CVDR78778_1Verordening voorzieningen gehandicapten gemeente Son en Breugel 2002nlregelingSon en Breugel2018-10-16Son en BreugelonbekendVerordening voorzieningen gehandicapten gemeente Son en Breugel 2002Gemeentewet, art. 149Wet voorzieningen gehandicapten, art.2gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2002-01-31De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2002-01-312002-01-012007-04-01Nieuwe regeling.06.0002123Besluit nadere regels verordening voorzieningen gehandicapten.Artikel 2.10 van deze verordening werkt terug tot en met 1 april 2000. Deze verordening wordt per 1 april 2007 vervangen door de verordening maatschappelijke ondersteuning.Verordening voorzieningen gehandicapten gemeente Son en Breugel 2002Verordening voorzieningen gehandicapten 2002De raad van de gemeente Son en Breugel, gelezen het voorstel van
burgemeester en wethouders van 31 januari 2002, gehoord de commissie
Wz;Gelet op artikel 2 van de Wet voorzieningen gehandicapten (Stb. 1993 nr.
545) en gelet op artikel 149 van de Gemeentewet (Stb 1993, 610);Overwegende
dat het noodzakelijk is het verstrekken van voorzieningen aan gehandicapten
bij verordening te regelen;besluit vast te stellen de volgende Verordening
voorzieningen gehandicapten gemeente Son en Breugel 2002:IAlgemeen1Algemene bepalingen1.1BegripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
Voorziening: een woonvoorziening, een vervoersvoorziening of
een rolstoel.
Inkomen: 1 het netto-inkomen, conform de berekening zoals
aangegeven in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten; 2 het gezamenlijk
netto-inkomen, conform de berekening zoals aangegeven in het
Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten van de ouders of pleegouders van de
gehandicapte, indien de gehandicapte jonger is dan 18 jaar
en geen echtgenoot heeft in de zin van artikel 1 van de Wet;
3 het gezamenlijk netto-inkomen, conform de berekening zoals
aangegeven in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten van de gehandicapte en zijn
echtgenoot, indien de gehandicapte een echtgenoot heeft in
de zin van artikel 1 van de Wet.
Woonwagen: een voor bewoning bestemd gebouw dat is geplaatst
op een standplaats en dat in zijn geheel of in delen kan
worden verplaatst.
Standplaats: een kavel, bestemd voor het plaatsen van een
woonwagen, waarop voorzieningen aanwezig zijn die op het
leidingnet van de openbare nutsbedrijven, andere
instellingen of van gemeenten kunnen worden
aangesloten.
Woonschip: elk vaartuig dat uitsluitend of in hoofdzaak
wordt gebezigd als, of te oordelen naar zijn constructie of
inrichting uitsluitend of in hoofdzaak bestemd is tot dag-
of nachtverblijf van een of meer personen.
Ligplaats: een door de gemeente aangewezen ligplaats welke
door een woonschip wordt ingenomen.
Hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, waar de gehandicapte zijn vaste woon-
en verblijfplaats heeft of zal hebben en op welk adres hij
in de gemeentelijke basisadministratie ingeschreven staat of
zal staan, dan wel het feitelijk woonadres indien de
gehandicapte met een briefadres in de gemeentelijke
basisadministratie ingeschreven staat of zal staan.
Gemeenschappelijke ruimte: gedeelte(n) van een woongebouw,
niet behorende tot de onderscheiden woningen, bestemd en
noodzakelijk om de woning van de gehandicapte vanaf de
toegang tot de woning te bereiken.
Woningaanpassing: ingreep van bouwkundige of woontechnische
aard die: 1 gericht is op het opheffen of verminderen van
ergonomische beperkingen die een gehandicapte ondervindt bij
het normale gebruik van zijn woonruimte; of 2 betrekking
heeft op een uitraasruimte.
Financiële tegemoetkoming: een tegemoetkoming in de kosten
van een voorziening welke kan worden afgestemd op het
inkomen van de gehandicapte.
Forfaitaire vergoeding: een bijdrage ineens die los van het
inkomen en los van de werkelijke kosten van een voorziening
wordt verstrekt, al dan niet met inachtneming van een
inkomensgrens.
Gemaximeerde vergoeding: een vergoeding in de kosten van een
voorziening die tot een vastgesteld maximum wordt verstrekt,
al dan niet met in achtneming van een inkomensgrens.
Voorziening in natura: een voorziening die in eigendom, in
bruikleen of in huur wordt verstrekt.
Normbedrag: een forfaitaire of een gemaximeerde
vergoeding.
Norminkomen: het norminkomen als bedoeld in artikel 1 aanhef
en onder c van de Regeling inzake financiële
tegemoetkomingen en eigen bijdragen WVG.
Eigen bijdrage: een door burgemeester en wethouders vast te
stellen bijdrage, die bij de verstrekking van een
voorziening in natura betaald moet worden en op welk bedrag
de bepalingen van de 'Regeling inzake financiële
tegemoetkomingen en eigen bijdragen WVG' van toepassing
zijn.
Algemeen gebruikelijke voorziening: door de gehandicapte
aangevraagde voorziening waarover een niet-gehandicapte
persoon, die in vergelijkbare persoonlijke omstandigheden
als de aanvrager verkeert, naar maatschappelijke maatstaf en
redelijkerwijs de beschikking zou (kunnen) hebben.
Wet: de Wet voorzieningen gehandicapten.
1.2Beperkingen1Een voorziening kan slechts worden toegekend voor zover:a deze in overwegende mate op het individu is gericht;b deze
langdurig noodzakelijk is om diens beperkingen op het gebied van
het wonen of zich binnen of buiten de woning verplaatsen op te
heffen of te verminderen;c deze, naar objectieve maatstaven
gemeten, als de goedkoopst adequate voorziening kan worden
aangemerkt.2In afwijking op hetgeen in het eerste lid, aanhef en onder a is
gesteld, kan een voorziening worden verstrekt in de vorm van het
gebruik van een collectief systeem van aanvullend al dan niet
openbaar vervoer als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en onder
a.3Geen voorziening wordt toegekend:
indien de voorziening algemeen gebruikelijk is;
voor zover op grond van enige andere wettelijke regeling
of privaatrechtelijke verbintenis aanspraak op de
voorziening bestaat;
voor zover de ondervonden aantoonbare beperkingen als
gevolg van ziekte of gebrek in de woning voortvloeien
uit de aard van de in de woning gebruikte
materialen.
1.3Financiële tegemoetkomingen1Burgemeester en wethouders stellen de hoogte van de financiële
tegemoetkomingen voor woonvoorzieningen, vervoersvoorzieningen
en rolstoelen vast overeenkomstig het bepaalde in het Besluit
nadere regels verordening voorzieningen gehandicapten.2Burgemeester en wethouders stellen de hoogte van de eigen
bijdrage voor voorzieningen in natura vast overeenkomstig het
bepaalde in het Besluit nadere regels voorzieningen
gehandicapten.1.4Besluitvorming, nadere regels en nadere voorwaarden1Voorzover in deze verordening geen beperkingen zijn opgelegd
zijn burgemeester en wethouders bevoegd tot alle besluitvorming
ter uitvoering van deze verordening en de wet.2Burgemeester en wethouders stellen het Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten vast alsmede andere voor
de uitvoering van deze verordening noodzakelijke nadere
besluiten.2Woonvoorzieningen1Algemene omschrijving2.1Type woonvoorzieningenDe door burgemeester en wethouders te verstrekken
woonvoorziening kan bestaan uit:1. een financiële tegemoetkoming in de kosten van:
verhuizing en inrichting, te betalen aan de hoofdbewoner
van de woonruimte;
woningaanpassing, te betalen aan de eigenaar van de
woonruimte;
woonvoorzieningen van niet-bouwkundige of
niet-woontechnische aard, te betalen aan de hoofdbewoner
van de woonruimte of de leverancier van de
voorziening;
onderhoud, keuring en reparatie, te betalen aan de
eigenaar van de woonruimte of de leverancier van de
voorziening;
tijdelijke huisvesting, te betalen aan de hoofdbewoner
of de eigenaar van de tijdelijke huisvesting;
huurderving, te betalen aan de eigenaar van de
woonruimte.
2. een voorziening in natura die in bruikleen dan wel in
eigendom wordt verstrekt.2.2Gereedmelding, vaststelling en uitbetaling financiële
tegemoetkoming1Terstond na voltooiing van de werkzaamheden in het kader van
een voorziening als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1
sub b , maar uiterlijk binnen 15 maanden na het verlenen van
de financiële tegemoetkoming, verklaart de woningeigenaar
aan burgemeester en wethouders dat de bedoelde werkzaamheden
zijn voltooid.2De gereedmelding als bedoeld in het eerste lid gaat
vergezeld van een verklaring dat bij het treffen van de
voorzieningen is voldaan aan de voorwaarden waaronder de
financiële tegemoetkoming is verleend.3De gereedmelding als bedoeld in het eerste lid is tevens een
verzoek om vaststelling en uitbetaling van de financiële
tegemoetkoming.4Degene aan wie de financiële tegemoetkoming in de kosten
genoemd in artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub b wordt
uitbetaald, dient gedurende een periode van vijf jaar alle
rekeningen en betalingsbewijzen met betrekking tot de
werkzaamheden ter controle beschikbaar te houden.2.3Woon- en verblijfsruimten waarvoor geen woonvoorziening
wordt verstrektDe bepalingen van hoofdstuk 2 zijn niet van toepassing op het
treffen van voorzieningen aan hotels/pensions,
trekkerswoonwagens, verzorgingstehuizen, vakantiewoningen,
tweede woningen en kamers die zelfstandig verhuurd worden.2Het recht op een woonvoorziening2.4Het primaat van de verhuizing1Een gehandicapte kan voor een woonvoorziening als bedoeld in
artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub a in aanmerking worden
gebracht wanneer aantoonbare beperkingen als gevolg van
ziekte of gebrek het normale gebruik van de woning
belemmeren.2Een gehandicapte kan voor een woonvoorziening als bedoeld in
artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub b in aanmerking worden
gebracht indien de in het eerste lid genoemde voorziening
niet te realiseren is of niet de goedkoopst adequate
voorziening is en de voorziening gericht is op het opheffen
of verminderen van ergonomische beperkingen.3Een gehandicapte kan voor een woonvoorziening als bedoeld in
artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub c in aanmerking worden
gebracht indien de in het eerste en het tweede lid genoemde
voorzieningen niet te realiseren zijn of niet de goedkoopst
adequate voorzieningen zijn en wanneer aantoonbare
beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek het normale
gebruik van de woning belemmeren.4Een gehandicapte kan voor een combinatie van de
voorzieningen als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1
sub a tot en met c in aanmerking worden gebracht indien de
in het eerste tot en met het derde lid genoemde
voorzieningen afzonderlijk niet de goedkoopste adequate
voorzieningen zijn en wanneer aantoonbare beperkingen als
gevolg van ziekte of gebrek het normale gebruik van de
woning belemmeren. Daarbij geldt dat een woonvoorziening als
bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub b als onderdeel
van de combinatie van voorzieningen slechts wordt verstrekt
indien deze gericht is op het opheffen of verminderen van
ergonomische belemmeringen.5Burgemeester en wethouders kunnen besluiten af te zien van
het in dit artikel neergelegde primaat van verhuizing in de
gevallen aangegeven in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten.3Voorwaarden bij verlening van woonvoorzieningen2.5Hoofdverblijf en bezoekbaar maken woning1Burgemeester en wethouders verlenen woonvoorzieningen als
bedoeld in artikel 2.1 slechts ten behoeve van het
hoofdverblijf van een gehandicapte.2In afwijking van het eerste lid kan een woonvoorziening als
bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub b, c en d dan
wel een combinatie van deze voorzieningen worden verstrekt
voor het bezoekbaar maken van een woning indien de
gehandicapte zijn hoofdverblijf heeft in een
AWBZ-inrichting.3Onder bezoekbaar maken van een woning als bedoeld in het
tweede lid wordt uitsluitend verstaan dat de gehandicapte de
woonkamer en een toilet kan bereiken en gebruiken.4De aanvraag voor woonvoorzieningen als bedoeld in het tweede
lid wordt ingediend in de gemeente waar de aan te passen
woning staat.5Het totaal van de op grond van het tweede lid te verstrekken
financiële tegemoetkomingen kan niet meer bedragen dan het
bedrag genoemd in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten.2.6Weigeringsgronden woonvoorzieningenBurgemeester en wethouders wijzen een aanvraag voor een
woonvoorziening als bedoeld in artikel 2.1 af indien:
de noodzaak tot het treffen van deze woonvoorziening het
gevolg is van een verhuizing waartoe op grond van
belemmeringen bij het normale gebruik van de woning ten
gevolge van ziekte of gebrek geen aanleiding bestond en
er geen andere belangrijke reden aanwezig was, of
de gehandicapte niet is verhuisd naar de voor zijn of
haar belemmeringen op dat moment beschikbare meest
geschikte woning, tenzij tevoren schriftelijk
toestemming is verleend door burgemeester en
wethouders.
2.7Duidelijkheid over financiering van niet-gesubsidieerde
deel van de kostenBurgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de kosten als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en
onder 1 sub b en c indien in de financiering van het niet door
subsidie gedekte deel van de voorziening is voorzien.4Beperking in de verlening van woonvoorzieningen2.8Het verwerven van grondVoor zover het treffen van voorzieningen, als bedoeld in artikel
2.1 aanhef en onder 1 sub b betreft het uitbreiden van een
bestaande woning, dan wel het groter bouwen van een nieuw te
bouwen woning dan zonder de voorzieningen nodig zou zijn, kunnen
burgemeester en wethouders een financiële tegemoetkoming
verlenen voor de extra te verwerven grond tot het aantal
vierkante meters per vertrek en een gedeelte van de buitenruimte
bij de woning, zoals vermeld in het Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten.2.9Woningaanpassingen van gemeenschappelijke ruimtenBurgemeester en wethouders kunnen een financiële tegemoetkoming
verlenen voor het treffen van voorzieningen aan een
gemeenschappelijke ruimte.2.10Beperking zeer dure woonvoorzieningenWoonvoorzieningen waarvan de kosten gelijk zijn aan of meer
bedragen dan het bedrag genoemd in artikel 5, eerste lid, aanhef
en onder a, van de wet, worden niet verleend, tenzij weigering
van die voorziening gelet op het belang dat de wet beoogt te
beschermen zou leiden tot onbillijkheden van overwegende
aard.5Aanpassingen van woonwagens, woonschepen en
binnenschepen2.11WoonwagenBurgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de aanpassingskosten van een woonwagen
indien:
de technische levensduur van de woonwagen nog minimaal
vijf jaar is;
de standplaats niet binnen vijf jaar voor opheffing in
aanmerking komt;
de woonwagen ten tijde van de indiening van de aanvraag
voor een woonvoorziening bij de gemeente op de
standplaats stond.
2.12WoonschipBurgemeester er wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de aanpassingskosten van een woonschip
indien:
de technische levensduur van het woonschip nog minimaal
vijf jaar is;
het woonschip nog minimaal vijf jaar op de ligplaats mag
blijven liggen.
2.13Technische levensduur woonwagen en woonschip1Indien de technische levensduur van de woonwagen of het
woonschip minder dan vijf jaar is, of de standplaats van de
woonwagen binnen vijf jaar voor opheffing in aanmerking
komt, of het woonschip niet ten minste nog vijf jaar op de
ligplaats mag liggen, kunnen uitsluitend woonvoorzieningen
worden verstrekt als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder
1 sub c en d.2Burgemeester en wethouders kunnen in het Besluit nadere
regels verordening voorzieningen gehandicapten de maximale
hoogte bepalen van een financiële tegemoetkoming als bedoeld
in het eerste lid.2.14BinnenschipBurgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de aanpassingskosten van een binnenschip,
indien de aanpassing betrekking heeft op het voor de schipper,
de bemanning en hun gezinsleden bestemde gedeelte van het
verblijf als bedoeld in artikel 1, tweede lid, onderdeel V, van
het Binnenschepenbesluit (Stb. 1987, 466), van een binnenschip,
dat:
in het register, bedoeld in artikel 783 van Boek 8 van
het Burgerlijk Wetboek als zodanig te boek is gesteld op
de wijze omschreven in de maatregel te boek gestelde
schepen 1992; en
bedrijfsmatig wordt gebruikt, hetzij voor vervoer van
goederen, daarbij blijkens de meetbrief bedoeld in het
metingsbesluit binnenvaartuigen 1987 een laadvermogen
van ten minste 15 ton hebbend, of voor het vervoer van
meer dan 12 personen buiten de in de aanhef
bedoelde.
6Verhuis- en (her)inrichtingskosten2.15Financiële tegemoetkoming in verhuis- en
inrichtingskosten1Burgemeester en wethouders kunnen een financiële
tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten als
bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub a verstrekken
aan:
de gehandicapte;
een persoon, die op verzoek van de gemeente, ten
behoeve van een gehandicapte de woonruimte heeft
ontruimd.
2Burgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid aanhef en onder
a indien:
de verhuizing niet heeft plaatsgevonden voordat
burgemeester en wethouders een besluit hebben
genomen naar aanleiding van de aanvraag, tenzij zij
daartoe toestemming hebben verleend;
de gehandicapte niet voor het eerst zelfstandig gaat
wonen;
de gehandicapte verhuist vanuit en naar een
woonruimte die geschikt is om het hele jaar door
bewoond te worden;
de gehandicapte niet verhuist naar een
AWBZ-inrichting of een verzorgingstehuis;
aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of
gebrek het normale gebruik van de te verlaten woning
belemmeren, tenzij het een verhuizing naar een
ADL-woning betreft;
de gehandicapte niet verhuisd is op een moment dat
op basis van leeftijd, gezinssituatie of
woonsituatie de verhuizing ook zonder handicap
algemeen gebruikelijk geacht zou zijn.
7Facultatieve woonvoorzieningen2.16Kosten in verband met onderhoud, keuring en
reparatieBurgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de kosten van onderhoud, keuring en reparatie
als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub d indien:
de woonvoorziening in het kader van de Wet voorzieningen
gehandicapten dan wel de Regeling Geldelijke Steun
Huisvesting Gehandicapten of de Beschikking Geldelijke
Steun Huisvesting Gehandicapten is verleend, en
de woonvoorziening voorkomt in het Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten.
2.17Kosten in verband met tijdelijke huisvesting1Burgemeester en wethouders kunnen een financiële
tegemoetkoming in de kosten van tijdelijke huisvesting
verlenen die door de gehandicapte moeten worden gemaakt in
verband met het aanpassen van:
zijn huidige woonruimte;
de door de gehandicapte nog te betrekken
woonruimte;
2De financiële tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid
wordt uitsluitend verleend voor de periode dat de aan te
passen woonruimte ten gevolge van het realiseren van de
woningaanpassing niet bewoond kan worden en de gehandicapte
als gevolg daarvan voor dubbele woonlasten komt te
staan.3Burgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële
tegemoetkoming in de kosten van tijdelijke huisvesting als
bedoeld in het eerste lid indien de gehandicapte
redelijkerwijs niet kan voorkomen dat hij dubbele woonlasten
heeft.4Burgemeester en wethouders kunnen in het Besluit nadere
regels verordening voorzieningen gehandicapten de periode
bepalen gedurende welke een financiële tegemoetkoming als
bedoeld in het eerste lid kan worden verstrekt.2.18Huurderving1In geval van huurbeëindiging van een aangepaste woonruimte
kunnen burgemeester en wethouders een financiële
tegemoetkoming verlenen aan de eigenaar van de woning in
verband met derving van huurinkomsten.2Burgemeester en wethouders kunnen in het Besluit nadere
regels verordening voorzieningen gehandicapten bepalen dat
het eerste lid niet wordt toegepast indien het bedrag
waarvoor de woning is aangepast minder bedraagt dan een door
hen in bedoeld Besluit vastgesteld bedrag.3Burgemeester en wethouders kunnen in het Besluit nadere
regels verordening voorzieningen gehandicapten de duur van
de periode bepalen gedurende welke een financiële
tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid kan worden
verstrekt.8Afschrijving woningaanpassingen2.19Afschrijving van woningaanpassingen1De eigenaar van een woning die krachtens deze verordening
een financiële tegemoetkoming in de kosten van het treffen
van een woonvoorziening als bedoeld in artikel 2.1 aanhef en
onder 1 sub b heeft ontvangen van meer dan het bedrag
genoemd in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten en die binnen een periode van 10
jaar na de datum van gereedmelding van de werkzaamheden de
woning verkoopt, is gehouden de gemeente een deel van de
financiële tegemoetkoming terug te betalen2De hoogte van het terug te betalen bedrag als bedoeld in het
eerste lid is gelijk aan het bedrag van de financiële
tegemoetkoming na aftrek van het bedrag genoemd in het
Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten, verminderd met 10 procent per jaar.3Het eerste lid is niet van toepassing indien de woning wordt
verkocht aan de gehandicapte voor wie de aanpassingen zijn
aangebracht of een andere gehandicapte aan wie op grond van
deze verordening een vergelijkbare voorziening zou zijn
toegekend.4Ter uitvoering van het eerste lid is de eigenaar van de
woning verplicht om binnen een maand na het passeren van de
akte burgemeester en wethouders hiervan schriftelijk op de
hoogte te stellen.5De toepassing van dit artikel vindt plaats onverminderd het
bepaalde in artikel 7.1.3Vervoersvoorzieningen3.1Algemene omschrijving vervoersvoorzieningenDe door burgemeester en wethouders te verstrekken
vervoersvoorziening kan bestaan uit:
een collectief systeem van aanvullend al dan niet openbaar
vervoer
een voorziening in natura in de vorm van 1 een al dan niet
aangepaste bruikleen-, huur- of lease-auto; 2 een al dan
niet aangepaste gesloten buitenwagen;3 een scootmobiel;4 een
ander verplaatsingsmiddel;
een financiële tegemoetkoming of een vergoeding in de kosten
van:1 aanpassing van een eigen auto; 2 gebruik van een
collectief systeem van aanvullend al dan niet openbaar
vervoer; 3 gebruik van een bruikleen-, huur- of lease-auto;
4 gebruik van een taxi of een eigen auto; 5 gebruik van een
rolstoeltaxi; 6 aanschaf of gebruik van een ander
verplaatsingsmiddel; 7 begeleiding bij het gebruik van het
openbaar vervoer.
3.2Het recht op een vervoersvoorziening1Een gehandicapte kan voor een vervoersvoorziening als bedoeld in
artikel 3.1 in aanmerking worden gebracht, wanneer aantoonbare
beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek
het gebruik van het openbaar vervoer, of
het bereiken van dit openbaar vervoer onmogelijk
maken.
2Een gehandicapte kan voor een vervoersvoorziening als bedoeld in
artikel 3.1 aanhef en onder b en c in aanmerking worden gebracht
wanneer
aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek
het gebruik van een collectief systeem van aanvullend al
dan niet openbaar vervoer als bedoeld in het artikel 3.1
aanhef en onder a onmogelijk maken, of
een vervoersvoorziening als bedoeld in artikel 3.1
aanhef en onder a niet aanwezig is.
3Voor de bij artikel 3.1 aanhef en onder b sub 2 tot en met 4 en
artikel 3.1 aanhef en onder c sub 1 en 3 tot en met 6 genoemde
voorzieningen geldt dat zij ook in aanvulling op het gebruik van
een vervoersvoorziening als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en
onder a verstrekt kunnen worden.4Bij het vaststellen van de hoogte van de financiële
tegemoetkoming, als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en onder c sub
3 tot en met 6 kan rekening worden gehouden met de individuele
vervoersbehoefte van de gehandicapte en de mate waarin de
voorzieningen als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en onder a en b
in die vervoersbehoefte kunnen voorzien.5Voor zover de behoeften van echtgenoten samenvallen en gebruik
kan worden gemaakt van dezelfde voorziening, bepalen
burgemeester en wethouders, rekening houdend met de
samenvallende behoeften de toe te kennen vervoersvoorziening als
bedoeld in artikel 3.1 met in achtneming van hetgeen is gesteld
in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.6Indien het inkomen hoger is dan 1,5 maal het norminkomen wordt
geen vervoersvoorziening verstrekt als bedoeld in:
artikel 3.1 aanhef en onder a;
artikel 3.1 aanhef en onder b sub 1.
7Indien het inkomen hoger is dan 1,5 maal het norminkomen worden
de financiële tegemoetkomingen als bedoeld in artikel 3.1 aanhef
en onder c sub 2 tot en met 5 verstrekt onder aftrek van het
bedrag waarmee de grens van 1,5 maal het norminkomen wordt
overschreden.8Indien het inkomen meer bedraagt dan 1,5 maal het norminkomen,
terwijl uitsluitend gebruik gemaakt kan worden van een
rolstoeltaxi, wordt, in afwijking van het zevende lid, een
financiële tegemoetkoming verstrekt die gelijk is aan het
verschil tussen een taxikostenvergoeding en de vergoeding voor
het gebruik van een rolstoeltaxi.9Indien de gehandicapte een vervoersvoorziening ontvangt welke
wordt genoemd in het zesde lid en het inkomen overschrijdt
nadien de grens van 1,5 maal het norminkomen, dan wordt de
vervoersvoorziening ingetrokken.10Indien de gehandicapte een vervoersvoorziening ontvangt welke
wordt genoemd in het zevende lid en het inkomen overschrijdt
nadien de grens van 1,5 maal het norminkomen, dan zijn het
zevende en het achtste lid van overeenkomstige toepassing.11Burgemeester en wethouders kunnen een vervoersvoorziening als
bedoeld in artikel 3.1 aanhef en onder b weigeren indien de
vervoersbehoefte van de gehandicapte op jaarbasis minder dan 250
kilometer bedraagt.12Bij de te verstrekken vervoersvoorziening wordt ten aanzien van
de vervoersbehoefte uitsluitend rekening gehouden met de
verplaatsingen in de directe woon- en leefomgeving in het kader
van het leven van alledag, tenzij zich een uitzonderingssituatie
voordoet waarbij het gaat om een bovenregionaal contact, dat
uitsluitend door de gehandicapte bezocht kan worden, terwijl het
bezoek noodzakelijk is voor de gehandicapte om dreigende
vereenzaming te voorkomen.3.3Training gesloten buitenwagen en scootmobiel1Wanneer blijkt dat de gehandicapte onvoldoende in staat is aan
het verkeer deel te nemen met een op grond van deze verordening
toegekende gesloten buitenwagen of scootmobiel, als bedoeld in
artikel 3.1 aanhef en onder b sub 2 en 3, verlenen burgemeester
en wethouders een financiële tegemoetkoming in de kosten van een
training.2Een financiële tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid
wordt eerst verstrekt indien de gehandicapte:
binnen één maand na ontvangst van het besluit, waarbij
de vervoersvoorziening in natura als bedoeld in het
eerste lid is toegekend, van de huisarts een
doorverwijzing naar een eerstelijns ergotherapeut heeft
verkregen voor het ontvangen van een training door een
eerstelijns ergotherapeut; en
binnen één week na de aflevering van de
vervoersvoorziening in natura als bedoeld in het eerste
lid een afspraak heeft gemaakt met een eerstelijns
ergotherapeut voor het ontvangen van een training;
de gevraagde eerstelijns ergotherapie wegens een
oorzaak, gelegen buiten de invloedssfeer van de
gehandicapte, geen aanvang kan nemen binnen twee maanden
na de aflevering van de vervoersvoorziening in natura
als bedoeld in het eerste lid.
4Rolstoelen4.1Algemene omschrijvingDe door burgemeester en wethouders te verstrekken
rolstoelvoorziening kan bestaan uit:
een rolstoel voor verplaatsing binnen, dan wel voor
verplaatsing binnen en buiten de woonruimte, dan wel een
aanpassing daaraan;
een sportrolstoel;
onderhoud, gebruik en reparatie;
accessoires;
een financiële tegemoetkoming in de kosten van de onder c en
d bedoelde voorzieningen;
een combinatie van de onder a tot en met e bedoelde
voorzieningen.
4.2Het recht op een rolstoel1Een gehandicapte kan voor een rolstoelvoorziening in aanmerking
worden gebracht wanneer de aantoonbare beperkingen als gevolg
van ziekte of gebrek het dagelijks zittend verplaatsen in en om
de woning noodzakelijk maken en hulpmiddelen die verstrekt
worden op grond van andere wettelijke regelingen een onvoldoende
oplossing bieden.2In afwijking van het eerste lid kan een gehandicapte in
aanmerking voor een sportrolstoel worden gebracht indien hij
zonder sportrolstoel niet in staat is tot sportbeoefening.4.3Vorm van de verstrekking1Een rolstoel wordt in bruikleen verstrekt en wordt na afloop van
de bruikleenperiode ingenomen.2In afwijking van het eerste lid kan de verstrekking van een
sportrolstoel plaatsvinden in de vorm van een forfaitaire of
gemaximeerde vergoeding waarmee voor een periode van drie jaar
een rolstoel aangeschaft en onderhouden kan worden.3De hoogte van de vergoeding als bedoeld in het tweede lid wordt
vastgesteld met inachtneming van het Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten.4.4Training elektrische rolstoel1Wanneer blijkt dat de gehandicapte onvoldoende in staat is aan
het verkeer deel te nemen met een op grond van deze verordening
toegekende elektrische rolstoel, verlenen burgemeester en
wethouders een financiële tegemoetkoming in de kosten van een
training.2Een financiële tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid
wordt eerst verstrekt indien de gehandicapte:
binnen één maand na ontvangst van het besluit, waarbij
de elektrische rolstoel is toegekend, van de huisarts
een doorverwijzing naar een eerstelijns ergotherapeut
heeft verkregen voor het ontvangen van een training door
een eerstelijns ergotherapeut; en
binnen één week na de aflevering van de elektrische
rolstoel een afspraak heeft gemaakt met een eerstelijns
ergotherapeut voor het ontvangen van een training;
de gevraagde eerstelijns ergotherapie wegens een
oorzaak, gelegen buiten de invloedssfeer van de
gehandicapte, geen aanvang kan nemen binnen twee maanden
na de aflevering van de elektrische rolstoel.
IIProcedures5Het verkrijgen van een voorziening5.1Aanvraagprocedure1Burgemeester en wethouders kunnen bepalen dat de gehandicapte
zijn aanvraag moet indienen bij een door hen aan te wijzen
instantie.2De gehandicapte die een voorziening in het kader van deze
verordening aanvraagt, dient desgevraagd een identiteitsbewijs
te overleggen als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht.5.2Algemene gronden voor weigeringBurgemeester en wethouders kunnen de gevraagde voorzieningen in
ieder geval weigeren:
voor zover de aanvraag een financiële tegemoetkoming betreft
in kosten die de aanvrager voor de datum van het besluit
naar aanleiding van die aanvraag heeft gemaakt;
indien een middel als waarop de aanvraag betrekking heeft
reeds eerder krachtens de Wet voorzieningen gehandicapten is
vergoed of verstrekt en de normale afschrijvingsduur voor
dat middel nog niet is verstreken, tenzij het eerder
vergoede of verstrekte middel geheel of gedeeltelijk
verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet
aan de aanvrager zijn toe te rekenen.
5.3Bijzondere bepalingen1Indien een financiële tegemoetkoming wordt verleend, wordt in de
beschikking vermeld op welke kosten de tegemoetkoming betrekking
heeft.2Indien een periodieke financiële tegemoetkoming wordt verleend,
wordt in de beschikking tevens vermeld: de geldingsduur, de
uitkeringsmaatstaf, alsmede de voorschriften waaraan de
belanghebbende dient te voldoen alvorens tot uitbetaling van de
tegemoetkoming kan worden overgegaan.3Indien de geldingsduur niet in de beschikking is vermeld, wordt
uitgegaan van een verstrekking voor onbepaalde tijd.4Bij overlijden van de rechthebbende eindigt de verstrekking op
de eerste dag van de maand volgend op maand waarin de
rechthebbende is overleden.6Verplichtingen en bevoegdheden van rechthebbende en het college
van burgemeester en wethouders6.1Inlichtingen, onderzoek, advies1Burgemeester en wethouders zijn bevoegd om, voor zover dit van
belang kan zijn voor de beoordeling van het recht op een
voorziening, degene door wie een aanvraag is ingediend:
op te roepen in persoon te verschijnen op een door
burgemeester en wethouders te bepalen plaats en tijdstip
en hem te ondervragen;
op een door burgemeester en wethouders te bepalen plaats
en tijdstip door een of meer daartoe aangewezen
deskundigen te doen ondervragen en/of onderzoeken.
2Burgemeester en wethouders vragen een daartoe door hen
aangewezen adviesinstantie om advies in de gevallen genoemd in
het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.3De adviseur dient, afhankelijk van het soort aanvraag, te
beschikken over voor de beoordeling van de aanvraag toereikende
kennis op een of meer van de volgende gebieden:
medische kennis;
sociale kennis;
ergonomische kennis;
technische kennis.
4Bij een volgende aanvraag voor een voorziening hebben
burgemeester en wethouders de bevoegdheid aan te geven, dat
opnieuw advies dient te worden uitgebracht.5Een gehandicapte is verplicht aan burgemeester en wethouders of
de door hen aangewezen adviesinstantie die gegevens te (doen)
verschaffen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van de
aanvraag.6.2Wijzigingen in de situatieDegene aan wie krachtens deze verordening een voorziening is
verstrekt, is verplicht aan burgemeester en wethouders mededeling te
doen van feiten en omstandigheden, waarvan redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op een
voorziening.6.3Heronderzoek en intrekking van een besluit tot verlening van
een voorziening1Burgemeester en wethouders zijn bevoegd om regelmatig een
heronderzoek naar de voor de voortzetting van het recht op een
voorziening van belang zijnde gegevens te verrichten en kunnen
daartoe een onderzoeksfrequentie vaststellen in het Besluit
nadere regels verordening voorzieningen gehandicapten.2Burgemeester en wethouders kunnen een besluit genomen op grond
van deze verordening geheel of gedeeltelijk intrekken
indien:
niet of niet langer is voldaan aan de voorwaarden
gesteld bij of krachtens deze verordening;
op grond van gegevens beschikt is en gebleken is dat de
gegevens zodanig onjuist waren dat, waren de juiste
gegevens bekend geweest, een andere beslissing zou zijn
genomen, terwijl de belanghebbende wist of
redelijkerwijs had kunnen weten dat bedoelde gegevens
onjuist waren.
3Een besluit tot verlening van een financiële tegemoetkoming dan
wel een gemaximeerde vergoeding, kan worden ingetrokken indien
blijkt dat de tegemoetkoming of vergoeding binnen zes maanden na
de uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van het
middel waarvoor deze was verleend.4Het tweede lid is niet van toepassing op het verlenen van
onroerende woonvoorzieningen.6.4Terugvordering1Burgemeester en wethouders kunnen op grond van deze verordening
verstrekte voorziening van de gehandicapte in ieder geval
terugvorderen indien zij het besluit waarbij deze voorziening is
toegekend hebben ingetrokken ingevolge artikel 6.3.2Burgemeester en wethouders kunnen een ingevolge deze verordening
verstrekte voorziening in natura terugvorderen indien de
gehandicapte, ook na daartoe schriftelijk te zijn aangemaand, in
gebreke blijft zijn eigen bijdrage te voldoen.3Alle ingevolge deze verordening terug te vorderen bedragen
worden verhoogd met de wettelijke rente.IIISlot7Slotbepalingen7.1Afwijken van bepalingen/hardheidsclausule1Burgemeester en wethouders kunnen in bijzondere gevallen ten
gunste van de gehandicapte of de woningeigenaar afwijken van
hetgeen bij of krachtens deze verordening is bepaald, indien
strikte toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende
aard leidt.2Voorafgaande aan de toepassing van het eerste lid kunnen
burgemeester en wethouders advies vragen.7.2Beslissing burgemeester en wethouders in gevallen waarin de
verordening niet voorzietIn gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffende, waarin
deze verordening niet voorziet, beslissen burgemeester en
wethouders.7.3Periodieke evaluatie gemeentelijk beleid en bijstelling
verordening1Het door de gemeente gevoerde beleid wordt eenmaal per twee jaar
geëvalueerd; indien deze evaluatie daar aanleiding toe geeft,
wordt de verordening aangepast.2Burgemeester en wethouders zenden na afloop van iedere evaluatie
een verslag aan de gemeenteraad over de doeltreffendheid en de
effecten van de verordening in de praktijk.7.4Citeertitel; inwerkingtreding; intrekken oude
verordeningen1Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening voorzieningen
gehandicapten gemeente Son en Breugel 2002.2Deze verordening treedt in werking, met terugwerkende kracht,
met ingang van 1 januari 2002.3Artikel 2.10 werkt terug tot en met 1 april 2000.4De Verordening voorzieningen gehandicapten gemeente Son en
Breugel 1996 wordt ingetrokken per de datum waarop deze
verordening in werking treedt;5Het "Verstrekkingenboek voorzieningen gehandicapten Son en
Breugel" (1995) wordt ingetrokken per de datum waarop deze
verordening in werking treedt.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente Son
en Breugel op 31 januari 2002.De voorzitter, De secretaris, 1Verordening voorzieningen gehandicaptenAfdeling I - AlgemeenHoofdstuk 1 - Algemene bepalingenArtikel 1.1 - BegripsbepalingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen verklaard.a voorzieningenOnder a wordt het begrip voorzieningen beperkt tot de onderdelen die onder de
Wet voorzieningen gehandicapten vallen, te weten woonvoorzieningen,
vervoersvoorzieningen en rolstoelen. De Wet geeft zelf een omschrijving van het
begrip woonvoorziening en van het begrip vervoersvoorziening. Van het begrip
rolstoel is geen omschrijving gegeven, noch in de Wet noch in deze verordening.
Hoewel iedereen precies weet wat onder een rolstoel verstaan wordt, geeft het
formuleren van een begripsomschrijving grote problemen. Onder rolstoel dient
hier begrepen te worden de rolstoel zoals iedereen die kent. Deze rolstoel kan
zowel handbewogen als elektrisch aangedreven zijn. Een trippelstoel wordt niet
als rolstoel beschouwd. De trippelstoel valt in ieder geval onder de door de
AWBZ te verstrekken voorzieningen indien er sprake is van een loopprobleem. Een
scootmobiel is altijd een vervoersvoorziening. Indien een rolstoel uitsluitend
voor buitengebruik geschikt is, is de rolstoel per definitie een
vervoersvoorziening. De sportrolstoel valt in het kader van deze verordening
onder het begrip rolstoel.b inkomenOm uitvoeringstechnische redenen wordt het begrip inkomen nader omschreven in
het Besluit nadere regels verordening voorzieningen gehandicapten.c woonwagenDe begripsomschrijving komt uit de Huisvestingswet (artikel 1, eerste lid,
aanhef en onder f).d standplaatsDe begripsomschrijving komt uit de Huisvestingswet (artikel 1, lid 1 aanhef en
onder e).e en f woonschip en ligplaatsDeze begripsomschrijvingen komen uit de VNG-model-Woonschepenverordening.g hoofdverblijfKrachtens de WVG heeft de gemeente een zorgplicht voor de in de gemeente
woonachtige gehandicapten. In eerste instantie geeft de gemeentelijke
bevolkingsadministratie hierover uitsluitsel. Voor bepaalde
gezondheidszorginstellingen geldt dat de bewoners een briefadres elders kunnen
aanhouden. De gemeente waar de gehandicapte daadwerkelijk verblijft heeft een
zorgplicht voor het verlenen van voorzieningen. In het geval van AWBZ-bewoners
heeft de zorgplicht betrekking op de vervoersvoorzieningen. In die gevallen
waarin gehandicapten een briefadres elders hebben, kunnen gemeenten de
betreffende instellingen op grond van artikel 75 van de Wet GBA aanwijzen op
bepaalde, door de gemeente vast te stellen tijdstippen een overzicht te
verstrekken van personen welke naar redelijke verwachting voor onbepaalde tijd
verblijven in de instelling, dan wel gedurende drie maanden ten minste tweederde
van de tijd in de instelling zullen verblijven.De zinsneden 'of zal hebben' en 'of zal staan' zien op de situatie waarin de
gehandicapte naar een andere gemeente wil verhuizen en in die gemeente een
woning wil laten aanpassen voordat deze daadwerkelijk wordt betrokken.In die gevallen dat de gehandicapte naar een andere gemeente wil verhuizen moet
duidelijk zijn waar de aanvraag ingediend moet worden. De WVG zelf geeft
hierover geen uitsluitsel. Artikel 2, eerste lid, van de WVG stelt dat het
gemeentebestuur zorg draagt voor de verlening van woonvoorzieningen,
vervoersvoorzieningen en rolstoelen ten behoeve van de deelneming aan het
maatschappelijk verkeer van de in de gemeente woonachtige gehandicapten.De verordening beoogt met de zinsnede 'waar de gehandicapte zijn vaste woon- en
verblijfplaats heeft of zal hebben en op welk adres hij in de gemeentelijke
basisadministratie ingeschreven staat of zal staan' een mogelijkheid te openen
aanvragen in te dienen bij gemeenten waar men nog niet woonachtig is.Beoogd wordt aan te geven dat de aanvraag voor een aan te passen en te betrekken
woning ingediend moet worden in de gemeente waar de aan te passen woning staat.
Deze gemeente kan immers beter overwegen of het aanpassen van de woning de
goedkoopste, adequate oplossing is of dat een reeds geschikte woning beschikbaar
is. De gemeente waaruit de gehandicapte vertrekt, heeft hier geen inzicht in.
Van belang is wel dat er in voorkomende gevallen zekerheid bestaat dat de
gehandicapte ook daadwerkelijk naar de andere gemeente zal verhuizen en ook
recht heeft op een woningaanpassing. Er dient dus een medische indicatie plaats
te vinden. Ook in die gevallen dat een aanvraag wordt gedaan voor het bezoekbaar
maken van een woonruimte voor de gehandicapte die in een AWBZ-instelling
verblijft, is bovenstaande formulering van belang.Een verhuiskostenvergoeding moet overigens aangevraagd worden bij de te verlaten
gemeente.De zinsnede "bestemd en geschikt voor permanente bewoning" beoogt
woningaanpassingen aan permanent bewoonde recreatiewoningen uit te sluiten.h gemeenschappelijke ruimteHet begrip gemeenschappelijke ruimte is beperkt tot ruimten die niet tot de
onderscheiden woning behoren, maar toegang daartoe verschaffen, zoals een gang,
een portaal etc.i woningaanpassingIn deze verordening wordt onder woningaanpassing verstaan woningaanpassingen van
bouwkundige of woontechnische aard (onroerende woonvoorzieningen). Deze
categorie betreft de voorzieningen die op grond van de RGSHG werden verstrekt en
betreft het overgrote deel van de woningaanpassingen. Om voor deze voorzieningen
in aanmerking te komen moet er sprake zijn van ergonomische beperkingen of het
moet gaan om een uitraasruimte. Het criterium ergonomische beperkingen is dus
gekoppeld aan bouwkundige of woontechnische voorzieningen met uitzondering van
uitraasruimten. De woonvoorzieningen van niet-bouwkundige of woontechnische aard
en verhuiskostenvergoedingen vallen niet onder dit begrip, deze worden
afzonderlijk in artikel 2.1 aanhef onder 1 sub a en c genoemd.Onder woningaanpassingen wordt tevens verstaan: aanpassingen aan
gemeenschappelijke ruimten die noodzakelijk zijn om de individuele woning van de
gehandicapte te kunnen bereiken.j, k en l financiële tegemoetkomingen, forfaitaire en gemaximeerde
vergoedingenDe WVG definieert financiële tegemoetkomingen, forfaitaire en gemaximeerde
vergoedingen niet afzonderlijk. Alle bijdragen in de kosten die gehandicapten op
het terrein van vervoer, wonen en rolstoelen hebben, worden door de wetgever
begrepen als financiële tegemoetkomingen. Ten einde het verschil tussen
financiële tegemoetkoming, forfaitaire en gemaximeerde vergoedingen duidelijk te
maken, wordt in deze verordening voor deze laatste twee begrippen een
afzonderlijke omschrijving gegeven. Of voor een bepaalde voorziening een
forfaitaire dan wel een gemaximeerde vergoeding wordt verstrekt, bepalen
burgmeester en wethouders in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.Onder een financiële tegemoetkoming wordt begrepen een tegemoetkoming in de
kosten van de voorziening die op het inkomen van de gehandicapte kan worden
afgestemd, terwijl een forfaitaire of gemaximeerde vergoeding wordt verstrekt
los van het inkomen. Vervolgens is het verschil tussen een forfaitaire
vergoeding en een gemaximeerde vergoeding dat een forfaitaire vergoeding ook los
van de werkelijk gemaakte kosten wordt verstrekt terwijl een gemaximeerde
vergoeding moet worden aangewend voor het doel waarvoor de vergoeding is
verstrekt en dus kan worden afgerekend op declaratiebasis. Een forfaitaire
vergoeding is een 'bedrag ineens' en kan dus niet op basis van declaraties
worden afgerekend. Een forfaitaire vergoeding is te vergelijken met een
'cliënt-gebonden budget' waarbij de cliënt volledige bestedingsvrijheid heeft.
Zo werd op grond van de AAW de autokostenvergoeding door het GAK verstrekt als
gemaximeerde vergoeding (op declaratiebasis), terwijl het ABP dezelfde
vergoeding verstrekte als forfaitair bedrag (volledige bestedingsvrijheid). In
beide gevallen gold echter dat indien de gehandicapte meer kosten maakte dan
maximaal (of forfaitair) konden worden vergoed, deze meerkosten niet voor
vergoeding in aanmerking kwamen. In die zin is een forfaitair bedrag
vergelijkbaar met een gemaximeerde vergoeding. Voor de WVG is dit onderscheid
tussen financiële tegemoetkomingen die op het inkomen kunnen worden afgestemd
enerzijds en forfaitaire en gemaximeerde vergoedingen anderzijds van belang
omdat de meerkosten bij forfaitaire of gemaximeerde vergoedingen niet vallen
onder de regels die de Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen
bijdragen WVG stelt aan 'eigen betalingen'. Eventuele meerkosten (men reist meer
dan het forfaitaire of maximale bedrag toelaat) behoeven dus ook niet bij
draagkrachtvaststelling in het kader van de WVG te worden betrokken.q algemeen gebruikelijke voorziening Het begrip algemeen gebruikelijke voorziening wordt gedefinieerd als de door de
gehandicapte aangevraagde voorziening waarover een niet-gehandicapte persoon,
die in vergelijkbare persoonlijke omstandigheden als de aanvrager verkeert, naar
maatschappelijke maatstaf en redelijkerwijs de beschikking zou (kunnen) hebben.
In artikel 1.2 lid 3, aanhef en onder a wordt vervolgens bepaald dat in geval
een voorziening algemeen gebruikelijk is, geen voorziening wordt toegekend.Onder persoonlijke omstandigheden moet onder meer worden verstaan de leeftijd en
het inkomen van de aanvrager.Waar de grens tussen wat algemeen gebruikelijk is en wat dat niet is precies
getrokken moet worden, zal afgemeten moeten worden aan algemeen maatschappelijke
normen. In het algemeen kan gesteld worden dat iets algemeen gebruikelijk is
indien het niet speciaal voor gehandicapten is, gewoon te koop is en niet
duurder is dan soortgelijke producten. Een uitzondering geldt indien het gaat om
noodzakelijke vervangingen op het moment dat er nog geen sprake is van een
volledige afschrijving.Het antwoord op de vraag of men kan beschikken over de gevraagde voorziening
wordt mede bepaald door de redelijkheid. In het geval het gaat om een
investering in een woning die geen eigendom is van de betrokkene, zoals de
aanleg van centrale verwarming in een huurwoning, is het zeer wel denkbaar dat,
afhankelijk onder meer van de omvang van de kosten daarvan in relatie tot de
hoogte van het inkomen van de betrokkene, die kosten een zodanige belasting van
diens budget meebrengen dat niet van een algemeen gebruikelijke uitgave kan
worden gesproken. Zie ook CRvB 28-05-1999, nr. 98/5258 WVG en CRvB 28-05-1999,
nr, 98/5364 WVG.Rolstoelen zijn nooit algemeen gebruikelijk.Een fiets daarentegen is wel algemeen gebruikelijk omdat in Nederland een ieder
geacht kan worden te beschikken over een fiets. Om die reden komt de
gehandicapte niet voor een fiets in aanmerking.Burgemeester en wethouders kunnen ter uitvoering van deze verordening in
beleidsregels nadere invulling geven aan het begrip algemeen gebruikelijk. De
bevoegdheid daartoe ontlenen zij aan artikel 1.4 van deze verordening en artikel
4:81 Algemene wet bestuursrecht.Artikel 1.2 - BeperkingenArtikel 1.2 lid 1 geeft beperkingen aan, die betrekking hebben op het toekennen
van een voorziening. Een voorziening kan slechts worden verstrekt indien aan
alledrie de in artikel 1.2 lid 1 genoemde voorwaarden is voldaan.Artikel 1.2 lid 1, aanhef en onder a: individueel
gerichtMet uitzondering van het collectief vervoer dient een voorziening in overwegende
mate op het individu gericht te zijn. In dit artikellid wordt het aanvragen van
gemeenschappelijke voorzieningen dus uitgesloten, hoewel voorzieningen die naast
een individueel ook een gezamenlijk karakter kunnen hebben, wel passen in het
kader van deze verordening. Een voorbeeld van een voorziening met een
individueel karakter waar daarnaast ook anderen gebruik van kunnen maken is bij
voorbeeld een auto, waarin ook anderen mee kunnen rijden.1.2 lid 1, aanhef en onder b: langdurig noodzakelijkIngevolge lid 1 aanhef en onder b dienen de voorzieningen langdurig noodzakelijk
te zijn om beperkingen op het gebied van het wonen of het buiten of binnen
verplaatsen op te heffen. Langdurig noodzakelijk wil zeggen dat betrokkene voor
langere tijd aangewezen moet zijn op een desbetreffende aanpassing of een
desbetreffende rolstoel. Voor langere tijd betekent in ieder geval dat wie
tijdelijk gehandicapt is, bijvoorbeeld door een ongeluk, terwijl vast staat dat
de handicap van voorbijgaande aard is, niet voor een voorziening in het kader
van deze verordening in aanmerking komt. Betrokkene kan een beroep doen op de
hulpmiddelendepots van de Thuiszorgorganisaties die opgezet zijn in het kader
van de AWBZ. Uit deze depots kan men drie maanden een hulpmiddel lenen, welke
periode één maal met nog eens drie maanden kan worden verlengd. Waar precies de
grens ligt tussen kortdurend en langdurig ligt zal van situatie tot situatie
verschillen. In dit kader zal de prognose van groot belang zijn. Zegt de
prognose dat betrokkene na enige tijd zonder de benodigde hulpmiddelen of
aanpassingen zal kunnen functioneren, dan mag men van kortdurende noodzaak
uitgaan. Bij een wisselend beeld, waarbij verbetering in de toestand periodes
van terugval opvolgen, kan echter uitgegaan worden van een langdurige noodzaak.
De adviseur speelt bij de bepaling of er al dan niet sprake is van het al dan
niet langdurig noodzakelijk zijn van betreffende voorziening een belangrijke
rol.Als algemene stelregel kan gelden dat voorzieningen die langer dan zes maanden
nodig zijn als langdurig noodzakelijk moeten worden aangemerkt en dus voor
verstrekking op grond van deze verordening in aanmerking komen.1.2 lid 1, aanhef en onder c goedkoopst adequaatVoorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naar
objectieve maatstaven gemeten zowel adequaat als de meest goedkope voorziening
te zijn. Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip adequaat bedoeld
wordt: volgens objectieve maatstaven nog toereikend. Hoewel datgene wat de
gehandicapte als adequaat beschouwt mee zal moeten wegen in de beoordeling van
het adequaat zijn van de voorziening, zal ook het criterium van het goedkoop
zijn, de kosten van de voorziening, een rol spelen bij de uiteindelijke
beoordeling van het al dan niet adequaat zijn van een voorziening.Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer
adequaat maken, zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen.
Daarbij kan een overweging zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet
alleen door technische en functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het
denkbaar dat een product dat duurder is dan een vergelijkbaar product, langer
meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat betreft het kwaliteitsniveau
waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij een verantwoord,
maar ook niet meer dan dat, niveau dient te worden aangesloten. Dit niveau zou
bij woonvoorzieningen omschreven kunnen worden als de norm die in het
Bouwbesluit gangbaar is. Alleen in die gevallen dat bij voorbeeld vanuit
welstandtoezicht hogere eisen worden gesteld, kan de gemeente hier een
uitzondering op maken. Over de hiermee gepaard gaande kosten moeten afspraken
gemaakt worden.Het is uiteraard wel mogelijk een voorziening te verstrekken die duurder is dan
de goedkoopst-adequate voorziening, mits de gehandicapte bereid is het
prijsverschil voor eigen rekening te houden.Lid 3 van artikel 1.2 geeft drie situaties weer waarin geen voorziening wordt
toegekend.1.2 lid 3, aanhef en onder a: algemeen gebruikelijk Zie hieromtrent de toelichting op artikel 1.1 aanhef en onder q.1.2 lid 3, aanhef en onder b: aanspraken via andere
regelingenOnder b wordt bij artikel 1.2 lid 3 aangegeven dat deze voorzieningen niet
worden verstrekt indien er een andere wettelijke regeling bestaat, op grond
waarvan men aanspraak kan maken op de aangevraagde voorziening. Hetzelfde geldt
voor het geval waarin de gehandicapte aanspraak heeft op de voorziening op grond
van een privaatrechtelijke verbintenis (bijvoorbeeld een schadevergoeding door
een verzekeraar).1.2 lid 3, aanhef en onder c: aard van de materialenHet opheffen van allergene factoren of andere problemen die hun oorzaak vinden
in de aard van de in of aan de woonruimte gebruikte materialen valt niet onder
de werking van de verordening. Ook hoeft geen woonvoorziening te worden
verstrekt indien de klachten die de gehandicapte ervaart niet voortvloeien uit
de aard van de gebruikte materialen in of aan de woning maar uit de door de
ziekte of gebrek veroorzaakte overgevoeligheid voor deze materialen. Een
uitzondering op het voorgaande is indien er sprake is van niet voorziene,
onverwacht optredende meerkosten waarvoor de gehandicapte niet heeft kunnen
reserveren. Een voorbeeld hiervan is dat uit een medisch onderzoek plotseling
blijkt dat de gehandicapte lijdt aan een ziekte of gebrek (bijvoorbeeld CARA)
waardoor de gehandicapte zijn woning dient te saneren. Dergelijke
woonvoorzieningen worden in deze verordening als roerende woonvoorziening
aangemerkt (artikel 2.1 aanhef en onder 1 sub c).Verder dient te worden vermeld dat indien de ondervonden belemmeringen het
gevolg zijn van achterstallig onderhoud, vocht en tocht veroorzaakt door in de
woning gelegen factoren de kosten van het opheffen van deze belemmeringen ook
niet onder de werking van deze verordening vallen. De woningeigenaar dient op
grond van artikel 12 lid 2 van het Besluit beheer sociale huursector te zorgen
dat lichamelijke gehandicapten voor wie hun woongelegenheden niet passend zijn
volgens redelijke wensen kunnen worden gehuisvest. Met andere woorden de
(sociale) woningeigenaar dient zijn woning deugdelijk te onderhouden. Alleen in
die situaties dat de gehandicapte met een inkomen op het sociaal minimum te
maken heeft met een woningeigenaar die weigert tot onderhoud/aanpassing over te
gaan, desnoods tegen een huurverhoging kan er sprake zijn van zorgplicht.Artikel 1.3 - Financiële tegemoetkomingenDe regels met betrekking tot het vaststellen van de hoogte van financiële
vergoedingen en - in het voorkomende geval - van de eigen bijdrage zijn
opgenomen in het door burgemeester en wethouders vast te stellen Besluit nadere
regels verordening voorzieningen gehandicapten.Artikel 1.4 - Besluitvorming, nadere regels en nadere
voorwaardenLid 1 van artikel 1.4 geeft nog eens ondubbelzinnig aan dat de uitvoering van de
verordening wordt opgedragen aan burgemeester en wethouders.Lid 2 geeft burgemeester en wethouders de expliciete opdracht tot het
vaststellen van het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten. Deze opdracht behelst tevens de periodieke aanpassing (jaarlijks
per 1 januari) van de in het besluit opgenomen bedragen aan de prijsindexcijfers
van het Centraal Bureau voor de Statistiek.Hoofdstuk 2 - Woonvoorzieningen Paragraaf 1 - Algemene omschrijvingArtikel 2.1 - Type woonvoorzieningen2.1 aanhef en onder 1 sub a: verhuis- en
inrichtingskostenBurgemeester en wethouders kunnen besluiten om een tegemoetkoming te verstrekken
in de verhuis- en inrichtingskosten, indien verhuisd wordt naar een aangepaste
of een goedkoper dan de reeds bewoonde woonruimte aan te passen woning. De
gemeente maakt de afweging of zij een tegemoetkoming in de verhuiskosten wil
geven of dat de woning van de gehandicapte aangepast moet worden. Indien
aangepaste of aanpasbare woningen beschikbaar zijn kan uit
doelmatigheidsoverwegingen de voorkeur gegeven worden aan verhuizen boven
aanpassen van de huidige woonruimte van de gehandicapte. Bij de uiteindelijke
keuze van de te verstrekken voorziening wordt een afweging gemaakt tussen de
kosten van het verhuizen versus het aanpassen van de huidige woonruimte. Tevens
moet bij de afweging verhuizen of aanpassen rekening gehouden worden met de
sociale omstandigheden waarin de gehandicapte zich bevindt zoals de aanwezigheid
van mantelzorg.Uitgangspunt van het gemeentelijk beleid is dat zo goed mogelijk gebruik wordt
gemaakt van de voorraad aangepaste woningen in de gemeente. Het registreren van
aangepaste woningen kan hierbij een hulpmiddel zijn. Om zo doelmatig mogelijk
met de aangepaste voorraad woningen om te kunnen gaan kan het wenselijk zijn dat
indien de band tussen gehandicapte en woning is verbroken (bijvoorbeeld door
overlijden van de gehandicapte) deze woning opnieuw aan een andere gehandicapte
wordt toegewezen. In dat geval zullen de achterblijvende huurders worden
verzocht naar een andere woonruimte te verhuizen.Het verlenen van een verhuiskostenvergoeding kan als stimuleringsmaatregel
gezien worden. Burgemeester en wethouders kunnen besluiten om een financiële
tegemoetkoming of een forfaitaire, dan wel gemaximeerde vergoeding te
verstrekken ten behoeve van het vrijmaken van een aangepaste woning. Als
burgemeester en wethouders de achterblijvende gezinsleden verzoeken om de woning
vrij te maken kunnen zij in aanmerking komen voor een tegemoetkoming of
vergoeding in een deel van de verhuiskosten.Er kunnen verschillende redenen zijn op grond waarvan de gemeente besluit om het
vrijkomen van een woning te stimuleren door het verstrekken van een
verhuiskostenvergoeding. Hierbij kan gedacht worden aan de hoogte van eerder
gemaakte investeringskosten van de vrij te maken woning, bijvoorbeeld indien de
woning voor een door burgemeester en wethouders te bepalen bedrag in het
verleden is aangepast. Een andere reden voor het verstrekken van een
verhuiskostenvergoeding kan zijn dat daarmee voorkomen wordt dat een woning voor
meer dan een soortgelijk bedrag dient te worden aangepast. Afhankelijk van de
situatie kunnen burgemeester en wethouders in uitzonderlijke gevallen de hoogte
van de tegemoetkoming laten afhangen van de concrete situatie. Het instrument
wordt immers als stimulans aangewend om de medewerking van huurders te krijgen
bij het vrijmaken van de woning voor een gehandicapte.Het moge duidelijk zijn dat wanneer een woning wordt vrijgemaakt, er twee maal
een vergoeding voor verhuizing en inrichting kan worden verstrekt: allereerst
aan degene die de woning vrijmaakt en vervolgens aan de gehandicapte die naar de
vrijgemaakte woning verhuist. De totaalkosten hiervan zullen een onderdeel
uitmaken van de afweging of er een tegemoetkoming in de verhuiskosten verstrekt
zal worden dan wel een woning aangepast moet worden.Een financiële tegemoetkoming voor de kosten van verhuizing en inrichting wordt
uitbetaald aan de hoofdbewoner van de woonruimte.2.1 aanhef en onder 1 sub b: woningaanpassingenBij een tegemoetkoming in de kosten van woningaanpassing gaat het om bouwkundige
(onroerende) woningaanpassingen die de ergonomische beperkingen van de
gehandicapte wegnemen of gedeeltelijk wegnemen. In het Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten worden door burgemeester en wethouders
de kosten(soorten) vastgesteld die in aanmerking komen voor vergoeding.Een financiële tegemoetkoming in de kosten van woningaanpassing wordt uitbetaald
aan de eigenaar van de woonruimte.2.1 aanhef en onder 1 sub c: roerende woonvoorzieningenOnder een woonvoorziening waarbij geen sprake is van een ingreep van bouwkundige
of woontechnische aard zal in de praktijk met name een financiële tegemoetkoming
voor woningsanering in verband met CARA en/of een aangetoonde allergie of het
verstrekken van rolstoeltapijten verstaan worden. Ook kunnen onder deze
categorie hulpmiddelen voor baden, wassen en douchen worden begrepen welke niet
nagelvast aan de woning zijn bevestigd, alsmede tilliften. Deze laatste twee
categorieën woonvoorzieningen van bouwkundige of woontechnische aard kunnen ook
in de vorm van een voorziening in natura worden verstrekt, bijvoorbeeld in
bruikleen of huur, zodat hergebruik mogelijk is.Indien de gemeente voor woonvoorzieningen van bouwkundige of woontechnische aard
financiële tegemoetkomingen verstrekt, wordt daarbij aangegeven welke
voorzieningen hiervoor gekocht moeten worden.Een financiële tegemoetkoming in de kosten van woonvoorzieningen van
niet-bouwkundige of niet-woontechnische aard wordt uitbetaald aan de
hoofdbewoner van de woonruimte of de leverancier van de voorziening.Ten aanzien van tilliften geldt op grond van rechtbankjurisprudentie (Rb.
Utrecht, 20-12-1995) dat de verstrekking hiervan tot de gemeentelijke zorgplicht
behoort. Weliswaar kan er soms op grond van arbowetgeving recht op een tillift
bestaan doch deze wetgeving ziet op de verhouding werknemer-werkgever. De
gehandicapte kan daar dus geen rechten aan ontlenen.UitraasruimteSinds 1 april 2000 valt op grond van een wijziging van artikel 1 onder c WVG ook
een uitraasruimte onder de gemeentelijke WVG-zorgplicht. In de verordening is
dit tot uitdrukking gebracht in de omschrijving van het begrip woningaanpassing
in artikel 1.1 aanhef onder g. Het is derhalve niet nodig om de uitraasruimte
als aparte voorziening te benoemen in artikel 2.1 lid 1.2.1 aanhef en onder 2Woonvoorzieningen kunnen ook in natura worden verstrekt. Daarbij moet vooral
worden geacht aan woningaanpassingen en woonvoorzieningen van niet-bouwkundige
en niet-woontechnische aard. Burgemeester en wethouders bepalen de vorm van een
woonvoorziening in natura: bruikleen of eigendom.Als een voorziening in natura kan worden verstrekt een zogeheten WAP-unit
(woningaanpassingsunit). Dit is een min of meer geprefabriceerde ruimte die aan
de bestaande woning kan worden verbonden. In het geval van een ingrijpende (en
dus dure) woningaanpassing zal het plaatsten van een dergelijke unit de
goedkoopst adequate voorziening vormen in vergelijking met een financiële
tegemoetkoming in de kosten van een woningaanpassing. De units kunnen immers,
nadat de noodzaak daarvan is komen te vervallen wegens bijvoorbeeld verhuizing
naar een andere gemeente of wegens overlijden van de betrokken gehandicapte,
worden aangewend voor gebruik ten behoeve van een andere gehandicapte.Artikel 2.2 - Gereedmelding, vaststelling en uitbetaling financiële
tegemoetkomingIn dit artikel wordt onder meer geregeld dat de woningaanpassing direct na
voltooiing van de werkzaamheden wordt gereedgemeld. De reden voor het opnemen
van deze bepaling is om te voorkomen dat onnodig lang een verplichting tot
uitbetaling van subsidie blijft openstaan.De gereedmelding vindt plaats door degene aan wie de financiële tegemoetkoming
wordt uitbetaald en niet door de gehandicapte. Hiervoor is gekozen omdat degene
die de financiële tegemoetkoming ontvangt niet altijd de gehandicapte is. Indien
dat het geval is heeft de gehandicapte, of zijn gemachtigde, geen belang bij de
gereedmelding en zou de begunstigde de dupe kunnen worden.De gereedmelding dient binnen een termijn van 15 maanden na het verlenen van de
financiële tegemoetkoming plaats te vinden, dit om te voorkomen dat het treffen
van de voorziening te lang op zich laat wachten.De gemeente controleert of aan de voorwaarden bij het verlenen van de subsidie
is voldaan. Om te voorkomen dat iedere voorwaarde daadwerkelijk moet worden
gecontroleerd is er voor gekozen om een verklaring te vragen. Indien later
alsnog zou blijken dat niet aan alle voorwaarden is voldaan kan de subsidie
alsnog worden ingetrokken en eventueel worden teruggevorderd.De termijn van vijf jaar bedoeld in het vierde lid sluit aan op de normaal
geldende verjaringstermijn. Binnen vijf jaar is het mogelijk om subsidies,
belastingen etc. terug te vorderen.Artikel 2.3 - Woon- en verblijfsruimten waarvoor geen woonvoorziening wordt
verstrektWoonvoorzieningen worden alleen verstrekt als die betrekking hebben op
woonruimten die op grond van de Huursubsidiewet als zelfstandige woonruimten
aangemerkt worden. Een uitzondering op deze regel geldt ten aanzien van
woonwagens als bedoeld in de Woningwet. Hiervoor kent de verordening aparte
regels.Paragraaf 2 - Het recht op een woonvoorzieningIn de wet wordt het begrip woonvoorziening omschreven; daarbij wordt aangegeven
dat het alleen gaat om het opheffen van (ergonomische) beperkingen die het
normale gebruik van de woning omvatten. Het gaat hierbij om de normale
(elementaire) woonfuncties zoals slapen, eten en lichaamsreiniging. Het
gebruiken van een hobby-, werk- of recreatieruimte valt niet onder de zorgplicht
van de gemeente. Evenmin als het treffen van een voorziening uit oppas- of
verzorgingsoogpunt.Artikel 2.4 - Het primaat van de verhuizingDe manier waarop de woonvoorzieningen hier zijn gegroepeerd geeft een beperkte
rangorde aan. Deze geldt ongeacht de vorm waarin de woonvoorzieningen worden
verstrekt (financiële tegemoetkoming of natura).Primair zal gekeken worden of verhuizing mogelijk en zinvol is. Dat wil zeggen
dat een geschikte woning beschikbaar is of op korte termijn beschikbaar komt.
Onder geschikte woning dient hier begrepen te worden een woning die met
betrekkelijk lage investeringen volledig aangepast kan worden.Is geen geschikte woning beschikbaar dan kunnen burgemeester en wethouders
besluiten één van de andere voorzieningen te verstrekken. Overigens kunnen
hierbij ook andere omstandigheden een rol spelen, zoals de mogelijkheid van de
gehandicapte te verhuizen, opgebouwde mantelzorg etc. Indien de gemeente, nadat
alle factoren in de overweging zijn meegenomen, tot de conclusie komt dat
verhuizing de goedkoopst, adequate oplossing is, dan heeft bij het verstrekken
van de woonvoorziening de vergoeding voor verhuis- en (her)inrichtingskosten
het primaat.Uit lid 4 blijkt dat het ook mogelijk is om een combinatie van woonvoorzieningen
te verstrekken. Het kan dan bijvoorbeeld gaan om het verstrekken van financiële
tegemoetkomingen voor zowel verhuizing en inrichting als voor een beperkte
woningaanpassing. Uiteraard geldt als voorwaarde voor een combinatie van
voorzieningen dat dit de goedkoopst adequate oplossing is. Daarnaast geldt dat
een financiële tegemoetkoming in de kosten van woningaanpassing als onderdeel
van een combinatie van woonvoorzieningen slechts wordt verstrekt indien de
woningaanpassing is gericht op het opheffen of verminderen van ergonomische
beperkingen.Lid 5 biedt burgemeester en wethouders de mogelijkheid om in het Besluit nadere
regels situaties te benoemen waarin zij kunnen afwijken van de in dit artikel
neergelegde rangorde van woonvoorzieningen. Ter uitvoering hiervan kunnen
burgemeester en wethouders bijvoorbeeld nadere voorwaarden stellen aan de
toepassing van het primaat van de verhuizing. Wanneer niet aan deze voorwaarden
is voldaan, vindt dit primaat geen toepassing en zal bijvoorbeeld een financiële
tegemoetkoming in de kosten van een woningaanpassing worden toegekend.Paragraaf 3 - Voorwaarden bij verlening van
woonvoorzieningenArtikel 2.5 - Hoofdverblijf en bezoekbaar maken woningIn principe is de verlening van woonvoorzieningen alleen mogelijk indien de
gehandicapte zijn hoofdverblijf heeft in de woning waaraan de voorzieningen
worden getroffen. Een uitzondering kan gemaakt worden als de gehandicapte zijn
hoofdverblijf heeft in een AWBZ-inrichting en regelmatig een bepaalde woning
bezoekt. Het is dan mogelijk voorzieningen te verstrekken ten behoeve van het
aanpassen van één woonruimte waar de gehandicapte vaak verblijft, uiteraard met
toestemming van de eigenaar van die woonruimte. De te verlenen woonvoorziening
beperkt zich slechts tot het bezoekbaar maken van die woning omdat de
gehandicapte daar slechts geringe tijd verblijft. Uit
doelmatigheidsoverwegingen is het daarom redelijk dat er geen volledige maar
een gedeeltelijke aanpassing van de woning plaatsvindt.Onder het bezoekbaar maken van de woning wordt verstaan dat de gehandicapte de
woonkamer en één toilet kan bereiken en gebruiken. Volgens vaste jurisprudentie
van de CRvB kan een gemeente ten aanzien van bezoekbaar maken nooit gedwongen
worden meer dan het limitatief opgesomde te verstrekken of de hardheidsclausule
te gebruiken.Het vierde lid bepaalt dat de aanvraag moet worden ingediend in de gemeente waar
de bezoekbaar te maken woning staat. Deze bepaling wordt opgenomen omdat de
gehandicapte anders in de gemeente waar hij zijn hoofdverblijf heeft de aanvraag
zou indienen.Op grond van het vijfde lid is het totaal van de te verstrekken financiële
tegemoetkomingen voor het bezoekbaar maken gebonden aan een maximum bedrag. Dit
wordt door burgemeester en wethouders vastgesteld in Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten. Het vaststellen van een maximum bedrag
voorkomt dat bij bezoekbaar maken dure aanpassingen aangebracht moeten worden
terwijl in andere omstandigheden het primaat van de verhuizing gebruikt zou
zijn.In het geval dat de ouders van de gehandicapte ieder in een afzonderlijke woning
binnen de gemeentegrenzen wonen als gevolg van echtscheiding, wordt die woning
aangepast die door de gehandicapte het meest bezocht wordt.Omdat het bezoekbaar maken als voorziening buiten de directe werkingssfeer van
de wet valt kan de verhuurder niet gedwongen worden (via aanschrijving) om de
woning aan te passen.Artikel 2.6 - Weigeringsgronden woonvoorzieningen Voor alle WVG-voorzieningen geldt als uitgangspunt dat deze slechts worden
verstrekt indien ze noodzakelijk zijn. Er bestaat dus geen recht op
woonvoorzieningen indien er uit het oogpunt van de handicap geen noodzaak voor
de verhuizing bestond. Met andere woorden: verhuizing vanuit een voor de
gehandicapte geschikte woning kan niet leiden tot de verstrekking van
WVG-voorzieningen. Dit is evenwel anders indien er een belangrijke reden voor de
verhuizing bestaat. Onder belangrijke reden kan worden verstaan: verhuizen op
basis van het aanvaarden van een werkkring elders, op basis van een
echtscheiding, of vanwege het bestaan van een nieuwe duurzame vorm van
samenleven.Er bestaat eveneens geen recht op woonvoorzieningen als de gehandicapte niet is
verhuisd naar de op het moment van de verhuizing meest geschikte woning.Uit de bepalingen van de Algemene wet bestuursrecht en de daarop gebaseerde
jurisprudentie volgt dat de uitsluitingsgronden buiten toepassing blijven indien
er sprake is van gewijzigde omstandigheden.Een aantal algemene weigeringsgronden is opgenomen in artikel 5.2.Artikel 2.7 - Duidelijkheid over financiering van niet-gesubsidieerde deel
van de kostenIndien er geen duidelijkheid bestaat over de wijze van financiering van het
niet door subsidie gedekte deel van de voorziening staat het niet vast dat de
voorziening daadwerkelijk getroffen kan worden. Het mag duidelijk zijn dat er in
dat geval geen subsidie wordt verleend.Dit artikel ziet vooral op de situatie waarin de gehandicapte duurdere
voorzieningen wenst dan goedkoopst adequaat. In dat geval zal hij zelf de
meerprijs moeten voldoen en de financiering voor de extra kosten moeten
regelen.Paragraaf 4 - Beperking in de verlening van
woonvoorzieningenArtikel 2.8 - Het verwerven van grondAls de woningaanpassing een uitbreiding van een bestaande woning of het groter
bouwen van een nieuwe woning tot gevolg heeft kan de gemeente een financiële
tegemoetkoming verlenen in de kosten van het verwerven van extra grond die
noodzakelijk is om de woningaanpassing te realiseren. Uiteraard wordt geen
financiële tegemoetkoming verstrekt indien de extra te verwerven grond als tuin
of iets dergelijks wordt benut. Alleen de grond die noodzakelijk is voor de
woningaanpassing zelf kan in aanmerking komen voor een financiële
tegemoetkoming, waarbij een maximum aantal vierkante meters wordt gehanteerd
voor de verschillende vertrekken conform hetgeen burgemeester en wethouders
bepalen in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.Artikel 2.9 - Woningaanpassingen van gemeenschappelijke ruimtenDe gemeenschappelijke ruimten zullen voornamelijk entrees en portieken van
woongebouwen betreffen. Daarbij zal het vooral gaan om het verbreden van
toegangsdeuren, het aanbrengen van elektrische deuropeners, de aanleg van een
hellingbaan van de openbare weg naar de toegang tot de woning, drempelhulpen
en vlonders, het aanbrengen van een extra trapleuning, een opstelplaats voor
een rolstoel of een vervoersvoorziening bij de toegangsdeur van het
woongebouw.Het primaat van de verhuizing zoals dat is neergelegd in artikel 2.4 geldt
onverkort bij de toepassing van dit artikel. Dit kan er bijvoorbeeld toe leiden
dat indien het nodig is om een traplift aan te brengen in een gemeenschappelijke
ruimte een verhuizing naar een andere woning de goedkoopst adequate oplossing
kan zijn. Gelet op de toelichting bij artikel 2.4 spelen ten aanzien van het al
dan niet toepassen van het primaat van de verhuizing niet alleen financiële
aspecten een rol.Artikel 2.10 - Beperking zeer dure woningaanpassingenDit artikel geeft gevolg aan de wettelijke plicht om in de verordening te
bepalen dat woonvoorzieningen waarvan de kosten meer bedragen dan € 45.378 in
beginsel niet worden verleend.Paragraaf 5 - Aanpassingen van woonwagensArtikel 2.11 - WoonwagenDe uitgangspunten en de gevallen waarin voorzieningen aan woonwagens kunnen
worden aangebracht zijn in principe gelijk aan die bij woningen. Gezien de
kenmerken van deze woonruimten is het echter nodig enkele nadere voorwaarden te
stellen.Artikel 2.12 - WoonschipDe uitgangspunten en de gevallen waarin voorzieningen aan woonschepen kunnen
worden aangebracht zijn in principe gelijk aan die bij woningen. Gezien de
kenmerken van deze woonruimten is het echter nodig enkele nadere voorwaarden te
stellen.Artikel 2.13 - Technische levensduur woonwagen en woonschipIndien niet aan de eisen zoals vermeld in artikel 2.14 en 2.15 kan worden
voldaan, kan er geen uitgebreide aanpassing meer worden gesubsidieerd. Om de
beschikbare middelen zo doelmatig mogelijk aan te wenden wordt er door
burgemeester en wethouders in het Besluit nadere regels verordening
voorzieningen gehandicapten een bovengrens vastgesteld voor de hoogte van de in
deze gevallen te verlenen financiële tegemoetkoming.Artikel 2.14 - BinnenschipDe uitgangspunten en de gevallen waarin voorzieningen aan binnenschepen kunnen
worden aangebracht zijn in principe gelijk aan die bij woningen. Gezien de
kenmerken van deze woonruimten is het echter nodig enkele nadere voorwaarden te
stellen.Paragraaf 6 - Verhuis- en (her)inrichtingskostenArtikel 2.15 - Financiële tegemoetkoming in verhuis- en
inrichtingskostenBurgemeester en wethouders kunnen een financiële tegemoetkoming, een
forfaitaire of gemaximeerde vergoeding in de verhuis- en inrichtingskosten
verstrekken aan een gehandicapte die naar een geschikte (aangepaste) of een
goedkoper dan de huidige woonruimte aan te passen woonruimte is verhuisd.
Burgemeester en wethouders kunnen ook aan een niet-gehandicapte persoon een
dergelijke woonvoorziening verstrekken indien op deze wijze een aangepaste of
geschikte woonruimte vrij komt voor een gehandicapte. De tegemoetkoming of de
vergoeding van een deel van de verhuis- en inrichtingskosten dient ter
stimulering van het vrijmaken van de woning.Gehandicapten staan soms jaren op een wachtlijst voordat zij een woning in een
ADL-cluster toegewezen krijgen (ADL staat voor: algemene dagelijkse
levensverrichtingen). De gehandicapte woont in dat geval gedurende langere tijd
in een geschikte, adequate woning. Ten einde de drempel om naar een ADL-woning
te verhuizen niet te groot te maken, wordt voor deze situatie een uitzondering
in de verordening gemaakt.Paragraaf 7 - Facultatieve woonvoorzieningenArtikel 2.16 - Kosten in verband met onderhoud, keuring en
reparatieAlleen van bepaalde voorzieningen (genoemd in het door burgemeester en
wethouders vast te stellen Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten) komen de kosten van onderhoud, keuring en reparatie in
aanmerking voor een vergoeding. De maximale hoogte van deze vergoeding staat
vermeld in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.Artikel 2.17 - Kosten in verband met tijdelijke huisvestingIn die gevallen waarin de gehandicapte tijdens het aanbrengen van de
voorzieningen niet in de woonruimte kan blijven wonen en om deze reden tijdelijk
naar een andere woonruimte moet uitwijken, en in die gevallen waarin de
gehandicapte tijdens het aanbrengen van de voorzieningen in de nieuwe woning nog
in de te verlaten woning moet blijven wonen of tijdelijk naar een andere
woonruimte moet uitwijken, kan voor de periode dat hij noodzakelijkerwijs
dubbele woonkosten heeft, een vergoeding in de dubbele woonlasten worden
verstrekt. Alleen in die gevallen dat het redelijkerwijs buiten de mogelijkheden
van de gehandicapte ligt om te voorkomen dat er dubbele woonlasten opgebracht
moeten worden, kan tot vergoeding van extra woonlasten in verband met tijdelijke
huisvesting worden overgegaan.Burgemeester en wethouders verlenen slechts een financiële tegemoetkoming in de
kosten van huisvesting als de gehandicapte redelijkerwijs niet kan voorzien dat
hij deze dubbele woonlasten heeft. De tegemoetkoming heeft betrekking op kosten
die gemaakt worden in verband met het tijdelijk betrekken van een zelfstandige
woonruimte, het tijdelijk betrekken van een niet-zelfstandige woonruimte of het
langer moeten aanhouden van de te verlaten woonruimte.Burgemeester en wethouders kunnen in het Besluit nadere regels de maximale duur
van de periode bepalen gedurende welke een tegemoetkoming in de kosten van
tijdelijke huisvesting kan worden verstrekt.Artikel 2.18 - HuurdervingDoor de eigenaar van de woning een financiële tegemoetkoming in de gederfde
huurinkomsten te verlenen kan bevorderd worden dat de aangepaste woonruimte
beschikbaar blijft voor gehandicapten. De duur van de tegemoetkoming kan
afhankelijk gesteld worden van de situatie ter plekke.Op grond van het derde lid kunnen burgemeester en wethouders in het Besluit
nadere regels de maximale duur van de periode bepalen gedurende welke een
financiële tegemoetkoming in de kosten van huurderving kan worden verstrekt. Op
grond van het derde lid kunnen burgemeester en wethouders in het Besluit nadere
regels eveneens bepalen dat gedurende een zekere periode aansluitend aan de
datum waarop de gelding van de huurovereenkomst is verstreken geen financiële
tegemoetkoming voor huurderving wordt verstrekt. Deze bevoegdheid is
burgemeester en wethouders verleend omdat in de exploitatie van een woning
rekening wordt gehouden met een bepaald percentage huurderving. Het is daarom
dan ook te verantwoorden dat het normale risico van leegstand voor rekening en
risico van de verhuurder blijven.Om te voorkomen dat de gemeente gehouden is ook bij kleine woningaanpassingen
een financiële tegemoetkoming voor huurderving te verstrekken is in het tweede
lid bepaald dat b en w in het Besluit nadere regels een ondergrens kunnen
vastleggen. Voor woningen waarvoor de aanpassingskosten minder hebben bedragen
dan het in het Besluit nadere regels genoemde bedrag kan dan geen tegemoetkoming
voor huurderving worden verleend.Paragraaf 8 - Afschrijving woningaanpassingenArtikel 2.19 - Afschrijving woningaanpassingenDit artikel heeft een tweeledige functie. In de eerste plaats is het bedoeld om
te voorkomen dat bij verkoop van de woning de waardestijging die het gevolg is
van een dure woningaanpassing volledig ten goede komt aan de woningeigenaar. In
de tweede plaats voorkomt het kapitaalvernietiging. Indien de gehandicapte
zonder gegronde reden binnen tien jaar verhuist dan kan dit leiden tot
kapitaalvernietiging. Het is niet meer dan redelijk om de gehandicapte hier
gedeeltelijk voor aan te spreken.Een en ander is uitgewerkt door de woningeigenaar bij verkoop te verplichten tot
terugbetaling van de aanpassingskosten verminderd met de afschrijving. Daarbij
geldt een lineaire afschrijving over een termijn van 10 jaar, zodat het terug te
betalen bedrag jaarlijks met 10 procent daalt. Uit oogpunt van rechtsgelijkheid
is het bedrag genoemd in het Besluit nadere regels vrijgelaten. De regeling
geldt immers niet voor woningaanpassingen beneden dit bedrag.Ter illustratie van de toepassing van de afschrijvingsregeling het volgende
voorbeeld, waarbij wordt uitgegaan van het in het Besluit nadere regels genoemde
bedrag van f 25.000,-- (€ 11.344,51). Indien een woning is aangepast voor f
75.000,-- (€ 34.033,52) en de eigenaar verkoopt deze woning na vijf jaar, dan
dient hij 50 procent van de aanpassingskosten minus f 25.000,-- (€ 11.344,51)
terug te betalen. Dit percentage is berekend door de totale aanpassingskosten na
aftrek van f 25.000,-- (€ 11.344,51) te stellen op 100 procent en dit te
verminderen met een afschrijving van 50 procent (5 jaar maal 10 procent). De
berekening luidt als volgt: f 75.000,-- (€ 34.033,52) minus f 25.000,-- (€
11.344,51) = f 50.000,-- (€ 22.689,01) x 50% = f 25.000,-- (€ 11.344,51)De termijn van tien jaar ligt ruim beneden de in de bouwwereld algemeen
gebruikelijke afschrijvingstermijn van (afhankelijk van het soort bouwwerk) 12
tot 20 jaar.Het vijfde lid benadrukt dat indien de toepassing van dit artikel zou leiden tot
onbillijkheden, burgemeester en wethouders hiervan af kunnen wijken door
toepassing te geven aan de hardheidsclausule van artikel 7.1. Denk aan situaties
waarin de waardestijging van de woning aantoonbaar minder bedraagt dan de
aanpassingskosten of waarin er aanleiding is tot versnelde afschrijving.Hoofdstuk 3 - VervoersvoorzieningenArtikel 3.1 - Algemene omschrijving vervoersvoorzieningenDit artikel geeft een overzicht van alle mogelijke vervoersvoorzieningen die op
grond van deze verordening verstrekt kunnen worden. Artikel 3.2 bepaalt welk van
de voorzieningen het primaat heeft en in hoeverre er combinaties mogelijk zijn
van verschillende vervoersvoorzieningen. Aan de volgorde waarin de verschillende
soorten voorzieningen in artikel 3.1 worden genoemd kunnen dus geen rechten
worden ontleend.De (eventuele) onderhoudskosten met betrekking tot vervoersvoorzieningen dienen
te worden voldaan uit de financiële tegemoetkomingen die voor het gebruik
hiervan worden verstrekt.Op grond van artikel 3.1 aanhef en onder c sub 6 in samenhang met artikel 17,
lid 2, van het Besluit nadere regels kan een financiële vergoeding in de kosten
van noodzakelijke begeleiding bij het gebruik van het openbaar vervoer worden
verleend.Artikel 3.2 - Het recht op een vervoersvoorzieningLid 1 van artikel 3.2 geeft aan dat een gehandicapte alleen voor een
vervoersvoorziening in aanmerking kan worden gebracht wanneer aantoonbare
beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek a. het gebruik van het openbaar
vervoer of b. het bereiken van dit openbaar vervoer deels onmogelijk maken.Door deze formulering is bepaald dat louter de aantoonbare beperkingen van de
gehandicapte in relatie tot de beperkingen van de bestaande vervoersystemen
bepalend zijn voor de vraag of, en zo ja in hoeverre de gehandicapte in
aanmerking komt voor een voorziening terzake. Doordat de streekbus,
bijvoorbeeld, voor iemand met een functionele beperking niet toegankelijk is,
heeft men recht op een vervoersvoorziening. Psychische problemen (men durft niet
in een drukke bus, men is bang voor de trein) zijn daardoor in principe geen
indicatie voor een vervoersvoorziening. Hier moet een adequate voorziening
getroffen worden, hetgeen wellicht beter gevonden kan worden in een therapie
waardoor de blokkade opgeheven kan worden. Is in zo'n situatie de problematiek
op te lossen, dan was de problematiek tijdelijk en viel derhalve terecht niet
onder de Wet voorzieningen gehandicapten, bij gebrek aan een langdurige
noodzaak. Anders wordt het als blijkt dat het probleem niet therapeutisch
opgelost kan worden. Dan is wel een langdurige noodzaak aanwezig en zou wel een
vervoersvoorziening verstrekt kunnen worden.Uit lid 2 volgt dat het primaat ligt bij het collectief vervoer. Slechts indien
de gehandicapte hier om medische redenen geen gebruik van kan maken bestaat er
recht op een of meer van de vervoersvoorzieningen genoemd in artikel 3.1 aanhef
en onder b en c.De concrete invulling van het systeem van collectief vervoer is in afzonderlijke
besluiten door het gemeentebestuur geregeld. Dit is noodzakelijk om desgewenst
ook burgers die geen recht hebben op een vervoersvoorziening op grond van de WVG
de mogelijkheid te bieden om gebruik te maken van het systeem van collectief
vervoer. In de besluiten die het collectief vervoer regelen zijn onder andere
bepalingen opgenomen omtrent het vervoersgebied, de beschikbaarheid, de
verschuldigde eigen bijdrage per rit en de voorwaarden voor het meereizen van
een begeleider, kinderen en blindengeleide/sociale honden. Voor burgers die geen
recht hebben op WVG-vervoersvoorzieningen kunnen hogere tarieven gelden dan
voor burgers die hier wel recht op hebben.Individuele verstrekkingen kunnen ook in aanvulling op het gebruik van een
collectief systeem verstrekt worden. Dit is het geval wanneer het collectief
systeem de vervoersbehoefte van de gehandicapte niet volledig dekt of de
gehandicapte minder kilometers biedt dan hij met een vervoerskostenvergoeding
voor het gebruik van een (rolstoel)taxi of (bruikleen)auto kan afleggen. Lid 3
van artikel 3.2 bepaalt dus dat, ook al is er een collectief vervoerssysteem
aanwezig, er in aanvulling daarop individuele vervoersvoorzieningen kunnen
worden geboden. Dit geldt voor alle onder b en c genoemde voorzieningen, met
uitzondering van de bruikleen-, huur- of leaseauto. Het verstrekken van meerdere
voorzieningen is uiteraard alleen aan de orde indien daartoe een medische
noodzaak bestaat.Lid 4 van artikel 3.2 bepaalt vervolgens dat bij het vaststellen van de hoogte
van de vervoerskostenvoorziening rekening wordt gehouden met de individuele
vervoersbehoefte en de mate waarin een collectief vervoerssysteem en/of een
voorziening in natura in die vervoersbehoefte kan voorzien. Bij het bepalen van
de hoogte van de vervoerskostenvergoeding zal dus eerst moeten worden
vastgesteld of er sprake is van een uitzonderlijke vervoersbehoefte en
vervolgens is dan de vraag aan de orde in welke mate een collectief
vervoerssysteem en/of een voorziening in natura in die vervoersbehoefte kan
voorzien. Ter bepaling van dit laatste kan worden uitgegaan van algemene
richtlijnen die op bepaalde typen vervoersystemen van toepassing zijn of kan
worden gekozen voor onderzoek ter plekke. Indien er in individuele gevallen
sprake is van een bijzondere vervoersbehoefte kan het van toepassing zijnde
normbedrag zowel in bovenwaartse zin als in neerwaartse zin worden
bijgesteld.Wanneer, zoals lid 5 van artikel 3.2 bepaalt, beide echtgenoten gehandicapt zijn
en een vervoersvoorziening behoeven, kan, in het geval dat de behoeften van de
echtgenoten samenvallen, volstaan worden met een enkele voorziening. Dit om te
voorkomen dat men een vervoerskostenvergoeding krijgt die niet in relatie staat
tot vervoerskostenvergoeding die anderen ontvangen.Vallen de behoeften niet samen, of slechts ten dele, dan kan twee maal een
vervoerskostenvergoeding worden verstrekt tot een bepaald maximum. De hoogte van
dit maximum is vastgelegd in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten.Zolang of zodra het inkomen van de gehandicapte de grens van 1,5 maal het
norminkomen overschrijdt, wordt hem als regel geen vervoersvoorziening toegekend
of wordt de hem toegekende vervoersvoorziening ingetrokken. Lid 6 bepaalt dat er
boven de inkomensgrens van 1,5 maal het norminkomen geen recht bestaat op
collectief vervoer en dat boven deze inkomensgrens geen auto (in natura) wordt
verstrekt en lid 9 bepaalt in samenhang met lid 6 dat een eenmaal toegekend
recht op collectief vervoer en op een auto (in natura) wordt beëindigd.
Uitgangspunt hiervan is dat boven deze inkomensgrens mensen in het algemeen de
kosten van een auto of collectief vervoer geacht worden zelf te kunnen betalen.
Met andere woorden: boven de genoemde grens is een auto algemeen gebruikelijk.
Genoemde beperking geldt ook voor collectief vervoer.Voorgaande algemene regel gaat niet op voor de vervoersvoorzieningen, die niet
in het zesde lid en niet in het zevende lid worden genoemd. Deze niet in het
zesde lid en het zevende lid genoemde voorzieningen worden wél toegekend bij
overschrijding van genoemde inkomensgrens en worden ook niet ingetrokken bij
overschrijding van meermaals genoemde inkomensgrens (nadat de voorziening reeds
is toegekend). Tot dergelijke vervoersvoorzieningen behoort bijvoorbeeld de
scootmobiel.Ten aanzien van de vervoersvoorzieningen als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en
onder c sub 2 tot en met 5 (financiële tegemoetkomingen) geldt dat bij een
inkomen boven de grens van 1,5 maal het norminkomen een lagere financiële
tegemoetkoming wordt toegekend dan het volledige normbedrag. Het bedrag van de
verlaging van het volledige normbedrag is gelijk aan het bedrag waarmee genoemde
grens wordt overschreden. Dit is bepaald in lid 7. Ten aanzien van de situatie
dat de gehandicapte uitsluitend gebruik kan maken van een rolstoeltaxi en een
inkomen boven de grens van 1,5 maal het norminkomen heeft, geldt deze regel
niet, maar geldt de regel die is geformuleerd in lid 8.Ten aanzien van de vervoersvoorzieningen als bedoeld in artikel 3.1 aanhef en
onder c sub 2 tot en met 5 (financiële tegemoetkomingen) bepaalt lid 10 in
samenhang met lid 7 dat bij overschrijding van de grens van 1,5 maal het
norminkomen - lopende de verstrekking van de financiële tegemoetkoming -verlaagd
wordt ten opzichte van het volledige normbedrag met een bedrag dat gelijk is aan
het bedrag waarmee genoemde grens wordt overschreden. Het moge duidelijk zijn
dat de financiële tegemoetkoming wordt ingetrokken in het geval dat het bedrag
waarmee genoemde grens wordt overschreden hoger is dan het bedrag van de norm
financiële tegemoetkoming. Ten aanzien van de situatie dat de gehandicapte
uitsluitend gebruik kan maken van een rolstoeltaxi en het inkomen - lopende de
verstrekking van een financiële tegemoetkoming - de grens van 1,5 maal het
norminkomen overschrijdt, geldt deze regel niet, maar geldt het bepaalde in lid
10 in samenhang met lid 8.Vervoersvoorzieningen in natura zijn in het algemeen behoorlijk duur. Wanneer de
gehandicapte aan wie een dergelijke voorziening is verstrekt deze slechts in
beperkte mate gebruikt, kan gesteld worden dat de betreffende voorziening niet
langer de goedkoopst adequate is. De gemeente kan dan beter een financiële
tegemoetkoming verstrekken. De praktijk leert dat dit in veel gevallen ook beter
overeenkomt met de wensen van de gehandicapte. Om dit te bewerkstelligen is in
lid 11 de bepaling opgenomen dat burgemeester en wethouders de verstrekking van
een vervoersvoorziening in natura kunnen weigeren indien de gehandicapte met
deze voorziening op jaarbasis minder dan 250 kilometer aflegt. Door middel van
beleidsregels kunnen burgemeester en wethouders nader invullen in welke gevallen
zij van deze bevoegdheid gebruikmaken. Het werken met beleidsregels betekent dat
in individuele gevallen afwijking van het vastgestelde beleid mogelijk is,
bijvoorbeeld indien een financiële tegemoetkoming niet adequaat is. Daarnaast is
ook hier de in artikel 7.1 opgenomen hardheidsclausule onverkort van
toepassing.Het twaalfde lid is een weergave van de jurisprudentie van de CRvB met
betrekking tot de reikwijdte van vervoersvoorzieningen.Artikel 3.3 - Training gesloten buitenwagen en scootmobielLid 1. Burgemeester en wethouders kunnen indien daartoe aanleiding bestaat een
financiële tegemoetkoming verstrekken in de kosten van een training in het
gebruik van een gesloten buitenwagen of scootmobiel. Dit is ook mogelijk
gedurende een zogenaamde proefplaatsing. In alle gevallen geldt als voorwaarde
dat de betreffende voorziening moet zijn toegekend op basis van deze
verordening.Lid 2. Training kan ook worden geboden door een eerstelijns ergotherapeut. In
dat geval komen de kosten in aanmerking voor vergoeding door de
ziektekostenverzekeraar. Slechts indien de ergotherapie niet binnen een termijn
van twee maanden na aflevering van de scootmobiel of de gesloten buitenwagen kan
aanvangen - ondanks de inspanningen van de gehandicapte zoals die zijn
omschreven in dit artikel - voorziet dit artikel in de mogelijkheid dat de
kosten door de gemeente worden vergoed. De omstandigheid dat de ergotherapie
niet kan aanvangen binnen twee maanden na aflevering van de scootmobiel of de
gesloten buitenwagen dient een oorzaak te hebben die buiten de invloedsfeer van
de gehandicapte ligt. Te denken valt met name aan lange wachttijden.Hoofdstuk 4 - RolstoelenArtikel 4.1 - Algemene omschrijvingDit artikel bepaalt dat burgemeester en wethouders een rolstoel kunnen
verstrekken voor verplaatsing binnen en/of buiten. 'Rolstoelen' die uitsluitend
geschikt zijn voor buitenvervoer zijn per definitie vervoersvoorzieningen
(bijvoorbeeld een scootmobiel of een elektrische buitenwagen) en worden dus
verder niet onder deze algemene omschrijving van rolstoelen begrepen. Zoals bij
de begripsomschrijvingen reeds is aangegeven, valt onder het begrip 'rolstoel'
alleen een handbewogen of elektrische rolstoel en geen andere voorzieningen voor
het verplaatsen binnenshuis, zoals een trippelstoel. Onder handbewogen
rolstoelen kunnen ook verstaan worden een duwwandelwagen of een zelfbeweger. Ook
individuele aanpassingen aan rolstoelen vallen onder de rolstoelverstrekking.
Een voorbeeld hiervan is een anti-dekubitus kussen. Vaak zullen aanpassingen
tegelijkertijd met de rolstoel worden gerealiseerd. Het kan echter ook voorkomen
dat de aanpassingen aan rolstoelen afzonderlijk van de rolstoel worden
aangevraagd en verleend.Sportrolstoelen, genoemd onder b, vallen wel onder de algemene omschrijving van
artikel 4.1.Voorts kunnen burgemeester en wethouders een tegemoetkoming in de kosten van
onderhoud, gebruik of reparatie en accessoires verlenen.Onderhoudskosten die het gevolg zijn van oneigenlijk gebruik van en door de
gebruiker aangebrachte ongeoorloofde modificaties aan de rolstoel komen niet
voor vergoeding in aanmerking.Artikel 4.2 - Het recht op een rolstoelIn dit artikel is omschreven wanneer een gehandicapte in aanmerking komt voor
verstrekking van een rolstoel. De eerste voorwaarde is dat er sprake is van
aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek (afgeleid van de
begripsomschrijving van de gehandicapte). Voorts moet men (om
medisch-ergonomisch redenen) in belangrijke mate aangewezen zijn op zittend
verplaatsen. Ten slotte moeten andere loophulpmiddelen onvoldoende uitkomst
bieden. De noodzaak tot zittend verplaatsen hoeft niet de gehele dag, maar wel
in belangrijke mate, aanwezig te zijn.Voorbeelden van "andere wettelijke regelingen" als bedoeld in het eerste lid
zijn de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en de Ziekenfondswet.Voor sportrolstoelen kunnen ook gehandicapten in aanmerking komen die in het
dagelijkse leven van loophulpen gebruik kunnen maken, maar zonder sportrolstoel
niet in staat zijn tot sportbeoefening. Ten aanzien van sportrolstoelen blijft
de gemeentelijke zorgplicht op grond van de WVG beperkt tot recreatieve
sportbeoefening. De meerkosten voor sportrolstoelen in verband met professionele
sportbeoefening komen niet voor vergoeding op grond van de verordening in
aanmerking.Artikel 4.3 - Vorm van de verstrekkingEen rolstoel wordt in principe in bruikleen verstrekt. Voor sportrolstoelen kan
in plaats daarvan een afkoopsom, in de vorm van een forfaitaire of gemaximeerde
vergoeding, worden verstrekt. Indien burgemeester en wethouders hiervoor kiezen
dan bepalen zij in het Besluit nadere regels verordening voorzieningen
gehandicapten de hoogte van de vergoeding.Artikel 4.4 - Training elektrische rolstoelLid 1. Burgemeester en wethouders kunnen indien daartoe aanleiding bestaat een
financiële tegemoetkoming verstrekken in de kosten van een training in het
gebruik van een elektrische rolstoel. Dit is ook mogelijk gedurende een
zogenaamde proefplaatsing. In alle gevallen geldt als voorwaarde dat de
elektrische rolstoel moet zijn toegekend op basis van deze verordening.Lid 2. Training kan ook worden geboden door een eerstelijns ergotherapeut. In
dat geval komen de kosten in aanmerking voor vergoeding door de
ziektekostenverzekeraar. Slechts indien de ergotherapie niet binnen een termijn
van twee maanden na aflevering van de elektrische rolstoel kan aanvangen -
ondanks de inspanningen van de gehandicapte zoals die zijn omschreven in dit
artikel - voorziet dit artikel in de mogelijkheid dat de kosten door de gemeente
worden vergoed. De omstandigheid dat de ergotherapie niet kan aanvangen binnen
twee maanden na aflevering van de elektrische rolstoel dient een oorzaak te
hebben die buiten de invloedsfeer van de gehandicapte ligt. Te denken valt met
name aan lange wachttijden.Afdeling II - ProceduresHoofdstuk 5 - Het verkrijgen van een voorzieningDe aanvraagprocedure wordt in de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geregeld, met
name in hoofdstuk 3, Algemene bepalingen over besluiten, en hoofdstuk 4,
Bijzondere bepalingen over besluiten.Al hetgeen in de Awb is geregeld, hoeft niet meer in de verordening te worden
geregeld. Vandaar dat het procedurele deel van de -verordening zeer beperkt kan
blijven.Artikel 5.1 - AanvraagprocedureWie een aanvraag in kan dienen en waar dat moet gebeuren kan ook nog verwarring
opleveren. De aanvraag kan uiteraard ingediend worden door de gehandicapte. Maar
het is ook mogelijk dat een ander namens de gehandicapte een aanvraag indient.
In principe dient men een aanvraag in te dienen bij die gemeente waar men in het
bevolkingsregister is ingeschreven. Alleen in de situatie dat men verhuist naar
een andere gemeente, kan het voorkomen dat men een aanvraag indient bij een
gemeente waar men (nog) niet in het bevolkingsregister staat ingeschreven. Zie
hieromtrent ook de toelichting op artikel 1.1 aanhef en onder g.In het eerste lid van artikel 5.1 is bepaald dat burgemeester en wethouders een
instantie kunnen aanwijzen waar de gehandicapte zijn aanvraag moet indienen. Een
verplichting om een aanvraag in te moeten dienen bij een ander dan het tot
beslissen bevoegde orgaan (burgemeester en wethouders) is mogelijk op grond van
artikel 4:1 van de Algemene wet bestuursrecht.De aanvrager van een beschikking kan aangeven dat zijn gegevens vertrouwelijk
ter beschikking worden gesteld. Op grond van artikel 2:5 Awb dienen de gegevens
vertrouwelijk te worden behandeld.Over wat precies wordt bedoeld met het moment van verstrekken bestaat nog
onduidelijkheid. Verstrekking vormt het sluitstuk van de aanvraagprocedure. In
een aantal gevallen is het van belang om het moment van verstrekken nader te
definiëren.Wat is het moment waarop de voorziening wordt verstrekt? Is dat het moment
waarop de aanvraag wordt ingediend, het moment waarop de beschikking wordt
afgegeven of een ander moment?Het moment van verstrekken is voor vervoersvoorzieningen en rolstoelen het
moment dat de voorziening of de financiële tegemoetkoming daadwerkelijk ter
beschikking komt van de gehandicapte. Dat is dus het moment dat deze de
voorziening of de beschikking, waarin het bedrag van de financiële
tegemoetkoming is vastgesteld, ontvangt. Indien de financiële tegemoetkoming
met terugwerkende kracht wordt toegekend, geldt de aanvangsdatum van de
vergoedingsperiode als verstrekkingsdatum.Alle andere momenten zijn slechts onderdeel van de verstrekkingsprocedure.
Tussen de beschikking en de verstrekking kan geruime tijd zitten, bij voorbeeld
indien de voorziening aan de eisen van het individu moet worden aangepast.Het moment van verstrekken van een woningaanpassing is het moment waarop
burgemeester en wethouders de hoogte van de financiële tegemoetkoming hebben
vastgesteld en dit meedelen aan degene aan wie de financiële tegemoetkoming
wordt uitbetaald (zie toelichting op artikel 2.2).Artikel 5.2 - Algemene gronden voor weigeringDit artikel geeft een tweetal algemene gronden voor weigering aan (artikel 2.6
bevat een aantal specifieke weigeringsgronden met betrekking tot
woonvoorzieningen).Onder a wordt gedoeld op de situatie dat de gehandicapte een voorziening
realiseert voordat deze door burgemeester en wethouders is toegekend. Omdat de
gemeente dan geen mogelijkheden meer heeft de voorziening volgens het
vastgestelde beleid te verstrekken, noch invloed heeft op de te verstrekken
soort voorziening, zal in deze situatie de voorziening worden geweigerd.Niet eerder dan nadat burgemeester en wethouders een beslissing over de
aanvraag voor een woningaanpassing hebben genomen mag een aanvang worden gemaakt
met de werkzaamheden. Pas op dat moment hebben burgemeester en wethouders alle
op de aanvraag betrekking hebbende gegevens beoordeeld en op grond hiervan een
besluit genomen over de te treffen voorziening.Door deze regeling wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is
begonnen uiteindelijk niet overeenstemt met hetgeen burgemeester en wethouders
als goedkoopst adequate voorziening beschouwen. Burgemeester en wethouders
kunnen immers ook factoren mee laten wegen die buiten de woonruimte van de
gehandicapte gelegen zijn, zoals een beschikbare aangepaste woning elders,
waardoor een woningaanpassing wellicht niet noodzakelijk is.Pas nadat de gemeente een positieve beschikking voor een
verhuiskostenvergoeding heeft gegeven, komt een gehandicapte hiervoor in
aanmerking. Pas nadat advies is verkregen en de gemeente een afweging heeft
gemaakt welke oplossing het meest adequaat is kan de gehandicapte tot verhuizen
overgaan. Met deze voorwaarde wordt tevens voorkomen dat de gemeente achteraf,
nadat de gehandicapte reeds is verhuisd, met een claim voor
verhuiskostenvergoeding geconfronteerd wordt. In bepaalde gevallen kan het
echter nodig zijn dat de gehandicapte snel moet beslissen omdat de woning anders
aan een andere woningzoekende wordt toegewezen. In deze, of andere urgente
gevallen, is het verkrijgen van toestemming van de gemeente ook voldoende. Maar
in alle gevallen dient de gehandicapte voor de verhuizing schriftelijk
toestemming van de gemeente te hebben verkregen.Onder b wordt in dit artikel aangegeven dat de aanvraag geweigerd wordt als het
gaat om een vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad,
terwijl het de aanvrager te verwijten is dat het middel verloren is gegaan, bij
voorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid.Het moge duidelijk zijn dat deze regeling niet geldt indien de aanvrager geen
schuld treft. Indien een ander aansprakelijk is voor het verloren gaan, dient
bekeken te worden of het mogelijk is deze derde door de gehandicapte hiervoor
aansprakelijk te doen stellen om zodoende de kosten te kunnen verhalen.Indien in een woning een traplift, een verstelbare keuken of een andere dure
voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van
de opstal. Dit risico dient in de opstalverzekering gedekt te worden.Indien bij voorbeeld bij brand blijkt dat de woning onvoldoende verzekerd is,
dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening worden gedaan.Artikel 5.3 - Bijzondere bepalingenDit artikel bepaalt in lid 1 dat in de beschikking moet worden vermeld op welke
kosten de tegemoetkoming betrekking heeft, indien een financiële tegemoetkoming,
dan wel gemaximeerde vergoeding wordt verleend. Door deze vermelding kan worden
voorkomen dat later onduidelijkheid blijkt te bestaan over het precieze doel van
de tegemoetkoming. Ook maakt deze omschrijving de intrekking van een
voorziening en de terugvordering daarvan eenvoudiger.Lid 2 van artikel 5.3 bepaalt dat in de beschikking geldingsduur,
uitkeringsmaatstaf alsmede toepasselijke voorschriften voor uitbetaling vermeld
dienen te worden indien het een periodieke tegemoetkoming betreft. Deze
voorschriften hebben primair tot doel een goede motivering te geven voor de
beslissing. Een tweede doel is om voldoende duidelijkheid te scheppen bij de
gehandicapte wat van hem verwacht wordt. Hiermee kan voorkomen worden dat de
situatie ontstaat dat gehandicapte en gemeentebestuur beide een initiatief van
de ander afwachten, terwijl de gehandicapte actie dient te ondernemen.Bij overlijden eindigt de verstrekking van de voorziening op de eerste dag van
de maand volgend op de maand waarin de rechthebbende is overleden.Hoofdstuk 6 - Verplichtingen en bevoegdheden van rechthebbende en het
college van burgemeester en wethoudersArtikel 6.1 - Inlichtingen, onderzoek, adviesLid 1 van dit artikel bepaalt dat burgemeester en wethouders bevoegd zijn de
gehandicapte op te roepen in persoon te verschijnen en te ondervragen op een
door burgemeester en wethouders te bepalen plaats en tijdstip en te laten
onderzoeken en/of ondervragen door een of meer daartoe aangewezen
deskundigen.Dit alles met de beperking dat dit in het belang moet zijn van de aanvraag.
Burgemeester en wethouders mogen dus geen gegevens (doen) opvragen waarin zij
uit andere hoofde geïnteresseerd zijn.Lid 2 geeft aan wanneer burgemeester en wethouders advies dienen te vragen. Uit
praktisch oogpunt is ervoor gekozen om de precieze invulling hiervan over te
laten aan b en w via het door hen vast te stellen Besluit nadere regels
verordening voorzieningen gehandicapten.In de verordening wordt niet opgenomen wie de adviseur is. Men kan immers meer
adviseurs in verschillende, zelfs wisselende situaties hebben hetgeen een
eenduidige vermelding onmogelijk maakt. De WVG vereist vermelding ook niet: de
wet noemt: 'de procedure ..., daaronder begrepen het inwinnen van
deskundigenadvies'.De eisen, te stellen aan een deskundigenadvies zijn opgenomen in lid 3. Deze
eisen zijn ontleend aan de Regeling Geldelijke Steun Huisvesting Gehandicapten.
Daarbij kan het volgende worden aangetekend:Onder medische kennis dient verstaan te worden het beoordelen/interpreteren van
de medische situatie en de vertaling van ziekte/stoornis naar beperking.Onder sociale kennis wordt begrepen het inzicht in de gevolgen van de
afwezigheid van functies (aanwezigheid van beperkingen). De ervaring van de
beperking in de leef-, woon- en werksituatie wordt met handicap aangeduid.De adviseur moet het vermogen hebben om de beperkingen in de individuele
situatie te vertalen naar handicaps. Door kennis te hebben van het individu,
zijn omgeving en de rol van het individu hierin, is het mogelijk inzicht te
krijgen in de aard en de mate van het probleem. Tevens is het dan reeds mogelijk
om een globale vertaalslag te maken naar mogelijke oplossingen.Onder ergonomische kennis wordt het volgende verstaan. De adviseur dient inzicht
te hebben in de aanpassingsmogelijkheden van hulpmiddelen aan de mens. Dit
vereist kennis over menselijke eigenschappen (anatomie, fysiologie,
psychologie) en technische eigenschappen van hulpmiddelen.De technische kennis betekent dat een adviseur 'weet' moet hebben van onder
andere bouwkundige (on)mogelijkheden.De opgesomde lijst van noodzakelijke kennisgebieden hoeft overigens niet
geconcentreerd te zijn in één adviesfunctie.Artikel 6.2 - Wijzigingen in de situatieOp grond van artikel 6.2 is de gehandicapte die een voorziening heeft ontvangen
verplicht wijzigingen die relevant (kunnen) zijn voor de beoordeling van het
(voortduren van het) recht op een voorziening, uit eigen beweging aan
burgemeester en wethouders door te geven. Het gaat hier om alle gegevens en
feitelijkheden waarvan redelijkerwijs verondersteld kan worden dat zij van
belang zijn, zoals veranderingen in de hoogte van het inkomen als het gaat om
inkomensafhankelijke bijdragen, de staat van een in bruikleen verstrekt
voorwerp, gewijzigde burgerlijke staat, verhuizing, etc.Artikel 6.3 - Intrekking van een besluit tot verlening van een
voorzieningParallel aan artikel 4:48 lid 1 sub c Awb kunnen burgemeester en wethouders
volgens het tweede lid de voorziening geheel of gedeeltelijk intrekken indien
zodanig onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt dat zo de juiste
gegevens bekend waren geweest burgemeester en wethouders niet tot toekenning
zouden zijn overgegaan.Indien er reeds uitbetaald of geleverd (voorziening in natura) is, kunnen
burgemeester en wethouders de subsidie geheel of gedeeltelijk terugvorderen
(artikel 6.4). Het ligt voor de hand dat van deze mogelijkheid in ieder geval
gebruik wordt gemaakt indien er sprake van verwijtbaarheid is. Wanneer
betrokkene dus bewust verkeerde gegevens heeft verstrekt, bijvoorbeeld over zijn
inkomen.Wanneer blijkt dat een financiële tegemoetkoming of een gemaximeerde vergoeding
binnen 6 maanden na de uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
voorziening waarvoor deze is verleend, kan deze betaling ook worden
teruggevorderd (lid 3). Het gaat hierbij om voorzieningen waarbij de uitbetaling
van de tegemoetkoming of de vergoeding aan de aanschaf van de voorziening vooraf
gaat. Bij woningaanpassingen zal dit in de regel niet voorkomen omdat de
uitbetaling pas dan plaats vindt nadat de woningaanpassing is uitgevoerd. Dit
derde lid van artikel 6.3 is dus niet van toepassing op woningaanpassingen.
Voor woningaanpassingen is naar analogie van artikel 6.3 derde lid in artikel
2.2 eerste lid geregeld dat binnen een periode van 15 maanden na het verlenen
van de financiële tegemoetkoming de woningaanpassing gereed moet zijn en dat dit
aan Burgemeester en wethouders gemeld wordt.Indien het inkomen van de gehandicapte boven de inkomensgrens uitkomt, zal een
eventuele vervoerskostenvergoeding worden verminderd of stopgezet. Burgemeester
en wethouders kunnen bij de stopzetting een overgangstermijn in acht nemen. Ten
tijde van de AAW gold een overgangstermijn van een half jaar nadat schriftelijk
mededeling was gedaan van het intrekken van de vergoeding.Op grond van de Awb dient een besluit tot intrekking van een voorziening
betrokkene schriftelijk te worden medegedeeld. Hierover hoeft in de verordening
voorzieningen gehandicapten dus geen afzonderlijke bepaling te worden
opgenomen.Artikel 6.4 - TerugvorderingZie de toelichting op artikel 6.3.Afdeling III - SlotHoofdstuk 7 - SlotbepalingenArtikel 7.1 - Afwijken van bepalingen/hardheidsclausuleDit artikel bepaalt dat burgemeester en wethouders in bijzondere gevallen
kunnen afwijken van de bepalingen van deze verordening, zo nodig na het inwinnen
van advies. Dit afwijken kan alleen maar ten gunste van de betrokken
gehandicapte of eigenaar van de woonruimte en nooit ten nadele. Ook de eigenaar
van de aangepaste woonruimte kan in aanmerking komen voor de hardheidsclausule.
Gedacht kan worden aan een situatie waar het van belang is dat een woonruimte
ook langer dan zes maanden leeg staat, omdat bij voorbeeld bekend is dat een
gehandicapte op het punt staat om uit een revalidatiecentrum te worden
ontslagen en waar de aangepaste woning uitermate geschikt voor is. In die
gevallen kan het doelmatiger zijn om een langere periode een tegemoetkoming in
de huurderving te verstrekken. Verder is met nadruk gemeld: in bijzondere
gevallen. Het gebruik maken van de hardheidsclausule moet beschouwd worden als
een uitzondering en niet als een regel. De criteria die hierbij gehanteerd
kunnen worden zullen in het Handboek WVG worden opgenomen. De gemeente moet in
verband met precedentwerking duidelijk aangeven waarom in een bepaalde situatie
van de verordening wordt afgeweken.Artikel 7.2 - Beslissing burgemeester en wethouders in gevallen waarin de
verordening niet voorzietDeze restclausule biedt burgemeester en wethouders de mogelijkheid in alle
niet-voorziene situaties te handelen naar bevind van zaken. Omdat ook deze
beslissingen onderworpen zijn aan de voorgeschreven bezwaar- en
beroepsprocedures, dient ook in deze gevallen de beslissing gemotiveerd genomen
te worden.Artikel 7.3 - Periodieke evaluatie gemeentelijk beleid en bijstelling
verordeningOp grond van dit artikel dient het gemeentelijk beleid periodiek geëvalueerd
te worden. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft, bijvoorbeeld omdat het
voorzieningenniveau te hoog of te laag blijkt te zijn, dient de evaluatie te
leiden tot aanpassing van de verordening.Artikel 7.4 - Citeertitel; inwerkingtreding; intrekken oude
verordeningDit artikel bevat de citeertitel van de verordening, geeft aan wanneer de
verordening in werking treedt en trekt de vorige verordening in. Artikel 2.10
treedt met terugwerkende kracht tot 1 april 2000 in werking. Dit is de datum van
inwerkingtreding van artikel 5 van de WVG. Ingevolge dit artikel beperkt de
zorgplicht van de gemeente voor woningaanpassingen zich in beginsel tot
woningaanpassingen waarvan de kosten minder bedragen dan het in dat artikel
genoemde bedrag.Door het intrekken van de vorige verordening komen tevens de daarop gebaseerde
besluiten met nadere regels te vervallen (o.a. Besluit onderhoud en Besluit
grondverwerving).