CVDR76151_2Afstemmingsverordening WIJ gemeente RoerdalennlregelingRoerdalen2017-11-28RoerdalenDe Trompetter, 28-02-2012Afstemmingsverordening WIJ gemeente RoerdalenGemeentewetWet Investeren in Jongerengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2012-02-16De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-03-072012-03-07Intrekking2012/02/16/06Belastingen, uitkeringen en toeslagenGeenAfstemmingsverordening WIJ gemeente RoerdalenOnderwerp: Afstemmingsverordening WIJ gemeente RoerdalenDe raad van de gemeente Roerdalen heeft;gelet op het voorstel van het college van burgemeester en wethouders d.d. 13
april 2010,gehoord de commissie Bewonerszaken d.d. 28 april 2010;in de openbare vergadering d.d. 20 mei 2010 het navolgende besluit
genomen:Besluit:vast te stellen: de Afstemmingsverordening Wet Investeren in Jongeren
Gemeente Roerdalen 20101:Algemene Bepalingen1:Begripsomschrijving
In deze verordening wordt verstaan onder:
de wet:de Wet investeren in jongeren (WIJ);
WIJ-norm: de op grond van hoofdstuk 4 van de wet op de jongere
van toepassing zijnde norm, vermeerderd of verminderd met de op
grond van dat hoofdstuk door het college vastgestelde verhoging
of verlaging en inclusief vakantietoeslag;
maatregel:het verlagen van de inkomensvoorziening op grond van
artikel 41, eerste lid, van de wet;
jongere: de gene wiens belang rechtstreeks bij een besluit is
betrokken;
inlichtingenplicht:de verplichting bedoeld in artikel 44 van de
wet en artikel 30c, tweede en derde lid van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen;
overige verplichtingen: de verplichtingen bedoeld in artikel 45
van de wet;
college: het college van burgemeester en wethouders;
zover niet anders is bepaald, worden begrippen in deze
verordening gebruikt in dezelfde betekenis als in de wet.
2:Het opleggen van een maatregel1. Indien de jongere naar het oordeel van het college de op hem rustende
verplichtingen, bedoeld in hoofdstuk 5 van de wet, dan wel de uit
artikel 30c, tweede lid of derde lid, van de Wet structuuruitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen,
niet of onvoldoende nakomt,dan wel zich jegens het college zeer ernstig misdraagt, wordt door het
college overeenkomstig deze verordening een maatregel opgelegd.2. De maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de jongere de gedraging kan worden verweten en de omstandigheden
waarin hij verkeert. Van het opleggen van een maatregel wordt in elk
geval afgezien, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.3. Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Horen van de jongereVoordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de jongere in de gelegenheid
gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.Het horen van de jongere kan achterwege worden gelaten indien:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
de jongere reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe
feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
de jongere niet heeft voldaan aan een verzoek van het college of
van een derde aan wie het college met toepassing van artikel 11,
vierde lid, van de wet, werkzaamheden in het kader van de wet
heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn inlichtingen te
verstrekken als bedoeld in artikel 44 van de wet; of
het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen van
de ernst van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid
4:De berekeningsgrondslag en de ingangsdatum1. De maatregel wordt toegepast op de WIJ-norm.2. De maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt bij voorkeur
opgelegd met ingang van de eerstvolgende kalendermaand volgend op de
datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de
jongere is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maand
geldende WIJ-norm.3. In afwijking van het tweede lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd.5:VerjaringEr wordt afgezien van het opleggen van een maatregel indien de
maatregelwaardige gedraging meer dan één jaar voor de constatering van
die gedraging heeft plaatsgevonden, tenzij de gedraging een schending
van de inlichtingenplicht inhoudt en als gevolg van die gedraging ten
onrechte een inkomensvoorziening is verleend. Een maatregel wegens
schending van de inlichtingenplicht wordt niet opgelegd na vijf jaren
nadat de betreffende gedraging heeft plaatsgevonden.6:Samenloop van gedragingenIndien een jongere zich tegelijkertijd schuldig maakt aan verschillende
gedragingen die het niet nakomen van een verplichting als genoemd in
artikel 7 inhouden, wordt voor het bepalen van de hoogte en duur van de
maatregel uitgegaan van de zwaarste gedraging.2:Het niet of in onvoldoende mate voldoen aan de verplichtingen7:Gedragingen artikel 45 WIJGedragingen van de jongere waardoor de overige verplichtingen van
artikel 45 WIJ niet of niet voldoende zijn nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie:
het in onvoldoende mate meewerken aan activiteiten of
werkzaamheden, waaronder begrepen sociale activering,
gericht op arbeidsinschakeling.
het niet naar beste vermogen verrichten van opgedragen
werkzaamheden of activiteiten.
tweede categorie:
het in onvoldoende mate meewerken aan
arbeidsinschakeling, waaronder begrepen het meewerken
aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling;
het zich niet onderwerpen aan een door een arts
noodzakelijk geachte behandeling van medische aard;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan het behoud
of bevorderen van arbeidsbekwaamheid en wel in die zin
dat niet of onvoldoende de verplichting wordt nagekomen
gebruik te maken van een daartoe aangeboden
voorziening;
derde categorie:
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan het behoud
of bevorderen van arbeidsbekwaamheid en wel in die zin
dat niet of onvoldoende de verplichting wordt nagekomen
gebruik te maken van een daartoe aangeboden voorziening,
voor zover dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden
of tot voortijdige beëindiging van de voorziening;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan
activiteiten of werkzaamheden, waaronder begrepen
sociale activering, gericht op arbeidsinschakeling, voor
zover dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of
tot voortijdige beëindiging van die activiteiten of
werkzaamheden;
het stellen van onredelijke eisen in verband met te
verrichten algemeen geaccepteerde arbeid, die het
aanvaarden van of verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid belemmeren.
8:Hoogte en duur van de maatregel
De maatregel behorend bij de in artikel 7 vermelde categorieën
wordt vastgesteld op:
twintig procent van de WIJ-norm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
veertig procent van de WIJ-norm gedurende een maand bij
gedragingen van de tweede categorie
honderd procent van de WIJ-norm inkomensvoorziening
gedurende een maand bij gedragingen van de derde
categorie.
De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de jongere zich binnen twaalf maanden na de
vorige als verwijtbaar aangemerkte gedraging opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde of een hogere
categorie.
In afwijking van het eerste lid kan in bijzondere gevallen de
maatregel met een langere duur worden opgelegd, als de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden
van de jongere daartoe aanleiding geeft.
3:Het niet nakomen van de inlichtingen- en medewerkingsplicht9:GedragingenGedragingen van de jongere waardoor de verplichtingen op grond van
artikel 44 van de wet en/of artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet
structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen niet of niet voldoende
zijn nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie:
het niet uit eigen beweging of binnen een door het
college daartoe gestelde termijn mededeling doen van
alle feiten en omstandigheden, waarvan de jongere
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van invloed
kunnen zijn op zijn recht op een werkleeraanbod en/of
zijn recht op inkomensvoorziening;
het niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn verlenen van medewerking die redelijkerwijs
nodig is voor de uitvoering van de wet.
tweede categorie:
het niet of niet behoorlijk mededeling doen van alle
feiten en omstandigheden, waarvan de jongere
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van invloed
kunnen zijn op zijn recht op inkomensvoorziening, voor
zover dit heeft geleid tot een ten onrechte of tot een
te hoog verleend bedrag aan inkomensvoorziening;
het niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn verlenen van medewerking die redelijkerwijs
nodig is voor de uitvoering van de wet, waarvan de
jongere redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van
invloed kan zijn op zijn recht op inkomensvoorziening,
voor zover dit heeft geleid tot een ten onrechte of tot
een te hoog verleend bedrag aan
inkomensvoorziening.
10:De hoogte en de duur van de maatregel1.De maatregel behorend bij de in artikel 9 vermelde categorieën wordt
vastgesteld op:
tien procent van de WIJ-norm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie als bedoeld in artikel
9;
vijftien procent van het benadelingsbedrag, met een minimum
van € 100,- en een maximum-bedrag van € 1000,- indien sprake
is van een ten onrechte of een te hoog verleend bedrag aan
inkomensvoorziening bij een gedraging van de tweede
categorie als bedoeld in artikel 9;
2.De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de jongere zich binnen twaalf maanden na de
vorige als verwijtbaar aangemerkte gedraging opnieuw schuldig maakt
aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde (of een hogere)
categorie.3.Indien de maatregel bedoeld in het eerste lid, als gevolg van de
beëindiging van het recht op inkomensvoorziening niet kan worden
opgelegd, wordt de maatregel alsnog opgelegd wanneer binnen één jaar
na beëindiging van de inkomensvoorziening een nieuw recht op
inkomensvoorziening ontstaat.11:Overige bepalingen schending inlichtingenplichtDe maatregel als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onderdeel c, wordt
niet opgelegd zolang de gedraging wordt onderzocht door het openbaar
ministerie en blijft definitief achterwege indien ter zake eenstrafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter terechtzitting een
aanvang heeft genomen dan wel het recht tot strafvervolging is vervallen
ingevolge artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht.4:Overige gedragingen12:Zeer ernstige misdragingenIndien de jongere zich jegens het college of zijn medewerkers zeer
ernstig misdraagt legt het college een maatregel op. De maatregel bedraagt honderd procent van de WIJ-norm gedurende een
maand. In de toelichting wordt nader aangegeven wanneer onder meer
sprake is van zo’n zeer ernstige misdraging.5:Slotbepalingen13:InwerkingtredingDe Afstemmingsverordening WIJ gemeente Roerdalen treedt in werking op 1
juli 2010.14:CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als: de Afstemmingsverordening
WIJ gemeente Roerdalen.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van 20-05-2010De gemeenteraad van Roerdalen,De griffier, de voorzitter,R.J.J. Notermans drs. C.A.M. Hanselaar – van LoevezijnALGEMENE TOELICHTINGDe WIJ legt de nadruk op duurzame arbeidsparticipatie van jongeren van 16 tot 27
jaar. Om dit te bereiken is in deze wet een recht op een werkleeraanbod opgenomen.
Hierop ligt de nadruk. In vergelijking met de WWB houdt dit een zogenoemde
Paradigmashift in; van uitkering mits (WWB) naar geen uitkering tenzij
(WIJ).Wanneer het werkleeraanbod voor een jongere, gezien zijn individuele
omstandigheden, vooralsnog geen optie is of indien het werkleeraanbod
onvoldoende inkomsten genereert dan kan aan deze jongere een inkomensvoorziening
worden verstrekt (jongeren tot 18 jaar vallen nog onder de Algemene
kinderbijslagwet). Bij weigering van een Werkleeraanbod of herhaaldelijk
onvoldoende meewerken bestaat er geen recht op een inkomensvoorziening.Voornoemde paradigmashift brengt met zich mee dat groot belang wordt gehecht aan
het feit dat een jongere alles in het werk stelt om liefst duurzaam te
participeren op de arbeidsmarkt zodat daarmee zelfstandig in het levensonderhoud
kan worden voorzien. De in dit kader in de WIJ opgenomen verplichtingen zijn dan
ook met name op dit doel gericht.De afstemmingsverordening WIJ 2010 regelt de sanctionering van de
inkomensvoorziening (inclusief eventuele toeslag) als bedoeld in artikel 41 WIJ.
Net als bij de Wet werk en bijstand ligt het soort gedragingen globaal vast in
de wet, terwijl de hoogte en duur van de verlaging onderwerp zijn van
gemeentelijk beleid. Uitgangspunt van de verordening vormt het beginsel dat de
uitkering wordt afgestemd op het nakomen van de verplichtingen die rechtstreeks
voortvloeien uit de wet en de verplichtingen die bij beschikking aan de jongere
zijn opgelegd.Het grote belang van arbeidsparticipatie via een werkleeraanbod komt in de
verordening tot uitdrukking in de onderverdeling in categorieën van gedragingen.
Aan gedragingen die arbeids-participatie rechtstreeks schaden wordt
overeenkomstig de strekking van de wet een relatief zwaar gewicht toegekend.
Hoewel de verplichtingen genoemd in artikel 45 van de wet wat anders geredigeerd
zijn dan die in artikel 9 van de Wet werk en bijstand, is voor wat betreft de
indeling in categorieën waar mogelijk aansluiting gezocht bij de bestaande
indeling van de Afstemmings-verordening WWB 2009. Dit geldt ook voor de hoogte
van de maatregelen. Het zou immers niet consistent zijn aan een gelijksoortige
gedraging van een bijstandsgerechtigde een andere maatregel toe te kennen.De wet biedt alleen de mogelijkheid om de inkomensvoorziening te verlagen met
een maatregel.Daarbij gaat het wel om de inkomensvoorziening, inclusief een eventuele toeslag
of verlaging en inclusief vakantiegeld (WIJ-norm). Het sanctioneren op grond van
het feit dat verplichtingen niet of in onvoldoende mate zijn nagekomen, wordt in
de terminologie van de wet aangeduid als het “afstemmen” van het bedrag van de
inkomensvoorziening. Deze term wordt ook gehanteerd in de toelichting bij
artikel 12 van de wet en komt ook tot uitdrukking in de titulatuur van deze
verordening. Toch wordt er de voorkeur aan gegeven het afstemmen van de
inkomensvoorziening aan te duiden als het opleggen van een “maatregel”. Net als
bij de Afstemmingsverordening WWB 2009 wordt hiermee niet alleen aangesloten bij
het spraakgebruik dat sinds de Wet boeten en maatregelen gangbaar is, maar wordt
ook het sanctionerende karakter van het “afstemmen” benadrukt.Artikelsgewijze toelichting1.Algemene Bepalingen1.BegripsomschrijvingDe begrippen die in de verordening worden gebruikt, hebben een
gelijkluidende betekenis als de omschrijving in de WIJ. Enkele begrippen die
niet zijn opgenomen in de WIJ zijn apart gedefinieerd, zoals de begrippen
maatregel en jongere. Voor het bepalen van het begrip “jongere” is
aangesloten bij artikel 2 van de wet.2.Het opleggen van een maatregelLid 1In deze bepaling wordt voor alle duidelijkheid artikel 41, eerste lid, WIJ
herhaald. De WIJ legt het accent op een werkleerrecht en daarmee op
acceptatie van en goed uitvoering geven aan een in dit kader aangereikt
werkleeraanbod. Pas wanneer een dergelijk aanbod, gelet op de persoonlijke
omstandigheden van de jongere, geen optie is of wanneer het aanbod
onvoldoende inkomsten genereert, kan er een inkomensvoorziening worden
verstrekt.Zowel aan het aanbod alsook aan de inkomensvoorziening zijn strikte
verplichtingen verbonden. Door de koppeling tussen werkleeraanbod en
inkomensvoorziening gelden deze vanaf datum aanvraag werkleeraanbod. Dit
wijkt derhalve af van de WWB, omdat het recht op WWB kan ingaan vanaf de
meldingsdatum. Gelet op dit verschil is het van belang jongeren in staat
worden gesteld de aanvraag om een werkleeraanbod zo spoedig mogelijk in te
dienen.Lid 2In deze afstemmingsverordening zijn voor de diverse gedragingen
standaard-maatregelenvastgesteld. Desondanks blijft het mogelijk de op te leggen maatregel aan te
passen aan de ernst van het feit en de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de omstandigheden van de jongere.Beoordeeld dient te worden of men als gevolg van de ernst van het feit en de
gedraging, bijvoorbeeld afhankelijk van de zwaarte van de gedraging, omvang
van de gevolgen of zoveelste recidive wil afwijken van de
standaardmaatregel. De mate van verwijtbaarheid dient altijd in de
beoordeling meegenomen te worden. Hierbij dient de vraag gesteld te worden
in hoeverre de jongere op de hoogte was/kon zijn van zijn verplichtingen,
alsmede de psychische gesteldheid van de jongere. Bij het ontbreken van
iedere verwijtbaarheid wordt er geen maatregel opgelegd.Bij de omstandigheden van de jongere dient overwogen te worden of de
individuele omstandigheden van de jongere aanleiding zijn om af te wijken
van de standaardmaatregel.Als gevolg van de ernst van het feit en de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden kan een maatregel, in
afwijking van de standaardmaatregel hoger worden vastgesteld (tot maximaal
100%) of juist lager. In het laatste geval is het in uitzonderlijke
situaties zelfs mogelijk de verlaging toe te passen tot 0%. Dit moet
overigens niet worden verward met het afzien van een maatregel om dringende
redenen (zie hierna).Een maatregel kan op basis van dit tweede lid niet alleen hoger of lager
worden vastgesteld maar kan in voorkomende gevallen ook over een langere
periode worden gespreid. De standaard maatregel is dan bijvoorbeeld één
maand 100%, maar wordt vervolgens verdeeld over twee maanden 50%.Lid 3Bij het afzien van een maatregel wegens dringende redenen zijn de onder lid
2 genoemde criteria reeds beoordeeld en is men van mening dat er gelet op de
verwijtbare gedraging een maatregel dient plaats te vinden. Echter wegens de
dringende redenen wordt deze maatregel niet opgelegd. Wat dringende redenen
zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand
worden vastgelegd. De jongere ontvangt een beschikking dat er is afgezien
van het opleggen van een maatregel wegens dringende redenen. Een volgende
verwijtbare gedraging zal als recidive worden beschouwd.3.Horen van belanghebbendeLid 1Op grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen
van de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen.In dit artikel wordt het horen van de belanghebbende, voordat een maatregel
wordt opgelegd, in beginsel voorgeschreven. Lid 2Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De
onderdelen a en b staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet
bestuursrecht.4.De berekeningsgrondslag en de ingangsdatumLid 1Een maatregel wordt opgelegd over de inkomensvoorziening. Hieronder wordt de
wettelijke norm verstaan inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en
inclusief vakantietoeslag.Lid 2Net als bij de WWB wordt in het kader van de WIJ een maatregel in principe
naar de toekomst opgelegd. Hiermee wordt voorkomen dat het recht herzien
moet worden en de teveel verstrekte inkomensvoorziening moet worden
teruggevorderd. De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerst volgende
kalendermaand nadat het maatregelbesluit is genomen.Lid 3In voorkomende situaties kan het praktisch zijn om de maatregel te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet
het recht op inkomensvoorziening wel worden herzien en moet worden
teruggevorderd.5.VerjaringEen reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is verjaring.
Omwille van de effectiviteit van een maatregel is het geboden dat deze zo
snel mogelijk nadat de gedraging heeft plaatsgevonden wordt opgelegd (“lik
op stuk”). Deze verjaringstermijn wordt vastgesteld op één jaar met
uitzondering van de gedragingen wegens het niet of niet voldoende nakomen
van de inlichtingenplicht. In dat geval geldt een verjaringstermijn van vijf
jaar. Daarmee wordt aangesloten op hetgeen hieromtrent verwoord is in de
handreiking handhaving rechten en plichten welke in opdracht van het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is opgesteld na
inwerking-treding van de WWB. Een termijn van vijf jaar bij het schenden van
de inlichtingenlicht ligt tevens voor de hand gelet op de ernst van de
gedraging (fraude) en gelet op het feit dat de gemeente vaak tijd nodig
heeft om de omvang van de fraude vast te stellen.6.Samenloop van gedragingenBij samenloop van meerdere verwijtbare gedragingen zijn er in beginsel 3
mogelijkheden: niet cumuleren van maatregelen, uitgaan van de meest ernstige
gedraging of de maatregelen gelijktijdig toepassen (cumuleren). Gekozen is
voor de tweede optie.De bepaling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op
verschillende gedragingen die (min of meer) gelijkertijd plaatsvinden.
Indien sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één
gedraging, dan dient voor het toepassen van de maatregel te worden uitgegaan
van de gedraging waarop de zwaarste maatregel van toepassing is.2.Het niet of in onvoldoende mate voldoen aan de overige verplichtingen
genoemd in artikel 45 van de wet7.Gedragingen artikel 45 WIJDe artikelen 7 en 8 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. De
verwijtbare gedragingen zijn ondergebracht in categorieën, waaraan (in
artikel 8) een gewicht is toegekend in de vorm van een verlagingspercentage.
De categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. In de indeling in categorieën is uitdrukking gegeven aan het belang dat in
de WIJ wordt gehecht aan (duurzame) arbeidsinschakeling.De WIJ wordt gekenmerkt door een zogenoemde paradigmawisseling. In plaats
van “uitkering mits” zoals nu bij de WWB nog het geval is, wordt hier
gesproken van “geen uitkering, tenzij”. Jongeren moeten dus of werken of
leren (of beiden combineren). Om dit uitgangspunt vorm te geven kent deWIJ aan jongeren een werkleerrecht toe dat
geconcretiseerd wordt in een werkleeraanbod met (duurzame)
arbeidsparticipatie als doel. Alle inspanningen van de jongere en natuurlijk
ook van de gemeente zelf dienen hierop gericht te zijn.Bij arbeidsparticipatie gaan ook in het kader van de WIJ de gedachten
allereerst uit naar het verrichten van algemeen geaccepteerde arbeid zonder
dat daarbij gebruik wordt gemaakt van een daarop gerichte voorziening die
door de gemeente wordt aangeboden. Iedere jongere is dan ook verplicht om
naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen of te aanvaarden. Er worden geen beperkende voorwaarden gesteld aan de aard en de omvang van
het werk en de aansluiting op opleiding en ervaring. Alle arbeid die
maatschappelijk aanvaard is moet worden geaccepteerd. De primaire plicht tot
arbeidsinschakeling komt tot uitdrukking in artikel 45 van de wet en dan met
name in onderdeel b.Intrekking of sanctioneringWat verder van belang is hier te belichten is dat de WIJ de keuze laat
tussen sanctioneren enerzijds en het intrekken van het werkleeraanbod en
daarmee tevens het beëindigen van de inkomensvoorziening anderzijds. In het
kader van de invoering van de WIJ is als uitgangspunt gekozen dat zoveel
mogelijk aansluiting wordt gezocht bij bestaand WWB beleid. Dit geldt ook
voor het maatregelenbeleid. Het betekent dat bij maatregelwaardig gedrag van
jongeren toch zoveel mogelijk een maatregel wordt opgelegd. Bij minder ernstige gedragingen wordt het werkleeraanbod niet ingetrokken,
(zie gedragingen van de eerste en tweede categorie, genoemd in artikel 7,
eerste en tweede lid). Het opleggen van een maatregel zal hier dus de regel
moeten zijn. Dat geldt ook bij recidive. Is sprake van herhaalde recidive,
waardoor blijkt dat het opleggen van een maatregel geen effect ressorteert,
dan dient alsnog tot intrekking te worden besloten.In gevallen waarin geen inkomensvoorziening wordt verstrekt maar waarin wel
een werkleeraanbod van toepassing is, kan een maatregel niet worden
geëffectueerd. Hier moet eerst worden gewerkt met een waarschuwing. Bij
herhaald foutief gedrag moet dan tot intrekking worden overgegaan.Bij ernstige gedragingen (gedragingen van de derde categorie, genoemd in
artikel 7, derde lid) moet in eerste instantie ook een maatregel worden
opgelegd. Een uitzondering vormt hier ook weer de situatie dat een maatregel
niet kan worden geëffectueerd omdat de jongere geen inkomens-voorziening
heeft. In dat geval moet het aanbod worden ingetrokken.Het aanbod dient eveneens te worden ingetrokken bij recidive. Het gaat
immers opnieuw om een ernstige gedraging. Echter ook hier kan gemotiveerd
worden afgeweken en kan een verdubbeling van de maatregel plaatsvinden.
Vandaar dat ook voor gedragingen van de derde categorie derecidivebepaling blijft bestaan.Dus samengevat
Bij gedragingen van de eerste en tweede categorie, genoemd in
artikel 7, eerste en tweede lid, volgt dat in de regel een maatregel
wordt opgelegd, ook bij een eerste recidive. Er kan gemotiveerd
worden afgeweken bijvoorbeeld indien een maatregel niet kan worden
geëffectueerd, bij herhaald foutief gedrag of bij schendingen van
meerdere verplichtingen tegelijkertijd;
bij gedragingen van de derde categorie, genoemd in artikel 7, derde
lid, volgt eveneens een maatregel, namelijk van 100%. Er kan
gemotiveerd worden afgeweken bijvoorbeeld indien een maatregel niet
kan worden geëffectueerd.
Bij recidive dient tot intrekking te worden overgegaan. Ook hier kan
echter gemotiveerd worden afgeweken en worden gekozen voor het
toepassen van een zware maatregel voor langere duur.
Lid 1Eerste categorie sub aHet meewerken aan de arbeidsinschakeling en het traject er naar toe neemt
binnen de WIJ een belangrijke plaats in. Werkt een jongere in het geheel
niet mee dan wordt overeenkomstig het bepaalde in artikel 17, vijfde lid WIJ
géén werkleeraanbod gedaan. Ook bestaat er dan géén recht op een
inkomensvoorziening (artikel 42, eerste lid onderdeel c WIJ). Is sprake van
een minder ernstige schending van de meewerkverplichting, in die zin dat
onvoldoende medewerking wordt verleend, dan kan wel een werkleeraanbod
worden gedaan, maar dan is een maatregel op zijn plaats.Werkt de jongere wel mee aan de totstandkoming van een werkleeraanbod maar
weigert hij het aanbod na ontvangst van de toekenningsbeschikking, dan kan
het werkleeraanbod alsnog worden ingetrokken (artikel 21, onderdeel b WIJ).
Door de weigering is er dan ook geen recht op een inkomensvoorziening
(artikel 42, eerste lid, onderdeel a WIJ).Eerste categorie sub bBij de gedraging bedoeld in onderdeel b is er ook sprake van voorzetting van
de werkzaamheden of activiteiten.Lid 2Tweede categorieVan onvoldoende medewerking is in ieder geval sprake als de jongere niet op
afspraken bij het re-integratiebedrijf of het LWI/Werkplein verschijnt. Het
LWI/Werkplein vormt wat dit laatste betreft een bijzondere plek. Binnen deze
setting gelden bepaalde huisregels die ertoe moeten bijdragen dat het
diagnostisch onderzoek zo goed mogelijk kan verlopen. Overtreding van die
regels zou kunnen worden opgevat als een gedraging van de tweede categorie.
Het zonder meer toepassen van de daarbij behorende maatregel (één maand 40%)
kan, afhankelijk van de overtreding en de omstandigheden een te zware
sanctie zijn. Het is dan toch mogelijk om een maatregel te baseren op
artikel 7, tweede lid, maar vervolgens de hoogte te matigen met toepassing
van artikel 2, tweede lid van de verordening.Ook het niet meewerken aan een noodzakelijk geacht medisch onderzoek of een
door een arts noodzakelijk geachte behandeling van medische aard is aan te
merken als een maatregelwaardige gedraging. Dit zal met name zo zijn indien
het niet meewerken van invloed is op het leerwerktraject of het verwerven
van loonvormende arbeid.In andere gevallen worden meestal meerdere verplichtingen tegelijkertijd
geschonden. Er kan dan op grond daarvan een zwaardere maatregel worden
opgelegd. Ook kan afhankelijk van de situatie in een individueel tot
intrekking of uitsluiting van het werkleeraanbod worden overgegaan.Wanneer de gedraging in onderdeel b bij herhaling plaatsvindt, kan op basis
van “recidive” de duur van de maatregel worden verdubbeld. Is daarna weer
sprake van herhaald foutief gedrag dan dient tot intrekking van het
werkleeraanbod te worden besloten.Lid 3Derde CategorieIn onderdeel a en b hebben de gedragingen tot gevolg dat een aangeboden
voorziening definitief geen doorgang kan vinden of vroegtijdig moet worden
beëindigd. De gedragingen worden daarmee gekwalificeerd als ernstig. Het
stopzetten van de voorziening heeft immers tot gevolg dat inschakeling in de
arbeid weer voor langere tijd niet mogelijk is. Gelet op de uitgangspunten
van de WIJ ligt een zwaardere sanctionering in deze dan ook voor de
hand.Zoals hiervoor in de inleidende toelichting bij artikel 7 al is aangegeven,
is het ook bij ernstige gedragingen regel dat een maatregel wordt opgelegd.
Daarbij is ook vermeld dat van deze regel kan worden afgeweken, bijvoorbeeld
wanneer een maatregel niet kan worden geëffectueerd. Dan is intrekking van
het werkleeraanbod geboden. Is sprake van recidive dan volgt intrekking van
het werkleeraanbod. Onder onderdeel c. gaat het om ernstige gedragingen als “het niet aanvaarden
van algemeen geaccepteerde arbeid”,“gedragingen die de inschakeling in
arbeid belemmeren” en “het niet naar vermogen trachten algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen”. Voor wat betreft het begrip “algemeen
geaccepteerde arbeid” wordt erop gewezen dat het hierbij om allerlei soorten
arbeid kan gaan. Gesubsidieerd of regulier, fulltime of parttime, tijdelijk
of voor onbepaalde duur. Essentieel voor onderdeel c is dat de jongere door het stellen van
onredelijke eisen in verband met te verrichten algemeen geaccepteerde arbeid
afziet van een concrete kans om, geheel of gedeeltelijk, in zijn
levensonderhoud te voorzien. Tot “het stellen van onredelijke eisen” kan ook
worden gerekend het kortweg weigeren van algemeen geaccepteerde arbeid en
het blijk geven van negatieve gedragingen bij sollicitaties. Daarnaast valt
ook het onvoldoende solliciteren hieronder. De jongere moet zich immers zo
opstellen dat hij algemeen geaccepteerde arbeid kan en wil aanvaarden. In
het plan en in het aanbod zal tot uitdrukking worden gebracht dat de jongere
een minimaal aantal sollicitaties moet verrichten en hiervan op verzoek de
bewijsstukken moet tonen. Het exacte minimum aantal verplichte sollicitaties
zal onder andere afhangen van het aanbod van algemeen geaccepteerde arbeid.
Met de enkele mededeling van mondelinge sollicitaties wordt in beginsel geen
genoegen genomen, tenzij kan worden geverifieerd dat deze ook daadwerkelijk
hebben plaatsgevonden.8.De hoogte en duur van de maatregelLid 1Conform de Afstemmingsverordening WWB is hier aan de categorieën een bepaald
wegings-percentage gekoppeld, al naar gelang de zwaarte van de gedraging.
Dit percentage dient als uitgangspunt bij de uiteindelijke vaststelling van
de maatregel, waarbij te allen tijde de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden moeten worden meegewogen.
Vooral bij toepassing van een zware maatregel (zoals een 100% maatregel)
speelt artikel 2, tweede lid een belangrijke rol. Er moet dan met name goed
gekeken worden naar de individuele omstandigheden.Ook in de beoordeling van overtredingen van de huisregels van het LWI
Roermond vormt het in artikel 2, tweede lid geschetste toetsingskader een
belangrijk element. Zie in dit verband de toelichting bij artikel 7, tweede
lid van de verordening.Lid 2Indien er binnen één jaar na een vorige verwijtbare gedraging sprake is van
herhaald verwijtbaar gedrag wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel. Er
moet hier echter op worden gewezen dat bij recidive in de regel totintrekking van het werkleeraanbod (en daarmee ook van de
inkomensvoorziening) moet worden overgegaan. In het individuele geval kan
hier gemotiveerd van worden afgeweken en kan een zware maatregel voor
langere duur worden opgelegd.Onder eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan die
aanleiding is geweest een maatregel toe te passen, ook indien de maatregel
wegens dringende redenen niet is geëffectueerd. Een gedraging kan overigens
pas als “verwijtbaar” worden aangemerkt indien deze is beoordeeld en in een
beslissing aan de jongere kenbaar is gemaakt.Bij toepassing van recidive wordt uitgegaan van het tijdstip waarop de
eerste verwijtbare gedraging zich feitelijk heeft voorgedaan. Het is daarom
van belang dit goed weer te geven in het maatregelbesluit en dat vervolgens
adequaat te registreren.Lid 3Met deze bepaling wordt uitdrukkelijk de mogelijkheid geboden om ook bij een
eerste of tweede gedraging de maatregel voor een langere periode op te
leggen als de situatie daartoe aanleiding geeft. Ook hier geldt het beginsel
dat in een concreet geval maatwerk mogelijk moet zijn. Hieraanmoet met name gedacht worden indien de kansen van de jongere op uitstroom
ernstig worden bemoeilijkt door het afbreken van een traject. In dergelijke
gevallen moet het mogelijk zijn om, rekening houdend met de betrekkelijk
ernstige gevolgen van de gedraging, reeds bij een eerste oftweede gedraging deze voor langere duur op te leggen.Net als bij het tweede lid moet hier worden opgemerkt dat in voorkomende
gevallen redenen zijn om geen maatregel op te leggen maar over te gaan tot
intrekking van het werkleeraanbod.3.het niet nakomen van de inlichtingen- en medewerkingsplicht9.GedragingenDe artikelen 9 en 10 moeten ook in onderling verband worden gezien. Het
betreft de verplichtingen tot het verstrekken van inlichtingen met
betrekking tot het recht op een werkleeraanbod en/of het recht op een
inkomensvoorziening alsmede de medewerkingsverplichting van de jongere.De jongere is ook verplicht om inlichtingen te verstrekken met betrekking
tot zijn recht op een werkleeraanbod wanneer van hem vooralsnog niet kan
worden gevergd dat hij uitvoering geeft aan een werkleeraanbod. Die
inlichtingplicht geldt ook indien de jongere wel een werkleeraanbodheeft ontvangen maar nog niet onmiddellijk uitvoering aan dat aanbod kan
worden gegeven.De inlichtingenverplichting is vastgelegd in artikel 44 van de wet. In
artikel 44 lid 1 van de wet is bepaald dat de jongere op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en
omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van
invloed kunnenzijn op zijn recht op een werkleeraanbod of het recht
inkomensvoorziening.Om ongestructureerde meldingen te voorkomen, wordt -afhankelijk van de
situatie van de jongere- in de uitvoering gewerkt met een status- en
wijzigingsformulier. Voor het begrip ‘onverwijld’ geld dat bij wijzigingen
die van belang zijn voor het werkleeraanbod of de inkomensvoorziening direct
gebruik maakt van het formulier dat op hem van toepassing is.Lid 1De eerste categorie, onderdeel a en b, heeft betrekking op het te laat
voldoen aan de inlichtingen- en medewerkingsplicht. Veel voorkomende
gedragingen ten aanzien van de inlichtingenplicht zijn onder meer het niet
verschijnen op een ingelast rechtmatigheidsonderzoek of het niet inleveren
van status en wijzigingsformulier. Voorbeelden van het niet voldoen aan de medewerkingsverplichting zijn het
niet tonen van het identiteitsbewijs, niet meewerken aan een huisbezoek en
niet meewerken aan een onderzoek naar de juistheid en volledigheid van de
verstrekte gegevens. Indien de jongere niet in de daartoe gestelde termijn
de informatie verstrekt of anderszins onvoldoende medewerking verleent,
wordt het recht op inkomensvoorziening op grond van artikel 40 van de wet
opgeschort en wordt de jongere verzocht het verzuim binnen een gestelde
termijn te herstellen (hersteltermijn). Indien de informatie of medewerking
alsnog wordt verstrekt of verleend, wordt een maatregel toegepast. Indien de
jongere het verzuim niet herstelt, wordt het recht op inkomensvoorziening
beëindigd met ingang van de eerste dag waarover dat recht is
opgeschort.Een bijzondere vorm van schending van de medewerkingsplicht is het in
onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling. Omdat het hier gaat om het niet nakomen van een
verplichting in het kader van het recht op een werkleeraanbod, wordt deze
specifieke gedraging niet gesanctioneerd op basis van dit artikel maar op
grond van artikel 7, tweede categorie onder a. De gedraging kan overigens
wel nog steeds als een schending van de medewerkingsplicht ex artikel 44,
tweede lid van de wet worden gezien, waardoor -althans ten aanzien van
jongeren aan wie al een inkomensvoorziening is toegekend- ná demaatregelwaardige gedraging, de hierboven geschetste weg van artikel 40 van
de wet kan worden gevolgd. In gevallen waarin de jongere helemaal niet voldoet aan de hier bedoelde
medewerkingsplicht, volgt toepassing van artikel 17, vijfde lid van de wet
en moet er geen werkleeraanbod worden gedaan, of wordt dit ingetrokken.Daarnaast omvat de eerste categorie, onderdeel a, het schenden van de
inlichtingenplicht dat niet heeft geleid tot een teveel of ten onrechte
verstrekt bedrag aan uitkering, de zogenaamde nulfraude. Voorbeelden van
zogenaamde nulfraude zijn het niet opgeven van een vermogens-bestanddeel
onder de vermogensgrens of het niet melden van vrijwilligerswerk.
Rekeninghoudend met de gedraging van de eerste categorie (te late
verstrekking van gegevens) dient hier ook een maatregel te worden opgelegd.
Immers het niet sanctioneren van nulfraude zou anders positiever beoordeeld
worden dan het alsnog na herhaald verzoek verstrekken van gegevens.Lid 2De tweede categorie betreft het schenden van de inlichtingenplicht welke wel
heeft geleid tot een ten onrechte verstrekt bedrag. Er kan in deze situaties
sprake zijn van fraude als betrokkene de bedoelde inlichtingen bewust heeft
verzwegen met de bedoeling er financieel van te profiteren. Waren de
inlichtingen wel (tijdig) verstrekt, dan zou dat hebben geleid tot het lager
vaststellen van het recht op inkomensvoorziening of tot beëindiging van de
inkomensvoorziening.10.De hoogte en duur van de maatregelLid 1Bij gedragingen van de eerste categorie, onderdeel a, kan er sprake zijn van
vroegtijdig constateren van inlichtingenfraude waardoor is voorkomen dat er
ten onrechte inkomensvoorziening wordt verstrekt. Bijvoorbeeld constatering
gedurende de aanvraagprocedure voor de eerste uitbetaling.Ook bij gedragingen van de tweede categorie dient de maatregel te worden
afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de jongere de
gedraging kan worden verweten en de omstandigheden waarin hij verkeert. Dit
kan betekenen dat -zeker vanuit het oogpunt van hoogwaardig handhaven- in
bepaalde situaties een hogere maatregel kan worden opgelegd. Toepassing geven aan artikel 2, tweede lid kan echter ook inhouden dat -met
name bij een zware standaard maatregel- deze bijvoorbeeld over een langere
periode wordt gespreid. Maatwerk is dus mogelijk.Lid 2Indien er binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van
herhaald verwijtbaar gedrag, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel.Met eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan die
aanleiding is geweest tot een maatregel, ook indien de maatregel wegens
dringende redenen niet is geëffectueerd.Een gedraging kan overigens pas als “verwijtbaar” worden aangemerkt indien
deze is beoordeeld en in een beslissing aan de jongere kenbaar is
gemaakt.Bij toepassing van recidive wordt uitgegaan van het tijdstip waarop de
eerste verwijtbare gedraging zich feitelijk heeft voorgedaan. Het is daarom
van belang dit goed weer te geven in de beslissing en die vervolgens
adequaat te registreren.Lid 3Indien na de constatering van de schending van de inlichtingenplicht de
uitkering wordt beëindigd, biedt deze bepaling de mogelijkheid om de
maatregel alsnog te effectueren wanneer binnen één jaar na beëindiging van
de inkomensvoorziening een nieuw recht op inkomensvoorziening ontstaat.Er is gekozen voor deze termijn omdat de verwachting is dat dan het effect
van de maatregel, namelijk het bewerkstelligen van een gedragsverandering
bij de jongere, groot is.Voor het bepalen van de ingangsdatum van de termijn, dient de datum van
feitelijke beëindiging van de
inkomensvoorziening te worden genomen. Deze hoeft niet samen te vallen met
de formele beëindiging. Die kan immers vanwege fraude met terugwerkende
kracht zijn bepaald.11.Overige bepalingen schending inlichtingenplichtIn principe dient er bij fraude vanaf € 10.000,00 (bruto bedrag inclusief de
af te dragen of afgedragen loonheffing en premies en geldend per 1 januari
2009) aangifte te worden gedaan bij het Openbaar Ministerie (OM) en dient er
een proces-verbaal opgemaakt te worden. Als het OM een zaak in termen van
strafrechtelijke bewijsbaarheid niet accepteert, bijvoorbeeld omdat er
vormfouten zijn gemaakt, of dit nadeel becijfert op minder dan € 10.000,00,
wordt de gemeente geïnformeerd en zal er alsnog een maatregel opgelegd
dienen te worden.Indien er ter zake van hetzelfde feit een strafvervolging is ingesteld,
wordt het opleggen van de maatregel opgeschort zolang het OM de gedraging
onderzoekt. Indien er strafvervolging is ingesteld die zover is gevorderd
dat het onderzoek ter terechtzitting een aanvang heeft genomen dan wel er
een schikking heeft plaatsgevonden op grond van art. 74 Sr, blijft de
maatregel definitief achterwege.4.Overige gedragingenEen groot verschil tussen WIJ en WWB is dat de inkomensvoorziening niet kan
worden verlaagd wanneer de jongere zich schuldig maakt aan tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid in de voorziening in het bestaan, anders dan
in de vorm van schending van één van de in artikel 41 WIJ genoemde
verplichtingen. Zo kan de inkomensvoorziening niet worden verlaagd in geval
van onverantwoord interen van vermogen en bij verwijtbare werkloosheid.Voor wat betreft de onverantwoorde vermogensintering moet er wel op worden
gewezen dat in hetkader van een aanvraag voor een werkleeraanbod en voor de ambtshalve
beoordeling of er ook een inkomensvoorziening moet worden verstrekt de
hoogte van het vermogen moet worden vastgesteld. De jongere moet op dit punt
dus gewoon aan zijn inlichtingenplicht voldoen en derhalve volledige
openheid van zaken geven.12.Zeer ernstige misdragingenEen maatregelwaardige gedraging die in artikel 41 van de wet expliciet
omschreven staat, is het zich jegens het college zeer ernstig misdragen.
Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, waarbij sprake is van gedrag dat in het normale
menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel wordt beschouwd. In de
verordening is aangegeven dat agressief gedrag van een jongere aanleiding
vormt voor het opleggen van een maatregel. Een nadere uitwerking van wat
onder “het zeer ernstig misdragen” kan worden verstaan, volgt
hieronder.Zeer ernstige misdragingen:Onder ernstige misdragingen wordt verstaan agressie en (verbaal) geweld
waarbij een medewerker psychisch of fysiek wordt lastig gevallen, bedreigd
of aangevallen, onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
te vervullen functie van de medewerker (van de eigen organisatie of van de
ketenpartners).Let op: indien de jongere zich meermaals zeer ernstig misdraagt volgt er
geen verlaging conform deze verordening maar is artikel 22 van de wet van
toepassing. Daarin is bepaald dat de jongere dan kan worden uitgesloten van
het recht op het werkleeraanbod en dus van het recht op een
inkomensvoorziening: de gedragingen zijn te rubriceren onder de gedragingen
bedoeld in artikel 42, eerste lid onder c). Wel moet het besluit tot
uitsluiting binnen ten hoogste een maand worden heroverwogen.5.SlotbepalingenDe artikelen 13 en 14 van de verordening betreffende respectievelijk de
datum van inwerkingtreding en de citeertitel spreken voor zich.