CVDR76402_1Verordening Wet inburgering 2009nlregelingDen Helder2009-07-16Den HelderStadsnieuws, 2009, 29Verordening Wet inburgering 2009Wet inburgering, artikel 8gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2009-07-01De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2009-07-162009-01-012010-01-01Nieuwe regelingRB09.0077Vervangt de Verordening Wet inburgering gemeente Den Helder 2007Verordening Wet inburgering 20091Begripsomschrijvingen en informatieverstrekking1BegripsomschrijvingenIn deze verordening wordt verstaan onder:het college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente
Den Helder;de wet: de Wet inburgering;De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende regelingen
zijn van toepassing op de begrippen die in deze verordening worden
gebruikt.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen1.Het college zorgt er voor dat de inburgeringsplichtigen op een
doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over hun
rechten en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod van en
de toegang tot inburgeringsvoorzieningen binnen de gemeente. 2.Het college maakt bij de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen in ieder geval gebruik van de volgende
middelen:
schriftelijke informatieverstrekking;
informatieverstrekking aan nieuwkomers vindt in elk geval
plaats bij inschrijving in de Gemeentelijke
Basisadministratie, in schriftelijke vorm;
telefonische en/of mondelinge informatie via het Bureau
Inburgering van de gemeente (afdeling Werk, Inkomen en
Zorg);
informatie via de gemeentelijke website;
overige relevante gemeentelijke loketten;
in ieder geval op aanvraag van de
inburgeringsplichtige.
3.Het college beoordeelt tenminste jaarlijks de doeltreffendheid en de
doelmatigheid van de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen en rapporteert daarover aan de raad. 2Doelgroepen en samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening3Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen inburgeringsplichtigen aan waarvoor hij bij
voorrang een inburgeringsvoorziening kan aanbieden op basis van de
volgende criteria: a. de belanghebbende die algemene bijstand of een uitkering op grond van
een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen sociale
zekerheidswetten of sociale zekerheidsregelingen ontvangt, ofb. de belanghebbende die oudkomer is en zelf geen inkomsten uit
tegenwoordige arbeid, algemene bijstand of uitkering ontvangt.4De samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening1. Het college stemt de inburgeringsvoorziening, met uitzondering van de inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren, of de
taalkennisvoorziening af op het startniveau en de vaardigheden, de
persoonlijke omstandigheden en de maatschappelijke positie van de
inburgeringsplichtige.2. Indien de inburgeringsplichtige een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt aangeboden, draagt het college er zorg voor
dat de inburgeringsvoorziening op de voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt afgestemd. 3. Een inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening kan, naast
datgene dat in de wet is geregeld, één of meer van de volgende
onderdelen bevatten:
Nederlandse taalles;
kennis van de Nederlandse samenleving;
voorbereiding op en één maal kosteloze deelname aan het
inburgeringsexamen;
individuele begeleiding door een
consulent/trajectbegeleider;
maatschappelijke begeleiding;
activiteiten gericht op arbeid of de verwerving daarvan;
activiteiten gericht op een vervolgopleiding en/of voorbereiding
daarop;
activiteiten gericht op participatie en gezin.
5Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het deelnemen aan de aangeboden inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II op een tijdstip
dat door het college wordt bepaald;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de beschikking kan
worden voldaan;
6De inning van de eigen bijdrage1.De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de wet
wordt in ten hoogste 12 termijnen betaald. 2.Het college legt in de beschikking tot toekenning van een
inburgeringsvoorziening de termijnen van betaling vast. Indien het
college de eigen bijdrage verrekent met de algemene bijstand, wordt
dat in de beschikking vastgelegd.3.Het aanbod van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening7De procedure van het doen van een aanbod1.Het college doet het aanbod, bedoeld in artikel 19, eerste of tweede
lid, van de wet schriftelijk. Het aanbod wordt gezonden naar het
adres waar de inburgeringsplichtige in de gemeentelijke
basisadministratie is ingeschreven.2.In het aanbod wordt een omschrijving gegeven van de
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening die wordt
aangeboden en worden de rechten en verplichtingen vermeld die aan
die voorziening worden verbonden.3.De inburgeringsplichtige aan wie een aanbod wordt gedaan, deelt
binnen twee weken het college schriftelijk mee of hij het aanbod al
dan niet aanvaardt.4.Wanneer de inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt, neemt het
college binnen vier tot zes weken na ontvangst van deze mededeling
het besluit tot vaststelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening overeenkomstig het gedane aanbod.8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het vaststellen van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening bevat in ieder geval:
een beschrijving van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen of staatsexamen
Nederlands als tweede taal I of II moet zijn behaald;
de termijnen en wijze van betaling; en
ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van
handhaving van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van
de wet, aanvangt.
4.De bestuurlijke boete9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen1. De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college op
redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtige is, geen
of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld in
artikel 25, vierde lid, van de wet.Bij deze bestuurlijke boete gelden de volgende schema’s voor de
opbouw:
GedragingBestuurlijke boete / maximaal1e keer niet verschijnenArtikel 25, eerste of tweede lid WIWaarschuwingsbrief + nieuwe afspraak2e keer€ 1253e keer€ 250
GedragingHandhaving / maximaalGeen of onvoldoende medewerking verlenen aan de uitvoering van hetonderzoek: 1e keerArtikel 25, vierde lid WI Waarschuwingsbrief + nieuwe afspraak2e keer€ 1253e keer€ 250
2. De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan de
uitvoering van de voor hem vastgestelde inburgeringsvoorziening, bedoeld
in artikel 23, eerste lid en derde lid, van de wet of aan de
verplichtingen, bedoelt in artikel 5 van deze verordening.Bij deze bestuurlijke boete gelden de volgende schema’s voor de
opbouw:
GedragingBestuurlijke boete / maximaalOnvoldoende medewerking aan uitvoering vastgestelde inburgeringsvoorziening:1e keer Artikel 23, eerste en derde lid WI en artikel 5
verordening€ 1502e keer€ 3003e keer€ 500 en beëindigen van het traject
3. De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid, van de
wet bedoelde termijn of binnen de door het college op grond van artikel
31, tweede lid, onderdeel a, van de wet verlengde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald.Bij deze bestuurlijke boete geldt het volgende schema:
GedragingBestuurlijke boete / maximaalInburgeringsexamen:niet binnen de wet bedoelde termijn of de door het college gegeven verlengde termijnbehaald.Artikel 7, eerste lid of artikel 31, tweede lid
onder a WI€ 250
4. Bij herhaling van de overtreding wordt de bestuurlijke boete verhoogd
en bedraagt ten hoogste € 1.000,00indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond van
artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het inburgeringsexamen
heeft behaald.Bij deze bestuurlijke boete gelden de volgende schema’s voor de
opbouw:
GedragingHandhaving2e keer€ 5003e keer en volgende keren€ 1.000
10Afstemming van de bestuurlijke boeteEr wordt geen bestuurlijke boete, zoals bedoeld in artikel 9 van deze
verordening, opgelegd voor zover de overtreding niet aan de overtreder
kan worden verweten. De hoogte van de bestuurlijke boete bedoeld in artikel 9 van deze
verordening wordt afgestemd op de ernst van de overtreding en de mate
waarin deze aan de overtreder kan worden verweten.Bij de afstemming bedoeld in het tweede lid wordt zo nodig rekening
gehouden met de omstandigheden waaronder de overtreding heeft plaats
gevonden.5Slotbepalingen11InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van vaststelling door de
raad en werkt terug tot 1 januari 2009.De verordening Wet inburgering gemeente Den Helder 2007 wordt hierbij
ingetrokken.12CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet inburgering
2009Aldus besloten in de raadsvergadering van 1 juli 2009. ir. C.J. Vriesman , voorzitter F.V.A. Hoogervorst , plv. griffierTOELICHTINGAlgemene toelichtingMet ingang van 1 januari 2009 is de Wet inburgering (WI) gewijzigd. Het gaat om
de volgende wijzigingen:
Het college van burgemeester en wethouders krijgt de bevoegdheid om aan
iedere inburgeringsplichtige een inburgeringsvoorziening aan te bieden.
Deze wijziging heeft een terugwerkende kracht tot en met 1 november
2007.
Het college krijgt de mogelijkheid om een inburgeringsprogramma aan te
bieden dat gericht is op het staatsexamen Nederlands als tweede taal.
Deze wijziging heeft een terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2008.
Het college krijgt de bevoegdheid om in plaats van een
inburgeringsvoorziening een taalkennisvoorziening aan te bieden aan een
inburgeringsplichtige die een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 volgt of
gaat volgen. Deze wijziging werkt terug tot en met 1 september 2008.
De gemeenteraad kan bij verordening bepalen dat het college een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening kan vaststellen, zonder
dat daar een procedure van aanbieden van een inburgeringsvoorziening
door het college en aanvaarding door de inburgeringsplichtige aan vooraf
hoeft te gaan. De inburgeringsplichtige is verplicht medewerking te
verlenen aan de uitvoering van de vastgestelde voorziening.
De Verordening Wet inburgering 2009 is aangepast aan de gewijzigde wet. De WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel alle onderdanen van
derdelanden van 16 tot 65 jaar die duurzaam in Nederland willen en mogen
verblijven. Bij het invulling geven aan de inburgeringsverplichting staat de
eigen verantwoordelijkheid (ook in financiële zin) van de inburgeringsplichtige
centraal. De inburgeringsplichtige kan naar eigen inzicht bepalen hoe hij zich
wil voorbereiden op het inburgeringsexamen. Aan de inburgeringsverplichting is
voldaan wanneer het inburgeringsexamen is behaald (een resultaatsverplichting). Gemeenten krijgen in de WI een aantal belangrijke taken toebedeeld. Zo hebben
gemeenten de opdracht om de inburgeringsplichtigen in de gemeente goed te
informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit deze wet. Daarnaast hebben gemeenten de taak aan inburgeringsplichtigen die daarvoor op
grond van de wet of het gemeentelijke beleid in aanmerking komen een
inburgeringsvoorziening aan te bieden. Een inburgeringsvoorziening leidt
inburgeringsplichtigen toe naar het inburgeringsexamen of het staatsexamen
Nederlands als tweede taal. In plaats van een inburgeringsvoorziening mogen
gemeenten aan inburgeringsplichtigen die een mbo-opleiding op niveau 1 of 2
volgen of gaan volgen een taalkennisvoorziening aanbieden. Ook moeten gemeenten de inburgeringsplicht van inburgeringsplichtigen handhaven.
Het college moet een bestuurlijke boete opleggen als een inburgeringsplichtige
zich verwijtbaar niet houdt aan de verplichtingen die voor hem gelden. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op om bij verordening regels te
stellen over de volgende onderwerpen:
Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit hoofde
van deze wet, evenals van het aanbod van en de toegang tot
inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 WI).
Regels met betrekking tot het aanbieden van inburgeringsvoorzieningen en
over de rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld (artikel
19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die voor de
verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel 35 WI).
Regels over de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenArtikel 8 WI bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels vaststelt over
de informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen. Het gaat
dan om informatie over de rechten en plichten uit hoofde van de WI en informatie
over het aanbod van inburgeringsvoorzieningen en de toegang tot die
voorzieningen. Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Gemeenten kunnen inburgeringsplichtigen ondersteunen door
het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening.
Aanvankelijk konden gemeenten uitsluitend een aanbod doen aan bepaalde
categorieën inburgeringsplichtigen. Met ingang van 1 november 2007 kunnen
gemeenten aan alle inburgeringsplichtigen een aanbod doen. Gemeenten zijn wel
verplicht een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan te bieden aan
alle asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- en nieuwkomers) en een
inburgeringsvoorziening aan te bieden aan nieuw- en oudkomers die werkzaam zijn
als geestelijke bedienaar (artikel 19, tweede lid, WI). Een inburgeringsvoorziening leidt toe naar het inburgeringsexamen of het
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II en omvat het eenmaal gratis
afleggen van dat examen Een taalkennisvoorziening is gericht op de verwerving
van de kennis van de Nederlandse taal die noodzakelijk is voor het kunnen
afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 (artikel 19, derde lid,
WI).Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een inburgeringsvoorziening
of een taalkennisvoorziening ook uit maatschappelijke begeleiding (artikel 19,
zesde lid, WI). De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen met
betrekking tot het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of een
taalkennisvoorziening. In de wet is ook vastgelegd over welke onderwerpen in
ieder geval regels moeten worden gesteld:
De procedure die door het college wordt gevolgd voor het doen van een
aanbod aan inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a,
WI).
De criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod aan
inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a, WI).
De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening, met inbegrip van de
totstandkoming en de samenstelling van die voorziening (artikel 19,
vijfde lid, onderdeel b, WI).
De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld. Deze
regels hebben in ieder geval betrekking op de inning van de eigen
bijdrage door het college en de mogelijkheid van betaling in termijnen
(artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete Artikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de bestuurlijke
boete vast te stellen die voor de verschillende overtredingen kan worden
opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het bedrag dat ten hoogste als
bestuurlijke boete kan worden opgelegd.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die worden
gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit inburgering en de
Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze verordening.Artikel 2 De informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente goed te
informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de Wet inburgering.
De wet laat gemeenten vrij om zelf te bepalen op welke wijze de
informatievoorziening aan de inburgeringsplichtigen wordt georganiseerd. Wel
bepaalt artikel 8 WI dat de gemeenteraad bij verordening regels vaststelt over
de informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen, ter zake
van hun rechten en plichten uit hoofde van deze wet, evenals van het aanbod van
en de toegang tot inburgeringsvoorzieningen.Dit artikel in de verordening vormt de uitwerking van deze verplichting.
Gemeenten kunnen er voor kiezen om in de verordening alleen de kaders vast te
stellen voor een adequate informatievoorziening door het college aan de
inburgeringsplichtigen. In dat geval kan met opnemen van het eerste en derde lid
in de verordening worden volstaan. Er kan ook voor worden gekozen om in de
verordening vast te leggen welke middelen het college (in ieder geval) moet
aanwenden om de informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen te organiseren.
In dat geval moet het tweede lid in de verordening worden opgenomen, waarbij
tevens een keuze moet worden gemaakt voor de instrumenten die daarbij worden
ingezet. In overeenstemming met de rolverdeling tussen raad en college, stelt de raad in
dit artikel de kaders vast voor een adequate informatievoorziening aan de
inburgeringsplichtigen. Het college is belast met de organisatie van de
informatieverstrekking en legt daarover (periodiek) verantwoording af aan de
raad. De informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen kan op allerlei manieren
worden vormgegeven. Zo kunnen gemeenten een apart informatiepunt inrichten (het
inburgeringsloket) al dan niet in combinatie met een digitaal loket. Het is ook
mogelijk om de informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen onder te brengen
bij een centraal informatiepunt (bijvoorbeeld het zorgloket). Ook kunnen
gemeenten bepaalde organisaties (bijvoorbeeld educatie-instellingen,
bibliotheken, moskeeën of andere zelforganisaties) een rol geven bij de
informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen. In het tweede lid geeft de raad het college de opdracht om (in ieder geval) een
aantal middelen te gebruiken om de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen vorm te geven. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht
aan:
het inrichten van een informatiepunt in het gemeentehuis;
het toezenden van schriftelijk voorlichtingsmateriaal aan personen ten
aanzien van wie al dan niet op grond van gegevens uit het Bestand
Potentiële Inburgeringsplichtigen redelijkerwijs kan worden aangenomen
dat zij inburgeringsplichtig zijn;
het vertrekken van schriftelijk voorlichtingsmateriaal bij aanvragen om
uitkeringen;
het organiseren van voorlichtingsbijeenkomsten;
het inrichten van een digitaal informatiepunt op de gemeentelijke
website.
Het derde lid verplicht het college de raad periodiek te rapporteren over de
doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen. Om aan deze verplichting efficiënt te kunnen voldoen,
zou een informatieplan kunnen worden opgesteld waarvan de informatieverstrekking
onderdeel is. Een dergelijk informatieplan zou vervolgens door de raad getoetst
kunnen worden waarbij eventuele verbeteringen kunnen worden opgenomen. Om
efficiënt aan de verplichting van het tweede lid te kunnen voldoen, is wellicht
ook aansluiting mogelijk bij de uitvoering van de actieve informatieplicht van
het college aan de raad op grond van artikel 169, tweede lid, van de
Gemeentewet.Artikel 3 Aanwijzen van de doelgroepenHet college kan aan alle inburgeringsplichtigen een aanbod doen voor een
inburgeringsvoorziening (artikel 19, eerste lid, WI). Het college is echter
verplicht een inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening aan te bieden
aan asielgerechtigden en een inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren. Op grond van artikel 19, vijfde lid, onderdeel a, WI moet de gemeenteraad bij
verordening regels stellen met betrekking tot de criteria die worden gehanteerd
bij het doen van een aanbod aan inburgeringsplichtigen. Dit artikel vorm de
uitwerking van deze verplichting. In dit artikel wordt het college opgedragen om
vast te stellen aan welke groepen inburgeringsplichtigen bij voorrang een
inburgeringsvoorziening kan worden aangeboden. Bovendien wordt in dit artikel
vastgelegd binnen welke kaders het college tot zijn keuze van doelgroepen moet
komen. Het is van belang dat deze kaders (in casu het aanwijzen van groepen
waaraan een inburgeringsvoorziening wordt aangeboden) niet te eng te definiëren.
Het college zal binnen deze kaders gedurende een aantal jaren groepen moeten
kunnen aanwijzen. Het alternatief is dat de verordening op dit onderdeel steeds
opnieuw moet worden gewijzigd. Een andere reden om de kaders niet te strak vast
te stellen is dat gemeenten op dit moment geen duidelijk zicht hebben op de
precieze omvang van bepaalde mogelijk doelgroepen (oudkomers zonder werk of
uitkering). Te strenge criteria zouden wel eens kunnen leiden tot het niet
benutten van de beschikbare middelen voor het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen. Dit artikel regelt dat de groepen die het college aanwijst bij voorrang
een inburgeringsvoorziening krijgen aangeboden. Dit betekent dat het
college de ruimte heeft om in bepaalde gevallen ook een inburgeringsvoorziening
aan te bieden aan inburgeringsplichtigen die niet behoren tot de groep of
groepen die hij heeft aangewezen Om te voorkomen dat inburgeringsplichtigen die
behoren tot de groep of groepen die het college heeft aangewezen aan deze
aanwijzing een recht gaan ontlenen op het krijgen van een aanbod, bepaalt dit
artikel dat het college aan de groepen die hij aanwijst een
inburgeringsvoorziening kan aanbieden. Voorbeelden van criteria die in verordening kunnen worden neergelegd en op basis
waarvan het college de doelgroep(en) kan aanwijzen, zijn:
hebben van een opvoedingstaak;
hebben van een relatief korte afstand tot de arbeidsmarkt;
een wijkgerichte aanpak;
een bepaalde inkomensgrens;
het ontvangen van een bepaalde uitkering;
bevordering van emancipatie van vrouwen.
Gemeenten zouden er ook voor kunnen kiezen om geen voorrang te geven aan
specifieke groepen, maar in plaats daarvan prioriteit te geven aan oud- en
nieuwkomers die graag voor een inburgeringsvoorziening in aanmerking willen
komen (bijvoorbeeld voorrang op basis van eigen aanmelding of gemotiveerdheid).
Criteria op basis waarvan het college doelgroepen aanwijst, kunnen ook worden
ontleend aan andere beleidsterreinen, zoals ‘leefbaar, sociaal en veilig’.
Daarmee kan de uitvoering van de WI een onderdeel vormen van een integrale
aanpak van sociaal beleid. Op grond van de actieve informatieplicht van het college aan de raad (artikel
169, tweede lid, Gemeentewet) ligt het voor de hand dat het college zijn besluit
aan welke groepen inburgeringsplichtigen bij voorrang een aanbod zal worden
gedaan ter kennisname aan de raad aanbiedt. Artikel 4 De samenstelling van de inburgeringsvoorziening
of taalkennisvoorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening, met in begrip van de totstandkoming en samenstelling van
de die voorziening (artikel 19, vijfde lid, onderdeel b, WI). In dit artikel
worden de kaders vastgesteld waarbinnen het college de opdracht heeft voor
iedere inburgeringsplichtige die daarvoor in aanmerking komt, een op de persoon
toegesneden inburgeringsvoorziening samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het college een passende
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening moet vaststellen. Bij het
bepalen van de passendheid van een voorziening kunnen de volgende factoren een
rol spelen:De kennis van de inburgeringsplichtige van de Nederlandse taal en de Nederlandse
samenleving en zijn of haar leercapaciteit.De maatschappelijke rol die de inburgeringsplichtige vervult of gaat vervullen
in de Nederlandse samenleving. Daarbij kan worden gedacht aan het verrichten van
betaalde arbeid of het opvoeden van kinderen.De persoonlijke situatie van de inburgeringsplichtige. Daarbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan eventuele zorgtaken die de inburgeringsplichtige moet
vervullen. De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke bedienaren
wordt geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben dus niet de
mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening die zij aan geestelijke bedienaren
aanbieden naar eigen inzicht vorm te geven.In geval van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die een voorziening
gericht op arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen opleveren de
inburgeringsvoorziening daarmee te combineren. Uitgangspunt is wel, zo blijkt
uit artikel 19, vierde lid, van de wet, dat een aanbod voor een
inburgeringsvoorziening aan een uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtige niet
wordt gedaan, indien dat diens arbeidsinschakeling belemmert. De Wet inburgering bepaalt dat de inburgeringsvoorziening gecombineerd
moet worden met een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling (re-integratievoorziening) als een inburgeringsvoorziening
wordt aangeboden aan een inburgeringsplichtige die bijstandsgerechtigd is of een
uitkering ontvangt op grond van een andere socialezekerheidswet of sociale
zekerheidsregeling én die verplicht is om arbeid te
verkrijgen of te aanvaarden (artikel 20, eerste lid, WI). Indien in deze
specifieke situatie geen re-integratievoorziening wordt aangeboden, kan de
gemeente dan ook geen inburgeringsvoorziening aanbieden. Het college is
verantwoordelijk voor het aanbieden van de gecombineerde inburgeringsvoorziening
(artikel 20, tweede lid, WI). Het tweede lid van artikel 4 van de verordening
draagt het college op om er voor te zorgen dat de inburgeringsvoorziening wordt
afgestemd op de re-integratievoorziening. Omdat deze voorzieningen in het kader
van de uitkeringsverstrekking op grond van socialezekerheidswetten of –
regelingen ook door andere partijen dan het college (kunnen) worden verstrekt,
zal het college afspraken moeten maken met de verantwoordelijke uitvoerders van
de socialezekerheidswet of – regeling: het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen (UWV), eigenrisicodragers of overheidswerkgevers
(artikel 21 WI). Het derde lid regelt de bijkomende faciliteiten die het college als onderdeel
van de inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening kan opnemen. In de wet
is geregeld waaruit een inburgeringsvoorziening in ieder geval moet bestaan: een cursus die toe leidt naar het inburgeringsexamen of het staatsexamen
Nederlands als tweede taal I of II en het eenmaal kosteloos afleggen van het
desbetreffende examen (artikel 19, derde lid, WI). Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- én nieuwkomers) maakt ook
maatschappelijke begeleiding een verplicht onderdeel uit van de
inburgeringsvoorziening of de taalkennisvoorziening (artikel 19, zesde lid, WI).
Wat betreft de bijkomende faciliteiten die het college als onderdeel van de
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan inburgeringsplichtigen kan
opnemen, kan worden gedacht aan trajectbegeleiding of het (periodiek) houden van
voortgangsgesprekken met de inburgeringsplichtigen. Ook kan worden gedacht aan
een uitbreiding van de opleiding, bijvoorbeeld in de vorm van een
maatschappelijke stage of een aparte module die gericht is op het verwerven van
kennis van de Nederlandse samenleving. Trajectbegeleiding en het houden van voortgangsgesprekken zullen vooral van
belang zijn bij inburgeringsplichtigen die geen inburgeringsvoorziening in
combinatie met een voorziening gericht op arbeidsinschakeling krijgen. Bij
voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling vormen dergelijke faciliteiten al
een vast onderdeel. Ten overvloede wordt gewezen op het feit dat het inburgeringsexamen ook een
praktijkgericht deel omvat, waarin de praktische (taal)vaardigheden worden
getoetst. Het is vanzelfsprekend dat bij de samenstelling van de
inburgeringsvoorziening ook rekening wordt gehouden met de ontwikkeling van deze
vaardigheden. Daarbij zal de inzet van duale trajecten een belangrijke rol
vervullen.Artikel 5 Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat bepaalt dat de
gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Dit
artikel delegeert de bevoegdheid aan het college om de verplichtingen die in het
artikel worden genoemd aan inburgeringsplichtigen in het kader van een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening op te leggen. Het college legt
in de beschikking tot de vaststelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening deze verplichtingen vast. taalkennisvoorziening. Artikel 6 De inning van de eigen bijdrage In de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking hebben op de
inning van de eigen bijdrage van de inburgeringsplichtige door het college en de
mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde lid, WI). De hoogte
van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en bedraagt € 270. Dit bedrag kan bij algemene maatregel van bestuur worden gewijzigd
(artikel 23, tweede lid, WI). In dit artikel van de verordening wordt geregeld dat de inburgeringsplichtige
het recht heeft de eigen bijdrage in een aantal termijnen te betalen. Artikel
24, eerste lid, WI maakt het bij inburgeringsplichtigen die algemene bijstand
ontvangen mogelijk dat het college de eigen bijdrage verrekent met deze
uitkering. Als het college wil overgaan tot verrekening, moet dat worden
vastgelegd in de beschikking tot vaststelling van de inburgeringsvoorziening. Artikel 7 De procedure van het doen van een
aanbodDit artikel bevat enkele procedurele bepalingen die er voor moeten zorgen dat
het doen van een aanbod op zorgvuldige wijze gebeurt. Dit is van belang omdat
een dergelijk aanbod de start is van een procedure die – als het goed is – leidt
tot een besluit tot het toekennen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening. In het eerste lid van dit artikel wordt geregeld dat het college het aanbod van
een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan de
inburgeringsplichtige op schriftelijke wijze doet en dat het aanbod wordt
toegestuurd naar het adres waar de inburgeringsplichtige staat ingeschreven in
de GBA. Op deze wijze kan er geen onduidelijk ontstaan over het feit dat het
college de inburgeringsplichtige een aanbod heeft gedaan. Het aanbod zal inhoudelijk dezelfde strekking moeten hebben als de uiteindelijke
beschikking (het tweede lid). Hierdoor kan de instemming met het aanbod tevens
worden opgevat als instemming met de beschikking tot het vaststellen van de
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening (die eenzijdig door de gemeente
wordt opgelegd). Deze beschikking moet dan wel dezelfde inhoud hebben als het
aanbod (het vierde lid). De zorgvuldigheid van de procedure gebiedt dat als de inburgeringsplichtige het
aanbod aanvaardt of weigert, hij of zij dit schriftelijk aan de gemeente
meedeelt (het derde lid). Het meest praktisch is dat deze schriftelijke
mededeling geschiedt in de vorm van het laten ondertekenen door de
inburgeringsplichtige van een verklaring die door de gemeente is opgesteld. Het kan natuurlijk voorkomen dat een inburgeringsplichtige aan de gemeente meldt
dat hij wel een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening wil, maar dat
hij gelet op zijn situatie bepaalde wijzigingen aangebracht zou willen zien in
het aanbod van de gemeente. Als de gemeente hierop positief reageert, zal ze het
gedane aanbod moeten aanpassen. Een inburgeringsplichtige hoeft een aanbod niet te accepteren. Weigert de
inburgeringsplichtige het aanbod, dan zal hij zich zelfstandig moeten
voorbereiden op het inburgeringsexamen. Gaat het om een oudkomer, dan is er geen
termijn vastgesteld waarbinnen de betreffende persoon het inburgeringsexamen
moet hebben behaald. Het ligt voor de hand dat het college in een dergelijke
situatie een handhavingsbeschikking neemt: een besluit op grond van artikel 26
WI waarmee de termijn van start gaat waarbinnen de inburgeringsplichtige het
inburgeringsexamen moeten hebben behaald (vijf jaar na aanvang van deze
termijn). Het verdient de aanbeveling dat het college deze handelwijze vastlegt
in beleidsregels, zodat tevoren voor betrokkenen duidelijk is (of zou kunnen
zijn) wat de gevolgen zijn van het weigeren van een aanbod voor een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening. Artikel 8 De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening is een beschikking. Dit betekent dat de
inburgeringsplichtige de mogelijkheid heeft tegen dit besluit in bezwaar en
beroep te gaan. In dit artikel wordt geregeld welke onderwerpen in ieder geval
in de beschikking moeten worden neergelegd.In de beschikking zullen de toegekende inburgeringsvoorziening en de daaraan
verbonden rechten en plichten van de inburgeringsplichtige nauwkeurig moeten
worden vermeld (onderdelen a en b). De inburgeringsplichtige is verplicht zijn
medewerking te verlenen aan de uitvoering van de inburgeringsvoorziening
(artikel 23, eerste lid, WI). Handhaving hiervan is alleen mogelijk als de
verplichtingen van de inburgeringsplichtige duidelijk zijn omschreven en aan de
betrokkene (onder andere door middel van de beschikking) bekend zijn gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen moet
hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7, eerste lid, WI). In de
beschikking hoeft (en kan) van deze termijn alleen melding worden gemaakt
(onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in beschikking moet worden vastgelegd in hoeveel
termijnen de eigen bijdrage kan worden betaald en op welke wijze de betaling
plaatsvindt (al dan niet op basis van verrekening met de bijstandsuitkering).
Dit is geregeld in artikel 5 van de verordening.Onderdeel e heeft betrekking op beschikkingen voor oudkomers. Indien het college
een inburgeringsvoorziening vaststelt voor een oudkomer, dan moet het college in
de betreffende beschikking ook de dag opnemen waarop de termijn van handhaving
van de inburgeringsplicht van start gaat (artikel 22, tweede lid, juncto artikel
26 WI). Binnen vijf jaar ná deze datum moet de betreffende oudkomer het
inburgeringexamen hebben behaald. Het college kan zelf bepalen wanneer de
termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van start gaat. Het ligt voor
de hand om deze termijn direct te laten ingaan (en bijvoorbeeld niet te koppelen
aan de datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat). De precieze
datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat, zal niet altijd bekend
zijn op het moment dat deze wordt toegekend. Bovendien past het vaststellen van
een datum van aanvang van handhaving van de inburgeringsplicht, onafhankelijk
van het moment waarop met de inburgeringsvoorziening kan worden begonnen bij het
uitgangspunt van de wet dat de betreffende persoon als oudkomer
inburgeringsplichtig is en in beginsel zelf verantwoordelijk is voor het behalen
van het inburgeringsexamen. Artikel 9 De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de
verschillende overtredingenArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende overtredingen kan
worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de verschillende overtredingen de
maximumbedragen van de bestuurlijke boete vastgelegd. De gemeente kan deze
boetebedragen in haar verordening overnemen, maar ze kan ook lagere bedragen
vaststellen. De boetebedragen die in deze verordening zijn opgenomen zijn maximumbedragen en
géén gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke overtreding de bestuurlijke
boete moeten afstemmen op de ernst van de overtreding en de mate waarin deze aan
de overtreder kan worden verweten. Bovendien moet het college daarbij ook
zonodig rekening houden met de omstandigheden waaronder de overtreding is
gepleegd (artikel 38, tweede lid, WI). Deze bepaling brengt met zich mee dat het
college bij elke op te leggen bestuurlijke boete zal moeten nagaan welke boete
passend is, gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige. In het kader van een de uitvoering van een gecombineerde re-integratie- en
inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging (bijvoorbeeld
het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en gegevens te verstrekken)
zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van een bestuurlijke boete als voor
het verlagen van de bijstand (een maatregel op grond van artikel 18, tweede lid,
Wet werk en bijstand) of het opleggen van een boete of maatregel op grond van
een andere scocialezekerheidswet of –regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling
voor deze samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het college in dat geval
géén bestuurlijke boete kan opleggen. 4e lid: Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding.Als de inburgeringsplichtige niet binnen de voor hem geldende termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald, dan legt het college hem een bestuurlijke
boete op. De maximumboete die kan worden opgelegd, is neergelegd in artikel 9,
derde lid, van de verordening. Op grond van artikel 32 WI moet het college in de
boetebeschikking een nieuwe termijn vaststellen waarbinnen de
inburgeringsplichtige alsnog het inburgeringsexamen moet behalen. Als de
inburgeringsplichtige ook binnen deze nieuwe termijn het inburgeringsexamen niet
heeft behaald, maakt het eerste lid van artikel 10 het mogelijk dat het college
een hogere boete vaststelt. Het wettelijke maximum bedraagt € 1000 (artikel 34,
onderdeel d, WI). Ook in dat geval zal in de boetebeschikking een nieuwe termijn
moeten worden opgenomen waarbinnen de inburgeringsplichtige het
inburgeringsexamen moet behalen. Artikel 10 Afstemming van de bestuurlijke
boeteHierin is opgenomen dat onderzoek gedaan moet worden naar de omstandigheden
waardoor aan bepaalde verplichtingen niet is voldaan.Artikel 11 Inwerkingtreding Dit artikel spreekt voor zich. Artikel 12 Citeertitel Dit artikel spreekt voor zich.