CVDR6139_2Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand 2009nlregelingCapelle aan den IJssel2018-05-01Capelle aan den IJsselIJsselpost, 25-02-2009Afstemmingsverordening Wet werk en bijstandWet werk en bijstand, art. 8, lid 1Wet werk en bijstand, art. 18gemeenteraadbestuur en recht2009-02-09De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012015-01-01ingetrokkenVerzameling 2009, nummer 3 / b1.Onbekend1.Deze verordening vervangt de Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand vastgesteld door de raad op 20 september 2004.Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand 2009De raad van de gemeente Capelle aan den IJssel;
Gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders
van 9 december 2008;
gelet op artikel 8, eerste lid, onderdeel b, en artikel 18 van de
Wet werk en bijstand;
b e s l u i t :vast te stellen de volgende verordening, vergezeld van de daarbij behorende
toelichtingAFSTEMMINGSVERORDENING WET WERK EN BIJSTAND 20091- ALGEMENE BEPALINGEN1- Begripsbepalingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
de wet: de Wet werk en bijstand (WWB);
algemene bijstand: de bijstand bedoeld in
artikel 5, onderdeel b, van de wet;
bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld
in artikel 5, onderdeel d, van de wet;
bijstand: algemene bijstand en bijzondere
bijstand;
bijstandsnorm: de bijstandsnorm bedoeld
in artikel 5, onderdeel c, van de wet;
netto bijstand: de bijstand zonder de
verhoging op grond van artikel 19, vierde lid, of artikel
35, vierde lid, van de wet;
verlaging: het verlagen van de bijstand
op grond van artikel 18, tweede lid, van de wet;
college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Capelle aan den IJssel.
2.De begripsbepalingen van de wet zijn op deze verordening van
toepassing, tenzij daarvan uitdrukkelijk wordt afgeweken.2- Verlaging van de bijstand1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel de uit de wet of de artikelen 28,
tweede lid, of artikel 29, eerste lid, van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen
niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het
college zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig deze
verordening een verlaging opgelegd.2.Bij het opleggen van een verlaging als bedoeld in het eerste lid,
wordt deze verordening in acht genomen, met dien verstande dat een
verlaging voor wat betreft de hoogte en de duur te allen tijde wordt
afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de
belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de omstandigheden
waarin hij verkeert.3.Voor zover het betreft de verlening van algemene bijstand, bedoeld
in hoofdstuk 3 van de wet aan personen van 65 jaar en ouder gelden
bij het opleggen van een verlaging, in afwijking van deze
Verordening, de ‘SVB Beleidsregels inzake het opleggen van een
maatregel ingevolge de WWB’ zoals vastgesteld bij besluit van 10 mei
2006 en gewijzigd bij besluit van 7 mei 2008.3– Berekeningsgrondslag1.De verlaging wordt toegepast op de bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand, indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de wet; of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand, daar aanleiding toe
geeft.
4- Het besluit tot het opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging worden in ieder geval
vermeld: de reden van de verlaging, de duur van de verlaging, het
percentage waarmee de bijstand wordt verlaagd, het bedrag waarmee de
bijstand wordt verlaagd uitgaande van de uitkeringsnorm en, indien van
toepassing, de reden om af te wijken van een standaardverlaging. 5- Horen van de belanghebbende1.Voordat een verlaging wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van de belanghebbende kan achterwege worden gelaten
indien:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het
college, of van een derde aan wie het college met toepassing
van artikel 7 van de wet werkzaamheden in het kader van de
wet heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn
inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van de
wet;
het horen van de belanghebbende redelijkerwijs niet
noodzakelijk is voor het vaststellen van de ernst van de
gedraging, van de mate van verwijtbaarheid en van de
persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende.
3.Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel c, wordt met het
niet binnen de gestelde termijn verstrekken van inlichtingen
gelijkgesteld, het geen gevolg geven aan een oproep voor een
onderzoek dat in het kader van de wet noodzakelijk geacht kan
worden, waaronder begrepen de medewerking aan een huisbezoek.6- Afzien van het opleggen van een verlaging1.Het college legt geen verlaging op, indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt. 2.Het college legt geen verlaging op, indien de gedraging meer dan
drie jaar vóór constatering van die gedraging heeft plaatsgevonden.
3.Het college kan afzien van het opleggen van een verlaging, indien
het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. 4.Indien het college afziet van het opleggen van een verlaging op
grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.7- Ingangsdatum en tijdsvak1.In geval van een lopende uitkering wordt de verlaging opgelegd met
ingang van de eerste dag van de kalendermaand volgend op de datum
waarop het besluit tot het opleggen van de verlaging aan de
belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de voor
die maand geldende bijstandsnorm. 2.Indien het recht op bijstand werd opgeschort in verband met nader
onderzoek wegens schending van de inlichtingenplicht zoals bedoeld
in hoofdstuk 3 van deze verordening, kan, bij voortzetting van de
uitkering, in afwijking van het eerste lid, de verlaging vanaf de
datum van opschorting worden opgelegd. 3.Indien, als gevolg van het beëindigen van het recht op bijstand, er
geen besluit tot verlaging meer kan worden genomen, kan, als aan de
belanghebbende binnen drie jaar na de beëindiging opnieuw een
bijstandsuitkering wordt toegekend, dit besluit alsnog genomen
worden.4.Als het recht op bijstand eindigt, wordt, voor zover het tijdvak
waarover de verlaging is opgelegd nog niet is verstreken, het
resterende deel van de verlaging ten uitvoer gelegd als de
belanghebbende binnen drie jaar na de beëindiging opnieuw aanspraak
op bijstand maakt. 5.Een verlaging wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een verlaging die
voor een periode van meer dan driemaanden wordt opgelegd,
wordt uiterlijk binnen drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd
heroverwogen.8- Eéndaadse en meerdaadse samenloop1.Indien een belanghebbende door één gedraging zich schuldig maakt aan
schending van meerdere verplichtingen die elk op zich tot een
verlaging op grond van deze verordening dienen te leiden, wordt voor
het bepalen van de hoogte en de duur van de op te leggen verlaging
uitgegaan van de gedraging waarop de zwaarste verlaging is
gesteld.2.Indien een belanghebbende zich tegelijkertijd schuldig maakt aan
verschillende gedragingen die elk op zich tot het opleggen van een
verlaging dienen te leiden, wordt de hoogte en de duur van de op te
leggen verlaging bepaald met inachtneming van artikel 2, tweede lid
en artikel 7, vijfde lid.2- NIET OF ONVOLDOENDE NAKOMEN VAN VERPLICHTINGEN TOT
ARBEIDSINSCHAKELING9- Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van
artikel 9 van de wet niet of onvoldoende is nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende vier categorieën:
Eerste categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij de
Centrale organisatie werk en inkomen of het niet tijdig laten
verlengen van de registratie;
Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;
het niet dan wel in onvoldoende mate meewerken aan een
onderzoek door een derde naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling;
het niet voldoen aan de verplichting om zich - op advies
van een arts - te onderwerpen aan een noodzakelijke
behandeling van medische aard;
Derde categorie:
het niet dan wel onvoldoende nakomen van de verplichting(en)
zoals opgenomen in een zorgtraject;
het niet of in onvoldoende mate gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening, gericht op arbeidsinschakeling,
waaronder begrepen sociale activering;
gedragingen die een door het college aangeboden voorziening,
gericht op arbeidsinschakeling, waaronder begrepen sociale
activering, belemmeren;
Vierde categorie:
het niet of in onvoldoende mate gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening, gericht op arbeidsinschakeling,
waardoor de belanghebbende concrete kansen op werk of concreet
uitzicht op werk heeft verspeeld;
gedragingen die de arbeidsinschakeling belemmeren, als de
belanghebbende door de betreffende gedraging concrete kansen op
werk of concreet uitzicht op werk heeft verspeeld;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid dan wel van werk als zelfstandige;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid.
10– De hoogte en de duur van de verlaging1.Onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede lid, bedraagt de
verlaging:a.tien procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een
gedraging van de eerste categorie;b.vijfentwintig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de tweede categorie;c.vijftig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie;d.honderd procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de vierde categorie.2.De duur van de verlaging als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van het besluit waarbij de verlaging is opgelegd,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging als genoemd in
artikel 9. Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen, bedoeld in artikel 6, derde lid.3.Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarbij toepassing is gegeven aan het tweede lid,
wederom schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging als genoemd in
artikel 9, wordt een verlaging opgelegd waarbij de hoogte en de duur
nader wordt bepaald met inachtneming van artikel 2, tweede lid en
artikel 7, vijfde lid.3- NIET NAKOMEN VAN DE INLICHTINGENPLICHT11– Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van
artikel 17 van de wet niet of niet behoorlijk is nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende drie categorieën:
Eerste categorie:
het niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn verstrekken van informatie die van belang is
voor de verlening van bijstand of de voortzetting
daarvan;
het niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht dat niet heeft geleid tot het ten
onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van
bijstand;
Tweede categorie:
het niet of niet tijdig voldoen aan een oproep om, in verband
met de arbeidsinschakeling, op een aangegeven plaats en tijd te
verschijnen;
Derde categorie:
het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
dat heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag
verlenen van bijstand.
12– De hoogte en de duur van de verlaging1.Onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede lid, bedragen de
verlagingen genoemd in artikel 11 als volgt:
vijf procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een gedraging van de eerste categorie;
tien procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een gedraging van de tweede categorie;
de hoogte van de verlaging bij een gedraging van de derde
categorie wordt afgestemd op de hoogte van het
benadelingsbedrag gerelateerd aan de netto-bijstand en op de
volgende wijze vastgesteld:
bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,-: 10% van de
bijstandsnorm gedurende één maand;
bij een benadelingsbedrag van € 1.000,- tot €
2.000,-: 20% van de bijstandsnorm gedurende één
maand;
bij een benadelingsbedrag van € 2.000,- tot €
4.000,-: 40% van de bijstandsnorm gedurende één
maand;
bij een benadelingsbedrag van € 4.000,- tot €
6.000,-: 100% van de bijstandsnorm gedurende één
maand;
bij een benadelingsbedrag van € 6.000,- tot €
8.000,-: 100% van de bijstandsnorm gedurende twee
maanden;
bij een benadelingsbedrag vanaf € 8.000,-: 100% van
de bijstandsnorm gedurende twee maanden plus één
maand voor elke € 2.000,- waarmee het
benadelingsbedrag boven € 8.000,- uitstijgt.
2.De duur van de verlaging als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van het besluit waarbij de verlaging wordt opgelegd
opnieuw schuldig maakt aan dezelfde als verwijtbaar aan te merken
gedraging. Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen, bedoeld in artikel 6, derde lid.3.Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarbij toepassing is gegeven aan het tweede lid,
wederom schuldig maakt aan dezelfde als verwijtbaar aan te merken
gedraging, wordt een verlaging opgelegd, waarbij de hoogte en de
duur nader wordt bepaald met inachtneming van artikel 2, tweede lid
en artikel 7, vijfde lid.4.Van het opleggen van de verlaging als bedoeld in het eerste lid
onderdeel a kan worden afgezien en worden volstaan met het geven van
een schriftelijke waarschuwing, tenzij voor de betreffende
verwijtbare gedraging binnen een periode van twee jaar eerder een
schriftelijke waarschuwing is gegeven.13- Overige bepalingen schending inlichtingenplichtDe verlaging wegens schending van de inlichtingenplicht wordt niet
opgelegd zolang de gedraging wordt onderzocht door het openbaar
ministerie en blijft definitief achterwege indien ter zake een
strafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter terechtzitting een
aanvang heeft genomen dan wel het recht tot strafvervolging is vervallen
ingevolge artikel 74 van het Wetboek van Strafrecht.4- OVERIGE GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN VERLAGING14- Het zich jegens het college zeer ernstig misdragenIndien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de wet, wordt op grond van artikel
18, tweede lid van de wet en onverminderd het bepaalde in artikel 2,
tweede lid, een verlaging opgelegd van vijftig procent van de
bijstandsnorm gedurende één maand.15- Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
zelfstandige voorziening in het bestaan in de periode voorafgaande
aan de aanvraag om bijstand1.Indien een belanghebbende in de periode van maximaal één jaar
voorafgaande aan de aanvraag om bijstand tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft
betoond als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de wet, wordt bij
de volgende gedragingen een verlaging van 100% van de bijstandsnorm
gedurende één maand opgelegd:a.de belanghebbende heeft door eigen schuld of toedoen geen algemeen
geaccepteerde arbeid of werk als zelfstandige behouden;b.de belanghebbende heeft door eigen schuld of toedoen geen recht
(meer) op een voorliggende voorziening voor de algemene
bijstand;c.de belanghebbende heeft door eigen schuld of toedoen inkomsten
verloren;2.Indien een belanghebbende voorafgaande aan de aanvraag om bijstand
een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan heeft betoond, als bedoeld in artikel 18,
tweede lid, van de wet, wordt bij de volgende gedraging de op te
leggen verlaging afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag,
gerelateerd aan de netto-bijstand:a.de belanghebbende heeft vermogen zoals bedoeld in artikel 34 van
de wet onverantwoord besteed;3.Onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede lid, wordt de
verlaging als bedoeld in het tweede lid op de volgende wijze
vastgesteld:
bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,-: 10% van de
bijstandsnorm gedurende één maand;
bij een benadelingsbedrag van € 1.000,- tot € 2.000,-: 20%
van de bijstandsnorm gedurende één maand;
bij een benadelingsbedrag van € 2.000,- tot € 4.000,-: 40%
van de bijstandsnorm gedurende één maand;
bij een benadelingsbedrag van € 4.000,- of meer: 100% van de
bijstandsnorm gedurende één maand.
16- Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
zelfstandige voorziening in het bestaan tijdens de
bijstandsperiode1.Indien een belanghebbende tijdens de bijstandsperiode
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan heeft betoond als bedoeld in artikel 18, tweede lid,
van de wet, wordt bij de volgende gedragingen een verlaging van 100%
van de bijstandsnorm gedurende één maand opgelegd:a.de belanghebbende heeft door eigen schuld of toedoen geen recht
(meer) op een voorliggende voorziening voor de algemene
bijstand;b.de belanghebbende heeft door eigen schuld of toedoen inkomsten
verloren;2.Indien een belanghebbende tijdens de bijstandsperiode een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan heeft betoond, als bedoeld in artikel 18, tweede lid,
van de wet, wordt bij de volgende gedraging de op te leggen
verlaging afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag,
gerelateerd aan de netto-bijstand:a.de belanghebbende heeft vermogen zoals bedoeld in artikel 34 van de
wet onverantwoord besteed;3.Onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede lid, wordt de
verlaging als bedoeld in het tweede lid op de volgende wijze
vastgesteld:a.bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,-: 10% van de bijstandsnorm
gedurende één maand;b.bij een benadelingsbedrag van € 1.000,- tot € 2.000,-: 20% van de
bijstandsnorm gedurende één maand;c.bij een benadelingsbedrag van € 2.000,- tot € 4.000,-: 40% van de
bijstandsnorm gedurende één maand;d.bij een benadelingsbedrag van € 4.000,- of meer: 100% van de
bijstandsnorm gedurende één maand.17- Noodzakelijke betalingenIndien een belanghebbende niet meewerkt aan de opgelegde verplichting
als bedoeld in artikel 57 van de wet tot het in zijn naam verrichten van
noodzakelijke betalingen uit de algemene bijstandsuitkering voor
levensonderhoud, wordt onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede
lid, een verlaging opgelegd van tien procent van de bijstandsnorm
gedurende één maand.18- Niet nakomen van opgelegde verplichtingen ingevolge artikel
551.Indien een belanghebbende niet of in onvoldoende mate de opgelegde
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de wet nakomt, wordt
onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede lid, een verlaging
opgelegd van twintig procent van de bijstandsnorm gedurende één
maand.2.Indien de in het eerste lid genoemde verplichtingen bestaan in het
trachten goedkopere woonruimte te verkrijgen en deze te aanvaarden
in geval van bijzondere bijstandsverlening in een woonkostentoeslag,
wordt de bijzondere bijstand als volgt verlaagd:
bij een eerste schending van de verplichtingen: verlaging
van de woonkostentoeslag met 25% gedurende drie
maanden;
bij een tweede schending van de verplichtingen: verlaging
van de woonkostentoeslag met 50% gedurende drie
maanden;
bij een derde schending van de verplichtingen: verlaging van
de woonkostentoeslag met 100% gedurende een nader te bepalen
periode.
19- Verplichting tot indienen verzoek ter verkrijging van
alimentatie voor kinderenIndien een belanghebbende niet of in onvoldoende mate de opgelegde
verplichting als bedoeld in artikel 56 van de wet nakomt om een verzoek
in te dienen ter verkrijging van kinderalimentatie, wordt onverminderd
het bepaalde in artikel 2, tweede lid, een verlaging opgelegd van
twintig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand.5- SLOT- EN OVERGANGSBEPALINGEN20– OvergangsbepalingOp gedragingen die vóór inwerkingtreding van deze verordening hebben
plaatsgevonden, is de Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand van
toepassing, voor zover deze zou leiden tot een minder zware
verlaging.21– CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als: Afstemmingsverordening Wet
werk en bijstand 2009.22– Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking op 1 maart 2009.
Op de dag van inwerkingtreding van deze verordening vervalt de
Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand, zoals deze door de raad is vastgesteld bij besluit
van 20 september 2004.
Vastgesteld in de openbare vergadering van 9 februari 2009,de griffier, de voorzitter,TOELICHTING AFSTEMMINGSVERORDENING WET WERK EN BIJSTAND 2009ALGEMEEN1.InleidingMet de inwerkingtreding van de WWB per 1 januari 2004 is het systeem van boeten
en maatregelen van de Algemene bijstandswet, zoals destijds nader uitgewerkt in
het Maatregelenbesluit en het Boetebesluit sociale zekerheidswetten, komen te
vervallen.In plaats daarvan moesten de gemeenten zelf hun sanctiebeleid vormgeven. Dit
heeft de gemeente gedaan door op 20 september 2004 de Afstemmingsverordening Wet
werk en bijstand vast te stellen. Deze verordening wordt met de inwerkingtreding
van de nieuwe Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand 2009, ingetrokkenDe WWB kent slechts één soort sanctie: het verlagen van de uitkering. Het
opleggen van een boete als sanctie voor uitkeringsgerechtigden die hun
inlichtingenplicht hebben geschonden, is niet meer mogelijk. Het Maatregelenbesluit en het Boetebesluit sociale zekerheidswetten is overigens
nog wel van kracht voor de Ioaw en de Ioaz.2.Wettelijk kaderArtikel 8, eerste lid, onderdeel b,WWB bevat de opdracht aan gemeenten om het
verlagen van de bijstand, bedoeld in artikel 18, tweede lid WWB, in een
verordening vast te leggen. Artikel 18 WWB luidt:
Het college stemt de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen af
op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van de
belanghebbende.
Indien de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel de uit deze wet dan wel de artikelen
28, tweede lid, of 29, eerste lid, van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen
niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het
college zeer ernstig misdragen, verlaagt het college overeenkomstig de
verordening bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel b, de bijstand.
Van een verlaging wordt afgezien, indien elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt.
Het college heroverweegt een besluit als bedoeld in het tweede lid
binnen een door hem te bepalen termijn die ten hoogste drie maanden
bedraagt.
Bij de toepassing van het eerste lid wordt onder belanghebbende mede
verstaan het gezin.
In het eerste lid van artikel 18 wordt gesproken over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van de belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor de uitkeringsgerechtigden maatwerk is, waarbij
recht gedaan wordt aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden
van uitkeringsgerechtigden.In het tweede lid van artikel 18 wordt een directe koppeling gelegd tussen de
rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering
is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk van de
uitkering te worden. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van de
uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de
beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de
opgelegde verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, wordt de uitkering verlaagd.
Er is dus geen sprake van een bevoegdheid maar van een verplichting.Opgemerkt wordt dat de in artikel 9, eerste lid, van de wet genoemde
arbeidsverplichtingen van rechtswege gelden vanaf de datum van melding bij het
CWI.Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, moet het college van
zo’n verlaging afzien.Verlaging van de uitkering moet plaatsvinden overeenkomstig een door de
gemeenteraad vast te stellen verordening. Dit is de Afstemmingsverordening Wet
werk en bijstand 2009.3.Verplichting tot heroverwegingHet derde lid van artikel 18 WWB houdt in dat, indien een verlaging wordt
opgelegd met een duur van meer dan 3 maanden, het college verplicht is om het
verlagingsbesluit uiterlijk binnen 3 maanden nadat dit is genomen, te
heroverwegen.Bij deze verplichte heroverweging behoeft niet opnieuw een besluit te worden
genomen, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht
worden gehouden. Een marginale beoordeling volstaat: beoordeeld moet worden of
het redelijk is dat de toegepaste verlaging wordt voortgezet. Daarbij kan worden
gekeken naar de omstandigheden waarin de klant verkeert, maar bijvoorbeeld ook
naar het feit of hij nu wel aan zijn verplichtingen voldoet.4.Term “verlaging’’Het verlagen van de bijstand op grond van het feit dat de belanghebbende zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate is nagekomen, wordt in de
terminologie van de WWB aangeduid als het afstemmen van de uitkering op de mate
waarin de belanghebbende de opgelegde verplichtingen nakomt. Met het begrip
afstemmen wordt het uitgangspunt van de WWB benadrukt dat rechten en plichten
één kant van dezelfde medaille vormen.In de Memorie van Toelichting bij het ontwerp van de WWB wordt steeds gesproken
over de Afstemmingsverordening.In deze verordening wordt bij de wettelijke terminologie aangesloten en is
derhalve gekozen voor de benaming Afstemmingsverordening met de daarin genoemde
term ”verlaging’’ van de bijstand. 5.Verlaging en langdurigheidstoeslagOp grond van artikel 36, zesde lid WWB alsmede op grond van het voorgestelde
nieuwe artikel 36, vijfde lid WWB (opgenomen in het voorstel tot wijziging van
de WWB in verband met decentralisering van de langdurigheidstoeslag en op
bevordering van maatschappelijke participatie gerichte ondersteuning van
huishoudens met schoolgaande kinderen) kan ook de langdurigheidstoeslag worden
verlaagd. In de Afstemmingsverordening WWB, zoals die vóór 1 maart 2009 gold, is
geen gebruik gemaakt van deze mogelijkheid. Artikel 36, eerste lid sub c WWB
(wettekst vóór 1 januari 2009) regelt dat de langdurigheidstoeslag moet worden
geweigerd als de belanghebbende gedurende 60 maanden (vijf jaar) naar het
oordeel van het college onvoldoende heeft getracht algemeen geaccepteerde arbeid
te verkrijgen en te aanvaarden. Deze verplichting om de langdurigheidstoeslag te
weigeren verhoudt zich derhalve niet met een eventuele verplichting om deze
toeslag te verlagen.Opgemerkt wordt dat in voornoemd wetsvoorstel in verband met decentralisering
van de langdurigheidstoeslag, dat per 1 januari 2009 moet ingaan, de zinsnede
“onvoldoende heeft getracht algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen en te
aanvaarden” is komen te vervallen. Door dit wetsvoorstel is er nog minder
aanleiding om gebruik te maken van de mogelijkheid om de langdurigheidstoeslag
te verlagen.Een verlaging van de langdurigheidstoeslag wegens niet of onvoldoende nakomen
van de inlichtingenplicht is niet aan de orde. Immers, als de belanghebbende de
gegevens die zijn vereist voor de vaststelling van het recht op
langdurigheidstoeslag niet verstrekt, dient de toeslag te worden geweigerd. Deze
weigering dient dan te worden gebaseerd op de betreffende bepalingen van de
Algemene wet bestuursrecht. 6.Zwaarte en duur van de verlagingenHet centrale uitgangpunt van de WWB is dat de periode van
uitkeringsafhankelijkheid zo kort mogelijk is en dat de klant alle mogelijke
moeite doet om zo spoedig mogelijk uit te stromen naar reguliere arbeid.In de Afstemmingsverordening WWB 2004 waren - ten aanzien van het nakomen van de
arbeidsverplichtingen - slechts 2 categorieën verwijtbare gedragingen opgenomen.
De standaardverlaging bij verwijtbare gedragingen van de eerste categorie was
10% gedurende 1 maand. De standaardverlaging bij verwijtbare gedragingen van de
tweede categorie was 100% gedurende 1 maand. Laatstgenoemde verlaging stond niet
altijd in een redelijke en evenwichtige verhouding tot de ernst van de bij deze
categorie omschreven verwijtbare gedragingen. Hierdoor was bij bepaalde
verwijtbare gedragingen sprake van een disproportionele verlaging. Een volledige
weigering van de bijstand dient dan ook beperkt te blijven tot ernstige
gevallen.Herbeoordeling van de betreffende gedragingen op basis van de ernst hiervan is
gerechtvaardigd. Met het oog hierop is er aanleiding geweest om 4 categorieën
verwijtbare gedragingen te onderscheiden met een daaraan gekoppelde
standaardverlaging. Voorts is er aanleiding geweest om de formulering van enkele
verwijtbare gedragingen te herzien en enkele nieuwe verwijtbare gedragingen te
introduceren.Met herindeling van de betreffende verwijtbare gedragingen wordt ook een betere
aansluiting bereikt op de doelstellingen van het Beleidsplan 2008-2010 “Werken
aan Activering”. Bij de categorie-indeling is bepalend de ernst van de betreffende verwijtbare
gedragingen in relatie tot de gevolgen daarvan voor het niet verkrijgen van
algemeen geaccepteerde arbeid. Bij de toepassing van de verlaging in verband met zeer ernstige misdragingen
(waarvoor in artikel 14 van de verordening een standaardverlaging is opgenomen
van 50% gedurende één maand), zal steeds rekening moeten worden gehouden met
onder meer de aard van de gedraging, de dreiging die daarvan uitgaat, de impact
daarvan op medewerkers en, in het bijzonder de mate waarin zij worden belemmerd
in een normaal functioneren. Bovendien heeft de Centrale Raad van Beroep
uitgesproken dat er een relatie moet zijn tussen het agressief gedrag en het
niet of onvoldoende nakomen van één of meer verplichtingen die aan het ontvangen
van een uitkering zijn verbonden.De in de verordening opgenomen verlaging bij het niet (behoorlijk) nakomen van
de inlichtingenplicht is gekoppeld aan de hoogte van de financiële benadeling
van de gemeente. De duur van de standaardverlaging is bij een benadelingsbedrag
tot € 6.000,- (netto) bepaald op in beginsel één maand.Bij recidive wordt, ten aanzien van het niet nakomen van de verplichting inzake
inschakeling in het arbeidsproces alsmede het niet nakomen van de
inlichtingenverplichting, de duur van de verlaging verdubbeld. Indien de
belanghebbende daarna wederom een dergelijke verwijtbare gedraging begaat, wordt
de hoogte van de verlaging individueel bepaald.7.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidEen verlaging kan niet alleen worden opgelegd als sprake is van een schending
van verplichtingen, maar ook als sprake is van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Die eigen
verantwoordelijkheid voor de zelfstandige bestaansvoorziening geldt al in de
periode vóór de aanvraag om bijstand. Dit betekent dat ook gedragingen
voorafgaande aan de aanvraag om bijstand tot het opleggen van een verlaging
kunnen leiden. Dit is bijvoorbeeld het geval als de klant door eigen schuld of
toedoen werkloos is geworden, geen beroep (meer) kan doen op een voorliggende
voorziening of vermogen onverantwoord heeft besteed. Om dergelijk verwijtbaar
gedrag niet te lang te laten doorwerken, is bepaald dat bepaalde verwijtbare
gedragingen in de periode van maximaal één jaar voorafgaande aan de aanvraag om
bijstand in ogenschouw worden genomen.Uiteraard kunnen zich dergelijke verwijtbare gedragingen ook tijdens de
bijstandsperiode voordoen. Het verschil met verwijtbaar gedrag vóór de
bijstandsperiode is alleen dat verwijtbaar verlies van (parttime) werk tijdens
de bijstandsperiode tot een verlaging leidt op grond van de in artikel 9 bij de
vierde categorie opgenomen verwijtbare gedraging te weten het door eigen toedoen
niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid dan wel van werk als
zelfstandige. 8.IndividualiseringIn deze verordening is expliciet bepaald dat bij een op te leggen verlaging
altijd dient te worden geïndividualiseerd c.q. maatwerk moet worden geleverd.
Dit betekent dat de op te leggen verlaging dient te worden afgestemd op de ernst
van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden
van de belanghebbende.Bij elke op te leggen verlaging zal dan ook moeten worden nagaan of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van
de hoogte en de duur van de voorgeschreven standaardverlaging geboden is.
Afwijking van de standaardverlaging kan zowel een verzwaring als een matiging
betekenen. Het opleggen van een verlaging voor onbepaalde duur is echter niet
toegestaan.Indien een verlaging voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd,
zal op grond van artikel 18, derde lid, WWB het besluit tot verlaging uiterlijk
binnen drie maanden nadat dit is genomen, moeten worden heroverwogen. In artikel 18, lid 2 WWB is expliciet bepaald dat, wanneer de gedraging de
belanghebbende in het geheel niet kan worden verweten, er geen verlaging dient
te worden toegepast. In een dergelijke situatie komt men derhalve niet eens aan
individualisering toe. Hierbij moet met name aan duidelijke overmachtsituaties
worden gedacht. 9.Toelaatbaarheid van verlaging van 100%Het is mogelijk om een verlaging van 100% toe te passen en derhalve de bijstand
volledig te weigeren. Het volledig weigeren van de bijstand is echter een zeer
ingrijpende afstemming, zeker wanneer men bedenkt dat bijstand (veelal) de
laatste voorziening is waar iemand een beroep op kan doen. Om die reden mag een
besluit tot het volledig weigeren van bijstand dan ook niet al te lichtvaardig
worden genomen. Algehele weigering voor een onbepaalde periode is dan ook in
strijd met het evenredigheidsbeginsel zoals neergelegd in artikel 3:4 lid 2 van
de Algemene wet bestuursrecht en is eveneens in strijd met de Grondwet en de in
de WWB zelf neergelegde rechtsplicht van de overheid.10.Herleving van recht op bijstand na periode van verlaging van
100%Als de periode van weigering van bijstand is verstreken, herleeft het recht op
bijstand van rechtswege. Er zal op dat moment (via een eenvoudig onderzoek) ook
nagegaan moeten worden of er opnieuw aanleiding is om een verlaging toe te
passen.11.Relatie met handhavingsbeleidVanaf eind 2003 is bij de afdeling Sociale Zaken het concept Hoogwaardig
Handhaven ingevoerd. Dit omvat een samenstel van activiteiten gericht op het
voorkomen en bestrijden van fraude en het verhogen van de bereidheid van klanten
om verplichtingen na te komen die aan het ontvangen van een uitkering ingevolge
de WWB zijn verbonden. Hierbij wordt gebruik gemaakt van vier uitgangspunten:
vroegtijdig informeren, optimaliseren van de dienstverlening, controleren op
maat en daadwerkelijk sanctioneren. Dit laatste uitgangspunt houdt het volgende in.Als de klant - ondanks vroegtijdige voorlichting en optimale dienstverlening -
toch de regels en voorschriften overtreedt, wordt hierop “lik-op-stuk”
gereageerd met het toepassen van een sanctie evenals met een snelle terug- en
invordering van de ten onrechte uitbetaalde uitkering. Niet naleven mag niet lonen is een belangrijk uitgangspunt van het
handhavingsbeleid. Bij het niet nakomen van de informatieverplichting moet de
rechtmatige situatie worden hersteld. Daarnaast moet altijd een adequate sanctie
plaatsvinden en dient het ten onrechte verstrekte bedrag te worden
teruggevorderd. Deze acties zullen de nalevingsbereidheid door klanten
bevorderen. Ook bij het niet nakomen van de verplichting(en) tot inschakeling in het
arbeidsproces zal consequent tot verlaging van de uitkering overeenkomstig de
bepalingen van de Afstemmingsverordening dienen te worden overgegaan.12. Relatie met strafrechtelijke sanctieGemeenten moeten proces-verbaal opmaken en aangifte doen bij het Openbaar
Ministerie, indien er sprake is van fraude en het benadelingsbedrag hoger is dan
€ 10.000,- bruto. Dit is vastgelegd in de eind september 2008 gepubliceerde
nieuwe Aanwijzing sociale zekerheidsfraude. Deze nieuwe Aanwijzing zal zeer
waarschijnlijk per 1 januari 2009 in werking treden.Een verlaging die verband houdt met schending van de informatieverplichting moet
als een punitieve(= bestraffende) sanctie worden aangemerkt. Hetzelfde geldt voor een verlaging
vanwege 'zeer ernstige misdragingen' jegens het college of zijn ambtenaren. Verlagingen in verband met schending van de arbeidsverplichtingen hebben een
reparatoir karakter. Daarbij staat namelijk het herstelkarakter voorop.Het ‘una via’ beginsel (geen samenloop van sancties op dezelfde onrechtmatige
gedraging dan bij beslissing van een enkel overheidsorgaan) en het standpunt van
de Centrale Raad van Beroep op het punt van ‘dubbele bestraffing’, zijn
aanleiding geweest om in de verordening te bepalen dat, indien aangifte bij het
OM is gedaan, geen verlaging wordt toegepast, tenzij het OM de gemeente in een
later stadium schriftelijk laat weten dat zij om formele redenen geen aanleiding
ziet om de belanghebbende een transactie aan te bieden of tot strafvervolging
over te gaan. In dat geval zal de gemeente alsnog tot verlaging van de uitkering
overgaan.13. Ingangsdatum en overgangsregelingDe Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand, zoals deze is vastgesteld op 20
september 2004, wordt per 1 maart 2009 ingetrokken. De nieuwe
Afstemmingsverordening kan zodoende per 1 maart 2009 ingaan en heeft per 1 maart
2009 onmiddellijke werking. Het rechtszekerheidsbeginsel brengt met zich mee dat bij een wijziging van het
sanctieregime de voor de belanghebbende meest gunstige regeling dient te worden
toegepast. Daarom is in de verordening in een overgangsbepaling voorzien. Deze
houdt in dat op gedragingen die vóór inwerkingtreding van deze verordening
hebben plaatsgevonden, de oude Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand van
toepassing is, voor zover deze zou leiden tot een minder zware verlaging.In de nieuwe verordening zijn bijna alle standaardverlagingen gelijk of lichter
dan in de oude verordening. In de praktijk betekent dit derhalve dat niet of
nauwelijks toepassing behoeft te worden gegeven aan de overgangsbepaling.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 1De begrippen in deze verordening hebben dezelfde betekenis als in de WWB. Voor
een goed begrip en de leesbaarheid van de verordening zijn de begrippen algemene
en bijzondere bijstand en bijstandsnorm in de begripsomschrijving
opgenomen.De WWB kent het begrip netto bijstand niet. Dit begrip is gedefinieerd met het
oog op het opleggen van verlagingen in situaties waarin sprake is van financiële
benadeling. Vanwege de uitvoerbaarheid is in deze verordening geregeld dat de
hoogte van een verlaging wordt gerelateerd aan het bedrag dat ten onrechte als
netto bijstand is uitgekeerd. Dit is het bedrag aan bijstand zonder dat rekening
wordt gehouden met de daarover af te dragen loonbelasting, premies
volksverzekeringen en de vergoeding zoals bedoeld in artikel 46 van de
Zorgverzekeringswet.Artikel 2Lid 1De WWB verbindt aan het recht op een bijstandsuitkering onder andere de volgende
verplichtingen:
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede lid).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9). Deze plicht bestaat uit
twee soorten verplichtingen:
de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en deze te aanvaarden;
en
de plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling.
Deze verplichtingen zullen nader moeten worden uitgewerkt in specifieke
verplichtingen die zijn toegesneden op de individuele situatie en mogelijkheden
van de bijstandsgerechtigde. Maatwerk derhalve. De Re-integratieverordening
vormt de juridische basis voor het opleggen van deze specifieke verplichtingen.
Deze verplichtingen zullen in het besluit tot het verlenen van bijstand moeten
worden neergelegd.3.De informatieplicht (artikel 17, eerste lid). Op een uitkeringsgerechtigde
rust de verplichting aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging
mededeling te doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling
of het recht op bijstand.De Wet SUWI legt ook verplichtingen op aan een uitkeringsgerechtigde. Het
betreft de verplichting om alle gevraagde gegevens en bewijsstukken aan de
Centrale organisatie werk en inkomen te verstrekken die nodig zijn voor de
beslissing door het college (artikel 28, tweede lid Wet SUWI) en de verplichting
om op verzoek of onverwijld uit eigen beweging alle feiten en omstandigheden mee
te delen aan de Centrale organisatie werk en inkomen, waarvan hem redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht op bijstand,
het geldend maken van het recht op bijstand of op de hoogte of de duur van de
bijstand.Lid 2In deze verordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending van een
verplichting betekenen, standaardverlagingen vastgesteld in de vorm van een
vaste (procentuele) verlaging van de bijstandsnorm. In dit artikellid is de
regel neergelegd dat bij een op te leggen verlaging altijd dient te worden
geïndividualiseerd c.q. maatwerk moet worden geleverd. Dit betekent dat de op te
leggen verlaging dient te worden afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van de belanghebbende.Bij elke op te leggen verlaging zal dan ook moeten worden nagaan of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van
de hoogte en de duur van de voorgeschreven standaardverlaging geboden is.
Afwijking van de standaardverlaging kan zowel een verzwaring als een matiging
betekenen. Het vorenstaande betekent dat bij het beoordelen of een verlaging moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moeten worden
doorlopen:
Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.
Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.
Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de
uitkeringsgerechtigde.
De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage
waarmee de bijstand wordt verlaagd. De duur en zwaarte van de gedraging, de omvang van de gevolgen en de mate van
opzet zouden aanleiding kunnen zijn voor het toepassen van een hogere of een
lagere verlaging. Toepassing van het evenredigheidsbeginsel houdt in dat er
evenredigheid dient te bestaan tussen de verlaging en de (ernst van) de
gedraging.Wat betreft de beoordeling van de mate van verwijtbaarheid wordt gewezen op het
volgende:De mate van verwijtbaarheid dient te allen tijde in de beoordeling te worden
meegenomen. Hierbij dient de vraag te worden gesteld of en in hoeverre de
belanghebbende op de hoogte was c.q. kon zijn van zijn verplichtingen. Ook de
psychische gesteldheid van de belanghebbende dient in ogenschouw te worden
genomen. In artikel 18, lid 2 WWB is expliciet bepaald dat, wanneer de gedraging de
belanghebbende in het geheel niet kan worden verweten, er geen verlaging dient
te worden toegepast. In een dergelijke situatie komt men derhalve niet eens aan
individualisering toe. Hierbij moet met name aan duidelijke overmachtsituaties
worden gedacht. Ter zake wordt ook verwezen naar de toelichting bij artikel 6,
eerste lid.Matiging van de opgelegde verlaging wegens persoonlijke omstandigheden: hiermee
worden bedoeld die persoonlijke omstandigheden die los staan van de gedraging,
maar die individualisering rechtvaardigen. Door het in aanmerking nemen van de persoonlijke omstandigheden van
belanghebbende (en zijn gezin) wordt recht gedaan aan het
individualiseringsbeginsel van artikel 18, eerste lid, WWB. Het is overigens aan
de belanghebbende om deze verzachtende omstandigheden aannemelijk te maken.Financiële omstandigheden spelen hierbij een grote rol.In bijvoorbeeld de navolgende gevallen kan matiging wegens persoonlijke
omstandigheden aan de orde zijn:
bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bijvoorbeeld hoge woonlasten of andere vaste lasten of uitgaven van
bijzondere aard waarvoor geen financiële tegemoetkoming mogelijk
is.
deelname aan een schuldhulpverleningstraject dan wel aan het wettelijk
schuldsaneringstraject ingevolge de WSNP.
Lid 3Per 1 januari 2009 verleent de Sociale Verzekeringsbank (SVB) aan personen van
65 jaar en ouder (en hun jongere partner) met een onvolledige uitkering op grond
van de AOW aanvullende algemene bijstand voor levensonderhoud. Hierdoor krijgen
deze klanten van één instantie hun uitkering uitbetaald en behoeven zij ook aan
slechts één instantie wijzigingen door te geven.Het aan de SVB verleende mandaat voor het verlenen van aanvullende algemene
bijstand heeft tot gevolg dat bij het niet of onvoldoende nakomen van de
verplichtingen in het kader van de WWB voor deze doelgroep het maatregelenbeleid
geldt dat is neergelegd in de “SVB Beleidsregels inzake het opleggen van een
maatregel ingevolge de WWB”, zoals vastgesteld bij besluit van 10 mei 2006 en
gewijzigd bij besluit van 7 mei 2008.Sociale Zaken blijft wel verantwoordelijk voor de beoordeling van de
re-integratieverplichtingen en -inspanningen in het geval er sprake is van een
partner van jonger dan 65 jaar. Als hij zijn verplichtingen inzake de
arbeidsinschakeling niet nakomt en Sociale Zaken van mening is dat er een
verlaging dient te worden opgelegd, geeft Sociale Zaken aan de SVB opdracht om
een verlaging op te leggen en hierover een beschikking af te geven. Hiertoe doet
Sociale Zaken aan de SVB opgave van de hoogte en de duur van de verlaging op
basis van deze verordening.Artikel 3Lid 1In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat
een verlaging wordt opgelegd over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt
verstaan de wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en
inclusief vakantiegeld.Lid 2Op grond van artikel 18, lid 2 WWB kan een
verlaging eveneens van toepassing zijn op bijzondere bijstand. 18 tot 21-jarigen
ontvangen een lage jongerennorm, die - indien noodzakelijk - wordt aangevuld
door middel van aanvullende bijzondere bijstand voor de kosten van
levensonderhoud. Indien een verlaging alleen op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van
bijstandsgerechtigden van 21 jaar en ouder.Bij andere vormen van bijzondere bijstand zal het niet voldoen aan
verplichtingen in veel gevallen aanleiding zijn om de aanvraag af te wijzen of
de bijzondere bijstand in te trekken. Niettemin zijn er situaties denkbaar dat
een volledige afwijzing of intrekking een te zwaar middel is. Hierbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan het verstrekken van een woonkostentoeslag
waarbij de verplichting is opgelegd om goedkopere woonruimte te zoeken en te
aanvaarden.Het verlagen van de bijzondere bijstand is in dergelijke situaties een logische
stap.Artikel 4Artikel 4 schrijft voor wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld.
Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en
dan met name uit het motiveringsbeginsel. Het motiveringsvereiste houdt onder
andere in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering wordt
voorzien.Artikel 5In afdeling 4.1.2. van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) zijn bepalingen
opgenomen over het horen van belanghebbenden in het kader van de voorbereiding
van een besluit. Een van de uitgangspunten is dat een belanghebbende de
gelegenheid wordt geboden zijn zienswijze naar voren te brengen, voordat een
beschikking wordt gegeven die niet op aanvraag wordt genomen en waartegen een
belanghebbende naar verwachting bedenkingen zal hebben.Op grond van artikel 4:12 Awb kan een bestuursorgaan ervan afzien om de
belanghebbende te horen onder meer als het gaat om een financiële verplichting
of aanspraak waartegen bezwaar kan worden aangetekend en de nadelige gevolgen in
bezwaar volledig ongedaan kunnen worden gemaakt. Dat is bij het opleggen van een
verlaging het geval. Dit betekent dat de klant formeel niet gehoord behoeft te
worden voordat een verlaging wordt opgelegd.Niettemin is in deze verordening, die mede beoogt een zorgvuldige behandeling te
waarborgen, het horen van de klant als uitgangspunt genomen, hetgeen overeenkomt
met het bestaande, in het kader van de Abw ontwikkelde beleid. Daarbij speelt
ook een rol dat, in het bijzonder met het oog op de vaststelling van de
verwijtbaarheid, het vaak al noodzakelijk is de klant te horen. In het tweede lid zijn de aan de Awb ontleende uitzonderingen op deze hoorplicht
opgesomd.Hoewel de uitzonderingen ruim en in algemene termen zijn geformuleerd, betekent
dit geenszins dat het uitgangspunt dat de klant gehoord wordt voordat een
verlaging wordt opgelegd, wordt verlaten. In gevallen waarin daarvan wordt
afgezien, zal dat steeds op één of meer van de genoemde gronden gemotiveerd
moeten kunnen worden. Bovendien zal er ook uit bedrijfsmatige overwegingen een
terughoudend gebruik van gemaakt worden, omdat anders de kans groot is dat het
horen zich verplaatst naar de arbeidsintensieve bezwaarfase.De in onderdeel a genoemde uitzonderingsgrond doet zich zelden voor, omdat bij
een ernstige schending van verplichtingen, in het bijzonder van de
inlichtingenplicht, het recht op bijstand volgens de bestaande beleidsregels
wordt opgeschort. Het opleggen van de verlaging kan dan direct worden betrokken
bij het noodzakelijk onderzoek voor het herstellen van de uitkering.De in onderdeel b al dan niet in combinatie met onderdeel d genoemde
uitzondering kan bij een opschorting of een ingesteld rechtmatigheidsonderzoek
goede diensten bewijzen. Het is mogelijk dat in die situatie het voornemen om
een verlaging op te leggen niet expliciet aan de orde is geweest, terwijl wel
alle relevante aspecten voor het opleggen van een verlaging de revue zijn
gepasseerd. Het is dan niet noodzakelijk de klant nogmaals te horen voordat een
verlaging wordt opgelegd.In onderdeel c is, conform artikel 4:8, tweede lid, Awb geregeld dat een klant
ook niet gehoord behoeft te worden als vaststaat dat hij zijn inlichtingenplicht
niet is nagekomen. Ook dan zal overigens vaak tot opschorting van het recht op
bijstand overgegaan worden.De uitzonderingen, met name onderdeel d, laten ruimte voor nadere instructies
ter vergroting van de uitvoerbaarheid van het verlagingenbeleid. Zo kan bij een
relatief lichte verlaging volstaan worden met het horen van de klant aan de
balie, zonder dat daarvoor een afspraak met de casemanager nodig is. Artikel 6Lid 1Het afzien van het opleggen van een verlaging
‘indien elke vorm van verwijtbaarheid’ ontbreekt, is geregeld in artikel 18,
tweede lid, WWB. Hierbij moet met name worden gedacht aan situaties waarin de
klant door overmacht niet in staat is geweest om verplichtingen na te komen.
Overigens kan daarbij het tijdstip waarop de klant het college daarover
geïnformeerd heeft nog wel een rol spelen. Zo kan verlangd worden dat een klant
die vanwege ziekte niet in staat is om op een afspraak te komen, dat doorgeeft
of laat geven zodra dat redelijkerwijs mogelijk is.Lid 2 Een andere reden om af te zien van het opleggen van een
verlaging is dat de gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring).
Met het oog op de effectiviteit van een verlaging, is het vereist dat deze zo
spoedig mogelijk nadat de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd (‘lik op
stuk’). Uit oogpunt van redelijkheid is dan ook in het tweede lid bepaald dat niet tot
het toepassen van een verlaging wordt overgegaan, indien de gedraging langer dan
drie jaar geleden heeft plaatsgevonden.Lid 3Hierin wordt bepaald dat het college kan
afzien van het opleggen van een verlaging, indien het daarvoor dringende redenen
aanwezig acht. In artikel 14, lid 4, Abw, alsmede in artikel 14a lid 4 Abw was bepaald dat,
indien daarvoor dringende redenen aanwezig waren, het college kon besluiten af
te zien van het opleggen van een maatregel respectievelijk een boete. Ondanks
het feit dat de WWB een dergelijke bepaling niet kent, kan aangenomen worden -
gelet op de tekst van artikel 18, lid 1 WWB - dat een dergelijke bevoegdheid ook
onder de WWB bestaat.Voor alle duidelijkheid dient te worden opgemerkt dat toetsing aan het criterium
‘dringende redenen’’ eerst aan de orde kan zijn, nadat individualisering zoals
hierboven omschreven erin geresulteerd heeft dat tot het toepassen van een
verlaging zou moeten worden overgegaan.Dringende redenen om van het toepassen van een verlaging af te zien, kunnen
worden gevonden in bijzondere omstandigheden van financiële of sociale aard. Het
moet dan gaan om zeer ernstige gevolgen voor de belanghebbende of diens gezin.
Dat een belanghebbende financieel zwaar getroffen wordt door een verlaging is op
zichzelf nog geen dringende reden, omdat dit voor elke bijstandsgerechtigde
geldt.Lid 4Indien wegens een dringende reden het
toepassen van een verlaging achterwege gelaten wordt, moet dit wel in een
beschikking aan de belanghebbende worden medegedeeld, opdat de betreffende
gedraging wel kan meetellen in het kader van recidive.Artikel 7Lid 1Op grond van het eerste lid wordt een
verlaging in beginsel alleen toegepast op toekomstige nog niet uitbetaalde
bijstandsuitkeringen. Hiermee wordt het bestaande beleid voortgezet. Dit houdt
in dat bij een lopende uitkering de verlaging wordt toegepast ingaande de eerste
van de maand volgend op die waarin de beschikking wordt verzonden. Indien bij
een nieuwe aanvraag om uitkering blijkt dat er aanleiding is om een verlaging op
te leggen vanwege verwijtbaar gedrag dat is begaan in de periode voorafgaande
aan de aanvraag, wordt de verlaging uiteraard direct vanaf de ingangsdatum van
de uitkering toegepast. Lid 2Dit lid voorziet in de mogelijkheid om een
verlaging met terugwerkende kracht op te leggen als het recht op bijstand is
opgeschort. In dat geval kan de verlaging, bij voortzetting van de uitkering,
direct worden toegepast.Daarbij geldt wel dat een verlaging niet verder mag terugwerken dan vanaf het
moment waarop het recht op bijstand is opgeschort. Een en ander betekent
derhalve dat de verlaging van de uitkering in dat geval kan worden verrekend met
het bedrag dat nog aan de klant moet worden uitbetaald. Daarvoor is wel een
herzieningsbesluit vereist.Lid 3Een verlaging van de bijstand op grond van artikel 18, lid 2 WWB kan niet los
worden gezien van het recht op bijstand.Dit heeft tot gevolg dat bij beëindiging van de uitkering niet tevens een
besluit tot verlaging kan worden genomen met de aankondiging dat deze ten
uitvoer wordt gelegd als cliënt in de toekomst weer recht op bijstand krijgt. Er
is namelijk geen sprake van een besluit als het beoogde rechtsgevolg, in dit
geval een verlaging van de uitkering, afhankelijk is van een onzekere in de
toekomst gelegen gebeurtenis. Wel heeft het college de bevoegdheid om bij een eventuele nieuwe toekenning van
bijstand alsnog een besluit te nemen naar aanleiding van de eerdere
verlagingswaardige gedraging.Met het oog hierop biedt artikel 7, lid 3 de mogelijkheid om, als belanghebbende
binnen drie jaar weer een uitkering wordt toegekend, alsnog een besluit tot
verlaging te nemen. In het betreffende beëindigingbesluit zal de klant hierover
dienen te worden geïnformeerd.Lid 4Voor het geval tot het toepassen van een
verlaging van langere duur is besloten en de uitkering van de klant wordt
beëindigd nog voordat de duur van de verlaging is verstreken, is bepaald dat de
resterende periode van de verlaging zal worden ten uitvoer gelegd, indien de
klant binnen drie jaar na de beëindiging van de uitkering opnieuw aanspraak op
bijstand maakt.Lid 5Dit lid regelt dat een verlaging voor bepaalde
tijd wordt opgelegd. Door een verlaging voor een bepaalde periode op te leggen,
weet de uitkeringsgerechtigde die met een verlaging wordt geconfronteerd waar
hij aan toe is. Het college kan na afloop van de periode waarvoor de verlaging
is getroffen, opnieuw een verlaging opleggen. Hiervoor is dan wel weer een apart
besluit nodig.Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het
college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is geregeld
in artikel 18, derde lid WWB.De herbeoordeling dient plaats te vinden uiterlijk binnen drie maanden nadat het
besluit genomen is. Bij zo’n herbeoordeling behoeft niet opnieuw een besluit te
worden genomen waarbij alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen het
licht worden gehouden. Een marginale beoordeling volstaat: het college moet
beoordelen of het redelijk is dat de opgelegde verlaging wordt gecontinueerd.
Daarbij kan worden gekeken naar de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert, maar bijvoorbeeld ook of de betreffende persoon nu wel aan zijn
verplichtingen voldoet.Artikel 8Lid 1Dit lid ziet op de situatie dat de
belanghebbende door één gedraging zich schuldig heeft gemaakt aan schending van
meerdere verplichtingen die elk op zich tot een verlaging op grond van de
verordening dienen te leiden.Bepaald is dat bij een dergelijke samenloop geen stapeling van verlagingen dient
plaats te vinden, maar dat voor het toepassen van de verlaging dient te worden
uitgegaan van de gedraging waarop de zwaarste verlaging is gesteld.Lid 2Dit artikellid heeft betrekking op de situatie
dat de bijstandsgerechtigde verschillende verwijtbare gedragingen begaat die
(min of meer) gelijktijdig plaatsvinden. Voor een dergelijke situatie is bepaald
dat de hoogte en de duur van op te leggen verlaging zal worden afgestemd op de
individuele situatie van de betreffende klant. Artikel 9De WWB stelt werk boven inkomen. Hoofddoelstelling van het activerend
arbeidsmarktbeleid van de gemeente Capelle aan den IJssel is dat
uitkeringsgerechtigden zo snel mogelijk weer via reguliere arbeid in hun eigen
bestaan kunnen voorzien. De gemeente Capelle aan den IJssel wil dit bereiken
door het voeren van een krachtig arbeidsmarktbeleid. Instroombeperking,
activering, uitstroombevordering en handhaving zijn dan ook de belangrijkste
pijlers van het Capelse beleid. Voor elke uitkeringsgerechtigde wordt vanuit een
sluitende keten van dienstverlening nagegaan wat het perspectief is op uitstroom
naar regulier werk en op welke wijze dit door middel van inzet van gemeentelijke
voorzieningen kan worden gerealiseerd.De voorzieningen die de gemeente inzet ter ondersteuning van de inschakeling in
het arbeidsproces omvatten een scala van instrumenten. Ter zake wordt verwezen
naar de Re-integratieverordening. De WWB stelt de eigen verantwoordelijkheid van de burger centraal om zelfstandig
te voorzien in de noodzakelijke kosten van het bestaan.Aan het recht op bijstand is dan ook onlosmakelijk de plicht tot werkaanvaarding
verbonden.Voorts is de klant verplicht om actief medewerking te verlenen aan onderzoeken,
scholing en/of activiteiten die ertoe kunnen bijdragen dat de kansen op het
verkrijgen van betaald werk worden vergroot. Het niet nakomen van verplichtingen
dient zonder meer gevolgen te hebben voor de uitkering. Opgemerkt wordt dat langer verblijf in het buitenland dan op grond van de wet is
toegestaan, op zich geen reden is om een verlaging op de uitkering toe te
passen. In een dergelijke situatie kan de uitkering alleen worden verlaagd als
de belanghebbende hierdoor zijn arbeidsinschakeling dan wel re-integratie heeft
belemmerd. Het langer verblijf in het buitenland moet voor het opleggen van een verlaging
altijd in verband worden gebracht met het niet nakomen door de belanghebbende
van de arbeidsplicht of de re-integratieplicht.Of sprake is van schending van deze verplichtingen moet blijken uit onderzoek
van de medewerker die het traject naar werk uitvoert. Dit kan bijvoorbeeld een
re-integratiebedrijf, een scholingsinstituut of de casemanager Werk &
Inburgering van Sociale Zaken zelf zijn. Het soort verplichting dat door het langer verblijf in het buitenland niet of
niet behoorlijk is nagekomen, zal derhalve bepalend zijn voor de zwaarte van de
op te leggen verlaging.Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat over de periode dat de belanghebbende
langer in het buitenland verblijft dan op grond van de wet is toegestaan, geen
recht op bijstand bestaat.In het onderhavige artikel zijn de verlagingen opgenomen die betrekking hebben
op het niet nakomen van verplichtingen gericht op arbeidsinschakeling. Daarbij
worden vier categorieën onderscheiden. Bij deze indeling is er van uitgegaan dat
de ernst van het feit toeneemt naarmate de gedraging concretere gevolgen heeft
voor het niet verkrijgen of het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Met de toe te passen verlaging bij de betreffende verwijtbare gedragingen wordt
beoogd om de belanghebbende alsnog tot het gewenste gedrag te bewegen. Met het
oog hierop zal enige tijd na het verlagingsbesluit een nieuw onderzoek dienen te
worden gehouden. Als dan blijkt dat de klant in zijn gedrag volhardt, dient
opnieuw een verlagingsbesluit te worden genomen waarbij de duur van de verlaging
op grond van recidive wordt verdubbeld. Dit overeenkomstig artikel 10, lid 2 van
de verordening.Daarna dienen eventuele verdere individuele verlagingsbesluiten te worden
genomen onder toepassing van artikel 10, lid 3 van de verordening.De eerste categorie omvat alleen de verplichting om zich als
werkzoekende in te schrijven bij het CWI en ingeschreven te blijven. In afwijking van de oude Afstemmingsverordening is het niet ondertekenen en/of
tijdig terugsturen van het trajectplan als verwijtbare gedraging geschrapt. De
reden hiervan is dat het ondertekenen en terugsturen van een voor de
belanghebbende opgesteld individueel trajectplan naar werk ten onrechte de
suggestie wekt dat de belanghebbende met de in het trajectplan opgenomen
verplichtingen of de daarin opgenomen voorziening zou moeten instemmen. Deze
instemming is echter niet vereist. Artikel 9, lid 1 van de wet bepaalt namelijk
dat de (in een trajectplan opgenomen) verplichtingen inzake inschakeling in het
arbeidsproces waaronder begrepen het gebruik maken van een aangeboden
voorziening van rechtswege gelden en wel vanaf de datum van melding bij het CWI.
Pas als de belanghebbende weigert de arbeidsverplichtingen na te komen of
weigert mee te werken aan de uitvoering van een ingezette voorziening voor
toeleiding naar werk, dient een verlaging op de uitkering worden toegepast.Opgemerkt wordt dat de inhoud van een individueel trajectplan moet worden
aangemerkt als een onderdeel van de beschikking inzake het verlenen of
voortzetten van bijstand. Dit betekent dat hiertegen een bezwaarschrift kan
worden ingediend. De tweede categorieIn deze categorie is de verplichting tot het verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid opgenomen. Hiermee wordt alleen de sollicitatieverplichting
bedoeld. Het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid valt onder
categorie vier. Onder het niet nakomen van de sollicitatieverplichting valt ook het onvoldoende
of onvoldoende breed solliciteren alsmede het zich niet inschrijven bij
uitzendbureaus.Ook de verplichting om mee te werken aan een onderzoek door een derde naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling, valt onder deze categorie. Deze
verplichting heeft bijvoorbeeld betrekking op het niet meewerken aan een
onderzoek door een derde waaraan opdracht is gegeven een medisch advies over de
(mate van) arbeidsgeschiktheid van de belanghebbende uit te brengen.De laatste verwijtbare gedraging in deze categorie spreekt voor zich. Deze
gedraging sluit overigens volledig aan bij het bepaalde in artikel 55 WWB.De derde categorieDeze categorie omvat verwijtbaregedragingen die zijn toegesneden op het
niet (voldoende) nakomen van de re-integratieverplichting. Daarbij kan echter
(nog) niet worden gesteld dat de belanghebbende hierdoor concrete kansen op werk
of concreet uitzicht op werk heeft verspeeld. Hierbij gaat het met name om het
niet dan wel onvoldoende nakomen van afspraken die zijn opgenomen in een
zorgtraject. Daarnaast kan het gaan om gedragingen die het re-integratietraject
belemmeren.Voorbeelden van verwijtbare gedragingen in de derde categorie zijn de
navolgende:
aan de casemanager Werk & Inburgering (dan wel aan de medewerker van
de instantie die Sociale Zaken hiertoe opdracht heeft gegeven) kenbaar
maken de betreffende (gesubsidieerde) werkervaringsplaats of het
trainings- of scholingsprogramma niet te accepteren.
niet meer op de betreffende werkervaringsplaats verschijnen of het
trainings- of scholingsprogramma voortijdig beëindigen.
door langer verblijf in het buitenland dan de maximaal toegestane
periode niet deelnemen aan het examen of de toets bij een bepaalde
opleiding
De vierde categorieIn deze categorie gaat het om het niet aanvaarden of behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid of van werk als zelfstandige dan wel om gedragingen (al of
niet in het kader van een aangeboden voorziening) waardoor de belanghebbende
concrete kansen op werk of concreet uitzicht op werk heeft verspeeld. Het
betreft derhalve gedragingen waarbij - als de belanghebbende deze achterwege zou
hebben gelaten - hij niet (meer) afhankelijk van een bijstandsuitkering zou
zijn. Voorbeelden van verwijtbare gedragingen in deze categorie zijn de
navolgende:
weigeren om deel te nemen aan een specifiek project of een
werkervaringsplaats waarbij - bij normaal functioneren - een vaste baan
in het vooruitzicht wordt gesteld.
zich bij een sollicitatiegesprek met een werkgever zich zodanig negatief
gedragen of onredelijk opstellen dat de betreffende werkgever hierdoor
afziet van het aangaan van een arbeidscontract.
zich bij het gesprek met een werkgever die een werkervaringsplaats met
baangarantie aanbiedt, zodanig negatief opstellen dat deze het aanbod
intrekt.
door langer verblijf in het buitenland dan de maximaal toegestane
periode niet aanwezig kunnen zijn bij het vóór vertrek afgesproken
sollicitatiegesprek waardoor de betreffende baan ondertussen aan een
ander is aangeboden.
In de WWB is het begrip “algemeen geaccepteerde arbeid” van toepassing. In
beginsel is iedereen verplicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en te aanvaarden. Dit betekent dat er geen beperkende voorwaarden
worden gesteld aan de aard en de omvang van het werk en de aansluiting op
opleiding en ervaring. Alle arbeid (al dan niet in deeltijd) die maatschappelijk
aanvaard is, dient derhalve te worden geaccepteerd. Artikel 10Lid 1Deze bepaling bevat de standaardverlagingen
voor de vier categorieën van gedragingen, zoals opgenomen in artikel 9. Bij het
bepalen van de hoogte en de duur van de vier categorieën verlagingen zijn de in
de toelichting op artikel 9 genoemde uitgangspunten van de WWB leidend geweest. Lid 2Voor het bepalen van de aanvang van de termijn
van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is
opgelegd, bekend is gemaakt. Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd,
wordt gelijkgesteld het besluit om hiervan af te zien op grond van artikel 6,
derde lid van deze verordening.Dit lid kan slechts één keer worden toegepast. Indien de belanghebbende na een
tweede verwijtbare gedraging wederom verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte
en de duur van de op te leggen verlaging individueel moeten worden vastgesteld.
Daarvoor is een regeling getroffen in het derde lid. Lid 3Dit artikel heeft betrekking op de situatie
dat de belanghebbende binnen twaalf maanden na toepassing van de
recidivebepaling, zich wederom schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging. In
dergelijke gevallen dient een verlaging te worden opgelegd waarbij de hoogte en
de duur van de verlaging individueel wordt bepaald. Met betrekking tot de duur
van de op te leggen verlaging dient het bepaalde in artikel 7, vijfde lid in
acht te worden genomen.Artikel 11Lid 1 Onder a. Hierbij gaat het om het
geen (of niet op tijd) gevolg geven aan een uitnodiging van Sociale Zaken in
verband met een onderzoek waarvoor mondelinge dan wel schriftelijke informatie
van de belanghebbende noodzakelijk is. Het onderzoek kan zowel betrekking hebben
op (her)beoordeling van het recht op bijstand (of de hoogte daarvan) als op
zaken die van belang zijn voor de arbeidsinschakeling. Bij dit laatste kan het
voorbeeld gaan om gegevens over verrichte sollicitaties. Het onderhavige artikel
heeft voorts betrekking ophet niet vóór een bepaalde datum voldoen aan een
schriftelijk verzoek van Sociale Zaken om bepaalde (aanvullende of nog
ontbrekende) gegevens te overleggen.Onder b. Hierbij gaat het om zogeheten “nulfraude”. Hieronder
wordt verstaan het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen, zonder
dat deze gedraging gevolgen heeft voor het recht op c.q. de hoogte van de
bijstand. Voorbeelden hiervan zijn het niet opgeven van een vermogensbestanddeel
onder de vermogensgrens, het niet doorgeven van het vertrek van een kind zonder
gevolgen voor de bijstandsnorm of het niet melden van vrijwilligerswerk. Lid 2Het gaat hierbij om het niet of niet tijdig voldoen aan een oproep van Sociale
Zaken voor een gesprek met het oog op een onderzoek naar de
arbeidsmogelijkheden. In dit gesprek dient de belanghebbende op grond van het
bepaalde in artikel 17, eerste en tweede lid van de WWB inlichtingen te
verstrekken. Juist met het oog op het nakomen van deze inlichtingenplicht wordt
deze verwijtbare gedraging niet aangemerkt als het
niet meewerken aan een aangeboden voorziening voor inschakeling in de arbeid. Als de klant niet is verschenen, wordt de uitkering formeel opgeschort en
tegelijkertijd een officiële hersteltermijn gegeven in de vorm van een nieuwe
schriftelijke oproep. Bij het voldoen aan deze oproep wordt de uitkering
voortgezet en tegelijkertijd besloten om de voorgeschreven verlaging op de
uitkering toe te passen.Indien de klant aan de nieuwe schriftelijke oproep geen gevolg geeft, wordt de
bijstand vanaf datum opschorting beëindigd.Lid 3Artikel 17, eerste lid WWB bepaalt dat de
belanghebbende op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling dient te
doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of op het recht
op bijstand.Voorbeelden van deze informatieverplichting die zowel betrekking hebben op de
arbeidsinschakeling als het recht op bijstand zijn het op eigen initiatief gaan
volgen van een opleiding en tijdelijk verblijf in het buitenland. De
belanghebbende dient Sociale Zaken hiervan vooraf in kennis te stellen en
hiervoor ook toestemming te vragen. Vervolgens zal worden beoordeeld welke
consequenties dit heeft voor het recht op bijstand en voor het nakomen van de
aan de uitkering verbonden verplichtingen inzake de arbeidsinschakeling. Onder
laatstgenoemde verplichtingen valt ook de medewerking aan een aangeboden
voorziening met het oog op toeleiding naar werk (bijvoorbeeld een door een
re-integratiebedrijf verzorgde cursus en/of stage).Op grond van de door het college van burgemeester en wethouders op 19 oktober
2004 vastgestelde beleidsregel moet onder “onverwijld” worden verstaan: ‘’binnen
één week nadat de klant het statusoverzicht (en de betaalspecificatie) heeft
ontvangen of binnen één week na het ontstaan van c.q. het bekend worden met de
voor de uitkering relevante wijziging”. De klant kan daarbij gebruik maken van
het toegezonden wijzigingformulier.Het vorenstaande betekent derhalve dat, indien de klant heeft nagelaten om de
relevante informatie vóór de gestelde uiterste termijn(en) via het
wijzigingsformulier of op andere wijze aan Sociale Zaken door te geven, sprake
is van schending van de informatieplicht en derhalve uitkeringsfraude.Artikel 12Dit artikel bevat de standaardverlagingen voor de drie categorieën van
gedragingen, zoals opgenomen in artikel 11. Lid 1Bij deze verwijtbare gedragingen wordt een verlaging van de bijstandsnorm met 5%
gedurende 1 maand vastgesteld.Bij het voldoen aan de verplichting binnen de hersteltermijn, genoemd in
onderdeel a, wordt de uitkering voortgezet en tegelijkertijd besloten om de
voorgeschreven verlaging op de uitkering toe te passen.Indien de klant de informatieplicht niet binnen de hersteltermijn nakomt, wordt
de bijstand vanaf datum opschorting beëindigd. Onder bVoor deze verwijtbare gedraging is een verlaging van de bijstandsnorm met 10%
gedurende 1 maand vastgesteld. Het niet nakomen van de inlichtingenplicht met het oog op de toeleiding naar
regulier werk kan een snelle uitstroom belemmeren. Vanwege deze relatie is de
keuze gemaakt voor een verlaging die zwaarder is dan bij het niet (voldoende)
nakomen van de informatieverplichting over een ander onderwerp.Onder cAls de schending van de inlichtingenplicht tot gevolg heeft gehad dat de
bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend, wordt de hoogte van
de toe te passen verlaging vastgesteld aan de hand van het tariefstelsel,
gerelateerd aan het bedrag van de netto bijstand. Om de uitvoering te
vereenvoudigen, is er voor gekozen om de hoogte van de verlaging te relateren
aan de hoogte van de netto bijstand.Opgemerkt wordt dat, als sprake is van uitkeringsfraude en het benadelingsbedrag
niet boven de aangiftegrens van de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude uitkomt
(deze bedraagt thans nog € 6.000,- bruto) het college verplicht is om zelf een
verlaging op de uitkering toe te passen. Bij fraudebedragen boven genoemd
bedrag, moet het college aangifte doen bij het Openbaar Ministerie.In de Staatscourant van 26 september 2008 (nummer 187) is een nieuwe Aanwijzing
sociale zekerheidsfraude gepubliceerd. De belangrijkste wijziging ten opzichte
van de vorige Aanwijzing uit 2004 is dat de aangiftegrens van € 6.000,- wordt
opgetrokken naar € 10.000,-. Omdat de minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid nog niet heeft ingestemd met deze nieuwe Aanwijzing, is deze
publicatie gerectificeerd waarbij tevens de geldigheid van de bestaande
Aanwijzing sociale zekerheidsfraude is verlengd tot en met 31 december 2008
(publicatie in Staatscourant van 1 oktober 2008, nummer 190). Daarmee blijft de
aangiftegrens tot deze datum gehandhaafd op € 6.000,-.In de inleiding van de nieuwe Aanwijzing wordt vermeld dat met de verhoging van
de aangiftegrens van€ 6.000,- naar € 10.000,- wordt voldaan aan het verzoek van het ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid om bij sociale zekerheidsfraudes meer
bestuursrechtelijke handhaving mogelijk te maken.Voorts wordt In de nieuwe Aanwijzing bepaald dat bij bijstandsfraude beneden de
grens van € 10.000,- aangifte bij het Openbaar Ministerie kan worden gedaan als
de gemeente geen bestuursrechtelijke mogelijkheden heeft om een verlaging op
grond van de gemeentelijke Afstemmingsverordening op te leggen. Daarbij wordt
gedoeld op de situatie dat de bijstandsuitkering van de klant (als gevolg van
geconstateerde fraude) wordt beëindigd of dat zijn uitkering al eerder is
beëindigd. In dit verband wordt opgemerkt dat het toepassen van artikel 7, derde
lid, van de verordening niet als een verlagingsbesluit kan worden aangemerkt,
maar als een aankondiging van een te nemen verlagingsbesluit bij een eventueel
toekomstig recht op bijstand. Dit is een onwenselijke situatie omdat hierdoor de
kans bestaat dat bij uitkeringsfraude een sanctie wordt ontlopen, hetgeen in
strijd is met het beleidsuitgangspunt dat fraude niet mag lonen. Dit betekent dan ook dat, zodra duidelijkheid bestaat over de datum van
inwerkingtreding van de nieuwe Aanwijzing, met het Openbaar Ministerie in
Rotterdam afspraken worden gemaakt over de wijze waarop in genoemde situaties
fraudegevallen met een benadelingsbedrag onder € 10.000,- adequaat kunnen worden
verwerkt. Hierbij wordt gedacht aan een transactievoorstel met de verdachte. Volgens de nieuwe Aanwijzing sociale zekerheidsfraude kan ook bij lagere
fraudebedragen dan€ 10.000,- strafvervolging plaatsvinden. Dit is aan de orde als de
uitkeringsfraude is gecombineerd met een of meer (andersoortige) strafbare
feiten, zoals handel in drugs. Voorts kan tot strafvervolging worden overgegaan,
als de betreffende persoon een voorbeeldfunctie heeft. Hierbij kan worden
gedacht aan een regionaal of landelijk maatschappelijk aansprekend persoon of
iemand die een openbaar ambt bekleedt.In gevallen waarin er fraude is gepleegd met medewerking en/of medeweten van een
medewerk(st)er van Sociale Zaken kan altijd tot strafrechtelijke vervolging
worden overgegaan, ongeacht de hoogte van het fraudebedrag. Daarbij geldt wel
als voorwaarde om te kunnen afwijken van de aangiftegrens van € 10.000,-, dat
ook tegenover de betreffende medeplichtige medewerker sanctionerend wordt
opgetreden.Omdat er vanuit gegaan kan worden dat de verhoging van de aangiftegrens naar €
10.000,- per 1 januari 2009 zal worden gerealiseerd is hierop in het
tariefstelsel dat in artikel 13, lid 2 is opgenomen, al vooruitgelopen. Ten
opzichte van het artikel in de oude Afstemmingsverordening is het tariefstelsel
uitgebreid met een verlaging bij een benadelingsgrens van € 6.000,- tot €
8.000,- (netto) en bij een benadelingsgrens vanaf € 8.000,- (eveneens netto).
Deze uitbreiding houdt in dat bij eerstgenoemde benadelingsgrens de duur van de
verlaging van 100% is bepaald op twee maanden en dat bij een benadelingsgrens
vanaf € 8.000,- de verlagingsduur wordt verlengd met één maand voor elke €
2.000,- waarmee het benadelingsbedrag boven € 8.000,- uitkomt.Lid 2Indien de uitkeringsgerechtigde binnen één jaar nadat een verlaging is opgelegd
met toepassing van het eerste lid, wederom een verwijtbare gedraging uit
dezelfde categorie begaat, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de verlaging. Ter zake
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 10, lid 2 van deze
verordening.In dit verband wordt opgemerkt dat in de huidige Aanwijzing sociale
zekerheidsfraude uit 2004 is bepaald dat bij recidive, dat wil zeggen bij fraude
binnen vijf jaar na eerdere oplegging van een bestuursrechtelijke sanctie dan
wel een transactie of veroordeling voor een soortgelijk feit
en, indien het financiële nadeel van de laatst
geconstateerde fraude tenminste € 3.000,- bedraagt, aangifte bij het Openbaar
Ministerie dient te worden gedaan en een proces-verbaal moet worden
opgemaakt.Deze specifieke recidiveregeling in de huidige Aanwijzing sociale
zekerheidsfraude is derhalve een uitzondering op het uitgangspunt dat bij fraude
vanaf € 6.000,- (brutobedrag inclusief de af te dragen of afgedragen loonheffing
en premies) aangifte bij het Openbaar Ministerie dient te worden gedaan en
proces-verbaal moet worden opgemaakt.In de nieuwe Aanwijzing sociale zekerheidsfraude die waarschijnlijk vanaf 1
januari 2009 in werking treedt, is bepaald dat, wanneer een bepaald persoon zich
binnen een periode van vijf jaar voor de tweede maal zich schuldig heeft gemaakt
aan sociale zekerheidsfraude, proces-verbaal opgemaakt en strafrechtelijk
vervolg kan worden. In deze gevallen is de datum van de eerste sanctionering
startpunt voor de termijn van vijf jaren en dienen de benadelingsbedragen
tezamen tenminste € 10.000,- te bedragen. Lid 3Dit artikel heeft betrekking op de situatie
dat de belanghebbende binnen twaalf maanden na toepassing van de
recidivebepaling (van lid 2), zich wederom schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging uit dezelfde categorie. In dergelijke gevallen dient een verlaging te
worden opgelegd waarbij de hoogte en de duur van de verlaging individueel wordt
bepaald. Met betrekking tot de duur van de op te leggen verlaging dient het
bepaalde in artikel 7, vijfde lid in acht te worden genomen. Lid 4Een schriftelijke waarschuwing geldt niet voor de verlagingen genoemd in het
eerste lid, onderdelen b en c. De ernst van de gedragingen, genoemd in artikel
11, tweede en derde lid, kan geen waarschuwing rechtvaardigen.Artikel 13Op grond van de nieuwe Aanwijzing sociale zekerheidsfraude die waarschijnlijk
per 1 januari 2009 in werking treedt, dient bij fraude met een benadelingsbedrag
vanaf € 10.000,- (brutobedrag inclusief de af te dragen of afgedragen
loonheffing en premies) aangifte te worden gedaan bij het Openbaar Ministerie en
dient er een proces-verbaal te worden opgemaakt. In de overige gevallen waarin
aangifte aan de orde is, wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 12.Een verlaging die verband houdt met schending van de informatieverplichting moet
eveneens als een punitieve (= bestraffende) sanctie worden aangemerkt. Het ‘una via’ beginsel (geen samenloop van sancties op dezelfde onrechtmatige
gedraging dan bij beslissing van een enkel overheidsorgaan) en het standpunt van
de Centrale Raad van Beroep op het punt van ‘dubbele bestraffing’, zijn
aanleiding geweest om in de verordening te bepalen dat, indien aangifte bij het
OM is gedaan, geen verlaging wordt toegepast, tenzij het OM de gemeente in een
later stadium schriftelijk laat weten dat zij om formele redenen geen aanleiding
ziet om de belanghebbende een transactie aan te bieden of tot strafvervolging
over te gaan. In dat geval zal de gemeente alsnog tot verlaging van de uitkering
overgaan.Artikel 14Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijk verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd.Op grond van dit artikel kan er kan alleen een verlaging worden toegepast,
indien er een verband bestaat tussen de zeer ernstige misdraging en het niet of
niet voldoende nakomen van de uit de wet voortvloeiende verplichtingen. Deze
betreffen de verplichtingen zoals opgenomen in artikel 9, eerste lid, de
inlichtingenverplichting van artikel 17, eerste lid, alsmede de in het tweede
lid en vierde lid van dat artikel en eventuele op grond van paragraaf 6.3
opgelegde verplichtingen. Het vorenstaande moet worden afgeleid uit de uitspraak
van de Centrale Raad van Beroep van 29 juli 2008.In artikel 18, tweede lid, wordt gesproken over ‘het zich jegens het college
zeer ernstig misdragen’.Dit betekent dat alleen zeer agressief gedrag tegenover leden van het college en
hun ambtenaren aanleiding is voor het toepassen van een verlaging. Er kan dus
geen verlaging worden toegepast, als een klant zich agressief heeft gedragen
tegenover een medewerker van een andere organisatie die belast is met de
uitvoering van de WWB (bijvoorbeeld een medewerker van het CWI of een
re-integratiebedrijf). Indien de agressie tegenover een medewerker van een re-integratiebedrijf heeft
geleid tot beëindiging van de begeleiding, is het wel mogelijk om een verlaging
toe te passen wegens het niet gebruikmaken van een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling.Het toepassen van een verlaging dient aan te sluiten bij het agressieprotocol
van de gemeente. Indien ook aan de in dit protocol gestelde vereisten wordt
voldaan, dient een verlaging op de bijstandsuitkering te worden toegepast van
50% gedurende één maand.De Centrale Raad van Beroep heeft in zijn uitspraak van 31 december 2007
aangegeven dat een verlaging wegens ‘ zich zeer ernstig misdragen’ moet worden
aangemerkt als een punitieve (bestraffende) sanctie. In diezelfde uitspraak
heeft hij overwogen dat op het college de bewijslast rust om voldoende
aannemelijk te maken dat van agressie in de zin van artikel 18, tweede lid, van
de wet sprake is geweest. Als sprake is geweest van woord tegen woord en een
verslag van een gesprek waarin beledigende uitlatingen zijn gedaan pas na
ongeveer een week op schrift is gesteld, is in de regel niet aan de bewijslast
voldaan.Artikel 15Lid 1Aan de WWB ligt het beginsel ten grondslag dat
een ieder in eerste instantie in zijn eigen bestaan dient te voorzien. Pas
wanneer dat niet mogelijk is, kan men een beroep doen op de bijstand. Hoofdregel
is dus dat iedereen alles zal moeten doen om een beroep op bijstand te
voorkomen.Gebeurt dit niet of in onvoldoende mate, dan is er veelal sprake van een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan. Onder tekortschietend besef van verantwoordelijkheid ten aanzien van de
besteding van eigen middelen valt onder andere, het door eigen schuld of toedoen
geen algemeen geaccepteerde arbeid of werk als zelfstandige behouden,
verwijtbaar verlies van eigen inkomsten (bijvoorbeeld het afstand doen van het
recht op alimentatie) of het door eigen schuld of toedoen geen recht (meer)
hebben op een voorliggende voorziening (bijvoorbeeld een WW-uiktering).De toe te passen verlaging bij onverantwoorde besteding van vermogen wordt
afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag. Onder benadelingsbedrag dient
dan te worden verstaan: de omvang van het vermogen of de voorziening waarmee de
belanghebbende kortere of langere tijd buiten de bijstand zou zijn gebleven. De mogelijkheid van individualisering op grond van artikel 2, lid 2 staat
daarbij uiteraard open.Het is redelijk om tekortschietend besef van verantwoordelijkheid als gevolg van
verwijtbare werkloosheid, verwijtbaar verlies van een voorliggende voorziening
en van eigen inkomsten in de tijd te beperken tot maximaal één jaar voorafgaande
aan de aanvraag om bijstand.Lid 2In dit lid wordt het op onverantwoorde wijze besteden van vermogen geregeld.
Hieronder moet worden verstaan het onverantwoord (=te snel) interen van
vermogen, onderbedeling bij echtscheiding, vermogen wegschenken op een moment
dat redelijkerwijs was te voorzien dat binnenkort een beroep op bijstand zou
moeten worden gedaan en verkoop van de woning beneden de marktwaarde.Lid 3Bij betoond tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid moet een verlaging worden toegepast die wordt afgestemd op
de hoogte van het benadelingsbedrag, gerelateerd aan de netto bijstand. Onder
benadelingsbedrag dient te worden verstaan: de omvang van het vermogen of de
voorziening waarmee de belanghebbende kortere of langere tijd buiten de bijstand
zou zijn gebleven.In het derde lid van artikel 15 worden de op de algemene bijstandsuitkering toe
te passen verlagingen aangegeven, die zijn gerelateerd aan de omvang van het
benadelingsbedrag. Dit, behoudens de mogelijkheid om via individualisering
hiervan af te wijken.Artikel 16Hetgeen in artikel 15 is geschreven, kan ook plaatsvinden tijdens de
bijstandsperiode. In tegenstelling tot voornoemd artikel 15, geldt voor de verwijtbare gedraging
tijdens de bijstandsperiode uiteraard geen beperking in de tijd (maximale
periode van één jaar). Als een belanghebbende tijdens de bijstandsperiode tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de zelfstandige voorziening in het bestaan betoont,
bestaande uit:verwijtbaar verlies van een voorliggende voorziening of van eigen inkomsten dan
wel van onverantwoord (= te snel) interen van vermogen, onderbedeling bij
echtscheiding, vermogen wegschenken of verkoop van de woning beneden de
marktwaarde, is er aanleiding om een verlaging toe te passen.De toe te passen verlaging bij onverantwoorde besteding van vermogen wordt
afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag. Onder benadelingsbedrag dient
dan te worden verstaan: de omvang van het vermogen of de voorziening waarmee de
belanghebbende kortere of langere tijd buiten de bijstand zou zijn
gebleven.De mogelijkheid van individualisering op grond van artikel 2, lid 2 blijft
daarbij uiteraard bestaanOpgemerkt wordt dat in dit artikel het door eigen schuld of toedoen geen
algemeen geaccepteerde arbeid of werk als zelfstandige behouden, niet is
opgenomen. Bij deze verwijtbare gedraging tijdens de bijstandsperiode dient een
verlaging te worden toegepast op grond van artikel 9 (verwijtbare gedraging in
de vierde categorie).De overige gedragingen uit artikel 15 zijn wel van toepassing. Ter zake wordt
verwezen naar de toelichting op dit artikel.Artikel 17Wanneer er gegronde redenen zijn om aan te nemen dat de belanghebbende zonder
hulp niet in staat is tot een verantwoorde besteding van zijn periodieke
uitkering voor levensonderhoud, kan hem - onder toepassing van artikel 57 WWB -
de verplichting worden opgelegd om mee te werken aan derdebetalingen,
budgetbeheer e.d.Voor specifieke gevallen is het van belang dat Sociale Zaken dit dwanginstrument
zal kunnen inzetten.Indien de belanghebbende geen medewerking verleent aan de opgelegde
verplichting, wordt een verlaging van 10% gedurende één maand toegepast.Artikel 18Lid 1Het betreft hier verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van bijstand of
verplichtingen die strekken tot vermindering dan wel beëindiging van de
bijstand.In de uitvoeringspraktijk gaat het hierbij om een scala van situaties, waarbij
zowel algemene als bijzondere bijstand aan de orde is.De meest voorkomende situatie is de verplichting om actie te ondernemen (via een
gerechtelijke procedure) om (alsnog) een reële aanspraak op middelen te gelde te
maken.Bij het niet dan wel niet voldoende nakomen van deze categorie verplichtingen
dient een verlaging te worden toegepast van 20% van de bijstandsnorm gedurende
één maand. Lid 2Met betrekking tot het verlenen van periodieke
bijzondere bijstand heeft het college van burgemeester en wethouders per 1 juli
1997 een beleidsregel vastgesteld. Deze heeft betrekking op het niet voldoen aan
de standaardverplichtingen die worden verbonden aan het verlenen van bijzondere
bijstand in een woonkostentoeslag omdat een woning wordt bewoond met een huur
boven de maximale rekenhuur van de Wet op de Huurtoeslag.In dit artikellid is genoemde beleidsregel overgenomen evenwel met dien
verstande dat expliciet de verlagingsperiode is aangegeven.Artikel 19Ingevolge het bepaalde in artikel 56 WWB kan aan de belanghebbende, indien
hij/zij daarop aanspraak heeft, de verplichting worden opgelegd om een verzoek
tot toekenning van alimentatie voor kinderen in te stellen bij het Landelijk
Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO).Naar analogie van artikel 18 dient bij het niet of niet in voldoende mate
nakomen van de opgelegde verplichting een verlaging van 20% gedurende één maand
te worden toegepast.Artikel 20Het rechtszekerheidsbeginsel brengt met zich mee dat bij een wijziging van het
sanctieregime de voor de belanghebbende meest gunstige regeling dient te worden
toegepast. Daarom is in de verordening in een overgangsbepaling voorzien. Deze
houdt in dat op gedragingen die vóór inwerkingtreding van deze verordening
hebben plaatsgevonden, de oude Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand van
toepassing is, voor zover deze zou leiden tot een minder zware verlaging.In de nieuwe verordening zijn bijna alle standaardverlagingen gelijk of lichter
dan in de oude verordening. In de praktijk betekent dit derhalve dat niet of
nauwelijks toepassing behoeft te worden gegeven aan de overgangsbepaling.Artikel 21Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.Artikel 22In het eerste lid wordt de inwerkingtreding van de verordening per 1 maart 2009
geregeld. Het tweede lid regelt de intrekking van de huidige Afstemmingsverordening Wet
werk en bijstand. Zo wordt voorkomen dat er op enig moment twee verordeningen
van kracht zijn. Aangezien de nieuwe verordening op essentiële punten is
gewijzigd, is een geheel nieuwe verordening opgesteld waardoor de oude geheel
wordt vervangen.