CVDR62198_1Verordening wet inburgeringnlregelingLoon op Zand2018-12-11Loon op ZandOnbekendVerordening wet inburgeringWet inburgering, art. 8Wet inburgering, art. 19 lid 5Wet inburgering, art. 23 lid 3Wet inburgering, art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-03-01De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-03-01OnbekendOnbekendGeenVerordening wet inburgeringVerordening Wet InburgeringDe raad van de gemeente Loon op Zandgelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 5 januari 2010
inzake Wet Inburgering (notitie en verordening)gelet op de artikelen 8, 19, vijfde lid, 23, derde lid, en 35 van de Wet
inburgering;overwegende dat de raad bij verordening regels dient te stellen over de
informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen, het
aanbieden van een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan
inburgeringsplichtigen en de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening is vastgesteld, alsmede dat de raad bij verordening
het bedrag dient vast te stellen van de bestuurlijke boete die voor de
verschillende overtredingen kan worden opgelegd;besluit vast te stellen de volgende verordening:VERORDENING WET INBURGERING1.Begripsomschrijvingen en informatieverstrekking1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester en wethouders van
de gemeente Loon op Zand
de wet: de Wet inburgering;
2.De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende
regelingen zijn van toepassing op de begrippen die in deze
verordening worden gebruikt.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen1.Het college draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen op een
doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over hun
rechten en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod van en
de toegang tot inburgeringsvoorzieningen. 2.Het college maakt bij de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen in ieder geval gebruik van de volgende
middelen:
een fysiek loket/spreekuur waar informatie over de Wet
Inburgering wordt verstrekt;
schriftelijke materialen
een digitaal informatiepunt.
3.Het college beoordeelt tenminste eens in de 2 jaar de
doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking aan
de inburgeringsplichtigen en rapporteert daarover aan de raad. 2.Doelgroepen en samenstelling van de inburgeringsvoorziening3Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen inburgeringsplichtigen aan waaraan hij bij
voorrang een inburgeringsvoorziening kan aanbieden op basis van de
volgende criteria:
leeftijd (van jong naar oud)
hebben van ouderlijk gezag over een minderjarig kind
het hebben van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd
het volgen van een terzake doend educatietraject
het hebben van een uitkering.
4De samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening1.Het college stemt de inburgeringsvoorziening, met uitzondering van
de inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren,of de
taalkennisvoorziening af op het startniveau en de vaardigheden, de
persoonlijke omstandigheden en de maatschappelijke positie van de
inburgeringsplichtige.2.Indien de inburgeringsplichtige een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt aangeboden, draagt het college er zorg
voor dat de inburgeringsvoorziening op de voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt afgestemd. 3.Een inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening kan, naast
datgene dat in de wet is geregeld onderdelen bevatten die mede
toegesneden zijn op de lokale omstandigheden en behoeften en het
maatschappelijk effect sorteren dat de inburgeringsplichtigen
volledig geaccepteerde en geïntegreerde leden van de gemeenschap
worden. 4.Het college kan een inburgeringsvoorziening aanbieden in de vorm van
een persoonsgebonden inburgeringsbudget.5.Onder een persoonsgebonden inburgeringsbudget wordt verstaan een
vergoeding ter voldoening van de noodzakelijk te maken kosten van
werkzaamheden die zijn gericht op het inburgeringsexamen of het NT2
Staatsexamen I en II c.q. taalkennisvoorziening ondersteunend aan
een mbo-opleiding 1 of 2.5De inning van de eigen bijdrage1.De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de wet
wordt in ten hoogste 18 maandelijkse termijnen betaald.2.Het college legt in de beschikking tot toekenning van een
inburgeringsvoorziening de termijnen van betaling vast. Indien het
college de eigen bijdrage verrekent met de algemene bijstand, wordt
dat in de beschikking vastgelegd. 6Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het deelnemen aan de aangeboden inburgeringscursus;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringexamens op een
tijdstip dat door het college wordt bepaald;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante en
niet verwijtbare omstandigheden niet aan de verplichtingen in de
beschikking kan worden voldaan.
3.Het aanbod van een
inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening7De procedure van het doen van een aanbod1.Het college doet het aanbod, bedoeld in artikel 19, eerste of tweede
lid, van de wet schriftelijk. Het aanbod wordt gezonden naar het
adres waar de inburgeringsplichtige in de gemeentelijke
basisadministratie is ingeschreven. 2.In het aanbod wordt een omschrijving gegeven van de
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening die wordt
aangeboden en worden de rechten en verplichtingen vermeld die aan de
inburgeringsvoorziening worden verbonden. 3.De inburgeringsplichtige aan wie een aanbod wordt gedaan, deelt
binnen 6 weken het college schriftelijk mee of hij het aanbod al dan
niet aanvaardt. 4.Wanneer de inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt, neemt het
college binnen 6 weken na ontvangst van deze mededeling het besluit
tot toekenning van de inburgeringsvoorziening, overeenkomstig het
gedane aanbod. 8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot toekenning van een inburgeringsvoorziening bevat in
ieder geval:
een beschrijving van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen moet zijn behaald;
de termijnen en wijze van betaling; en
ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van
handhaving van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van
de wet, aanvangt.
4.De bestuurlijke boete9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen1.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 50 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college
op redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is
geen of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld
in artikel 25, vierde lid, van de wet. 2.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 100 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan
de uitvoering van de voor hem vastgestelde inburgeringsvoorziening,
bedoeld in artikel 23, eerste lid, van de wet of aan de
verplichtingen, bedoeld in artikel 6 van deze verordening.3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 100 indien de
inburgeringsplichtige verwijtbaar niet binnen de in artikel 7,
eerste lid, van de wet bedoelde termijn of binnen de door het
college op grond van artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de wet
verlengde termijn het inburgeringsexamen heeft behaald. 10Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding
De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel
9, eerste lid, bedraagt ten hoogste € 100 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de
vorige als verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw
schuldig maakt aan dezelfde overtreding.
De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel
9, tweede lid, bedraagt ten hoogste € 200 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de
vorige als verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw
schuldig maakt aan dezelfde overtreding.
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige verwijtbaar niet binnen de door het
college op grond van artikel 32 van de wet vastgestelde
termijn het inburgeringsexamen heeft behaald.
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige verwijtbaar niet binnen de door het
college op grond van artikel 33 van de wet vastgestelde
termijn het inburgeringsexamen heeft behaald.
5.Slotbepalingen11InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 maart 201012CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet Inburgering
gemeente Loon op Zand. Algemene toelichtingDe Wet inburgering (WI) treedt op 1 januari 2007 in werking en komt in
de plaats van de Wet inburgering nieuwkomers (Win) en de verschillende
oudkomersregelingen. De WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel
alle onderdanen van derdelanden van 16 tot 65 jaar die duurzaam in
Nederland willen en mogen verblijven. Bij het invulling geven aan de inburgeringsverplichting staat de eigen
verantwoordelijkheid (ook in financiële zin) van de
inburgeringsplichtige centraal. De inburgeringsplichtige kan naar eigen
inzicht bepalen hoe hij zich wil voorbereiden op het inburgeringsexamen.
Aan de inburgeringsverplichting is voldaan wanneer het
inburgeringsexamen is behaald (een resultaatsverplichting). Met ingang van 1 januari 2010 is de Wet inburgering gewijzigd. In deze
wetswijziging wordt de vrijwillige inburgering en het persoonlijk
inburgeringbudget opgenomen. Daarnaast is de inburgeringstermijn voor
alle inburgeringsplichtigen gelijk getrokken tot 3,5 jaar, met
uitzondering voor de inburgeringsplichtige die voorafgaand aan het
inburgeringstraject in het kader van de Web een alfabetiseringscursus
heeft gevolgd. Voor deze groep personen wordt de inburgeringstermijn
verlengd met een periode van maximaal 2,5 jaar.Gemeenten krijgen in de WI een aantal belangrijke taken toebedeeld. Zo
hebben gemeenten de opdracht om de inburgeringsplichtigen in de gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit deze
wet. Daarnaast hebben gemeenten de taak aan bepaalde groepen
inburgeringsplichtigen een inburgeringsvoorziening aan te bieden. Een
inburgeringsvoorziening leidt inburgeringsplichtigen toe naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal. In
plaats van een inburgeringsvoorziening mogen gemeenten aan
inburgeringplichtigen die een mbo opleiding op niveau 1 of 2 volgen een
taalkennisvoorziening aanbieden. Ook moeten gemeenten de
inburgeringsplicht van inburgeringsplichtigen handhaven. Het college
moet een bestuurlijke boete opleggen als een inburgeringplichtige zich
verwijtbaar niet houdt aan de verplichtingen die voor hem gelden. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op om bij verordening
regels te stellen over de volgende onderwerpen:
Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit
hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de toegang
tot inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 WI).
Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen
of
taalkennisvoorziening aan bijzondere groepen
inburgeringsplichtigen en over de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening
of
taalkennisvoorziening is vastgesteld
(artikel 19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die
voor de verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel
35 WI).
Regels over de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenArtikel 8 WI bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels
vaststelt over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen. Het gaat dan om informatie over de rechten en
plichten uit hoofde van de WI en informatie over het aanbod van
inburgeringsvoorzieningen en de toegang tot die voorzieningen. Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe zij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. De gemeente ondersteund de inburgeringsplichtige
door het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening. Met ingang van 1 november 2007 kan de gemeente
aan alle inburgeringsplichtigen een aanbod doen. Wel is de gemeente
verplicht om inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan te
bieden aan alle asielgerechtigde inburgeringsplichtigden (oud- en
nieuwkomers) en een inburgeringsvoorziening aan te bieden aan nieuw- en
oudkomers die werkzaam zijn als geestelijk bedienaar ( artikel 19,
tweede lid, Wi) Een inburgeringsvoorziening leidt toe naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal I of
II en omvat het eenmaal kosteloos afleggen van dat examen. De
inburgeringsplichtige is verplicht een eigen bijdrage van € 270,-- te
betalen voor de inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening. Een
taalkennisvoorziening is gericht op de verwerving van de kennis van de
Nederlandse taal die noodzakelijk is voor het kunnen afronden van een
mbo opleiding op niveau 1 of 2 (artikel 19, derde lid Wi). Voor
asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een
inburgeringvoorziening of een taalkennisvoorziening ook uit
maatschappelijke begeleiding (artikel 19, zes lid , Wi). De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot het aanbieden van inburgeringsvoorzieningen aan deze
vier groepen. In de wet is ook vastgelegd over welke onderwerpen in
ieder geval regels moeten worden gesteld:
De procedure die door het college wordt gevolgd voor het doen
van een aanbod aan inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde
lid, onderdeel a, WI).
De criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod
aan inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a,
WI).
De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening, met inbegrip van de totstandkoming en
de samenstelling van de inburgeringsvoorziening (artikel 19,
vijfde lid, onderdeel b, WI).
De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Deze regels hebben in
ieder geval betrekking op de inning van de eigen bijdrage door
het college en de mogelijkheid van betaling in termijnen
(artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boeteArtikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het
bedrag dat ten hoogste als bestuurlijke boete kan worden opgelegd.Artikelsgewijze toelichtingIn de Wet inburgering is het begrip “inburgeringsvoorziening”uitgebreid
met “taalkennisvoorziening”. In de hieronder staande toelichting worden
beide begrippen waar mogelijk afzonderlijk genoemd. In een enkel geval
wordt uit overweging van leesbaarheid het woord “voorziening”
gehanteerd, waarmee zowel inburgeringvoorziening als
taalkennisvoorziening wordt aangeduid. 1BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die
worden gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit
inburgering en de Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze
verordening.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de
Wet inburgering. De wet laat gemeenten vrij om zelf te bepalen op welke
wijze de informatievoorziening aan de inburgeringsplichtigen wordt
georganiseerd. Wel bepaalt artikel 8 WI dat de gemeenteraad bij
verordening regels vaststelt over de informatieverstrekking door de
gemeente aan inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en
plichten uit hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de
toegang tot inburgeringsvoorzieningen.Dit artikel in de verordening vormt de uitwerking van deze verplichting.
Gemeenten kunnen er voor kiezen om in de verordening alleen de kaders
vast te stellen voor een adequate informatievoorziening door het college
aan de inburgeringsplichtigen. In dat geval kan met opnemen van het
eerste en derde lid in de verordening worden volstaan. Er kan ook voor
worden gekozen om in de verordening vast te leggen welke middelen het
college (in ieder geval) moet aanwenden om de informatievoorziening aan
inburgeringsplichtigen te organiseren. In dat geval moet het tweede lid
in de verordening worden opgenomen, waarbij tevens een keuze moet worden
gemaakt voor de instrumenten die daarbij worden ingezet. Overeenkomstig de rolverdeling tussen raad en college, stelt de raad in
dit artikel de kaders vast voor een adequate informatievoorziening aan
de inburgeringsplichtigen. Het college is belast met de organisatie van
de informatieverstrekking en legt daarover (periodiek) verantwoording af
aan de raad. De informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen kan op allerlei
manieren worden vormgegeven. Zo kunnen gemeenten een apart
informatiepunt inrichten (het inburgeringsloket) al dan niet in
combinatie met een digitaal loket. Het is ook mogelijk om de
informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen onder te brengen bij
een centraal informatiepunt (bijvoorbeeld het zorgloket). Ook kunnen
gemeenten bepaalde organisaties (bijvoorbeeld educatie-instellingen,
bibliotheken, moskeeën of andere zelforganisaties) een rol geven bij de
informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen. In het tweede lid geeft de raad het college de opdracht om (in ieder
geval) een aantal middelen te gebruiken om de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen vorm te geven. Daarbij kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan:
het inrichten van een informatiepunt in het gemeentehuis;
het toezenden van schriftelijk voorlichtingsmateriaal aan
personen ten aanzien van wie al dan niet op grond van gegevens
uit het Bestand Potentiële Inburgeringsplichtigen redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat zij inburgeringsplichtig zijn;
het vertrekken van schriftelijk voorlichtingsmateriaal bij
aanvragen om uitkeringen;
het organiseren van voorlichtingsbijeenkomsten;
het inrichten van een digitaal informatiepunt op de
gemeentelijke website.
Het derde lid verplicht het college de raad periodiek te rapporteren
over de doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking
aan de inburgeringsplichtigen. Om aan deze verplichting efficiënt te
kunnen voldoen, zou een informatieplan kunnen worden opgesteld waarvan
de informatieverstrekking onderdeel is. Een dergelijk informatieplan zou
vervolgens door de raad getoetst kunnen worden waarbij eventuele
verbeteringen kunnen worden opgenomen. Om efficiënt aan de verplichting
van het tweede lid te kunnen voldoen, is wellicht ook aansluiting
mogelijk bij de uitvoering van de actieve informatieplicht van het
college aan de raad op grond van artikel 169, tweede lid, van de
Gemeentewet.3Aanwijzen van de doelgroepenHet college kan aan alle inburgeringsplichtigen een aanbod doen voor een
inburgeringsvoorziening (art. 19, eerste lid, Wi). Het college is echter
verplicht een inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening aan
te bieden aan asielgerechtigden en een inburgeringsvoorziening
geestelijk bedienaren.De gemeenteraad moet bij verordening regels stellen met betrekking tot
de criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod aan deze
twee groepen inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel
a, WI). Dit artikel vorm de uitwerking van deze verplichting. In dit
artikel wordt het college opgedragen om vast te stellen aan welke
groepen inburgeringsplichtigen (binnen de twee doelgroepen van artikel
19, eerste lid, WI) bij voorrang een inburgeringsvoorziening kan worden
aangeboden. Bovendien wordt in dit artikel vastgelegd binnen welke
kaders het college tot zijn keuze van doelgroepen moet komen. Het is van
belang dat deze kaders (in casu het aanwijzen van groepen waaraan een
inburgeringsvoorziening wordt aangeboden) niet te eng te definiëren. Het
college zal binnen deze kaders gedurende een aantal jaren groepen moeten
kunnen aanwijzen. Het alternatief is dat de verordening op dit onderdeel
steeds opnieuw moet worden gewijzigd. Een andere reden om de kaders niet
te strak vast te stellen is dat gemeenten op dit moment geen duidelijk
zicht hebben op de precieze omvang van de groep oudkomers zonder werk of
uitkering waaraan een inburgeringsvoorziening kan worden aangeboden. Te
strenge criteria zouden wel eens kunnen leiden tot het niet benutten van
de beschikbare middelen voor het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen. Dit artikel regelt dat de groepen die het college aanwijst bij
voorrang een inburgeringsvoorziening krijgen aangeboden.
Dit betekent dat het college de ruimte heeft om in bepaalde gevallen ook
een inburgeringsvoorziening aan te bieden aan inburgeringsplichtigen die
niet behoren tot de groep of groepen die hij heeft aangewezen (maar wel
behoren tot de doelgroepen, bedoeld in artikel 19, eerste lid, WI). Om
te voorkomen dat inburgeringsplichtigen die behoren tot de groep of
groepen die het college heeft aangewezen aan deze aanwijzing een recht
gaan ontlenen op het krijgen van een aanbod, bepaalt dit artikel dat het
college aan de groepen die hij aanwijst een inburgeringsvoorziening
kan aanbieden. Voorbeelden van criteria die in verordening kunnen worden neergelegd en
op basis waarvan het college de doelgroep(en) kan aanwijzen, zijn:
hebben van een opvoedingstaak;
hebben van een relatief korte afstand tot de arbeidsmarkt;
een wijkgerichte aanpak;
een bepaalde inkomensgrens;
het ontvangen van een bepaalde uitkering;
bevordering van emancipatie van vrouwen.
Gemeenten zouden er ook voor kunnen kiezen om geen voorrang te geven aan
specifieke groepen, maar in plaats daarvan prioriteit te geven aan oud-
en nieuwkomers die graag voor een inburgeringsvoorziening in aanmerking
willen komen (bijvoorbeeld voorrang op basis van eigen aanmelding of
gemotiveerdheid). Criteria op basis waarvan het college doelgroepen
aanwijst, kunnen ook worden ontleend aan andere beleidsterreinen, zoals
bijvoorbeeld ‘leefbaar, sociaal en veilig’. Daarmee kan de uitvoering
van de WI een onderdeel vormen van een integrale aanpak van sociaal
beleid. Op grond van de actieve informatieplicht van het college aan de raad
(artikel 169, tweede lid, Gemeentewet) ligt het voor de hand dat het
college zijn besluit aan welke groepen inburgeringsplichtigen bij
voorrang een aanbod zal worden gedaan ter kennisname aan de raad
aanbiedt. 4De samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende inburgeringsvoorziening
of taalkennisvoorziening, met in begrip van de totstandkoming en
samenstelling van de inburgeringsvoorziening (artikel 19, vijfde lid,
onderdeel b, WI). In dit artikel worden de kaders vastgesteld waarbinnen
het college de opdracht heeft voor iedere inburgeringsplichtige die
daarvoor in aanmerking komt, een op de persoon toegesneden
inburgeringsvoorziening samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het college een
passende inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening moet
vaststellen. Bij het bepalen van de passendheid van een
inburgeringsvoorziening, kunnen de volgende factoren een rol
spelen:
De kennis van de inburgeringsplichtige van de Nederlandse taal
en de Nederlandse samenleving en zijn of haar
leercapaciteit.
De maatschappelijke rol die de inburgeringsplichtige vervult of
gaat vervullen in de Nederlandse samenleving. Daarbij kan worden
gedacht aan het verrichten van betaalde arbeid of het opvoeden
van kinderen.
De persoonlijke situatie van de inburgeringsplichtige. Daarbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan eventuele zorgtaken die de
inburgeringsplichtige moet vervullen.
De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke
bedienaren wordt geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben
dus niet de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening die zij aan
geestelijke bedienaren aanbieden naar eigen inzicht vorm te geven.In geval van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen
opleveren de inburgeringsvoorziening daarmee te combineren. Uitgangspunt
is wel, zo blijkt uit artikel 19, vierde lid, van de wet, dat een aanbod
voor een inburgeringsvoorziening aan een uitkeringsgerechtigde
inburgeringsplichtige niet wordt gedaan, indien dat diens
arbeidsinschakeling belemmert. De Wet inburgering bepaalt dat de inburgeringsvoorziening gecombineerd
moet worden met een voorziening gericht
op arbeidsinschakeling (reïntegratievoorziening) als een
inburgeringsvoorziening wordt aangeboden aan een inburgeringsplichtige
die bijstandsgerechtigd is of een uitkering ontvangt op grond van een
andere socialezekerheidswet of socialezekerheidsregeling
én die verplicht is om arbeid om arbeid
te verkrijgen of te aanvaarden (artikel 20, eerste lid, WI). Indien in
deze specifieke situatie geen reïntegratievoorziening wordt aangeboden,
kan de gemeente derhalve geen inburgeringsvoorziening aanbieden. Het
college is verantwoordelijk voor het aanbieden van de gecombineerde
inburgeringsvoorziening (artikel 20, tweede lid, WI). Het tweede lid van
artikel 4 van de verordening draagt het college op om er voor te zorgen
dat de inburgeringsvoorziening wordt afgestemd op de
reïntegratievoorziening. Aangezien deze voorzieningen in het kader van
de uitkeringsverstrekking op grond van socialezekerheidswetten of
–regelingen ook door andere partijen dan het college (kunnen) worden
verstrekt, zal het college afspraken moeten maken met de
verantwoordelijke uitvoerders van de socialezekerheidswet of –regeling:
het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV),
eigenrisicodragers of overheidswerkgevers (artikel 21 WI). Het derde lid regelt de bijkomende faciliteiten die het college als
onderdeel van de inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan
inburgeringsplichtigen kan aanbieden. In de wet is geregeld waaruit een
inburgeringsvoorziening in ieder geval moet bestaan: een cursus die toe
leidt naar het inburgeringsexamen en het eenmaal kosteloos afleggen van
dat examen (artikel 19, derde lid, WI). Voor asielgerechtigde
inburgeringsplichtigen (oud- én nieuwkomers) maakt ook maatschappelijke
begeleiding een verplicht onderdeel uit van de inburgeringsvoorziening
(artikel 19, zesde lid, WI). Wat betreft de bijkomende faciliteiten die
het college als onderdeel van de inburgeringsvoorziening aan
inburgeringsplichtigen kan aanbieden, kan worden gedacht aan
trajectbegeleiding of het (periodiek) houden van voortgangsgesprekken
met de inburgeringsplichtigen. Ook kan worden gedacht aan een
uitbreiding van de opleiding, bijvoorbeeld in de vorm van een
maatschappelijke stage of een aparte module die gericht is op het
verwerven van kennis van de Nederlandse samenleving. Trajectbegeleiding en het houden van voortgangsgesprekken zullen vooral
van belang zijn bij inburgeringsplichtigen die geen
inburgeringsvoorziening krijgen aangeboden in combinatie met een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling. Bij voorzieningen gericht op
arbeidsinschakeling vormen dergelijke faciliteiten reeds een vast
onderdeel. Ten overvloede wordt gewezen op het feit dat het inburgeringsexamen ook
een praktijkgericht deel omvat, waarin de praktische (taal)vaardigheden
worden getoetst. Het is vanzelfsprekend dat bij de samenstelling van de
inburgeringsvoorziening ook rekening wordt gehouden met de ontwikkeling
van deze vaardigheden. Daarbij zal de inzet van duale trajecten een
belangrijke rol vervullen.Het is mogelijk om een gemeentelijke inburgeringsvoorziening aan te
bieden in de vorm van een persoonlijk inburgeringsbudget (PIB). Op
verzoek kan voor de inburgeraar de inburgeringsvoorziening, de
taalkennisvoorziening worden vastgesteld in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudget. Indien de inburgeraar in aanmerking komt voor een PIB gelden de volgende
voorwaarden:
Er wordt geen geld aan de inburgeraar zelf ter beschikking
gesteld. De gemeente betaalt op basis van facturen aan de
organisatie die de inburgeraar inschakelt voor zijn
traject:
het PIB traject wordt ingekocht bij een instelling met een
keurmerk:
er wordt geen PIB verstrekt wanneer er een lening of een
persoonsvolgend budget wordt verstrekt via de IB –groep of een
ander inburgeringstraject:
het PIB is gedurende een periode van maximaal 3 jaar
beschikbaar:
de inburgeraar mag starten met het traject na beoordeling en
goedkeuring van de trajectbegeleider / werkcoach:
het traject moet leiden tot het inburgeringsexamen of het
staatsexamen 1 of II c.q. geschikt zijn als een
taalkennisvoorziening ondersteunend aan een MBO opleiding 1 of
2:
de beoogde einddatum van het traject kan niet buiten de
wettelijke termijn vallen waarbinnen de inburgeringsplichtige
aan zijn verplichtingen in het kader van de Wi moet voldoen.
5De inning van de eigen bijdrageIn de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking hebben op
de inning van de eigen bijdrage van de inburgeringsplichtige door het
college en de mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde
lid, WI). De hoogte van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en
bedraagt € 270. Dit bedrag kan bij algemene maatregel van bestuur worden
gewijzigd (artikel 23, tweede lid, WI). In dit artikel van de verordening wordt geregeld dat de
inburgeringsplichtige het recht heeft de eigen bijdrage in een aantal
termijnen te betalen. Artikel 24, eerste lid, WI maakt het bij
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand ontvangen mogelijk dat het
college de eigen bijdrage verrekent met deze uitkering. Als het college
wil overgaan tot verrekening, moet dat worden vastgelegd in de
beschikking tot toekenning van de inburgeringsvoorziening. Als de inburgeringsplichtige een uitkering van het UWV ontvangt, kan het
college het UWV verzoeken de eigen bijdrage te verrekenen met of in te
houden op de uitkering van het UWV (artikel 24, tweede lid, WI). In dit
geval int het UWV de eigen bijdrage ten behoeve van de gemeente. Deze
wijze van verrekening geschiedt door het UWV en niet door de gemeente,
en wordt dus niet in deze verordening geregeld. 6Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat
bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten
en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld. Dit
artikel delegeert de bevoegdheid aan het college om de verplichtingen
die in het artikel worden genoemd aan inburgeringsplichtigen in het
kader van een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening op te
leggen. Het college legt in de beschikking tot de toekenning van de
inburgeringsvoorziening deze verplichtingen vast. 7De procedure van het doen van een aanbodDit artikel bevat enkele procedurele bepalingen die er voor moeten
zorgen dat het doen van een aanbod op zorgvuldige wijze gebeurt. Dit is
van belang omdat zo’n aanbod de start is van een procedure die – als het
goed is – leidt tot een besluit tot het toekennen van een
inburgerings-voorziening of taalkennisvoorziening. In het eerste lid van
dit artikel wordt geregeld dat het college het aanbod van een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening aan de
inburgeringsplichtige op schriftelijke wijze doet en dat het aanbod
wordt toegestuurd naar het adres waar de inburgeringsplichtige staat
ingeschreven in de GBA. Op deze wijze kan er geen onduidelijk ontstaan
over het feit dat het college de inburgeringsplichtige een aanbod heeft
gedaan. Het aanbod zal inhoudelijk dezelfde strekking moeten hebben als de
uiteindelijke beschikking (het tweede lid). Hierdoor kan de instemming
met het aanbod tevens worden opgevat als instemming met de beschikking
tot de toekenning van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening (die eenzijdig door de gemeente wordt opgelegd).
Deze beschikking moet dan wel dezelfde inhoud hebben als het aanbod (het
vierde lid). De zorgvuldigheid van de procedure gebiedt dat als de
inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt of weigert, hij of zij dit
schriftelijk aan de gemeente meedeelt (het derde lid). Het meest
praktisch is dat deze schriftelijke mededeling geschiedt in de vorm van
het laten ondertekenen door de inburgeringsplichtige van een verklaring
die door de gemeente is opgesteld. Het kan natuurlijk voorkomen dat een inburgeringsplichtige aan de
gemeente meldt dat hij wel een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening wil, maar dat hij gelet op zijn situatie bepaalde
wijzigingen aangebracht zou willen zien in het aanbod van de gemeente.
Als de gemeente hierop positief reageert, zal ze het gedane aanbod
moeten aanpassen. Een inburgeringsplichtige hoeft een aanbod niet te accepteren. Weigert
de inburgeringsplichtige het aanbod, dan zal hij zich zelfstandig moeten
voorbereiden op het inburgeringsexamen. Gaat het om een oudkomer, dan is
er geen termijn vastgesteld waarbinnen de betreffende persoon het
inburgeringsexamen moet hebben behaald. Het ligt voor de hand dat het
college in een dergelijke situatie een handhavingsbeschikking neemt: een
besluit op grond van artikel 26 WI waarmee de termijn van start gaat
waarbinnen de inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen moeten hebben
behaald (vijf jaar na aanvang van deze termijn). Het verdient de
aanbeveling dat het college deze handelwijze vastlegt in beleidsregels,
zodat tevoren voor betrokkenen duidelijk is (of zou kunnen zijn) wat de
gevolgen zijn van het weigeren van een aanbod voor een
inburgeringsvoorziening. 8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het toekennen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening is een beschikking op basis van de Algemene Wet
bestuursrecht (Awb). Dit betekent dat de inburgeringsplichtige de
mogelijkheid heeft tegen dit besluit in bezwaar en beroep te gaan. In
dit artikel wordt geregeld welke onderwerpen in ieder geval in de
beschikking moeten worden neergelegd.In de beschikking zullen de toegekende voorziening en de daaraan
verbonden rechten en plichten van de inburgeringsplichtige nauwkeurig
moeten worden vermeld (onderdelen a en b). De inburgeringsplichtige is
verplicht zijn medewerking te verlenen aan de uitvoering van de
inburgeringsvoorziening of de taalkennisvoorziening (artikel 23, eerste
lid, WI). Handhaving hiervan is alleen mogelijk als de verplichtingen
van de inburgeringsplichtige duidelijk zijn omschreven en aan de
betrokkene (onder andere door middel van de beschikking) bekend zijn
gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
moet hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7, eerste lid, WI). In
de beschikking hoeft (en kan) van deze termijn alleen melding worden
gemaakt (onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in beschikking moet worden vastgelegd in hoeveel
termijnen de eigen bijdrage kan worden betaald en op welke wijze de
betaling plaatsvindt (al dan niet op basis van verrekening met de
bijstandsuitkering). Dit is geregeld in artikel 5 van de
verordening.Onderdeel e heeft betrekking op beschikkingen voor oudkomers. Indien het
college een inburgeringsvoorziening vaststelt voor een oudkomer, dan
moet het college in de betreffende beschikking ook de dag opnemen waarop
de termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van start gaat
(artikel 22, tweede lid, juncto artikel 26 WI). Binnen drieënhalf jaar
ná deze datum moet de betreffende oudkomer het inburgeringexamen hebben
behaald. Het college kan zelf bepalen wanneer de termijn van handhaving
van de inburgeringsplicht van start gaat. Het ligt voor de hand om deze
termijn direct te laten ingaan (en bijvoorbeeld niet te koppelen aan de
datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat). De precieze
datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat, zal niet altijd
bekend zijn op het moment dat deze wordt toegekend. Bovendien past het
vaststellen van een datum van aanvang van handhaving van de
inburgeringsplicht, onafhankelijk van het moment waarop met de
inburgeringsvoorziening kan worden begonnen bij het uitgangspunt van de
wet dat de betreffende persoon als oudkomer inburgeringsplichtig is en
in beginsel zelf verantwoordelijk is voor het behalen van het
inburgeringsexamen. 9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingenArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de
verschillende overtredingen de maximumbedragen van de bestuurlijke boete
vastgelegd. De gemeente kan deze boetebedragen in haar verordening
overnemen, maar ze kan ook lagere bedragen vaststellen. De boetebedragen die in de verordening worden opgenomen zijn
maximumbedragen en géén gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke
overtreding de bestuurlijke boete moeten afstemmen op de ernst van de
overtreding en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden
verweten. Bovendien moet het college daarbij ook zonodig rekening houden
met de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd (artikel 38,
tweede lid, WI). Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij
elke op te leggen bestuurlijke boete zal moeten nagaan welke boete
passend is, gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige. In het kader van een de uitvoering van een gecombineerde reïntegratie-
en inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging
(bijvoorbeeld het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en
gegevens te verstrekken) zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van
een bestuurlijke boete als voor het verlagen van de bijstand (een
maatregel op grond van artikel 18, tweede lid, Wet werk en bijstand) of
het opleggen van een boete of maatregel op grond van een andere
scocialezekerheidswet of – regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling
voor deze samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het college in dat
geval géén bestuurlijke boete kan opleggen. 10Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtredingDit artikel biedt het college de mogelijkheid om bij herhaling van de
overtreding een hogere boete op te leggen dan op grond van artikel 9
mogelijk is. Het eerste en tweede lid kunnen alleen in de verordening worden
opgenomen als in artikel 9, eerste en tweede lid, lagere
maximumboetebedragen zijn opgenomen dan de maximumbedragen in de wet. De
verhoogde boetebedragen ingeval van herhaling van de overtreding mogen
uiteraard niet hoger zijn dan de maximumbedragen die in artikel 34 WI
worden genoemd. Om te kunnen spreken van een herhaling van een overtreding, moeten de
overtredingen zich wel binnen een bepaalde tijdspanne voordoen,
bijvoorbeeld 12 maanden. Gemeenten kunnen een kortere of langere termijn
vaststellen. Artikel 34, onderdeel d, WI biedt de mogelijkheid voor gemeenten om de
bestuurlijke boete te verhogen van maximaal € 500 naar maximaal € 1000
in het geval dat de inburgeringsplichtige bij herhaling niet voldoet aan
de verplichting binnen de gestelde termijn het inburgeringsexamen te
behalen. Dit is geregeld in het derde en vierde lid van artikel 10. Als de inburgeringsplichtige verwijtbaar niet binnen de voor hem
geldende termijn het inburgeringsexamen heeft behaald, dan legt het
college hem een bestuurlijke boete op. De maximumboete die kan worden
opgelegd, is neergelegd in artikel 9, derde lid, van de verordening. Op
grond van artikel 32 WI moet het college in de boetebeschikking een
nieuwe termijn vaststellen waarbinnen de inburgeringsplichtige alsnog
het inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook
binnen deze nieuwe termijn het inburgeringsexamen niet heeft behaald,
maakt het derde lid van artikel 10 het mogelijk dat het college een
hogere boete vaststelt. Het wettelijk maximum bedraagt € 1000 (artikel
34, onderdeel d, WI). Ook in dat geval zal in de boetebeschikking een
nieuwe termijn moeten worden opgenomen waarbinnen de
inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook binnen deze (derde) termijn het
inburgeringsexamen niet heeft behaald, regelt het vierde lid dat het
college wederom een hogere bestuurlijke boete kan opleggen. De
maximumboete in het vierde lid geldt ook voor alle hierop volgende
overschrijdingen van termijnen door de inburgeringsplichtige. Het vierde lid kan alleen in de verordening worden opgenomen als in het
derde lid niet het wettelijk maximum van € 1000 is vastgesteld. Alleen
in dat geval is er ruimte voor het verhogen van het maximumbedrag van de
bestuurlijke boete (tot maximaal € 1000). Als in het derde lid het wettelijk maximum van € 1000 is opgenomen of
als de gemeente er geen behoefte aan heeft om een hogere
maximumboetebedrag vast te stellen wanneer termijnen bij herhaling
worden overschreden, kan het vierde lid worden geschrapt en dient het
derde lid als volgt te luiden: De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste <BEDRAG VAN MAXIMAAL €
1000> indien de inburgeringsplichtige niet binnen de door het college
op grond van artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald. De artikelen 9 en 10 bieden in de vorm van het vaststellen van
maximumbedragen het kader voor het college bij het vaststellen van de
hoogte van de bestuurlijke boetes in individuele gevallen. Het college
zal binnen deze kaders zelf een beleid moeten ontwikkelen. Het is aan te
bevelen dat het college in beleidsregels vastlegt hoe dat beleid er uit
ziet: welke boete wordt in beginsel opgelegd bij welke overtreding en
met welk bedrag wordt de boete in beginsel verhoogd als de betrokken
inburgeringsplichtige dezelfde overtreding nogmaals pleegt. 11InwerkingtredingDit artikel spreekt voor zich. 12CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.