CVDR59861_7Verordening op de naamgeving van delen van de openbare ruimte en de nummering van gebouwen, complexen, afgebakende terreinen, lig- en standplaatsen (adressen) 2006nlregelingBernheze2018-06-12BernhezeDe Bernhezer, 28-12-2005Verordening naamgeving en nummering (adressen) Bernheze 20061. Gemeentewet, art. 149gemeenteraadvolkshuisvesting en woningbouw2005-12-22De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2006-01-012012-12-21nieuwe regelingOnbekendVerordening naamgeving delen openbare ruimte en de nummering van gebouwen, complexen, afgebakende terreinen, lig- standplaatsen (adressen) 20061. Geen.Geen.Verordening op de naamgeving van delen van de openbare ruimte en de nummering van gebouwen, complexen, afgebakende terreinen, lig- en standplaatsen (adressen) 2006Geconsolideerde tekst van de regelingDe raad van de gemeente Bernheze;gezien het bijbehorende voorstel van burgemeester en wethouders van 8
november 2005;gelet op het advies van de Commissie bestuur en Strategie van 7 december
2005;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet;besluit vast te stellen:1Verordening op de naamgeving van delen van de openbare ruimte en de
nummering van gebouwen, complexen, afgebakende terreinen, lig- en
standplaatsen (adressen) 20061BegripsomschrijvingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
College: het college van burgemeester en wethouders.
Openbare ruimte: alle voor het openbaar rijverkeer of ander
verkeer openstaande wegen of paden, pleinen, plaatsen,
plantsoenen, bruggen, viaducten, knooppunten of daarmee
vergelijkbare plaatsen of constructies en alle wateren die, al
dan niet met enige beperking, voor het publiek bevaarbaar of
anderszins toegankelijk zijn, alsmede daarin begrepen alle
bouwwerken die daar deel van uitmaken.
Woonplaats: een door het college aangewezen gebied waaraan een
woonplaatsnaam is toegekend.
Bouwwerk: elke constructie van enige omvang van hout, steen,
metaal of ander materiaal, die op de plaats van bestemming
hetzij direct, hetzij indirect met de grond is verbonden, hetzij
direct of indirect steun vindt in of op de grond en bedoeld is
om ter plaatse te functioneren.
Gebouw: elk bouwwerk dat een voor mensen toegankelijke,
overdekte, geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte
vormt.
Complex: een afgebakend samengesteld geheel van gebouwen en
bouwwerken (industriecomplex, complex met vakantiehuisjes,
kazernecomplex, agrarisch complex, jachthavencomplex, etc.).
Afgebakend terrein: een terrein met afsluitbare toegang, waarop
zich geen bouwwerken bevinden.
Ligplaats: een deel van het openbare water dat is bestemd voor
het permanent afmeren van een (woon)schip of een woonark.
Standplaats: een kavel, die is bestemd voor het plaatsen van
een woonwagen, waarop (nuts)voorzieningen aanwezig zijn.
Nummer: een nummer dat bestaat uit een of meer Arabische
cijfers, al dan niet met toevoeging van een letter of cijfer, of
combinatie van letters en cijfers.
Object: een gebouw, complex, afgebakend terrein, ligplaats of
standplaats.
Rechthebbende: eenieder die krachtens eigendom of een beperkt
zakelijk recht de beschikking heeft over een onroerende zaak,
alsmede de beheerder.
Uitvoeringsvoorschriften: nadere bepalingen van technische en
administratieve aard.
2Naamgeving van woonplaatsen en van delen van de openbare
ruimte1Het college stelt voor het totale grondgebied van de gemeente ten
minste een woonplaats vast en kan een woonplaats in wijken of
buurten verdelen, zonodig daaraan namen, letters of nummers
toekennen.2Het college kent voor het totale grondgebied van de gemeente namen
toe aan te onderscheiden delen van de openbare ruimte en zonodig aan
bouwwerken. 3Onder vaststellen, verdelen en toekennen, zoals bedoeld in het
eerste en tweede lid, wordt tevens begrepen het wijzigen en
intrekken van de vaststelling, verdeling en toekenning.3Nummering van objecten1Het college kan aan een object of een te onderscheiden deel daarvan
een nummer toekennen.2Aan een object dat een nummer heeft gekregen, moet het nummer op een
doeltreffende wijze zijn aangebracht. 3Onder toekennen, zoals bedoeld in het eerste lid, wordt tevens
begrepen het wijzigen en intrekken van de toekenning. 4Namen en nummers aanbrengen1De door het college aan delen van de openbare ruimte toegekende
namen worden zichtbaar en in voldoende aantallen ter plaatse
aangebracht. 2Het is eenieder verboden op eigen initiatief naam- of nummerborden
aan te brengen. 5Gedoogplicht naamborden1Indien het college het nodig oordeelt dat borden met een wijk- of
buurtaanduiding, borden met straatnamen en verwijsborden aan een
bouwwerk, gebouw, muur, paal, schutting of een andere soort
terreinafscheiding worden aangebracht, is de rechthebbende verplicht
toe te laten dat de hier bedoelde borden overeenkomstig de
aanwijzingen van het college worden aangebracht, onderhouden,
gewijzigd of verwijderd.2De rechthebbende dient er zorg voor te dragen dat de in het eerste
lid genoemde borden vanaf de openbare weg duidelijk leesbaar
blijven.6Nummerborden aanbrengen1De rechthebbende is verplicht het nummer, zoals bedoeld in artikel
3, eerste lid, binnen vier weken na kennisgeving van het besluit van
het college aan te brengen.2Tenzij door het college anders is besloten, is de rechthebbende van
een object verplicht het in het eerste lid genoemde nummer, alsmede
daarmee verband houdende verwijs- en verzamelborden aan te brengen
op een wijze zoals krachtens artikel 7 is bepaald. 3Indien een object nog niet is voltooid, wordt het nummer binnen vier
weken na voltooiing aangebracht. 4Het college kan de in het eerste en derde lid genoemde termijn
verlengen. 7UitvoeringsvoorschriftenHet college is bevoegd nadere uitvoeringsvoorschriften te stellen
betreffende het bepaalde in deze verordening. 8Strafbepaling1Overtreding van artikel 4, tweede lid, of het niet voldoen aan de
bepalingen in artikel 5 en 6, wordt gestraft met een geldboete van
de eerste categorie.2Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
deze regeling zijn belast de bij besluit van het college aan te
wijzen personen. 9InwerkingtredingDe verordening treedt in werking op 1 januari 2006.10Vervallen oude regelsDe Verordening straatnaamgeving en huisnummering Bernheze 1995 wordt
ingetrokken. 11Overgangsbepalingen1Namen en nummers die op grond van de in artikel 10 genoemde regels
en voorschriften aan delen van de openbare ruimte en objecten zijn
toegekend, blijven na het in werking treden van deze verordening
bestaan. 2Het college kan in afwijking van het eerste lid besluiten dat de op
grond van de in het eerste lid genoemde regels en voorschriften
aangebrachte namen en nummers binnen een door hem te bepalen termijn
moeten worden vervangen door namen en nummers die voldoen aan de bij
of krachtens deze verordening gestelde voorschriften. 3Bij het wijzigen van een naam of nummer, als bedoeld in het tweede
lid, zullen zowel de oude en de nieuwe naam als het oude en het
nieuwe nummer gedurende een jaar mogen worden gebruikt op de wijze
die bepaald is in de uitvoeringsvoorschriften, bedoeld in artikel 7,
eerste lid (facultatief). 12CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als de 'Verordening naamgeving en
nummering (adressen) Bernheze 2006'. Aldus vastgesteld door de raad van de gemeente Bernheze in zijn openbare
vergadering van 22 december 2005.DE RAAD VOORNOEMD, de griffier, de voorzitter,J.H.M. van den Oever A.A.M.M. HeijmansToelichting op de Verordening naamgeving en nummering (adressen) 20061. Functie van het adres Het adres - dat bestaat uit de onderdelen (straat)naam, (huis)nummer,
huisletter, nummertoevoeging en woonplaats (gemeentenaam is nog geen onderdeel
van het adres) - vervult in het maatschappelijk verkeer een belangrijke functie.
Vooreerst is het adres het middel om personen (woonadres), bedrijven (zetel- of
vestigingsadres) of gebouwen (objectadres) vindbaar te maken. Dat is niet alleen
van belang voor hulpdiensten, zoals brandweer, politie, ambulance en
postbezorging, maar ook voor het uitvoeren van activiteiten door de overheid.
Daarbij moet worden gedacht aan bijvoorbeeld oproepen van stemgerechtigden of
(destijds) dienstplichtigen, het toezenden van belastingaanslagen, alsmede de
uitvoering van het vaccinatiebeleid, het regelen van de zuigelingenzorg,
toezicht op de leerplicht, het verlenen van subsidies, enzovoorts. In alle
velden van gemeentelijke zorg is het adres nodig om beheers- en beleidstaken uit
te voeren. Dit impliceert dat het adres in vrijwel alle officiële documenten voorkomt: van
bouwvergunning tot huursubsidiebeschikking, van notariële akte tot rechtelijk
vonnis en van rijbewijs tot paspoort. Zonder objectadres, vestigingsadres of
woonadres, al dan niet als onderdeel van de zogeheten NAW-gegevens, kan de
gemeenten nog nauwelijks stukken afgeven. Deze documenten worden opgemaakt met
gegevens uit daartoe ingerichte geautomatiseerde systemen, maar de gegevens uit
authentieke documenten zijn op hun beurt weer invoer voor geautomatiseerde
systemen van andere gemeentelijke afdelingen of overheden. Het adres is meestal
de grondslag van deze geautomatiseerde systemen. Dit betekent dat de
adresgegevens niet alleen de toegangs- of ontsluitingsgegevens zijn van deze
systemen, maar tevens is het adres het gegeven waarop wordt geordend, gesorteerd
en waarmee selecties worden gemaakt. Kortom, het adres is in termen van
dienstverlening, opmaken van documenten en het registreren van gegevens
onmisbaar in het binnengemeentelijk en interbestuurlijk verkeer.2. Binnen het openbaar bestuur wordt op alle niveaus de functie van het adres,
binnen het geheel van de overheidsinformatievoorziening, behoorlijk onderschat.
Onderschatting in termen van dienstverlening aan de burgers (onder andere ook
hulpdiensten), de informatie-uitwisseling, doelmatig en doeltreffend beheer,
lastenverlichting, hergebruik van gegevens, eenmalige inwinning en zeker niet in
de laatste plaats de efficiëntie en effectiviteit bij het vormgeven, uitvoeren
en evalueren van beleid. Ter nadere oriëntatie wordt onderstaand ingegaan op de
rol van het adres bij dienstverlening, in overheidsdocumenten en in
overheidsregistraties3. Adres en dienstverlening Het adres als toegang tot overheidsinformatie is met name van belang voor hen
die diensten van de gemeente afnemen. Voor een uittreksel uit de
gebouwenregistratie, het verstrekken van inlichtingen over de
onroerendezaakbelasting, vragen over objectgebonden subsidies of het raadplegen
van de kadastrale gegevens zullen burgers, bedrijven en instellingen vrijwel
altijd een adres (moeten) opgeven. Door een deskundig ambtenaar kan op basis van
het adres uit een daartoe ingericht registratiesysteem deugdelijke informatie
worden verstrekt. Veel lastiger wordt het als de burger met vragen komt die raadpleging van
meerdere gemeentelijke registraties noodzakelijk maakt. Er moeten dan op basis
van het adres koppelingen worden gelegd tussen deze registraties. Gaat het
bijvoorbeeld om het leggen van een koppeling tussen bevolking en de
gebouwenregistratie, dan zou in principe het A-nummer uit de gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens (GBA) moeten worden gerelateerd aan het
identificatienummer van een gebouw. Deze relaties tussen identificaties zijn
alleen te maken door hetzelfde adres uit beide bestanden bij elkaar te zoeken en
vervolgens de gevonden informatie (records) aan elkaar te relateren. De
adresgegevens moeten dan wel tot op de dag nauwkeurig (actueel, betrouwbaar en
compleet) in beide registraties voorkomen. Dat laat te wensen over. Het is zeker niet denkbeeldig dat de burger een vraag stelt die niet alleen
gebruikmaking van verschillende gemeentelijke registraties noodzakelijk maakt,
maar waarbij tevens gebruik moet worden gemaakt van registraties van buiten de
gemeentelijke organisatie. Zoals de kadastrale registratie van het Kadaster of
de bestanden van de Kamers van Koophandel. Ook dan moet het adresgegeven in
registraties van verschillende overheden actueel, betrouwbaar en compleet zijn
bijgehouden. Dat is vaak niet het geval. Ondanks het feit dat het adres de 'harde kern' is van het stelsel van
overheidsregistraties is het dus slecht gesteld met de juistheid van adressen in
de registraties van overheden. Tot op heden worden in de verschillende
overheidsregistraties adressen nog op willekeurige momenten, naar eigen inzicht
van de beheerder, met verschillende specificaties en met afwijkende actualiteit,
compleetheid en betrouwbaarheid verwerkt. Koppelingen tussen verschillende
overheidsregistraties worden daardoor niet zelden verkeerd gelegd of zijn soms
in het geheel niet mogelijk. Dat staat bijvoorbeeld een goede dienstverlening
aan de burger en een snelle uitvoering van gemeentelijke taken in de weg. Er
bestaat een nauwe relatie tussen officiële documenten en registraties.
Documenten worden vaak opgemaakt met gegevens uit geautomatiseerde systemen,
maar omgekeerd worden registraties bijgewerkt op basis van officiële documenten.
In de volgende twee paragrafen wordt daar nader op ingegaan.4. Adres en overheidsregistraties Door foute adresgegevens in documenten zijn registraties matig koppelbaar,
slecht toegankelijk en moeilijk onderhoudbaar. Dat leidt bijvoorbeeld tot
onnodige bezwaarschriften, foute beslissingen, onevenredig veel
capaciteitbeslag, te hoge systeemkosten, extra overleg etc. Ongerief op alle
niveaus dus. Niet onvermeld mag blijven dat in de loop van de tijd voor de
verschillende overheidsregistraties totstandgekomen wet- en regelgeving voor een
belangrijk deel heeft bijgedragen aan dit ongerief. De belangrijkste
overheidsregistraties zijn tot op heden in wetgevende zin (onder andere
systeemspecificaties) nooit als een logische eenheid beschouwd. Er zijn door de
rijksoverheid zelfs verschillende adresstandaards ontwikkeld, waarvan het
gebruik binnen het openbaar bestuur bovendien verplicht is voorgeschreven
(NEN-norm en GBA-norm). De registratie van adressen en het interbestuurlijk
gebruik daarvan moet dus met de nodige (wettelijke) zorg worden omgeven. De
zogeheten authentieke registraties - waarover zo meer - zullen daarin
verbetering moeten brengen. Men moet zich wel bedenken dat het adres, ook als
dat actueel, betrouwbaar en compleet is bijgehouden, in de verschillende
registraties steeds iets anders voorstelt. Het adres in de kadastrale
registratie is aan een andersoortig object gerelateerd dan in de
gebouwenregistratie. Voor de duidelijkheid volgen hieronder enkele
voorbeelden.REGISTRATIEOBJECTOBJECTIDENTTOEGANGSGEG.BELASTING BESTANDBELASTING-OBJECTWOZ-NUMMERADRESGEBOUWEN-REGISTRATIEVERBLIJFS EENHEIDNUMMER VERBLIJFSEENHEIDADRESKADASTRALE REGISTRATIEKADASTRAALPERCEELKADASTRAALPERCEELNUMMERADRESGEOMETRISCH BESTANDVASTGOEDELEMENTCOÖRDINATEN ELEMENTADRESGEMEENTELIJKE BASISREGISTR.NATUURLIJK PERSOONA-NUMMER/ SOFINUMMERADRESHVS-REGISTERS KVKRECHTSPERSOONKVK-NUMMERADRESAfbeelding 1. Overzicht objecten, objectidentificaties en toegangsgegevens Elke registratie bevat doorgaans één soort object van registratie. In de
WOZ-bestanden (waardering onroerende zaken) is het object van registratie het
'belastingobject', in de kadastrale registratie wordt het object gevormd door
het 'kadastraal perceel', terwijl in de geometrische bestanden het object van
registratie wordt gevormd door 'het element'. In de gebouwenregistratie is het
object van registratie 'de verblijfseenheid' en bij handels-, verenigingen- en
stichtingenregistratie vormt de 'rechtspersoon' het object van registratie. In
een geautomatiseerde registratie wordt elk afzonderlijk object van registratie
geïdentificeerd of aangeduid met een unieke code, de zogeheten
objectidentificatie. In het belastingenbestand is dat het 'WOZ-nummer' en in de
gebouwenregistratie zou dat het 'verblijfseenheidnummer' moeten zijn, terwijl in
het geometrisch bestand het vastgoedelement (bijvoorbeeld gebouw) wordt voorzien
van een set coördinaten of een vlak met bijbehorende gegevens. In de kadastrale
registratie wordt aan het perceel een kadastrale aanduiding meegegeven. Ook in
andere bestanden dan die voor vastgoed komt deze unieke aanduiding per object
voor. Zo wordt bijvoorbeeld in de GBA een natuurlijk persoon aangeduid met een
'A-nummer' en met het 'sofi-nummer', terwijl in de bestanden van de Kamers van
Koophandel aan elke rechtspersoon een 'KVK-nummer' is toegekend. In afbeelding 1
is een en ander overzichtelijk weergegeven. Het adres zal doorgaans in de zes
beschreven registraties wel te vinden zijn, maar de daaraan gerelateerde
gegevens zijn niet altijd bruikbaar. Het adres leidt bijvoorbeeld in het
belastingbestand en in de kadastrale registratie naar een aantal kadastrale
percelen, maar het zal niet in beide gevallen om dezelfde percelen gaan. In het
belastingbestand worden kadastrale percelen gevonden die behoren tot het
WOZ-object. In de kadastrale registratie daarentegen gaat het om percelen die
behoren tot de onroerende zaak. Daar kunnen grote afwijkingen tussen bestaan.
Waakzaamheid is geboden bij het leggen van relaties op basis van het adres. Voor
verdere informatie wordt verwezen naar het VNG-handboek 'Benoemen, nummeren en
begrenzen'.5. Adres en brondocumenten Als adresgegevens in vrijwel alle overheidsregistraties voorkomen, dan moeten
die gegevens ook in tal van (bron)documenten zijn terug te vinden. Als er
foutieve of niet actuele adressen in deze brondocumenten worden verwerkt, dan
leidt dat tot fouten in de registratie. Dat heeft gevolgen voor de
interbestuurlijke informatievoorziening. Louter als voorbeeld - er zijn vele
andere voorbeelden voorhanden - wordt in deze paragraaf de opname van een adres
in notariële akten beschreven. In notariële akten betreffende onroerende zaken
is sprake van een beschrijving van de feitelijke toestand (onder andere het
adres, aard en feitelijke gesteldheid). De feitelijke omschrijving dient om de
bedoeling van partijen bij de overdracht van een onroerende zaak beter tot
uitdrukking te brengen en met name door de plaatselijke ligging, aard en gebruik
nader aan te duiden of door de terreinkenmerken te beschrijven. Deze feitelijke omschrijving geeft maar al te vaak - in termen van bijvoorbeeld
aard, gebruik en adres - de feitelijkheden vaak niet goed weer. De in de
notariële akte opgenomen feitelijke omschrijving van partijen komt regelmatig
niet overeen met de door de gemeente formeel vastgestelde feitelijkheden. De
overdracht van de onroerende zaak zelf zal daar doorgaans weinig hinder van
ondervinden, maar via de akte komen foutieve adressen en onjuiste weergave van
aard en gesteldheid in de kadastrale registratie terecht. De kadastrale
informatie wordt op grote schaal binnen het openbaar bestuur gebruikt, inclusief
de feitelijke gegevens die afwijken van de door de gemeentelijk vastgestelde
feitelijkheden. Als voorbeeld een in een notariële akte aangetroffen
omschrijving: '... winkelruimte met drie bovenliggende woningen cum annexis ..., zoals ter
plaatse kennelijk is aangegeven met Dorpsstraat 10 en 11 te Zunderdorp ... Een snelle blik in de Gebouwenkartotheek maakt duidelijk dat hier sprake is van
een winkelwoning (winkel met achterliggende woning) met slechts één
bovenliggende woning. De woning op de eerste etage heeft via een zogeheten door
de gemeente uitgevoerde herbeschrijving een bedrijfsbestemming gekregen en is
onderdeel van de winkel geworden. De woning achter de winkel heeft haar
bestemming gehouden. De woningen op de tweede en derde verdieping zijn eveneens
via een herbeschrijving samengevoegd tot één woning. Het gaat dus feitelijk om
een winkel op de begane grond en eerste verdieping met een achterliggende woning
op de begane grond, alsmede om één woning gelegen op de tweede en derde
verdieping. Controle van de in de akte genoemde plaatselijke aanduiding met het
adressenbestand van de gemeenten geeft aan dat nummer 10 is opgedeeld in 10a en
10b, respectievelijk 10a voor de winkelwoning en 10b voor de woning liggende op
de tweede en derde verdieping. Nummer 10 bestond dus vóór het opmaken van de
akte al niet meer. Nummer 11 is door de gemeente nooit uitgegeven. De oneven
nummers liggen trouwens aan de overzijde van de straat. De vervreemder bleek het
nummer eigenhandig op de gevel te hebben aangebracht. Het toekennen van een
nummering aan het bijgebouw was destijds door de gemeente geweigerd, omdat de
bouwkundige staat van het gebouw een bedrijfs- of woonbestemming niet toeliet.
Door het zelf aanbrengen van een niet-bestaand nummer wordt gesuggereerd dat het
bijgebouw een officiële bestemming of status heeft. De notaris zou eigenlijk niet uitsluitend moeten afgaan op de feitelijke
toestand, zoals die door de voor hem verschijnende partijen wordt aangereikt.
Het geeft vaak meer verwarring dan duidelijkheid. De notaris zou eigenlijk
verplicht het gemeentelijk adressenbestand moeten raadplegen, maar een sluitende
en landsdekkende gemeentelijke registratie van adressen is (nog) niet
voorhanden. In gevallen dat een gemeente wel over een dergelijk bestand
beschikt, dan is dat voor de notaris niet of niet eenvoudig toegankelijk. De
vraag rijst zelfs of de notaris in de toekomst hier wel de actiefste rol zou
moeten vervullen. De makelaar zou er immers voor kunnen zorgdragen dat aan het
koopcontract een uittreksel uit het gemeentelijk adressenbestand wordt
toegevoegd. Maar ook voor de makelaar geldt vooralsnog dat het gemeentelijk
adressenbestand - als het er al is - niet eenvoudig toegankelijk is. Het is een van de vele voorbeelden van de functie van het adres in
brondocumenten, waaruit blijkt dat de gemeente de naamgeving en nummering met de
nodige zorg dient te regelen en dat deze gegevens voor derden op eenvoudige
wijze toegankelijk moeten worden gemaakt. Dit alles is afhankelijk van het
nauwgezet benoemen van delen van de openbare ruimte (gemeentenaam,
woonplaatsnaam en naamgeving openbare ruimte) en het nummeren van objecten
(gebouwen, ligplaatsen, standplaatsen en omheinde terreinen). Er zijn maar een
beperkt aantal gemeenten die terzake beleidsregels hebben vastgesteld. Vandaar
dat het VNG-handboek over naamgeving en nummering handreikingen voor het
opstellen van beleidsregels bevat. De VNG onderzoekt thans of het opstellen van
VNG-modelbeleidsregels realiseerbaar is.6. Adres en het stelsel van basisregistraties Het is nog nooit goed in kaart gebracht, maar deelonderzoeken hebben aangetoond
dat niet-sluitende procedures inzake het toekennen van adressen en de slechte
registratie daarvan leidt tot extra capaciteitsbeslag, rentederving,
afbreukrisico, ontevreden burgers, beroep- en bezwaarschriften en dergelijke.
Het is overigens een probleem dat de gemeenten - wegens tal van (wettelijke)
belemmeringen - niet zelf kunnen oplossen. Door het ministerie van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK) is daarom kortgeleden het initiatief genomen
om te komen tot het stroomlijnen van basisgegevens binnen de overheid. Voorlopig
is gekozen voor zes belangrijke registraties, want niet alles kan
tegelijkertijd. Gewerkt wordt aan het stroomlijnen van gegevens over personen
(GBA), rechtspersonen (handels-, verenigingen- en stichtingenregister van de
Kamers van Koophandel), eigendomsgegevens inzake onroerende zaken (Kadaster),
geometrische gegevens (topografische kaart en mogelijk ook de GBKN),
gebouwgegevens (door gemeenten op te bouwen) en adresgegevens (door gemeenten op
te bouwen). Deze zes registraties worden verheven tot zogeheten authentieke
basisregistraties, waaronder wordt verstaan: 'een door de overheid officiële als
zodanig aangewezen registratie van gegevens, die in hun soort de enige grondslag
vormen voor de uitvoering van overheidstaken'. De basis voor dit stelsel van
basisregistraties is het adres, dat moet worden gezien als het enige verbindende
element tussen deze basisregistraties (zie ook paragraaf 3 van deze algemene
toelichting). Dit betekent dat de gemeente op termijn of krachtens wet in ieder
geval de registratie van adressen moet gaan bijhouden en dat de rest van de
overheid deze adresgegevens niet meer zelf mag verzamelen en registreren en
verplicht gebruik moet maken van de gemeentelijke authentieke basisregistratie
adressen.7. Wettelijke grondslag Tot 1 januari 1994 was de plicht van gemeenten om een systematische registratie
van adressen bij te houden geregeld in artikel 41 e.v. van het Besluit
bevolkingsboekhouding. In dit artikel wordt aan de afdeling Bevolking opgedragen
een woningregister (actueel register van adressen) bij te houden. Het Besluit
bevolkingsboekhouding geeft niet aan welk organisatieonderdeel de benoeming van
namen aan de openbare ruimte en het nummeren van objecten moest uitvoeren. In
veel gemeenten is deze taak ook nooit door de afdeling Bevolking (Burgerzaken)
uitgevoerd. Het Besluit bevolkingsboekhouding spreekt verder uitsluitend over
'systematisch nummeren' en niet over 'namen'. In de afgelopen jaren is men ervan
uitgegaan dat de naamgeving werd geregeld in artikel 174 van de Gemeentewet
1851. Nader onderzoek heeft uitgewezen dat het zeer twijfelachtig is dat artikel
174 ook de naamgeving van de openbare ruimte omvatte (zie hiervoor verder de
VNG-publicatie 'Benoemen, nummeren en begrenzen'). Na invoering van de GBA, die niet meer is geordend op adres- maar op basis van
subjectgegevens, is ook het belang van de afdeling Burgerzaken om zelf de
naamgeving en nummering te regelen sterk afgenomen. Men hoeft ook geen
woningregister meer bij te houden. In de afgelopen jaren is deze taak in veel
gemeenten dan ook overgegaan naar de afdeling die met de gemeentelijke
vastgoedregistratie is belast, bijvoorbeeld de afdeling Landmeten en
Cartografie, de afdeling Vastgoedinformatie of het bureau Gemeentekadaster. Een
goed verdedigbare stap, omdat het uitwerken van bouwkundige plannen tot straten
en nummers, het vervaardigen van naamtekeningen en nummerkaarten en handhaven
van de toegekende en geplaatste naam- en nummerborden geen taak is die bij
uitstek door de afdeling Burgerzaken dient te gebeuren. In toenemende mate
kiezen gemeenten ervoor om de naamgeving en nummering onder te brengen bij een
organisatieneutrale (onafhankelijke en dienstverlenende) afdeling. In de Gemeentewet 1992 wordt het benoemen van de openbare ruimte en het nummeren
van objecten onderdeel van de huishouding van de gemeente. De bevoegdheid van de
raad om de huishouding van de gemeente vorm te geven is geregeld in artikel 124,
eerste lid, Grondwet en in de Gemeentewet in de artikelen 108, eerste lid en
147. Kortom, het regelen van de huishouding van de gemeenten en de bevoegdheid
tot het maken van een verordening inzake het toekennen van namen en nummers
behoort tot de autonome bevoegdheid van de gemeenteraad. Ook daar is verandering
in gekomen in het kader van het dualistische stelsel. De kern van het dualisme
is de ontvlechting van de positie en bevoegdheden van de raad en het college. De
kaderstellende en controlerende bevoegdheden worden bij de raad gelegd en de
bestuursbevoegdheden worden bij het college geconcentreerd. Er kunnen drie typen
bestuursbevoegdheden worden onderscheiden: de bestuursbevoegdheden die in de
Gemeentewet zijn opgenomen, de bestuursbevoegdheden in medebewindwetten en de
autonome bevoegdheden. De bestuurlijke bevoegdheden die in de Gemeentewet zijn
opgenomen zijn met de inwerkingtreding van de Wet dualisering van het
gemeentebestuur (Stb. 2002, 111) bij het college gelegd. De bevoegdheden die in
medebewindwetten, zoals de Wet gemeentelijke basisadministratie
persoonsgegevens, zijn opgenomen, zullen door een wetsvoorstel dualisering
gemeentelijke medebewindbevoegdheden aan het college worden toegekend. Dit
wetsvoorstel is in voorbereiding en zal naar verwachting in 2003 in werking
treden. Voor de toekenning van de autonome bestuursbevoegdheden aan het college
is een grondwetswijziging noodzakelijk. Deze grondwetswijziging zal nog enige
tijd op zich laten wachten, aangezien dit wetsvoorstel nog in voorbereiding is
en daarna in twee lezingen door de Tweede Kamer en Eerste Kamer moet worden
aanvaard. De naamgeving en nummering kan aangemerkt worden als een autonome
bestuursbevoegdheid. Deze bevoegdheid blijft dus nog bij de raad liggen. Pas na
de aanvaarding van de grondwetswijziging en een wijziging van de artikelen 108
en 147 van de Gemeentewet kan deze bevoegdheid aan het college worden toegekend.
Wel kan de raad ervoor kiezen - zij doet daar ook verstandig aan - om
vooruitlopend op deze wijziging de bevoegdheid tot naamgeving en nummering aan
het college te delegeren. Ter volmaking van het dualistische stelsel ligt dit
ook in de rede. Wel blijft ook in het dualistische stelsel de verordende
bevoegdheid bij de raad liggen. Dit betekent dat de bevoegdheid tot vaststelling
van een verordening op de naamgeving en nummering bij de raad blijft berusten.
De raad kan er echter ook nu al voor kiezen om de verordende bevoegdheid ter
zake van naamgeving en nummering op grond van artikel 156 Gemeentewet ook aan
het college te delegeren.8. Naamgeving door medeoverheden Het komt nog steeds voor dat niet-gemeentelijke overheden namen geven aan delen
van de openbare ruimte. Zonder overleg met de gemeenten worden bijvoorbeeld door
Rijkswaterstaat namen bedacht voor viaducten, bruggen, tunnels, afritten en
verkeersknooppunten. Rijkswaterstaat beschikt niet over een wettelijke
bevoegdheid om namen aan deze objecten toe te kennen, omdat deze objecten
onderdeel zijn van de openbare ruimte in de gemeente. In de gemeentelijke
modelverordening is immers bepaald dat het anderen verboden is delen van de
openbare ruimte te benoemen en nummers aan objecten toe te kennen. Wel zouden de
hogere overheden deze bevoegdheid aan zich kunnen trekken, maar daarvoor is wel
een bijzondere wetsbepaling nodig. Tot de invoering van een dergelijk
wetsbepaling zal het wel nooit komen, omdat dit een onderwerp is dat tot de
gemeentelijke huishouding behoort en daarmee tot de gemeentelijke autonomie. Er zijn voorbeelden van gemeenten die hierover fikse aanvaringen hebben gehad
met andere overheden. Na ampel beraad moesten deze overheden toegeven, dat zij
geen wettelijke bevoegdheid hebben tot het toekennen van namen. Gemeenten
handelen overigens niet voortvarend als het gaat om het bestrijden van
naamgeving van de openbare ruimte door medeoverheden en dat leidt tot
precedentwerking. De gemeente heeft in principe de bevoegdheid andere
overheidsinstanties te dwingen eventueel door hen toegekende en zichtbaar ter
plaatse aangegeven namen voor delen van de openbare ruimte in te trekken. De
vraag is of dat een goede werkwijze is. Beter is het om voortaan in vroeg
stadium zelf met naamvoorstellen te komen. Oude gevallen van naamtoekenning door
derden alsnog laten intrekken heeft weinig zin; een reeds geaccepteerde
officieuze naam kan dan beter worden geformaliseerd door alsnog voor deze naam
een naambesluit te nemen. Dat besluit moet ook worden toegezonden aan de
overheid die deze naam destijds ten onrechte heeft toegekend. Gemeenten zouden
deze twee mogelijkheden vaker moeten toepassen, maar van deze mogelijkheden
wordt te weinig gebruikgemaakt. Het toepassen van bevoegdheid tot intrekking van
officieuze namen is pas aan de orde als men de voorstellen en oplossingen van de
gemeente doelbewust negeert.9. Modelverordening en uitvoeringsvoorschriften Op aandringen van onder andere gemeentelijke vastgoeddeskundigen en
coördinatoren Informatievoorziening en Automatisering (I&A) is bij het
opstellen van de modelverordening voor naamgeving en nummering de mogelijkheid
opgenomen om verschillende zaken van uitvoerende aard in afzonderlijke
uitvoeringsvoorschriften te regelen. Dit komt de overzichtelijkheid van de
verordening ten goede. Uitvoeringsvoorschriften kunnen per gemeente verschillen
en zijn derhalve maar op enkele onderdelen uitgewerkt. Gemeenten dienen deze
uitvoeringsvoorschriften aan te vullen met bepalingen die aansluiten bij de
situatie in de gemeente. 10. Algemene wet bestuursrecht Het toekennen van een naam of een nummer op grond van de verordening is een
beschikking in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De beschikking
zal aan de formele en materiële eisen van de Awb moeten voldoen. Op grond van de
Awb is het mogelijk tegen een beschikking een bezwaarschrift in te dienen bij
het beschikkende bestuursorgaan. Daarna staat de mogelijkheid open om een
beroepschrift in te dienen bij de sector Bestuursrecht van de
arrondissementsrechtbank. Het besluit tot hernummering of tot intrekking van een
nummer is ook een beschikking. In geval van naamgeving rijst vaak de vraag of er
wel sprake is van een beschikking. Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord,
omdat het besluit zich richt op bepaalde, concreet aanwijsbare objecten en het
besluit gebaseerd is op een publiekrechtelijke regeling, die een gedoogplicht
inhoudt voor de rechthebbende op onroerende zaken in verband met het op deze
objecten aanbrengen van naam- en nummerborden. Op grond van deze verordening zal
derhalve in de regel sprake zijn van een beschikking tot naamgeving. Indien een
aanvraag tot naamgeving of nummering afgewezen zou moeten worden of een besluit
tot naamgeving of nummering een belanghebbende treffen zou, moet worden bezien
of artikel 4:7 dan wel artikel 4:8 van de Awb van toepassing is. Deze artikelen
houden de verplichting in de aanvrager of belanghebbende te horen voordat het
besluit wordt genomen.11. Beleidsregels Het college kan met betrekking tot de aan haar opgedragen taken in de
Modelverordening naamgeving en nummering beleidsregels vaststellen. Andere
gemeentelijke bestuursorganen, waaronder de commissie voor de naamgeving, moeten
bij de uitoefening van hun bevoegdheden rekening houden met deze beleidsregels.
Deze regels gaan bijvoorbeeld over de wijze waarop belangen worden afgewogen, de
methode waarop feiten worden vastgesteld of over de in acht te nemen
uitgangspunten. Het vaststellen van beleidsregels ten aanzien van het toekennen
van namen aan delen van de openbare ruimte en het toekennen van nummers aan
objecten is aan te bevelen. In de afgelopen periode is, bij de behandeling van
beroeps- en bezwaarschriften en bij beroep op de administratief rechter, het
ontbreken van een vast gemeentelijk beleid (vastgestelde beleidsregels) nadelig
gebleken. In de VNG-publicatie 'Benoemen, nummeren en begrenzen' worden
handreikingen gedaan die richtinggevend zijn voor de ontwikkeling en vormgeving
van een vast gemeentelijk beleid inzake naamgeving en nummering. Het hanteren
van de door het bestuursorgaan vastgelegde beleidsregels impliceert dat het
bestuursorgaan ook aan deze regels is gebonden. Afwijken van de gestelde regels
is niet zonder meer mogelijk. Wijziging van de beleidsregels is slechts mogelijk
met inachtneming van het zorgvuldigheidsbeginsel. Bovendien kunnen burgers
rechten aan de vastgestelde beleidsregels ontlenen. Afwijking van de
vastgestelde beleidsregels zonder voldoende motivering is strijdig met het
vertrouwensbeginsel.12. Regelen van de gevolgen Bij het gebruik van de bevoegdheid tot naamgeving en nummering moet het college
rekening houden met de belangen van met name bewoners en bedrijven. Wijziging
van de naam of het nummer treft de belangen van bewoners en bedrijven. In
bepaalde gevallen kan er sprake zijn van een gemeentelijke gehoudenheid tot het
regelen van de gevolgen van de wijzigingsbesluiten. Een aantal punten is hierbij
van belang: 1. Tussen het besluit tot wijziging en de uitvoering van de wijziging dient
voldoende tijd te liggen, zodat de bewoners en de bedrijven zich op de
gewijzigde naam of het veranderde nummer kunnen voorbereiden. Hoe langer deze
periode is, hoe minder de gemeente gehouden is tot compenserende maatregelen. In
artikel 11 is een periode van een jaar genoemd, waarbinnen de oude en de nieuwe
naam of het oude en het nieuwe nummer naast elkaar kunnen worden gebruikt (derde
lid). Deze periode kan voor gewone gevallen als een redelijke
voorbereidingsperiode worden gezien. Gevallen die hiervan afwijken, zoals sterk
naar buiten tredende bedrijven met een groot klantenpotentieel, moeten op
zichzelf worden bezien. In het algemeen verdient het aanbeveling in een vroeg
stadium contact op te nemen met de betrokken bedrijven. De Awb kent deze
verplichting op grond van artikel 4:8. 2. Voor de gevallen waarin de gemeente gehouden kan worden tot het vergoeden van
de gemaakte kosten, is geen algemene norm aan te geven waaruit de hoogte of vorm
van de vergoeding kan worden afgeleid. 3. Indien de wijziging bewoners betreft en er een korte voorbereidingsperiode
geldt, is het beschikbaar stellen van een aantal adreswijzigingskaarten in de
meeste gevallen een redelijke vorm van schadeloosstelling. 4. Bedrijven die ook bij een voorbereidingsperiode van een jaar onevenredig in
hun belangen worden getroffen, kunnen een aanspraak maken op vergoeding van een
deel van de kosten die ze maken. Daarbij zijn de volgende aspecten te overwegen: - de bevoegdheid van de gemeente om tot wijziging te besluiten; - het maatschappelijk risico dat een bedrijf dientengevolge toe te rekenen is; - de lengte van de voorbereidingsperiode; - de specifieke aspecten van het bedrijf; - de voorraad naar buiten gerichte kantoorbescheiden en productonderdelen met
adresvermelding; - de actualiteit van de onder e genoemde zaken; - het gemiddelde gebruik of de omzet per tijdsperiode van de onder e genoemde
zaken; - de mogelijkheid tot bedrijfseconomische en fiscale afschrijving van de onder e
genoemde zaken. Artikel 1 tekst artikel In artikel 1 is een nummer gedefinieerd als een cijferreeks dat bestaat uit een
of meer Arabische cijfers, al dan niet met toevoeging van een letter- of
cijfercombinatie. Het is ongebruikelijk in het nummer Romeinse cijfers op te
nemen. Desondanks laat het 'Logisch ontwerp GBA' deze mogelijkheid open. Het
begrip 'bouwwerk' is opgenomen, omdat het van belang is voor de naamgeving. Aan
bijvoorbeeld bruggen en viaducten, als onderdeel van de openbare ruimte, kan de
gemeente namen toekennen. Aan bouwwerken worden overigens geen nummers
toegekend, omdat zij geen voor mensen toegankelijke ruimte bevatten. Artikel 2 tekst artikel Na lange periode van discussie over de bevoegdheid tot het vaststellen van de
gemeentenaam is de Gemeentewet 1992 daar duidelijk over. Artikel 158 van de
Gemeentewet bepaalt - ook na de dualisering van het gemeentebestuur in 2002 -
dat de raad de naam van de gemeente kan wijzigen. Deze bevoegdheid geldt
ongeacht of de naam eerder bij wet is vastgesteld. De gemeenteraad zal de
gevolgen daarvan, zowel maatschappelijke als financiële, in zijn besluitvorming
mee moeten wegen. Wel moet een raadsbesluit tot wijziging van de gemeentenaam
ter kennis worden gebracht van de minister van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties en het provinciaal bestuur. Tevens is bepaald dat de in het
raadsbesluit genoemde ingangsdatum moet zijn gelegen ten minste een jaar na de
datum van het raadsbesluit. De voorgeschreven termijn van invoering stelt de
minister en het provinciaal bestuur in staat zonodig bepaalde werkzaamheden uit
te voeren. Daarbij moet bijvoorbeeld worden gedacht aan het vervaardigen van een
nieuw of aangepast gemeentewapen en de registratie daarvan bij de Hoge Raad van
Adel. Maar de termijn van een jaar is ook nuttig voor de gemeente, omdat
verandering van de naam de nodige gevolgen zal hebben voor de administratieve
organisatie. Alleen al uit registratieve overwegingen is het dringend gewenst
een nieuwe gemeentenaam op 1 januari te laten ingaan. In de verordening is het
geven van een naam aan de gemeente niet meegenomen, omdat dit is geregeld in de
Gemeentewet (de gemeentenaam is ook nog geen onderdeel van het adres). Over de woonplaats en woonplaatsgrens bestaat veel onduidelijkheid. De komgrens,
zoals vervat in de Wegenwet, wordt vaak aangezien voor een woonplaatsgrens, maar
dat is onjuist. De woonplaatsgrens valt soms samen met de komgrens, maar dat is
een gelukkige coïncidentie. Het is veelal onduidelijk waar de grenzen van
woonplaatsen lopen. Wie bijvoorbeeld binnen de gemeente Dronten van
Biddinghuizen naar Swifterbant reist, zal ergens halverwege - men heeft dan de
komgrens al gepasseerd - de woonplaats Biddinghuizen verlaten en woonplaats
Swifterbant binnengaan. De woonplaatsgrens ligt dus veelal in wat in het
spraakgebruik wordt aangeduid met het buitengebied. Toch heeft elke gemeente een
woonplaatsgrens vastgesteld. Destijds heeft PTT Post (hierna te noemen TPG Post)
in overleg met elke gemeente een voorstel gemaakt over de woonplaatsgrenzen. TPG
Post heeft namelijk haar postcoderegistratie gebaseerd op woonplaatsen. Het
gemeentebestuur is vervolgens gevraagd formeel in te stemmen met dit voorstel.
Begin jaren zeventig zijn alle gemeenten - soms na wat aanpassingen -
schriftelijk akkoord gegaan met de voorstellen van TPG Post. De overeengekomen woonplaatsgrens heeft gevolgen voor de gemeente. Gemeenten
moeten bij het toekennen van namen aan delen van de openbare ruimte en het
toekennen van nummers aan objecten namelijk rekening houden met deze
woonplaatsgrenzen. Indien een nummerbeschikking leidt tot wijziging van de
postcoderegistratie - hiervan is sprake als de nummering van een ene woonplaats
doorloopt op het gebied van een andere woonplaats - worden de kosten daarvan bij
de gemeente in rekening gebracht. Er zijn overigens door TPG Post en de VNG
afspraken gemaakt over wijzigingen waarop de kostenverrekening al dan niet van
toepassing is (zie hiervoor het convenant tussen de VNG en PTT Post BV in
hoofdstuk 6, paragraaf 9 van de VNG-publicatie 'Benoemen, nummeren en
begrenzen'). Er is een aantal gemeenten die de woonplaatsgrenzen, al dan niet in
samenhang met de wijk- en buurtindeling, bij raadsbesluit (hebben) laten
vaststellen. Het streven van de gemeente moet er immers op zijn gericht om
wijzigingen van woonplaatsgrenzen waar mogelijk te voorkomen of tot een minimum
te beperken. Naast het vaststellen van de grenzen van een woonplaats zal ook een naam voor
dat gebied moeten worden bedacht. Het toekennen van namen aan woonplaatsen wijkt
niet af van het proces van naamgeving van de openbare ruimte. Het is ook
wenselijk om dezelfde procedure te volgen. Het benoemen van woonplaatsen komt
relatief zeer weinig voor, maar juist hier geldt dat de naam met zorg moet
worden gekozen. De naam moet veelal generaties lang mee. Het is verstandig om
bij het vaststellen van een woonplaatsnaam vooraf contact op te nemen met TPG
Post (zie ook hoofdstuk 6, paragraaf 9 van de VNG-publicatie 'Benoemen, nummeren
en begrenzen'). In het kader van de Volkstelling 1971 is tussen gemeenten, de provinciale
planologische diensten en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) een
gebiedsindeling overeengekomen, die wordt aangeduid met de term 'CBS-wijk- en
buurtindeling'. Deze indeling werd noodzakelijk geacht, omdat op provinciaal en
landelijk niveau behoefte bestond aan inzicht in de onderverdeling van het
gemeentelijk grondgebied. Sinds 1971 heeft het echter ontbroken aan systematisch
interbestuurlijk overleg over dit onderwerp, waardoor onduidelijkheid kon
ontstaan over de te hanteren wijk- en buurtindeling. Zo is gebleken dat tal van
veranderingen in de wijk- en buurtindeling die door gemeenten zijn doorgevoerd,
niet bekend zijn bij het CBS. Ook is gebleken dat veel van de veranderingen in
de wijk- en buurtindeling wel bij het CBS bekend zijn, maar door het CBS zelf
zijn afgeleid uit de sinds 1980 ingevoerde jaarlijkse opgave van gemeenten. Op
provinciaal en landelijk niveau heeft een en ander geleid tot het ontstaan van
onzekerheid over de actualiteitswaarde en vergelijkbaarheid van aan wijk- en
buurtindelingen gerelateerde gegevens van verschillende gemeenten. Dit heeft het
Interprovinciaal Overleg (IPO) voor de ruimtelijke ordening ertoe aangezet de
minister van Economische Zaken te vragen om het CBS te verzoeken zijn
coördinerende rol qua wijk- en buurtindeling te reactiveren. De minister heeft
dit verzoek ingewilligd. Dit heeft echter tot op heden nog niet geleid tot
nadere bijhoudingsregels voor de wijk- en buurtindeling. Gemeenten dienen zich
dan ook te houden aan de CBS-wijk- en buurtindeling uit 1970. In de verordening
komt derhalve het benoemen van de wijken en buurten terug, wat tot de
bevoegdheid van het college wordt gerekend. In veel gemeenten wordt de wijk- en buurtindeling verfijnd tot bouwblokken. Een
indeling naar bouwblok wordt van belang gevonden voor de verwerving van
onroerende zaken, het bouwblokonderzoek, het uitvoeren van bestemmingsplannen,
het opstellen van voorbereidingsbesluiten, de stratentabellen en het statistisch
onderzoek, maar ook voor de vuilophaaldienst, inentingsdistricten,
gebiedsindeling van sociale instellingen etc. Er bestaan geen voorschriften voor
de aanduiding van bouwblokken. Dit betekent dat gemeenten die de wijk- en
buurtindeling willen verfijnen tot bouwblokken naar eigen inzicht nummers kunnen
hanteren bij het aanduiden van de bouwblokken. De wijknamen worden vaak in een
kleiner lettersoort onder de naam op het naambord weergegeven. Een afzonderlijk
onder het naambord opgehangen wijkbordje heeft overigens de voorkeur. In het tweede lid is het benoemen van delen van de openbare ruimte geregeld. De
openbare ruimte omvat meer dan alleen straten, plantsoenen en wegen. Zo worden
bijvoorbeeld ook waterlopen, sierwateren, bruggen, viaducten, metrostations,
dijken, meren en plassen veelal van een naam voorzien. Het benoemen van de
openbare ruimte is een bevoegdheid van het college. Dit benoemt delen van de
openbare ruimte indien dat naar zijn oordeel nodig is, maar de meeste gemeenten
streven ernaar om de totale openbare ruimte van namen te voorzien. De in het
tweede lid gehanteerde formulering sluit niet uit dat burgers een aanvraag tot
het benoemen van de openbare ruimte bij het college indienen. Zo'n aanvraag kan
in de regel worden aangemerkt als een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen in de zin van artikel 1:3, derde lid van de Awb. Op de
afwikkeling van de aanvraag zijn in ieder geval hoofdstuk 3 en 4 van de Awb van
toepassing (algemene en bijzondere bepalingen over besluiten). Het derde lid bepaalt dat onder vaststellen, toekennen en verdelen, zoals vervat
in het eerste en tweede lid, tevens het wijzigen en intrekken wordt bedoeld.
Naar de huidige opvattingen impliceert vaststellen, toekennen en verdelen dat
men ook kan wijzigen en intrekken. Bij de behandeling van beroep- en
bezwaarschriften is dat echter vaak een punt van discussie. Vandaar dat ervoor
is gekozen om over de bevoegdheid tot wijzigen en intrekken een afzonderlijk lid
op te nemen.Artikel 3 tekst artikel Dit artikel regelt het toekennen van nummers aan gebouwen, complexen,
afgebakende terreinen, ligplaatsen en standplaatsen door het college. Hier is
niet voor de term 'huisnummer' gekozen omdat bij een afgebakend terrein of
ligplaatsen en standplaats niet kan worden gesproken van het nummeren van een
huis. Het toekennen van nummers aan lig- en standplaatsen raakt meer in zwang,
omdat woonschepen en woonwagens wettelijk worden beschouwd als woonruimte in de
zin van de Woningwet. Veelal bestaat een gebouw uit verschillende zelfstandige delen. Voor een goede
bereikbaarheid qua dienstverlening (postbezorging, brandbestrijding,
politiehulp, ambulancediensten etc.) is het noodzakelijk deze zelfstandige delen
van een afzonderlijk nummer te voorzien. De registratie van woonadressen in de
GBA noodzaakt in de meeste gevallen al tot het afzonderlijk nummeren van deze
delen. Uitgangspunt daarbij is wel dat achter de voordeur door de gemeente niet
wordt genummerd. Kamers in verpleeghuizen, bejaardenhuizen, verpleegstershuizen,
alsmede kantoorunits, ruimten ten behoeve van inwoning en dergelijke worden niet
van gemeentewege genummerd. De in het eerste lid gehanteerde formulering sluit niet uit dat burgers een
aanvraag tot nummertoekenning bij het college kunnen indienen. Ook deze aanvraag
kan in de regel worden aangemerkt als een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen in de zin van artikel 1:3, derde lid van de Awb. Op de
afwikkeling van de aanvraag zijn dan ook opnieuw in ieder geval hoofdstuk 3 en 4
van de Awb van toepassing (algemene en bijzondere bepalingen over besluiten). In het tweede lid is vastgelegd dat een object een door het college toegekend
nummer ook feitelijk moet dragen. Daarmee wordt het college de mogelijkheid
geboden toe te zien op de naleving van het aanbrengen van nummers aan objecten.
Met het oog op de dienstverlening is het immers noodzakelijk dat de nummers die
door het college zijn toegekend ook ter plaatse terug zijn te vinden. Het ligt
niet voor de hand dat een gemeente de kosten die gepaard gaan met de uitwerking
van dit artikel, bij de eigenaar van het desbetreffende object in de vorm van
leges in rekening brengt. Er is immers niet duidelijk sprake van een individueel
belang. Het derde lid bepaalt dat onder toekennen, zoals vervat in het eerste lid,
tevens wijzigen en intrekken moet worden verstaan. Naar de huidige opvattingen
impliceert toekennen dat men ook kan wijzigen en intrekken. Desondanks is dat
bij de behandeling van beroep- en bezwaarschriften vaak een punt van discussie.
Vandaar dat ervoor is gekozen om over de bevoegdheid tot wijzigen en intrekken
een afzonderlijk lid op te nemen.Artikel 4 tekst artikel Dit artikel regelt dat naamborden overeenkomstig de wens van het college zullen
worden aangebracht. De kosten daarvan komen voor rekening van de gemeente. Het
tweede lid verbiedt eenieder op eigen initiatief namen en nummers toe te kennen
door deze namen en nummers aan te brengen. Vooral het door de burgers aanbrengen van zelfbedachte nummers aan de bij hen in
gebruik zijnde onroerende zaken is de laatste decennia hand over hand
toegenomen. Bovendien heeft recent onderzoek van een grote gemeente aangetoond
dat niet alleen 'eigen nummers' worden toegekend aan objecten, maar dat dikwijls
ook nummers ontbreken, niet leesbaar zijn of zo abstract zijn vormgegeven dat
zij niet meer aan de criteria van doeltreffendheid voldoen. De criteria van
doeltreffendheid dienen te worden uitgewerkt in de nadere
uitvoeringsvoorschriften, zoals vervat in artikel 7 van de verordening.
Overtreding van het tweede lid wordt strafbaar gesteld. Artikel 5 tekst artikel In verband met de dienstverlening dienen naamborden door of namens de gemeente
ter plaatse goed zichtbaar te worden aangebracht. Dit is mogelijk door de
naamborden te bevestigen aan gebouwgevels, terreinafscheidingen van derden of
paaltjes die op andermans terrein ten behoeve van de naamgeving mogen worden
geplaatst. Het artikel houdt echter ook rekening met de omstandigheid dat de
borden niet door de gemeente zelf, maar door derden worden aangebracht. Om te
voorkomen dat de leesbaarheid van de aangebrachte naamborden door hoog
opschietend groen, zonneschermen of reclameborden wordt belemmerd, is bepaald
dat de eigenaar ervoor dient te zorgen dat de bedoelde borden vanaf de openbare
weg leesbaar blijven.Artikel 6 tekst artikel Het aanbrengen van nummerbordjes is per gemeente verschillend geregeld. Sommige
gemeenten brengen de nummers zelf aan. Het aanbrengen van de nummers wordt in
bepaalde gevallen echter ook uitbesteed of overgelaten aan de aannemer, als
onderdeel van het uitvoeren van een bouwwerk. Ten slotte kan het ook aan de
eigenaar worden overgelaten om de nummers, conform de nadere gemeentelijke
voorschriften, aan te brengen. In de modelverordening is gekozen voor een formulering waarbij de eigenaar het
nummer dient aan te brengen, tenzij het college anders besluit. Het laatste kan
bijvoorbeeld het geval zijn bij nieuwbouwprojecten, waarbij een uniform
uitgevoerde nummering wenselijk wordt geacht. Het verdient aanbeveling de
verantwoordelijkheid voor het aanbrengen van een nummer in de tekst van de
nummerbeschikking te regelen. In het tweede lid is bepaald dat het door het college toegekende nummer binnen
een bepaalde termijn moet zijn aangebracht. Voor gevallen waarin het object nog
niet is voltooid, is in het derde lid een andere termijn gesteld. Het vierde lid
geeft het college de mogelijkheid de in het eerste en derde lid genoemde
termijnen te verlengen. Artikel 7 tekst artikel Dit artikel geeft het college de mogelijkheid nadere uitvoeringsvoorschriften te
stellen. Er kan in dit verband worden gedacht aan algemene eisen aan het te
gebruiken materiaal (bestand tegen weersinvloeden), alsmede aan andere
technische zaken, zoals de methode van nummering en maatvoering van de borden.
Ook kunnen de uitvoeringsvoorschriften een bepaling omvatten dat naast een
zelfvervaardigde nummerdrager - van geschilderde dakpannen tot ceramische tegels
en van zuiltjes tot deurschilderingen - het voorgeschreven nummerbordje altijd
aanwezig moet zijn op de bij verordening voorgeschreven plaats. Naast meer
technische uitvoeringsvoorschriften kan om verschillende redenen ook worden
gedacht aan uitvoeringsvoorschriften van administratieve aard. In de eerste
plaats vervullen naam- en nummergegevens een zeer wezenlijke functie in het
maatschappelijk verkeer. De dienstverlening (brandbestrijding, ambulancevervoer,
postbezorging etc.) kan niet zonder een goedsluitende registratie van namen en
nummers (adres). In de tweede plaats zijn tal van gemeentelijke registraties
geordend naar volgorde van naam en nummer (adres). In de derde plaats is een
systematische en eenduidige verstrekking van naam- en nummergegevens aan
instanties noodzakelijk. Zo bestaan er verplichtingen tot levering van
adresgegevens aan afnemers en derden in de zin van de Wet GBA en aan
bijvoorbeeld waterschappen en de Rijksbelastingdienst voor hun belastingheffing.
In de vierde plaats is een goede registratie van adressen noodzakelijk om
gemeentelijke bestanden te kunnen raadplegen en op elkaar af te stemmen. Ten
slotte vervullen de adresgegevens een belangrijke rol bij de uitkering uit het
gemeentefonds. Redenen genoeg om ook administratieve uitvoeringsvoorschriften te
formuleren (zie ook het algemeen deel, paragraaf 1, van de toelichting).Artikel 8 tekst artikel Het opleggen van verplichtingen, zoals vervat in de verordening, heeft alleen
zin wanneer ze ook kunnen worden afgedwongen zodra de regels worden overtreden.
Het is gebruikelijk aan lichte overtredingen een geldboete van de eerste
categorie te verbinden. In het tweede lid kunnen bijvoorbeeld medewerkers van
Bouw- en Woningtoezicht (BWT) worden aangewezen om op naleving van de
verordening toe te zien. Het voorbereiden van nummer- en naambeschikkingen en
het aanbrengen van de naamborden etc. zijn doorgaans taken waarmee medewerkers
van BWT zijn belast. De controle op de naleving kan dan ook beter aan deze
medewerkers worden opgedragen. Artikel 9 tekst artikel Dit artikel regelt de inwerkingtreding van de verordening. Tot 1 januari 2002
traden alle verordeningen in werking op de achtste dag na bekendmaking, tenzij
een ander tijdstip daarvoor was aangewezen (artikel 142 van de Gemeentewet).
Hierin is verandering gekomen door de inwerkingtreding van de Tijdelijke
referendumwet (Trw) op 1 januari 2002. Deze wet maakt referenda mogelijk over
onder andere de vaststelling, wijziging of intrekking van verordeningen. Wel
zijn enkele verordeningen uitgezonderd, maar die zijn hier niet van belang. De
vaststelling, wijziging of intrekking van bijvoorbeeld een APV of de verordening
inzake naamgeving en nummering is een besluit waarover een referendum kan worden
gehouden. Verordeningen waarvoor op grond van de Trw een referendum kan worden
gehouden treden, in afwijking van artikel 142 van de Gemeentewet, niet eerder in
werking dan zes weken na bekendmaking van de verordening (artikel 22 Trw). De
termijn van zes weken hangt ermee samen dat, na bekendmaking van de verordening
en na de mededeling dat over deze verordening een referendum kan worden
gehouden, een verzoek tot het houden van een referendum kan worden ingediend.
Wel kan worden gekozen voor een later tijdstip van inwerkingtreding.Artikel 10 tekst artikel Dit artikel regelt het vervallen van de oude regels en voorschriften. Deze
regels en voorschriften dienen met name te worden genoemd. Er kan niet worden
volstaan met de zinsnede 'met de inwerkingtreding van deze verordening komen
alle eerdere regels en voorschriften te vervallen'. Het artikel spreekt verder
voor zich. Artikel 11 tekst artikel Het principe van het benoemen van delen van de openbare ruimte en het nummeren
van gebouwen, complexen, onbebouwde terreinen, ligplaatsen en standplaatsen
dateert al uit de vorige eeuw. In de loop der jaren hebben vele voorschriften
gegolden. Het is niet zinvol bij de invoering van de verordening te eisen dat
alle namen en nummers in de gemeente dienen te worden aangepast aan de nieuwe
uitvoeringsvoorschriften, zoals geregeld krachtens artikel 7. Nummers die onder
het oude regime tot stand zijn gekomen blijven gehandhaafd. Het college heeft
wel de mogelijkheid om aanpassing van de nummers te eisen. Lid 3 is een nadere
uitwerking van lid 2.Artikel 12 tekst artikel De term 'huisnummer' is in principe geen juiste term voor het nummeren van
bijvoorbeeld afgebakende terreinen of standplaatsen en ligplaatsen en de term
'straatnaamgeving' is geen goede term voor het benoemen van openbaar (sier)water
en bouwwerken. Vandaar dat de titel van de modelverordening is veranderd in
'naamgeving en nummering (adressen)'.Bijlage bij de Modelverordening naamgeving en nummering (adressen) Bijlage A. Technische uitvoeringsvoorschriften als bedoeld in artikel 7 Het college van ... [gemeentenaam], gelet op artikel 3 en artikel 7 van de
Verordening naamgeving en nummering, besluit vast te stellen de volgende: Technische uitvoeringsvoorschriften voor de nummeringArtikel 1 1. De wijze van toekenning van de nummers gebeurt overeenkomstig systeem ...
[systeemsoort(en)] uit de Nederlandse norm NEN 1773, uitgave 1983. 2. De voor de onderscheiden wijken en buurten geldende systemen zijn aangegeven
op de bij deze technische uitvoeringsvoorschriften behorende kaart
(facultatief).Artikel 2 Plaatsing van de nummerdragers Nummerdragers worden aangebracht overeenkomstig het gestelde in de Nederlandse
norm NEN 1773, uitgave 1983. Artikel 3 Afmetingen en vormgeving nummerdragers 1. Nummerdragers moeten voldoen aan het gestelde inzake afmetingen en vormgeving
in de Nederlandse norm NEN 1774, uitgave 1959. 2. Indien niet kan worden voldaan aan het voorschrift van het eerste lid, hebben
de nummerdragers een mate van leesbaarheid die ten minste gelijkwaardig is aan
wat wordt beoogd met het eerste lid.Artikel 4 Materiaalkeuze voor de nummerdragers Het materiaal dat wordt toegepast voor de vervaardiging van al dan niet te
verlichten nummerdragers, is in overeenstemming met het over de uitvoering van
de dragers gestelde in de Nederlandse norm NEN 1774, uitgave 1959. Artikel 5 Voeren oude en nieuwe nummers Bij het gedurende een jaar naast elkaar gebruiken van de oude naam of het oude
nummer naast de nieuwe naam of het nieuwe nummer wordt de oude naam met een
streep en het oude nummer met een kruis doorgehaald (facultatief). Artikel 6 Naamdragers De naamdragers moeten voldoen aan de gestelde functionele eisen ten aanzien van
de afmetingen, de uitvoering, de constructie, de kleursoorten en de
lichttechnische eigenschappen van de toegepaste materialen en de plaatsing van
naamborden en naamverwijsborden, zoals vervat in de Nederlandse norm NEN 1772,
uitgave 1992. Aldus vastgesteld door het college in de vergadering van ...
[datum]. De secretaris, De burgemeester,Toelichting bijlage A: technische uitvoeringsvoorschriften Artikel 1 Lid 1. Ook voor nieuwe wijken of buurten verdient het aanbeveling om een systeem
van nummering te kiezen dat zo veel mogelijk aansluit bij het systeem dat van
oudsher in de gemeente gangbaar is. In de Nederlandse norm 1773 (uitgave:
Nederlands Normalisatie-instituut, Delft, herziene uitgave, 1983), hoofdstuk 3,
zijn de in gemeente gangbare systemen van nummering nader gedefinieerd: Systeem
A: de hoofdregel van dit systeem houdt in dat de nummers oplopen, gerekend
vanuit het centrum van de gemeente (of vanaf het (oude) gemeentehuis). Systeem
B: de hoofdregel van dit systeem houdt in dat de nummers oplopen, gerekend van
noord naar zuid en van west naar oost. Systeem C: de nummering vindt in dit
systeem plaats gerekend vanaf hoofdwegen naar het einde van (doodlopende)
zijwegen of woonerven. Voor elk systeem bevat de norm detailregels voor
situaties waarin de hoofdregels niet onverkort toepasbaar zijn, alsmede nadere
regels over etagewoningen en dergelijke. Tevens zijn toelichtende tekeningen
opgenomen. Lid 2. De in het onderhavige lid bedoelde plattegrond van de gemeente is slechts
vereist indien in de gemeente meer dan één nummersysteem gangbaar is. In dat
geval moet immers de aanwijzing van een van de omschreven systemen ten behoeve
van een bepaalde wijk of buurt plaatsvinden. Tevens moeten dan de grenzen tussen
die wijken of buurten worden gedefinieerd.Artikel 2 Met het oog op de zichtbaarheid vanaf de openbare weg bevat de Nederlandse norm
NEN 1773, hoofdstuk 4, maatvoorschriften voor de plaats van de nummerdragers,
gerekend vanaf het maaiveld en de bijbehorende voordeur. Tevens worden regels
gegeven voor de verzamel- en verwijsbordjes die nodig zijn bij de ligging van
meer dan één woning (of bedrijf) in hetzelfde gebouw, respectievelijk bij de
ligging binnen een complex of op grote afstand van de weg. Lid 1. In de Nederlandse norm NEN 1774 zijn tekeningen voor nummerdragers
opgenomen met volledige maatvoering. Uitgegaan is van een hoogte van de cijfers
van 88 millimeter. De breedte van de nummerdragers varieert, afhankelijk van het
aantal cijfers waaruit een bepaald nummer bestaat. Het opgenomen cijferontwerp
is van een schreefloos, op grote afstand leesbaar type. Lid 2. Bij de beoordeling van een gelijkwaardige leesbaarheid verdient het in
elk geval aanbeveling om geen cijfers van een geringere hoogte dan circa 9 cm te
accepteren. Artikel 3 De overigens globaal omschreven uitvoeringseisen in de Nederlandse norm NEN
1774, uitgave 1959, zijn gericht op de keuze van materialen die duurzaam bestand
zijn tegen weersinvloeden. Te verlichten nummerdragers bestaan in de regel uit
zogenaamde transparanten, waarachter bij duisternis een lampje brandt. (De bovenstaande tekst is een beschrijving gebaseerd op de in gemeente van
oudsher gehanteerde werkwijze die later in NEN-normen zijn neergelegd. Gemeenten
worden aangeraden uit te gaan van de genoemde NEN-normen, waarin de voornoemde
werkwijze is gecodificeerd. De NEN-bladen zijn verkrijgbaar bij het NEN,
Vlinderweg 6, postbus 5059, 2600 GB Delft, telefoon (015) 269 03 90, fax (015)
269 01 90.)Artikel 4 Dit artikel regelt de afmeting en vorm van nummerdragers. De inhoud van dit
artikel spreekt voor zich. Artikel 5 Met het met een streep doorhalen van de oude naam en met een kruis doorhalen van
het oude nummer wordt voor eenieder die zoekt op de oude naam of het oude nummer
duidelijk dat er een wijziging in de naam of nummer is opgetreden
(facultatief).Artikel 6 Dit artikel regelt de functionele eisen voor naamborden en naamverwijsborden. Bijlage B. Administratieve uitvoeringsvoorschriften als bedoeld in artikel 7 Het college van ... [gemeentenaam], gelet op artikel 7 van de Verordening
naamgeving en nummering, besluit vast te stellen de volgende: Administratieve
uitvoeringsvoorschriften voor namen en nummers (adressen)Artikel 1 Naamgeving van woonplaatsen en van delen van de openbare ruimte Door gemeenten zelf in te vullen regels over bijvoorbeeld de bestuurlijke,
taalkundige en inhoudelijke uitgangspunten bij het benoemen van woonplaatsen en
delen van de openbare ruimte.Artikel 2 De indeling in wijken en buurten Door de gemeente zelf in te vullen regels in aansluiting op de door het CBS
voorgestelde werkwijze. Artikel 3 De nummering van objecten Door gemeenten zelf in te vullen regels over bijvoorbeeld de algemene en
bijzondere uitgangspunten bij het toekennen van nummers aan objecten. Daarnaast
kunnen regels worden gegevens over het gemeentelijk nummeringsproces. Artikel 4 De opmaak van documenten Door gemeenten zelf in te vullen regels over bijvoorbeeld: a. het opmaken van het straatnaambesluit met de bijbehorende
straatnaamtekeningen; b. door gemeenten zelf in te vullen regels inzake de huisnummerbeschikking met
bijbehorende gevelschets en situatietekening; c. door de gemeente zelf in te vullen regels met betrekking tot het plaatsen van
verwijs- en verzamelbordenArtikel 5 De openbare registratie van namen en nummers Door gemeenten zelf in te vullen regels voor de openbare registratie van
bijvoorbeeld de: a. gemeentenaam en de gemeentecode; b. woonplaatsen en de geometrische weergave daarvan; c. wijk- en buurtindeling en de geometrische weergave daarvan; d. naamgeving aan delen van de openbare ruimte en de geometrische weergave
daarvan; e. huisnummers.Artikel 6 Overige regels Door gemeenten zelf in te vullen regels over het in het kader van de registratie
bijhouden van bijvoorbeeld: a. brondocumenten in een openbare register van brondocumenten; b. de verzending van stukken en gegevens; c. het in bewaring nemen van stukken; d. afgeven van afschriften; e. tekenbevoegdheid van relevante stukken; f. het veranderen van fouten in documenten; g. wijze van aanbrengen van correcties in de registratie. Aldus vastgesteld door het college in de vergadering van ... [datum]. De
secretaris, De burgemeester, Toelichting op de administratieve uitvoeringsvoorschriften Het rapport 'Adres onbekend' van het Overlegorgaan RAVI, bijlage D, alsmede het
rapport 'De grondslagen voor een gemeentelijke basisregistratie adressen' is in
nauwe samenwerking met de VNG opgesteld en door enkele gemeenten beproefd. Met
name de voornoemde grondslagen zijn te beschouwen als de administratieve
organisatie op hoofdlijnen. Een gemeente kan desgewenst deze grondslagen
aanvullen in aansluiting op de in haar organisatie geldende omstandigheden.
Daarnaast kunnen onderdelen uit het VNG-handboek 'Benoemen, nummeren en
begrenzen' worden gebruikt. Daarbij moet worden gedacht aan bepalingen die
verband houden met bijvoorbeeld binnengemeentelijk gebruik, levering aan externe
instanties, meervoudig gegevensgebruik en dergelijke. Noot: De administratieve
uitvoeringsvoorschriften vormen geen onderdeel van de beleidsregels, zoals
beschreven in paragraaf 10 van de algemene toelichting op de Modelverordening
naamgeving en nummering. Wijzigingen Samenvatting Zoals aangekondigd in de VNG-nieuwsbrief 1548 is in de afgelopen maanden gewerkt
aan de herziening van twee modelverordeningen. De Modelverordening
straatnaamgeving en huisnummering is vervangen door de Modelverordening
naamgeving en nummering (adressen) en de Modelverordening commissie
straatnaamgeving is vervangen door het Modelinstellingsbesluit commissie
naamgeving. Wij verzoeken u deze modellen ook onder de aandacht te brengen van
de beheerders van gemeentelijke vastgoedregistraties en de coördinatoren
informatievoorziening en automatisering (I/A). Geacht college, Hierbij treft u twee herziene modelverordeningen aan. De
Modelverordening straatnaamgeving en de huisnummering uit 1995 is vervangen door
de Modelverordening naamgeving en nummering (adressen) en de Modelverordening
commissie straatnaamgeving, eveneens uit 1995, is vervangen door het
Modelinstellingsbesluit commissie naamgeving. Ter nadere oriëntatie dient het
volgende. De VNG-publicatie Benoemen, nummeren en begrenzen, die vorig jaar is
gepubliceerd, is een handboek voor ambtenaren die zijn belast met de
voorbereiding van besluiten en beschikkingen ten aanzien van adressen. Destijds
wilden wij het verschijnen van het boekje niet laten ophouden door tal van
ontwikkelingen die nog gaande waren. Daarbij gaat het om zaken als
jurisprudentie (bezwaarmogelijkheden, plaatsing huisnummerbordjes), nieuwe
inzichten (gemeentelijk adressenregistratie, relatie met de APV en
Referendumwet), beleidsontwikkelingen (noodzaak van beleidsregels en de
authentieke registraties) en dualisering. De in hoofdstuk 6 van het boekje
Benoemen, nummeren en begrenzen opgenomen modelverordeningen zijn inmiddels
aangepast aan deze ontwikkelingen. Uw college wordt geacht geen gebruik meer te
maken van de in hoofdstuk 6 van voornoemde publicatie opgenomen
modelverordeningen. Verder willen wij met name wijzen op hoofdstuk 1 van de algemene toelichting op
de Modelverordening benoeming van de openbare ruimte, de nummering van objecten
en afbakening van gebieden (adressen), waarin de functie van het adres in termen
van dienstverlening, overheidsregistraties en brondocumenten wordt beschreven.
Was het adres vroeger voornamelijk bedoeld om gebouwen vindbaar te maken,
tegenwoordig vervult het adres in vrijwel alle overheidsregistraties een
belangrijke en meervoudige rol. Het vormt immers niet alleen de toegang tot een
registratie, maar de registratie is ook vaak op basis van het adres geordend.
Niet zelden is het adres tevens de identificatie van het object van registratie
en is daardoor de basis voor het in de registratie doorvoeren van mutaties.
Verder is het adres een identificerend gegeven (woonadres), dat de burger zelf
veelvuldig hanteert in zijn communicatie met de overheid. Tevens worden veel van
deze duizenden overheidsregistraties gekoppeld op basis van het adres en na
koppeling is het adres het gegeven op basis waarvan wordt geaggregeerd,
geëxtraheerd of geselecteerd. Daarnaast is het adres 'in het veld' ook voor
iedereen (ook voor hulpdiensten) duidelijk zichtbaar in de vorm van straatnaam-
en huisnummerbordjes en ook terug te vinden in officiële stukken als
bijvoorbeeld notariële akten en overheidsvergunningen. Kortom, het adres is een
onmisbaar gegeven in het maatschappelijk verkeer. Dat dwingt de gemeenten tot
het voeren van een vast gemeentelijk beleid als het gaat om het uitgeven en
intrekken van en de controle op adressen. De aangepaste modellen zullen daaraan
bijdragen. Beide modellen worden opgenomen in de databank
www.modelverordeningen.nl van de VNG-uitgeverij. Deze ledenbrief vindt u ook op
web.vngnet.nl en voor niet-GemNet-abonnees op www.vngnet.nl. Zoek onder VNG
Documenten en kies Ledenbrieven.Hoogachtend,Vereniging van Nederlandse Gemeentenmr. R.J.J.M. Pans,voorzitter directieraad