkaar gelegen
bouwstroken, de tegenoverliggende achtergevelrooilijn ontbreekt. De langs de
andere weg liggende voorgevelrooilijn treedt dan in de plaats van de
ontbrekende tegenovergelegen achtergevelrooilijn (zie figuur 18). Lid 4 Bij achterterreinen die - door de ligging in geaccidenteerd gebied of
anderszins - niet op straatpeil liggen, leidt bepaling van de bouwhoogte in
het verticale vlak door de achtergevelrooilijn op de in het eerste t/m derde
lid voorgeschreven wijze niet tot de juiste hoogte-diepteverhouding van het
binnenterrein van gesloten bouwblokken. Dit mede in verband met het feit dat
krachtens het bepaalde in artikel 2.5.26 bij het bouwen aan een weg ten
opzichte van het straatpeil moet worden gemeten. Ter ondervanging van het
genoemde bezwaar is het onderhavige vierde lid opgenomen. Artikel 2.5.22 Toegelaten hoogte van zijgevels tegenover
achtergevelrooilijnDe voorschrifttekst van het eerste lid is verduidelijkt, vergeleken met die
van het eerste lid van artikel 55 van de MBV 1965, maar de strekking is
onveranderd gebleven. Zie figuur 19. Lid 2 Indien uit het bepaalde in het eerste lid voor een zijgevel tegenover een
achtergevelrooilijn een lagere hoogte volgt dan voor de - op die zijgevel
aansluitende - voorgevel toelaatbaar is dan kan het in overigens
verlichtingstechnisch gunstige omstandigheden verantwoord zijn om ontheffing
te verlenen voor het laten optrekken van de zijgevel tot de hoogte van de
voorgevel. Artikel 2.5.23 Toegelaten hoogte tussen voor- en
achtergevelrooilijnenLid 2 De hier genoemde hoek van 56 graden correspondeert met de
hoogte-diepteverhouding uit het eerste lid van artikel 2.5.22. Artikel 2.5.24 Grootste toegelaten hoogte van bouwwerkenDeze toelichting behoort bij het door Hilversum overgenomen
tekstalternatief 1 van de VNGDe maximumbouwhoogte van 15 meter komt - bij een in de woningbouw
gebruikelijke verdiepingshoogte - overeen met 5 à 5,5 bouwlaag.Artikel 2.5.24 Hoofdlijnen van de jurisprudentieDe voorbeelden die hieronder worden gegeven van de jurisprudentie zijn na de
vermelding in de vorige bouwverordening, daterend uit 2006, overigens niet
bijgewerkt met actuele jurisprudentie en kunnen daarom zijn verouderd.-Voor beoordeling van aanvaardbaarheid antennemast is de hoogte in
uitgeschoven toestand bepalend.Bij besluit van 29 juli 1997 hebben burgemeester en wethouders van Helmond
geweigerd appellant een bouwvergunning te verlenen voor het oprichten van
een antennemast op het perceel gelegen aan de Anna Bijnsstraat 17 te
Helmond.Vast staat dat de hoogte van de onderhavige antennemast meer bedraagt dan de
ingevolge artikel 2.5.24 van de Bouwverordening Helmond 1993 toegestane 15
meter. Burgemeester en wethouders waren derhalve reeds hierom op grond van
artikel 44, aanhef en onder b, van de Woningwet gehouden om de gevraagde
bouwvergunning te weigeren. Dat sprake is van een uitschuifbare antennemast,
die in ingeschoven vorm slechts 8,5 meter hoog is, brengt hierin geen
verandering. Voor de beoordeling van het bouwplan moet het bouwwerk in zijn
volle omvang worden bezien. Dat betekent hier dat beoordeeld moet worden of
een antenne met een hoogte van 18 meter ter plaatse aanvaardbaar is. Niet kan worden staande gehouden dat op grond van artikel 10 van het Verdrag
tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, in
samenhang met artikel 94 van de Grondwet, de bepaling uit de bouwverordening
die zich verzet tegen de oprichting van de onderhavige antennemast buiten
toepassing moet worden gelaten. Gelet op de opvallende situering van de nog
op te richten antennemast naast de schuur van appellant en de dominerende
hoogte van de antennemast in een door tuinen omringende woonomgeving, is
sprake van een situatie die een beperking van de door het eerste lid van
voormelde verdragsbepaling gewaarborgde rechten rechtvaardigt.ABRS 12 augustus 1999, H01.99.0294Artikel 2.5.25 Hoogte van bouwwerken op niet aan een weg grenzende
terreinenHet onderhavige artikel wordt vooral gehanteerd voor bouwwerken op
binnenterreinen van gesloten bouwblokken. Een zadeldak is een dak, bestaande
uit twee schuine vlakken die elkaar in het hoogste punt snijden, de zgn.
nok, en vandaar beide naar beneden lopen tot hun goot. Artikel 2.5.25 Hoofdlijnen van de jurisprudentieDe voorbeelden die hieronder worden gegeven van de jurisprudentie zijn na de
vermelding in de vorige bouwverordening, daterend uit 2006, overigens niet
bijgewerkt met actuele jurisprudentie en kunnen daarom zijn verouderd.-Door de aanleg van de weg op een binnenterrein is er geen sprake meer van
een binnenterrein, artikel 2.5.25 (Model-)bouwverordening is niet van
toepassing.- Vz. ABRS 15 juni 1995, H01.95.0175/P90 en K01.95.0032.Artikel 2.5.26 Wijze van meten van de hoogte van bouwwerkenZie artikel 1.1 voor de definitie van 'straatpeil'. Artikel 2.5.27 Toegelaten afwijkingen van de toegelaten
bouwhoogteAd a Artikel 2.5.27 is afgestemd op artikel 3 van het ‘Bblb’. De redenering is,
dat bij een eenmaal gerealiseerd bouwwerk bepaalde onderdelen aan een
bouwwerk aangebracht kunnen worden als vrij bouwen met overschrijding van de
toegelaten hoogte. Ingeval deze onderdelen deel uitmaken van de aanvraag om
bouwvergunning is het niet logisch om het verbod tot overschrijding van de
voorgevelrooilijn hierop van toepassing te laten zijn. Ad b Deze niet-vantoepassingverklaring geldt uiteraard, mits de te vernieuwen of
te veranderen delen niet worden verhoogd. Dit zou namelijk de vergroting van
een bouwwerk betreffen. Voor de vergroting van een bouwwerk zijn de
artikelen 2.5.20 t/m 2.5.24 onverkort van toepassing, zij het behoudens
vrijstelling ingevolge artikel 2.5.28, onder e. Artikel 2.5.28 Ontheffing voor overschrijdingen van de toegelaten
bouwhoogte Artikel 2.5.28 is afgestemd op artikel 3 van het
‘Bblb’. De vermelding van artikel 3 van het ‘Bblb’ in artikel 2.5.28 is
vooral van belang om het misverstand, dat de bouwverordening ook betekenis
zou hebben voor zaken, die als vrij bouwen genoemd zijn in artikel 3 van het
‘Bblb’, uit te sluiten. Bij het verlenen van ontheffingen dient bijzondere
aandacht te worden besteed aan het bepaalde in de artikelen 2.5.1 en 2.5.2.
Ook kunnen welstandsoverwegingen worden betrokken bij het beoordelen van
verzoeken om ontheffing. Ad e, onder 1 Deze ontheffing zou kunnen worden verleend, indien het een gebouw betreft,
dat aansluit bij bestaande bebouwing, die onder vigeur van vroegere
voorschriften hoger is dan thans is toegelaten. Door de ontheffing kan dan
een gaaf straatbeeld worden verkregen. Artikel 2.5.29 Ontheffing voor overschrijding van de rooilijnen en van
de toegelaten bouwhoogte in geval van voorbereiding van nieuw ruimtelijk
beleidArtikel 2.5.29 (Bouwverordening Hilversum 2009) is, wat betreft de
verwijzing die voorkomt in het tweede lid, aangepast naar aanleiding van de
per 1 juli 2008 in werking getreden Wet ruimtelijke ordening, die in de
plaats komt van de Wet op de Ruimtelijke ordening.In plaats van naar artikel 20 Bro en artikel 19, lid 2 Wro, wordt nu
uitsluitend verwezen naar artikel 4.1.1 Besluit ruimtelijke ordening. Voor
zover de voorgaande Wet op de ruimtelijke ordening nog een rol zou kunnen
spelen wordt dit geregeld door een overgangsregeling in het besluit tot
vaststelling van deze Bouwverordening Hilversum 2009. Ten aanzien van het hiervoor genoemde artikel 19, lid 2 WRO nog het
volgende. De verwijzing naar een mogelijke ontheffing voor een
bouwactiviteit die valt onder het beleid van de provincie inzake artikel 19,
lid 2 WRO is vervallen, omdat er voor dit artikel in de – in plaats van de
WRO in werking getreden – Wro niet een vergelijkbare regeling is
teruggekomen. Om toch een ruimere ontheffingsmogelijkheid te creëren dan
alleen bouwactiviteiten die voorkomen in artikel 4.1.1 Bro – zoals hiervoor
met artikel 19, lid 2 WRO – had gerealiseerd kunnen worden door ook de
verwijzing naar artikel 4.1.1 Bro te schrappen en zo de ontheffing mogelijk
te maken voor élke bouwactiviteit, mits in overeenstemming met in
voorbereiding zijnd toekomstig ruimtelijk beleid. Dat komt echter niet
overeen met de systematiek van de Wro. Omdat voorts in de ‘nieuwe’ Wro de
termijn van totstandkoming van een bestemmingsplan is verkort in
vergelijking met de hiervoor geldende WRO is het ook een reële mogelijkheid
om in gevallen dat deze noodzaak bestaat hiervoor een bestemmingsplan vast
te stellen.Voor zover de voorgaande Wet op de ruimtelijke ordening nog een rol zou
kunnen spelen is hierin voorzien door een overgangsregeling in het besluit
tot vaststelling van deze Bouwverordening Hilversum 2009. Hierna volgt de
toelichting op artikel 2.5.29 zoals deze in de MBV nog voorkomt, uitgaande
van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Artikel 2.5.29 MBV is, in zijn relatie met de overige stedenbouwkundige
ontheffingen uit de MBV, te vergelijken met de relatie tussen enerzijds de
buitenplanse vrijstellingsregelingen van artikel 17 en 19 WRO en anderzijds
de binnenplanse (d.w.z. opgenomen in het bestemmingsplan zelf)
vrijstellingen ex artikel 15 WRO. Deze analogie doordenkend is paragraaf 2.5
MBV te beschouwen als een deel van een pseudo-bestemmingsplan en zijn de
artikelen 2.5.8, -14 en -28 te beschouwen als drie 'binnenplanse'
ontheffingen. Artikel 2.5.29 is dan te beschouwen als de 'buitenplanse'
ontheffing. Zie ook algemene toelichting bij paragraaf 2.5. Als gevolg van
de inwerkingtreding van de nieuwe uniforme openbare voorbereidingsprocedure
(afdeling 3.4) in de Awb per 1 juli 2005 is het niet meer mogelijk om de
minimale wettelijke termijn voor de terinzagelegging en het naar voren
brengen van zienswijzen van 6 weken te bekorten. Dit betekende de invoering
van een (deels) zelfstandige projectenprocedure (artikel 19, lid 1 WRO), de
aangewezen projectenprocedure (artikel 19, lid 2 WRO) en de algemene
vrijstellingsregeling (artikel 19, lid 3 WRO juncto artikel 20 Bro). De
laatste twee vrijstellingsregelingen kennen in beginsel geen preventief
provinciaal toezicht meer (verklaring van geen bezwaar). Deze relatie tussen
2.5.29 MBV en de nieuwe formulering (3/4/2000) van artikel 17 en 19 WRO
leidt tot een nieuwe opzet van artikel 2.5.29 MBV. De regeling in de
artikelen 17, 18, 19 en 19a van de Wet op de Ruimtelijke Ordening in
combinatie met artikel 20 van het Besluit op de ruimtelijke ordening hebben
model gestaan voor de aanpassing van dit artikel. Geconcludeerd werd dat de
reikwijdte van artikel 2.5.29 MBV grote overeenstemming vertoont met artikel
20 Bro. Laatstgenoemd artikel geeft aan welke initiatieven (bouwen en
gebruiken) in strijd met het bestemmingsplan met een eenvoudige vrijstelling
van burgemeester en wethouders afgedaan kunnen worden. Dit betreft met name
in de bebouwde kom substantiële vergrotingen van de algemeen toegestane
bouwvolumina, verdergaand dan waarvoor op grond van onder meer de artikelen
2.5.14 MBV en 2.5.28 MBV ontheffing kan worden verleend (het gaat meestal
niet om uitbreidingen van bestaande gebouwen, maar om nieuwe gebouwen die
niet tussen de rooilijnen of onder de maximumbouwhoogte passen). Artikel
2.5.29 MBV maakt het mogelijk soortgelijke projecten te realiseren in
afwijking van de stedenbouwkundige bepalingen van de MBV. Provinciaal
toezicht is in beide situaties niet aan de orde. Het betreft immers in vele
gevallen de bebouwde kom of het aanvullen van door Gedeputeerde Staten
goedgekeurde bestemmingsplannen. Vandaar dat er ook geen verplichte relatie
wordt gelegd met het zogenaamde artikel 10 Bro-overleg. Gegeven deze
gelijkenis ligt het voor de hand de ontheffing van artikel 2.5.29 MBV een
nagenoeg gelijke procedure toe te kennen als in artikel 19, lid 3 WRO en in
artikel 18 WRO. Lid 1 De verordeningstekst van het eerste lid bleef bij de
achtste serie wijzigingen (d.d. per 1 januari 2003) grotendeels
gelijkluidend aan de desbetreffende tekst die van 1983 tot 2001 vigeerde. De
woorden 'voor het bouwen in een gebied waarvoor geen bestemmingsplan geldt'
zijn vervallen, omdat niet slechts in het geval dat er geen bestemmingsplan
geldt gebruik gemaakt kan worden van artikel 2.5.29 MBV, doch ook indien er
een slechts ten dele goedgekeurd bestemmingsplan, een globaal eindplan, een
heel oud bestemmingsplan of een bestemmingsplan met een aantal gebreken is;
zie ook de Algemene toelichting bij paragraaf 5 van de MBV onder 'Relatie
stedenbouwkundige bepalingen en het bestemmingsplan'. Lid 2 De in lid 1, sub
a en b van het voorheen geldende artikel 2.5.29 (tot 1 januari 2003)
genoemde relatie met het voorbereidingsbesluit en ontwerpbestemmingsplan
zijn komen te vervallen nu per 3 april 2000 bij ruimtelijke vrijstellingen
de rechtstreekse relatie met een nieuw bestemmingsplan is komen te
vervallen. Het gaat nu over het ruimere begrip en toetsingskader 'kenbaar
planologisch (nieuw) beleid'. Sub a en b: doorverwijzing naar artikel 19,
lid 2 WRO alsmede naar artikel 20 Bro. Het gedachtegoed uit de algemene
toelichting bij dit artikel komt hier in wettekst tot uitdrukking. Sub c:
Welk toekomstig ruimtelijk beleid is zoal relevant? Op grond van oude
Arob-jurisprudentie, zoals ARRS 3 augustus 1982, Gst. 6740, BR 1982, p. 887;
ARRS 15 oktober 1982, BR 1983, p. 135; Vz. ARRS 26 januari 1984, Gst.
6793.3; Vz ARRS 15 juni 1984, Gst. 6793.4 en Vz. ARRS 2 augustus 1985, BR
1985, p. 114 op basis van de Woningwet 1962, volgde dat een in de
bouwverordening opgenomen ontheffingsregeling 'een objectief bepaald,
althans bepaalbaar, criterium biedt (moet bieden) omtrent datgene waartoe de
ontheffing kan strekken. Dit betekent dat de mogelijkheid tot verlening van
ontheffing in relatie moet zijn gebracht met een redelijke verwachting dat
het bouwplan in overeenstemming zal zijn met 'een voldoende omlijnd, voor
alle belanghebbenden kenbaar, toekomstig planologisch kader.' De ARRS heeft
de eisen later wat afgezwakt, waarbij zij zo'n 'pseudo-anticipatieregeling'
in de bouwverordening niet als onverbindend aanmerkte waarin voor het kunnen
verlenen van ontheffingen slechts als eisen waren opgenomen dat
belanghebbenden vooraf waren gehoord en dat de GS een verklaring van geen
bezwaar hadden verleend. Zie ARRS 8 oktober 1985, AB 1986, 501 en ARRS 11
mei 1995, AB 1996. De afdeling is er in ieder geval steeds van uitgegaan dat
het materiële toetsingskader vergelijkbaar moet zijn met het toetsingskader
dat wordt gehanteerd bij toepassing van artikel 19 WRO. Voor het nieuwe
artikel 19 WRO moet men bedenken dat de toepassing ervan zonder
voorbereidingsbesluit slechts mogelijk is indien er een geldend
bestemmingsplan is dat jonger is dan tien jaar en er bovendien een goede
ruimtelijke onderbouwing is gegeven. In eerste instantie moet natuurlijk
gedacht worden aan een ter inzage gelegd ontwerpbestemmingsplan. Ook een
goed gemotiveerd voorbereidingsbesluit voor bijvoorbeeld een bouwlocatie kan
een basis vormen. Ook is ander 'vastgesteld en bekendgemaakt ruimtelijk
beleid', evenals bij de toepassing van artikel 19 WRO, zonder meer mogelijk
om de ontheffing op de baseren. Denk bijvoorbeeld aan een structuurplan,
structuurvisie of -nota, beleidsnota, beleidsregels (een nota dakkapellen,
bijgebouwen e.d.) en een sectorale nota. Nadrukkelijk wordt echter ook ander
nieuw ruimtelijk beleid als inspiratiebron genoemd. Immers enkel
'vastgesteld en bekendgemaakt beleid' zal verstarrend werken want het kan
lang duren voordat zo'n beleid een feit is. Zo kan overeenstemming met een
voorontwerpbestemmingsplan waarmee de Provinciale Planologische Commissie
heeft ingestemd, al een voldoende basis zijn. Dit laatste spoort immers met
de jurisprudentie op artikel 19 WRO (oud) en ook met de eerste uitspraken
van lagere rechters inzake het nieuwe artikel 19 WRO (2000). Motivering De
eis van een 'goede ruimtelijke onderbouwing' geldt voor de vrijstelling van
het eerste en tweede lid van artikel 19 WRO. Voor de vrijstellingen van het
derde lid van artikel 19 WRO is deze eis niet gesteld. Uiteraard geldt voor
een dergelijk vrijstellingsbesluit zoals voor alle besluiten wel de eis van
een goede motivering (artikel 3:46 Awb). Deze motivering zal in het
onderhavige geval in ieder geval betrekking moeten hebben op toekomstig
planologisch beleid. In het tweede lid van artikel 2.5.29 MBV is daarom
expliciet de eis opgenomen dat het bouwplan waarvoor ontheffing wordt
verleend 'in overeenstemming is met in voorbereiding zijnd ruimtelijk
beleid'. Er is dus, gezien ook de tekst van artikel 19, lid 3 WRO en artikel
17 WRO, niet gekozen om een 'goede ruimtelijke onderbouwing' te eisen voor
de artikel 2.5.29 MBV-ontheffing. Wel geldt natuurlijk het algemene
motiveringsbeginsel van artikel 3:46 Awb en de relevante jurisprudentie
daarover. Er is overigens weinig jurisprudentie over artikel 2.5.29.'
Milieuzonering Ook bij deze ontheffing moeten burgemeester en wethouders
rekening houden met alle belangen, dus ook de milieubelangen. Afstanden ten
opzichte van hinderveroorzakende activiteiten zijn dan van groot belang. De
relevante afstanden treft u aan in de reeds meerdere malen herziene
VNG-publicatie 'Bedrijven en milieuzonering'. Lid 3 Bekendmaking/openbare
kennisgeving Op grond van artikel 41 Woningwet moet de aanvraag om
bouwvergunning binnen twee weken na ontvangst worden bekendgemaakt. Uit het
desbetreffende bouwplan kan worden afgeleid dat het in strijd zal zijn met
de eisen van de MBV. Afdeling 3.4 Awb Dit betreft een paragraaf van regelend
recht die niet van overeenkomstige toepassing is verklaard in de MBV. Er
geldt derhalve geen wettelijke verplichting om de procedure van afdeling 3.4
Awb te volgen bij de ontheffing ex artikel 2.5.29 MBV. Titel 4.1 Awb Deze
paragraaf is in principe van toepassing voorzover de Woningwet (lex
specialis) hier niet van afwijkt. Horen Het is niet gebruikelijk dat de
aanvrager om bouwvergunning gehoord moet worden (art. 4:7 Awb) bij het
voornemen van burgemeester en wethouders om de aanvraag te weigeren
aangezien het altijd een beschikking op aanvraag betreft. Voor wat betreft
de derde belanghebbende ligt dit anders. Indien er voor de aanvraag om
bouwvergunning een weigeringsgrond bestaat, hoeft de belanghebbende niet te
worden gehoord. Indien de gemeenten door middel van een ontheffing toch wil
meewerken, dan is het voorstelbaar dat de belangen van een of meer buren
voor de beslissing relevant worden. In dat laatste geval zullen zij gehoord
moeten worden (MvT, PG Awb, p. 254). Inspraak Inspraak is niet aan de orde
gezien de procedure analoog aan artikel 17/19, lid 3 WRO. Zienswijzen en
fatale termijnen Het afhandelen van zienswijzen kost tijd. De algemene
termijnen van de Awb zijn al aangepast aan de bijzondere termijnen van de
Woningwet. Desondanks is het inpassen van behandelingstermijn en van de
zienswijzen onmogelijk in het systeem van fatale termijnen van de Woningwet.
Deze ontheffingsprocedure moet immers worden doorlopen binnen de
desbetreffende fatale termijnen van de Woningwet. Zolang echter de aanvraag
om een reguliere bouwvergunning kan worden verdaagd, lijkt het mogelijk om
beide procedures, inclusief het afwikkelen van de ingebrachte zienswijzen,
te volgen zonder dat er sprake hoeft te zijn van fictieve bouwvergunningen.
Op grond van jurisprudentie (VzARRvS, 25 november 1993 (Delft), BR 1994, p.
497) geldt echter nog steeds dat een fictieve bouwvergunning voor
onrechtmatig moet worden gehouden als er geen vrijstelling van de
bouwverordening is verleend, omdat de Woningwet niet voorziet in de
mogelijkheid dat een op grond van de bouwverordening vereiste vrijstelling
van rechtswege wordt verleend. Relatie met de lichte bouwvergunningprocedure
De lichte bouwvergunning moet worden verleend binnen zes weken na de
aanvraag. Deze termijn kan niet worden verdaagd. Gesteld moet worden dat het
bij licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken om geringe afwijkingen moet
gaan van de rooilijnen en van de maximum bouwhoogte en zij daarom kunnen
worden afgedaan met behulp van een ontheffing als bedoeld in de artikelen
2.5.8, 2.5.14 en 2.5.28. Deze kennen geen voorbereidingsprocedure zodat er
geen knelpunten zijn met de termijn van zes weken. Als gevolg van de
inwerkingtreding van de nieuwe uniforme voorbereidingsprocedure (afdeling
3.4) in de Awb (voorzien medio 2004) is het niet meer mogelijk om de
minimale wettelijke termijn voor de ter inzagelegging en het naar voren
brengen van zienswijzen van 6 weken te bekorten. Dit betekent dat het
wettelijk gezien niet meer mogelijk is om een lichte-bouwvergunningprocedure
te doorlopen in combinatie met een procedure op grond van artikel 2.5.29
MBV. Indien een procedure op grond van artikel 2.5.29 MBV wordt doorlopen in
combinatie met een aanvraag om een bouwvergunning eerste fase is het van
belang dat in een vroegtijdig stadium wordt onderkend dat als gevolg van de
nieuwe wettelijke termijn voor het indienen van zienswijzen een beslissing
op de bouwaanvraag binnen de wettelijke beslistermijn niet mogelijk is. In
een dergelijke situatie zullen burgemeester en wethouders tijdig een
verdagingsbesluit moeten nemen om te voorkomen dat er een fictieve
bouwvergunning eerste fase ontstaat. Monumenten en stads- en dorpsgezichten
Monumenten en van rijkswege beschermde stads- en dorpsgezichten worden in de
MBV analoog aan de categorisering in de Woningwet als een bijzondere
categorie aangemerkt. Relatie met de gefaseerde bouwvergunning De gefaseerde
bouwvergunningprocedure mag worden verdaagd. Beide procedures, de
bouwvergunningprocedure en de ontheffingsprocedure, kunnen binnen de
termijnen worden doorlopen, mits, bij ingekomen zienswijzen, gebruik wordt
gemaakt van de verdagingsmogelijkheid. Rechtsbescherming Inzake deze
ontheffing is geen afzonderlijke rechtsbescherming nodig. De
rechtsbescherming is geconcentreerd rond de desbetreffende bouwvergunning.
De beslissing omtrent deze ontheffing lost hier als het ware in op.
Artikel 2.5.30 Parkeergelegenheid en laad- en losmogelijkheden bij of
in gebouwenAlgemeenOp veel plaatsen in Hilversum is de parkeerruimte in de openbare ruimte niet
of nauwelijks toereikend. Uitbreiding van openbare parkeerplaatsen is veelal
niet, of slechts tegen hoge kosten mogelijk.Het uitgangspunt van het Hilversumse beleid is dat in parkeerruimte op eigen
terrein moet worden voorzien als een bouwvergunning of ontheffing Wro wordt
verleend ten gevolge waarvan de parkeerbehoefte toeneemt. Op deze wijze
wordt de toename van de parkeerdruk in de openbare ruimte beperkt, en wordt
de verantwoordelijkheid voor het realiseren van de benodigde parkeerplaatsen
primair bij de ‘veroorzaker’ van de parkeervraag gelegd.Het onderhavige artikel beoogt aansluiting te zoeken bij het rijksbeleid en
bij de landelijke parkeerkencijfers. Zie hiervoor verder bij de toelichting
onder lid 1.Lid 1Het eerste lid formuleert de verplichting om voldoende parkeerruimte te
realiseren op eigen terrein. Burgemeester en wethouders kunnen beleidsregels
vaststellen voor de wijze waarop de parkeerbehoefte berekend wordt.Vóór deze bouwverordening waren de beleidsregels een bijlage bij de
verordening. Deze beleidsregels differentiëren globaal naar
stedelijkheidsgraad/bereikbaarheid met openbaar vervoer, waarvoor Hilversum
is opgedeeld in drie gebieden (centrum, schil/overloopgebied en rest
bebouwde kom). De getallen zijn gebaseerd op de kengetallen van het CROW
(landelijke parkeerkencijfers, uitgebracht in 2003 in de vorm van publicatie
182 “Parkeerkencijfers- Basis voor parkeernormering” van dit nationale
kenniscentrum voor verkeer, vervoer en infrastructuur). Aan de hand van deze
normen kan per aanvraag in de concrete situaties de parkeereis worden
bepaald. Hierbij kan en dient rekening te worden gehouden met eventueel van
belang zijnde specifieke omstandigheden, die van belang kunnen zijn om naar
boven of naar beneden af te wijken.Lid 2De bedoeling van het tweede lid is om te bereiken dat de te realiseren
parkeerplaatsen feitelijk zodanige afmetingen hebben dat zij door een
normale personenauto gebruikt kunnen worden en dat er ook voldoende ruimte
is voor in- en uitstappen. Om die reden wordt de eis gesteld, dat ten
behoeve van de bruikbaarheid rekening moet worden gehouden met de situatie
en inrichting van de plek waar parkeerruimte wordt aangebracht (dit betreft
een toegevoegde vermelding in vergelijking met de MBV). De in de MBV
opgenomen minimum en maximum maten zijn ook hier opgenomen zodat de absolute
grenzen, die in elk geval niet dienen te worden overschreden, concreet
worden gemaakt.Waar reguliere parkeerplaatsen met de vermelde minimummaat in de
lengterichting grenzen aan een trottoir of rijbaan kunnen deze eventueel aan
het doel beantwoorden. Waar dit niet het geval is (bijvoorbeeld haaks op de
rijbaan of trottoir gesitueerde parkeerplaatsen) zal deze maat voor gangbare
personenauto’s niet snel toereikend zijn. Om te beoordelen of
parkeerplaatsen in de gegeven situatie voor gangbare personenauto’s goed
bruikbaar zijn (onder andere een reële grootte hebben), rekening houdend met
- zie hiervoor - de situatie en inrichting van de plek, kunnen als leidraad
worden genomen de normen zoals opgenomen in de uitgave “Aanbevelingen voor
verkeersvoorzieningen in de bebouwde kom” (ASVV) van de Stichting Centrum
voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond-, Water- en Wegenbouw en de
Verkeerstechniek (CROW). Deze worden betreffende het aanbrengen van
verkeersvoorzieningen landelijk als maatgevend wordt beschouwd.Lid 3Het derde lid verplicht tot het aanleggen van laad- en losplaatsen als het
gebruik van het pand daar aanleiding toe geeft.Lid 4De primaire verantwoordelijkheid voor het realiseren van
parkeervoorzieningen ligt bij de aanvrager van de bouwvergunning of
ontheffing. Er zijn echter gevallen denkbaar waarbij dit feitelijk
onmogelijk is of financieel onhaalbaar. Het vierde lid geeft burgemeester en
wethouders de mogelijkheid ontheffing te verlenen van de parkeereisen.Lid 5Het vijfde lid geeft burgemeester en wethouders de mogelijkheid om de
ontheffingen nader in te kaderen in beleidsregels. In dit artikel wordt
expliciet aangegeven dat ook financiële voorwaarden mogelijk zijn. Hiermee
wordt ook rekening gehouden met de mogelijkheid dat een vorm van parkeer-
en/of mobiliteitsvoorziening wordt ingesteld.Het voorschrift en de toelichting hierop zoals nu is opgenomen
valt inhoudelijk te beschouwen als een aangepaste versie van
‘alternatief 2’ uit de MBV.Om die reden wordt hieronder ten overvloede ook de toelichting
weergegeven bij alternatief 2 van de VNG in de MBV.Algemeen Ging het Tweede structuurschema verkeer en vervoer (SVV II) nog uit van het
A, B, C-locatiebeleid; de Nota Mobiliteit heeft dit beleid volledig
losgelaten. De Nota Mobiliteit gaat uit van het adagium ‘centraal wat moet,
decentraal wat kan’. Daarmee zijn de decentrale overheden verantwoordelijk
voor een voldoende en gevarieerd op de vraag afgestemd aanbod van locaties
voor bedrijven en voorzieningen en volgen hierbij de principes van het
integrale locatiebeleid zoals vastgelegd in de Nota Ruimte. Parkeerbeleid is
daarmee (nog meer dan in het verleden) een zaak van de decentrale overheden. Lid 1 Het is zeer moeilijk aan te geven, wat in algemene zin een niet te
overvloedig minimumaantal parkeerplaatsen dient te zijn. De daarom per
bouwvergunning te bepalen normstelling hangt af van onder meer de grootte
van het gebouw, de ligging in de gemeente, het te verwachten aantal
bezoekers, c.q. bewoners of gebruikers, de eventuele aanwezigheid van
openbaar vervoer en de frequentie daarvan, het tijdstip waarop de bezoekers
gewoonlijk komen, en de mogelijke uitwisselbaarheid van parkeerplaatsen.
Tevens is aansluiting wenselijk op het voorgestane verkeers- en
vervoersbeleid, zoals dat is neergelegd het lokale verkeer- en vervoerplan.
Voor kencijfers betreffende in het algemeen aanbevelenswaardige minimum
aantallen parkeerplaatsen, uitgesplitst naar het soort voertuig en de
bestemming van het gebouw, zie de uitgave Aanbevelingen voor
verkeersvoorzieningen binnen de bebouwde kom (ASVV 2004), paragraaf 6.3,
verkrijgbaar bij de Stichting Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de
Grond-, Water- en Wegenbouw en de Verkeerstechniek (Stichting CROW) te Ede
(tel. 0318-69 53 00 of www.crow.nl ). Overigens kan een verantwoorde
parkeernorm alleen per te verlenen bouwvergunning worden bepaald. Aan de
hand van de hiervoor genoemde publicaties kan, zoals gezegd, per te verlenen
bouwvergunning een verantwoorde parkeernorm worden bepaald. Bij de
toepassing van het onderhavige lid is - op grond van praktisch-bouwkundige
overwegingen - enige flexibiliteit in elke vastgestelde parkeernorm
onontbeerlijk. Dus verdient het aanbeveling om in een concrete
bouwvergunning bij voorbeeld een afwijking naar boven van 10% als
toelaatbaar te vermelden op locaties die per openbaar vervoer bereikbaar
zijn, en van 50% op locaties die dat niet zijn. Lid 2 Dit lid geeft maatvoorschriften voor parkeervakken, omdat deze voorschriften
niet kunnen worden gemist bij het afdwingen van een correcte naleving van
lid 1. De verplichting in lid 1 om voldoende parkeerplaatsen op eigen
terrein aan te brengen zou immers gedeeltelijk kunnen worden ontdoken door
alleen parkeervakken met afmetingen voor het kleinste type personenauto te
maken. Ook het Bouwbesluit 1992 sprak in het - niet in werking getreden -
artikel 218, lid 1, over 'parkeerplaatsen van voldoende afmetingen'. Het
Bouwbesluit 2003 laat regeling van het onderhavige onderwerp geheel over aan
bestemmingsplan en/of bouwverordening. Een bijkomende reden voor het opnemen
van maatvoorschriften voor parkeervakken is de wenselijkheid om de
afwijkende maatvoering vast te leggen van parkeerplaatsen voor
rolstoelgebruikers en stoklopers. Lid 3 De onderhavige bepaling kan ertoe leiden dat een nieuw winkelcentrum wordt
voorzien van een zgn. expeditiehof, respectievelijk een nieuw fabrieksgebouw
van een laad- en losperron (met een op het fabrieksterrein gelegen,
bijbehorende opstelstrook voor vrachtauto's). Lid 4, ad a De mogelijkheid tot ontheffing van de eis in het eerste lid om een
parkeergelegenheid van voldoende omvang op eigen terrein of onder eigen dak
te maken is onder meer bedoeld voor bouwvergunningplichtige verbouwingen van
winkels e.d. in binnensteden. Eventueel kan laatstgenoemde ontheffing worden
verleend onder financiële voorwaarden. Artikel 2.5.30 Hoofdlijnen van de jurisprudentie (oud)Diverse uitspraken over artikel 258, lid 1, van de (Model-) bouwverordening
1965 kunnen relevant worden geacht voor de toepassing zowel van het derde
lid van artikel 2.5.30 (alternatief 1) als van het eerste lid van artikel
2.5.30 (alternatief 2).1 Algemeen-Artikel 258 geldt uitsluitend bij het nemen van een beslissing op een
aanvraag om bouwvergunning. Het artikel is geen grondslag voor de toepassing
van de aanschrijvingsbevoegdheden krachtens de Woningwet.ARRS 20 november 1981, BR 1982, 312; OB 1982, III.2.2.7, nr. 44033.-Wanneer niet wordt en ook niet kan worden voldaan aan artikel 258, lid 1,
van de bouwverordening, dan voldoet het bouwwerk waarop de bouwaanvraag
betrekking heeft niet aan de bouwverordening en kan - behoudens in het geval
van vrijstelling - geen bouwvergunning worden verleend. Artikel 258 van de
bouwverordening strekt slechts ter bescherming van de belangen die worden
bedreigd door het ontbreken van voldoende parkeergelegenheid op een
bouwperceel zelf.ARRS 21 januari 1982, AB 1982, 164; GS 6717; BR 1982, 505.-De gemeente moet het stellen van parkeereisen motiveren.ARRS 1 juli 1981, RO3.3219/S859.-Bij het beantwoorden van de vraag of is voldaan aan artikel 258, lid 1, van
de bouwverordening, kunnen niet in aanmerking worden genomen eventuele
parkeermogelijkheden (i.c. een te bouwen parkeergarage) aan de overzijde van
de weg waaraan men een verkeersaantrekkend gebouw wil oprichten. Een
dergelijke parkeermogelijkheid kan wel een rol spelen bij het verlenen van
de vrijstelling krachtens lid 3 (= MBV 1992, artikel 2.5.30 (alternatief 1),
lid 5, onder b, en artikel 2.5.30 (alternatief 2), lid 4).Vz. ARRS 30 juli 1985; RO3.85.4382/S1097.-Een huurovereenkomst met kettingbeding (voor het gebruik van andermans
grond als parkeerterrein) acht de ARRS in beginsel geen voldoende
waarborg.ARRS 23 augustus 1985; GS 6817.-De uitbreiding van de werkplaats hangt samen met een wijziging van de
werkmethode. Vast staat dat er slechts één spuitcabine is en blijft; het
maximaal te behandele n aantal auto’s zal na de uitbreiding gelijk blijven
aan het huidige aantal. Er kan derhalve worden verwacht dat de parkeerdruk
niet of nauwelijks zal verhogen. Geen strijd met artikel 258
(Model-)bouwverordening 1965.ABRS 3 juli 1995, R03.91.1240.2 Vrijstellingsbeleid en -criteriaNB: MBV 1965, artikel 258, lid 3 = MBV 1992, artikel 2.5.30 (alternatief 1),
lid 5, onder b, = MBV 1992, artikel 2.5.30 (alternatief 2), lid 4.-Wil de gemeente vrijstelling verlenen krachtens artikel 258, lid 3, dan
moet zij aantonen dat het scheppen van voldoende parkeerruimte op het
terrein bij het betrokken verkeersaantrekkende gebouw zodanige bezwaren
oplevert, dat aan deze bezwaren doorslaggevende betekenis moet worden
gegeven ten opzichte van de belangen van derden.ARRS 28 augustus 1981, BR 1982, 53.-Het weigeren van een vrijstelling op grond van motieven die niet in verband
kunnen worden gebracht met genoemde belangen, is ongeoorloofd. Een
beslissing omtrent vrijstelling als bedoeld in artikel 258, lid 3, van de
bouwverordening moet zijn onderbouwd met onderzoek naar:a de te verwachten parkeerdruk (aantallen en aard bezoekers, piektijden,
soorten middelen vanvervoer);b de aanwezige parkeermogelijkheden (ook in een wijdere omgeving dan de
straat waaraan hetbouwperceel ligt).ARRS 21 januari 1982, AB 1982, 164; GS 6717; BR 1982, 505.-In het algemeen is het redelijk vrijstelling te verlenen krachtens artikel
258, lid 3, wanneer:a een te bouwen gebouw zich niet leent voor het daarop of daaronder
aanleggen van parkeerplaatsen, terwijl van een daarbij behorend terrein niet
of nauwelijks sprake is;b zonder vrijstelling het aan het gebouw geven van een functie die aan het
bestemmingsplan beantwoordt, moeilijk denkbaar is.ARRS 9 oktober 1981, A-3.0132 (1980).-Parkeerbehoeften kunnen niet op alle tijden en plaatsen onder alle
omstandigheden gelijkelijk worden beoordeeld. Daarom wordt van gemiddelden
uitgegaan. Aan de overheid is voor het vaststellen van deze gemiddelden
grote vrijheid gelaten. Afwijking van de gekozen gemiddelden is
redelijkerwijs alleen geboden, als de noodzaak daartoe uit de feiten blijkt.
De problematiek van het parkeren in stadscentra pleegt te worden aangepakt
in het geheel van voor stadscentra in te voeren verkeersreguleringen en
andere maatregele n. Daarbij behoeft niet voorop te staan dat voor alle
bezoekers van de stadscentra op koopavonden en zaterdagen te allen tijde en
zonder dat enige wachttijd in acht genomen moet worden, parkeerplaatsen
beschikbaar moeten zijn.ARRS 16 mei 1986, RO3.83.6416.Hoofdlijnen van de jurisprudentie op basis van de Woningwet 1991 en de
bouwverordening (MBV 1992)-De behoefte aan parkeergelegenheid vloeit voort uit de aard en oppervlakte
alsmede het aantalzitplaatsen van een inrichting. Pas bij de vrijstelling speelt de reeds
aanwezige parkeergelegenheid in de omgeving een rol.ABRS 21 maart 1994, R03.90.6357.-Het kan niet worden ontkend dat het regelen van parkeergelegenheid uit een
oogpunt van goede ruimtelijke ordening van belang is. Dit houdt echter niet
in dat het bestemmingsplan uit dien hoofde op gedetailleerde wijze de
parkeermogelijkheden zou dienen vast te leggen. De wegenverkeerswetgeving is
het meest ge‘igende instrument om het verkeer naar de minst bezwarende
parkeergelegenheid te verwijzen.Kroon 4 januari 1995, AB 1995, 337, m.nt. AWK.-Voor een reeds bestaand bedrijf moet bij de uitbreiding aansluiting worden
gezocht bij de nieuwe parkeernormen, deze zijn niet zonder meer van
toepassing. Het tekort aan parkeerplaatsen in de oude situatie mag niet
meegerekend worden. Van de uitbreiding kan wel de extra verkoopruimte, maar
niet de magazijnruimte meegerekend worden.ABRS 17 januari 1995, R03.91.1986.-Parkeernormen. Slechts rekening houden met de parkeerbehoefte die verband
houdt met uitbreiding van een kantoorgebouw.Burgemeester en wethouders van Deventer hebben bij besluit van 20 oktober
1997 aan de Stichting Thuiszorg Zuidwest Overijssel met toepassing van
artikel 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (de anticipatieprocedure)
vrijstelling en bouwvergunning verleend voor het verbouwen en uitbreiden van
een kantoorgebouw op het perceel Zwolseweg 180 te Deventer. Het bouwplan
voorziet in het plaatsen van drie extra verdiepingen, alsmede een dakopbouw,
op een gedeelte van dat gebouw. Appellanten hebben onder meer betoogd dat de
rechtbank heeft miskend dat niet is voldaan aan de parkeereis, welke
voortvloeit uit artikel 2.5.30 van de gemeentelijke bouwverordening. Zij
hebben in dit verband gesteld dat 20 van 77 parkeerplaatsen, waarover de
Stichting Thuiszorg na uitvoering van het bouwplan zal kunnen beschikken,
zijn gesitueerd op grond, waarop de bestemming ‘Spoorwegdoeleinden’ rust en
die derhalve daarvoor niet gebruikt mogen worden en dat van 5
parkeerplaatsen niet vaststaat dat ze langdurig beschikbaar zullen blijven.
De Afdeling overweegt dat appellanten door de door burgemeester en
wethouders voor het bepalen van de parkeerbehoefte gehanteerde normen en
uitgangspunten niet tekort zijn gedaan, nu daarbij niet slechts de
parkeerbehoefte die aan de uitbreiding verbonden is is betrokken, maar van
het gehele gebouw. Of de parkeerplaatsen op grond van de Nederlandse
Spoorwegen mogen worden meegerekend kan in het midden blijven, nu het aantal
beschikbare plaatsen ook zonder die toereikend is voor de vergunde
uitbreiding. Dat, zoals appellanten stellen, de beschikbaarheid van de op
het bestaande parkeerterrein bij Huize Corel gereserveerde parkeerplaatsen
slechts van korte duur is, hebben zij niet aannemelijk gemaakt.ABRS 20 april 2000, nr. H01.99.0617.-Parkeerbehoefte wordt bepaald door bestemming en aard pand.Bij besluit van 19 mei 1999 hebben burgemeester en wethouders van Ter Aar
vrijstelling en bouwvergunning verleend ten behoeve van de bouw van 21
appartementen (vijftien vrije sectorwoningen en zes huurwoningen). Wat de
bij de te bouwen woningen gesitueerde parkeerplaatsen betreft, hebben
appellanten betoogd dat het bouwplan in onvoldoende parkeerplaatsen
voorziet. De vergunde bouw voorziet in de realisering van 31
parkeerplaatsen. Het bouwpla n is gebaseerd op een parkeernorm van 1,3
parkeerplaats per vrije sector-woning (15 x 1,3) en van 1 parkeerplaats per
huurwoning (6 x 1), zodat - afgezien van de vijf extra parkeerplaatsen die
deels buiten het eigenlijke bouwperceel vallen – de bij de bouw betrokken
grond reeds voldoet aan de parkeernorm van totaal 26 parkeerplaatsen.
Daarbij is - overeenkomstig artikel 2.5.30 van de bouwverordening van de
gemeente Ter Aar - aansluiting gezocht bij de parkeercijfers en
parkeernormen van de Stichting CROW te Ede. Onder deze omstandigheden wordt,
gelet op artikel 2.5.30 van de bouwverordening, naar het oordeel van de
Afdeling in voldoende mate in de parkeerbehoefte voorzien. De stelling van
appellanten dat, gezien de krapte aan parkeerplaatsen bij de nabijgele gen
kerk, de aan te leggen parkeerplaatsen niet alle ten goede zullen komen aan
de toekomstige bewoners van de appartementen, leidt niet tot een ander
oordeel. De parkeerbehoefte van een pand wordt immers bepaald door vooral
bestemming en de aard van het pand zelve, niet door de omgeving. Voor zover
de vijf extra te realiseren parkeerplaatsen zijn gelegen op grond, waarvan
de gemeente geen eigenaar is, komt daaraan geen betekenis toe, reeds omdat
er niet aan behoeft te worden getwijfeld dat deze vijf parkeerplaatsen ook
daadwerkelijk zullen worden aangelegd.ABRS 26 september 2000, nr. 199903418/1.-Reikwijdte van de in artikel 2.5.30, eerste lid, neergelegde
(parkeer)eisBij besluit van 31 maart 1998 heeft het dagelijks bestuur van het stadsdeel
Amsterdam Zuid, thans stadsdeel Amsterdam Oud Zuid, van de gemeente
Amsterdam het advocatenkantoor Höcker, Rueb & Doeleman, onder oplegging
van een dwangsom, aangeschreven om binnen zes weken na de bekendmaking van
dat besluit het met het bestemmingsplan strijdige gebruik van de gronden
rond de panden Van Eeghenstraat 94-98 te Amsterdam als parkeerterrein te
staken. Voor zover Höcker, Rueb & Doeleman betogen dat niet (meer) kan
worden voldaan aan de in artikel 2.5.30, eerste lid, van de Bouwverordening
neergelegde eis omtrent het voorzien in parkeerruimte op eigen terrein,
overweegt de Afdeling dat dit artikel slechts in acht moet worden genomen
bij het bepalen van het (minimum) aantal parkeerplaatsen waarin dient te
worden voorzien bij de realisering van een gebouw met een welbepaalde
functie, ten behoeve waarvan een aanvraag bouwvergunning is ingediend. Er is
dan ook geen reden te oordelen dat appellant in het bepaalde in artikel
2.5.30, eerste lid, voornoemd, aanleiding had behoren te zien om af te zien
van handhavend optreden.ABRS 8 februari 2000, nr. 199900281/1, AB 2000, 219 m.nt. Nijmeijer en
Soppe.3 Financiële voorwaardenEen vrijstelling van de hoofdregel dat op eigen terrein in voldoende mate in
parkeergelegenheid wordt voorzien, leidt tot de vraag hoe de kosten van de
op openbaar terrein aangelegde parkeerplaatsen kunnen worden verhaald.De ARRS stelt in een uitspraak van 30 augustus 1985 (AB 1986, nr. 243, BR
1985, p. 911) dat in het algemeen moet worden aangenomen dat een
bestuursorgaan de mogelijkheid heeft door middel van een financiële
voorwaarde tot betaling van een tegemoetkoming of compensatie te
verplichten, zij het onder een aantal voorwaarden:a de voorwaarde dient een rechtstreekse bijdrage te leveren aan de
doelstelling van de wettelijke bepaling waarop de vergunning berust;b de vergunning moet in het algemeen belang nopen tot het opleggen van een
geldbedrag;c de stellige noodzaak om een financiële voorwaarde op te leggen, moet ook
hieruit blijken dat niet een andere, uit hoofde van rechtsbeschermingmeer
aanvaardbare mogelijkheid aanwezig is om een tegemoetkoming of compensatie
te verlangen.De Afdeling overwoog voorts dat bij de besluitvorming omtrent de financiële
compensatie moet worden afgewogen of bestaande wettelijke voorzieningen de
gemeente ten dienste staan, die voor de betrokkene meer waarborgen bieden of
die anderszins gunstiger zijn dan de onderhavige financiële voorwaarde. In
verband met de onderhavige zaak wees de Afdeling op de
parkeermetervoorziening en de baatbelasting.De Afdeling lijkt te twijfelen aan het recht van de gemeente op vergoeding
voor de aanleg van een parkeerplaats door middel van een financiële
voorwaarde aan de vrijstelling op grond van artikel 2.5.30. Algemene (en ook
recentere) jurisprudentie ten aanzien van kostenverhaal van openbare
voorzieningen doet vermoeden dat de twijfels van de Afdeling niet snel
zullen verdwijnen (Zie ook: ‘Kostenverhaal bij particuliere
grondexploitatie; verhaal van kosten van voorzieningen van openbaar nut via
de exploitatieverordening en via de verordening baatbelasting’, VNG, 1994.
Overigens is deze publicatie mede verschenen naar aanleiding van de
wijziging van de baatbelasting per 1 januari 1995; deze wijziging houdt in
dat de bouwgrondbelasting opgaat in de baatbelasting-nieuwe-stijl, waarmee
100% van de kosten van openbare voorzieningen kunnen worden verhaald.)Lid 2Dit lid geeft maatvoorschriften voor parkeervakken, omdat deze voorschriften
niet kunnen worden gemist bij het afdwingen van een correcte naleving van
lid 1. De verplichting in lid 1 om voldoende parkeerplaatsen op eigen
terrein aan te brengen zou immers gedeeltelijk kunnen worden ontdoken door
alleen parkeervakken met afmetingen voor het kleinste type personenauto te
maken. Ook het Bouwbesluit 1992 sprak in het - niet in werking getreden -
artikel 218, lid 1, over ‘parkeerplaatsen van voldoende afmetingen’. Het
Bouwbesluit 2003 laat regeling van het onderhavige onderwerp geheel over aan
bestemmingsplan en/of bouwverordening. Een bijkomende reden voor het opnemen
van maatvoorschriften voor parkeervakken is de wenselijkheid om de
afwijkende maatvoering vast te leggen van parkeerplaatsen voor
rolstoelgebruikers en stoklopers.Lid 3De onderhavige bepaling kan ertoe leiden dat een nieuw winkelcentrum wordt
voorzien van een zgn. expeditiehof, respectievelijk een nieuw fabrieksgebouw
van een laad- en losperron (met een op het fabrieksterrein gelegen,
bijbehorende opstelstrook voor vrachtauto’s).Lid 4, ad aDe mogelijkheid tot ontheffing van de eis in het eerste lid om een
parkeergelegenheid van voldoende omvang op eigen terrein of onder eigen dak
te maken is onder meer bedoeld voor bouwvergunningplichtige verbouwingen van
winkels e.d. in binnensteden. Eventueel kan laatstgenoemde ontheffing worden
verleend onder financiële voorwaarden. Zie hiervoor onder ‘Hoofdlijnen van
de jurisprudentie’, punt 3. Paragraaf 6 Voorschriften inzake brandveiligheidsinstallaties en
vluchtrouteaanduidingenDe toelichting op deze paragraaf vervalt. Dit houdt verband met de
inwerkingtreding per 1 november 2008 van het Besluit brandveilig gebruik
bouwwerken (‘gebruiksbesluit’).De bepalingen in de bouwverordening vervielen van rechtswege op het moment
van inwerkingtreding van het gebruiksbesluit omdat dit besluit hetzelfde
onderwerp regelt.Hieronder staan de diverse onderwerpen nog genoemd die in deze paragraaf
werden geregeld.Artikel 2.6.1 Beginsel inzake brandmeldinstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.2 Aanwezigheid van brandmeldinstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.3 Omvang van de bewaking door brandmeldinstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.4 Kwaliteit van brandmeldinstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.5 Beginsel inzake ontruimingsalarminstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.6 Aanwezigheid van ontruimingsalarminstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.7 Kwaliteit van ontruimingsalarminstallatiesDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.8 Beginsel inzake vluchtrouteaanduidingenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.9 Aanwezigheid van vluchtrouteaanduidingenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.10 Kwaliteit van vluchtrouteaanduidingenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.11 GelijkwaardigheidDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 2.6.12 Communicatiesysteem voor publieke
hulpverleningsdienstenDe toelichting op dit artikel vervalt.Paragraaf 7 Aansluitplicht op de nutsvoorzieningenArtikel 2.7.1 Eis tot aansluiting aan de waterleidingDe plicht tot aansluiting aan het distributienet van de waterleiding houdt
niet in dat het waterleidingbedrijf tot de levering van drinkwater verplicht
is en evenmin voor de aangeslotene de plicht tot het betrekken van
drinkwater. De plicht tot aansluiting aan het waterleidingnet houdt slechts
de verplichting in tot het doen treffen van de technische voorzieningen die
het betrekken van drinkwater mogelijk maken. Of water wordt geleverd, is
afhankelijk van een met het waterleidingbedrijf te sluiten contract. De
voorwaarden waaronder dit contract wordt gesloten, zijn veelal vervat in een
afzonderlijke verordening op de levering van drinkwater. In feite zal de
aansluiting ook veelal door het waterleidingbedrijf plaatsvinden en zullen
de aansluiting van de binnenhuisinstallatie aan het distributienet en de
levering van drinkwater vaak in hetzelfde contract zijn geregeld. Overigens
moet men zich realiseren dat het onderhavige voorschrift geen aansluiting op
het waterleidingnet verplicht stelt in geval een binnenhuisinstallatie voor
drinkwater - als bedoeld in het genoemde artikelnummer van het Bouwbesluit -
ontbreekt. Dit kan zich voordoen wanneer toepassing van de
gelijkwaardigheidbepaling van het Bouwbesluit ertoe leidt dat het aanbrengen
van een alternatieve voorziening voor het betrekken van drinkwater wordt
toegestaan. Voor de wijze van meten van de afstand tot de dichtst bij zijnde
leiding van het openbare distributienet, zie artikel 2.7.7. Artikel 2.7.2 Eis tot aansluiting aan het elektriciteitsnetDe plicht tot aansluiting aan het elektriciteitsnet betreft niet alleen een
kwestie van comfort, maar ook één van veiligheid, met name brandveiligheid.
Zie voorts de toelichting op artikel 2.7.1. Artikel 2.7.3 Eis tot aansluiting aan het aardgasnetLid 1 De niet-vantoepassingverklaring voor bejaardenwoningen houdt verband met de
kans op ongevallen. Lid 2, onder b Het verlenen van ontheffing is denkbaar voor koopwoningen, indien de
eigenaar-bewoner geen aardgas wenst te gebruiken. Dit in tegenstelling tot
hetgeen het geval kan zijn voor huurwoningen, indien de gemeenteraad
geschiktheid van de woning voor het stoken en koken op de meest economische
brandstof noodzakelijk acht. Lid 2, onder c Een ontheffing voor woningen die worden aangesloten op de stads-, wijk- of
blokverwarming, kan door burgemeester en wethouders worden geweigerd, indien
een gasaansluiting gewenst en mogelijk is in verband met het koken op
aardgas. Zie voorts de toelichting op artikel 2.7.1. Artikel 2.7.3A (facultatief) Eis tot aansluiting aan de publieke
voorziening voor verwarmingDit artikel uit de MBV is niet opgenomen in de Bouwverordening Hilversum
2009.Kostenoverwegingen van de initiatiefnemer van een bouwproject kunnen botsen
met de milieu-overwegingen van de gemeenteraad. In dat geval is een titel
gewenst om de aansluiting op een stads- of wijkverwarmingsnet te kunnen
afdwingen, ook al is er reeds voorzien in een aansluiting op het aardgasnet.
Artikel 2.7.4 Eis tot aansluiting aan de openbare rioleringHilversum heeft tekstalternatief 2 van de VNG overgenomen. Ter
informatie hier de gehele toelichting van de MBV van de VNG.Alternatief 1Algemeen De gemeentelijke zorgplicht voor de doelmatige inzameling en het doelmatig
transport van het afvalwater dat vrijkomt binnen de gemeentegrenzen, is
neergelegd in artikel 10.15 van de Wet milieubeheer. De Bouwverordening, het
Lozingenbesluit bodembescherming en de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren richten zich op de lozers van afvalwater. Hieronder volgt
een beknopte beschrijving van deze regelgeving. Voor een uitgebreidere
uiteenzetting verwijzen wij naar de Leidraad riolering, module aanpak
verspreide afvalwaterlozingen, Samsom H.D. Tjeenk Willink, Alphen aan den
Rijn (losbladig). Voor nieuwbouw is de aansluitplicht op de riolering
geregeld in artikel 2.7.4 van de MBV. Voor bestaande bouw is deze
aansluitplicht geregeld in artikel 5.3.4. Genoemde artikelen bieden, in
samenhang met de in artikel 40 van de Woningwet gegeven bouwvergunningplicht
en het herziene artikel 13 van de Woningwet, de mogelijkheid om de eigenaar
van een bouwwerk te verplichten om aan te sluiten op de riolering indien de
afstand tussen de openbare riolering en het dichtstbijzijnde deel van het
bouwwerk 40 meter of minder bedraagt. Het Lozingenbesluit bodembescherming
stelt regels voor het lozen van afvalwater in de bodem. Buiten bepaalde
afstanden tot de riolering (afhankelijk van de hoeveelheid afvalwater) staat
het Lozingenbesluit bodembescherming een individueel zuiveringssysteem toe.
De eisen voor het lozen vanuit individuele zuiveringssystemen in de bodem
staan vermeld in de Uitvoeringsregeling lozingenbesluit bodembescherming.
Deze eisen zijn nader uitgewerkt in de publicatie van het Ministerie van
VROM: Individuele behandeling van afvalwater bij verspreide bebouwing;
onderzoeksfase 4B: IBA-richtlijn (november 1991). Het lozen op
oppervlaktewater wordt door de waterkwaliteitsbeheerder gereguleerd op basis
van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Voor het lozen van
huishoudelijk afvalwater is op 1 maart 1997 het WVO-Lozingenbesluit
huishoudelijk afvalwater in werking getreden (Stb. 1997, 27). De systematiek
van dit lozingenbesluit is vergelijkbaar met het Lozingenbesluit
bodembescherming. Lid 1 In gemeenten met een zgn. gescheiden rioolstelsel dienen de afvoerleidingen
voor hemelwater op het desbetreffende, afzonderlijke riool te worden
aangesloten. Het is ook zeer wel denkbaar om het hemelwater, afkomstig van
de daken van zeer grote gebouwen en/of afkomstig van zeer grote terreinen,
niet op het openbare riool te lozen, maar op oppervlaktewater e.d. Voor
lozing op oppervlaktewater is echter een vergunning vereist op grond van
artikel 1, eerste lid, van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. De
aanvrager van de bouwvergunning kan de onder b genoemde uitzondering op de
aansluitplicht aan het gemeenteriool bovendien (laten) gebruiken om het
hemelwater op te slaan en in het kader van het duurzaam bouwen te
consumeren, waar drinkwater niet noodzakelijk is, zoals voor de
toiletspoeling, de wasmachine en het sproeien van de tuin. Zie bijvoorbeeld
in de losbladige uitgaven van het Nationaal pakket Duurzaam bouwen,
uitgegeven en regelmatig herzien door de Stichting Bouwresearch (SBR) te
Rotterdam, specificatieblad S 445. Lid 2, onder a Naast het geven van aanwijzigingen over plaats, hoogte en binnenmiddellijn
van de te realiseren aansluitleiding of aansluitleidingen is het
gemeentelijk bouwtoezicht op grond van het onderhavige voorschrift bevoegd: om te verbieden dat een hemelwaterafvoer op een druk- of
vacuümriolering wordt aangesloten; om te verplichten dat afzonderlijke aansluitingen worden
gerealiseerd voor enerzijds de hemelwaterafvoer en anderzijds de
vuil-waterafvoer, indien in het desbetreffende deel van de gemeente
een gescheiden gemeentelijk rioolstelsel aanwezig is. Lid 2, onder b Voor gebouwen met souterrains of kelders waarin zich sanitaire toestellen
bevinden, is het noodzakelijk dat het afvalwater door middel van een
rioolwaterpomp op het riool wordt geloosd. In sommige gevallen dienen dan
tevens voorzieningen tegen het terugvloeien van afvalwater te worden
getroffen, waarbij moet worden bedacht dat een terugslagklep wegens de
mogelijkheid van aangroeiing meestal een onvoldoende voorziening is. Lid 3 Ingevolge de Wet milieubeheer, laatst gewijzigd per 1 maart 1996, geldt als
hoofdregel dat het verboden is om afvalwater op een openbaar riool te lozen.
Uitzonderingen gelden voor: afvloeiend hemelwater;huishoudelijk afvalwater dat afkomstig is van normaal huishoudelijk
gebruik;bedrijfsafvalwater dat naar zijn aard overeenkomt met huishoudelijk
afvalwater en dat afkomstig is van normaal huishoudelijk
gebruik.Voor lozingen die niet onder deze uitzonderingen vallen, gelden
standaardvoorschriften krachtens de Wet milieubeheer of een
vergunningsvereiste op grond van die wet. Indien zelfs afscheiding,
verdunning, voorzuivering, koeling of dergelijke niet tot het gewenste
resultaat leiden, of de af te voeren hoeveelheden zo groot zijn dat
verstoring van de goede werking van de openbare riolering of de
zuiveringsinstallatie te verwachten is, kan worden geëist dat op andere
wijze wordt geloosd dan op het openbaar riool. In het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer is bepaald wat het bevoegd gezag is ten
aanzien van de geldende of te stellen lozingsvoorschriften. In het algemeen
zijn dit voor de complexe categorie'n bedrijven niet langer burgemeester en
wethouders, zoals tot 1 maart 1996 het geval was onder de werking van de
toenmalige gemeentelijke lozingsverordeningen riolering. Lid 4, onder a Voor lozing op oppervlaktewater is een vergunning of melding vereist op
grond van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Lid 4, onder b Indien bij een agrarisch bedrijf waar men de afvalstoffen voor
bedrijfsdoeleinden kan gebruiken, een voldoende ruime gier- of beerput wordt
gemaakt, kunnen burgemeester en wethouders ontheffing van de verplichting
tot aansluiting aan het openbare riool verlenen. Alternatief 2Lid 1 Voor de voorzieningen ter lozing van het hemelwater van het bouwwerk en het
terrein, zie artikel 2.7.5, alternatief 2. Leden 2 tot en met 4 Zie in alternatief 1 dezelfde lidnummers.Hoofdlijnen van de jurisprudentie m.b.t. artikel 2.7.4De voorbeelden die hieronder worden gegeven van de jurisprudentie
zijn na de vermelding in de vorige bouwverordening, daterend uit 2006,
overigens niet bijgewerkt met actuele jurisprudentie en kunnen daarom
zijn verouderd.Artikel 2.7.4 Hoofdlijnen van de jurisprudentie op basis van de
Woningwet 1962 en de bouwverordening (MBV 1965)Een eventuele verplichting voor de gemeente op grond van artikel
240, eerste lid, van de bouwverordening (= artikel 2.7.4 in de MBV
1992) laat onverlet dat de wetgever - blijkens artikel 274 van de
gemeentewet en artikel 42, tweede lid, van de Wet op de Ruimtelijke
Ordening - in beginsel aanvaardbaar heeft geacht dat een gemeente
privaatrechtelijke middelen hanteert ter verkrijging van een
bijdrage in de kosten van voorzieningen van openbaar nut, zoals de
aanleg van riolering. Pres. Rb. Utrecht 13 augustus 1985.Beslissingen ten aanzien van het beheer en onderhoud van openbare
riolering hebben een publiekrechtelijk karakter en worden derhalve
door de Afdeling rechtspraak als beschikkingen getoetst. De gemeente
is niet verplicht om in geval van wateroverlast voorzieningen te
treffen die het terugstromen van rioolwater in lager gelegen
woningen voorkomen, nu die woningen van latere datum zijn dan het
riool.ARRS 2 maart 1988, RO3.86.2877.Hoofdlijnen van de jurisprudentie op basis van de Woningwet 1991 en de
bouwverordening (MBV 1992)-Het standpunt dat de historische lozingsvergunning krachtens artikel 31 WVO
een aan het gestelde in artikel 91 Bouwbesluit gelijkwaardige voorziening is
als bedoeld in artikel 99 van dit besluit, kan niet anders worden begrepen
dan dat de aanwezigheid van een rioleringsstelsel dat op het openbaar riool
moet worden aangesloten voor dit pand niet is vereist zolang door het
Hoogheemraadschap die lozingsvergunning niet is ingetrokken. Nu voor dit
pand de aansluiting aan de gemeentelijke riolering niet is vereist, is het
bepaalde in artikel 5.3.4, eerste lid, van de (Model-)bouwverordening voor
eisers niet van betekenis en heeft verweerder ten onrechte de
bestuursdwangaanschrijving doen gronden op laatstgenoemde bepaling.Rb. Den Haag 1 november 1995, 94/12569 GEMWT.Artikel 2.7.5 Aansluiting anders dan aan de openbare rioleringDeze toelichting behoort bij het door Hilversum overgenomen
tekstalternatief 2 van de VNGLid 2, onder b De voorgeschreven verplichting om het hemelwater niet op traditionele wijze
af te voeren naar het gemeenteriool of naar oppervlaktewater, maar naar een
op het eigen erf of terrein aan te leggen opvang- en bezinkingsvoorziening,
berust op milieuhygiënische overwegingen ('duurzaam bouwen'). Hiermee wordt
beoogd om het hemelwater aan de bodem toe te voegen om op deze wijze zo veel
mogelijk bij te dragen aan de instandhouding van het grondwaterpeil en het
tegengaan van verdroging van het milieu. Afhankelijk van de grootte van het
erf en de bodemgesteldheid ter plaatse kan bedoelde infiltratievoorziening
bestaan uit een in de grond aangebrachte infiltratieput, een drainage, een
grindbak, een bezinkingsvijver of een daarmee gelijk te stellen voorziening.
Richtlijnen voor dergelijke voorzieningen kunnen worden ontleend aan
ISSO-publicatie nr. 70-1, Hemelwater binnen de perceelsgrens - Ontwerp en
uitvoering van voorzieningen ten behoeve van opvang, gebruik en infiltratie
van hemelwater binnen de perceelsgrens, uitgave Stichting Bouwresearch
(SBR), Rotterdam, september 2000 (telefoon 010-2065959). De aanvrager van de
bouwvergunning dient van tevoren te (laten) onderzoeken welke van de
genoemde infiltratievoorzieningen, gelet op de ter plaatse aanwezige
bodemgesteldheid en grondwaterstand, voor zijn bouwplan geschikt is. Bij het
ontwikkelen van een bestemmingsplan of grootschalig bouwproject zal een
dergelijk onderzoek in de praktijk reeds in het kader van het vooronderzoek
door de projectontwikkelaar zijn verricht en/of kunnen de uitkomsten van
gemeentewege beschikbaar worden gesteld. Lid 3, onder b Om verzakking van de te stichten of reeds aanwezige bouwwerken, alsmede
wateroverlast voor de belendende percelen te voorkomen moet de
infiltratievoorziening voor hemelwater zodanig op het eigen erf kunnen
worden gesitueerd dat voldoende afstand tot genoemde bouwwerken en de
perceelgrenzen in acht wordt genomen. Die afstand is geen vast gegeven, maar
hangt af van de hoeveelheid te lozen hemelwater in relatie tot de aard van
de infiltratievoorziening en de bodemgesteldheid ter plaatse. Op grond van
de terzake overgelegde of bij de gemeente aanwezige gegevens kunnen
burgemeester en wethouders dan ook ontheffing verlenen van de verplichting
tot het aanbrengen van een infiltratievoorziening, indien de
bodemgesteldheid, de grondwaterafvoer en/of de geringe afmetingen van het
erf daartoe aanleiding geven. Bij de keuze van een meer traditionele wijze
van hemelwaterafvoer is overigens van belang dat terwille van een goede
werking van een rottingsput (septic tank) daarop geen afvoerleidingen voor
hemelwater mogen worden aangesloten. Artikel 2.7.6 Kwaliteit en dimensionering van buitenriolering op erven
en terreinenLid 3 In (delen van) gemeenten waar het afvalwater door middel van een
gemeentelijk rioolstelsel naar een rioolwaterzuiveringsinstallatie wordt
afgevoerd, moet er - met het oog op het in goede staat houden van dat
rioolstelsel en de goede werking van de zuiveringsinstallatie - op worden
toegezien dat er in de huisaansluitleidingen geen beerputten, rottingputten
e.d. voorkomen. Lid 4 Zie voor een concretisering van de onderhavige eisen de Nederlandse
praktijkrichtlijn NPR 3218 'Buitenriolering onder vrij verval - Aanleg en
onderhoud' die in 1984 bij het Nederlands Normalisatie-instituut (NNI) is
verschenen. Hoewel de Nederlandse norm NEN 3215, uitgave 1997,
'Binnenriolering in woningen en woongebouwen - Eisen en bepalingsmethoden'
formeel slechts toepasbaar is op binnenshuis gelegen afvoerleidingen, zal
het duidelijk zijn dat de dimensionering van enerzijds de grondleiding
binnenshuis en anderzijds de daarop aansluitende huisaansluitleiding op het
eigen erf buitenshuis gelijk moet zijn. Hetzelfde geldt mutatis mutandis
voor de 'huis'-aansluitleidingen van niet tot bewoning bestemde gebouwen. Lid 5 De dimensionering volgens lid 4 kan tot een grotere diameter van de
huisaansluitleiding ter plaatse van de aansluiting op het gemeentelijk
rioolstelsel leiden dan het minimum van 125 mm dat in het onderhavige lid is
voorgeschreven. Lid 6 Of de rioleringsmaterialen voldoen aan de kwaliteitseisen uit de genoemde
NEN-normen, blijkt in het algemeen uit de levering onder KOMO-keurmerk met
overlegging van een KOMO-certificaat. Uiteraard zijn in Europees verband
daarmee vergelijkbare keurmerken en certificaten ook acceptabel. 3 De melding. vervallen Artikel 3.1 De wijze van melden vervallen Artikel 3.2 Welstandscriteria vervallen 4 Plichten tijdens en bij voltooiing van de bouw en bij ingebruikneming
van een bouwwerkAlgemeenDit hoofdstuk bevat een serie uiteenlopende plichten die in tegenstelling
tot de voorgaande hoofdstukken geen betrekking hebben op de
vergunning(procedure), maar uitsluitend op de fasen van bouwen, voltooien en
in gebruik nemen van een bouwwerk. De artikelen 4.6 tot en met 4.11 en 4.13
en 4.15 hebben betrekking op alle bouwactiviteiten, dus zowel vergunningvrij
als vergunningplichtig. Vanaf 1 april 2007 is artikel 7b Woningwet van
kracht, waarin verplichtingen in de vorm van algemene verbodsbepalingen zijn
opgenomen met betrekking tot de voorschriften uit de bouwverordening die van
toepassing zijn op onder meer het bouwen en het gebruik van een bouwwerk,
standplaats of een open erf of terrein. Bovendien verbiedt het herziene
artikel 40, eerste lid Woningwet zowel het bouwen zonder of in afwijking van
een verleende bouwvergunning (sub a), als het in stand laten van een
bouwwerk of deel daarvan dat gebouwd is zonder of in afwijking van een
verleende bouwvergunning (sub b). Als gevolg van de gewijzigde systematiek
van de Woningwet is een verbod tot ingebruikneming zoals tot en met de 11e
serie wijzigingen opgenomen was in artikel 4.14 van de Model-bouwverordening
niet langer noodzakelijk. Op grond van artikel 7b juncto artikel 40, eerste
lid Woningwet kunnen burgemeester en wethouders indien nodig het gebruik van
het voltooide bouwwerk beletten. Het verbod leidt in geval van niet-naleving
van de voorschriften van de bouwverordening tot een overtreding waartegen
direct handhavend kan worden opgetreden. Overtreding van een verbod van
artikel 7b Woningwet is per 1 april 2007 strafbaar gesteld in artikel 1a,
onder 2, van de Wet op de economische delicten (WED). Structuur van de voorschriften Het merendeel van de voorschriften
in dit hoofdstuk betreft preventieve handelingen of het nalaten van
handelingen teneinde (tijdige) controle door het bouwtoezicht of anderen
mogelijk te maken. Dit betreft de artikelen 4.1 tot en met 4.6 en 4.13.
Andere bepalingen van dit hoofdstuk zijn gericht op het voorkomen van
nadelige effecten van het bouwen op de omgeving (bijv. veiligheid,
grondwaterstand, hinder, afscheiding bouwterrein) in casu de artikelen 4.7
tot en met 4.10. Artikel 4.11 tenslotte is specifiek gericht op het
bouwafval. Een goede afronding van de bouwfase wordt beoogd met artikel 4.12
over de gereedmelding van een bouwwerk. De ingebruikneming van een bouwwerk
wordt sinds 1 april 2007 geregeld in artikel 7b Woningwet. De
veiligheidsvoorschriften - de artikelen 4.8 tot en met 4.10 - gelden
ingevolge artikel 8.3.1 eveneens voor het slopen en het sloopterrein. Handhaving van de voorschriften De voorschriften uit dit
hoofdstuk zijn per 1 april 2007 op grond van artikel 7b van de Woningwet
rechtstreeks werkende bepalingen. Zie ook de algemene toelichting bij
Hoofdstuk 11. Het niet verrichten van opmetingen, ontgravingen enz. als
bedoeld in artikel 4.6 kan grond zijn voor het toepassen van bestuursdwang.
Criteria voor veiligheid en hinder gelden steeds voor de omgeving. Deze
bepalingen hebben geen betrekking op de arbeidsomstandigheden. Daarvoor
gelden andere regels en met de handhaving daarvan is de Arbeidsinspectie
belast. Artikel 4.1 Intrekking bouwvergunning bij niet-tijdige start of
tussentijdse staking van bouwwerkzaamhedenDe gronden waarop een bouwvergunning kan worden ingetrokken staan limitatief
in artikel 59 van de Woningwet. De intrekkingsgronden zijn vanaf 1 januari
2003 in de Woningwet uitgebreid. In verband met het Besluit
indieningsvereisten en het gewijzigde artikel 56 Woningwet kan een
bouwvergunning tevens worden ingetrokken indien voorgeschreven gegevens niet
tijdig zijn overgelegd nadat de bouwvergunning is verleend. Voorts kan een
bouwvergunning gedeeltelijk worden ingetrokken. Indien bijvoorbeeld
onvolledige gegevens zijn verstrekt, kan het zo zijn dat slechts een
gedeeltelijke intrekking van de bouwvergunning op haar plaats is. Bovendien
is toegevoegd dat de bouwvergunning kan worden ingetrokken op verzoek van de
vergunninghouder; iets wat trouwens in de praktijk al gebruikelijk was
(bijvoorbeeld ten behoeve van eventuele gedeeltelijke restitutie van leges).
Van belang is voorts dat in het zesde lid onder b van het nieuwe artikel 56a
van de Woningwet een aanvullende intrekkingsgrond is opgenomen. De termijn
van 26 weken is gelijk aan die van de MBV 1965. De uit jurisprudentie
voortkomende plicht om de vergunninghouder te horen alvorens wordt besloten
tot intrekking van een vergunning is nu als voorschrift vastgelegd in
artikel 4:8 Awb. Het intrekken van een begunstigende beschikking zoals een
bouwver-gunning dient omgeven te zijn met de nodige waarborgen ter
bescherming van de rechtszekerheid van de houder der vergunning. Binnen
afzienbare tijd wordt artikel 59 van de Woningwet gewijzigd teneinde het
mogelijk te maken de bouwvergunning in te trekken naar aanleiding van een
integriteitsbeoordeling Wet BIBOB. Artikel 4.2 Op het bouwterrein verplicht aanwezige bescheiden
Hoewel de instantie die toeziet op de naleving van verleende vergunningen en
ontheffingen, op de hoogte kan zijn van de inhoud van deze bescheiden is
toch de plicht opgenomen om op het bouwterrein deze bescheiden aanwezig te
hebben en op verzoek aan het bouwtoezicht ter inzage te geven. Het verplicht
aanwezig zijn van deze bescheiden voorkomt discussie over wat in die
bescheiden is voorgeschreven de tekst is immers voorhanden en voorkomt dat
de uitvoerder op het bouwterrein zegt de inhoud van de bescheiden niet te
kennen. Sub a Onder het begrip 'bouwvergunning' in de zin van dit artikel vallen tevens de
bij de verlening teruggegeven bouwtekeningen, berekeningen e.d., die niet
strijdig zijn bevonden met de voorschriften en dus moeten worden gehanteerd
bij de bouwwerkzaamheden. Sub b Deze vergunningen en ontheffingen zijn hier slechts bedoeld voor zover deze
bouwkundige consequenties hebben. Deze vergunningen en vrijstellingen kunnen
betrekking hebben op bij voorbeeld een aanlegvergunning of op beschikkingen
van de rijks- of provinciale overheid. Sub d Het aanwezig hebben van een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet, dan wel
een besluit tot toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder
dwangsom is nodig, omdat voor bouwen op grond van voornoemde besluiten geen
bouwvergunning is vereist krachtens artikel 43, eerste lid, letter a van de
Woningwet. Wanneer bouwen en (gedeeltelijk) slopen samengaan moet ingevolge
artikel 8.3.2 ook de sloopvergunning op het bouw- en sloopterrein aanwezig
zijn. Sub e Zie de toelichting op artikel 8.3.2 lid 2Artikel 4.3 Wijzigingen in gegevens bouwregistratie Vervallen.
Artikel 4.4 Het uitzetten van de bouwDe woorden 'voor zover nodig' zijn opgenomen, omdat er ook gevallen
voorkomen, waarin geen behoefte bestaat aan het aangeven van de rooilijnen,
bij voorbeeld bij een verbouwing. Artikel 4.5 Kennisgeving aan het bouwtoezicht van start van (onderdelen
van) de bouwwerkzaamhedenDe strekking van dit artikel is het bouwtoezicht gelegenheid te geven tot
tijdige controle. Lid 1, sub a Indien ontgravingwerkzaamheden worden aangekondigd verdient het
aanbeveling het regionale Kabels- en leidingeninformatiecentrum (KLIC) in te
lichten ter voorkoming van schade aan leidingen. Lid 3 In het kader van de terugdringing van administratieve lasten wordt
geadviseerd terughoudend gebruik te maken van de schriftelijke melding door
vergunninghouder en deze melding telefonisch of digitaal (e-mail) te
verlangen. Artikel 4.6 Opmetingen, ontgravingen, opbrekingen en
onderzoekingen Dit artikel heeft voornamelijk betrekking op
gevallen waarin het bouwtoezicht vermoedt, dat ondeugdelijke constructies of
materialen aan het oog zijn onttrokken of ondeugdelijk zijn verwerkt. In het
algemeen zullen de kosten van de hier bedoelde werkzaamheden, die de bouwer
verplicht is te verrichten of te doen verrichten, voor diens rekening komen.
Degene die bouwt heeft het immers zelf in de hand om voor de aanvang van
bepaalde werkzaamheden tijdig het bouwtoezicht te informeren en overigens
conform de vergunning, het Bouwbesluit en de bouwverordening te werken.
Specifieke controlewerkzaamheden buiten dit artikel om komen voor rekening
van de controlerende instantie, c.q. de gemeente. Dit artikel geldt als
aanvulling op de algemene bevoegdheid tot het verrichten van onderzoek,
opneming en monsterneming van artikel 5:18 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb). Pas wanneer de Awb onvoldoende houvast biedt om bijvoorbeeld
bouwkundige constructies op of open te breken, wordt dit artikel van de
bouwverordening toegepast. Artikel 4.7 Bemalen van bouwputtenHet belang dat hier wordt gediend is de veiligheid van bouwwerken. Dit is
een publiekrechtelijk belang. Dit artikel ziet niet op eventuele schade in
privaatrechtelijke zin. De redactie van dit artikel is in vergelijking met
de MBV 1965 enigszins aangepast, doch dit betreft geen verandering in de
bedoeling van dit artikel, noch een trendbreuk in het beleid. De hoeveelheid
aan de bodem te onttrekken water is hier doorslaggevend. Indien de
onttrekking zodanige vormen aanneemt, dat ook andere belangen dan de in dit
artikel genoemde kunnen worden geschaad, zal daarop met behulp van andere,
niet in deze verordening neergelegde bepalingen moeten worden toegezien.
Gedacht kan worden aan een waterwingebied. Onder de hierboven bedoelde
andere bepalingen kan met name worden verstaan: zowel voor het mogen bemalen
van een bouwput als voor het mogen lozen van het aldus opgepompte grondwater
is een vergunning vereist. De grondslag voor de vergunning voor het bemalen
van een bouwput c.q. het onttrekken van grondwater staat in de Grondwaterwet
en de provinciale grondwaterverordeningen. Laatstgenoemde verordeningen
bevatten overigens in het algemeen een uitzondering op het
vergunningvereiste voor het kortstondig droog houden van een bouwput, mits
nader in die verordeningen omschreven beperkte hoeveelheden grondwater
worden onttrokken. De lozing van het opgepompte water kan aan een
vergunningsvereiste of standaardvoorschriften zijn gebonden ingevolge de Wet
milieubeheer of de Wet verontreiniging oppervlaktewateren. Artikel 4.8 Veiligheid op het bouwterreinHet onderhavige voorschrift betreft niet de veiligheid van de werknemers op
de bouwplaats, want deze valt onder de Arbowet (Arbeidsinspectie), maar de
veiligheid van voorbijgangers en belendingen. Lid 1 De in dit lid bedoelde veiligheidsmaatregelen omvatten mede de maatregelen,
die bij voorbeeld moeten worden genomen bij het oprichten en strijken van
een heistelling, het transport van bouwmaterialen boven de weg, de afdamming
van bouwputten, het zandstralen en het uitvoeren van stutwerk. Wat betreft
de veiligheid van elektrische installaties op bouwwerken, zie NEN 1010. De
controle op de naleving van laatstgenoemde eisen berust bij de
Arbeidsinspectie en bij het elektriciteitsbedrijf. Tot de achtste serie
wijzigingen waren de indieningsvereisten behorende bij een aanvraag om
bouwvergunning, waaronder een bouwveiligheidsplan, opgenomen in artikel
2.1.6, eerste lid, MBV. Sinds 1 januari 2003 bevat artikel 1.2.5 van de
bijlage bij het Besluit indieningsvereisten regels over het indienen van een
bouwveiligheidsplan. Of er bij een bouwvergunning een bouwveiligheidsplan
moet zijn en aan welke eisen dat plan moet voldoen, is geregeld in het
onderhavige artikel van de MBV. Voorzover de te nemen maatregelen in het
bouwveiligheidsplan afwijken van de voorschriften in dit artikel, gaan de
bepalingen van het bouwveiligheidsplan voor. Leden 2 en 3 Aan deze bepaling kan worden geacht te zijn voldaan wanneer de
schakelapparatuur zich bevindt in een kastje of een andere ruimte dat (die)
gedurende de bedoelde tijdsperioden op deugdelijke wijze is afgesloten.
Artikel 4.9 Afscheiding van het bouwterreinHet afscheiden van een bouwterrein dient ertoe onbevoegden van het terrein
te weren en te voorkomen dat mensen - en vooral spelende kinderen - op een
bouwterrein een ongeval overkomt. Dit motief geldt ook voor de eis in het
derde lid, dat een niet afgescheiden bouwterrein moet worden bewaakt, tenzij
het bouwtoezicht dit niet nodig oordeelt. Ook over de vorm van de bewaking:
permanent aanwezig zijn of surveillance door een bewakingsdienst, beslist
het bouwtoezicht. In de regel vindt overleg plaats met de bouwer. De
verkeersveiligheid dient krachtens het tweede lid voldoende te zijn
gewaarborgd. Artikel 4.10 Veiligheid van hulpmiddelen en het voorkomen van
hinderDe bepaling beoogt de veiligheid te verhogen en schade en ernstige hinder
voor de omgeving te voorkomen. Zie onder 'handhaving van de voorschriften',
in het algemene gedeelte van de toelichting op dit hoofdstuk, hetgeen is
gesteld ten aanzien van de arbeidsomstandigheden. Artikel 4.11 BouwafvalAlgemeen Dit artikel regelt hoe moet worden omgegaan met bouwafval. De Woningwet eist
geen regeling omtrent het bouwafval, maar laat wel toe dat de
bouwverordening dit regelt. Hoofdstuk 8 gaat over het sloopafval.
Uitgangspunt voor het verplicht stellen van het op de bouwplaats scheiden
van afvalstoffen in fracties is dat een afvalstof in hogere regelgeving als
gevaarlijk is gekwalificeerd en uit hoofde van een doelmatige verwijdering
bij de bron moet worden gescheiden, dan wel dat een afvalstof slechts voor
hergebruik geschikt is, indien deze schoon blijft en niet vermengd wordt met
ander afval. a Gevaarlijke afvalstoffen Gevaarlijke afvalstoffen moeten krachtens wettelijk voorschrift apart worden
gehouden. Een anti-mengclausule in in het derde lid van artikel 4 van de
Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL; zie hierna ook bij de
toelichting op lid 1), verbiedt het mengen van gevaarlijk afval met ander
afval (zgn. verdunnen). Eenmaal gescheiden afvalstoffen dienen ook daarna
gescheiden te blijven. Daartoe verplicht de Regeling scheiden en gescheiden
houden die is gebaseerd op de Wet milieubeheer. De doe-het-zelver kan
geringe hoeveelheden gevaarlijk (chemisch) afval thuis in de chemobox doen
en op deze wijze gescheiden afvoeren via de van gemeentewege georganiseerde
inzameling van klein chemisch afval van huishoudens. b en c Glaswol en steenwol Glaswol en steenwol (minerale wol) worden door of vanwege de leverancier
ingezameld. Steenwolresten worden verzameld in een zogeheten 'big bag' (een
stevige zak met een inhoud van 1 m3) of een zak van 200 liter. De ondergrens
van 1 m3 per bouwproject is ingesteld om geen onevenredige kosten te
veroorzaken. Onder het begrip 'bouwproject' wordt verstaan het geheel van
bouwwerkzaamheden waarvoor een en dezelfde bouwvergunning is verleend.
Glaswol komt niet in grote hoeveelheden vrij bij de bouw, zodat de plicht
tot scheiden slechts bij grotere isolatiewerkzaamheden effectief zal zijn. d Overig afval Voor het overige bouwafval blijkt er een financiële impuls aanwezig die
bewerkstelligt dat een scheiding in afzonderlijke fracties plaatsvindt. De
onderhavige overige afvalstoffen moeten worden afgevoerd naar een inrichting
die op grond van de milieuwetgeving bevoegd is om deze stoffen in ontvangst
te nemen. Wanneer is iets afval? Zodra op een bouwplaats materialen of
stoffen worden gedeponeerd in een afvalbak is er sprake van bouwafval.
Restanten van materialen en stoffen die apart worden gelegd om later nog te
kunnen gebruiken zijn dus (nog) geen afval. Acceptatievoorwaarden en
marktwerking De verplicht uit het bouwafval op de bouwplaats te scheiden fracties gelden
als ondergrens. Het staat degene die bouwt dus vrij een verdergaande
scheiding toe te passen. De marktpartijen opdrachtgever en aannemer zullen
veelal op basis van economische motieven besluiten tot een verdergaande
scheiding. Hierbij zullen prijzen worden vergeleken en zal bij een
verdergaande scheiding dikwijls een gunstiger prijs- en kostenverhouding
gelden. Indien een verdergaande scheiding plaatsvindt, geldt onverkort het
voorschrift dat moet worden afgevoerd naar een bewerkingsinrichting die
bevoegd is deze afvalstoffen te ontvangen. De fractie overig afval moet in
het algemeen worden afgevoerd naar een sorteerinrichting. Als
sorteerinrichting worden ter zake ook verstaan inrichtingen onder de naam
overslagbedrijf of gemeentelijke milieustraat. Voorwaarde is dat het
overslagbedrijf c.q. de milieustraat op grond van zijn vergunning bevoegd is
tot ontvangst van de afvalstoffen. Niet alle overslagbedrijven c.q.
milieustraten zijn bevoegd tot ontvangst van bedrijfsafvalstoffen. Om de
marktpartijen niet voor de voeten te lopen is afgezien van een zeer
gedetailleerde regelgeving. Tevens zou de effectiviteit van de regeling in
het gedrang komen, wanneer in de voorschriften andere verplichtingen zouden
worden opgelegd dan die voortvloeien uit de acceptatievoorwaarden van de
ontvanger (bewerker, sorteerder, inzamelaar enz.). Het verdient dan ook
aanbeveling om nauwkeurig kennis te nemen van de acceptatie-eisen en de
eventuele veranderingen daarin. Afvoeren en overdragen van bouwafval De formulering 'gescheiden houden op de bouwplaats' heeft vooral ten doel om
het mengen van reeds uitgesorteerde fracties bij het gereed maken voor
transport vanaf het werk te verbieden. Voor een wijze van vervoer die
bevorderlijk is voor het hergebruik van materialen, geldt andere wetgeving
dan de bouwverordening, waarbij met name te denken valt aan de provinciale
milieuverordening. Uit dien hoofde moet het bouwafval worden afgevoerd naar
een bewerkings- of verwerkingsinrichting, respectievelijk een inzamelaar die
op grond van de Wet milieubeheer bevoegd is deze afvalstoffen te ontvangen.
De afvoer naar een stortplaats gebeurt doorgaans niet rechtstreeks vanaf de
bouwplaats. Het Besluit stortverbod afvalstoffen bevat namelijk sinds 1
april 1997 een stortverbod voor herbruikbaar bouw- en sloopafval.
Particulieren die geringe hoeveelheden bouw- en sloopafval zelf wegbrengen,
kunnen terecht bij sorteerbedrijven en gemeentelijke milieustraten, veelal
ook op zaterdagmorgen. Volledigheidshalve zij opgemerkt dat het stortverbod
niet geldt voor asbest, waarvoor juist een stortplicht geldt. Asbest is in
het onderhavige artikel over bouwafval niet genoemd, omdat het als
bouwmateriaal niet meer is toegelaten. Terugleveren aan de leverancier of fabrikant Er zijn enkele bouwstoffen waarvan het restant/afval wordt teruggeleverd aan
de fabrikant c.q. de leverancier. Voor deze situatie geldt een uitzondering
op de regel dat op de bouwplaats gescheiden fracties naar een
bewerkingsinrichting of anders naar een sorteerinrichting moeten worden
afgevoerd. Rechtstreekse retourlevering waarbij het product dient als
grondstof voor nieuwe producten wordt zinvol geacht. Sorteerinrichting Afvoeren van ongesorteerd bouwafval, de zogeheten fractie overig afval, is -
voorzover het uit meer dan één afvalstof bestaat - alleen toegestaan naar
een sorteerinrichting, die bevoegd is de desbetreffende afvalstoffen
ongesorteerd te ontvangen. Een sorteerbedrijf dient zich in het algemeen
naast de beoordelingsrichtlijn voor de certificering van sorteerbedrijven te
houden aan de Regeling niet-herbruikbaar bouw- en sloopafval (Stcrt. 31, 13
februari 1996). Hierin worden de volgende afvalstromen aangeduid als
herbruikbaar: harde steenachtige materialen, ferro en non-ferro metalen,
massief niet-verduurzaamd hout, papier/karton, LDPE-folie,
kunststofgevelelementen of delen daarvan en kunststofleidingbuizen. Voor
deze stromen ligt uitsortering voor de hand, hetzij aan de bron, hetzij
achteraf in een sorteerinrichting. Voor papier/karton en kunststoffen is de
mogelijkheid van uitsorteren bij een sorteerbedrijf volledig operationeel.
Voor de retourname van reststoffen van gipsblokken en gipskartonplaten heeft
de Nederlandse Branchevereniging voor Gips (NBVG) in samenwerking met de
gipsproducenten een systeem scheiden en schoon afvoeren ontwikkeld. Voor
steenwol is deze mogelijkheid enigszins operationeel en voor EPS
('piepschuim') en gipsblokken nog niet, vanwege het nietoperationeel zijn
van een retoursysteem (stand van zaken medio 1997). Overigens geldt voor
zowel steenwol als EPS dat zij meestal slechts in geringe mate in bouwafval
voorkomen. Voor diverse specifieke kunststofafvalstromen zijn
bewerkingssystemen ontwikkeld. Bij de aflevering aan bouwbedrijven kunnen
transporteurs van aangeschafte bouwmaterialen de inname aanbieden van LDPE
en LDPE-folie. Via de Stichting KNAPZAK nemen enkele kunststofverwerkers
deze kunststoffen zowel van transporteurs als van sorteerbedrijven in voor
reclycing. De thermoplasten PVC, PE en PP (buismaterialen) kunnen door
sorteerbedrijven voor verwerking worden aangeboden aan twee leden van de
Vereniging van Kunststofleidingsystemen (FKS) te Amsterdam. Voor kunststof
gevelelementen kunnen sorteerbedrijven gebruik maken van het
recyclingsysteem van de Stichting Recycling VKG te Zoetermeer. Een
verwerkingssysteem voor kitkokers, verfverpakking en snoerband
(PP-materialen) is operationeel bij B & R Recycling BV te Middelharnis.
Mee terugnemen naar de werf Uitdrukkelijk is bepaald dat degene die
bedrijfsmatig bouwwerkzaamheden verricht, de aannemer, een geringe
hoeveelheid bouwafval mee terug mag nemen naar zijn bedrijf voor tijdelijke
opslag. Deze bevoegdheid sluit aan op de bestaande praktijk. Het
formaliseren ervan wordt gezien als van groot praktisch nut. Overigens kan
het zijn dat voor deze opslag een vergunning is vereist op grond van de Wet
milieubeheer. De term tijdelijke opslag duidt erop dat dit afval vervolgens
in het algemeen wel moet worden afgevoerd naar een sorteerbedrijf. De plicht
om zgn. EURAL-stoffen gescheiden te houden van andere stoffen, de
anti-mengclausule, blijft onverkort van kracht, evenals de plicht tot het
afvoeren van deze stoffen naar een depot of ze overdragen aan een inzamelaar
die voor de inname van deze stoffen bevoegd is. Enkele specifieke begrippen Met de term 'bevoegd is ...... te ontvangen' wordt gedoeld op de
aanwezigheid van een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer, voorzover een
milieuvergunning bij die wet verplicht is gesteld. Onder 'inzamelaar' wordt
verstaan degene die bevoegd is een afvalproduct in te zamelen met het oog op
hergebruik of teruglevering naar de producent. Voor enkele deelstromen
kunststoffen bestaat een dergelijk inzamelsysteem. Zie de toelichting van
artikel 8.1.1 Ad c onder het kopje Inzamel- en recyclingsystemen voor
kunststoffen. Lid 1 De gevaarlijke fractie uit het bouwafval moet bij de bron - dit is op het
terrein - worden gescheiden van het overige bouwafval. In een later stadium
scheiden levert veel moeilijkheden op en lukt maar ten dele. Voor de
verwijdering van het gevaarlijk afval gelden de regels van de Wet
milieubeheer. De strekking van dit lid is mede dat de inrichting waarheen
het gevaarlijk afval gaat moet beschikken over een adequate vergunning op
grond van de Wet milieubeheer. Er bestaat keuzevrijheid naar welk bedrijf
wordt afgevoerd. In de praktijk komt het bepaalde in dit lid erop neer dat
gevaarlijk bouwafval niet naar een stortplaats gaat. Stortplaatsen zijn
vrijwel nooit bevoegd de hier bedoelde stoffen in ontvangst te nemen. Voor
sommige gevaarlijke afvalstoffen is verbranden de beste oplossing. Voor de
handhaving is het van belang dat het begrip 'gevaarlijk' uniform wordt
uitgelegd. De verwijzing naar de als gevaarlijk aangeduide afvalstoffen van
hoofdstuk 17 van de Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL) - in werking
getreden op 1 mei 2002 - voorziet hierin. In artikel 1.1 van de Wet
milieubeheer wordt verwezen naar dit besluit. De EURAL vervangt het Besluit
aanwijzing gevaarlijke afvalstoffen (BAGA) (Stb. 1993, 617) dat van 1
januari 1994 tot 1 mei 2002 gold. De EURAL wijkt inhoudelijk voor wat
betreft de lijst gevaarlijke afvalstoffen nauwelijks af van het BAGA.
Hoofdstuk 17 van de lijst gaat over het bouw- en sloopafval. De
Nederlandstalige versie van de lijst werd als bijlage 5 opgenomen in de
publicatie 'Handreiking Eural; Europese afvalstoffenlijst' van het
ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer van
september 2001. De in deze lijst met een asterisk (*) aangeduide nummers
zijn gevaarlijke afvalstoffen.Sinds de hiervoor bedoelde publicatie is tot stand gekomen de Regeling
Europese afvalstoffenlijst, met een Afvalstoffenlijst als bijlage bij het
artikel 1, eerste lid. Op het tijdstip waarop deze Bouwverordening Hilversum 2009 tot stand kwam
was van toepassing de Afvalstoffenlijst, bedoeld in artikel 1, eerste lid
van de Regeling Europese afvalstoffenlijst (EURAL) zijnde de regeling van 27
maart 2002, Scrt. 62, zoals deze regeling is gewijzigd bij de regeling van
27 maart 2002, Scrt. 76 (herplaatsing), inwerkingtreding 1 juni 2002). In de
tekst van het artikel 4.11, eerste lid van de Bouwverordening Hilversum 2009
wordt overigens verwezen naar de Afvalstoffenlijst behorende bij de Regeling
Europese afvalstoffenlijst (EURAL), zonder hierbij de datum en vindplaats
van publicatie van de regeling te vermelden. Het is namelijk de bedoeling te
verwijzen naar deze regeling zoals die geldt op het tijdstip waarop dit
artikel wordt toegepast (dus met inbegrip van sinds de eerste
inwerkingtreding van kracht geworden wijzigingen). Voor het verwijderen (slopen) van asbest en asbesthoudende materialen geldt
het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Vergunningvoorwaarden Het is toegestaan
over de exacte wijze van scheiden, opslaan en afvoeren, uitsluitend wanneer
dit is bedoeld ter uitvoering van de in het eerste lid genoemde fracties,
voorwaarden aan de bouwvergunning te verbinden. Deze voorwaarden betreffen
aspecten die niet in een algemene regeling als de verordening thuis horen
maar zijn toegesneden op de concrete situatie. Dit kan bijvoorbeeld
betreffen het niet bij elkaar brengen van bepaalde soorten gevaarlijk
(chemisch) afval. Niet al het gevaarlijk afval kan door elkaar in één bak
worden gedeponeerd. Het is zinvol aan te geven welke stoffen niet bij elkaar
mogen en op welke wijze c.q. onder welke condities de (tijdelijke) opslag op
de bouwplaats moet geschieden. In de regel eist de inzamelaar c.q.
vervoerder al de wijze van scheiden en verpakken van de risicodragende
stoffen. De bakken - sommige typen onderverdeeld in compartimenten - zijn
vaak eigendom van de inzamelaar/vervoerder. De overheid kan de eventuele
vergunningvoorwaarden hierop afstemmen. Het is niet toegestaan voorwaarden
aan de bouwvergunning te verbinden die ertoe strekken nog andere fracties
verplicht op de bouwplaats te scheiden dan die vermeld staan in het eerste
lid. In het algemeen komt men dan in strijd met het derde lid van artikel 56
van de Woningwet. Om redenen van veiligheid en verwerking mogen bepaalde
stoffen niet bij elkaar. Dit zijn globaal aangeduid: een ontstekingsbron
(batterijen) niet combineren met een brand- of explosiebron
(houtverduurzamingsmiddelen, lijmen, verven, verdunningsmiddelen, harders,
versnellers, vertragers enz.), logen, basen en zuren (zoutzuur komt vrij bij
de afbouw) niet combineren met een ontstekingsbron noch met een brand- of
explosiebron. Omdat bouw- en sloopafval veel samenhang vertoont, verdient
het aanbeveling bij het lezen van deze toelichting ook (delen van) de
toelichting op hoofdstuk 8, het slopen, te betrekken. Artikel 4.12 Gereedmelding van (onderdelen van) de
bouwwerkzaamhedenDe gereedmelding is nodig om het bouwtoezicht in de gelegenheid te stellen
spoedig daarna controles uit te voeren. Voorts is de gereedmelding een
voorwaarde voor het in gebruik mogen nemen of geven van het bouwwerk
ingevolge artikel 7b Woningwet. Lid 1 Het controleren van leidingdoorvoeren en aansluitpunten is veelal in
een latere fase van de bouw niet effectief of althans niet zonder extra
graafwerkzaamheden mogelijk. Daarom geldt de eis van onmiddellijke melding.
Het controleren van de thermische isolatie op kwaliteit en dikte
overeenkomstig de uitkomst van de berekening van de
energieprestatiecoëfficiënt, zoals voor de desbetreffende categorie gebouwen
voorgeschreven in het Bouwbesluit 2003, is eveneens slechts effectief
mogelijk, voordat deze isolatie aan het oog is onttrokken door het
opmetselen van het buitenspouwblad van een wand, door het afpleisteren van
de isolatie of het aanbrengen van een andere afwerkconstructie. Overigens
stelde SenterNovem in opdracht van het ministerie van VROM in februari 2007
een gratis informatiemap met onder meer een checklist en een rekenlineaal
samen om de buitendienstinspecteur van het gemeentelijk bouwtoezicht bij
zijn bouwplaatscontroles op de energieprestatienormering te ondersteunen.
Raadpleeg, voor zover in de eigen gemeente in het ongerede geraakt of in
onvoldoende exemplaren aanwezig, daarvoor www.senternovem.nl/epn/handhaving
of neem contact op met de Helpdesk Gemeenten van SenterNovem,
gemeenten@senternovem.nl of 030 239 35 33. Lid 2 Teneinde de voortgang van de bouw niet te lang op te houden, is een
termijn van twee dagen vermeld, waarbinnen het mogelijk is dat het
bouwtoezicht de noodzakelijke of gewenste controles uitvoert. Lid 3 Voor zover in de voorwaarden van de bouwvergunning niet anders is
gesteld, geldt ook hier de termijn van twee dagen. Artikel 4.13 Melden van werken bij lage temperaturen Voor de
toepassing van dit artikel kan NEN 6722, uitgave 1989, (Voorschriften
Betonuitvoering (VBU)) een goed hulpmiddel zijn. Artikel 4.14 Verbod tot ingebruiknemingVervallen. Artikel 4.15 Merktekens voor brandwerend glasVervallen.5 Staat van open erven en terreinen, brandveiligheidinstallaties,
aansluiting op de nutsvoorzieningen en het weren van schadelijk en
hinderlijk gedierteParagraaf 1 Staat van open erven en terreinenAlgemeenIn deze verordening is in aansluiting op het Bouwbesluit een onderscheid
gemaakt in de eisen die gelden voor het bouwen en de eisen die gelden voor
bestaande bouwwerken, zo ook de staat waarin open erven en terreinen behoren
te verkeren. Overtreding van de bepalingen van dit hoofdstuk is een reden
voor het opleggen van een plicht tot het treffen van voorzieningen op grond
van artikel 13 Woningwet dan wel het toepassen van bestuursdwang of het
opleggen van een last onder dwangsom. Voor de situaties die al bestonden
voor het in werking treden van de artikelen 5.1.2 en 5.1.3 moet worden
afgewogen of de verlangde voorzieningen ter plekke mogelijk zijn en of het
alsnog opleggen van een plicht tot het treffen van die voorzieningen
redelijk is. De artikelen 5.1.2 en 5.1.3 zijn nagenoeg gelijk aan de
artikelen 2.5.3 en 2.5.4 van hoofdstuk 2, de aanvraag om bouwvergunning. Op
die plek fungeren de eisen als een toets voor aanvraag om bouwvergunning. De
bepalingen van dit hoofdstuk richten zich op de staat of toestand van een
open erf of terrein en niet op het gebruik daarvan. Het gebruik van open
erven en terreinen wordt geregeld in hoofdstuk 7. Zo sluit artikel 5.1.1
nauw aan bij artikel 7.3.2. Artikel 5.1.1 Staat van onderhoud van open erven en terreinenDe tekst van dit artikel is overgenomen uit artikel 299 MBV 1965. Van een
onvoldoende staat van een open erf of terrein is bij voorbeeld sprake,
indien een open erf of terrein verontreinigd is. Deze verontreiniging kan
een gevolg zijn van het gebruik van een ander terrein of van een gebrek aan
een bouwwerk. De onvoldoende staat van een terrein kan ook worden
veroorzaakt door overvloedige begroeiing, waardoor de lichttoetreding tot
een gebouw wordt belemmerd of de veiligheid van het verkeer (gebrek aan
uitzicht) in gevaar komt. Over de mogelijkheid van aanschrijving op grond
van dit artikel in de MBV 1965 gaat de uitspraak van ARRS 21 april 1987,
W/RvS/03.85.6262. Artikel 5.1.2 Bereikbaarheid van gebouwen voor wegverkeer.
Brandblusvoorzieningen Zie de toelichting op artikel 2.5.3. Bij
het toepassen van bestuurdwang of het opleggen van een last onder dwangsom
wegens strijd met artikel 7b, eerste lid, onder d, van de Woningwet, juncto
het onderhavige artikel 5.1.2, eerste en tweede lid, ware rekening te houden
met het bepaalde in artikel 12.3 van deze bouwverordening. Artikel 5.1.3 Bereikbaarheid van gebouwen voor gehandicapten Zie
de toelichting op artikel 2.5.4. Paragraaf 2 Staat van brandveiligheidinstallaties en
vluchtrouteaanduidingenArtikel 5.2.1 Voorschriften inzake brandveiligheidsinstallaties en
vluchtrouteaanduidingenDe toelichting op dit artikel vervalt. Dit houdt verband met de
inwerkingtreding per 1 november 2008 van het Besluit brandveilig gebruik
bouwwerken (‘gebruiksbesluit’).Artikel 5.2.2 Aanwezigheid van brandveiligheidsinstallaties in gebouwen
niet zijnde woningen, woongebouwen, logiesverblijven, logiesgebouwen of
kantoorgebouwenDe toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.3 Aanwezigheid van brandveiligheidsinstallatie in
woongebouwen van bijzondere aardDe toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.4 Aanwezigheid van brandveiligheidsinstallaties in
logiesverblijven en logiesgebouwenDe toelichting op dit artikel vervalt. Artikel 5.2.5 Aanwezigheid van brandveiligheidsinstallaties in
kantoorgebouwenDe toelichting op dit artikel vervalt. Paragraaf 3 Aansluiting op de nutsvoorzieningenArtikel 5.3.1 Eis tot aansluiting aan de waterleidingZie de toelichting op artikel 2.7.1. Het onderhavige voorschrift kan geen
grondslag voor een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet dan wel tot
toepassing van bestuursdwang of het opleggen van een last onder dwangsom
vormen waarin het college van burgemeester en wethouders het maken van een
aansluiting op het waterleidingnet verplicht stelt vanuit een pand waarin
een binnenhuisinstallatie - als bedoeld in de opgesomde artikelnummers van
het Bouwbesluit - ontbreekt. Dit kan zich voordoen wanneer toepassing van de
gelijkwaardigheidbepalingen van het Bouwbesluit ertoe leidt dat het college
de aanwezigheid van een alternatieve voorziening voor het betrekken van
drinkwater voldoende acht, bijv. in de vorm van een doeltreffende welput,
regenbak of watertank. Voor de wijze van meten van de afstand tot de dichtst
bij zijnde leiding van het openbare distributienet, zie artikel 5.3.7.
Artikel 5.3.2 Eis tot aansluiting aan het elektriciteitsnetZie de toelichting op de artikelen 2.7.2 en mutatis mutandis 5.3.1.
Artikel 5.3.3 Eis tot aansluiting aan het aardgasnetZie de toelichting op de artikelen 2.7.3 en mutatis mutandis 5.3.1.
Artikel 5.3.4 Eis tot aansluiting aan de openbare rioleringZie de toelichting op de artikelen 2.7.4 en mutatis mutandis 5.3.1. Het is
zinloos om door middel van een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet dan
wel tot toepassing van bestuursdwang of het opleggen van een last onder
dwangsom te verplichten tot het aansluiten op het openbaar riool, zolang -
op grond van het Lozingsbesluit bodembescherming - het afvalwater in de
bodem mag worden geloosd met behulp van in dat besluit voorgeschreven
voorzieningen (zuiveringssysteem en infiltratievoorziening) en de genoemde
voorzieningen - in financiële zin - nog niet afgeschreven zijn. Immers, een
regeling van de rijksoverheid zoals het Lozingsbesluit bodembescherming
prevaleert ten opzichte van een gemeentelijke verordening, in casu de
bouwverordening. Artikel 5.3.5 Aansluiting anders dan aan de openbare riolering
Zie de toelichting op artikel 2.7.5. Artikel 5.3.7 Wijze van meten van de afstand tot de leidingen van het
openbare net van de nutsvoorzieningenParagraaf 4 Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte.
ReinheidArtikel 5.4.1 Preventie Onreinheid die verband houdt met de wijze
van gebruiken van een bouwwerk is geregeld in artikel 7.4.1. Artikel 5.4.1
betreft de staat waarin een bouwwerk zich moet bevinden. Dit artikel heeft
sinds 1 april 2007 rechtstreekse werking en leidt in geval van
geconstateerde gebreken tot een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet dan
wel een besluit tot toepassing van bestuursdwang of het opleggen van een
last onder dwangsom gericht aan de eigenaar die kennelijk het bouwwerk
onvoldoende onderhoudt. Het artikel is bedoeld om excessen tegen te gaan.
6 Brandveilig gebruikDe toelichting op hoofdstuk 6 vervalt. Dit houdt verband met de
inwerkingtreding per 1 november 2008 van het Besluit brandveilig gebruik
bouwwerken (‘gebruiksbesluit’).De bepalingen in de bouwverordening vervielen van rechtswege op het moment
van inwerkingtreding van het gebruiksbesluit omdat dit besluit hetzelfde
onderwerp regelt.Hieronder staan de diverse onderwerpen nog genoemd die in dit hoofdstuk
werden geregeld.Paragraaf 1 GebruiksvergunningArtikel 6.1.1 Vergunning gebruik bouwwerkDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.2 Aanvraag gebruiksvergunningDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.3 In behandeling nemenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.4 Termijn van beslissingDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.5 Weigeren gebruiksvergunningDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.6 Intrekken gebruiksvergunningDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.1.7 Verplicht aanwezige bescheidenDe toelichting op dit artikel vervalt.Paragraaf 2 Het voorkomen van brand en het beperken van brand en
brandgevaarArtikel 6.2.1 Gebruikseisen voor bouwwerkenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.2.2 Opslag brandgevaarlijke stoffenDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 6.2.3 Opslag en verwerking stoffenVervallen Paragraaf 3 Het bestrijden van brand en het voorkomen van ongevallen
bij brandArtikel 6.3.2 Gebruik middelen en voorzieningenDe toelichting op dit artikel vervalt.Paragraaf 4 Hinder in verband met de brandveiligheidArtikel 6.4.1 Hinder in verband met de brandveiligheidDe toelichting op dit artikel vervalt.7 Overige gebruiksbepalingenAlgemeenDe Woningwet (artikel 8, tweede lid) eist dat de bouwverordening
voorschriften bevat over het gebruik van woningen, woonketen, woonwagens,
andere gebouwen, bouwwerken geen gebouw zijnde, en standplaatsen. De wet
noemt onderwerpen die in elk geval moeten worden geregeld. Daarnaast mogen
dus ook andere onderwerpen in de bouwverordening worden geregeld over het
gebruik. Het brandveilig gebruik, genoemd in de opsomming van artikel 8
Woningwet, is opgenomen als hoofdstuk 6 van deze verordening. De overige
gebruiksbepalingen staan in dit hoofdstuk. Paragraaf 1 Overbevolking en slaapplaatsenArtikelen 7.1.1 en 7.1.2 Overbevolking van woningen, woonwagens en
woonketenDeze artikelen berusten op artikel 8, tweede lid, sub a5, van de Woningwet.
Zij zijn bedoeld om in uitzonderlijke gevallen waarin vooral de hygiëne dit
vereist, van gemeentewege een handhavingsbesluit te kunnen nemen tot een
gedwongen beëindiging van de geconstateerde overbevolking van een gebouw, te
realiseren binnen een in het besluit aangegeven termijn. Het genoemde doel
van het kunnen optreden tegen excessen brengt met zich mee dat de
normstelling uit het onderhavige voorschrift principieel ongeschikt is om te
beoordelen, of een woning in normale omstandigheden groot genoeg is voor een
bepaald aantal bewoners. Indien men toch inspiratie wenst te ontlenen aan
het onderhavige voorschrift voor het opstellen van een regeling op het
gebied van de woonruimteverdeling, het beoordelen van de passendheid van
huisvesting ten behoeve van gezins-/relatiehereniging e.d., ware de
normstelling 1,5 à 2 maal zo zwaar te kiezen, teneinde niet op de grens van
de overbevolking te balanceren. Overigens kunnen lokale omstandigheden voor
een gemeenteraad aanleiding vormen tot het opnemen van een afwijkende
normstelling in zijn bouwverordening. Artikel 7.1.1 zou bij voorbeeld ook
als volgt kunnen luiden: 'Het is verboden een woning te bewonen met of toe
te staan dat een woning wordt bewoond door meer dan één persoon per 9 m2
gebruiksoppervlakte, met dien verstande dat voor de eerste persoon van het
totale aantal bewoners ten minste 12 m2 gebruiksoppervlakte aanwezig dient
te zijn.' Vanwege de beperkende wettelijke bepalingen betreffende het
binnentreden van woningen door toezichthoudende ambtenaren zal de handhaving
van deze artikelen in het algemeen geschieden naar aanleiding van ontvangen
klachten of anderszins gerezen vermoedens van overtreding. Voor permanent
bewoonde kamerverhuurbedrijven, asielzoekerpensions e.d. is een regelmatiger
toezicht wenselijk en mogelijk. Overigens moet voor de wat grotere
woongebouwen die geen gewone één- en meergezinshuizen zijn, afhankelijk van
het aantal aanwezige personen worden beschikt over een vergunning op grond
van artikel 6.1.1 van deze bouwverordening ('vergunning brandveilig
gebruik') Artikel 7.1.1 Overbevolking van woningenDe normstelling in dit artikel is gebaseerd op de maximale plaatsings- en
gebruiksmogelijkheden van gewone bedden, dus geen stapel- of opklapbedden.
Het niet baseren van de normstelling op het gebruik van stapelbedden is mede
ingegeven door de soepele voorschriften van het Bouwbesluit over de
minimumhoogte van verblijfsruimten in woningen. Voor het gebruik van een
eenpersoonsbed in de kleinst mogelijke verblijfsruimte volgens het
Bouwbesluit blijkt 5 m2 netto vloeroppervlakte per bed noodzakelijk; in
grotere verblijfsruimten circa 4,5 m2. Bovendien is de normstelling zo
gekozen, dat in principe niet geslapen behoeft te worden in andere dan
verblijfsruimten, respectievelijk in gemeenschappelijke ruimten. Zie voor
het begrip 'gebruiksoppervlakte' artikel 1.1. Artikel 7.1.2 Overbevolking van woonwagens en woonketenDe normstelling in dit artikel is gebaseerd op de maximale plaatsings- en
gebruiksmogelijkheden van stapelbedden. Overigens is de lagere getalwaarde
in dit artikel ten opzichte van het vorige artikel vergelijkbaar met het
verschil in getalwaarde tussen artikel 4.25 en artikel 4.30 van het
Bouwbesluit. Paragraaf 2 Staken van het gebruikArtikelen 7.2.1, 7.2.2 en 7.2.3 Verbod tot gebruik en staken van
gebruikAanvullend op de voorschriften van het Bouwbesluit en de bepalingen van de
Woningwet 1991 is het voor een aantal situaties nodig een verbod te stellen
tot het gebruik of een plicht in het leven te roepen tot het staken van het
gebruik. Artikel 7.2.1 biedt de mogelijkheid een verbod te stellen tot het
gebruik van een bouwvallig bouwwerk. Tevens kan op grond van dit artikel een
verbod gesteld worden tot het gebruik van een bouwwerk wat nabij een
bouwvallig bouwwerk is gelegen. Het staken van het gebruik c.q. het verbod
tot gebruik als bedoeld in de artikelen 7.2.2 en 7.2.3 is afhankelijk
gesteld van een beschikking van burgemeester en wethouders. De mededeling
als bedoeld in artikel 7.2.1 is te beschouwen als een mededeling van
feitelijke aard. Paragraaf 3 Gebruik van bouwwerken, open erven en terreinenArtikel 7.3.1 Vergunningsplicht nachtverblijfArtikel 2.11.1, eerste lid, onder a van het Besluit brandveilig gebruik
bouwwerken (Stb. 2008, 327; ook wel genaamd ‘gebruiksbesluit’) bepaalt dat
het verboden is om zonder of in afwijking van een gebruiksvergunning van
burgemeester en wethouders een bouwwerk in gebruik te nemen of te gebruiken
voor zover daarin bedrijfsmatig of in het kader van verzorging nachtverblijf
zal worden verschaft aan meer dan 10 personen. In het tweede lid van genoemd
artikel wordt bepaald dat in een bouwverordening van het genoemde aantal
personen kan worden afgeweken. Voor de inwerkingtreding van het
gebruiksbesluit was een vergelijkbaar gebruiksvergunningsvoorschrift
opgenomen in artikel 6.1.1 (nu vervallen) van de bouwverordening. Het aantal
personen in welk geval een gebruiksvergunning was vereist was daarbij
bepaald op ‘vijf of meer’. In het onderhavige artikel 7.3.1 wordt
overeenkomstig de in het gebruiksbesluit gegeven mogelijkheid afgeweken van
het daarin genoemde aantal van 10 personen en wordt aangesloten op het
aantal personen zoals ook in de hiervoor geldende bouwverordening werd
bepaald (in de terminologie van het gebruiksbesluit: meer dan 4).Oud:Hiervoor was een inmiddels vervallen artikel 7.3.1 opgenomen in de MBV,
waarvan de toelichting hierna ter informatie nog wordt weergegeven. Reden is
dat dit artikel was bedoeld als opvolger van artikel 352 MBV 1965. In
Hilversum is het laatstgenoemde artikel echter als ‘bouwverordening 1968’ in
stand gebleven en tot op heden niet vervallen. Derhalve – hoewel geen
onderdeel van deze ‘Bouwverordening Hilversum 2009’ hieronder de toelichting
die daar betrekking op heeft.Artikel 7.3.1 Verbod tot het gebruik van bouwwerken, open
erven en terreinen in afwijking van de
bestemmingDit artikel is vervallen. Reden tot
vervallen van artikel 7.3.1 Op 11 februari 1993 heeft de voorzitter van de
Afdeling Rechtspraak van de Raad van State een waarschuwing tot het
toepassen van bestuursdwang wegens overtreding van artikel 7.3.1 geschorst,
omdat naar het oordeel van de voorzitter artikel 8 van de Woningwet geen
grond biedt voor een dergelijke bepaling. De tekst van artikel 7.3.1 was
gelijk aan de tekst van artikel 352 MBV. Artikel 352 was gebaseerd op
artikel 168 van de gemeentewet. De Woningwet van 1991 geeft in artikel 8 een
limitatieve opsomming van in de bouwverordening te regelen onderwerpen. Dit
betekent dat er in de bouwverordening geen plaats meer is voor een op
artikel 168 gemeentewet gebaseerde bepaling. De opvolger van artikel 352 MBV
moest dus worden ondergebracht bij de opsomming van artikel 8 van de
Woningwet. De Voorzitter van de Afdeling rechtspraak kwam in vorengenoemde
uitspraak tot het oordeel dat de Woningwet van 1991 geen grondslag biedt
voor een gebruiksvoorschrift als opgenomen in artikel 7.3.1. Hierdoor mist
artikel 7.3.1 verbindende kracht. De mogelijkheid om de ondeugdelijke
grondslag te repareren sluit de voorzitter in de uitspraak nadrukkelijk uit.
Overeenkomstig eerdere jurisprudentie wordt uitgesloten dat een eenmaal
ingetrokken artikel 352 MBV opnieuw wordt vastgesteld. In de onderhavige
casus had de gemeente bij invoering van de nieuwe bouwverordening de oude
bouwverordening en dus ook artikel 352 ingetrokken. Hoewel de uitspraak op
één gemeente betrekking heeft, strekt de betekenis van een
onverbindendverklaring zich uit over alle gemeenten met een identieke
bepaling. Nu gebleken is dat er geen bodemprocedure loopt en derhalve in
deze kwestie geen uitspraak van de Afdeling rechtspraak volgt, heeft het
materieel geen waarde artikel 7.3.1 te handhaven. Bij een formele benadering
kan als nadeel worden genoemd dat door te schrappen een andere mogelijk
andersluidende uitspraak wordt voorkomen. Er bestaan geen aanwijzingen dat
in de toekomst een ander oordeel is te verwachten. Derhalve is artikel 7.3.1
geschrapt. Vooralsnog mag worden aangenomen dat in de gemeenten waar artikel
352 MBV niet is ingetrokken, dit artikel de rechtskracht heeft behouden en
herleeft op het moment dat artikel 7.3.1 onverbindend moet worden geacht of
is ingetrokken. Omdat in een aantal gemeenten artikel 352 MBV nog bestaat
volgt hierna de toelichting die daarop betrekking heeft. Artikel 352 MBV 1965 Dit artikel vormt gedurende de tijd dat de bedoelde bestemmingsplannen nog
niet zijn aangepast aan de Wet op de Ruimtelijke Ordening, een noodzakelijk
complement op de artikelen 10 en 12 van die wet. Deze artikelen bepalen
namelijk, dat bij een bestemmingsplan regelingen, c.q. voorlopige
regelingen, mogen worden gegeven omtrent het gebruik van de in het plan
begrepen grond en de zich daarop bevindende opstallen. In de toekomst kan
het gebruik van gronden en opstallen zo nodig in een bestemmingsplan worden
geregeld. De bouwverordening geeft dus als het ware een overgangsregeling.
Indien een plan of voorschriften, als in de aanhef van het eerste lid
bedoeld, in overeenstemming worden gebracht met de Wet op de Ruimtelijke
Ordening, treedt voor het gebied, dat in dat plan is begrepen, artikel 352
buiten werking. De aanpassing van de Wet op de Ruimtelijke Ordening moet
ingevolge de Overgangswet binnen vijf jaar na de inwerkingtreding van
laatstbedoelde wet geschieden. Nog steeds zijn niet alle bestemmingsplannen
aangepast, zodat deze overgangsregeling vooralsnog nodig blijft. Dit artikel
houdt uitsluitend voorschriften in over ander gebruik dan bouwen en kan
daarom geen grond zijn voor het weigeren van een bouwvergunning. Artikel 7.3.2 HinderDe strekking van dit artikel is gelijk aan artikel 367 MBV 1965. Het oude
artikel was gebaseerd op de gemeentewet, terwijl artikel 7.3.2 is gebaseerd
op de Woningwet en per 1 april 2007 rechtstreeks handhaafbaar op grond van
de Woningwet op grond van de Woningwet dus mogelijk maakt. Dit artikel
betreft, voor zover het een regeling bevat ter voorkoming van schade, hinder
of overlast, een materie die eventueel ook in een algemene plaatselijke
verordening (APV) kan worden geregeld. Voor zover zij in een APV is
geregeld, dient dezelfde bepaling uiteraard niet in de bouwverordening te
worden opgenomen. Bijna onvermijdelijk blijkt een zekere overlapping van het
onderhavige artikel en een enigszins vergelijkbaar artikel in de Model-APV
(art. 4.4.1). Gelet op doel en strekking van de bouwverordening zal artikel
7.3.2 voornamelijk toepassing kunnen vinden als er een relatie kan worden
gelegd met bouwen of bouwwerken. Voor open erven en terreinen niet direct
behorende tot een bouwwerk zal eerder de APV van toepassing zijn. Daar
bepaalde voor de omgeving hinder veroorzakende activiteiten direct zijn
verbonden met hetgeen in, op, aan of nabij een bouwwerk gebeurt is dit
artikel in de bouwverordening nodig. Voor zover het hinder in verband met de
brandveiligheid betreft, ware in plaats van artikel 7.3.2 toe te passen
artikel 6.4.1. Artikel 7.3.2 kan onder meer worden toegepast in de volgende
gevallen: het plaatsen van voorwerpen of voertuigen in gemeenschappelijke
trappenhuizen van tot bewoning bestemde gebouwen, lawaaihinder (bij
voorbeeld door radio- en televisietoestellen), het veroorzaken van radio- en
televisiestoringen, voor zover niet geregeld in andere wettelijke
voorschriften, het opslaan van stankverwekkende stoffen, het op gevaarlijke
wijze stapelen van materiaal (bij voorbeeld voor kinderen bereikbare vaten
die kunnen gaan rollen), het verwijderen van asbest bevattende materialen of
restanten hiervan die zich in een zodanige staat bevinden dat het risico van
verspreiding van asbestvezels of –stof te vrezen valt. Door weersinvloeden
en door slecht onderhoud kunnen asbestbevattende materialen die zich aan de
buitenzijde van een bouwwerk bevinden of op een erf of terrein zijn
opgeslagen zodanige verwering of slijtage vertonen dat de vezels gemakkelijk
losraken en door de wind worden verspreid. Deze asbestvezels vormen een
risico voor de gebruikers van het bouwwerk en het erf of terrein en de
aangrenzende percelen. Het Asbestverwijderingsbesluit ziet op de situatie
van sloop en is niet toepasbaar op de situatie van verweren of slijtage. Een
overtreding van het bouwbesluit is niet aanwezig of is onvoldoende
aantoonbaar. In een dergelijke situatie kan een besluit tot toepassing van
bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom worden gebaseerd op
overtreding van artikel 7.3.2 MBV juncto artikel 13 van de Woningwet.
Voldaan dient te zijn aan het gestelde in het eerste en derde lid van dit
artikel. Het gevaar van asbest is in algemene zin voldoende aangetoond om
maatregelen ter voorkoming van het verspreiden van asbestvezels en -stof te
rechtvaardigen. Voor het bestrijden van geluidsoverlast is ingevolge het
Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer voor diverse inrichtingen
die geluid produceren een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer vereist.
Gelet op het gestelde onder de letter c geldt artikel 7.3.2 niet voor deze
vergunningplichtige inrichtingen. Voor het bestrijden van geluidsoverlast
afkomstig van horeca-inrichtingen geldt het Besluit horecabedrijven
milieubeheer. Voorschrift 2.12 van dit besluit stelt dat de gemeenteraad bij
verordening twaalf dagen (of dagdelen) aanwijst waarop de voorschriften 2.1
tot en met 2.6 van het Besluit niet van toepassing zijn. Ter uitvoering van
deze plicht en in verband met de inwerkingtreding van de Wet milieubeheer is
de Model-APV herzien waarbij de burgemeester bevoegd is om voor het houden
van festiviteiten dagen of dagdelen aan te wijzen waarop horeca-inrichtingen
de voorschriften met betrekking tot geluid- en trillinghinder niet hoeven na
te leven. (Model-APV artikelen 4.1.1 tot en met 4.1.4). Het lijkt alleszins
redelijk in de periode dat deze zogenaamde twaalfdagenregeling geldt voor de
geluidsoverlast afkomstig van horeca-inrichtingen geen toepassing te geven
aan artikel 7.3.2 van de (Model-)bouwverordening. Paragraaf 4 Het weren van schadelijk of hinderlijk gedierte.
ReinheidArtikel 7.4.1 PreventieDit artikel heeft betrekking op preventieve maatregelen voor het weren van
schadelijk of hinderlijk gedierte en het in acht nemen van de algemene
reinheid. Ook dit artikel kan alleen maar worden toegepast in geval van
excessen. Voor de duidelijke en extreme gevallen van onreinheid is deze
bepaling onmisbaar. Zie voorts de toelichting bij artikel 5.4.1. Paragraaf 5 WatergebruikArtikel 7.5.1 Verboden gebruik van waterHet hier bedoelde verbod treedt pas in werking nadat burgemeester en
wethouders de beschikking hebben genomen. Zie de toelichting bij de
artikelen 7.2.1 tot en met 7.2.3. Paragraaf 6 InstallatiesArtikel 7.6.1 Gebruiksgereed houden van installatiesIn het algemeen genomen kan worden gesteld dat het de plicht van de eigenaar
of de gebruiker van een bouwwerk is de vereiste installaties te onderhouden
en gebruiksgereed te houden. Een gebruiker, bij voorbeeld een huurder, kan
over nalatigheid klagen bij de verhuurder en dit kan worden aangemerkt als
een privaatrechtelijke kwestie. Wanneer evenwel groot veiligheids- en
gezondheidsrisico of groot ongemak voor derden-bezoekers aan de orde is,
ligt dit anders. Daarom is in dit hoofdstuk een bepaling opgenomen over het
onderhoud en gebruiksgereed houden van liftinstallaties, collectieve
installaties voor portiekverlichting, centrale verwarming, mechanische
ventilatie, drukverhoging in de waterleiding (hydrofoor) e.d. Tevens is deze
bepaling toepasbaar op het te verrichten onderhoud aan terreinrioleringen,
inclusief pompen en putten, en op in de grond aangebrachte opvang- en
bezinkingsvoorzieningen voor hemelwater. N.B. Het onderhoud van
liftinstallaties is, voor wat betreft de veiligheidsaspecten van gewone
personenliften, in principe geregeld in het Besluit liften, dat op de Wet op
de gevaarlijke werktuigen berust. 7A KamerbewoningDit hoofdstuk maakte deel uit van de hiervoor geldende bouwverordening. Hier
werden in hoofdzaak dezelfde onderwerpen geregeld als in de per 1 november
2008 in werking getreden Besluit brandveilig gebruik bouwwerken
(‘gebruiksbesluit’). Bepalingen in de bouwverordening die hetzelfde
onderwerp regelden als het gebruiksbesluit vervielen met ingang van 1
november 2008 van rechtswege. Voor de duidelijkheid is nu het gehele
hoofdstuk 7A vervallen.8 SlopenAlgemeen Het hoofdstuk slopen dient ter uitvoering van het
bepaalde in artikel 8, tweede lid, letter d, van de Woningwet, en van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. In dit hoofdstuk is een vergunningstelsel
opgenomen voor het slopen. Aan de vergunning kunnen voorschriften worden
verbonden gericht op het specifieke sloopproject. Het voornaamste motief
voor een uitgebreide sloopregeling in de bouwverordening is gelegen in een
bewuster omgaan met afvalstoffen en het zoveel mogelijk hergebruiken van
deze stoffen. Een regeling met hetzelfde motief gericht op het bouwafval
staat in artikel 4.11. Naar de artikelsgewijze toelichting daarop verwijzen
wij hier. Voordat werd gekozen voor het invoeren van een nieuwe beschikking,
de sloopvergunning, is overwogen of het mogelijk is in de bouwverordening
het selectief slopen, het scheiden en gescheiden afvoeren afdoende te
regelen in algemeen geldende eisen. Gelet op de huidige stand van zaken en
de toch zeer uiteenlopende sloopprojecten en locaties bleek dit niet
haalbaar. Bovendien is een sloopvergunning voor het verwijderen van asbest -
voor zover niet kan worden volstaan met een melding - in het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 voorgeschreven. AsbestIn het Staatsblad van 17 juni 1993, nr. 290 is het
Asbestverwijderingsbesluit gepubliceerd. Dit besluit is opgevolgd door het
Asbestverwijderingsbesluit 2005, Stb. 2005, 704 van 27 december 2005 en is
gebaseerd op de Wet milieugevaarlijke stoffen en op de Woningwet. Dit
besluit bevat regels voor de verwijdering van asbest bij het slopen van
bouwwerken en het uit elkaar nemen van objecten. Het besluit heeft voor
zover het betreft het slopen van bouwwerken geen directe werking voor de
burger. Het besluit bevat een opdracht aan de gemeenteraad tot regelgeving
in de plaatselijke bouwverordening. De voorschriften van de bouwverordening
zijn bindend voor de burger. Het laatstgenoemde besluit is in werking
getreden op 1 maart 2006. In de daarop volgende zin wordt het zinsdeel ‘de
artikelen 2, 3, 4 en 9’ vervangen door ‘de artikelen 10 en 11. Artikel 8,
negende lid, van de Woningwet bepaalt dat de gemeenteraad een jaar de tijd
heeft om dit deel van het besluit - in casu de artikelen 2, 3, 4 en 9 - in
de bouwverordening op te nemen en dus uiterlijk op 18 juni 1994 van kracht
te doen zijn. Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 gaat vergezeld van een
uitvoerige Nota van toelichting (Stb. 2005, 704, vanaf blz. 15). Het is niet
zinvol een selectie uit deze Nota over te nemen in de toelichting bij
hoofdstuk 8 van de bouwverordening. Aanbevolen wordt daarom de Nota van
toelichting te raadplegen, in het bijzonder het deel Algemeen (blz. 15 t/m
32). Incident Het optreden in geval van een incident (ook wel aangeduid als calamiteit),
zoals een brand waarbij asbest vrij komt, staat thans in artikel 3, derde
lid van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Voor een juist optreden in
geval van een calamiteit is van veel belang de handreiking “Plan van aanpak
asbestbranden”. Voor andere oorzaken dan brand bestaat nog geen plan van
aanpak. Ingevolge genoemd derde lid dient het opruimen van materialen en
producten die tengevolge van een incident zijn vrijgekomen eerst een
asbestinventarisatierapport te worden opgesteld. Dit dient bij voorkeur met
de bij het incident passende spoed te gebeuren. Certificering Voor een uiteenzetting over de certificering van bedrijven wordt verwezen
naar de algemene toelichting op het Asbestverwijderingsbesluit 2005. De
instantie die zich bezig houdt met de certificering is: Stichting
Certificatie Asbest, Postbus 22, 6720 AA Bennekom e-mail: info@ascert.nl,
fax: 0317-425725, website: www.ascert.nl. Risicoklasse Bij Besluit van 7 juni 2006 (Stb. 2006, 348) is in de
arbeidsomstandighedenregelgeving over het asbest een indeling in
risicoklassen ingevoerd. Deze indeling is van belang voor de toepassing van
de arbo-regels. Zij is niet aan de orde bij de sloopvergunning. De
verplichte meldingen van de aannemer en vergunninghouder aan de
arbeidsinspectie blijven bestaan. Voor zover de gemeente gewend was
meldingen te doen aan de arbeidsinspectie blijft dit ongewijzigd.
Intensivering van de handhavingLangs verschillende kanalen wordt aangedrongen op een intensivering van de
handhaving van de sloopvoorschriften. De VNG heeft in de ledenbrief over
Ketenhandhaving asbest van 12 februari 2007, Lbr. 07/07 aandacht gevraagd
voor de handhaving van de voorschriften over asbestverwijdering en de
LOMprojecten over ketenhandhaving asbest. De Vereniging Bouw- en
Woningtoezicht Nederland publiceert in de eerste helft van 2007 de
“Handreiking slopen. Vergunningverlening, controle en handhaving”. Deze
handreiking staat ook op de site van deze vereniging: www.vereniging-bwt.nl
Medio 2007 verschijnt over de uitvoering van de voorschriften over
asbestverwijdering de VROM publicatie Uitvoeringsmethodiek
Asbestverwijderingsbesluit 2005 (UM Asbest). Hieraan werken mee het
ministerie van VROM, de VROM-Inspectie, het ministerie van SZW /
Arbeidsinspectie, Infomil, de vereniging BWT Nederland, de VNG en het LOM.
Paragraaf 1 SloopvergunningArtikel 8.1.1 SloopvergunningDe sloopvergunning is een beschikking. Ingevolge de Algemene wet
bestuursrecht moet een dergelijke vergunning op schrift zijn gesteld. De
Woningwet en het Asbestverwijderingsbesluit 2005 vormen de juridische basis
voor de sloopvergunning. Tegen de beslissing tot het al dan niet verlenen
van de sloopvergunning is bezwaar en beroep mogelijk op grond van de Awb. Lid 1 Het eisen van een vergunning heeft alleen zin wanneer deze controleerbaar en
handhaafbaar is. Voorts is het niet de bedoeling alle andere belangen,
zonder afwegingsmogelijkheid, ondergeschikt te maken aan het milieubelang.
Veel van wat behoort tot het normale onderhoud en het aanbrengen van
veranderingen van ondergeschikte betekenis behoeft niet te worden
onderworpen aan een sloopvergunning. Ook bij deze activiteiten ontstaat
sloopafval. Het is wenselijk dat alle sloopafval wordt gescheiden en
gescheiden wordt afgevoerd. Daarom is voor de kleine hoeveelheden sloopafval
voor zover geen asbest bevattend - minder dan 10 m3 - een algemene eis
geformuleerd in artikel 8.4.1. Gedacht kan worden aan het slopen ten behoeve
van niet-ingrijpende interne verbouwingen. Het verwijderen van asbest is of
vergunningplichtig op grond van dit artikel of meldingplichtig op grond van
artikel 8.2.1, en valt daarom nooit onder de vergunningvrije restcategorie
van artikel 8.4.1. Lid 2 Een ondergrens van 10 m3 voor de vergunningplicht lijkt reëel, voor zover
het te slopen bouwwerk geen asbest bevat. Deze inhoudsmaat stemt overeen met
een gangbare containermaat. Gekozen is voor een inhoudsmaat, omdat deze op
de sloopplaats kan worden gecontroleerd. Een gewicht is ter plekke niet te
controleren. Het splitsen van een sloopwerk in kleinere sloopwerken die elk
net onder de 10 m3 komen is een te opvallende methode van ontduiking van de
vergunningplicht om kans van slagen te hebben. Mocht dit voorkomen dan is
dit een overtreding wegens het ontbreken van een sloopvergunning. Overigens
verwachten wij deze ontduiking niet, omdat puin afvoeren naar een puinbreker
aanzienlijk minder kost dan storten op een stortplaats. Onder 10 m3
sloopafval wordt verstaan los gestort sloopafval. Lid 3 Uit dit lid blijkt dat aan de sloopvergunning voorschriften kunnen worden
verbonden. Tevens beperkt dit lid de mogelijkheid voorschriften aan de
vergunning te verbinden tot de in dit lid vermelde onderwerpen a tot en met
d. Het vierde lid geeft ten aanzien van de mogelijke voorschriften over het
scheiden en gescheiden houden tot de afvoer van het sloopafval een nadere
detaillering. Hierna wordt ingegaan op de te stellen voorschriften over de
onderwerpen genoemd in het derde en vierde lid van dit artikel. Ad a en b De veiligheid tijdens het slopen en de bescherming van
nabijgelegen bouwwerken Hier ligt een relatie met artikel 8.3.1, waarin is bepaald dat de artikelen
4.8 tot en met 4.10 van het hoofdstuk Plichten tijdens de bouw van
overeenkomstige toepassing zijn op het slopen. Daar waar bouwen, bouwterrein
enz. staat wordt uiteraard gelezen slopen, sloopterrein enz. De onderwerpen
veiligheid op het bouwterrein, afscheiding van het bouwterrein en veiligheid
van hulpmiddelen en het voorkomen van hinder zijn als directe norm
geformuleerd. Dit betekent dat deze eisen ook gelden indien het
vergunningvereiste niet geldt. Uiteraard behoeft datgene wat via deze
vantoepassingverklaring al van toepassing is, niet nogmaals als voorwaarde
te worden opgenomen in een sloopvergunning. Mede afhankelijk van de
sloopmethode en de bebouwing en aanwezigheid van mensen in de directe
omgeving van het te slopen bouwwerk, kunnen voorwaarden worden gesteld. Van
veel belang is te bedenken dat het hier gaat om de externe veiligheid. De
veiligheid voor degenen die met de sloopwerkzaamheden zijn belast behoort
tot de sfeer van de arbeidsomstandigheden en wordt beoordeeld door de
Arbeidsinspectie. Een sloopveiligheidsplan wordt, voor zover nodig, verlangd
en ingediend bij de aanvraag om een sloopvergunning. De regeling daarvoor
staat in artikel 8.1.2, tweede lid. Het is de aanvrager van de vergunning
die de sloopmethode kiest. Pas wanneer de gekozen methode leidt tot strijd
met de bepalingen van dit hoofdstuk, bij voorbeeld over het selectief
slopen, de veiligheid of het uitvoeren van bodemonderzoek, worden aan de
sloopvergunning voorschriften verbonden ter voorkoming van deze
strijdigheid. Ad c Het scheiden en gescheiden afvoeren Het is de houder van de vergunning die kiest naar welke bewerkings- of
verwerkingsinrichting wordt afgevoerd, c.q. aan welke inzamelaar of
transporteur het afval wordt meegegeven. Uiteraard dienen hierbij de
voorschriften van de sloopvergunning en andere regels, bij voorbeeld die
over het vervoer van gevaarlijk afval, in acht te worden genomen. In de
praktijk komt dit erop neer dat alleen mag worden samengewerkt met
vergunninghoudende inzamelaars en transpor-teurs voor het gevaarlijk afval
en alleen mag worden toegeleverd aan bewerkings- en verwerkingsinrichtingen
die beschikken over een vergunning ingevolge de Wet milieubeheer. De
voorschriften in de sloopvergunning mogen geen 'gedwongen winkelnering'
inhouden, dus niet verplichten tot het afvoeren naar bedrijf X, terwijl voor
dat afval de bedrijven Y en Z ook vergunninghouder zijn. De fracties waarin
moet worden gescheiden worden vermeld in de vergunningvoorschriften. De
keuze van de fracties hangt af van de hoeveelheid en samenstelling van het
te verwachten afval en van de acceptatievoorwaarden van in de regio
aanwezige bewerkings- en verwerkingsinrichtingen. Onder c is de meest
minimale scheiding vastgelegd die voortvloeit uit landelijke regelgeving.
Naast deze drie 'onvermijdelijke' fracties - gevaarlijke afvalstoffen,
asbest en overig afval - verdient het aanbeveling om ten minste de volgende
fracties als voorwaarde in de sloopvergunning op te nemen: steenachtig sloopafval, zonder inbegrip van gips;bitumineuze en teerhoudende dakbedekking;met PAKS verontreinigde materialen;asfalt;dakgrind;glas (vlakglas) voorzover een inzamelstructuur beschikbaar is.De opdrachtgever is in beginsel vrij in de keuze van een aannemer. Wanneer
de sloopopdracht mede betreft het verwijderen van asbest geldt het bepaalde
in artikel 8.3.3 over een deskundig bedrijf en het bepaalde in artikel 5 van
het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Een opdrachtgever doet er verstandig
aan een sloopaannemer te kiezen die is gekwalificeerd voor het soort
sloopwerk dat wordt aanbesteed. Voor grotere sloopwerken is dit vrijwel
steeds een gespecialiseerd bedrijf. Welke voorschriften, wanneer en waarvoor Welke voorschriften over het scheiden in fracties uiteindelijk in een
vergunning worden opgenomen is afhankelijk van de gegevens over het te
slopen bouwwerk en de slooplocatie (welke soorten afval komen vrij en in
welke hoeveelheden en welke mogelijkheden zijn er voor het plaatsen van
containers) en voorts van de in de regio beschikbare verwijderingstructuren,
waaronder bewerkings- en verwerkingscapaciteit. Er is voor gekozen geen
indicatie te geven voor de verschillende inzamelstructuren en bewerkings- of
verwerkingsstructuren, omdat deze sterk regionaal of lokaal kunnen
verschillen en aan wijzigingen onderhevig zijn. Het is daarom noodzakelijk
dat de ambtenaar, belast met de beoordeling van de vergunningaanvraag, op de
hoogte is van de lokale en regionale verwerkingscapaciteit voor de bij sloop
vrijkomende afvalstromen. Het is van belang dat voordat een aanvraag om
sloopvergunning wordt getoetst de hergebruikmogelijkheden bij de
beoordelende gemeente bekend zijn. Hierbij moeten de volgende aspecten
worden nagegaan: wat kan worden hergebruikt;wat zijn de minimale hoeveelheden per fractie;kan het herbruikbaar materiaal worden afgezet;aan welke kwaliteit dient het herbruikbaar materiaal te
voldoen;wat zijn de acceptatievoorwaarden van bewerkers, verwerkers,
sorteerders en inzamelaars. Onderzoek Voordat de aanvraag om sloopvergunning kan worden ingediend moeten de
volgende onderzoeken plaatsvinden: Onderzoek naar het doel, waarvoor het bouwwerk of het te slopen
gedeelte daarvan laatstelijk is gebruikt (MBV artikel 8.1.2, tweede
lid, letter f);Indien op grond van het historisch gebruik te verwachten valt dat
een te slopen bouwwerk of een te slopen gedeelte daarvan is
verontreinigd met gevaarlijke afvalstoffen (voorheen: chemische
afvalstoffen) als bedoeld in het BAGA, dient een onderzoek te worden
ingesteld naar de vermoedelijke verontreiniging en moet het rapport
met de uitslag van dit onderzoek bij de aanvraag om sloopvergunning
worden gevoegd (MBV artikel 8.1.2, derde lid);Indien moet worden aangenomen dat in het te slopen bouwwerk asbest
aanwezig is, moeten overeenkomstig het gestelde in artikel 8.1.2,
daarover bij het indienen van een aanvraag om sloopvergunning
gegevens worden ingediend. Op grond van artikel 3 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 geldt een onderzoeksplicht naar de
aanwezigheid van asbest door een deskundig, dat wil zeggen daartoe
gecertificeerd bedrijf.Achterin deze toelichting is als bijlage 8 opgenomen een Keuzetabel voor de
vaststelling van deelstromen bij sloop. Deze keuzetabel biedt de houder van
de sloopvergunning een handreiking voor een verdergaande scheiding dan
normaliter in de voorwaarden van de sloopvergunning verplicht is gesteld om
op de slooplocatie uit te voeren. Uiteraard kan genoemde houder voor een
verdergaande scheiding zowel financiële als milieuhygiënische overwegingen
in zijn beschouwing betrekken. Inzamel- en recyclingsystemen voor kunststoffen Kunststoffen is een verzamelnaam voor uiteenlopende stoffen. Door de
producenten van kunststof gevelelementen (verenigd in de VKG) en de
producenten van kunststofleidingsystemen (verenigd in de FKS) zijn voor deze
twee deelstromen inzamel- en recyclingsystemen ontwikkeld. De VKG heeft met
het Ministerie van VROM op 19 januari 1993 een overeenkomst gesloten over de
inzameling en herverwerking van kunststof kozijnen, ramen en deuren. Daartoe
zal een stichting worden belast met het (doen) inzamelen en herverwerken van
alle aangeboden oude kunststof kozijnen, ramen en deuren. De FKS heeft met
het Ministerie van VROM een overeenkomst gesloten over de volledige
inzameling en het hergebruik van bij bouw en sloop vrijkomende
kunststofleidingen (PVC, PE en PP). Het systeem komt erop neer dat degene
die sloopt een container kan huren waarin de afval geworden
kunststofleidingen worden verzameld. Gestreefd wordt naar een gesloten
ketenbeheer, functionerend voor het gehele land. Andere kunststoffen dan
hier genoemd kunnen niet worden afgevoerd via met dit inzamelsysteem. Andere inzamelsystemen Andere inzamelsystemen die zijn opgezet door de leverancier van het product
en die erop zijn gericht de desbetreffende afvalstoffen weer geschikt te
maken voor hergebruik zijn die voor steenwol en glaswol (minerale wol) en
voor aluminium. De informatie over deze inzamelsystemen is te verkrijgen bij
de leverancier en bij de brancheorganisatie. Ad d Gegevens die na de vergunningverlening worden ingediend De gegevens die nodig zijn voor de beoordeling van het in behandeling nemen
van een aanvraag om sloopvergunning behoren te worden ingediend bij de
aanvraag. De artikelen 8.1.2 en 8.1.3 regelen dit. De naam en het adres van
degene die met het slopen zal worden belast - gewoonlijk de aannemer - zijn
dikwijls nog niet bekend ten tijde van het indienen van de aanvraag om
sloopvergunning. Deze gegevens spelen bovendien geen rol bij de beoordeling
van het in behandeling nemen. In de sloopvergunning kan een voorwaarde
worden opgenomen inhoudende dat uiterlijk ... (bij voorbeeld twee) dagen
voor de aanvang van de sloopwerkzaamheden de naam en het adres van degene
die met de sloopwerkzaamheden is belast worden overgelegd aan burgemeester
en wethouders of de directeur van het (gemeentelijk) bouwtoezicht. Het gebruik van een mobiele puinbreker In de meeste provincies bevat de provinciale milieuverordening sinds
omstreeks 1996 een regeling voor de toelaatbaarheid van mobiele puinbrekers
op slooplocaties. Een dergelijke regeling maakt voorschriften ter zake in de
gemeentelijke bouwverordening overbodig. In een concreet geval raadplege men
de desbetreffende provinciale griffie over de vraag of, en zo ja welke,
provinciale voorschriften terzake gelden. In de bouwverordening van de
gemeenten die in de overige provincies liggen, blijven de voorschriften voor
het gebruik van een mobiele puinbreker echter zinvol. Zulke voorschriften
stonden tot en met de derde serie wijzigingen ook in de
Model-bouwverordening 1992. Zij bestonden uit: een extra tekstelement in de opsomming van het derde lid, luidende:
x het gebruik van een mobiele puinbreekinstallatie die is opgesteld
op de sloopplaats, voorzover de toestemming, als bedoeld in het
vijfde lid, van toepassing is; een vijfde lid, luidende: 5 Het bewerken van het sloopafval op de
plaats waar dit afval vrijkomt, is niet toegestaan. Op verzoek van de aanvrager van de sloopvergunning kan, onder in de
vergunning te stellen voorschriften, worden toegestaan dat op de sloopplaats
het beton en metselwerkpuin wordt verwerkt in een aldaar opgestelde mobiele
puinbreekinrichting. Het ‘Besluit mobiel breken bouw- en sloopafval’ van 15
januari 2004, Stb. 2004, 25 bevat alle voorschriften ten aanzien van mobiele
brekers en is in werking getreden op 1 maart 2004. Vanaf deze datum zijn de
in enkele gemeentelijke bouwverordeningen nog bestaande voorschriften over
mobiele brekers van rechtswege vervallen. De hogere regeling treedt in de
plaats van de lagere regeling. Onder bepaalde condities zoals voorgeschreven
in genoemd besluit is het toelaatbaar op de bouw- of slooplocatie dan wel in
de directe nabijheid daarvan een mobiele puinbreker op te stellen waar het
steenachtige bouw- en sloopafval wordt bewerkt, gedurende een aaneengesloten
periode van ten hoogste drie maanden. Het is verboden om met een mobiele
puinbreker bouw- en sloopafval te bewerken dat afkomstig is van andere bouw-
of slooplocaties dan die waarbij de breker is opgesteld. Interessant is de
uitspraak ABRS 24 maart 2004, Gst. 7208, 90 m.nt. Nijmeijer en Teunissen.
Een (mobiele) puinbreekinstallatie is een bouwvergunningplichtig bouwwerk.
De binnenplanse vrijstelling afvalverwerking is hierop van toepassing. Lid 4 Het vierde lid geeft een nadere invulling van de onderwerpen genoemd in het
derde lid waarover in de sloopvergunning voorschriften worden gesteld.
Afhankelijk van de specifieke kenmerken die gelden voor bepaalde fracties of
bepaalde handelingen worden de eisen ingevuld. Zo gelden voor gevaarlijk
afval zware eisen voor de verpakking van dit afval en de tijdelijke opslag
ervan. De tweede zin verplicht burgemeester en wethouders over het
afzonderlijk gereed maken voor de afvoer van het sloopproject van asbest en
de termijn waarbinnen dit moet gebeuren een voorschrift in de vergunning op
te nemen. Deze verplichting staat in artikel 10, letter e, van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. Lid 5 Indien op grond van het zesde lid van artikel 45 van de Woningwet een
tijdelijke bouwvergunning voor een seizoengebonden bouwwerk, is verleend en
daarin voorschriften zijn opgenomen over het slopen van het tijdelijke
bouwwerk – meestal in de zin van het uit elkaar nemen en opslaan van de
onderdelen van het bouwwerk totdat het bouwwerk opnieuw wordt opgebouwd - is
daarvoor geen afzonderlijke sloopvergunning nodig. De tijdelijke
bouwvergunning dient de nodige voorschriften te bevatten voor het slopen van
het bouwwerk. Uit de Memorie van Toelichting bij de Woningwet blijkt dat met
name gedacht wordt aan strandpaviljoens, bouwwerken voor jaarlijks
terugkerende evenementen e.d. Artikel 8.1.2 Aanvraag sloopvergunningHet verlenen en het weigeren van een sloopvergunning is een besluit in de
zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Afdeling 3:4 van de Awb – de
zogeheten Uniforme Openbare Voorbereidingsprocedure (UOV) - is niet van
toepassing op de behandeling van een verzoek om sloopvergunning. Het lijkt
niet zinvol, deze UOV van toepassing te verklaren op de sloopvergunning.
Aanvullend op de eisen die in dit artikel zijn gesteld gelden de
voorschriften van de Awb over het indienen van verzoeken om besluiten,
indienen door een gemachtigde enz. Leden 1 en 2 Bepaald is wat moet worden ingediend om een sloopvergunning te kunnen
verkrijgen. Het bepaalde onder letter g is ingevoerd om coerdinatie tussen
bouwvergunning en sloopvergunning mogelijk te maken. Zie voorts artikel
8.1.5, tweede lid. Ook wanneer een bouwvergunning is vereist en het bouwen
tevens (gedeeltelijk) slopen inhoudt is een sloopvergunning vereist. De
bouwvergunning houdt derhalve niet in dat mag worden gesloopt. Voor deze
situatie van samenloop van twee vergunningen is artikel 8.1.5, eerste lid,
bedoeld. De aanvrager is niet verplicht beide vergunningen gelijktijdig aan
te vragen. Doet hij dit wel, dan heeft dit voor hem (en overigens ook voor
de gemeente) enige procedurele voordelen. De in te dienen gegevens over de
aanwezigheid van asbest in een te slopen bouwwerk en de plaatsen waar dit
asbest zich bevindt dienen om een juist beeld te krijgen van de verwijdering
van asbest en om vast te stellen welke overige bepalingen van de
bouwverordening hierop van toepassing zijn. Een asbestinventarisatierapport,
waaruit blijkt waar het asbest zich bevindt, opgesteld door een deskundig
bedrijf, is verplicht. Een dergelijk rapport behoeft niet te worden
overgelegd indien een van de gevallen zich voordoet als bedoeld in het derde
of vierde lid. Voor agrarische bedrijfsgebouwen zijn in het verleden op
grote schaal asbesthoudende bouwmaterialen toegepast, onder meer
asbestcementgolfplaten als dakbedekking. Tegenwoordig ontstaan er in de
agrarische sector in verscheidene streken van Nederland initiatieven tot
projectmatige asbestverwijdering vanaf een reeks agrarische bedrijfsgebouwen
in de gemeente. Het verlenen van één enkele zogenaamde
paraplusloopvergunning voor het gehele asbestverwijderingsproject is in dat
geval minder omslachtig dan het verlenen van individuele sloopvergunningen
voor de verwijderingswerkzaamheden aan ieder agrarisch bedrijfsgebouw
afzonderlijk. Een dergelijke paraplusloopvergunning behoeft niet op
juridische bezwaren te stuiten, indien een nauwkeurige plaatsaanduiding van
alle agrarische bedrijfsgebouwen die in het kader van dat
asbestverwijderingsproject zullen worden aangepakt, wordt opgenomen in de
vergunningaanvraag. Aldus komen ook voor paraplusloopvergunningen tijdig en
volledig de gegevens beschikbaar die noodzakelijk zijn, omdat vergunningen
ingevolge de Algemene wet bestuursrecht vatbaar zijn voor bezwaar en beroep.
Zie voor een verdere toelichting op de consequenties van laatstgenoemde wet
voor sloopvergunningen de aanhef van de toelichting op het onderhavige
artikel. Een sloopveiligheidsplan als bedoeld onder letter i van het tweede
lid is te vergelijken met een bouwveiligheidsplan als bedoeld in artikel
1.2.5 onder a van de bijlage bij het Besluit indieningsvereisten en is
slechts nodig in enkele risicovolle sloopprojecten. Een dergelijk plan
behoort zeker niet tot de standaardbescheiden bij een aanvraag om
sloopvergunning. In een overleg voorafgaande aan het indienen van een
aanvraag kan blijken of een dergelijk plan nodig is. De zinsnede 'en voorts,
indien van toepassing' duidt erop dat slechts indien door of namens
burgemeester en wethouders het opstellen van een sloopveiligheidsplan van
toepassing is verklaard, aan deze plicht behoeft te worden voldaan. Over het
tijdstip waarop het plan wordt ingediend wordt verwezen naar het eerste lid
van artikel 8.1.3 en de Algemene wet bestuursrecht. Lid 3 Algemeen De aanvrager dient op het aanvraagformulier aan te geven dat hij vermoedt
dat het bouwwerk geen asbest bevat. Op grond van artikel 8.1.2, lid 3, wordt
aan hem de verplichting opgelegd om aan te tonen waarop deze verwachting is
gebaseerd. Op grond van diverse feiten of omstandigheden kan aannemelijk
zijn dat er geen asbest in het bouwwerk aanwezig is. Door het Ministerie van
VROM, de bouwpraktijk en de VNG zijn gevallen geïnventariseerd waarin de
aanvrager van een sloopvergunning kan aangeven dat hij vermoedt dat er geen
sprake is van verwijdering van asbest en op welke wijze dit ten genoegen van
burgemeester en wethouders moet worden aangetoond. Deze gevallen zijn
opgesomd in het onderhavige lid 3. Dit lid is een direct werkend
voorschrift, waarop de indiener van een verzoek om sloopvergunning zich kan
beroepen door op het aanvraagformulier aan te geven dat en waarom geen
onderzoeksrapport is bijgevoegd. De gedachte achter deze inventarisatie is
dat wordt voorkomen dat de plicht tot het doen van een onderzoek naar asbest
onevenredig hoge maatschappelijke kosten met zich brengt, omdat de kans op
de aanwezigheid van asbest niet in verhouding tot die kosten staat. In
sommige gevallen is het evident dat het te slopen bouwwerk geen asbest
bevat. In andere gevallen kan de aanvrager zelf constateren dat er
vermoedelijk geen asbest aanwezig is. Bij de inventarisatie van de gevallen
waarin de aanvrager van een sloopvergunning kan aangeven dat er geen sprake
is van verwijdering van asbest, is als richtlijn genomen dat het bouwwerk,
gelet op bouwconstructie en gebruikte materialen, betrekkelijk eenvoudig
moet zijn. Niet valt uit te sluiten dat zich in de praktijk vergelijkbare
gevallen zullen aandienen, waarin gemeente en aanvrager het erover eens zijn
dat aannemelijk is dat er geen asbest in het bouwwerk aanwezig is. Het
voorstel biedt de mogelijkheid aan de aanvrager om ten genoegen van
burgemeester en wethouders in andere, vergelijkbare gevallen of op andere,
vergelijkbare wijze aan te tonen dat de verplichting om een onderzoek door
een deskundig bedrijf te overleggen niet van toepassing is. Onder b Voor medio 1997 was het reeds praktijk dat - voorafgaand aan met name grote
sloopprojecten - een onderzoek naar de aanwezigheid van asbest plaatsvond.
Deze onderzoeksrapporten zijn alleen aanvaardbaar als alternatief indien
daarin aandacht wordt besteed aan alle aspecten waaraan in BRL 5052 eisen
worden gesteld. Burgemeester en wethouders bepalen, zo nodig met externe
ondersteuning, of het onderzoek aan deze criteria voldoet. Indien het
onderzoeksrapport niet aan deze eisen voldoet, dient alsnog een onderzoek
door een deskundig asbestonderzoeksbedrijf plaats te vinden. Een dergelijk
onderzoek kan als voldoende deskundig uitgevoerd worden beschouwd, indien
het aan de volgende criteria voldoet: De gebruikte onderzoeksmethode is goed beschreven en levert in
principe dezelfde basisgegevens op als zijn vastgelegd in
beoordelingsrichtlijn BRL 5052, uitgave 1998.De opdracht tot het uitvoeren van een volledig asbestonderzoek moet
duidelijk omschreven zijn.Het onderzoek moet zijn uitgevoerd door een bedrijf en/of personen
met een aantoonbare expertise in onderzoeken naar asbesthoudende
materialen.Personen met een dergelijke expertise zijn bijvoorbeeld medewerkers van
woningcorporaties met een toereikende opleiding, in het algemeen blijkend
uit het bezit van een diploma deskundig toezichthouder asbestsloop (DTA).
Samenvattend kan worden gesteld dat, op grond van BRL 5052, een
onderzoeksrapport ten minste de volgende onderwerpen dient te bevatten: een samenvatting;de resultaten van een visuele inspectie, zo nodig aangevuld met
informatie uit desk research;de bemonstering;de laboratoriumanalyses;een overzicht van de hoeveelheden, exacte plaatsen en wijze van
bevestiging van het asbestbevattende materiaal;een overzicht van de plaatsen waar niet is geïnventariseerd, maar
waar mogelijk nog asbestbevattend materiaal aanwezig is.De toepassing en verkoop van asbesthoudende materialen is sinds 1 juli 1993
verboden. Dit betekent dat wanneer een dergelijk onderzoek na 1 juli 1993
heeft plaatsgevonden, dit nog steeds een betrouwbaar beeld van de
aanwezigheid van asbest zal geven. Ook onderzoeken van eerdere datum kunnen
bij de beoordeling worden betrokken indien uit de schriftelijke verklaring
blijkt dat de onderzochte situatie later niet meer gewijzigd is. Hiervoor
kan onder andere informatie ingewonnen worden bij de eigenaar, de beheerder
of de huurder. Onder c De situatie dat het te slopen bouwwerk na 1 januari 1994 is gebouwd, is
opgenomen omdat de verkoop en verwerking van asbest door bedrijven sinds 1
januari 1994 verboden is. Het heeft derhalve vrijwel geen zin om bouwwerken
die na 1 januari 1994 zijn gebouwd, te onderzoeken op de aanwezigheid van
asbest. Als bewijs voor deze motivering moet de aanvrager een schriftelijk
stuk overleggen, waaruit blijkt dat het bouwwerk, dan wel het te slopen deel
van het bouwwerk, na 1 januari 1994 is gebouwd. Onder d Vooral bij bouwwerken van recente datum zal de bouwer bij de aanvrager
bekend zijn. De verklaring van de aanvrager omtrent later uitgevoerde
verbouwingen kan worden ondersteund door verklaringen van de bouwer en/of de
fabrikant dat het hierbij toegepaste materiaal geen asbest bevat. Deze
situatie is echter niet beperkt tot later uitgevoerde verbouwingen. Ook van
tussentijds aangebrachte voorzieningen, bijvoorbeeld brandwerende
voorzieningen, dient te worden aangetoond dat deze geen asbest bevatten.
Hiervoor kan onder andere informatie ingewonnen worden bij de eigenaar, de
beheerder of de huurder. Onder e Sinds de risico's van asbest bij de consument bekend zijn geworden, zijn
fabrikanten overgegaan tot het (op verzoek) verklaren dat hun product vrij
is van asbest. In de corporatiepraktijk is het gebruikelijk dat aannemers
bij gebruik van asbestverdachte materialen, zoals golfplaten, verklaringen
van de fabrikant overleggen, waaruit blijkt dat daarin geen asbest is
gebruikt. Onderzoek door een deskundig bedrijf is in deze eenvoudige
situatie onnodig; voor de sloop van bepaalde materialen kan met deze
verklaringen worden volstaan. Onder verwijdering van bepaalde materialen
wordt bijvoorbeeld verstaan verwijdering van vinylvloerbedekking of
standleidingen uit een serie woningen. Zie ook de toelichting onder f.
Visuele inspectie De voorheen bestaande mogelijkheid om aan de hand van een
visuele inspectie de aanwezigheid van asbest te bepalen is met de 11e serie
van wijzigingen vervallen. De visuele inspectie aan de hand van de checklist
van bijlage 8 van de bouwverordening leidde nogal eens tot een discussie
tussen de gemeente en de aanvrager, waarbij de eerste meent dat wel moet
worden uitgegaan van asbestverdachte materialen en de tweede meent dat de
visuele inspectie voldoende houvast biedt om aan te nemen dat geen asbest
aanwezig is. Mede gelet op de strekking van het nieuwe
Asbestverwijderingsbesluit om minder uitzonderingen toe te laten op de
asbestinventarisatieplicht dan voorheen het geval was, is de visuele
inspectie aan de hand van de toen bestaande checklist bijlage 8 vervallen.
De genoemde checklist gaat naar de toelichting en vormt als bijlage bij de
toelichting een nuttige handreiking bij de uitvoering. Het vierde lid dat
handelt over de verplichte asbestinventarisatie is aangescherpt in die zin
dat de gevallen waarin een dergelijk inventarisatierapport niet behoeft te
worden overgelegd bij de aanvraag om sloopvergunning is beperkt. Hiermee
wordt aansluiting gezocht bij de tekst van artikel 3 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 met het tekstgedeelte “… beschikt … over een
asbestinventarisatierapport indien hij weet of redelijkerwijs kan weten dat
zich in het bouwwerk…. asbest … bevindt.” De combinatie van de herziene
leden 3 en 4 van artikel beoogt hier invulling aan te geven. Lid 4 Bij het verzoek om een sloopvergunning moet worden vermeld of zich in het te
slopen (deel van een) bouwwerk asbest bevindt. Aan de hand van een aantal
criteria kan de mate van waarschijnlijkheid en daarmee de noodzaak om een
asbestinventarisatie te doen plaatsvinden worden vastgesteld. Deze criteria
zijn ontleend aan het Asbestverwijderingsbesluit 2005. In dit besluit wordt
in artikel 3, eerste lid, de formulering gebruikt ‘indien hij weet of
redelijkerwijs kan weten’. Dit voorschrift richt zich tot degene die
voornemens is te slopen. In dit vierde lid van artikel 8.1.2 worden twee
situaties genoemd waarin het niet nodig is een asbestinventarisatierapport
te doen opstellen. Indien zich geen der situaties als bedoeld in het derde
lid en het vierde lid voordoet is altijd een asbestinventarisatierapport van
een deskundig bedrijf vereist. Lid 5 Degene die voornemens is een sloopvergunning aan te vragen kan indien het
historisch gebruik hem onbekend is bij de gemeente navraag doen naar het
historisch gebruik van het gebouw. Over de verwachting verontreiniging aan
te treffen en de daaraan te verbinden conclusie - wel of geen onderzoek
instellen - is vooroverleg met de gemeente verstandig.Zie voor een toelichting op de afvalstoffenlijst behorende bij de EURAL de
toelichting op artikel 4.11, eerste lid. Lid 6 Het aantalvoud waarin de aanvraag en de daarbijbehorende bescheiden moeten
worden ingediend kan per gemeente verschillen, mede afhankelijk van de
plaatselijke organisatie. Het opstellen van een sloopveiligheidsplan Analoog
aan het bouwveiligheidsplan kan, bij complexe sloopprojecten en/of een
omgeving met een hoge bebouwingsdichtheid of een hoge verkeersintensiteit,
de externe veiligheid bijzondere aandacht vergen. De maatregelen die de
aanvrager om sloopvergunning denkt te nemen, moeten voorafgaand aan de sloop
aan de hand van een sloopveiligheidsplan kunnen worden getoetst. Er wordt
met nadruk op gewezen dat het sloopveiligheidsplan als bedoeld in dit
artikel alleen betrekking heeft op de weg, de in de weg gelegen werken, de
weggebruikers, de naburige bouwwerken, open erven en terreinen en hun
gebruikers. Wanneer is een sloopveiligheidsplan nodig Indien de bedreigingen
die uitgaan van activiteiten omtrent slopen (bijlage 5 van de toelichting)
zich uitstrekken tot boven gronden en bebouwingen buiten de afgrenzing van
het sloopterrein, zullen maatregelen nodig zijn om deze bedreigingen weg te
nemen. Afhankelijk van de locatiespecifieke omstandigheden kan het nodig
zijn deze maatregelen in een sloopveiligheidsplan op te nemen (bijlage 6 van
de toelichting). Een sloopveiligheidsplan is slechts dan nodig indien de
locatiespecifieke omstandigheden dusdanig complex zijn dat het zonder een
dergelijk plan voor het bouw- en woningtoezicht niet mogelijk is om de
externe veiligheid op voorhand afdoende te beoordelen, terwijl duidelijk
sprake is van bedreiging(en) van de externe veiligheid. Aan de hand van
enkele voorbeelden is hierna één en ander verduidelijkt. Wat is de inhoud
van het sloopveiligheidsplan De inhoud van het sloopveiligheidsplan is
afhankelijk van de locatiespecifieke omstandigheden. In de in bijlage 6 van
de toelichting opgenomen checklist wordt voor de verschillende bedreigde
objecten en functies een aantal mogelijke maatregelen gegeven die in het
sloopveiligheidsplan kunnen worden opgenomen. De aanvrager om
sloopvergunning kan in zijn sloopveiligheidsplan gelijkwaardige maatregelen
opnemen die niet op deze checklist voorkomen. In bijlage 7 van de
toelichting is een voorstel gedaan voor een inhoudsopgave van een
sloopveiligheidsplan. Toetsing van het sloopveiligheidsplan De in bijlage 6 van de toelichting opgenomen checklist van bedreigde
objecten en functies en maatregelen kan dienen als hulpmiddel bij het
opstellen en toetsen van een sloopveiligheidsplan, door na te gaan of de
betreffende situatie en voorgestelde maatregel(en) vergelijkbaar is/zijn met
de in de checklist gegeven objecten, functies en maatregelen. Vooroverleg
Bij complexe en/of risicovolle sloopprojecten is een (informeel) vooroverleg
vaak noodzakelijk. Voor wat betreft de externe veiligheid bij het slopen
dienen bij een vooroverleg de met de sloop samenhangende bedreigingen, de
bedreigde objecten en functies en de locatiespecifieke omstandigheden bekend
te zijn, zodat reeds in het vooroverleg (met de juiste instanties) kan
worden bepaald of er een sloopveiligheidsplan noodzakelijk is en waar het
sloopveiligheidsplan zich op dient te richten. Voorbeelden Voorbeeld 1:
Sloop van gebouw met een hoge gevel (30 m) aan een smalle (20 m) drukke
winkelstraat met een tram, voetgangers, fietsers en auto's. De weg dient
gedurende de sloopwerkzaamheden al zijn verkeersfuncties te blijven
vervullen. De bovenleiding van de tram is bevestigd aan de gevel van het te
slopen gebouw. Voor slopen van het dak is een kraan nodig. Het zal duidelijk
zijn dat in deze complexe situatie de externe veiligheid een belangrijke rol
speelt. In het sloopveiligheidsplan zullen opgenomen moeten worden: gegevens waaruit blijkt dat de sloopmethode geen bedreiging vormt
(dit kan inhouden dat de voorgevel met de hand moet worden
gesloopt);de maatregelen ter bescherming van de weggebruikers, zoals
bijvoorbeeld uitstekers (om de zoveel verdiepingen) of
voetgangertunnels;de verkeerscirculatie gedurende de sloop;de wijze waarop wordt omgegaan met de bovenleiding van de tram;het tijdstip, de tijdsduur en de wijze van de
hijswerkzaamheden.Voorbeeld 2: Afhijsen van kerktoren (60 m) in dicht bebouwde binnenstad. Er
is te weinig ruimte voor een mobiele kraan. Er zal boven woningen moeten
worden gewerkt. In het sloopveiligheidsplan zal onder meer aandacht moeten
worden geschonken aan: de aan/afvoer en op/afbouw van de kraan;de draagkracht van het wegdek;de duur, het tijdstip van de werkzaamheden;het voorkomen van schade en gevaar als gevolg van het afbreken van
de hijslast of delen daarvan;eventueel tijdelijk te ontruimen bouwwerken.Voorbeeld 3: Gedeeltelijke sloop van pand met belendingen. De sloop betreft
ook de funderingen. Er zal daarom een bouwput nodig zijn met bemaling. De
gevel van het gebouw is in slechte staat, maar moet behouden blijven. Er is
sprake van gemeenschappelijke bouwmuren. De belendende panden zijn oud, in
een matige staat en bezitten een historische waarde. In het
sloopveiligheidsplan zullen de volgende aspecten minimaal aan de orde moeten
komen: stabiliteit resterende gevel, bijvoorbeeld met behulp van stalen
steunconstructie;sloopmethode in verband met trillingen, trillingsarm slopen;bemaling in verband met grondwaterstand;stabiliteit belendingen in verband met bouwput;verankeringen in gemeenschappelijke bouwmuur.Voorbeeld 4: Sloop van een 60 meter hoog gebouw op een bedrijfsterrein, te
midden van andere bedrijfsgebouwen en wegen. Het gebouw bevindt zich ten
minste 500 meter van de afgrenzing van het bedrijfsterrein. In dit geval is
er geen sprake van bedreiging van de externe veiligheid, gezien de afstand
tot de openbare weg. Er is dan ook geen sloopveiligheidsplan noodzakelijk.
Voorbeeld 5: Wanneer uit een rij aaneengesloten woningen er één wordt
gesloopt kan dit tot gevolg hebben dat een woningscheidende wand na de sloop
buitenwand (uitwendige scheidingsconstructie) wordt. De consequentie dat
deze wand regenwerend moet worden gemaakt en ook overigens zal moeten gaan
voldoen aan de eisen die gelden voor een uitwendige scheidingsconstructie
zoals bedoeld in het Bouwbesluit bestaande woningen en woongebouwen kan
vooraf worden besproken tussen partijen. Het verhaal van eventuele schade is
een privaatrechtelijke aangelegenheid. De overheid kan volstaan met het
stellen van voorschriften tot het voorkomen van schade. Voorbeeld 6:
Gedeeltelijke sloop vindt plaats en het overige deel van het bouwwerk blijft
bestaan en blijft in gebruik. Afhankelijk van de gekozen sloopmethode en de
samenstelling van het bouwwerk kan het nodig zijn een voorschrift op te
nemen over het voorkomen van brand. Aanbevelingen Het opvolgen van de
onderstaande aanbevelingen kan de externe veiligheid tijdens het slopen
vergroten: vooroverleg waarin de externe veiligheid ter sprake komt;voor de praktijk van aanbesteding is het van belang dat voor het
moment dat sloopaannemers inschrijven op een sloopproject bekend is
of een sloopveiligheidsplan wordt verlangd en wat de inhoud daarvan
moet zijn. Een mogelijkheid is om in het bestek actiepunten met
betrekking tot de externe veiligheid op te nemen; (Deze aspecten
worden niet als voorschrift aan de sloopvergunning verbonden, omdat
zij van privaatrechtelijke aard zijn).zodra beschikbaar: procescertificering van sloopbedrijven (hieraan
wordt momenteel gewerkt door de brancheorganisaties);indien een gemeente onvoldoende ervaring/deskundigheid bezit op het
gebied van sloopveiligheid, kan een externe deskundige worden
ingeschakeld.In de bijlagen 5, 6 en 7 die zich achter de artikelsgewijze toelichting
bevinden worden aandachtspunten vermeld voor het opstellen van een
sloopveiligheidsplan.' Lid 7 Met betrekking tot het zevende lid, waarin het
gebruik van de Nederlandse taal verplicht is gesteld, wordt opgemerkt dat
artikel 2:7 van de Algemene wet bestuursrecht de mogelijkheid biedt om
verzoeken gericht aan een bestuursorgaan van een gemeente gelegen in de
provincie Friesland in de Friese taal te doen. Leden 12 en 13 Het bepaalde
in deze leden is een uitwerking van artikel 2, letter g, van het
Asbestverwijderingsbesluit. Voorkomen wordt dat voor het slopen van een
bouwwerk zowel een vergunning als een melding is vereist. Indien een deel
van de sloopwerkzaamheden vergunningplichtig is en een deel meldingplichtig,
is het geheel van sloopwerkzaamheden vergunningplichtig en is derhalve het
meldingplichtige gedeelte begrepen in de sloopvergunning. Indien per abuis
een vergunning wordt aangevraagd terwijl volstaan kan worden met een
melding, wordt de aanvraag om sloopvergunning aangemerkt als melding.
Artikel 8.1.3 In behandeling nemenLid 1 Indien niet alle vereiste gegevens bij de aanvraag om een beschikking
worden ingediend, kan het bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te
behandelen. Dit is geregeld in artikel 4:5 van de Awb. Daarbij geldt wel de
eis dat de aanvrager in de gelegenheid wordt gesteld binnen een door het
bestuursorgaan gestelde termijn de aanvraag aan te vullen. Een dergelijke
mededeling is een beschikking in de zin van de Awb. Zie voor een uitgebreide
uiteenzetting over de procedure de toelichting bij artikel 6.1.3. Het daar
gestelde met betrekking tot de gebruiksvergunning geldt mutatis mutandis ook
voor de sloopvergunning. Omdat bij het indienen van een aanvraag om
sloopvergunning nog geen onderzoeksplicht geldt, kan het gebeuren dat de
aanvrager op grond van eigen inzichten meent dat zich in het te slopen
bouwwerk geen asbest bevindt, doch dat burgemeester en wethouders op grond
van hun ter beschikking staande gegevens menen dat het te slopen bouwwerk
wel asbest bevat. Indien burgemeester en wethouders voldoende zeker zijn van
hun zaak stellen zij op grond van de tweede zin van dit lid de aanvrager in
de gelegenheid de ontbrekende gegevens over de aanwezigheid van asbest aan
te vullen binnen vier weken. Lid 2 Dit lid strekt ertoe de gegevens over degene die het sloopwerk
uitvoert buiten de procedure van artikel 4:5 Awb te houden. Deze gegevens
mogen op een later tijdstip doch voor de aanvang van de sloopwerkzaamheden
worden ingediend. Zie daarover de toelichting bij artikel 8.1.1, derde lid,
letter d. Artikel 8.1.4 Termijn van beslissing Ingevolge het eerste lid
moeten burgemeester en wethouders binnen twaalf weken na ontvangst van de
aanvraag een beslissing nemen op de aanvraag. Indien toepassing is gegeven
aan artikel 8.1.3 betekent dit, dat de termijn wordt opgeschort. Zie
hierover de toelichting bij artikel 8.1.3. De termijnen in dit artikel zijn
geen fatale termijnen, maar termijnen van orde. Dit betekent dat ook na het
verstrijken van een termijn burgemeester en wethouders alsnog een beslissing
kunnen nemen. Hierop hoeft een aanvrager niet te wachten. Deze mag aannemen
dat een vergunning is geweigerd indien na het verstrijken van de termijnen
geen beslissing is genomen. Tegen deze fictieve weigering kan op grond van
de Awb bezwaar en beroep worden ingesteld. Het tweede lid bevat een
uitzondering op de termijn van het eerste lid. Het derde lid bevat een
aanhoudingsregeling, die ten doel heeft te voorkomen dat een sloopvergunning
op grond van de bouwverordening wordt verleend en daarna een andere
noodzakelijke vergunning voor het slopen wordt geweigerd. Deze verwarrende
situatie zou tot onherstelbare schade kunnen leiden, zoals het slopen van
een beschermd monument. Lid 2 Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 introduceert in artikel 10, letter
i een termijn van vier weken waarbinnen moet zijn beslist omtrent een
verzoek om sloopvergunning voor het verwijderen van uitsluitend asbest. Het
woord uitsluitend is volgens de toelichting bij het besluit zeer bepalend.
Dit houdt in dat de termijn van vier weken niet geldt voor alle andere
sloopsituaties waarin geen asbest wordt verwijderd of waarin naast de
asbestverwijdering ook andere materialen worden gesloopt. Een mogelijk
nadeel van de korte termijn van vier weken is dat er geen tijd meer is om -
met gebruikmaking van art. 8.1.3 MBV - een aanvrager in de gelegenheid te
stellen een onvolledige aanvraag aan te vullen. Het aantal keren dat een
aanvraag niet in behandeling wordt genomen wegens onvolledigheid van de
stukken kan hierdoor toenemen (art. 4:5 Awb). Artikel 10 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 bevat geen regeling voor verlenging van de
termijn. Hoewel het Asbestverwijderingsbesluit 2005 geen relatie legt met de
Monumentenwet, een provinciale of gemeentelijke monumentenverordening of met
een leefmilieuverordening op grond van de Wet op de stads- en
dorpsvernieuwing, gaan wij ervan uit dat het niet verkeerd is om in de
bouwverordening de koppeling die bedoeld is om de beschermende werking te
verzekeren, te handhaven ook indien daarmee de termijn van vier weken
aanmerkelijk wordt overschreden. Hoewel monumenten zijn opgericht in een
tijd dat asbest geen bouwmateriaal was, kan bij een eerdere (meestal
inpandige) verandering of restauratie asbest zijn toegepast, dat nu weer
wordt verwijderd. Lid 3 De in bestemmingsplannen vereiste aanlegvergunning kan een rol
vervullen bij het al dan niet slopen van een bouwwerk. Voor het aanleggen
van een weg kan een aanlegvergunning zijn vereist. Indien de
aanlegvergunning er niet is, mag die weg niet worden aangelegd. Dan is het
niet nodig een bouwwerk te slopen dat staat in het tracé van die weg. Indien
in artikel 8.1.6 een extra weigeringsgrond voor een sloopvergunning wordt
opgenomen onder de letter f. voor het (nog) niet aanwezig zijn van een
vergunning als bedoeld in artikel 30 of artikel 33 van de Huisvestingswet,
dienen deze vergunningen ingevolge de Huisvestingswet ook in de opsomming
van artikel 8.1.4, tweede lid te worden opgenomen als aanhoudingsgrondslag.
Artikel 8.1.5 Samenloop van slopen en bouwen Men zij erop bedacht
dat de regeling over het in behandeling nemen van de aanvraag om
sloopvergunning (zie artikel 8.1.3) afwijkt van die van de aanvraag om
bouwvergunning. Indien bij beide aanvragen gegevens ontbreken zal dat
praktisch tot gevolg hebben dat er eerder op de aanvraag om sloopvergunning
moet worden beslist, dan op de aanvraag om bouwvergunning. Gelet op de
samenhang van beide vergunningen, kan het onder omstandigheden de voorkeur
verdienen de beslistermijn ter zake van de sloopvergunning te overschrijden
in afwachting van de beslissing op de aanvraag om bouwvergunning. Ter zake
van de aanvraag om sloopvergunning gelden immers geen fatale termijnen. Zie
hierover ook de toelichting bij artikel 8.1.4. Wanneer een bouwvergunning en
een sloopvergunning nodig zijn voor één activiteit zoals verbouwen en zowel
een sloopveiligheidsplan als een bouwveiligheidsplan wordt verlangd, kan een
gecombineerd sloop- en bouwveiligheidsplan worden ingediend. Zie voorts de
toelichting bij artikel 8.1.2, eerste en tweede lid. Een toepassing van de
samenloopregeling is niet zinvol indien uitsluitend asbest wordt verwijderd
en daarop de termijn van vier weken van toepassing is als bedoeld in het
tweede lid van artikel 8.1.4. Artikel 8.1.6 Weigeren sloopvergunningAlgemeen De weigeringgronden vermeld in dit artikel zijn limitatief bedoeld. Voorheen
bevatten de artikelen 56 en 56a tot en met 56i van de Woningwet 1962 een
regeling over respectievelijk woningonttrekking en woningsplitsing. Per 1
juli 1993 is de Huisvestingswet in werking getreden. Artikel 89, eerste lid,
tweede zin, luidt: In de Woningwet 1962 vervallen de artikelen 56 en 56a tot
en met 56i. Dit geldt ook voor het overgangsartikel 124 in de Woningwet
1991. De artikelen 30 tot en met 32 en 33 tot en met 39 regelen thans de
mogelijkheid tot het eisen van een onttrekkingvergunning respectievelijk een
splitsingsvergunning. Uitwerking geschiedt in een gemeentelijke
huisvestingsverordening. Voor zover in de gemeentelijke bouwverordening nog
wordt verwezen naar de vervallen artikelen 56 en 56a tot en met 56i van de
Woningwet, dienen deze verwijzingen te worden ingetrokken. Voor het weigeren
van de sloopvergunning hebben sommige gemeenten als weigeringgrond opgenomen
het niet aanwezig zijn van een toestemming als bedoeld in artikel 56, eerste
lid, van de Woningwet 1962. Een formulering voor een dergelijke
weigeringgrond kan nu luiden: 'f. een vergunning als bedoeld in artikel 30
of artikel 33 van de Huisvestingswet (Stb. 1992, 548) is vereist en deze
niet is verleend.' Ad a en b Meestal kan door het verbinden van voorschriften aan de sloopvergunning, als
bedoeld in artikel 8.1.1, derde lid, worden bereikt dat de veiligheid
tijdens het slopen en de bescherming van nabijgelegen bouwwerken voldoende
is gewaarborgd. Indien ook door het stellen van voorschriften geen voldoende
niveau van veiligheid c.q. bescherming kan worden gewaarborgd, moet de
sloopvergunning worden geweigerd. Meestal zal in overleg met de aanvrager -
vaak al vóór de indiening van de aanvraag om sloopvergunning - worden
gezocht naar een voor de gegeven situatie veilige sloopmethode en zodanige
maatregelen dat voldoende bescherming van nabijgelegen bouwwerken is
verzekerd. De weigeringgronden ad a en b strekken ertoe een onveilige
sloopwijze of een onvoldoende bescherming van andere bouwwerken te kunnen
tegenhouden. Het doel is niet om het slopen onmogelijk te maken. Er moet van
worden uitgegaan dat ooit ieder bouwwerk een keer wordt gesloopt. Ad c, d en e Dezelfde andere voor het slopen vereiste vergunningen als besproken bij de
aanhouding onder artikel 8.1.4, tweede lid, gelden hier als weigeringgrond
voor de sloopvergunning indien één van deze andere vergunningen is
geweigerd. Op deze wijze wordt de sloopvergunning van de bouwverordening het
sluitstuk van het complex van vergunningen dat nodig kan zijn voor het
slopen van een bouwwerk. Letter e. De relatie tussen een aanlegvergunning en
een sloopvergunning, waarbij het ontbreken van de eerste een weigeringsgrond
oplevert voor de tweede vergunning, is enkel van belang indien de
aanlegvergunning een duidelijke relatie vertoont met de reden waarop een
sloopvergunning is gevraagd voor die locatie. Dit is bijvoorbeeld het geval
indien voor de aanleg van een weg een bouwwerk moet worden gesloopt en voor
die weg een aanlegvergunning is vereist en niet is verleend. Dan bestaat een
causaal verband tussen de sloopvergunning en de aanlegvergunning en is het
logisch dat de sloopvergunning wordt geweigerd indien de reden voor de
aanvraag is vervallen. Zonder aanlegvergunning komt de weg er niet. Indien
er geen relatie tussen een aanlegvergunning en een sloopvergunning aanwezig
is, maar beide om uiteenlopende redenen tegelijk in hetzelfde gebied nodig
zijn, geldt deze weigeringsgrond niet. Artikel 8.1.7 Intrekking sloopvergunningVoordat wordt besloten tot intrekking van een vergunning dient de houder van
die vergunning te worden gehoord. Dit is een eis van zorgvuldigheid. Indien
de houder aannemelijk kan maken dat hij binnen zeer afzienbare tijd met de
werkzaamheden begint, of deze voortzet, kan dit een reden zijn een besluit
tot intrekking nog niet te nemen. Paragraaf 2 Uitzonderingen op het vereiste van sloopvergunningArtikel 8.2.1 SloopmeldingAlgemeen De sloopmelding is geformuleerd als een afwijking van de
vergunningplicht. Dit betekent dat indien wordt gesloopt zonder mededeling
naar aanleiding van een melding, terwijl deze wel is vereist, overtreding
plaatsvindt van artikel 8.2.1 juncto artikel 8.1.1 van de bouwverordening.
Een melding als hier bedoeld is gericht op het verkrijgen van de mededeling
van burgemeester en wethouders. Deze mededeling is een beschikking en
vatbaar voor bezwaar en beroep in de zin van de Algemene wet bestuurrecht..
Dit betekent onder meer dat de melding schriftelijk moet worden ingediend
bij het bevoegde bestuursorgaan, dit is burgemeester en wethouders.
Ingevolge het zesde lid moet worden gebruik gemaakt van de door burgemeester
en wethouders vastgestelde formulieren. In het achtste lid is bepaald dat
aan de mededeling voorschriften kunnen worden verbonden. Degene die een
mededeling als hiervoor bedoeld heeft ontvangen mag zelf de
sloopwerkzaamheden verrichten. Bij het opstellen van de regels is gekeken
naar de risico’s voor de gene die sloopt, naar de risico’s voor degenen die
in de woning verblijven en naar de externe veiligheid (gezondheid). Het
Ministerie van Volkshuisvesting, ruimtelijke ordening en milieubeheer (VROM)
heeft een brochure uitgebracht speciaal gericht op de burger die op basis
van een ontvangen mededeling zelf asbest verwijdert. Deze brochure bevat
richtlijnen over de wijze waarop de burger met dit asbest moet omgaan. Het
is aan te raden deze brochure aan de burger uit te reiken bij het
verstrekken van de mededeling. Naast de voorschriften bij de mededeling,
staan in de artikelen 7 en 8 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005
rechtstreeks werkende voorschriften waaraan degene die asbest verwijdert
anders dan in het kader van beroep of bedrijf – dus de burger - zich moet
houden. Op grond van het tweede lid van artikel 8 van dit Besluit is de
minister van VROM bevoegd om, in het kader van de bescherming van mens en
milieu tegen emissie van asbestvezels, aanvullende regels te stellen voor de
door particulieren toegestane verwijdering van asbest. Deze voorschriften
gelden dan naast artikel 7 en naast de voorschriften bij de mededeling. Van
deze mogelijkheid zal blijkens de toelichting bij artikel 8 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 slechts gebruik gemaakt worden als uit
praktijkervaringen blijkt dat de in artikel 7 opgenomen voorschriften
onvoldoende zijn. Voor het zich ontdoen van het verpakte asbest staan thans
drie mogelijkheden open: zelf afvoeren naar een stortplaats of depot, door
een aannemer laten afvoeren en, indien de gemeente daarvoor een mogelijkheid
aanbiedt, meestal tegen betaling, meegeven met de inzameldienst op
vergelijkbare wijze als het grof huisvuil. Om te voorkomen dat asbest 'zoek
raakt' verdient het aanbeveling dat de gemeente voor het asbest afkomstig
van particulieren een inzamel-structuur creëert, waardoor ten minste op een
van de vorenstaande wijzen de particulier zich van dit afval kan ontdoen.
Lid 1 Primair is gedacht aan een woning, waar de bewoner zelf het asbest
verwijdert. Wanneer dit kan bij een woning, kan het ook gelden voor de
bijgebouwen of met de woning vergelijkbare bouwwerken. Daarom zijn naast de
woning ook genoemd het logiesverblijf (recreatiewoning), de woonkeet en de
woonwagen alsmede de op het daarbij behorende erf staande bijgebouwen. Het
door de burger verwijderen van geschroefde asbesthoudende platen, van
asbesthoudende vloertegels en van niet-gelijmde asbesthoudende
vloerbedekking is in artikel 4, derde lid van het Asbestverwijderingsbesluit
2005 gebonden aan een maximum van 35 m2 per kadastraal perceel. Genoemd
artikel 4, derde lid beperkt de sloopmelding tot woningen en bijgebouwen bij
woningen, waardoor voor dezelfde handeling in een woonwagen of woonkeet wel
een sloopvergunning is vereist. De begripsbepaling voor woning in het tweede
lid van artikel 1 van het Asbestverwijderingsbesluit geeft hiervoor geen
oplossing, omdat onduidelijk is wat daar onder ‘mede’ wordt verstaan en
omdat in de Woningwet het begrip woning niet is omschreven. Voor zover
bedoeld is met dit Asbestverwijderingsbesluit op dit punt geen wijziging in
het beleid noch in de uitvoering van de regels te brengen, mag worden
geconcludeerd dat onder woning mede wordt verstaan een woonwagen, een
woonkeet en een logiesverblijf zoals is genoemd in het eerste lid van art.
8.2.1 MBV. De tekst van het derde lid van artikel 4 van het
Asbestverwijderingsbesluit geeft niet duidelijk aan of de asbesthoudende
golfplaten op een schuurtje bij een woning vergunningvrij door de burger
verwijderd mogen worden onder het nieuwe Asbestverwijderingsbesluit 2005. Er
staat ‘geschroefde, asbesthoudende platen waarin de asbestvezels
hechtgebonden zijn, niet zijnde dakleien, uit een woning of uit een op het
erf van die woning staand bijgebouw, voorzover de woning of het bijgebouw
niet in het kader van de uitoefening van een beroep of bedrijf worden
gebruikt of bedoeld zijn voor gebruik in dat kader en de oppervlakte van de
te verwijderen asbesthoudende platen maximaal vijfendertig vierkante meter
per kadastraal perceel bedraagt’. Een schuur is een bijgebouw bij een
woning. En hoewel de dakplaten niet letterlijk ‘uit’ het bijgebouw komen,
mag worden aangenomen dat bedoeld is – net als onder de regeling van vóór
het Asbestverwijderingsbesluit 2005 - dit wel mogelijk te maken. De Nota van
toelichting geeft niet aan dat een wijziging is bedoeld. Er staat in de
toelichting bij het derde lid van artikel 4: ‘De in het onderhavige besluit
opgenomen uitzonderingen zijn gebaseerd op de uitzonderingen die zijn
opgenomen in de modelbouwverordening van de VNG, die door het merendeel van
de gemeenten in hun regelgeving zijn overgenomen.’ Daarom heeft de VNG thans
bij de implementatie van meergenoemd derde lid in de model-bouwverordening,
de bestaande toevoegingen van met een woning gelijk te stellen bouwwerken
‘woonkeet, woonwagen of logiesverblijf’ gehandhaafd. Beleidsmatig verdient
het de voorkeur hier een ruime uitleg te kiezen. Het is beter dan de andere
uitleg, dat een burger het verwijderen van het asbest van een schuurtje niet
zelf mag doen. De kans is groot dat dan toch door de burger het asbest
golfplaten dakje van de schuur wordt verwijderd, maar illegaal. En illegaal
verwijderd asbest kun je moeilijk legaal inleveren, dus bestaat kans dat dit
eveneens illegaal wordt weggewerkt. Met de voorgestelde ruime uitleg is de
burger legaal bezig en kan hij de asbestplaten legaal inleveren. Met de
inwerkingtreding van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 is het niet meer
toegestaan om anders dan in het kader van beroep of bedrijf over te gaan tot
het verwijderen van: gelijmde, asbesthoudende vloerbedekking. De oude voorschriften met
betrekking tot het verwijderen van gelijmde vloerbedekking bleken
zodanig complex dat ze voor particulieren niet goed waren na te
leven. Minder vergaande voorschriften leiden echter tot een risico
op blootstelling aan asbestvezels. dakleien. Bij het werken met deze leien is het risico van breuk
groot. Bij breuk van asbesthoudende dakleien komen asbestvezels
vrij, hetgeen leidt tot een onaanvaardbaar risico op inademing van
asbestvezels en verontreiniging van het milieu met deze vezels.
Zie voorts de toelichting bij artikel 4, derde lid van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005. Lid 9 De tweede zin van dit lid verwijst
naar 'in de gemeente geldende voorschriften' die de burger in acht moet
nemen ter zake van de afvoer van asbest bevattende vloerbedekking en andere
afvalstoffen die hij zelf mag verwijderen na een melding. Met deze
voorschriften zijn bijvoorbeeld bedoeld de voorschriften over het meegeven
van afval met en de wijze van aanbieden aan de ophaaldienst voor grof
huisvuil of die over het aanbieden van deze afvalstoffen bij de gemeentewerf
of andere inzamelplaats. Lid 10 Na het slopen van het asbest mag dit niet
worden bewerkt. Dus de platen mogen niet worden gebruikt voor andere
toepassingen en niet worden verkleind opdat zij in een huisvuilzak passen.
Asbest dat niet wordt gesloopt kan wel worden onderhouden door verven of
coaten. Het is af te raden, hetzij voorafgaand aan verven, hetzij
anderszins, te schuren of schoon te spuiten onder hoge druk. Lid 11 De
sloopmelding is een aanvraag om beschikking. Dit betekent dat de procedure
van artikel 4:5 jo. 4:15 Algemene wet bestuursrecht van toepassing is:
Indien de aanvraag niet voldoet aan de gestelde eisen, kunnen burgemeester
en wethouders besluiten de aanvraag niet in behandeling te nemen. Dat kan
pas als de aanvrager in de gelegenheid is gesteld zijn aanvraag binnen een
door burgemeester en wethouders te stellen termijn aan te vullen. In dit
artikellid is ervoor gekozen die termijn kort te houden (één week), mede
gelet op de korte beslistermijn op de sloopmelding. Men zij erop bedacht dat
door de korte beslistermijn het gevaar van termijnoverschrijding groot is.
Zie voor een uitgebreid overzicht van de procedure de toelichting bij
artikel 3.1, achtste lid. Artikel 8.2.2 Overige uitzonderingen op het vereiste van
sloopvergunning Dit artikel geeft aan welke asbestverwijdering zonder sloopvergunning als
bedoeld in artikel 8.1.1 en zonder sloopmelding als bedoeld in artikel 8.2.1
mag gebeuren. Deze uitzonderingen hebben geen betrekking op andere
regelingen waarin bepaalde sloophandelingen mogelijk aan een vergunning,
ontheffing of melding zijn gebonden, zoals de Monumentenwet of
monumentenverordening. Sinds de inwerkingtreding van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 staat ook het verwijderen van beglazingskit
dat is verwerkt in de constructie van kassen als vergunningvrij genoemd.
Voorheen werd de hier bedoelde kit ook wel aangeduid als voegkit. Dit
artikel geldt niet voor de in artikel 4, tweede lid, letter a bedoelde
waterleidingbuizen, gasleidingbuizen, rioolleidingbuizen en mantelbuizen,
voor zover zij deel uitmaken van het ondergrondse openbare gas-, water- en
rioolleidingnet. Het verwijderen van gas-, water-, riool- en mantelbuizen in
bouwwerken moet wel plaatsvinden door een deskundig
asbestverwijderingsbedrijf. Bij het verwijderen van deze buizen die zich in
(of in de kruipruimte van) een bouwwerk bevinden is geen sprake van
routinematig verwijderen met een beheersbaar risico. Paragraaf 3 Verplichtingen tijdens het slopenArtikel 8.3.1 Veiligheid op het sloopterreinZie de toelichting onder het derde en vierde lid van artikel 8.1.1. De
artikelen 4.8 tot en met 4.10 komen overeen met de artikelen 382, 383 en 384
van de MBV 1965. Ook die bepalingen waren van toepassing op het bouwen en op
het slopen. Artikel 8.3.2 Op het sloopterrein verplicht aanwezige bescheiden
Lid 1 Deze eis is nodig in verband met toezicht en opsporing. Mede door de
aanwezigheid van de vergunning of een besluit tot toepassing van
bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom dat leidt tot het
slopen mag degene die de werkzaamheden verricht - in de regel een ander dan
de houder van de vergunning - geacht worden de voorwaarden te kennen.
Artikel 8.3.3, tweede lid, bepaalt dat de houder van de sloopvergunning,
indien deze mede betrekking heeft op asbest, een afschrift van deze
vergunning ter hand stelt aan de sloopaannemer.Lid 2 Met het oog op de veiligheid van de omgeving (voorkomen menging asbest
met andere materialen en verspreiding naar de – externe – omgeving) is in
vergelijking met de MBV de verplichting ingevoegd op een bouw- of
sloopplaats, waar (vervolg-)werkzaamheden plaatsvinden nadat asbest in een
‘binnenruimte’ is verwijderd, een eindbeoordeling van de verwijdering ter
inzage te (kunnen) geven aan het bouwtoezicht (zie ook artikel 4.2 onder e).
Zolang deze rapportage (vrijgaverapport) nog niet aan de gemeente is
toegezonden, bestaat zo voor het bouwtoezicht ter plekke in elk geval een
mogelijkheid om zekerheid te verkrijgen dat het opgegeven asbest verwijderd
is (zonder dat het nodig is – vanwege een nog niet ontvangen of (nog) niet
ter plekke in te zien rapport – een conclusie te moeten trekken over de
aannemelijkheid van een correcte asbestverwijdering). Het aangegeven rapport
kan op een bouw of sloopplaats overigens ook door andere instanties ter
inzage worden gevraagd, zoals door de arbeidsinspectie ter uitvoering van de
haar opgedragen regelgeving. Indien aanwezig behoort het afschrift van een
dergelijk rapport dan ook deel uit te maken van het (bouw-)dossier op de
bouw-/sloopplaats. Het feit dat in het Asbestverwijderingsbesluit 2005 regels zijn opgenomen
omtrent het verwijderen van asbest en ten behoeve daarvan een aanwijzing
wordt gegeven een aantal met name genoemde regels in de bouwverordening op
te nemen, sluit het opnemen van het onderhavige voorschrift niet uit. Deze
bepaling voorziet erin met het oog op de externe veiligheid het bouwtoezicht
in staat te stellen in alle gevallen waar sprake is van
(vervolg-)werkzaamheden, vroegtijdig effectief te kunnen uitoefenen, op de
wijze zoals hiervoor omschreven. Het betreft een voorschrift met een
gelijkaardige strekking als van artikel 8.3.4, tweede lid.Artikelen 8.3.3, 8.3.4 en 8.3.5 AsbestDe artikelen 8.3.3 tot en met 8.3.5 hebben betrekking op het slopen van
asbest. De betekenis van de artikelen kan als volgt worden onderscheiden.
Artikel 8.3.3 schept verplichtingen voor de houder van de sloopvergunning.
Artikel 8.3.4 geldt voor de gevallen dat vooraf de aanwezigheid van asbest
niet bekend was. Deze situatie kan zich voordoen in alle gevallen dat wordt
gesloopt. Artikel 8.3.5 geldt voor alle situaties dat asbest wordt gesloopt,
dus zowel op grond van een sloopvergunning als op grond van een mededeling
naar aanleiding van een melding. De eis dat bij het slopen de beste
bestaande technieken worden toegepast geldt krachtens het derde lid van dit
artikel echter niet voor het slopen op grond van een mededeling. Artikel 8.3.3 Plichten van de houder van de sloopvergunningDe leden 1 tot en met 4 zijn rechtstreeks overgenomen uit artikel 10,
letters k, l, m en n van het Asbestverwijderingsbesluit 2005. Deze leden
bevatten verplichtingen voor de houder van de sloopvergunning.
Volledigheidshalve merken wij op dat in artikel 5 van het
Asbestverwijderingsbesluit 2005 staat dat degene die opdracht geeft tot het
slopen voor de aanvang van de werkzaamheden aan een afschrift van het
asbestinventarisatierapport verstrekt aan degene die de handeling verricht.
Voorheen stond dit in artikel 8.3.3, derde lid. De plicht is er nog, maar
staat op een andere plek en behoeft niet te worden herhaald in de
bouwverordening. Artikel 8.3.4 Plichten van degene die slooptLid 1 Het kan gebeuren dat tijdens sloopwerkzaamheden onverwacht toch asbest
wordt aangetroffen. Dit artikel stelt een meldingplicht in. Vanaf het moment
dat asbest wordt gevonden moet voor het (verder) slopen daarvan een daarop
gerichte sloopvergunning of mededeling naar aanleiding van een melding
aanwezig zijn. Die moet er eerst komen, voordat het asbest mag worden
gesloopt. Handhaving van deze bepaling kan geschieden door middel van het
stilleggen van de sloopwerkzaamheden als bedoeld in het derde lid van
artikel 100 van de Woningwet. Lid 2 De strekking van het tweede lid is het
bouwtoezicht de gelegenheid te geven tot tijdige controles tijdens en bij
het voltooien van het sloopwerk. Hetzelfde geldt voor de Arbeidsinspectie op
grond van artikel 8.3.3, vierde lid, indien tijdens het slopen tevens
asbestverwijdering plaatsvindt. Indien burgemeester en wethouders de
ontvangst van een melding van de voltooiing van een sloopwerk bevestigen,
bijv. door de melding af te stempelen en van de ontvangstdatum te voorzien,
is die bevestiging een administratieve handeling die niet meer inhoudt dan
een bewijs dat er is gesloopt. De gemeente aanvaardt daarmee geen
aansprakelijkheid voor eventuele onvolkomenheden bij het slopen en het
scheiden en gescheiden houden van het sloopafval. Artikel 8.3.5 Wijze van slopen, verpakken en opslaan van asbest
Artikel 7 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 voorziet in de
voorschriften voor de wijze van slopen, verpakken en opslaan van asbest
voorzover dit gebeurt anders dan in de uitoefening van een beroep of
bedrijf. Voor het beroepsmatig of bedrijfsmatig verrichten van deze
handelingen gelden regels op basis van het Arbeidsomstandighedenbesluit en
de desbetreffende certificering. Voor degenen die anders dan in de
uitoefening van een beroep of bedrijf een handeling als hiervoor bedoeld
verrichten, geeft artikel 8 van het Asbestverwijderingsbesluit 2005 een
vergelijkbare verplichting. Van de bevoegdheid om op grond van het tweede
lid van artikel 8 een ministeriële regeling te doen uitgaan heeft de
minister van VROM geen gebruik gemaakt en is thans mei 2006 evenmin een
aanvang gemaakt om dit binnen afzienbare tijd alsnog te doen. De leden 1 en
2 van dit artikel strekken ertoe te bereiken dat verspreiding van asbest
wordt voorkomen althans tot een minimum wordt beperkt. Indien de minister op
grond van het tweede lid van artikel 8 van het Asbestverwijderingsbesluit
2005 regels stelt, treedt vanwege de verhouding hogere en lagere regelgeving
vanzelf artikel 8.3.5 buiten werking. Artikel 8.3.6 Plichten ten aanzien van de sloop van
tuinbouwkassen Vervallen Paragraaf 4 Vrij slopenArtikel 8.4.1 Sloopafval algemeenZoals hiervoor bij artikel 8.1.1 toegelicht, waren er redenen om de plicht
tot het hebben van een sloopvergunning te koppelen aan een ondergrens van 10
m3 sloopafval. Dit betekent niet dat al het sloopafval dat minder dan 10 m3
bedraagt, niet gescheiden zou behoeven te worden. Voorheen bestond tussen
het onderhavige artikel en artikel 4.11 een nauwe relatie. Met ingang van de
vierde serie wijzigingen van de MBV 1992, gepubliceerd in 1997, is dit niet
meer het geval. De fracties waarin het sloopafval verplicht moet worden
gescheiden, uiteraard voorzover die stoffen daarin voorkomen, betreffen
gevaarlijke of verontreinigde stoffen die niet mogen worden gemengd met het
overige afval. In de opsomming is asbest niet opgenomen, omdat dit immers
nooit zonder vergunning of zonder melding mag worden verwijderd. Preventief
toezicht op de naleving van het onderhavige artikel is niet voorzien. De
handhaving vindt bij deze geringe hoeveelheden, in totaal niet meer dan 10
m3, uitsluitend repressief plaats.Zie voor een toelichting op de afvalstoffenlijst behorende bij de EURAL de
toelichting op artikel 4.11, eerste lid.Asbestverwijderingsbesluit 2005Model-bouwverordening incl. 11e serie wijz.
|
Art. 3H 8, Toelichting Algemeen
Art. 3, lid 3H 8, Toelichting calamiteit
Art. 4, lid 1, sub a8.1.2, lid 3, sub c
Art. 4, lid 1, sub b8.2.2, lid 1, sub c
Art. 4, lid 2, sub b, c, d en e8.2.2, lid 1, sub a, b, d en e
Art. 4, lid 3, sub a, b en c8.2.1, lid 1, sub a en b
Art. 58.3.3, lid 3 vervallen
Art. 61.1 (Begripsbepaling)
Art. 7H.8, Toelichting Algemeen brochure VROM nog niet
gereed
Art. 8, lid 18.3.5, lid 1 en 2
Art. 8, lid 2Min. Besluit is er nog niet
Art. 10, letter a8.1.1
Art. 10, letter b8.1.2, lid 3, sub c
Art. 10, letter c8.2.1
Art. 10, letter d8.2.1, lid 7
Art. 10, letter e8.2.1, lid 8
Art. 10, letter f8.2.1, lid 9
Art. 10, letter g8.2.1, lid 8
Art. 10, letter h8.2.1, lid 12
Art. 10, letter i8.1.4, lid 2
Art. 10, letter j8.1.2, lid 4
Art. 10, letters k, l, m en n8.3.3, lid 1 t/m 4
Art. 1112.1, lid 1 en 2
9 Het welstandstoezichtAlgemeen In hoofdstuk 9 van de
MBV zijn sinds de achtste serie wijzigingen van de Model-bouwverordening
zowel procedurele als inhoudelijke artikelen met betrekking tot het
welstandstoezicht opgenomen. Op grond van artikel 8, zesde lid van de
Woningwet bevat de bouwverordening voorschriften over de samenstelling,
inrichting en werkwijze van de welstandscommissie. De werkwijze van de
welstandscommissie is in de Model-bouwverordening niet concreet uitgewerkt
vanwege de diversiteit in lokale invulling. Gemeenten dienen nadrukkelijk
zelf een keuze te maken ten aanzien van de werkwijze, ook indien een
gemeente werkt met een provinciale welstandscommissie. De gemeentelijke
keuze dient ook door te klinken in de werkwijze van de provinciale
welstandscommissie. Daartoe dient de gemeente het initiatief te nemen en is
het aan de provinciale welstandscommissie om deze keuze te onderschrijven.
Het is noodzakelijk om een huishoudelijk reglement toegesneden op de lokale
situatie of een reglement van orde voor de lokale welstandscommissie vast te
stellen als bijlage bij deze verordening. Juridisch gezien behoeft een
dergelijk reglement niet persé in de bouwverordening zelf te worden
opgenomen, maar dient wel dezelfde procedure te worden doorlopen als de
gemeentelijke bouwverordening. In Hilversum is gekozen voor het instellen
van een ‘Commissie voor Welstand en Monumenten’, die – onder meer –
functioneert als welstandscommissie zoals bedoeld in de Woningwet. Commissie voor Welstand en MonumentenDe Woningwet schrijft in artikel 8 voor wat de bouwverordening onder andere
aangaande de welstandscommissie moet regelen. Het merendeel van wat daarin
is voorgeschreven werd in Hilversum geregeld in de zelfstandige verordening
‘Reglement van orde op de Commissie voor Welstand en Monumenten’
(vastgesteld door de raad in 2003, laatst gewijzigd in 2007) en niet in een
van de artikelen van de bouwverordening. De bedoelde commissie functioneert
zowel als welstandscommissie zoals bedoeld in de Woningwet, als een
commissie zoals bedoeld in artikel 1, sub f, van de monumentenverordening
Hilversum 2001. Ten behoeve van de duidelijkheid is ervoor gekozen om dit
reglement formeel als bijlage bij artikel 9.1 in de bouwverordening op te
nemen. Door deze verordening bij inwerkingtreding van deze bouwverordening
te laten vervallen en in plaats daarvan nu als bijlage te voegen bij artikel
9.1 van de bouwverordening blijft die ook formeel voldoen aan de hiervoor
beschreven eis in de Woningwet. Het ‘Reglement van orde op de Commissie voor
Welstand en Monumenten’ is inhoudelijk ongewijzigd gebleven.Welstandscriteria en welstandsnotaDe werking van het begrip 'redelijke eisen van welstand' heeft met de
gewijzigde wet opgehouden te bestaan. Alleen als in een welstandsnota aan de
hand van criteria is aangegeven wat verstaan wordt onder redelijke eisen van
welstand kunnen burgemeester en wethouders een vergunningplichtig bouwwerk
beoordelen op aspecten van welstand en kan de welstandscommissie hierover
adviseren. Ook bouwvergunningvrije bouwwerken moeten aan minimale
welstandseisen voldoen. Volgens artikel 13a van de Woningwet kunnen
burgemeester en wethouders de eigenaar van een bouwwerk dat 'in ernstige
mate in strijd is met redelijke eisen van welstand' aanschrijven om die
strijdigheid op te heffen. De criteria hiervoor moeten in de welstandsnota
zijn opgenomen. Zonder nota met criteria is geen welstandstoezicht meer
mogelijk. Voor het uitwerken van de welstandscriteria alsmede de
samenstelling van en de besluitvorming over de welstandsnota geldt een
overgangstermijn van 18 maanden na 1 januari 2003. Tot het moment dat een
gemeentelijke welstandsnota van kracht wordt, blijft de zelfstandige werking
van de in de bouwverordening aangeduide 'redelijke eisen van welstand' in
stand. Als er op 1 juli 2004 geen door de gemeenteraad aangenomen
welstandsnota ligt, vervalt van rechtswege de mogelijkheid om bouwplannen te
toetsen aan redelijke eisen van welstand. De welstandsbeoordeling c.q.
-advisering dient gebaseerd te worden op de in de nota opgenomen criteria.
In artikel 12a van de Woningwet wordt bepaald dat deze criteria 'zo veel
mogelijk zijn toegesneden op de onderscheidene categorieën bouwwerken en
standplaatsen en dat de criteria kunnen verschillen naargelang de plaats
waar een bouwwerk of standplaats is gelegen'. Dit biedt mogelijkheden om de
criteria per samenhangend deel van de gemeente uit te werken. Zowel binnen
als buiten de bebouwde kom verschillen gebieden ten aanzien van de bestaande
kwaliteiten en ten aanzien van de verwachte en/of beoogde ruimtelijke
ontwikkelingen, die vastliggen in een bestemmingsplan of specifieke
beleidsdocumenten, bijvoorbeeld in het kader van landschapsverbetering,
stedelijke vernieuwing of architectuurbeleid. De bestaande situatie en de
beleidsdoelen voor de toekomst zullen in de meeste gevallen de basis vormen
voor een passend welstandsbeleid. In het ene gebied is aanleiding om een
behoudend beleid te voeren, in een ander gebied is juist verandering en
vernieuwing aan de orde. In het ene gebied is nauwelijks sprake van
ruimtelijke dynamiek en kan een terughoudend welstandsregime acceptabel
zijn, in een ander gebied gaat juist alles op de schop en is een intensieve
beïnvloeding van de ruimtelijke kwaliteit vereist. De welstandsnota is
derhalve een dynamisch document. Steeds als er nieuwe gebieden worden
ontwikkeld, vormen de beleidsregels voor het betreffende gebied een
toevoeging aan de nota, mits telkens opnieuw de vaststellingsprocedure
(inspraak ex artikel 150 Gemeentewet en vaststelling door de raad) wordt
gevolgd. Indien burgemeester en wethouders de welstandscriteria in
bijzondere gevallen buiten toepassing laten als bedoeld in artikel 4:84 Awb
(inherente afwijkingsbevoegdheid), dient dit wel per concreet geval
deugdelijk door burgemeester en wethouders te worden gemotiveerd. Het werken
met deelnota's ten aanzien van welstand, zoals dat in de praktijk wordt
toegepast, heeft met name in de overgangsperiode tot 1 juli 2004 belangrijke
consequenties. Indien voor een deel van de gemeente een welstandsnota wordt
vastgesteld, zal vanaf dat moment immers in het deel van de gemeente waarin
een deel-welstandsnota wordt vastgesteld artikel 9.1 (oud) MBV niet meer
gelden op grond van artikel VII, tweede lid van de Wet van 18 oktober 2001
(Stb. 2001, 518). U kunt hierbij gebruik maken van de bij artikel 1.3 MBV
behorende kaart. De welstandscriteria uit de welstandsnota spelen een rol
bij: de toetsing van aanvragen om bouwvergunning;het toepassen van bestuursdwang tegen bouwen in strijd met hetgeen
bij of krachtens de Woningwet is bepaald.Relatie bestemmingsplan en welstandDe jurisprudentie op basis van de Woningwet 1962 gaat uit van de
voorrangsregel uit artikel 9 Woningwet, inhoudende dat de welstandstoets
zich dient te richten naar de bouwmogelijkheden die het geldende
bestemmingsplan biedt. De welstandsnorm is in 1991 door de wetgever van
artikel 34 van de (Model)bouwverordening 1965 overgeheveld naar artikel 12
van de Woningwet en het welstandscriterium is sinds 1991 in artikel 44 van
die wet omschreven als zelfstandige toetsingsgrond voor bouwaanvragen. De
voorrangsregeling van artikel 9 was daardoor niet rechtstreeks van
toepassing. De jurisprudentie heeft uit dit stelsel van de wet afgeleid dat
die voorrang is blijven bestaan (ABRS 25 april 1995, BR 1995, 579, ABRS 16
maart 1999, AB 1999, 356 en ABRS 18 februari 2000, Gst.2000, 7119). In lijn
met artikel 9 Woningwet is de voorrang van het bestemmingsplan op de
welstandseisen thans uitdrukkelijk geregeld in artikel 12, derde lid van de
Woningwet. Daarin is tevens bepaald dat ook de stedenbouwkundige
voorschriften van de bouwverordening boven de welstandseisen prevaleren. In
artikel 12b, eerste lid van de Woningwet is bovendien expliciet vastgelegd
dat óók de welstandscommissie deze voorrangsregeling moet betrekking bij de
advisering. Het bestemmingsplan is immers het wettelijk instrument waarmee,
langs de in de Wet op de Ruimtelijke Ordening aangegeven en met bijzondere
waarborgen omklede weg, aan gronden een bestemming is gegeven en de daarbij
behorende bebouwings- en gebruiksmogelijkheden worden aangegeven. Dit
betekent dat de welstandstoets niet mag leiden tot beperkingen die een reële
verwezenlijking van de aan de grond toegekende bouwmogelijkheden die het
bestemmingsplan biedt, belemmeren (vgl. ABRS 16 maart 1999, AB 1999, 356
m.n. A.G.A. Nijmeijer). De kans dat die situatie zich voordoet is kleiner
naarmate het bestemmingsplan meer mogelijkheden biedt de toegekende
bestemming te realiseren. Naar valt aan te nemen is de voorrangsregel
(artikel 12, derde lid Woningwet) naar analogie van toepassing op de relatie
toekomstig bestemmingsplan en welstand. Tot het moment dat de gemeentelijke
welstandsnota van kracht wordt, blijft de zelfstandige werking van de tot de
achtste serie wijzigingen van de MBV aangeduide 'redelijke eisen van
welstand' in stand (zie ook artikel VII, tweede lid van de Wet van 18
oktober 2001, Stb. 2001, 518). Voor de overige bepalingen van hoofdstuk 9
geldt geen overgangstermijn. Artikel 9.1 De advisering door de welstandscommissieEvenals onder het regime van de Woningwet 1991 is inschakeling van een
welstandscommissie bij een aanvraag om reguliere bouwvergunning verplicht
indien een welstandsnota is vastgesteld en aan de hand van criteria is
aangegeven wat verstaan wordt onder redelijke eisen van welstand. De
commissie adviseert, burgemeester en wethouders beslissen. In de herziene
Woningwet is bij amendement de figuur van de stadsbouwmeester opgenomen.
Vanaf 1 januari 2003 kan de gemeenteraad ervoor kiezen om in plaats van een
welstandscommissie een stadsbouwmeester te benoemen. In dat geval dient de
bouwverordening voorschriften te bevatten over de rol en de functie van de
stadsbouwmeester. De figuur van de stadsbouwmeester is niet nader uitgewerkt
in de Model-bouwverordening, omdat de doelstellingen van het vernieuwde
welstandstoezicht, vermaatschappelijking, grotere transparantie rondom de
welstandsadvisering en openbaarheid lijken met de figuur van de
stadsbouwmeester niet te worden bereikt. Bovendien ontbreekt de waardevolle
collectieve oordeelsvorming bij de keuze van een stadsbouwmeester, terwijl
deze in kwesties van smaak, zoals deze meespelen bij de welstandsadvisering,
onontbeerlijk kan worden geacht. Voorts bieden de Kamerstukken geen
aanknopingspunten hoe de figuur van de stadsbouwmeester verder aangekleed
moet worden. Naar verwachting zal een zeer beperkt aantal gemeenten kiezen
voor een stadsbouwmeester. In de welstandsnota kan de gemeenteraad evenwel
vaststellen dat de welstandstoets voor de categorie
licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken niet door de (volledige)
welstandscommissie plaatsvindt. In de Hilversumse welstandsnota is de
mogelijkheid opgenomen om de welstandsadvisering over deze categorie
bouwaanvragen te mandateren aan ambtenaren, voorzover het betreft
bouwaanvragen die voldoen aan de sneltoetscriteria en liggen in een gebied
met een regulier of bijzonder welstandsniveau. Met het doel een snelle
afdoening van deze bouwaanvragen te bevorderen hebben burgemeester en
wethouders ook daadwerkelijk gebruik gemaakt van deze mogelijkheid (zie ook
artikel 21 het ‘Reglement van orde op de Commissie voor Welstand en
Monumenten’; bijlage 9 bij deze bouwverordening). De huidige adviespraktijk varieert per gemeente. Er wordt gewerkt met
lokale dan wel provinciale welstandscommissies. Ook onder het nieuwe regime
van de Woningwet kan de gemeenteraad ervoor kiezen om voor de
welstandsadvisering gebruik te (blijven) maken van een provinciale
welstandsorganisatie, die het resultaat is van een gemeenschappelijke
regeling of een privaatrechtelijke samenwerkingsvorm. Indien gebruik wordt
gemaakt van een provinciale welstandsorganisatie dient de gemeenteraad de
leden van de welstandscommissie eveneens nadrukkelijk te benoemen. OnafhankelijkheidSinds de Woningwet 1991 geldt de onafhankelijkheidsvereiste voor elk
afzonderlijk lid van deze commissie. Daaraan wordt in elk geval voldaan
indien de leden van de commissie niet ondergeschikt zijn aan het
gemeentebestuur. Ook is het raadzaam bij de selectie van de leden van de
welstandscommissie alert te zijn op mogelijk tegenstrijdige belangen.
Deelneming van leden van het college van burgemeester en wethouders aan de
welstandscommissie voor de eigen gemeente is in dit verband uitgesloten. Deskundigen en burgersIn afwijking van de Woningwet 1991 geldt sinds 1 januari 2003 niet langer de
eis dat in de welstandscommissie uitsluitend ‘deskundigen’ zitting kunnen
hebben. Deskundige leden zijn leden die zich door ervaring en opleiding
kwalificeren om zitting te nemen in de welstandscommissie. Van deskundige
commissieleden mag worden verwacht dat zij vanuit een eigen, actieve
beroepspraktijk kunnen oordelen over plannen van collega’s. Onder
niet-deskundige leden worden vertegenwoordigers van de plaatselijke
bevolking verstaan, geen architecten of anderszins beroepsmatig bij de
kwaliteit van de gebouwde omgeving betrokken zijnde, die door het
gemeentebestuur in de welstandscommissie kunnen worden benoemd. De
gemeenteraad beslist over de benoeming van niet-deskundige leden. Er is geen
wettelijke verplichting om niet-deskundige leden op te nemen in de
welstandscommissie.Er zijn meerdere alternatieven denkbaar. Hilversum heeft gekozen voor een commissie (‘Commissie voor Welstand en
Monumenten’) van deskundige leden en een burgerlid in de ‘welstandskamer’
(een burgerlid krachtens raadsbesluit van 4 juli 2007), waarbij de
secretaris geen deel uitmaakt van de commissie.Hilversum heeft (zie artikel 9.1 lid 3) de mogelijkheid heeft opengelaten om
voor een bepaalde termijn de advisering voor bepaalde gebieden over te
dragen aan een stadsbouwmeester, en heeft hier gestalte aan gegeven door per
1 januari 2004 de advisering in het stadsvernieuwingsgebied Liebergen voor
een periode van 3 jaar op te dragen aan een stadsbouwmeester (dhr. Prof. Ir.
H.J.M. Ruijssenaars).Artikel 9.2 Uitsluiting van gebieden en categorieën bouwwerken of
standplaatsenIndien de raad een gebied van de gemeente wenst uit te sluiten van
welstandstoezicht, kan de aanwijzing van een dergelijk gebied eventueel
worden opgenomen in artikel 1.3 en de bijbehorende (kaart-)bijlage
(desgewenst conform alternatief 3 of 4 van artikel 1.3 MBV). N.b.: het hier
in artikel 9.2 geregelde onderwerp is in de MBV genummerd als artikel
9.9.10 Overige administratieve bepalingenArtikel 10.1 De aanvraag om woonvergunningDe aanvraag Ook de Woningwet 1962 hanteerde de eis van een woonvergunning voor het in
gebruik geven of nemen van een gebouw als woning, waarin laatstelijk niet of
niet eerder legaal gewoond werd. Moet het gebouw voor het tot bewoning
bruikbaar maken verbouwd worden en is voor die verbouwing een bouwvergunning
nodig, dan wijkt de eis van een woonvergunning voor de eis van een
bouwvergunning. Met de Woningwet van 1991 verandert er in zoverre iets, dat
de woonvergunning nu in de wet is uitgewerkt in plaats van in de
bouwverordening. In de nieuwe bouwverordening is alleen nog plaats voor een
invulling van de wijze van indiening en inrichting van de aanvraag, zoals
artikel 8, lid 2, onder e, van de Woningwet verplichtend vaststelt. Volstaan
is met het in artikel 10.1 opnemen van de op basis van de oude
bouwverordeningen gangbare aanvraagbescheiden voor een woonvergunning. De
vergunning Met het in de Woningwet 1991 uitwerken van de woonvergunning
verdwijnt overigens de regeling van de oude bouwverordening. Op grond van de
op de Woningwet 1962 gebaseerde MBV kon een woonvergunning worden geweigerd
als er sprake was van strijd met het bestemmingsplan of de voor woningbouw
geldende nieuwbouweisen. Op grond van artikel 60 van de Woningwet 1991 mag
en moet een woonvergunning alleen worden geweigerd als de aanvraag strijd
oplevert met het bestemmingsplan of de bouwverordening. Welk deel van de
bouwverordening hiermee bedoeld kan zijn, is onduidelijk. Het niet voldoen
aan de nieuwbouweisen van het Bouwbesluit is uitdrukkelijk geen
weigeringgrond voor de woonvergunning. Uit het eerste lid van artikel 60 van
de Woningwet valt af te leiden, dat het gebouw in principe geschikt moet
zijn voor bewoning. Is er geen uit het bestemmingsplan of de bouwverordening
voortvloeiende weigeringgrond en is het gebouw bouw- en/of woontechnisch
toch niet geschikt tot bewoning, dan zijn er volgens het Ministerie van VROM
twee manieren om af te dwingen, dat het gebouw alsnog geschikt gemaakt
wordt: het op grond van artikel 60, vierde lid, verbinden van bouw- en/of
woontechnische voorwaarden aan de woonvergunning;een besluit ingevolge artikel 13 Woningwet. Beide oplossingen laten nog wat vragen onbeantwoord. Ad 1 Welke bouw- en/of woontechnische eisen kunnen redelijkerwijs nog als
voorwaarden aan de woonvergunning verbonden worden? Bij het eisen van
uitgebreide technische maatregelen wordt op een gegeven moment immers een
bouwvergunning noodzakelijk en de wetssys-tematiek gaat ervan uit, dat er of
een woonvergunning of een bouwvergunning noodzakelijk is. Ad 2 Bij welk niveau van eisen is er sprake van ongeschiktheid tot bewoning?
Onderschrijdt de kwaliteit van het gebouw het niveau van eisen voor de
bestaande woningbouw, dan is er geen discussie. Dit niveau geeft in feite de
onbewoonbaardheidsgrens aan. Het nieuwe gebruik van het gebouw als woning
kan echter niet getoetst worden aan de nieuwbouweisen. Bij een besluit
ingevolge artikel 13 Woningwet gaat het immers om het aantonen van de
noodzakelijkheid van voorzieningen. Ten aanzien van gebouwen die over een
voorzieningenniveau beschikken, dat ligt tussen het niveau voor nieuwbouw en
het niveau voor bestaande bouw, zal de noodzakelijkheid van een besluit
ingevolge artikel 13 Woningwet niet gauw aangetoond kunnen worden. De
praktijk zal de antwoorden uit moeten wijzen. Het kiezen voor de tweede
oplossing heeft overigens als nadeel, dat bewoning wordt toegestaan voordat
het gebouw geschikt is tot bewoning. De woonvergunning is een beschikking.
Dat betekent dat naast de eisen van de bouwverordening, de algemene eisen
van de Awb van toepassing zijn. De aanvraag moet dus bijvoorbeeld
schriftelijk worden ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de
aanvraag te beschikken (artikel 4:1 Awb). Ingevolge artikel 60 van de
Woningwet zijn burgemeester en wethouders het bevoegde orgaan. Worden de in
de bouwverordening geeiste gegevens niet ingediend, dan is artikel 4:5
juncto artikel 4:15 Awb van toepassing. Artikel 10.2 De aanvraag om vergunning tot hergebruik van een ontruimde
onbewoonbaar verklaarde woning of woonwagen Vervallen. Artikel 10.3 Overdragen vergunningenArtikel 8, tweede lid, onder f, van de Woningwet, eist een voorschrift voor
de overdraagbaarheid van de aldaar genoemde op de Woningwet gebaseerde
vergunningen. De op de Woningwet 1962 gebaseerde MBV bevatte een regeling
voor de overdraagbaarheid van bouwvergunningen. Deze bepaling is in de
nieuwe MBV overgenomen voor de overdraagbaarheid van alle op de Woningwet en
bouwverordening gebaseerde vergunningen. Artikel 10.3 houdt in, dat
burgemeester en wethouders verplicht zijn tot overschrijving als daarom
wordt gevraagd, zelfs al leidt overschrijving tot een niet gewenste en
planologisch niet juiste situatie. Zowel de rechtverkrijgende onder
bijzondere titel (bij voorbeeld de koper) als de rechtverkrijgende onder
algemene titel (bij voorbeeld de erfgenaam) moet om overschrijving vragen.
Met het recht van de verkrijgende wordt hier het recht bedoeld dat is
neergelegd in de vergunning. De wet van 10 juni 2004 is onder de naam
Aanpassingswet BIBOB verschenen in Stb. 2004, 320, en krachtens Besluit van
31 augustus 2004 in werking getreden op 15 september 2004, Stb. 2004, 452.
In de Woningwet zijn de artikelen 44a en 59 gewijzigd. Artikel 10.4 Overdragen mededeling De tekst van de toelichting
komt te vervallen. Artikel 10.5 Het kenteken voor onbewoonbaar verklaarde woningen en
woonwagens alsmede onbruikbaar verklaarde standplaatsen Vervallen.
Artikel 10.6 Herziening en vervanging van aangewezen normen en andere
voorschriftenHet onderhavige artikel heeft betrekking op de door het Nederlands
Normalisatie-instituut (NNI) uitgegeven normen (NEN's), voornormen (NVN's)
en praktijkrichtlijnen (NPR's), alsmede op de - bij ministeriële regeling
gepubliceerde - Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de uitvoering van
werken (UAV). Dit artikel maakt het mogelijk dat burgemeester en wethouders
bij toepassing van de voorschriften van de bouwverordening afwijken van een
daarin aangewezen NNI-publicatie of ander voorschrift, voor zover zij zich
daarbij houden aan de herziene tekst van die zelfde publicatie of dat zelfde
voorschrift. Bij een dergelijke herziening wordt door de daartoe bevoegde
instantie immers in het algemeen een zorgvuldige procedure in acht genomen,
waarbij een commissie van deskundigen - onder meer afkomstig uit
gemeentelijke kring - wordt ingeschakeld, een voorafgaande publicatie van
een voorlopige editie plaatsvindt met bijgevoegd verzoek om commentaar enz.
Met het onderhavige voorschrift wordt bereikt dat niet onmiddellijk na het
verschijnen van een gecorrigeerde, aangevulde of nieuwe uitgave van een
norm, voornorm, praktijkrichtlijn of ander voorschrift de bouwverordening
moet worden gewijzigd om de actuele versie van de aangewezen uitgave van
kracht te doen zijn. 11 HandhavingAlgemeenDit hoofdstuk bevatte tot en met de elfde serie wijzigingen van de
Model-bouwverordening 1992 een nadere uitwerking van de bijzondere
bestuursdwangbevoegdheden van burgemeester en wethouders krachtens het
toenmalige artikel 8, tweede lid, onderdeel i juncto artikel 100, derde lid
van de Woningwet. Sinds 1 april 2007 is de handhavingsystematiek en de
regeling van de handhaving integraal herzien. Het aanschrijfinstrumentarium
voor bestaande bouwwerk vormt niet langer een geïsoleerd deel van de
Woningwet, maar sluit beter aan op de voorschriften inzake het bouwen van
bouwwerken. Qua systematiek is zoveel mogelijk aangesloten bij het generieke
instrumentarium van de Awb. Het niet naleven van de voorschriften van het
Bouwbesluit 2003, de bouwverordening of de criteria uit de Welstandsnota
voor bestaande bouwwerken vormt een overtreding waartegen direct met
toepassing van bestuursdwang of oplegging van een last onder dwangsom kan
worden opgetreden, zonder dat daartoe nog (de tussenstap van) een specifieke
aanschrijving vereist is. Het Bouwbesluit 2003 gaat nu voor alle bouwwerken
gelden (artikel 1b Woningwet), voor de bouwverordening krijgt deze
systematiek vormt in artikel 7b Woningwet en voor het welstandsvereiste voor
bestaande bouw volgt dit uit artikel 13a Woningwet. Met het generieke
handhavingsinstrumentarium op grond van de Gemeentewet en de Awb kan worden
afgedwongen dat het bouwen of de staat van een gebouw, ander bouwwerk of
standplaats gaat voldoen aan de betreffende voorschriften van het
Bouwbesluit 2003, dat het gebruik ervan of de staat of het gebruik van een
open erf of terrein in overeenstemming is met de bouwverordening en dat het
uiterlijk van een bouwwerk of standplaats niet in ernstige mate strijdig is
met redelijke eisen van welstand, beoordeeld naar de criteria die zijn
vastgelegd in de welstandsnota. Tenzij sprake is van spoedeisende
omstandigheden brengt artikel 4:8 van de Awb met zich mee dat een
belanghebbende, die naar verwachting bedenkingen zal hebben tegen een
voorgenomen handhavingsbesluit, vooraf in de gelegenheid wordt gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen. In het handhavingsbesluit dient vervolgens
zorgvuldig te worden omschreven met welke voorschriften van het Bouwbesluit
2003 het bouwen of de staat van een gebouw, ander bouwwerk of standplaats in
strijd is en met welke voorzieningen het bouwen of de staat van dat gebouw,
ander bouwwerk of die standplaats weer in overeenstemming met die
voorschriften kan worden gebracht. Door zelf binnen de daartoe gestelde
termijn maatregelen te nemen kunnen belanghebbenden dan overeenkomstig
artikel 5:24, vierde lid, van de Awb de toepassing van bestuursdwang
voorkomen dan wel overeenkomstig artikel 5:32, vijfde lid, van de Awb het
verbeuren van een dwangsom voorkomen. Tegen een handhavingsbesluit staan de
normale rechtsmiddelen open die de Awb in samenhang met de Wet op de Raad
van State biedt (bezwaar, beroep, hoger beroep en daarnaast de mogelijkheid
om een voorlopige voorziening te vragen). Deze nieuwe systematiek betekent
ook een vereenvoudigde regeling voor de toepassing van bestuursdwang
bestaande uit het stilleggen van de bouw- en sloopwerkzaamheden. Op grond
van artikel 125 van de Gemeenteweg blijft de mogelijkheid bestaan om met
toepassing van bestuursdwang of op grond van artikel 5:32 van de Awb met een
last onder dwangsom, handhavend op te treden tegen illegale bouw- en
sloopwerkzaamheden door middel van het stilleggen van deze werkzaamheden.
Daarbij is het feit dat zonder of in afwijking van een vereiste vergunning
wordt gebouwd of gesloopt op zichzelf in beginsel voldoende aanleiding om
spoedshalve bestuursdwang toe te passen overeenkomstig artikel 5:25, zesde
lid van de Awb. Het direct met bestuursdwang optreden tegen illegale bouw-
of sloopwerkzaamheden is er immers op gericht te voorkomen dat de illegale
situatie verder in omvang toeneemt, waardoor burgemeester en wethouders
mogelijk voor voldongen feiten worden geplaatst. In dit verband kan onder
meer worden verwezen naar de uitspraken van ABRvS van 14 november 2001 (JG
020026) en 11 juni 2003 (BR 2003, 893). Artikel 11.1 Stilleggen van de bouw Vervallen. Artikel 11.2 Overtreding van het verbod tot ingebruikneming
Vervallen. Artikel 11.3 Stilleggen van het slopen Vervallen. Artikel 11.4 Onderzoek naar een gebrekDit onderwerp wordt thans geregeld in artikel 5:18 Awb. In het kader van
toezicht zijn voorts van belang: Het betreden en binnentreden van woningen met toestemming van de
bewoners, artikel 5:15 Awb. In artikel 5:15 Awb is tevens geregeld dat de toezichthouder zich
kan doen vergezellen van de 'sterke arm'.Idem, zonder toestemming van de bewoner, artikel 10, lid 5 Ww.Procedurele voorschriften over het binnentreden, Algemene wet op het
binnentreden.12 Straf-, overgangs- en slotbepalingenAlgemeenAlle artikelen van deze verordening op overtreding waarvan straf is gesteld
steunen op artikel 7b van de Woningwet juncto artikel 1a, onder 2o van de
Wet op de economische delicten. Daarom is strafbaarstelling in de MBV niet
langer mogelijk. Omdat in deze verordening onderwerpen van verschillende
herkomst en structuur zijn ondergebracht is het noodzakelijk voor elk
daarvan een afzonderlijk overgangsartikel op te nemen. Artikel 12.1 Strafbare feitenDe artikelen 106 tot en met 111 van de Woningwet zijn per 1 april 2007
vervallen. Overtreding van voorschriften uit de bouwverordening als bedoeld
in artikel 7b Woningwet zijn met ingang van deze datum strafbaar gesteld in
artikel 1a, onder 2o van de Wet op de economische delicten (WED).
Overtreding van voorschriften uit de bouwverordening op het terrein van
(brand)veiligheid en gezondheid valt eveneens hieronder. De wetgever heeft
gekozen voor het onder de WED brengen van deze overtredingen, omdat aan
overtredingen als bedoeld veelal een financieel-economisch belang ten
grondslag ligt. Door de indeling in artikel 1a, onder 2o van de WED wordt
aangesloten bij de strafbaarstelling van een groot aantal milieudelicten,
die veelal een vergelijkbare achtergrond hebben en waarmee inmiddels de
nodige ervaring is opgedaan door de politie, het Openbaar Ministerie en de
rechterlijke macht. Voor deze indeling heeft de wetgever mede gekozen
vanwege het (potentiële) gevaar en de (potentieel) zeer ernstige gevolgen
die het niet naleven van deze voorschriften met zich mee kan brengen. Indien
opzettelijk gepleegd, zijn deze delicten misdrijven; indien niet opzettelijk
gepleegd, zijn het overtredingen. Overgangsrecht strafbare feiten: Artikel
132 van de Woningwet bepaalt dat overtredingen van de oude bouwverordening
worden afgedaan volgens de oude Woningwet. Men zie artikel 97 oude Woningwet
en artikel 394 oude MBV.1.Het tweede lid van artikel 110 van de Woningwet bevat een uitzondering op
het bepaalde in het eerste lid aangaande de overtreding van een voorschrift
gegeven krachtens artikel 120 van de Woningwet. Artikel 120 gaat over
voorschriften in een a.m.v.b. ter nakoming van internationale
verplichtingen. Overtreding van de verbodsbepaling is in artikel 110, tweede
lid van de Woningwet aangemerkt als een economisch delict in de zin van de
Wet op de Economische Delicten (WED). Het Asbestverwijderingsbesluit 2005 is
een nakoming van een Europese internationale verplichting. Artikel 11 van
dit Besluit en artikel 12.1, tweede lid van de MBV legt de relatie met het
tweede lid van artikel 110 van de Woningwet. Overtreding van de artikelen
genoemd in het tweede lid van artikel 12.1, voor zover deze betrekking
hebben op het slopen van asbest, is een economisch delict. Artikel 12.2 Overgangsbepaling bodemonderzoekDit artikel voorkomt dat na het van kracht worden van deze bouwverordening
opnieuw verkennend bodemonderzoek moet worden uitgevoerd. Deze regel geldt
niet wanneer burgemeester en wethouders van mening zijn dat het eerder
uitgevoerde indicatieve bodemonderzoek niet meer als recent kan worden
aangemerkt. Voor de vraag wat kan worden verstaan onder een recent
onderzoek, zie de toelichting bij artikel 2.4.1 van de
Model-bouwverordening. Artikel 12.3 Overgangsbepaling met betrekking tot de staat van open
erven en terreinenDe artikelen 5.1.2 en 5.1.3 bevatten redelijk zware eisen voor bestaande
situaties. Er zijn veel bestaande situaties die niet aan deze eisen voldoen
en redelijkerwijs daaraan niet getoetst kunnen worden. Voor nieuwe situaties
- dat wil zeggen die bestaand worden na het in werking treden van deze
voorschriften - lijkt de eis wel redelijk. Wanneer een bestaand gebouw, dat
krachtens deze overgangsbepaling niet aan de nieuwe voorschriften behoeft te
voldoen, wordt verbouwd en daarvoor een vergunning nodig is op grond van
artikel 40 van de Woningwet, kunnen in die vergunning eisen omtrent de
bereikbaarheid van dat gebouw worden gesteld. Dit om te voorkomen dat een
eenmaal bestaand gebouw nimmer aan meer eigentijdse eisen van bereikbaarheid
zou behoeven te voldoen. Artikel 12.4 Overgangsbepaling (aanvragen om) gebruiksvergunningDe toelichting op dit artikel vervalt.Artikel 12.5 Overgangsbepaling sloopmelding vervallen Artikel 12.6 SlotbepalingAlgemeen De bepalingen voor de bekendmaking van verordeningen zijn gegeven in de
artikelen 139 e.v. van de Gemeentewet. Bekendmaking van verordeningen,
zijnde algemeen verbindende voorschriften, geschiedt door plaatsing van het
besluit in het gemeenteblad of in een andere, door de gemeente algemeen
verkrijgbaar gestelde uitgave. Dit geldt ook voor een opnieuw vastgestelde
verordening. Een (opnieuw) vastgestelde verordening dient op grond van
artikel 140 van de Gemeentewet kosteloos voor eenieder ter inzage te liggen
op de gemeentesecretarie, dan wel op een andere, door de raad te bepalen
plaats. De inwerkingtreding van de verordening is in beginsel acht dagen na
de bekendmaking; zie artikel 142 van de Gemeentewet. De gemeenteraad kan
echter een ander tijdstip van inwerkingtreding in de verordening vaststellen
of burgemeester en wethouders in de verordening de bevoegdheid geven om de
inwerkingtreding van de veror-dening op een nader tijdstip te bepalen. De
verordening moet na de bekendmaking worden medegedeeld aan het parket van
het arrondissement waarin de gemeente is gelegen; zie artikel 143 van de
Gemeentewet. Een termijn daarvoor is niet opgenomen, doch spoedige
mededeling ligt in de rede. Tevens dient tegelijk met of zo spoedig mogelijk
na de bekendmaking een afschrift van de verordening te worden gezonden aan
de inspecteur van de Volkshuisvesting binnen wiens ambtsgebied de gemeente
ligt; zie artikel 95 van de Woningwet. Alternatief 1 (inwerkingtreding
ineens) Als na de vaststelling door de gemeenteraad de bouwverordening in
zijn geheel op dezelfde datum in werking treedt dient alternatief 1 in de
bouwverordening opgenomen te worden. Alternatief 2 (gefaseerde
inwerkingtreding) De mogelijkheid bestaat om de bouwverordening gefaseerd in
werking te laten treden. Aangeraden wordt om hier zo min mogelijk gebruik
van te maken. Met betrekking tot een aantal onderwerpen kan het
organisatorisch echter wenselijk zijn om de artikelen omtrent deze
onderwerpen op een later tijdstip in werking te laten treden. In beginsel
komen drie onderwerpen in aanmerking: de bodembepalingen, de sloopbepalingen
(inclusief de bouwafvalbepaling) en de bepalingen omtrent het brandveilig
gebruik. Van een of meerdere van deze onderwerpen kan de inwerkingtreding
worden uitgesteld. De gewenste artikelen kunnen bij lid 1 gekozen worden.
Bij lid 2, sub a, dient, in het geval dat ervoor gekozen is de
inwerkingtreding van (mede) de sloopbepalingen uit te stellen, de aangegeven
toevoeging plaats te vinden. Lid 2, sub b, mag niet opgenomen worden voor
het geval dat de inwerkingtreding van (mede) de bepalingen voor het
brandveilig gebruik uitgesteld worden. Het moment van inwerkingtreding van
de desbetreffende artikelen dient te zijner tijd bij raadsbesluit
vastgesteld te worden. Desgewenst kunnen voor de diverse artikelen
verschillende momenten van inwerkingtreding bepaald worden. Indien de
gemeente reeds bij de vaststelling van de MBV 1992 het tijdstip wil bepalen
waarop de desbetreffende artikelen in werking treden, kan zij een bepaling
ter zake aan dit artikel 12.6 toevoegen. De inwerkingtreding van alle
artikelen dient vóór 1 oktober 1993 te geschieden, zo bepaalt de Woningwet
1991. Bijlage 1Toelichting verordening Figuren 1 t/m 19,
behorende bij de stedenbouwkundige bepalingen. Figuur 1 Voor verkeer vrij te
houden hoogten (artikel 2.5.11, eerste lid, onder c) Figuur 2 Voor verkeer
vrij te houden hoogten (artikelen 2.5.7 en 2.5.8) Figuur 3 Ligging van de
achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid, onder a) Figuur 4 Ligging
van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid, onder a) Figuur 5
Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid, onder a)
Figuur 6 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste lid,
onder b) Figuur 7 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11, eerste
lid, onder c) Figuur 8 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel 2.5.11,
eerste lid, onder c) Figuur 9 Ligging van de achtergevelrooilijn (artikel
2.5.11, eerste lid, onder d) Figuur 10 Ligging van de achtergevelrooilijn
(artikel 2.5.11, eerste lid, onder e) Figuur 11 Teruglegging met het oog op
de daglicht toetreding van achtergevelrooilijn die een scherpe hoek met
elkaar vormen (ingevolge artikel 2.5.11, lid 2) Figuur 12 Bouwhoogte in
voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum bouwhoogte (artikelen
2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.25). Binnen de bebouwde kom Figuur 13
Bouwhoogte in voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum bouwhoogte
(artikelen 2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.25). Buiten de bebouwde kom Figuur
14 Bouwhoogte in voor- en achtergevelrooilijn en daartussen. Maximum
bouwhoogte (artikelen 2.5.20, 2.5.21, 2.5.23 en 2.5.24, alternatief 2).
Binnen grootstedelijke delen van de bebouwde kom Figuur 15 Bouwhoogte in de
voorgevelrooilijn (artikelen 2.5.20, derde lid, eerste alinea) Figuur 16
Bouwhoogte in de voorgevelrooilijn (artikelen 2.5.20, derde lid, tweede
alinea) Figuur 17 Bouwhoogte in de achtergevelrooilijn (artikelen 2.5.21,
tweede lid, eerste alinea) Figuur 18 Bouwhoogte in de achtergevelrooilijn
(artikelen 2.5.20, tweede lid, tweede alinea) Figuur 19 Hoogte van een
zijgevel tegenover een achtergevelrooilijn (artikelen 2.5.22) Bijlage
2Voorwaarden bij een gebruiksvergunning Bijlage bij
toelichting op hoofdstuk 6 van de Model-bouwverordeningVervallen.Bijlage 3 bij de toelichting op de bouwverordeningMaximaal toelaatbaar aantal personen in een ruimte van een gebouw met het
oog op de brandveiligheidVervallen.Bijlage 4Stroomschema aanvraag gebruiksvergunningVervallen.Bijlage 5 Activiteiten samenhangende met slopen en
bedreigingenActiviteit samenhangende met sloopproject
Sloopmethode Bedreiging
Beulen (slopen met behulp van slingeren, zwaaien, vallen
van bal) – onvoldoende afstand tot gebouwen
– stof bij instorten
– overmatige trillingen
– ongecontroleerd instorten
Omduwen/omtrekken (uitoefenen kracht haaks op
lengterichting met als gevolg breuk) – stof bij instorten
– wegspatten dommekracht (hefboom)
– ongecontroleerd instorten
Expanderen (sloopmethode die gebruik maakt van bepaalde
stoffen die een aanzienlijke volumevergroting vertonen;
o.a. explosieven.) – rondvliegend puin
– opslag e.d.
– trillingen
– stofproductie
– verzakkingen
Afhijsen (knijpen) – vallend materiaal/onvoldoende afstand
– omvallen kraan/maximum hijslast
– afbreken hijslast
Trekken (uitoefen kracht in de lengterichting) – kantelen trekapparatuur
– stapelen palen
Overige methoden: Slopen in het algemeen met de hand vanaf stellingen, al
dan niet met behulp van werktuigen. Hierbij kan indien
het bouwhek niet vergenoeg staat puin, gereedschap e.d.
Buiten het sloopterrein vallen.
Materieel (bouwkranen, mobiele puinbrekers) – aan- en afvoer
– op- en afbouw
– afbreken hijslast of delen daarvan
– omvallen kraan
– overschrijden max. wegbelasting
Sloopobject –omvallende bouwdelen
–wegspattend/vallend puin en gereedschap
–verontreinigd sloopmateriaal
Activiteit samenhangende met sloopproject Bedreiging
Sloopterrein – afkalven, instorten bouwputten
– opslag van materialen en materieel
– onvoldoende afgrenzing
Bouwputten en -sleuven – instorten/afkalven bouwputten en sleuven
– onjuiste bemaling
Bodemverontreiniging en afvoer van sloopmaterialen Veiligheidsaspecten reeds gedekt: p-bladen
arbeidsinspectie en APV’s.
Bijlage 6 Checklist van bedreigde objecten, functies en
maatregelen ten behoeve van de opsteller van het sloopveiligheidsplan Bedreigde functies en objecten Mogelijke maatregelen (bron-, pad- en object-
gericht) Aanbevelingen
Belendingen Bouwkundige staat – constructief scheiden Overleg met eigenaar/beheerder
- -– trillingsarm slopen belending (in extremo: met de
hand) -
--– stutten/stempelen bouwputten- en sleuven -
--– gecontroleerd bemalen -
- -– voorzieningen i.v.m. gemeenschappelijke bouwmuren en
funderingen-
- Gebruikers – trillingsarm slopen Voorlichten gebruikers
- -– stofarm slopen -
- -– slopen op bepaalde dagen/tijden -
- -– in extreme situaties (calamiteiten): ontruimen-
- -– rekening houden met verontreinigd sloopmateriaal,
zoals asbest -
-Gebruiksfuncties – vrijhouden / toegankelijk houden van belendende
gebouwen Overleg met gebruikers, eventueel koppelen aan
verkeerscirculatieplan
--– aangepaste werktijden-
Gedeeltelijk te slopen objecten Bouwkundige staat resterende constructie – toetsen aan Bouwbesluit en Bouwverordening voor wat
betreft veiligheid Zie ook bouwkundige staat belendingen
Getoetst dient te worden aan de regelgeving met
betrekking tot veiligheid, gezondheid en bruikbaarheid
voor bestaande situaties. Voor mogelijke maatregelen en
aanbevelingen zie ’belendingen’
- Gebruikers resterende constructie – toetsen aan Bouw besluit en Bouwverordening wat
betreft veiligheid en gezondheid Zie ook gebruikers
belendingen.-
- Gebruiksfuncties resterende constructie (school,
ziekenhuis, e.d.) – toetsen aan Bouw besluit en Bouwverordening wat
betreft bruikbaarheid Zie ook gebruiksfuncties
belendingen-
Infrastructuur Kabels, leidingen en rioleringen – aangepaste sloopmethode Regelen in vooroverleg met betreffende
nutsbedrijven
- -– stutten -
- -– beschermen -
- -– (afdekken) -
- -– afsluiten -
- -– omleggen -
- -– hijsplan bij grote hijsklussen -
- Straatmeubilair (lantaarnpalen e.d.) – beschermen -
- -– afsluiten-
--– verwijderen -
- Wegen, bruggen, viaducten, e.d. – afdekken (schotten, rijplaten, zand) Overleg met verantwoordelijke instanties
- -– aangepaste sloop methode -
- Waterstaatkundige werken (kanalen, sluizen, dijken e.d.)
-Overleg met verantwoordelijke instanties
-Overig (tunnels e.d.) -Regelen in vooroverleg met verantwoordelijke
instantie
Verkeerssituatie Voetgangers en fietsers – afdoende afgrenzen sloopterrein Bij complexe situaties: verkeerscirculatieplan Regelen
in vooroverleg met verantwoordelijke instanties en
gemeentediensten
- -– uitstekers (valschermen) -
--– voetgangerstunnels -
--– afzetten weggedeelte met hekwerk -
--– (tijdelijk) afzetten van de gehele weg -
-Overig wegverkeer (openbaar vervoer, auto’s) – afdoende afgrenzen sloopterrein Bij complexe situaties:
- -– vrijhouden en waarbor gen veiligheid boven leidingen
trams en trolleys Regelen in vooroverleg met verantwoordelijke instanties
en gemeentediensten
--– uitstekers -
--– afzetten weg verkeerscirculatieplan -
-Routes voor brandweer- en ziekenhuis auto’s e.d. – vrijhouden weg Bij complexe situaties: verkeerscirculatieplan
--– aangepaste sloop methode Regelen in vooroverleg met verantwoordelijke instanties
en gemeentediensten
- -– beperken overige verkeersstroom-
- Spoorwegen Regelen in vooroverleg met NS -
- Scheepvaart Regelen in vooroverleg met waterbeheerder (RWS,
provincie, waterschap, gemeente) -
Bijzondere omstandigheden Veel omstanders – aanbrengen extra veiligheidsvoorzieningen Vooraf informeren omwonenden
--– afzetten wegen Bij grote manifestaties overleg met gemeente
- Calamiteiten (slopen na brand, explosies e.d) – afzetten weg Overleg met deskundige instanties
--– ontruimen belendende percelen -
- Vandalen en daklozen – extra afscheiding -
--– verscherpt toezicht -
Bijlage 7 Voorbeeld voor inhoudsopgave sloopveiligheidsplan Naam en correspondentieadres van de aannemerLigging van het te slopen perceelDoel en opzet sloopveiligheidsplanBeschrijving werkzaamhedenBeschrijving toe te passen sloopmethode(n) en materialen, materieel
en hulp- en beveiligingsmiddelenVerantwoordelijkheden en verantwoordelijke personen met betrekking
tot externe veiligheidBetrokken instantiesDagindeling werkzaamhedenInstructies aan werknemersInstructies/voorlichting omwonendenVoorgenomen veiligheidsmaatregelenUitvoering toezicht op maatregelenLogboekBijlagen bij het sloopveiligheidsplan belangrijke telefoonnummerstekening waarop staat aangegeven: - de situering van het sloopobject;de plaats van de bouwkranen;de aan- en afvoerwegen;de laad-, los- en hijszones;de plaats van de bouwketen;de situering van het sloopobject ten opzichte van
aangrenzende wegen, bouwwerken e.d.;de grenzen van het sloopterrein, waarbinnen alle
sloopwerkzaamheden, het laden en lossen daaronder begrepen,
plaatsvinden;de in of op de bodem van het bouwperceel aanwezige
leidingen;de plaats van ander hulpmaterieel. De schaal van deze
tekening mag niet kleiner zijn dan 1:1.000. (indien nodig
bij detailleringen niet kleiner dan 1:100). controlelijst ten behoeve van externe veiligheid op de werkentransportroutes afkomende materialenBijlage 8 Keuzetabel voor de vaststelling van deelstromen bij
sloopniveau I minimumscheiding niveau I-plus minimumscheiding niveau II niveau III maximumscheiding
gevaarlijke afvalstoffen (voorheen: chemische of
chemisch verontreinigde afvalstromen) gevaarlijke afvalstoffen (voorheen: chemische of
chemisch verontreinigde afvalstromen) olieproducten overig gevaarlijk afval afgewerkte olie brandstofrestanten
batterijen
accu’s
schoorsteenkanalen
rookkanalen
overig chemisch belast puin
verontreinigde leidingen
oliehoudende elementen
coatings, kitten
bitumineuze materialen
zeefzand
tl-buizen/starters
halogeen lampen
niet uitputtende lijst, voor overzicht zie EURAL
asbest en asbesthoudende afvalstromen asbest en asbesthoudende afvalstromen asbestproducten golfplaat spouwbladen brandwerende platen isolatiemateriaal
producten niet elders genoemd
met asbest en asbeststof verontreinigd sloopafval met asbest en asbeststof verontreinigd sloopafval
metalen metalen ferro constructiebalken e.d.
metalen trappen e.d.
betonijzer
schroot
tanks, silo’s
ferro niet elders genoemd
non ferro aluminium (kozijnen, instructies) lood (buis,
slabben)
zink (regenpijp, dakgoot) koperbuis
non ferro niet elders genoemd
elektriciteitskabels kabels 220 V
kabels > 220 V
steenachtig afval i.c. betonpuin en baksteenpuin steenachtig afval i.c. betonpuin en baksteenpuin beton gewapend beton
schuimbeton
gasbeton
staalvezelbeton
hoge sterkte beton betonproducten
beton niet elders genoemd
metselwerk metselwerkpuin
metselmortel
kalkzandsteen metselwerkpuin
bouwblokken
dakpannen/ bedekking (beton, keramiek, leisteen) intacte dakpannen
gebroken dakpannen
dakleien
keramiek wandtegels
plavuizen
sanitair
gipshoudende elementen gipsplaat
stucwerk
anhydriet
vloeren
gipsvezelplaat
gipshoudende elementen
asfalt asfaltbeton
asfaltpuin
freesafval
steenwolsteenwol steenwol
glaswol glaswol glaswol
massief hout(zonder verduurzamings- middelen, direct
herbruikbaar) massief hout(zonder verduurzamings-middelen, direct
herbruikbaar) massief hout (direct herbruikbaar) balken
vloerdelen
trapelementen
dakbeschot
regels/tengels
pallets
schoon hout niet elders genoemd
geverfd /gelakt hout gevelelementen
kozijnen
deuren
parketvloeren
geverfd/gelakt hout niet elders genoemd
verlijmd hout (plaatmateriaal) spaanplaat
multiplex
hardboard
vezelplaat
houtwolcementplaat
bekistingmateriaal
vloerplaat
plaatmateriaal niet elders genoemd
geïmpregneerd hout tuinhout
bielzen
geïmpregneerd hout
niet elders genoemd
overig afval kunststof gevelelementen kunststof gevelelementen kunststof gevelelementen
PVC- en PE-leidingen PVCleidingsystemen(riolering, afvoer)
PP en PE leidingsystemen (riolering, afvoer)
dakfolies
wandfolies
vlak glas vlak glas vlak glas
draadglas
spiegelglas
dubbelglas
HR- en LE-glas
papier en karton papier en karton papier
karton
overig afval LDPE / HDPE dakfolies
wandfolies
leidingsystemen
XPS / EPS vloerisolatie
dakisolatie
wandisolatie
PUR isolatieplaten
PUR-producten niet elders genoemd
overige kunststoffen gemengd EPDM
overige kunststoffen gemengd
cellulose isolaties cellulose isolaties
textiel gordijnen
vloerbedekking
door vuil voor hergebruik ongeschikte materialen folies met aanhangend papier/karton met aanhangend vuil
textiel met aanhangend vuil glas met kitresten
composiet-materialen beton met PS-platen sandwichpanelen metselwerk met
stucwerk
beton met stucwerk
thermohardende kunststoffen meterkasten
deurknoppen
overig afval overig afval
Toelichting tabel In de tabel worden drie niveaus onderscheiden. Niveau I
en niveau I-plus staan voor de vereiste minimumscheiding zoals bedoeld in
artikel 8.4.1. Dit minimumniveau correspondeert met artikel 4.11 waarin de
vereiste minimumscheiding van bouwafval is vastgelegd. Het bestaan van twee
niveaus, respectievelijk I en I-plus, is nodig omdat de gemeenteraad bij de
vaststelling van artikel 4.11 juncto 8.4.1, een keuze heeft uit twee
alternatieven. Niveau III geeft een optimaal scenario weer, waarin sprake is
van een maximale scheiding. Niveau II is te beschouwen als een tussenstap,
waarmee een verder inzicht wordt verkregen in het opsplitsen naar de
verschillende afvalstromen. De verschillende categorieën van afvalstoffen
die in niveau II worden onderscheiden, kunnen niet worden opgevat als
definitieve oplossingen met betrekking tot scheiden. Hierna wordt kort
beschreven op welke wijze de tabel kan worden gebruikt als hulpmiddel. Gevaarlijke afvalstoffen; chemische en chemisch belaste
afvalstromen: Op het gevaarlijke afval is het de Regeling Europese
afvalstoffenlijst van toepassing (EURAL). De EURAL heeft het Besluit
aanwijzing gevaarlijke afvalstoffen (BAGA) vervangen. Zie hierover
en over de afvalstoffenlijst ook de toelichting op artikel 4.11,
eerste lid. Het scheiden van de herbruikbare componenten uit het
gevaarlijke afval heeft alleen zin indien deze gescheiden worden op
niveau III.Asbest en asbesthoudende afvalstromen Het scheiden van
asbestproducten tot op niveau III is niet zinvol. Volstaan kan
worden met het apart houden van asbest en asbesthoudende producten
in één afvalstroom, omdat asbest altijd moet worden gestort.Overige afvalstromen Het scheiden van de diverse componenten is
alleen zinvol indien hiermee een afvalstroom wordt verkregen die in
aanmerking komt voor hergebruik en waarvoor inzamel- en verwerkings-
of bewerkingscapaciteit bestaan. Voor sommige componenten betekent
dit dat gescheiden dient te worden tot niveau III (bijvoorbeeld
bepaalde betonproducten, steenachtige isolatiematerialen, dakpannen,
metalen, kunststoffen, glas, schoon hout). Voor andere componenten
kan ook worden volstaan met scheiding op niveau II (asfalt,
metselwerk, kalkzandsteen, geverfd en gelakt hout, verlijmd hout,
papier en karton, textiel, kabels).Niet-herbruikbare niet-gevaarlijke (c.q. chemisch verontreinigde)
afvalstromen In verband met het stortverbod voor bouw- en
sloopafval, moet ook deze categorie worden beschouwd als overig
afval en worden afgevoerd naar de sorteerinrichting. De tabel is niet meer dan een hulpmiddel voor de gemeente bij het bepalen
van de mate van scheiding die zal worden voorgeschreven in de
sloopvergunning. Er is bewust voor gekozen om geen indicatie te geven voor
de verschillende inzamelstructuren en bewerkings- of verwerkingsstructuren,
omdat deze regionaal of lokaal kunnen verschillen en aan wijzigingen
onderhevig zijn. Het is daarom noodzakelijk dat de desbetreffende ambtenaar,
verantwoordelijk voor de controle van de vergunningaanvraag, op de hoogte is
van de lokale en regionale verwerkingscapaciteit voor de bij sloop
vrijkomende afvalstromen. Al dan niet verontreinigde grond is niet in deze
tabel opgenomen. Grond die tijdens of na het slopen wordt afgevoerd, is geen
sloopafval en kan dus geen onderwerp zijn in een voorschrift van de
sloopvergunning. Toch verdient het aanbeveling alert te zijn op de afvoer
van (verontreinigde) grond. Voor informatie betreffende de bewerkings- en
verwerkingscapaciteit en locaties van bewerkings- en verwerkingsinstallaties
kunnen onder meer de volgende publicaties worden geraadpleegd: Vademecum voor afvalverwerkingsdiensten (uitgeverij VAD BV, Alphen
aan den Rijn, 1993)SBR-brochure 230-b Bouw-afvalstoffengids, Rotterdam 1991.Bijlage 9 Vervallen Bijlage 10 Handreiking voor de visuele inspectie van woningen en
daarmee vergelijkbare bouwwerken op de aanwezigheid van asbest
Asbestcementproducten en overige producten waarin asbest in hechtgebonden
vorm voorkomt (N.B. De aanduiding 'hechtgebonden' geldt voor het nieuwe
product. Door slijtage kan de hechtgebondenheid van deze producten in de
loop der tijd afnemen.) Product Mogelijk toegepast in Mate waarin het is toegepast Uiterlijk
Asbestcement, vlakke plaat Gevels, dakbeschot, rondom schoorstenen Vaak Grijze plaat van 3 tot 8 mm dik, vaak aan een kant
‘wafelstructuur'
Asbestcement, vlakke gevelplaat met coating Decoratieve buitengevels, galerij Vrij algemeen in flats Als vlakke plaat maar met aan een kant gekleurde
geëmailleerde of gespoten coating
Asbestcement, schoorsteen of luchtkanaal Bij kachel of CV-installatie, ventilatiekanalen Vaak Rond of vierkant kanaal, verder als vlakke plaat
Asbestcement, bloembak Zowel buiten als binnen, balkons Vaak In diverse vormen, verder als vlakke plaat, meestal
dunner dan betonnen bak
Asbestcement, golfplaat Daken van schuren en garages Vaak Als golfplaat, in diverse dikten
Asbestcement met cellulosevezels (asbestboard) Alleen geschikt voor binnentoepassingen, aftimmeringen,
inpandige kasten Soms Geelbruine, dunne plaat, lijkt op hardboard
Asbestcement, dakleien Imitatieleien In Nederland weinig toegepast Vlakke plaatjes, aan één zijde gecoat
Asbestcement, standleidingen Afvoer toilet Vaak Als luchtkanaal, maar dikker
Asbestcement, imitatiemarmer Vensterbanken en schoorsteenmantels Soms Als marmer, in breuk of zaagvlakken zijn witte vezels
zichtbaar
Harde asbesthoudende vinyltegels Toiletten, keukens Soms, meestal bij de bouw gelegd Harde tegel met meestal een wit gevlamd motief
Producten waarin asbest in een niet-hechtgebonden vorm voorkomt. Afdichtkoord Afdichting schoorstenen kachelruitjes en deurtjes, in
oude haarden en allesbranders Regelmatig Wit tot vuilgrijs pluizig koord
Asbesthoudend stucwerk Op (vochtige) muren en plafonds Nauwelijks Vezelige korrelstructuur
Brandwerend board Onder CV-ketels, wanden CV-kast, stoppenkast, plafonds,
trapbeschot Regelmatig, vooral in flats en grotere complexen Lichtbruin tot geel, zachtboardachtig
Asbestkarton Bekleding zoldering Weinig Lichtgrijs, kartonachtig
Vinylzeil met asbesthoudende onderlaag Keukens, trappen enz., geproduceerd voor 1983 Zeer vaak Zeer divers, alleen te herkennen door analyse onderlaag
Toelichting tabel Herkennen van asbest Alleen
in een laboratorium kan met 100 procent zekerheid worden vastgesteld of een
materiaal of een product asbest bevat. Wel kunt u materialen herkennen
waarin mogelijk asbest zit. Het bovenstaande overzicht helpt daarbij. Dit
overzicht is niet volledig. Voor de herkenning van vinylvloertegels en
vinylvloerbedekking (in de volksmond zeil) waarin mogelijk asbest zit, kan
de volgende informatie worden gegeven: - Asbesthoudende vinylvloertegels Tot
omstreeks 1985 waren vinylvloertegels te koop, die verstevigd zijn met
asbest. Meestal zijn deze kunststoftegels al tijdens de bouw gelegd.
Vinylvloertegels zijn veelal toegepast in vochtige ruimten, zoals toiletten
en keukens. Vinylvloertegels zijn hard en een beetje glanzend, vaak met een
wit 'gevlamde' decoratie. - Asbesthoudende vinylvloerbedekking
Vinylvloerbedekking met asbest was tussen 1968 en 1983 te koop. Het is veel
gebruikt in keukens en op trappen. De toplaag is van PVC en in de onderlaag
zit asbest. Deze viltachtige onderlaag lijkt op karton en is lichtgrijs tot
lichtbeige en soms lichtgroen. Asbest zit bijna nooit in de volgende soorten
vloerbedekking: vloerbedekking van textiel (tapijt); ondertapijt van vilt;
breekbaar, dun zeil met een doffe, zwarte of wijnrode onderkant; stijve,
zeilachtige vloerbedekkingen met een harde, ruwe onderzijde met daarin een
grofmazig juteweefsel, zoals linoleum; buigzaam zeil met een dikke, bruine,
harige onderzijde; soepel zeil met een onderkant van kunststof (plastic) of
foam (schuim). Ten slotte is het van belang het volgende te weten:
Toepassing en verkoop van asbest is sinds 1 juli 1993 nagenoeg verboden. Na
1983 is vrijwel geen losgebonden asbest meer toegepast. Sinds enkele jaren
zijn ook asbestvrije cementplaten (bijvoorbeeld golfplaten) op de markt. De
in Nederland gefabriceerde asbestvrije cementplaten zijn te herkennen aan de
opdruk NT aan de onderzijde van de plaat. JurisprudentieJG 02.0008JG 02.0026 JG 02.0048JG 02.0112, art. 7-3-2-aanhef, art. 7-3-2-b-JG 02.0113JG 02.0161 JG 03.0009JG 03.0011 JG 03.0029 JG 03.0046 JG 03.0065 JG 03.0066 JG 03.0134JG 04.0033 JG 04.0045 JG 04.0059, art. 8-1-1-3, art.8-1-6JG 04.0060, art.2-5-30-1JG 04.0098JG 04.0135 JG 04.0140 JG 05.0073 JG 05.0075 JG 05.0090 JG 05.0092 JG 05.0102 JG 05.0112 JG 06.0003 JG 06.0036 JG 06.0042 JG 06.0116 JG 07.0121 JG 07.0009 JG 07.0020 JG 07.0021 JG 07.0039 JG 07.0060 JG 07.0074 JG 08.0003 JG 08.0004