CVDR62827_5Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste wijzigingnlregelingUitgeest2017-10-10UitgeestUitgeestofficielebekendmakingen.nl 18-06-2015Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste wijzigingParticipatiewet art. 8a, lid 1IOAW art. 35IOAZ art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2015-05-28De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-06-192017-05-02gewijzigde regelingR2015.0024overigGeen.De Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 worden gelijktijdig ingetrokken met inwerkingtreding Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste wijziging de dag na publicatieMaatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste
wijzigingDe raad van de gemeente Uitgeest; gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 12 mei 2015 nr.
R2015.0024;gehoord de beraadslagingen in de commissie Samenlevingszaken d.d. 11 mei
2015;gelet op Art. 8 eerste lid, aanhef en onderdeel a en e van de
Participatiewet, art. 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en art. 35 Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen (IOAZ),\b e s l u i t:in te trekken de op 8 december 2014 vastgestelde “maatregelenverordening
Participatiewet. IOAW en IOAZ 2015”envast te stellen de “Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ
2015 na eerste wijziging” Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste
wijziging1.Algemene bepalingen1.BegrippenIn deze verordening wordt verstaan onder:
het college: college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Velsen;
wet: Participatiewet;
bijstandsnorm;1° toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5,
onderdeel c, van de wet, of2° grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) of artikel 5 van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) voor zover er
sprake is van een uitkering op grond van de IOAW of de
IOAZ;
uitkering: algemene bijstand op grond van de Participatiewet of
een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ;
bijzondere bijstand: bijzondere bijstand met toepassing van
artikel 12 van de wet;
belanghebbende: persoon die een uitkering aanvraagt of
ontvangt;
maatregel: verlagen van de bijstand als bedoeld in artikel 18,
tweede, vijfde en zesde lid van de wet, artikel 20 en artikel
38, twaalfde lid van de IOAW en artikel 20 en artikel 38,
twaalfde lid van de IOAZ;
geüniformeerde arbeidsverplichtingen: arbeidsverplichtingen als
bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet,
waarvoor bij schending een maatregel van 100 procent moet worden
opgelegd gedurende ten minste een maand en ten hoogste drie
maanden;
plan van aanpak: het plan van aanpak zoals gemeenschappelijke
regeling IJmond Werkt! dat hanteert. In dit plan staat het
traject naar werk;
voorziening: re-integratieondersteuning die direct verband houdt
met het verrichten van betaald werk;
benadelingsbedrag: netto-uitkering waarop eerder, langer of tot
een hoger bedrag een beroep wordt gedaan ten gevolge van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan.
2.Het besluit tot opleggen van een maatregelIn het besluit tot het opleggen van een maatregel wordt in ieder geval
vermeld:
de reden van de maatregel;
de duur van de maatregel;
het percentage of het bedrag waarmee de uitkering wordt
verlaagd; en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardmaatregel.
3.Horen van belanghebbende
Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt een belanghebbende
in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te
brengen.
Het horen van een belanghebbende kan achterwege blijven als:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien
geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben
voorgedaan;
het college het horen niet nodig acht voor het
vaststellen van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid; of
belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen
maken.
4.Afzien of matigen van een maatregel
Het college ziet af van een maatregel als:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan 12 maanden geleden heeft
plaatsgevonden.
Daarnaast kan het college afzien van een maatregel of deze
matigen als het daarvoor dringende redenen aanwezig acht als
bedoeld in artikel 18, tiende lid, van de wet. Het college maakt
hierin een afweging.
Indien het college afziet van een maatregel of deze matigt op
grond van dringende redenen, wordt een belanghebbende hiervan
schriftelijk op de hoogte gesteld.
5.Ingangsdatum en tijdvak van een maatregelEen maatregel wordt toegepast op de uitkering of op de bijzondere
bijstand die is verleend met toepassing van artikel 12 van de
Participatiewet over de kalendermaand volgend op de maand waarin het
besluit tot het opleggen van de maatregel aan een belanghebbende is
bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor de
belanghebbende geldende bijstandsnorm.6.Berekeningsgrondslag
Een maatregel wordt berekend over de bijstandsnorm.
In afwijking van het eerste lid kan een maatregel worden
berekend over de bijzondere bijstand als er aan belanghebbende
bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12
van de Participatiewet.
Bij toepassing van het tweede lid moet in deze verordening het
begrip ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘bijstandsnorm
inclusief de op grond van artikel 12 van de Participatiewet
verleende bijzondere bijstand’.
2.Niet nakomen van de niet-geüniformeerde arbeidsverplichtingen7.Gedragingen niet-geüniformeerde arbeidsverplichtingenGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 9 of artikel 9a van de wet niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
Eerste categorie:
Het zich niet of niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of de registratie niet of niet
tijdig laten verlengen;
Het niet meewerken aan de uitvoering van de
Participatiewet zoals bedoeld in artikel 17 lid 2 van de
wet. Hieronder valt in ieder geval het niet verschijnen
op een oproep in verband met arbeidsinschakeling.
Tweede categorie:
Het niet of onvoldoende naar vermogen verrichten van een
door het college opgedragen tegenprestatie als bedoeld
in artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de wet;
Het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak.
Derde categorie:
Het niet nakomen van de verplichtingen als bedoeld in
artikel 9, eerste lid, van de wet onvoldoende nakomen,
voor zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27
jaar, gedurende vier weken na een melding als bedoeld in
artikel 43, vierde en vijfde lid, van de wet;
Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen.
8.Gedragingen arbeidsverplichtingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen, of een arbeidsverplichting op grond van de
artikelen 37 en 38 van de IOAW of de artikelen 37 en artikel 38 van de
IOAZ niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de
volgende categorieën:
Eerste categorie:
Het zich niet of niet tijdig laten registreren als werkzoekende
bij het Uitvoerings-instituut werknemersverzekeringen of de
registratie niet of niet tijdig laten verlengen;
Geen meewerking verlenen aan de uitvoering van de wet zoals
omschreven in artikel 13 lid 2 IOAW en 13 lid 2 IOAZ.
Tweede categorie:
Het niet of onvoldoende naar vermogen verrichten van een door
het college opgedragen tegenprestatie als bedoeld in artikel 37,
eerste lid, onderdeel f, van de IOAW of artikel 37, eerste lid,
onderdeel f, van de IOAZ verrichten;
Het niet of onvoldoende gebruikmaken van een door het college
aangeboden voorziening als bedoeld in de artikelen 36, eerste
lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAW of de artikelen
36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAZ,
voor zover dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening.
Derde categorie:
Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
Het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid of het
door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
Inschakeling in de arbeid belemmeren.
9.Hoogte en duur van de maatregel
De maatregel, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 7 en
8, wordt vastgesteld op :
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de derde categorie.
Alvorens het college overgaat tot het toepassen van de maatregel
voor de gedraging als bedoeld in artikel 7 en 8, eerste
categorie, van deze verordening, wordt een belanghebbende in de
gelegenheid gesteld om binnen twee weken na verzending van een
daartoe strekkend verzoek, zich als werkzoekende bij het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen te registreren of
de registratie te laten verlengen.
3.Niet nakomen van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen10.Hoogte en duur maatregel bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingenAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de wet, niet of onvoldoende nakomt, bedraagt de
maatregel 100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand.11.Verrekenen maatregel
De maatregel als bedoeld in artikel 10, wordt toegepast over de
maand van oplegging.
Als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen, kan de
maatregel worden toegepast over de maand van oplegging en de
daarop volgende twee maanden.
Bij toepassing van lid 2 wordt over de eerste maand ten minste
1/3 van het bedrag van de maatregel verrekend.
4.Overige gedragingen die leiden tot een maatregel12.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Een maatregel wegens tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als
bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de wet, wordt afgestemd
op het benadelingsbedrag.
De maatregel wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
een benadelingsbedrag tot 1000 euro;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
een benadelingsbedrag vanaf 1000 euro tot 2000
euro;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
een benadelingsbedrag vanaf 2000 euro.
13.Zeer ernstige misdragingen
Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college, zijn ambtenaren, personen of instanties die zijn belast
met de uitvoering van de wet als bedoeld in artikel 9, zesde
lid, van de wet, wordt er een maatregel opgelegd van 100 procent
van de bijstandsnorm gedurende een maand, of
Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de IOAW of
IOAZ, wordt er een maatregel opgelegd van 100 procent van de
bijstandsnorm gedurende een maand.
14.Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het college opgelegde verplichting als
bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt,
wordt er een maatregel toegepast. De maatregel wordt vastgesteld
op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij het niet
of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband houden met
de aard en het doel van een bepaalde vorm van bijstand;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij het niet
of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
vermindering van de bijstand;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstand.
5.Samenloop en recidive15.Samenloop van gedragingen
Als er sprake is van één gedraging die schending oplevert van
meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
wet genoemde verplichtingen, dan wordt er één maatregel
opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de
maatregel wordt er uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste
maatregel is gesteld.
Als er sprake is van meerdere gedragingen die schending
opleveren van één of meerdere in deze verordening of artikel 18,
vierde lid, van de wet genoemde verplichtingen, dan wordt er
voor iedere gedraging een afzonderlijke maatregel opgelegd. Deze
maatregelen worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit, gezien de
omstandigheden, mogelijkheden en middelen van de belanghebbende
niet verantwoord is.
Als er sprake is van een gedraging die schending oplevert van
zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
wet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste lid, van
de wet, genoemde verplichting, dan beoordeelt het college welke
sanctie er wordt opgelegd. Er wordt geen maatregel opgelegd,
voor zover er voor die schending een bestuurlijke boete wordt
opgelegd.
Als er sprake is van meerdere gedragingen die schending
opleveren van zowel een in deze verordening of artikel 18,
vierde lid van de wet genoemde verplichting, waarvoor een
bestuurlijke boete kan worden opgelegd, wordt er voor iedere
gedraging een afzonderlijke maatregel opgelegd, tenzij dit
gelegd op de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid
en de omstandigheden van de belanghebbende niet verantwoord
is.
16.Recidive
Als een belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
een besluit waarmee een maatregel is toegepast, vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, zich opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde
verwijtbare gedraging, dan bedraagt de maatregel 100 procent van
de uitkering gedurende twee maanden.
Als een belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
een besluit waarmee een maatregel is toegepast, vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 7, 8, 12, 13 of 14 van deze
verordening, zich opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde
verwijtbare gedraging, dan wordt telkens de duur van de
oorspronkelijke maatregel verdubbeld.
6.Blijvende of tijdelijke samenloop bij weigeren IOAW/IOAZ17.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls het college de uitkering op grond van artikel 20, tweede lid, van de
IOAW of artikel 20, eerste lid, van de IOAZ blijvend of tijdelijk
weigert en de gedraging die tot deze weigering heeft geleid tevens op
grond van deze verordening tot een maatregel zou kunnen leiden, blijft
een maatregel ter zake van die gedraging achterwege.7.Slotbepalingen18.Intrekken oude verordeningDe Maatregelenverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 vastgesteld
door de gemeenteraad op 8 december 2014 wordt ingetrokken.19.OvergangsrechtHet regime van deze verordening is van toepassing op maatregelwaardige
gedragingen van vóór datum publicatie , tenzij de op te leggen maatregel
zwaarder is dan die op basis van de oude verordening.20.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking de dag na publicatie
Deze verordening wordt aangehaald als: Maatregelenverordening
Participatiewet, IOAW en IOAZ 2015 na eerste wijziging”
Toelichting1. Algemeen1.1. Rechten en plichten in de ParticipatiewetDe gemeente heeft een verantwoordelijkheid voor de invulling van de rechten en
plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de rechtszekerheid van een
bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleid vastgelegd worden in een
verordening. Rechten en plichten zijn twee kanten van één medaille. Het recht op
algemene bijstand is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering.AfstemmingArtikel 18, eerste lid, van de Participatiewet, spreekt over het afstemmen van
de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet
recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet, legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit
betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden
nagekomen.VerplichtingWanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke maatregel. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
maatregel rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een maatregel afzien of
deze matigen als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Geüniformeerde arbeidsverplichtingenMet ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voor schending
van deze verplichtingen, geldt dat de bijstand in beginsel moet worden verlaagd
met honderd procent gedurende één tot drie maanden. In de verordening moet de
duur van de maatregel worden vastgelegd (artikel 18, vijfde lid, van de
Participatiewet).RecidiveIs er afgezien van een maatregel wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij recidive de gedraging mee te
tellen. Is er vanwege afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de
Participatiewet, of vanwege dringende redenen op grond van artikel 18, tiende
lid, van de Participatiewet, van een maatregel afgezien, dan is er bij recidive
geen reden om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten.HerbeoordelingWordt een maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het
college de maatregel aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dat volgt uit
artikel 18, derde lid, van de Participatiewet. Bij een dergelijke herbeoordeling
hoeft er niet opnieuw een besluit te worden genomen waarbij alle feiten en
omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen
de periode waarover de maatregel zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een
zodanige gedragsverandering of dat er sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat er aanleiding bestaat de eerder opgelegde maatregel in
zwaarte of duur bij te stellen (zie CBvB 19-04-2011, nr. 10/4882 WWB).InkeerbepalingArtikel 18, derde lid, van de Participatiewet, is naar het oordeel van het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van toepassing als er
sprake is van schending van een van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen.
Voor de geüniformeerde arbeidsverplichtingen is artikel 18, elfde lid, van de
Participatiewet van toepassing. Dit betreft de zogenaamde inkeerbepaling. Deze
houdt in dat, zodra uit de houding en gedraging van een belanghebbende
ondubbelzinnig is gebleken dat hij een geüniformeerde arbeidsverplichting weer
nakomt, de maatregel een einde neemt, ook als de periode waarin de maatregel is
opgelegd nog niet is verstreken. Het verschil tussen artikel 18, derde lid, en
artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet, is dat artikel 18, elfde lid, pas
wordt toegepast als belanghebbende daarom vraagt.Strafbaar feitEen maatregel krachtens de maatregelenverordening is een reparatoire sanctie.
Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, bijvoorbeeld als
een belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen, zoals bedoeld in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet, dan kan een belanghebbende hier
strafrechtelijk voor worden vervolgd. Ondanks het feit dat de maatregel geen
strafrechtelijke sanctie is, kunnen de maatregel en de strafvervolging niet
naast elkaar bestaan als er sprake is van hetzelfde rechtsfeit. Het ‘ne bis in
idem’ staat daaraan in de weg.1.2 Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid om op grond van artikel 20
van de IOAW en artikel van de 20 IOAZ een IOAW- IOAZ-uitkering te verlagen of te
weigeren als een belanghebbende de aan het recht op uitkering verbonden
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt. Het gemeentelijk beleid daaromtrent
moet op grond van artikel van de 35 IOAW en artikel 35 van de IOAZ worden
vastgelegd in een verordening. 2. Artikelsgewijze toelichtingEnkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier behandeld.Artikel 1. BegrippenBegrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening. Plan van aanpak en voorzieningDe begrippen plan van aanpak en voorziening zijn in deze verordening nader
gedefinieerd. Voor het plan van aanpak geldt dat dit begrip van toepassing is
het op het plan van aanpak dat door gemeenschappelijke regeling IJmond Werkt!
wordt gebruikt om het traject naar werk in vast te leggen. Voor het begrip
voorziening geldt dat hieronder de re-integratieondersteuning valt die direct
verband houdt met het verrichten van betaald werk.BijstandsnormOnder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze verordening verstaan de in de situatie
van belanghebbende geldende bijstandsnorm inclusief vakantiegeld. Voor zover er
sprake is van een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ, wordt onder
bijstandsnorm verstaan de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 van
de IOAW en artikel 5 van de IOAZ.Artikel 2. Het besluit tot opleggen van een maatregelHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In dit artikel is aangegeven wat er in het besluit in ieder
geval moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene
wet bestuursrecht en dan vooral uit het motiveringsvereiste. Het
motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en van een
deugdelijke motivering is voorzien.Artikel 3. Horen van de belanghebbendeHet horen bedoeld in dit artikel ziet het college in het licht van een goede
voorbereiding van het besluit. De betekenis die het horen kan hebben in het
kader van rechtsbescherming van de belanghebbende staat hier niet voorop. Daar
is voldoende ruimte voor in de bezwaarprocedure.Horen kan op verschillende wijzen plaatsvinden. Naast de mogelijkheid om
schriftelijk zijn zienswijze bekend te maken, kan de belanghebbende eventueel
ook telefonisch of mondeling gehoord worden. De zienswijze van belanghebbende
wordt vastgelegd in de rapportage.Er kan van horen worden afgezien indien de belanghebbende eerder in de
gelegenheid is gesteld om zijn zienswijze naar voren te brengen. Ook bij
onverwijlde spoed kan er worden besloten om de belanghebbende niet te horen. Er
moet dan wel sprake zijn van objectiveerbare spoed. Bijvoorbeeld wanneer de
belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt en (verdere) schade moet worden
voorkomen. Tot slot kan er van horen worden afgezien wanneer het naar het
oordeel van het college niets toevoegt aan de bepaling van de ernst van de
gedraging of de mate van verwijtbaarheid.Artikel 4. Afzien of matigen van een maatregelHet afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 20, derde lid, van de IOAW en artikel
20, derde lid, van de IOAZ. Indien er sprake is van gedeeltelijke
verwijtbaarheid kan de maatregel gematigd worden, bijvoorbeeld naar 50%. Afzien of matigen van verlagen wegens dringende redenenIn het tweede lid is geregeld dat er kan worden afgezien van het opleggen van
een maatregel als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt
een algemene verplichting tot het opleggen van een maatregel voorop.
Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn als er voor de belanghebbende
onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt
dat er wel iets heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een
afwijking van het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen
zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van
verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of
sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens gezin of latere gedragingen.
Daarbij moet worden opgemerkt dat ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen
reden zijn om van een maatregel af te zien, omdat dit inherent is aan het
verlagen van een uitkering. De bijzondere omstandigheden die tot dringende redenen leiden, kunnen gelegen
zijn in maatschappelijk belang (marginalisering van mensen, vergroting
schuldenproblematiek, huis-uitzetting) en de zorgplicht overheid in relatie tot
individuele omstandigheden en kinderen in het gezin. Voor wat betreft het
laatste wordt ook verwezen naar verdragen inzake de rechten van ouders en
kinderen op een passende sociale en economische bescherming.WegingDringende redenen om van de maatregel af te zien of deze te matigen, zo staat in
de toelichting op de Participatiewet, kan zijn dat er sprake was van overmacht,
waardoor belanghebbende zijn verplichtingen niet na kon komen. Daarnaast dient
ook afgewogen te worden in hoeverre de belanghebbende in staat is zijn eigen
gedrag te sturen en dit gedrag dus verwijtbaar is. Het college vergewist zich er
daarom van of er sprake is van een fysieke, verstandelijke of psychische
beperking, waardoor er sprake kan zijn van een verminderde aansprakelijkheid
voor het eigen gedrag. Het college maakt hierin een afweging en licht
belanghebbende daarover in.RecidiveHet is aan het college om te beoordelen in hoeverre de verwijtbaarheid
ontbreekt. Is er vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een maatregel, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
recidive deze gedraging mee te tellen (zie artikel 16 van deze verordening). Is
er vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste of tiende lid, van de
Participatiewet van een maatregel afgezien, dan is dat geen reden om de
betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van recidive.Afzien van verlagen wegens verjaringEen andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd.Om deze reden regelt artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van deze verordening
dat het college geen maatregelen oplegt voor gedragingen die langer dan 12
maanden geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag
of het college overgaat tot het opleggen van een maatregel.Afzien van verlagen bij geüniformeerde arbeidsverplichtingenDe wet schrijft bij overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting een
afstemming voor van honderd procent van de bijstand gedurende één tot drie
maanden. Op grond van artikel 18, tiende lid, van de Participatiewet moet het
college een op te leggen maatregel of een opgelegde maatregel afstemmen op de
omstandigheden van een belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te
verwerven. Dit als - volgens het college - dringende redenen daartoe aanleiding
geven, gelet op bijzondere omstandigheden. Op grond van bijzondere
omstandigheden kan het college besluiten de maatregel op een lager niveau vast
te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met recidiveHet doen van een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college
afziet van het opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang
in verband met eventuele recidive (artikel 4, derde lid). Het opleggen van een
maatregel bij recidive is geregeld in artikel 16.Artikel 5. Ingangsdatum en tijdvak van een maatregelHet verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode van het opleggen van een maatregel. Dan hoeft er niet te
worden overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering van het te
veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een maatregel
wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op
de kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van de hoogte van de maatregel moet er worden uitgegaan van
de voor die maand geldende bijstandsnorm. Er is voor gekozen om uitsluitend een
maatregel in de toekomst op te leggen.Artikel 6. BerekeningsgrondslagIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt er
gekeken naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de IOAW respectievelijk
van de IOAZ.Bijzondere bijstandIn het tweede lid is bepaald dat een maatregel ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als er aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet. Personen tussen
de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die, indien noodzakelijk,
wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een maatregel uitsluitend op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, dan zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de
21-jarigen. Daarom is er in het derde lid geregeld dat de berekeningsgrondslag
in dat geval bestaat uit de bijstandsnorm, inclusief de verleende bijzondere
bijstand op grond van artikel 12 van de Participatiewet.Artikel 7. Gedragingen niet-geüniformeerde arbeidsverplichtingen Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde vóór 1 januari 2015, bepaalt
dat het college moet afstemmen als een belanghebbende de verplichtingen "niet of
onvoldoende nakomt". Met het huidige artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet nakomen van de verplichtingen".
Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg. Gemeend wordt dat de wetgever hiermee
echter geen inhoudelijke wijziging heeft beoogd en dat dit moet worden gelezen
als het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen. Om onduidelijkheid
hierover te voorkomen is daarom in artikel 7 bepaald dat er sprake is van een
verwijtbare gedraging bij het niet of onvoldoende nakomen van de verplichtingen. In dit artikel staat onder welke categorie de schending van niet-geüniformeerde
arbeidsverplichtingen valt. 1. Onder de eerste categorie vallen de verplichtingen om ingeschreven te staan
als werkzoekende en medewerking te verlenen aan de uitvoering van de wet. Onder
deze laatste verplichting valt ook het verschijnen op een oproep in verband met
arbeidsinschakeling.2. Onder de tweede categorie valt het verrichten van de tegenprestatie en het
meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van het plan van aanpak
zoals IJmond Werkt! dat hanteert. Onder het meewerken aan het plan van aanpak
wordt een serie van handelingen in tijd verstaan. Enkel het eenmalig niet
verschijnen op een afspraak valt niet onder deze categorie.3. Onder de derde categorie vallen de inspanningsverplichting voor
belanghebbenden jonger dan 27 jaar in de eerste vier weken na de
uitkeringsaanvraag en de verplichting om naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen. De plicht tot arbeidsinschakeling geldt
vanaf datum melding (zie artikel 9, eerste lid, van de Participatiewet).
Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar geldt dat zij worden beoordeeld op
hun inspanningen in de eerste vier weken na de melding (artikel 43, vierde en
vijfde lid, van de Participatiewet). Is er geen enkele inspanning verricht, dan
bestaat er op grond van artikel 13, tweede lid, onderdeel d, van de
Participatiewet, geen recht op bijstand. Zijn er wel inspanningen verricht, maar
naar het oordeel van het college onvoldoende, dan verlaagt het college de
uitkering.Artikel 8. Gedragingen arbeidsverplichtingen IOAW en IOAZIn dit artikel staat onder welke categorie de schending van de
arbeidsverplichtingen IOAW en IOAZ valt. De indeling komt overeen met artikel
7.Artikel 9. Hoogte en duur van de maatregelDit artikel bepaalt de hoogte en duur van de maatregel bij het niet of
onvoldoende nakomen van niet-geüniformeerde arbeidsverplichtingen op grond van
artikel 9 en 55 van de Participatiewet en het niet of onvoldoende nakomen van
arbeidsverplichtingen op grond van artikel 37 van de IOAW en artikel 37 van de
IOAZ . Als een belanghebbende zich niet of niet tijdig laat registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen of de
registratie niet of niet tijdig laat verlengen, biedt het college eerst een
hersteltermijn van twee weken alvorens over te gaan tot het opleggen van de
maatregel. Dit is geregeld in het tweede lid van artikel 9.Artikel 10. Hoogte en duur maatregel bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college een verwijtbaar niet-naleven van een
geüniformeerde arbeids-verplichting vaststelt, bedraagt de maatregel honderd
procent van de bijstandsnorm gedurende een maand (artikel 18, vijfde lid, eerste
volzin, van de Participatiewet). Het gaat om de onderstaande verplichtingen van artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet:a. het aanvaarden of het behouden van algemeen geaccepteerde arbeid;b. het uitvoering geven aan de door het college opgelegde verplichting om
ingeschreven te staan bij een uitzendbureau;c. het naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid in een andere
dan de gemeente van inwoning, alvorens naar die andere gemeente te
verhuizen;d. bereid zijn om te reizen over een afstand met een totale reisduur van 3 uur
per dag, indien dat noodzakelijk is voor het naar vermogen verkrijgen, het
aanvaarden of het behouden van algemeen geaccepteerde arbeid;e. bereid zijn om te verhuizen, indien het college is gebleken dat er geen
andere mogelijkheid is voor het naar vermogen verkrijgen, het aanvaarden of het
behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, en de belanghebbende een
arbeidsovereenkomst met een duur van tenminste een jaar en een netto beloning
die ten minste gelijk is aan de voor de belanghebbende geldende bijstandsnorm,
kan aangaan;f. het verkrijgen en behouden van kennis en vaardigheden, noodzakelijk voor het
naar vermogen verkrijgen, het aanvaarden of het behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;g. het naar vermogen verkrijgen, het aanvaarden of het behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid niet belemmeren door kleding, gebrek aan persoonlijke
verzorging of gedrag;h. het gebruik maken van door het college aangeboden voorzieningen, waaronder
begrepen sociale activering, gericht op arbeidsinschakeling en mee te werken aan
onderzoek naar zijn of haar mogelijkheden tot arbeidsinschakeling.Artikel 11. Verrekenen maatregelHet college heeft de mogelijkheid bij een maatregel wegens schending van een
geüniformeerde arbeidsverplichting de maatregel te verrekenen als er sprake is
van bijzondere omstandigheden. Dit is geregeld in het tweede lid. Verrekening
geschiedt over de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over de
twee daaropvolgende maanden. Artikel 18, vijfde lid, van de wet, bepaalt dat bij
verrekening van de maatregel over de eerste maand minimaal een derde van het
bedrag van de maatregel moet worden verrekend. De raad heeft ervoor gekozen
gebruik te maken van de mogelijkheid tot verrekening over drie maanden, omdat
bij verrekening van 100 procent in één maand het risico groot is dat
belanghebbende in financiële problemen zal raken. Bij schending van
niet-geüniformeerde, of overige verplichtingen is verrekening niet mogelijk.
Verrekening is evenmin mogelijk bij recidive. Dit volgt uit artikel 18, zesde
zevende en achtste lid, van de wet. Wanneer een belanghebbende tot inkeer komt, dan kan de maatregel worden
stopgezet en ontvangt belanghebbende weer de volledige uitkering. Dit is bepaald
in artikel 18, elfde lid, van de wet. Het gaat hier om een facultatieve
bepaling.Artikel 12. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de wet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste instantie in
zijn eigen bestaanskosten dient te voorzien. Pas wanneer dat niet mogelijk is,
kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal
moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt een
gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is
aangewezen op bijstand, dan is er veelal sprake van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in ieder
geval sprake bij de volgende gedragingen:- ¬ het te snel interen van vermogen;- ¬ het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;- ¬ het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.Op grond van artikel 12 van deze verordening kan er een maatregel worden
opgelegd wegens het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot
uitdrukking in de hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is het gedeelte van de
uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt
gedaan.Bij een benadelingsbedrag tot 1000 euro bedraagt de maatregel een percentage van
10, bij een benadelingsbedrag van 1000 tot 2000 euro een percentage van 20, en
bij een benadelingsbedrag van 2000 euro of meer een percentage van 100 van de
bijstandsnorm.Artikel 13. Zeer ernstige misdragingenOnder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te worden verstaan:
elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met een persoon of het
ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld schoppen, slaan of
het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een persoon. Ook het toebrengen van
schade aan een gebouw of inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van
pogingen daartoe in enige vorm wordt als zeer ernstige misdraging gezien.
Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende
persoon of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens
evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte, zijn eveneens als zeer ernstige
misdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'.InstantiesHet gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college,
Sociale Verzekeringsbank, IJmond Werkt! en re-integratiebedrijven) tijdens het
verrichten van hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de
werkzaamheden' wordt aangegeven dat de misdraging dient plaats te vinden in het
kader van de uitvoering van de Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen
elkaar buiten werktijd tegen komen: dan is alleen het strafrecht van
toepassing.Zelfstandige verplichtingMet ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf.
Vóór 1 januari 2015 was dit een onzelfstandige verplichting. Om een
belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstige misdragingen, moest er
sprake zijn van een samenhang tussen de zeer ernstige misdragingen met het niet
nakomen van een of meer verplichtingen die voortvloeiden uit de toenmalige WWB,
IOAW of IOAZ.IOAW en IOAZOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
wordt beschouwd. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'. Het college kan alleen een maatregel opleggen als er een verband
bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het
vaststellen van het recht op een uitkering. De IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het recht
op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich zeer ernstig
misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet) nakomen van een (andere)
aan de uitkering verbonden verplichting. Vandaar dat er in het tweede lid wordt
bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder
omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van IOAW of
IOAZ. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van een
(andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit
eigen beweging stennis maken - dan is er binnen de IOAW en IOAZ tegen deze
gedraging geen sanctie mogelijk.Artikel 14. Niet nakomen van overige verplichtingenDe wet geeft het college in artikel 55 de bevoegdheid om personen verplichtingen
op te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Het gaat onder meer om:-¬ verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een bepaalde
vorm van bijstand, bijvoorbeeld het zich, op advies van een arts, onderwerpen
aan een noodzakelijke behandeling van medische aard (voorbeeld bij a);-verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, bijvoorbeeld het
aanvragen van heffingskortingen of alimentatie (voorbeeld bij b);-¬ verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand, bijvoorbeeld het
aanvragen van een voorliggende voorziening, zoals een (toeslag op een) uitkering
bij het Uitkeringsinstituut werknemersverzekeringen of bij de Sociale
Verzekeringsbank (voorbeeld bij c).Is er sprake van schending van een van de bovengenoemde verplichtingen, dan moet
de bijstand worden verlaagd op grond van artikel 18 lid 2 van de wet en artikel
14 van deze verordening.In hoeverre er een beroep op bijstand moet worden gedaan, komt tot uitdrukking
in percentages. Bij algemene verplichtingen bedraagt de maatregel 10 procent,
bij verplichtingen waarbij het beroep op bijstand minder wordt 20 procent en bij
verplichtingen waarbij het beroep op bijstand komt te vervallen 100 procent van
de bijstandsnorm.IndividualiserenOmdat de verplichtingen die het college op grond van artikel 55 van de wet kan
opleggen een zeer individueel karakter hebben, kan het voorkomen dat de in de
verordening vastgestelde maatregel niet is afgestemd op de individuele
omstandigheden van een belanghebbende. Het college zal daarom altijd rekening
moeten houden met de individualiseringsbepaling van artikel 18, eerste lid, van
de wet. Deze bepaling verplicht het college de bijstand af te stemmen op de
omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In individuele
gevallen kan er dus worden afgeweken van de in de verordening artikel
vastgestelde maatregel.Artikel 15. Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor er meerdere verplichtingen worden
geschonden. Het eerste lid regelt samenloop als er sprake is van één gedraging
die schending oplevert van meerdere verplichtingen die zijn genoemd in deze
verordening, in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet, of in beide
regelingen. In dat geval wordt er één maatregel opgelegd. Voor het bepalen van
de hoogte en de duur van de maatregel wordt er uitgegaan van de gedraging waarop
de hoogste maatregel is gesteld. Samenloop meerdere gedragingenHet tweede lid regelt samenloop als er sprake is van meerdere gedragingen die
schending opleveren van één of meerdere verplichtingen die zijn genoemd in deze
verordening, in artikel 18, vierde lid, van de wet, of in beide regelingen. In
dat geval wordt er voor iedere gedraging een afzonderlijke maatregel opgelegd.
Deze maatregelen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Hiervan kan worden
afgeweken als dit niet verantwoord is, gezien de omstandigheden, mogelijkheden
en middelen van de belanghebbende. Afstemming dient dan plaats te vinden op
grond van artikel 18, eerste of tiende lid, van de wet.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre er een maatregel moet worden
opgelegd, als er sprake is van een maatregelwaardige gedraging die tevens een
boetewaardige gedraging is. Het college moet beoordelen welke sanctie er wordt
opgelegd. Wordt er een boete wordt opgelegd, dan wordt er geen maatregel meer
opgelegd. Indien er sprake is van één gedraging die zowel schending van een in
deze verordening opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht
oplevert, kan de schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden
afgedaan, omdat schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in
de vorm van een bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat
er sprake is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het
college in het individuele geval te beoordelen welke sanctie er wordt
opgelegd.Bij samenloop door één gedraging ligt het voor de hand één sanctie op te leggen,
waarbij de zwaarste sanctie wordt opgelegd, ongeacht of dit een boete of
afstemming is. Bij samenloop door meerdere gedragingen ligt het voor de hand de
gedraging te sanctioneren door het opleggen van een bestuurlijke boete voor
zover er sprake is van een gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit.
Daarnaast kan het college in dit geval nog een of meer maatregelen (op grond van
de afstemmingsverordening) opleggen, waarbij er bij de hoogte van de afstemming
zo nodig rekening kan worden gehouden met de boete en de eventuele andere
maatregelen.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre er een maatregel moet worden
opgelegd, als er sprake is van een maatregelwaardige gedraging die tevens een
boetewaardige gedraging is. Het college moet beoordelen welke sanctie er wordt
opgelegd. Wordt er een boete wordt opgelegd, dan wordt er geen maatregel meer
opgelegd. Indien er sprake is van één gedraging die zowel schending van een in
deze verordening opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht
oplevert, kan de schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden
afgedaan, omdat schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in
de vorm van een bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat
er sprake is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het
college in het individuele geval te beoordelen welke sanctie er wordt
opgelegd.Bij samenloop door één gedraging ligt het voor de hand één sanctie op te leggen,
waarbij de zwaarste sanctie wordt opgelegd, ongeacht of dit een boete of
afstemming is. Bij samenloop door meerdere gedragingen ligt het voor de hand de
gedraging te sanctioneren door het opleggen van een bestuurlijke boete voor
zover er sprake is van een gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit.
Daarnaast kan het college in dit geval nog een of meer maatregelen (op grond van
de afstemmingsverordening) opleggen, waarbij er bij de hoogte van de afstemming
zo nodig rekening kan worden gehouden met de boete en de eventuele andere
maatregelen.Artikel 16. RecidiveRecidive schending geüniformeerde arbeidsverplichting (eerste lid van deze
verordening)Is er sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat er aan een belanghebbende een
eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de maatregel op grond van artikel 18, zesde
lid, van de wet, honderd procent gedurende twee maanden. Bij een derde, vierde
en volgende schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting, telkens binnen
twaalf maanden na oplegging van de vorige maatregel, bedraagt de maatregel op
grond van artikel 18, zevende en achtste lid van de wet, honderd procent
gedurende drie maanden.Recidive overige verwijtbare gedragingen Als er binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake
is van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt geschonden,
dan wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de duur van de maatregel.Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld die
aanleiding is geweest tot een maatregel, ook als er wegens dringende redenen op
grond van artikel 4, tweede lid, van deze verordening of op grond van artikel
18, eerste of tiende lid, van de wet is afgezien van het opleggen van een
maatregel. Is er vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een maatregel, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
maatregel is opgelegd, is verzonden.Telkens wordt de duur van de oorspronkelijke maatregel verdubbeld. Dit is de
maatregel die geldt bij een eerste schending van de verplichting. Er is
expliciet niet voor gekozen om de duur van de vorige maatregel te verdubbelen.
Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogte of de duur van de oorspronkelijke
maatregel. Hiermee wordt stapeling van verdubbeling van de maatregel
voorkomen.Eenzelfde gedraging vereist voor recidiveVoor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat er sprake
moet zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de
eerste maatregel is opgelegd. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare
gedraging worden aangemerkt als een eerste schending van een verplichting.Artikel 17. Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20, eerste lid, van de IOAW en artikel 20,
tweede lid, van de IOAZ bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren
als een belanghebbende, kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven,
maar dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag
of er een maatregel moet worden opgelegd, zal pas aan de orde komen als het
college zich een oordeel heeft gevormd over de eventuele weigering van de
uitkering. Deze beoordeling gaat in beginsel voor. Pas als het college
concludeert dat er van een weigering geen sprake is, kan er op grond van deze
verordening een maatregel worden opgelegd. Artikel 17 van deze verordening is
bedoeld om samenloop van weigeren en maatregel te voorkomen.Artikel 18 t/m 20. SlotbepalingenDeze artikelen behoeven geen verdere toelichting.