CVDR69846_1Erfgoedverordening gemeente Gulpen-Wittem 2010nlregelingGulpen-Wittem2011-03-10Gulpen-WittemHeuvelland Actueel, 09-03-2011Erfgoedverordening gemeente Gulpen-WittemGemeentewet, art. 149Monumentenwet 1988, art. 12Monumentenwet 1988, art. 14Monumentenwet 1988, art. 15Monumentenwet 1988, art. 18gemeenteraadbestuur en recht2010-10-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-03-102024-01-05nieuwe regelingPD/034Deze regeling vervangt de Monumentenverordening gemeente Gulpen-Wittem 2008Erfgoedverordening gemeente Gulpen-Wittem 2010ERFGOEDVERORDENING GEMEENTE GULPEN-WITTEM 2010De raad van de gemeente GULPEN-WITTEM;gezien het voorstel van het college van 24 augustus
2010;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet en de artikelen 12, 14, 15 en 38 van
deMonumentenwet 1988;besluit vast te stellen de Erfgoedverordening gemeente GULPEN-WITTEM
2010.1.ALGEMEEN1BegripsbepalingenDeze verordening verstaat onder:
gemeentelijk monument: een overeenkomstig deze verordening als
beschermdgemeentelijk monument aangewezen:
zaak, die van algemeen belang is wegens zijn schoonheid,
betekenis voor de wetenschap ofcultuurhistorische waarde;
terrein dat van algemeen belang is wegens een daar
aanwezige zaak bedoeldonder 1;
gemeentelijke monumentenlijst: de lijst waarop zijn
geregistreerd de overeenkomstig dezeverordening als gemeentelijk monument aangewezen zaken of
terreinen bedoeld in onderdeel a;
beschermd rijksmonument: onroerend monument, dat is ingeschreven
in de ingevolge deMonumentenwet 1988 vastgestelde registers;
monumentencommissie: de op basis van artikel 15 lid 1
Monumentenwet 1988 ingesteldecommissie met als taak het college op verzoek of uit eigen
beweging te adviseren over de toepassing van de Monumentenwet
1988, de verordening en het monumentenbeleid;
gemeentelijke archeologische waardenkaart; topografische kaart
van het gemeentelijke grondgebied of delen van het grondgebied,
waarop archeologische monumenten en archeologische
verwachtingsgebieden zijn aangegeven;
archeologisch verwachtingsgebied: gebied, aangegeven op de
gemeentelijke archeologische beleidskaart, waar in bepaalde mate
archeologische vondsten of sporen te verwachten zijn;
landelijke Indicatieve Kaart van Archeologische Waarden;
landelijke kaart met een schaal van 1:50.000, die op basis van
geomorfologische gegevens, de kans weergeeft op de aanwezigheid
van archeologische vindplaatsen, waarbij onderscheid wordt
gemaakt in hoge, middelhoge, lage en zeer lage trefkans;
(inter) nationale waarde: van belang voor Nederland en
daarbuiten;
plan van aanpak: plan dat weergeeft hoe een archeologische
uitvoerder de vragen zoals omschreven in het programma van eisen
denkt te gaan beantwoorden;
programma van eisen: programma dat door het college wordt
vastgesteld en waarmee kaders worden gesteld voor het ontwerp en
de uitvoering van archeologisch onderzoek;
bouwhistorisch onderzoek: in schriftelijke rapportage vastgelegd
onderzoek naar de kwaliteiten en betekenis van een monument als
bedoeld onder a.
bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoelt in artikel 1.1 van de
Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;
Wabo: Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.
het college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Gulpen –Wittem;
hoge verwachtingswaarde: grote kans op archeologische vondsten
of informatie;
middelhoge verwachtingswaarde: gemiddelde kans op archeologische
vondsten of informatie;
lage verwachtingswaarde: kleine kans op archeologische vondsten
of informatie.
2.AANWIJZING GEMEENTELIJKE MONUMENTEN2De aanwijzing tot gemeentelijk monument
Het college kan, al dan niet op aanvraag van een belanghebbende,
een zaak of terrein aanwijzen als gemeentelijk monument.
Voordat het college over de aanwijzing een besluit neemt, vraagt
het college advies aande monumentencommissie.
Voordat het college een monument met een religieuze bestemming
dat uitsluitend of in overwegend deel wordt gebruikt voor de
uitoefening van de eredienst, als gemeentelijk monument
aanwijst, voert hij overleg met de eigenaar.
De aanwijzing kan geen zaak of terrein betreffen dat is
aangewezen op grond van artikel 3 van de Monumentenwet 1988 of
dat is aangewezen op grond van de monumentenverordening van de
provincie Limburg.
3VoorbeschermingMet ingang van de datum waarop de eigenaar van een zaak of terrein als
bedoeld in het vorige artikel de kennisgeving van het voornemen tot
aanwijzing als beschermd gemeentelijk monument ontvangt tot het moment
dat de aanwijzing en registratie als bedoeld in artikel 6 plaatsvindt,
dan wel vaststaat dat de betreffende zaak of terrein niet wordt
geregistreerd, zijn de artikelen 9 tot en met 11 van deze verordening
van overeenkomstige toepassing.4Termijnen advies en aanwijzingsbesluit
De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen 8 weken na
ontvangst van hetverzoek van het college.
Het college beslist binnen 20 weken na ontvangst van het advies
van de monumentencommissie.
Het college kan de in het tweede lid genoemde termijn van 20
weken met ten hoogste 8 weken verlengen, mits zij de aanvrager
daarvan kennis geeft binnen de in het tweede lid genoemde
termijn.
5Mededeling aanwijzingsbesluitDe aanwijzing als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van deze
verordening, wordt medegedeeld aan degenen die als zakelijk gerechtigden
in het kadastraal register bekend staan.6Registratie op de gemeentelijke monumentenlijst1.Het college registreert het gemeentelijke monument op de
gemeentelijke monumentenlijst.2.De gemeentelijke monumentenlijst bevat de plaatselijke aanduiding,
de datum van de aanwijzing, de kadastrale aanduiding en een
beschrijving van het gemeentelijke monument.7Wijzigen van de aanwijzing
Het college kan al dan niet op aanvraag van een belanghebbende
de aanwijzing wijzigen.
Artikel 2, tweede en derde lid, alsmede artikel 3, 4 en 5 van
deze verordening zijn van overeenkomstige toepassing op het
wijzigingsbesluit.
Indien de wijziging naar het oordeel van het college van
ondergeschikte betekenis is, blijftovereenkomstige toepassing, als bedoeld in lid 2,
achterwege.
De inhoud en de datum van de wijziging worden op de
gemeentelijke monumentenlijstaangetekend.
8Intrekken van de aanwijzing
Indien het college de aanwijzing intrekt, zijn artikel 2, tweede
lid, en de artikelen 4 en 5van deze verordening van overeenkomstige toepassing.
De aanwijzing wordt geacht ingetrokken te zijn, indien
toepassing wordt gegeven aanartikel 3 van de Monumentenwet 1988.
De intrekking wordt op de gemeentelijke monumentenlijst
geregistreerd.
3.INSTANDHOUDING VAN GEMEENTELIJKE MONUMENTEN9Instandhoudingbepaling
Het is verboden een gemeentelijk monument, als bedoelt in
artikel 1, onder a, sub 1 te beschadigen of te vernielen.
Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag of in
strijd met bij zodanigevergunning gestelde voorschriften:a. een gemeentelijk monument af te breken, te verstoren, te
verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen;b. een gemeentelijk monument te herstellen, te gebruiken of te
laten gebruiken op een dusdanige wijze, dat het wordt ontsierd
of in gevaar gebracht;c. aan een terrein, aangewezen als gemeentelijk monument,
graafwerk te verrichten, behoudens de normale
onderhoudswerkzaamheden en ten behoeve van noodzakelijk
archeologisch onderzoek.
Het verbod en de vergunningplicht, als bedoeld in het tweede
lid, gelden niet indien het college nadere regels stelt met
betrekking tot de wijze waarop werkzaamheden dienen te worden
uitgevoerd.
Het bevoegd gezag verleent, met betrekking tot een monument met
een religieuze bestemming geen vergunning als bedoeld in het
tweede lid, dan in overeenstemming met de eigenaar indien en
voor zover het een vergunning betreft, waarbij wezenlijke
belangen van de godsdienstuitoefening in het monument in het
gedrang zijn.
10De schriftelijke aanvraagEen schriftelijke aanvraag als bedoelt in artikel 4.2 Besluit
omgevingsrecht voor een vergunning als bedoelt in artikel 10 en de
daarbij te overleggen gegevens en bescheiden worden in vijfvoud
ingediend.11Termijnen advies en vergunningverlening
Het bevoegd gezag vraagt advies aan de monumentencommissie
voordat zij beslist op de aanvraag om vergunning als bedoeld in
artikel 9 van deze verordening.
Binnen 6 weken na datum aanvraag indiening vergunning brengt de
monumentencommissie schriftelijk een gemotiveerd advies uit aan
het college. Indien de monumentencommissie niet binnen zes weken
heeft geadviseerd, neemt het college een besluit.
Het bevoegd gezag beslist binnen 8 weken na ontvangst van de
aanvraag.
Het bevoegd gezag kan de in het derde lid genoemde termijn van 8
weken met ten hoogste zes weken verlengen, mits zij de aanvrager
daarvan kennis geeft binnen de in het derde lid genoemde
termijn.
Het bevoegd gezag kan aan de vergunning voorschriften verbinden
betreffende de uitvoeringen de materiaaltoepassing.
12Weigeringsgrond monumentenzorgVoor zover de aanvraag betrekking heeft op een activiteit bedoeld in
artikel 9 lid 1 en 2 van deze verordening, kan de omgevingsvergunning
slechts worden verleend indien het belang van de monumentenzorg zich
daartegen niet verzet. Bij de beslissing op de aanvraag houdt het
bevoegd gezag rekening met het gebruik van het monument13Intrekken van de vergunning1.Het bevoegd gezag kan de vergunning intrekken indien:
blijkt dat de vergunning ten gevolge van een onjuiste of
onvolledige opgave is verleend;
blijkt dat de vergunninghouder de voorschriften bedoeld in
artikel 9 niet naleeft;
de omstandigheden aan de kant van de vergunninghouder zich
zodanig hebben gewijzigd, dat het belang van het monument
zwaarder dient te wegen;
binnen 26 weken na het onherroepelijk worden van de
vergunning geen begin met de werkzaamheden is gemaakt;
tussen het begin en het einde van de werkzaamheden deze
werkzaamheden langer dan een aaneengesloten periode van 26
weken stilliggen.
4.RIJKSMONUMENTEN14Vergunning voor wijziging van een beschermd rijksmonument1.Het college zendt een afschrift van de ontvankelijke aanvraag om
vergunning voor een beschermd rijksmonument aan de
monumentencommissie.2.De monumentencommissie adviseert schriftelijk over de aanvraag
binnen 6 weken na indiending aanvraag monumentenvergunning. Indien
de monumentencommissie niet binnen 8 weken gemotiveerd heeft
geadviseerd, wordt het advies van het college gevolgd.3.Het college kan voorschrijven dat de aanvrager van een vergunning
als bedoeld in het tweede lid nader onderzoek moet verrichten, zoals
een bouwhistorisch onderzoek.4.Het college is verplicht de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
om advies te vragen wanneer de monumentale waarden van een
rijksmonument in het geding zijn. Het gaat om de volgende
ingrepen:
(gedeeltelijke) afbraak;
ingrijpende wijzigingen vergelijkbaar met gedeeltelijke
afbraak;
reconstructie;
herbestemming: het wijzigen van de functie.
5.In de gevallen, bedoeld in het vierde lid, adviseert de Rijksdienst
voor het Cultureel Erfgoed schriftelijk over de aanvraag binnen twee
maanden na de datum van verzending van het afschrift. Indien
gedeputeerde staten advies uitbrengen, gebeurt dat schriftelijk
binnen twee maanden na de datum van verzending van het
afschrift.5INSTANDHOUDING VAN ARCHEOLOGISCHE VERWACHTINGSGEBIEDEN15Instandhoudingbepaling1.Het is verboden om in een archeologisch verwachtingsgebied zoals
aangegeven op de gemeentelijke archeologische beleidskaart, bedoeld
in artikel 1, lid e en f van deze verordening, de bodem te
verstoren.2.Het verbod in lid 1 is niet van toepassing indien:
het een verstoring betreft op de tot ΄Waarde -
Archeologische΄ aangewezen gronden die nader aangeduid zijn
als archeologische verwachtingswaarden ΄hoog΄,΄ middelhoog΄
en ΄AMK - terreinen΄ en ter plaatse van archeologische
vindplaatsen dient een archeologisch vooronderzoek
uitgevoerd te worden als een bodemingreep dieper dan 30 cm
beneden maaiveld plaats vindt en:
de grens van het plangebied binnen 50 meter van een
archeologische vindplaats is gelegen, of;
het plangebied groter is dan 100 m² en is gelegen
binnen een historische kern;
in AMK- terreinen het plangebied groter is dan 0 m²,
of;
voor overige gebieden het plangebied groter is dan
2500 m ² tenzij een vindtplaats binnen 50 meter van
de grens van het plangebied is gelegen.
in het geldende bestemmingsplan bepalingen zijn opgenomen
omtrent archeologische monumentenzorg.
in een ontheffing of projectbesluit in de zin van de Wet
ruimtelijke ordening regels zijn opgenomen omtrent
archeologische monumentenzorg;
het college nadere regels stelt met betrekking tot de
uitvoering van werkzaamheden die leiden tot een verstoring
van een archeologisch verwachtingsgebied als aangegeven op
gemeentelijke archeologische beleidskaart;
een rapport is overlegd waarin de archeologische waarde van
het te verstoren terrein naar het oordeel van het college in
voldoende mate is vastgesteld en waaruit blijkt dat:
het behoud van de archeologische waarden in
voldoende mate kan worden geborgd, of;
de archeologische waarden door de verstoring niet
onevenredig worden geschaad, of;
in het geheel geen archeologische waarden aanwezig
zijn.
16Opgravingen en begeleiding1.Indien onderzoek wordt uitgevoerd in het kader van het doen van
opgravingen in de zin van artikel 1 sub h Monumentenwet 1988, dient,
onverminderd de overige bepalingen van deze wet:
het college een programma van eisen vast te stellen als
bedoeld in artikel 1 onder j, waarbij nadere regels worden
gesteld ten aanzien van het onderzoek;
de verstoorder, voorafgaande aan het onderzoek, een plan van
aanpak als bedoeld in artikel 1 onder i van deze verordening
ter goedkeuring aan het bevoegd gezag te overleggen.
2.In de nadere regels neemt het college bepalingen op met betrekking
tot het toezicht op de feitelijke uitvoering van het plan van
aanpak. Tijdens het onderzoek dienen aanwijzingen van het college in
acht te worden genomen.3.Om te kunnen beoordelen of het plan van aanpak aan het programma van
eisen en eventuele nadere regels voldoet, vraagt het bevoegd gezag
advies aan een deskundige, zoals omschreven in de wet op de
Archeologische monumentenzorg.6OVERIGE BEPALINGEN17StrafbepalingDegene, die handelt in strijd met het derde lid van artikel 9 en artikel
15 met uitzondering van het bepaalde in het tweede lid, onder evan deze
verordening, wordt gestraft met een geldboete van de tweede categorie of
een hechtenis van ten hoogste drie maanden.18Toezichthouders1.Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
deze verordening zijn belast de inspecteurs bouw- en
woningtoezicht.2.Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening belast de bij besluit van het college dan
wel de burgemeester aan te wijzen personen.7SLOTBEPALINGEN19Intrekken oude regelingDe Monumentenverordening Gemeente Gulpen-Wittem 2008 wordt
ingetrokken.20Overgangsrecht1.De op grond van de onder artikel 22 van deze verordening ingetrokken
Monumentenverordening Gemeente Gulpen - Wittem 2008 aangewezen en
geregistreerde gemeentelijke monumenten, worden geacht aangewezen en
geregistreerd te zijn in overeenstemming met de bepalingen van deze
verordening.2.Aanvragen om vergunning die zijn ingediend vóór de inwerkingtreding
van deze verordening worden afgehandeld met inachtneming van de in
artikel 22 ingetrokken verordening.21Inwerkingtreding
De Erfgoedverordening treedt in werking op de eerste dag na
bekendmaking in Heuvelland Aktueel.
22CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als Erfgoedverordening 2010 Gemeente
Gulpen-Wittem.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van De voorzitter,De griffier,Aldus besloten door de raad der gemeente Gulpen-Wittem van 14 oktober
2010de griffier, mevr. F.G.J.M. van der Walle de voorzitter, drs. A.R.B. van den TilllaarARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGERFGOEDVERORDENING GULPEN-WITTEM 2010A. Algemene toelichtingGelet op het project Deregulering VNG-modelverordeningen en de verplichtingen
die voortvloeien uit de Wet op de archeologische monumentenzorg van september
2007, alsmede de feitelijke samenhang tussen monumenten en archeologie, is de
model Erfgoedverordening in 2008 aangevuld met een archeologisch deel en heeft
een vereenvoudiging van de model Erfgoedverordening in het kader van
deregulering plaatsgevonden. De huidige wijziging van de model
Erfgoedverordening houdt verband met de inwerkingtreding van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Wabo), de Invoeringswet algemene
bepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Invoeringswet Wabo), het Besluit
omgevingsrecht (hierna te noemen: Bor) en de Regeling omgevingsrecht (hierna te
noemen: Mor).Wet algemene bepalingen omgevingsrechtDe Wabo regelt de omgevingsvergunning die in de plaats komt van een reeks
vergunningen, ontheffingen of toestemmingen voor het realiseren van een fysiek
project. De meest bekende daarvan zijn:
de bouwvergunning;
de aanlegvergunning;
de sloopvergunning;
de monumentenvergunning;
de milieuvergunning;
de kapvergunning.
De Wabo beoogt tegemoet te komen aan het belang van een snelle dienstverlening.
Het bevorderen van de tijdige besluitvorming vormt hiervan een onderdeel.Eén aanvraag; één bevoegd gezag; één loketDe centrale gedachte bij de ontwikkeling van de Wabo is de “één loket gedachte”.
Dit houdt in dat de aanvrager vanaf een nader te bepalen moment in 2010 één
omgevingsvergunning hoeft aan te vragen voor zijn project. De aanvrager geeft
aan op welke activiteiten (bouw, aanleg, sloop enz.) zijn aanvraag betrekking
heeft. Voor de erfgoedverordening betekent dit dat bijvoorbeeld de
omgevingsvergunning voor het bouwen en de omgevingsvergunning voor monumenten in
één verzoek worden aangevraagd. De omgevingsvergunning wordt vervolgens door één bevoegd gezag beoordeeld en
doorloopt één procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Bevoegd gezagHet bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van burgemeester en
wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal worden verricht.
Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is
tevens belast met de bestuursrechtelijke handhaving. In het Bor worden een aantal uitzonderingen op deze hoofdregel gemaakt. Een
minister dan wel het college van gedeputeerde staten wordt in deze gevallen als
het bevoegde gezag aangewezen. Deze gevallen zijn aangewezen in artikel 3.3 van
de Wabo. Gedeputeerde staten van de provincie is bevoegd gezag indien het gaat
om de meer complexere categorieën inrichtingen. Deze zijn specifiek in bijlage I
van het Bor omschreven. Toestemmingsstelsels Er bestaan verschillende methoden om de toestemmingstelsels (=vergunning en
ontheffing) te integreren in de omgevingsvergunning. De toestemmingstelsels die
altijd zien op plaatsgebonden activiteiten zijn volledig in de Wabo
geïntegreerd; de bestaande toestemmingstelsels in de betreffende wetten of
verordeningen vervallen. Het gaat om een procedurele integratie van de
verschillende toestemmingstelsels. De inhoudelijke beoordeling vindt
gecoördineerd plaats. Dit betekent dat de verschillende toetsingskaders niet
zijn geïntegreerd. Het toetsingskader van de Wabo bestaat derhalve uit een
optelling van de afzonderlijke toetsingskaders. Deze verschillende
toetsingskaders wegen allen even zwaar. De procedureIn de Wabo is onderscheid gemaakt tussen de reguliere voorbereidingsprocedure en
de uitgebreide voorbereidingsprocedure. Slechts op een enkel punt is voor deze
beide procedures afgeweken van de reguliere- en de uitgebreide openbare
voorbereidingsprocedure van de Awb. Wanneer voor een project meerdere toestemmingen uit de Wabo nodig zijn wordt
door de aanvrager één aanvraag voor een omgevingsvergunning ingediend. De
aanvrager kan er echter ook voor kiezen zijn project op te delen in
deelprojecten en voor elk van die deelprojecten een afzonderlijke
omgevingsvergunning aan te vragen. Het moet gaan om een onderdeel van het
project dat fysiek te scheiden is van de andere onderdelen van het totale
project. Ook wel de zogenaamde “onlosmakelijke verbondenheid”. Het criterium van
de onlosmakelijkheid is neergelegd in artikel 2.7 Wabo. Van
onlosmakelijke samenhang is sprake als de activiteiten zien op dezelfde
handeling. Het gaat dan om een activiteit die tegelijkertijd ook aangemerkt moet
worden als een andere activiteit als omschreven in de artikelen 2.1 en 2.2. van
de Wabo. Deze activiteiten overlappen elkaar en zijn niet te scheiden. Zij
vormen een en dezelfde handeling die binnen twee of meer
activiteitenomschrijvingen vallen. Vanwege de overlap in de
activiteitenomschrijvingen is het in deze gevallen niet mogelijk om de handeling
op te knippen in deelvergunningen.Een omgevingsvergunning voor een deelproject geeft de bevoegdheid het
deelproject ook daadwerkelijk al uit te voeren. Hieraan bestaat bijvoorbeeld
behoefte bij een project waarbij voor de nieuwbouw van woningen grond bouwrijp
gemaakt moet worden en/of enkele oude opstallen gesloopt moeten worden wat door
verschillende partijen wordt uitgevoerd. De omgevingsvergunning voor het
bouwrijp maken en/of het slopen van opstallen kan aangevraagd worden en de
werkzaamheden kunnen na het verlenen van dit gedeelte van de omgevingsvergunning
ook starten. Vervolgens kan een omgevingsvergunning voor de bouw van de woningen
worden aangevraagd. Het gaat om verschillende besluiten waartegen een
afzonderlijke rechtsbeschermingsprocedure open staat. Daarnaast heeft de aanvrager de mogelijkheid om een gefaseerde
omgevingsbeschikking aan te vragen. Hij bepaalt zelf welke activiteit wordt
gefaseerd. De beoordeling in de eerste fase is erop gericht te onderzoeken of
één van de door de aanvrager voorgenomen activiteiten, bijvoorbeeld het
oprichten en inwerking hebben van een inrichting, kan worden verricht en dus een
gerede kans heeft om een omgevingsvergunning te krijgen. Het betreft een
volledige toetsing. Tenuitvoerlegging van een omgevingsvergunning is pas
mogelijk nadat ook een omgevingsbeschikking tweede fase is verleend en een
volledige vergunning is verkregen. De tweede fase omgevingsbeschikking bevat de
noodzakelijke toestemmingen die niet in een eerste fase zijn vergund. Door
aanvraag van een omgevingsbeschikking eerste fase kan een financieel risico voor
de aanvrager worden beperkt. Hij hoeft in dit geval nog niet aan alle
indieningsvereisten te voldoen. Het rechtsgevolg van een eerste fase-beschikking
is dat bij de beoordeling van de gedetailleerde aanvraag voor de overige
activiteiten (de tweede fase-aanvraag) niet meer getoetst wordt aan de criteria
van de eerste fase. De eerste fase-beschikking kan door het bevoegd gezag worden
ingetrokken, indien niet binnen twee jaar nadat deze beschikking is genomen een
aanvraag voor een tweede fase-beschikking is ingediend. Beide beschikkingen
treden tezamen in werking. Tegen beide beschikkingen staat rechtsbescherming op
grond van de Awb open. Informatie over de omgevingsvergunningEr is een kennisplein omgevingsvergunning: http://omgevingsvergunning.vrom.nl.
hierop vindt u tal van brochures over de omgevingsvergunning. Als u nog geen
beeld hebt van wat er allemaal verandert, geven wij u in overweging de volgende
informatie te lezen:
Infoblad De omgevingsvergunning (september 2008);
Handreiking Afstemming omgevingsvergunning: -afstemmen op; afstemmen met
– (augustus 2008; een online product).
De Wabo en de ErfgoedverordeningDe monumentenvergunning uit de model-erfgoedverordening integreert volledig in
de omgevingsvergunning, omdat het om plaatsgebonden activiteiten gaat. Daarom is
in artikel 2.2 van de Wabo bepaald dat het verboden is zonder een
omgevingsvergunning een krachtens een verordening aangewezen monument te slopen,
te verstoren, te verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen of te herstellen, te
gebruiken of te laten gebruiken op een wijze waarop het wordt ontsierd of in
gevaar wordt gebracht. Een extra overweging voor het volledig integreren van de
monumentenvergunning in de omgevingsvergunning is dat de verlening van de
monumentenvergunning in de praktijk vaak samenliep met de verlening van de
bouwvergunning of de aanlegvergunning. Er is voor gekozen om de
instandhoudingsvergunning van archeologische terreinen op grond van artikel 2.2,
tweede lid, Wabo aan te haken bij de omgevingsvergunning (facultatieve
integratie). Zolang gemeentelijke bestemmingsplannen nog niet ‘Malta-proof’
zijn, kan op deze wijze in de omgevingsvergunning bescherming aan archeologische
waarden in de bodem worden geboden bij de realisatie van een fysiek project. De model-erfgoedverordening bevat de mogelijkheid om nadere regels te stellen.
De Wabo ziet op vergunningen en ontheffingen en niet op nadere regels. Het
college blijft hiervoor het bevoegd gezag. Het inhoudelijke toetsingskader van de omgevingsvergunning inzake de
gemeentelijke monumenten is in de verordening bepaald. Voor het overige is bij het opstellen van deze modelverordening rekening
gehouden met de 'Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving'. Ook in dit nieuwe
model zijn de bepalingen van de Monumentenwet 1988 en de daarin gekozen
systematiek als uitgangspunt genomen. In de verordening zijn geen bepalingen
opgenomen met betrekking tot de gemeentelijke beschermde stads- en
dorpsgezichten, ondanks dat hiervan in de gemeentelijke praktijk wel gebruik
wordt gemaakt. In een voorgaand dereguleringstraject zijn deze artikelen
gesneuveld, aangezien het instrument hoge administratieve lasten bij burgers
genereert. In het verlengde van het dereguleringsproject in 2007 is er thans
voor gekozen om deze bepalingen daarom niet opnieuw in de modelverordening op te
nemen. Het staat gemeenten uiteraard vrij om het VNG-model op dit en op andere
onderdelen zelf aan te vullen.HOOFDSTUK 1. ALGEMEENArtikel 1 BegripsbepalingenSub aBij de omschrijving van het begrip 'gemeentelijk monument' is, met uitzondering
van de 50- jaar grens, aansluiting gezocht bij de omschrijving van een monument
in de Monumentenwet 1988. De cultuurhistorische waarde is volgens de Memorie van
Toelichting de aan een bouwwerk of gebied toegekende waarde, gekenmerkt door het
beeld dat is ontstaan en het gebruik dat de mens in de loop van de geschiedenis
van dat bouwwerk of dat gebied heeft gemaakt. Dit is een dermate ruime
omschrijving dat het ook betrekking kan hebben op zaken en gebieden met een
geschiedkundige, archeologische en of bouwhistorische waarde.Het begrip ‘terreinen’, als bedoeld in sub 2 van artikel 1, dient ruim te worden
uitgelegd. Hoofdzakelijk betreft het locaties waar archeologische waarden in de
bodem (kunnen) zitten, maar daarnaast kan het bijvoorbeeld ook gaan om parken,
tuinen en een perceel met een of meer bomen. Het is niet vereist dat op het
terrein ook een bouwkundig monument voorkomt teneinde over een gemeentelijk
monument te kunnen spreken. Een 'zaak' is immers een veel ruimer begrip.Omdat de 50-jaargrens voor rijksmonumenten niet voor gemeentelijke monumenten is
overgenomen, biedt de verordening ook de mogelijkheid om monumenten die (nog)
niet op de rijksmonumentenlijst kunnen worden geplaatst omdat ze ‘te jong zijn’,
reeds op de gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen.Sub bDit betreft de lijst waarop de gemeente de overeenkomstig de verordening
aangewezen monumenten registreert. Het plaatsen op de monumentenlijst heeft geen
rechtsgevolg. Het betreft slechts een administratieve handeling. Voorafgaand aan
de plaatsing op de lijst is het de aanwijzing tot gemeentelijk monument die
rechtsgevolg beoogt. Het is inzichtelijker om de aanwijzing en de plaatsing op
de lijst uit elkaar te trekken. Zie ook de toelichting op artikel 2, lid 1, en
artikel 6.Sub cHet is nodig om een begripsomschrijving van een 'beschermd rijksmonument' in de
gemeentelijke monumentenverordening op te nemen. Deze verordening is namelijk
een voorwaarde voor het verkrijgen door het college van de bevoegdheid om
vergunningen voor de wijziging en sloop van rijksmonumenten te verlenen. Op de
vergunningverlening voor rijksmonumenten zijn met name de artikelen 11 tot en
met 21 van de Monumentenwet 1988 van toepassing.Sub dSinds de komst van de Wet dualisering in 2002 kan elk bevoegd orgaan in de
gemeente (raad, college en burgemeester) zelf zijn commissies instellen. De
monumentencommissie is een commissie die adviseert aan het college. Normaal
gesproken zou het dan ook het college zelf zijn, die deze commissie instelt op
grond van artikel 84 Gemeentewet. In de monumentenverordening wordt echter door
de raad bepaald dat een monumentencommissie advies moet uitbrengen aan het
college. Dit vloeit voort uit de Monumentenwet. In artikel 15 van deze wet is
bepaald dat de gemeente in een verordening de inschakeling van een commissie
moet regelen die adviseert aan het college overaanvragen van vergunningen als bedoeld in artikel 11 van de Monumentenwet. De
wetgever geeft hier dus aan dat het college in dit geval geen keuzevrijheid
heeft ten aanzien van het instellen van een commissie. Het instellen van de
monumentencommissie door het college moet middels een apart collegebesluit. De
taken van de monumentencommissie strekken zich uit over de erfgoedverordening en
de Monumentenwet 1988. Door de monumentencommissie in deze begripsomschrijving
bevoegd te verklaren over de toepassing van de Monumentenwet 1988 te adviseren
aan het college, is voldaan aan het vereiste genoemd in artikel 15 lid 1 van de
Monumentenwet 1988. Mocht een gemeente niet over een monumentenbeleid
beschikken, dan moet dit niet in de bepaling opgenomen worden. Overigens kan de
monumentencommissie worden gecombineerd met een welstandscommissie of een
commissie ruimtelijke kwaliteit.Sub eDe gemeentelijke archeologische beleidskaart biedt een praktische oplossing in
het geval dat nog geen Malta-proof bestemmingsplan is vastgesteld. In dat geval
kunnen gebieden op een dergelijke beleidsadvieskaart worden opgenomen, indien
blijkt dat daar op grond van gemeentelijk historisch onderzoek mogelijk
archeologische sporen in de bodem kunnen worden aangetroffen.HOOFDSTUK 2. AANWIJZING GEMEENTELIJKE MONUMENTENArtikel 2 De aanwijzing tot gemeentelijk monumentLid 1De aanwijzing tot gemeentelijk monument en het plaatsen op de monumentenlijst
zijn twee zaken met verschillend rechtsgevolg. De aanwijzing heeft rechtsgevolg,
het daarna registreren op de gemeentelijke monumentenlijst is slechts een
administratieve handeling. Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire
bevoegdheid van het college. De aanwijzing geeft geen recht op schadevergoeding.
De aanwijzing verandert immers over het algemeen niets aan het bestaande gebruik
van het monument.Lid 2Het college moet het advies inwinnen van de monumentencommissie als bedoeld
onder artikel 1, sub d. De verordening bindt het advies niet aan bepaalde
voorschriften over vorm en inhoud. Een regeling die de taak en werkwijze van de
monumentencommissie bepaalt, is daarvoor de aangewezen plaats.In de verordening is geen bepaling opgenomen dat, voordat het college over een
aanwijzing een besluit neemt, de aanvrager en andere belanghebbenden worden
gehoord. Dit is namelijk al geregeld in (de artikelen 4:8 en 4:9 van) de
Algemene wet bestuursrecht (Awb).Lid 3Dit lid is nodig ondanks het bepaalde in artikel 4:8 Awb dat belanghebbenden
zienswijzen naar voren kunnen brengen. Overleg is immers meer dan het naar voren
kunnen brengen van zienswijzen.Lid 4Monumenten die op grond van een aanwijzing door het Rijk of provincie reeds op
een monumentenlijst zijn geplaatst, komen niet voor aanwijzing als gemeentelijk
monument in aanmerking.Artikel 3 VoorbeschermingDit artikel regelt de voorbescherming voor toekomstige gemeentelijke monumenten
zoals die ook voor rijksmonumenten geldt. Dat betekent dat in de periode van
kennisgeving van het voornemen van het college om een monument op de
gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen tot het daadwerkelijke
aanwijzingsbesluit (dit kan ook een afwijzing zijn), de artikelen 9 tot en met
11 van deze verordening van toepassing zijn. Dat betekent onder andere dat een
monument tijdens de aanwijzingsprocedure tot beschermd gemeentelijk monument
niet mag worden afgebroken, gewijzigd, verplaatst (etc.) zonder een
gemeentelijke monumentenvergunning of anders dan de bij nadere regels opgestelde
wijze. Het inroepen van de voorbescherming van een object is een
publiekrechtelijke beperking eneen beperkingenbesluit in de zin de van artikel 1, onder a, sub 1 juncto artikel
1, onder b, sub 5 van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen
onroerende zaken. Daarmee is ook onder andere artikel 13 van deze wet van
toepassing voor wat betreft de aansprakelijkheid van gemeenten voor geleden
schade.Artikel 4 Termijnen advies en aanwijzingsbesluitIn dit artikel worden de termijnen genoemd waarbinnen de monumentencommissie
moet adviseren (lid 1) en het college een beslissing moet nemen (lid 2). Door de
besluitvorming aan een termijn te binden, weten alle belanghebbenden waar ze aan
toe zijn. In het kader van de vermindering van administratieve lasten dient goed
nagedacht te worden over de specifieke invulling met betrekking tot de duur van
de termijnen. Over het algemeen geldt: hoe korter de termijnen zijn, des te
minder zijn de administratieve lasten voor de burger.Artikel 5 Mededeling aanwijzingsbesluitDe ontvangst van de mededeling van het college is voor alle aan het monumentale
object verbonden zakelijk gerechtigden van essentieel belang. De kenbaarheid van
de aanwijzing tot monumentaal object is ook te herleiden tot artikel 1, onder a,
sub 1 juncto artikel 1, onder b, sub 6 van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke
beperkingen onroerende zaken. Daarmee zijn de voorschriften uit deze wet ook van
toepassing op een aanwijzingsbesluit als bedoeld in artikel 2 van deze
verordening.Dit artikel regelt overigens niet specifiek dat de aanwijzing wordt
bekendgemaakt aan de eigenaar en de aanvrager, omdat de Awb dat al bepaalt
(afdeling 3.6). Indien artikel 4:8 Awb is toegepast (horen van geadresseerde en
derdebelanghebbenden) dan dienen de betrokkenen op grond van het bepaalde in
artikel 3:43 Awb eveneens een mededeling te ontvangen.Artikel 6 Registratie op de gemeentelijke monumentenlijstDe registratie van de aanwijzing is een administratieve handeling (en geen
besluit). De bedoeling van de bij te houden monumentenlijst is om een ieder snel
inzicht te geven in welke zaken als gemeentelijk monument zijn aangewezen en de
redengeving daartoe. Wat betreft dit laatste aspect zij tevens verwezen naar de
toelichting bij artikel 2, eerste lid (aanwijzing).Artikel 7 Wijziging van de aanwijzingOp grond van dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke
monumenten te wijzigen (lid 1). Hiervoor geldt dezelfde voorbereidingsprocedure
als voor de aanwijzing zelf (lid 2), tenzij de wijziging van ondergeschikte
betekenis is (lid 3). Wijzigingen van de aanwijzing worden doorgevoerd op de
gemeentelijke monumentenlijst (lid 4).Artikel 8 Intrekken van de aanwijzingDit artikel geeft de mogelijkheid om de aanwijzing van gemeentelijke monumenten
in te trekken (lid 1). Voor intrekking van de aanwijzing is het advies van de
monumentencommissie nodig, tenzij sprake is van spoedeisende gevallen (lid 2).
Monumenten op de gemeentelijke monumentenlijst waarvan de aanwijzing is
ingetrokken (omdat ze zijn gesloopt of anderszins volledig teloor gegaan),
worden door het college van de monumentenlijst gehaald. Naast de registratie
regelt lid 3 dat monumenten niet dubbel aangewezen en geregistreerd kunnen zijn
in het geval dat het object ook als rijks- of provinciaalmonument is aangewezen
en geregistreerd. In dat geval vervalt de gemeentelijke aanwijzing en
registratie als monument. Ook is het mogelijk dat de provinciale
monumentenverordening dit zelf regelt. Het kan zinvol zijn om voor een gebouw, waarvoor een aanvraag tot intrekking van
de aanwijzing loopt een (uitvoerige) bouwhistorische documentatie te eisen.
Enerzijds kan deze voor een goede afweging van de aanvraag dienen, anderzijds
wordt het gebouw voorafgaand aan de sloop voor de lokale geschiedenis
gedocumenteerd.HOOFDSTUK 3. INSTANDHOUDING VAN GEMEENTELIJKE MONUMENTENArtikel 9 InstandhoudingbepalingDe verbodsbepaling in het eerste lid van artikel 9 vertoont gelijkenis met
artikel 11 lid 1 van de Monumentenwet 1988. De artikelen 11 tot en met 21 van de
Wet juncto artikel 13 van dezeverordening regelen de vergunningverlening voor de wijziging van rijksmonumenten
door het college. In dit artikel gaat het derhalve alleen over gemeentelijke
monumenten.Ten aanzien van de vergunningaanvraag voor gemeentelijke monumenten is van
belang dat het verkrijgen van gegevens en ontbrekende gegevens geregeld is in de
Awb (artikel 4:2 respectievelijk 4:5 en 4:15). In een aanvraagformulier voor de
vergunning kan de gemeente aangeven welke gegevens zijn vereist. In dat kader
kan ook het overleggen van een rapportage met betrekking tot een bouwhistorisch
of archeologisch onderzoek als vereiste bij de vergunningaanvraag worden
opgenomen. Hierbij moet wel sprake zijn van evenredigheid wat betreft de omvang
van de wijziging van het monument in relatie tot de omvang van het onderzoek en
de daaraan verbonden kosten.Artikel 10 De schriftelijke aanvraagEen aanvraag voor een omgevingsvergunning kan op grond van het Bor zowel
digitaal als op papier worden ingediend. Een burger heeft de keuze tussen het
digitaal dan we schriftelijk aanvragen van de omgevingsvergunning. Voor
ondernemingen en personen met een zelfstandig beroep geldt in beginsel geen
keuzevrijheid, zij kunnen uitsluitend een aanvraag langs digitale weg indienen.
aangezien een aantal, met name kleinere, bedrijven nog niet over de benodigde
voorzieningen beschikken om een aanvraag digitaal in te dienen is in overleg met
diverse brancheorganisaties besloten om de verplichting na verloop van twee
jaren in werking te laten treden. Het Bor bepaalt dat in het kader van de vermindering van de administratieve
lasten voor burgers en bedrijven het bevoegd gezag bij een schriftelijke
aanvraag maar maximaal 4 exemplaren van de aanvraag en de daarbij behorende
bescheiden mag opvragen. In bepaalde gevallen kan op grond van het derde lid van
artikel 4.2 Bor hiervan worden afgeweken. Er moet dan sprake zijn van twee of
meer adviezen of verklaringen van geen bedenkingen.Artikel 11 Termijnen advies en vergunningverleningWelke gegevens moeten worden ingediend bij de aanvraag zijn aangegeven op het
modelaanvraagformulier. Zoals reeds eerder gesteld is de Awb (in dit geval de
artikelen 4:2, 4:5 en 4:15) van toepassing. Eén van de in te dienen zaken kan
betrekking hebben op de uitkomsten van uitgevoerd bouwhistorisch onderzoek naar
de geschiedenis en de kwaliteiten van het beschermd monument. Als het college de
aanvraag in behandeling neemt moet zij advies vragen aan de Monumentencommissie.
De redactie van het derde lid heeft tot gevolg dat wanneer het advies van de
commissie niet op tijd is, het college de keuze heeft tussen een beslissing
nemen zonder advies of het te laat uitgebrachte advies toch meenemen in de
beslissing.Als het college geen tijdige beslissing neemt wordt de vergunning geacht te zijn
verleend.Deze bepaling sluit niet aan bij de Awb, maar wel bij de Monumenten- en
Woningwet en de Wetalgemene bepalingen omgevingsrecht.Artikel 12 Weigeringsgrond monumentenzorgIn de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht wordt het begrip beschermd
monumentgebruikt, maar dat betekent daar alleen rijksmonument. (zie art. 1.1 lid
1 Wet algemene bepalingen omgevingsrecht ) In artikel 2.2 worden echter ook de
gemeentelijke en provinciale monumenten onder de omgevingsvergunning gebracht,
waarmee ze overigens nog geen ‘beschermd monument’ in de zin van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht zijn. Om de gemeentelijke monumenten in deze
verordening te beschermden is dit artikel opgenomen en kan de
omgevingsvergunning slechts wordenverleend indien het belang van de monumentenzorg zich daartegen niet
verzet.Artikel 13 Intrekken van de vergunningDit artikel bevat de mogelijke gronden om een vergunning in te trekken. De
bepaling onder c heeft de volgende achtergrond: als de omstandigheden bij de
vergunninghouder ten aanzien van het monument wijzigen, dan zou het zo kunnen
zijn dat als er een nieuwe belangenafweging zou plaatsvinden, de belangen van
het monument behoren voor te gaan. In dat geval moet het college mogelijkheden
hebben om de vergunning in te trekken.HOOFDSTUK 4. RIJKSMONUMENTENArtikel 14 Vergunning voor beschermd rijksmonumentLid 1De procedure voor de afgifte door het college van de vergunning voor
rijksmonumenten staat in hoofdstuk 2 paragraaf 2 van de Monumentenwet 1988 en
afdeling 3.4 van de Awb.De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (hierna: RCE) en, buiten de bebouwde
kom, ookGedeputeerde Staten (hierna: GS) moeten binnen twee maanden na verzending van
deadviesaanvraag adviseren (Monumentenwet 1988, artikel 16.2). Het definitieve
besluit moetbinnen vier maanden na ontvangst van het laatste van de adviezen van RCE en GS
plaatsvinden (Monumentenwet 1988, artikel 16.3). Op het definitieve besluit kan
nog slechts door een beperkt groep van belanghebbende beroep worden ingesteld
(zie de toelichting bij artikel 11).Overigens blijken provincies in de praktijk hieraan op verschillende wijzen
invulling te geven.De beperking adviesplicht van de Rijksdienst is ingaande 2009 op bovenstaande
van invloed.Daarom is de verplichte advisering in de ‘Wijziging van de Monumentenwet 1988 in
verbandmet onder meer beperking van de ministeriële adviesplicht bij aanvragen om
eenmonumentenvergunning’ los gelaten. Alleen wanneer er sprake is van
reconstructie, sloop enherbestemming van een rijksmonument is de adviesplicht van toepassing. Ter
compensatievan het wegvallen van het advies van de rijksdienst zullen alle gemeenten
ingaande 2009een monumentencommissie moeten hebben aangesteld, die onafhankelijk en deskundig
is.Het overgangsartikel 64 in de Monumentenwet, waarin de rijksdienst bij
afwezigheid van eenmonumentencommissie in diens advisering trad, wordt ingetrokken. Indien het
monumentbuiten de bebouwde kom ligt, is het college van B&W verplicht om een
afschrift van de aanvraag aan GS te zenden. GS kunnen de adviesbevoegdheid
vervolgens naar eigen inzicht invullen en al dan niet tot advisering overgaan,
waarvoor men twee maanden de tijd heeft. Het is gewenst dat GS reeds op voorhand
kenbaar maakt in welke gevallen zij niet adviseren, zodat de beoogde tijdswinst
ook daadwerkelijk kan worden gehaald.HOOFDSTUK 5. INSTANDHOUDING VAN ARCHEOLOGISCHE
VERWACHTINGSGEBIEDENArtikel 15 InstandhoudingbepalingDe Wet op de Archeologische Monumentenzorg van 1 september
2007 verplicht de raadom, bij de vaststelling van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 10 van de
Wetruimtelijke ordening, rekening te houden met de in de grond aanwezige dan wel
teverwachten monumenten. Het uitgangspunt van deze wet (voortvloeiend uit het
Verdragvan Malta) en daarmee ook van deze verordening, is daarom primair dat in
hetbestemmingsplan, door middel van een gemeentelijke archeologische waardekaart,
wordtvastgelegd waar zich archeologische waarden in de bodem kunnen bevinden. Dit
artikelvoorziet in de behoefte aan een overgangsperiode tot het moment dat eenbestemmingplan ´Malta-proof´ is.Lid 1 Tot het moment dat een ´Malta-proof´-bestemmingsplan kan worden vastgesteld,
biedtdeze verordening bij wijze van artikel 14 de nodige bescherming aan
archeologischewaarden in de bodem. Het eerste lid van artikel 14 biedt bescherming door het
opgenomenverbod om de bodem te verstoren.Lid 2 Onderdeel a ziet op de situatie dat het bestemmingsplan wel up-to-date is als
bedoeldin de inleidende toelichting bij dit artikel. In dat geval biedt het
bestemmingplan, aan dehand van een bijbehorende archeologische beleidskaart, voldoende bescherming aan
de inde bodem aanwezige of te verwachten archeologische waarden.In onderdeel b worden een aantal ontheffingsmogelijkheden genoemd uit de Wet
ruimtelijke ordening. Dergelijke besluiten kunnen tot stand komen doordat bij de
aanvraag tot ontheffing regels kunnenworden opgenomen met betrekking tot archeologische waarden in het gebied
waarvoor devrijstelling wordt aangevraagd. Aan de aanvraag kan dan de voorwaarde worden
verbonden dat een rapportage wordt overlegd waarin de archeologische waarden van
het te verstoren terrein in voldoende mate is vastgesteld. Een dergelijke
uitzondering wordt.Feitelijk ook in onderdeel d gegeven, maar ziet dan ook op situaties buiten de
aanvraag van een vrijstelling. Dit rapport kan ook in de nadere regels onder d.
worden gevraagd en komt overeen met de mogelijkheid in artikel 39, lid 2, van de
Monumentenwet in geval van een bestemmingsplan in de geest van het Verdrag van
Malta.Als laatste wordt in het rijtje het onderdeel d toegelicht. Op grond van dit
artikel kan het college nadere regels stellen wat betreft de eisen aan de
uitvoering van de bodemverstorende werkzaamheden in een archeologische monument
of verwachtingsgebied. Vooruitlopend op een ´Malta-proof’ bestemmingsplan kunnen
deze nadere regels inhoudelijk aansluiten op de situatie dat (in een
bestemmingsplan waarin een archeologische paragraaf is opgenomen) de verstorende
werkzaamheden worden uitgevoerd aan de hand van een aanlegvergunning, waarin
vereisten omtrent de bescherming van archeologische waarden zijn opgenomen, een
en ander conform dehandreiking van de VNG ‘Verder met Valletta’.Artikel 16 Opgravingen en begeleidingHet college stelt een programma van eisen op waarmee de kaders worden gesteld
voor het ontwerp en de uitvoering van archeologisch onderzoek (lid 1, onder a).
Vervolgens wordt van de opgraver verwacht dat hij in een plan van aanpak
weergeeft hoe hij specifiek de gestelde kaders zoals omschreven in het programma
van eisen denkt te gaan invullen (lid 1, onder b). Op grond van de leden 2 en 3
kunnen vervolgens nadere regels worden gesteld met betrekking tot de feitelijke
uitvoering (en het toezicht daarop) en de beoordeling van het plan van
aanpak.HOOFDSTUK 6. OVERIGE BEPALINGENArtikel 17 StrafbepalingArtikel 154, lid 1, van de Gemeentewet laat een keuzemogelijkheid aan de raad om
op overtreding van verordeningen straf stellen, maar geen andere of zwaardere
dan hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht zijn de geldboetecategorieën opgenomen. De op te
leggen boete voor strafbare feiten in de eerste categorie is maximaal € 370,-
(januari 2008); in de tweede categorie maximaal € 3700,- (januari 2008). Het is
de gemeente niet toegestaan om een hogere geldboete op te nemen dan in genoemde
categorieën. In de Monumentenwet 1988 is handelen in strijd met artikel 11 (het
verbod om een monument zonder vergunning te wijzigen of af te breken) gekoppeld
aan een geldboete van de vijfde categorie € 74.000,- (januari 2008).Op gemeentelijk niveau is, gelet op de ernst van dit vergrijp, de hoogte van de
strafmaatvoor rijksmonumenten en de wens om enige preventieve werking te bereiken, de
keuze voorde geldboete van de tweede categorie of een hechtenis van drie maanden voor de
handliggend.Artikel 18 ToezichthoudersDe basis voor deze aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5, waarin
algemene regels worden gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van
algemeen geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften.
Toezichthouders worden in artikel 5:11 Awb omschreven als zijnde personen die
bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met het houden van toezicht
op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift,
zodat de aanwijzing van toezichthouders derhalve in de erfgoedverordening kan
plaatsvinden.In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd, wat inhoudt dat
een toezichthouder zijn bevoegdheid slechts mag uitoefenen voor zover dit
redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een
toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde gebruik maken van alle
bevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden toegekend.
Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling van zijn
taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van het
voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
'Plaatsen' is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
terreinen, maar ook gebouwen (nietwoningen).Nadrukkelijk zij hier vermeld dat het college op grond van artikel 19 niet zelf
opsporingsambtenaren aanwijst als bedoeld in artikel 141 Strafvordering. Dat kan
en hoeft het college ook niet te doen aangezien artikel 142 lid 1 sub c Wetboek
van Strafvordering regelt dat bij verordening aangewezen toezichthouders ook
opsporingsbevoegdheid toekomt. Deze buitengewone opsporingsambtenaren hebben in
de regel een opsporingsbevoegdheid voor een beperkt aantal strafbare
feiten.HOOFDSTUK 8. SLOTBEPALINGENArtikel 19 Intrekken oude regelingDit artikel regelt de intrekking van de oude monumentenverordening, zodat niet
twee verordeningen van kracht zijn die hetzelfde onderwerp regelen. Het
uitdrukkelijk intrekken van een oude regeling mag niet achterwege worden gelaten
met een beroep op het beginsel dat een vroegere regeling ter zijde wordt gesteld
door een latere regeling.Artikel 20 OvergangsrechtIn de praktijk blijkt het overgangsrecht vaak problemen te geven. Indien
bijvoorbeeld een regeling wordt ingetrokken, is het niet altijd duidelijk welke
gevolgen de intrekking moet hebben voor op die regeling gebaseerde
beschikkingen. Vanwege de rechtszekerheid en de eerbiediging van bestaande
rechten is daarom in deze verordening een overgangsbepaling opgenomen. De
bestaande rechten betreffen in dit geval de aanwijzing tot monument (artikel 2)
en de vergunningverlening (artikel 9).In het eerste lid worden de op grond van de oude verordening op de gemeentelijke
monumentenlijst voorkomende monumenten geacht te zijn aangewezen en
geregistreerd overeenkomstig deze nieuwe verordening. In het tweede lid is
geregeld dat aanvragen om vergunning voor gemeentelijke monumenten die zijn
ingediend vóór het van kracht worden van deze verordening, worden afgehandeld op
grond van de oude verordening.Artikel 21 InwerkingtredingDe Erfgoedverordening treedt in werking op de eerste dag na bekendmaking in
Heuvelland Aktueel. Artikel 22 CiteertitelDit artikel noemt de naam van de verordening. Gelet op het samenvoegen van de
oudemonumentenverordening en het nieuwe archeologische deel in de verordening, is
gekozenvoor de nieuwe en overkoepelende term ‘erfgoed’.