CVDR58414_1Verordening wet inburgeringnlregelingLoppersum2018-03-20LoppersumOmmelander courant, 20-12-2010Verordening wet inburgering gemeente LoppersumWet inburgering; besluit inburgeringgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-12-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-12-212013-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenVerordening wet inburgeringDe raad van de gemeente Loppersum;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van gelet op de artikelen 8, 19, vijfde lid, 19a, eerste lid, 23, derde lid,
24a, vijfde lid, 24f en 35 van de Wet inburgering en artikel 4.27, derde
lid, van het Besluit inburgering;b e s l u i t :Vast te stellen de“VERORDENING WET INBURGERING”.1BEGRIPSOMSCHRIJVINGEN EN INFORMATIEVERSTREKKING1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester en wethouders van
de gemeente Loppersum;
de wet: de Wet inburgering;
voorziening: een (duale) inburgeringvoorziening of
taalkennisvoorziening.
2.De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende
regelingen zijn van toepassing op de begrippen die in deze
verordening worden gebruikt.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen en
vrijwillige inburgeraars1.Het college draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen en
de vrijwillige inburgeraars op een doeltreffende en doelmatige wijze
worden geïnformeerd over hun rechten en plichten uit hoofde van de
wet en over het aanbod van en de toegang tot de voorzieningen.
2.Het college maakt bij de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen en de vrijwillige inburgeraars in ieder geval
gebruik van de volgende middelen:
een informatie- en adviespunt;
de website van de gemeente met verwijzing naar landelijke
relevante websites;
het beschikbaar stellen van relevante informatie aan
intermediaire organisaties.
2HET VASTSTELLEN VAN EEN VOORZIENING AAN
INBURGERINGSPLICHTIGEN3Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen inburgeringsplichtigen aan waarvoor hij bij
voorrang een voorziening kan vaststellen op basis van de volgende
criteria:
de mate waarin inburgering van belang is voor de economische,
sociale en educatieve zelfredzaamheid;
het hebben van een opvoedingstaak voor minderjarige
kinderen;
de motivatie en de wens om in aanmerking te willen komen voor
een inburgeringvoorziening.
4De samenstelling van de voorziening1.Het college stemt de voorziening, met uitzondering van de
inburgeringvoorziening aan geestelijke bedienaren, af op het
startniveau en de vaardigheden, de persoonlijke omstandigheden en de
maatschappelijke positie van de inburgeringsplichtige.2.Een voorziening kan, naast datgene dat in de wet is geregeld, een of
meer van de volgende onderdelen bevatten:
deelname aan participatieactiviteiten;
maatgerichte onderdelen afgestemd op de persoonlijke
situatie;
maatschappelijke begeleiding.
5De voorziening in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudget1.Het college behandelt het schriftelijke verzoek van de
inburgeringsplichtige om in aanmerking te komen voor een voorziening
in de vorm van een persoonlijk inburgeringsbudget op de volgende
wijze:
De inburgeringsplichtige wordt uitgenodigd om het verzoek
mondeling toe te lichten
Het verzoek wordt binnen 6 weken beoordeeld..
In geval van afwijzing van het verzoek ontvangt de
inburgeringsplichtige een kennisgeving.
In geval van goedkeuring ontvangt de inburgeringsplichtige
een beschikking en een uitnodiging voor het tekenen van het
contract met het inburgeringsbedrijf.
2.Het college keurt het voorstel van de inburgeringsplichtige voor het
volgen van een (duaal) inburgeringsprogramma goed, indien dit
programma:
naar het oordeel van het college passend is om hem voor te
bereiden op en toe te leiden naar het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II; en
wordt verzorgd door een inburgeringsbedrijf dat in het bezit
is van een keurmerk inburgering.
3.Het college keurt het voorstel van de inburgeringsplichtige voor het
volgen van een taalkennisvoorziening goed, indien deze
taalkennisvoorziening:
naar het oordeel van het college passend is om hem de kennis
van de Nederlandse taal te laten verwerven die noodzakelijk
is voor het kunnen afronden van een mbo-opleiding op niveau
1 of 2; en
wordt verzorgd door een inburgeringsbedrijf dat voldoet aan
de volgende vereisten:
In het bezit zijn van een keurmerk inburgering
In het bezit zijn van een keurmerk voor een
beroepsopleiding.
4.Als het college de voorziening in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudget heeft vastgesteld, sluiten het college en de
inburgeringsplichtige een overeenkomst met het inburgeringsbedrijf.
6De inning van de eigen bijdrage
De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de
wet wordt in ten hoogste 18 maandelijkse termijnen betaald.
Het college legt in de beschikking tot vaststelling van de
voorziening de termijnen van betaling vast.
Indien de inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen dat
deel uitmaakt van de door het college vastgestelde
inburgeringsvoorziening heeft behaald, komt hij in aanmerking
voor een deelnamebonus.
De hoogte van de deelnamebonus komt overeen met de hoogte van
de eigen bijdrage als bedoeld in artikel 23, tweede lid van de
wet.
De deelnamebonus wordt indien mogelijk verrekend met de eigen bijdrage
als bedoeld in artikel 23, tweede lid van de wet.
7Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het deelnemen aan de voorziening;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II op een tijdstip
dat door het college wordt bepaald;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de beschikking kan
worden voldaan.
8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot vaststelling van de voorziening bevat in ieder geval:
een beschrijving van de voorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen of staatsexamen
Nederlands als tweede taal I of II moet zijn behaald;
de termijnen en wijze van betaling van de eigen bijdrage;
en
ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van
handhaving van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van
de wet, aanvangt.
3DE BESTUURLIJKE BOETE9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen1.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 125 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college
op redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is
geen of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld
in artikel 25, vierde lid, van de wet. 2.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan
de uitvoering van de voor hem vastgestelde voorziening, bedoeld in
artikel 23, eerste lid, van de wet of aan de verplichtingen, bedoeld
in artikel 8 van deze verordening.3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid, van
de wet bedoelde termijn of binnen de door het college op grond van
artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de wet verlengde termijn
het inburgeringsexamen heeft behaald. 10Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding1.De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 9,
eerste lid, bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige als
verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt aan
dezelfde overtreding. 2.De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 9,
tweede lid, bedraagt ten hoogste € 500,00 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige als
verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt aan
dezelfde overtreding. 3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 1.000,00 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond van
artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald. 11Afstemming van de bestuurlijke boete1.Er wordt geen bestuurlijke boete, zoals bedoeld in artikel 9 en 10
van deze verordening, opgelegd voor zover de overtreding niet aan de
overtreder kan worden verweten.2.De hoogte van de bestuurlijke boete bedoeld in artikel 9 en 10 van
deze verordening wordt afgestemd op de ernst van de overtreding en
de mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten.3.Bij de afstemming bedoeld in het tweede lid wordt zo nodig rekening
gehouden met de omstandigheden waaronder de overtreding heeft
plaatsgevonden. 4HET AANBIEDEN VAN EEN VOORZIENING AAN VRIJWILLIGE
INBURGERAARS12Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen vrijwillige inburgeraars aan waaraan hij
bij voorrang een voorziening kan aanbieden op basis van de volgende
criteria:
de mate waarin inburgering van belang is voor de economische,
sociale en educatieve zelfredzaamheid;
het hebben van een opvoedingstaak voor minderjarige
kinderen;
de motivatie en de wens om in aanmerking te willen komen voor
een inburgeringsvoorziening.
13De samenstelling van de voorziening1.Het college bepaalt in overleg met de vrijwillige inburgeraar,
uitgezonderd geestelijke bedienaren, de samenstelling van de
voorziening. De voorziening wordt afgestemd op het startniveau en de
vaardigheden, de persoonlijke omstandigheden en de maatschappelijke
positie van de vrijwillige inburgeraar.2.Een voorziening kan, naast datgene dat in de wet is geregeld, een of
meer van de volgende onderdelen bevatten:
deelname aan participatieactiviteiten;
maatgerichte onderdelen afgestemd op de persoonlijke
situatie;
maatschappelijke begeleiding.
14De voorziening in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudget1.Het college behandelt het verzoek van de vrijwillige inburgeraar om
in aanmerking te komen voor een voorziening in de vorm van een
persoonlijk inburgeringsbudget op de volgende wijze:
De inburgeringsplichtige wordt uitgenodigd om het verzoek
mondeling toe te lichten
Het verzoek wordt binnen 6 weken beoordeeld..
In geval van afwijzing van het verzoek ontvangt de
inburgeringsplichtige een beschikking waarin de afwijzing
wordt beargumenteerd.
In geval van goedkeuring ontvangt de inburgeringsplichtige
een beschikking en een uitnodiging voor het tekenen van het
contract met het inburgeringsbedrijf.
2.Het college keurt het voorstel van de vrijwillige inburgeraar voor
het volgen van een (duaal) inburgeringsprogramma goed, indien dit
programma:
naar het oordeel van het college passend is om hem voor te
bereiden op en toe te leiden naar het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II; en
wordt verzorgd door een inburgeringsbedrijf dat in het bezit
is van een keurmerk inburgering.
3.Het college keurt het voorstel van de vrijwillige inburgeraar voor
het volgen van een taalkennisvoorziening goed, indien deze
taalkennisvoorziening:1.naar het oordeel van het college passend is om hem de kennis van de
Nederlandse taal te laten verwerven die noodzakelijk is voor het
kunnen afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2; en2.wordt verzorgd door een inburgeringsbedrijf dat voldoet aan de
volgende vereisten:a.In het bezit zijn van een keurmerk inburgering;b.In het bezit zijn van een keurmerk voor een beroepsopleiding.4.Als het college de overeenkomst met de vrijwillige inburgeraar,
bedoeld in artikel 24d, tweede lid, van de wet, waarin de
voorziening in de vorm van een persoonlijk inburgeringsbudget is
opgenomen, heeft gesloten, sluiten het college en de vrijwillige
inburgeraar een overeenkomst met het inburgeringsbedrijf.15Geen eigen bijdrageDe vrijwillige inburgeraar is geen eigen bijdrage als bedoeld in artikel
23, tweede lid, van de wet verschuldigd.16Opleggen van verplichtingenHet college kan in de overeenkomst met de vrijwillige inburgeraar,
bedoeld in artikel 24d, tweede lid, van de wet een of meer van de
volgende verplichtingen opnemen:
het deelnemen aan de voorziening;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II op een tijdstip
dat in de overeenkomst wordt neergelegd;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de overeenkomst kan
worden voldaan;
17De inhoud van de overeenkomstDe overeenkomst met de vrijwillige inburgeraar, bedoeld in artikel 24d,
tweede lid, van wet bevat in ieder geval:
een beschrijving van de voorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de vrijwillige
inburgeraar;
de datum waarop aan het inburgeringsexamen of staatsexamen
Nederlands als tweede taal I of II moet zijn deelgenomen;
de sancties die kunnen worden toegepast wanneer de
verplichtingen niet worden nagekomen.
18Sancties bij niet-nakoming van de overeenkomstIndien de vrijwillige inburgeraar de verplichtingen die zijn neergelegd
in de overeenkomst niet of onvoldoende nakomt, kan het college hem
gelijkaardige sancties opleggen als die voor de inburgeringsplichtige,
voor zover van toepassing.19Het vaststellen van de identiteit van de vrijwillige
inburgeraarHet college stelt de identiteit van de vrijwillige inburgeraar vast aan
de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht. 5RAPPORTAGE20Het beoordelen van de doeltreffendheid en doelmatigheidHet college beoordeelt ten minste eens in de 2 jaren de doeltreffendheid
en doelmatigheid van de inburgering, en rapporteert daarover aan de
raad. 6SLOTBEPALINGEN21Intrekken oude verordeningDe Verordening Wet Inburgering gemeente Loppersum, vastgesteld op 7 mei
2007, wordt ingetrokken.22InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na de
dag van bekendmaking.23CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: “VERORDENING WET INBURGERING
GEMEENTE LOPPERSUM”.Vastgesteld in de openbare vergaderingvan de raad van de gemeente Loppersumgehouden op 13 december 2010, nr. De raad voornoemd,A.Rodenboog, voorzitter.R.S. Bosma, griffier.Algemene toelichtingDe WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel alle onderdanen van
derdelanden van 18 tot 65 jaar die duurzaam in Nederland willen en mogen
verblijven. Bij het invulling geven aan de inburgeringsverplichting
staat de eigen verantwoordelijkheid (ook in financiële zin) van de
inburgeringsplichtige centraal. De inburgeringsplichtige kan naar eigen
inzicht bepalen hoe hij zich wil voorbereiden op het inburgeringsexamen.
Aan de inburgeringsverplichting is voldaan wanneer het
inburgeringsexamen is behaald (een resultaatsverplichting). Daarnaast is in de WI ook de vrijwillige inburgering geregeld. De
bepalingen in de wet over vrijwillige inburgering zijn zoveel mogelijk
geformuleerd overeenkomstig de bepalingen die gelden voor de
inburgeringsplichtigen. Gemeenten krijgen in de WI een aantal belangrijke taken toebedeeld. Zo
hebben gemeenten de opdracht om de inburgeringsplichtigen en de
vrijwillige inburgeraars in de gemeente goed te informeren over de
rechten en plichten die voortvloeien uit deze wet. Daarnaast hebben gemeenten de taak aan inburgeringsplichtigen en
vrijwillige inburgeraars die daarvoor op grond van de wet of het
gemeentelijk beleid in aanmerking komen een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening aan te bieden. Een inburgeringsvoorziening leidt
toe naar het inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als
tweede taal. In plaats van een inburgeringsvoorziening mogen gemeenten
aan inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars die een
mbo-opleiding op niveau 1 of 2 volgen of gaan volgen een
taalkennisvoorziening aanbieden. In de verordening wordt gesproken over ‘voorziening’. Hieronder wordt
zowel de inburgeringsvoorziening als de taalkennisvoorziening begrepen. Ook moeten gemeenten de inburgeringsplicht van inburgeringsplichtigen
handhaven. Het college moet een bestuurlijke boete opleggen als een
inburgeringplichtige zich verwijtbaar niet houdt aan de verplichtingen
die voor hem gelden. Het ligt voor de hand dat het college ook toezicht
houdt of de overeenkomst door de vrijwillige inburgeraar wordt nagekomen
en indien dat niet het geval is zo nodig maatregelen neemt. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op om bij verordening
regels te stellen over de volgende onderwerpen:
De informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars (artikel 8 en
artikel 24f WI).
Het aanbieden van een voorziening en de rechten en plichten van
de inburgeringsplichtige voor wie een voorziening is vastgesteld
(artikel 19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die
voor de verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel
35 WI).
Facultatief: bepalen dat het college een voorziening kan
vaststellen, zonder dat eerst een aanbod wordt gedaan (artikel
19a, eerste lid, WI).
Het aanbieden van een voorziening aan vrijwillige inburgeraars
(artikel 24a tot en met 24f WI).
Het persoonlijk inburgeringsbudget (artikel 19, tweede lid en
artikel 24a, tweede lid, WI).
Het vaststellingstelsel ten behoeve van
inburgeringsplichtigenArtikel 19a, eerste lid, WI geeft de bevoegdheid aan de gemeenteraad om
bij verordening te bepalen dat het college een voorziening niet aanbiedt
aan een inburgeringsplichtige, maar deze direct vaststelt. Indien de
gemeenteraad van deze bevoegdheid gebruik heeft gemaakt, kan het college
niet een voorziening aan een inburgeringsplichtige aanbieden, waarbij
deze de mogelijkheid heeft de aangeboden voorziening te weigeren. De
inburgeringsplichtige is direct verplicht medewerking te verlenen aan de
uitvoering van de vastgestelde voorziening (artikel 23, eerste lid, WI). Wanneer de gemeente kiest voor het vaststellingstelsel, geldt dat
stelsel voor alle inburgeringsplichtigen die voor een voorziening in
aanmerking komen. Het is niet mogelijk om voor bepaalde groepen te
werken met het vaststellingstelsel en voor andere groepen met het
aanbodstelsel. De keuze voor het vaststellingstelsel houdt dus in dat
het aanbodstelsel wordt verlaten. De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen en vrijwillige
inburgeraarsArtikel 8 en 24f WI bepalen dat de gemeenteraad bij verordening regels
vaststelt over de informatieverstrekking door de gemeente aan
respectievelijk inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars over
de rechten en plichten uit hoofde van de wet. Het vaststellen van voorzieningen voor
inburgeringsplichtigenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Gemeenten kunnen inburgeringsplichtigen ondersteunen
door het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of een
taalkennisvoorziening. Alle inburgeringsplichtigen kunnen in beginsel in
aanmerking komen voor een voorziening. De gemeenteraad bepaalt welke
groepen inburgeringsplichtigen bij voorrang in aanmerking komen voor een
voorziening en welke groepen op eigen kracht dienen in te burgeren. Deze
keuze dient te berusten op objectieve criteria die in de verordening
worden vastgelegd. Een inburgeringsvoorziening leidt toe naar het inburgeringsexamen of het
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II en omvat het eenmaal
kosteloos afleggen van dat examen. Een inburgeringsvoorziening kan ook
een duale inburgeringsvoorziening zijn. Dit is een
inburgeringsvoorziening die met het oog op de actieve deelname van de
inburgeringsplichtige aan de Nederlandse samenleving mede voorziet in
activiteiten die in samenhang, en ten minste voor een deel gelijktijdig,
met het verwerven van mondelinge en schriftelijke vaardigheden in de
Nederlandse taal en kennis van de Nederlandse samenleving worden
uitgevoerd. Een taalkennisvoorziening is gericht op de verwerving van de
kennis van de Nederlands taal die noodzakelijk is voor het kunnen
afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 (artikel 19, derde lid,
WI). De inburgeringsplichtige is verplicht een eigen bijdrage van € 270 te
betalen voor de voorziening.Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een voorziening ook
uit maatschappelijke begeleiding (artikel 19, zesde lid, WI). De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot het vaststellen van een voorziening. In de wet is ook
vastgelegd over welke onderwerpen in ieder geval regels moeten worden
gesteld. Het gaat om dezelfde onderwerpen als bij het aanbieden van een
voorziening (artikel 19a, tweede lid, onderdeel b, WI).
De procedure die door het college wordt gevolgd voor het
vaststellen van voorzieningen voor inburgeringsplichtigen
(artikel 19, vijfde lid, onderdeel a, WI).
De criteria die worden gehanteerd bij het vaststellen van
voorzieningen voor inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde
lid, onderdeel a, WI).
De vaststelling door het college van een passende voorziening,
met inbegrip van de totstandkoming en de samenstelling van die
voorziening (artikel 19, vijfde lid, onderdeel b, WI).
De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
voorziening is vastgesteld. Deze regels hebben in ieder geval
betrekking op de inning van de eigen bijdrage door het college
en de mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde
lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete
Artikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het
bedrag dat ten hoogste als bestuurlijke boete kan worden opgelegd.Het aanbieden van voorzieningen aan vrijwillige inburgeraars
De bepalingen in de wet over vrijwillige inburgering zijn zoveel
mogelijk geformuleerd overeenkomstig de bepalingen die gelden voor de
inburgeringsplichtigen. In artikel 24a van de WI wordt geregeld dat het
college aan de vrijwillige inburgeraar een aanbod kan doen voor een
(duale) inburgeringsvoorziening die toe leidt naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal I en
II, of een taalkennisvoorziening. Artikel 24d van de wet regelt dat indien een vrijwillige inburgeraar in
aanmerking komt voor een voorziening, het college een aanbod doet aan de
vrijwillige inburgeraar. Als de vrijwillige inburgeraar het aanbod voor
een voorziening aanvaardt, sluit het college met hem een overeenkomst. De gemeenteraad stelt in een verordening in ieder geval regels over de
procedure die het college volgt voor het doen van een aanbod en de
criteria die daarbij worden gehanteerd, de wijze waarop met de
vrijwillige inburgeraar in overleg wordt getreden om te komen tot een
passende voorziening, met inbegrip van de totstandkoming en
samenstelling van die voorziening (artikel 24a, vijfde lid, WI). Op grond van artikel 24e WI is de vrijwillige inburgeraar met wie een
voorziening is overeengekomen de in artikel 23, tweede lid vastgestelde
eigen bijdrage verschuldigd. Vrijwillige inburgeraars die een
gecombineerde voorziening als bedoeld in artikel 24b, eerste lid, van de
wet, moeten volgen, hoeven geen eigen bijdrage te betalen (artikel
24e, derde lid, WI). De gemeenteraad kan bij verordening bepalen dat alle of bepaalde
categorieën vrijwillige inburgeraars geen eigen bijdrage hoeven te
betalen of een lager bedrag dan het bedrag dat in de wet is vastgelegd
(artikel 24e, tweede lid, WI). Artikel 24f WI draagt gemeenten op
om bij verordening regels te stellen over de informatieverstrekking door
de gemeente aan vrijwillige inburgeraars ter zake van hun rechten en
plichten uit hoofde van deze wet, de inning van de eigen bijdrage door
het college en de mogelijkheid van betaling in termijnen, de
niet-nakoming van de overeenkomst alsmede het vaststellen van de
identiteit van de vrijwillige inburgeraar. Het persoonlijk inburgeringsbudgetOp grond van artikel 19, tweede lid en artikel 24a, tweede lid, WI kan
het college een (duale) inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening
aanbieden in de vorm van een persoonlijk inburgeringsbudget als de
inburgeringsplichtige respectievelijk de vrijwillige inburgeraar daarom
verzoekt. Een inburgeringsplichtige of een vrijwillige inburgeraar kan niet zonder
meer aanspraak doen op een persoonlijk inburgeringsbudget. Hij dient
daartoe een verzoek te doen aan het college. De inburgeringsplichtige of
vrijwillige inburgeraar zal in beginsel zelf op zoek moeten naar een
inburgeringsbedrijf dat een inburgeringsprogramma kan bieden dat past
bij zijn voorkeur en ambities. Het college heeft als taak de
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars bij de vormgeving van
hun inburgering en de keuze van een inburgeringsbedrijf te begeleiden
(artikel 4.27, eerste lid, Besluit inburgering). De
inburgeringsplichtige of vrijwillige inburgeraar moet een voorstel voor
een inburgeringsprogramma bij het college indienen. Het voorstel van de
inburgeringsplichtige of de vrijwillige inburgeraar behoeft de
goedkeuring van het college (artikel 4.27, tweede lid, Besluit
inburgering). Het college beoordeelt het voorstel voor het
inburgeringsprogramma of het geschikt is om de betrokkene voor te
bereiden op en toe te leiden naar het inburgeringsexamen of het
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II, en in het geval van een
taalkennisvoorziening of deze geschikt is om de betrokkene kennis van de
Nederlandse taal te laten verwerven die noodzakelijk is voor het kunnen
afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2. Het inburgeringsbedrijf
dient te voldoen aan de eisen die in de verordening zijn gesteld.De inburgeringsplichtige of vrijwillige inburgeraar krijgt geen geld in
handen. Het geld voor het betalen van de inburgeringscursus gaat
rechtstreeks van de gemeente naar het inburgeringsbedrijf. Gemeenten moeten in hun verordening regels opnemen die betrekking hebben
op het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening in de vorm van een persoonlijk inburgeringsbudget
(artikel 19, vijfde lid, WI en artikel 24a, vijfde lid. WI).De procedure van het vaststellen van een voorzieningHet vaststellen van een voorziening begint met het houden van de intake.
In de intake wordt met de inburgeringsplichtige gesproken over de
voorziening die het college voor betrokkene geschikt acht. Er zijn
vervolgens vier mogelijkheden:
In de intake blijkt dat het college aan de inburgeringsplichtige
geen voorziening wil verstrekken (bijvoorbeeld omdat betrokkene
niet tot de prioritaire groepen behoort). Het college stelt geen
voorziening vast en kan een handhavingsbeschikking nemen (voor
de oudkomer) of een kennisgeving afgeven (voor een
nieuwkomer);
De gemeente biedt een voorziening aan en de
inburgeringsplichtige is het hiermee eens. De gemeente neemt een
beschikking;
De inburgeringsplichtige vindt de voorziening niet gepast en
geeft aan zelf op een andere wijze aan de inburgeringsplicht te
zullen voldoen. Het college stemt hiermee in en neemt alleen een
handhavingsbeschikking (voor een oudkomer) of een kennisgeving
(voor een nieuwkomer);
Het college acht een voorziening geschikt maar de
inburgeringsplichtige wil deze voorziening niet. Het college
heeft de mogelijkheid om de voorziening vast te stellen, tegen
de zin van betrokkene in.
Artikelgewijze toelichting1BegripsomschrijvingenOmwille van leesbaarheid van de verordening wordt het begrip
‘voorziening’ gebruikt (eerste lid, onderdeel c). Een voorziening kan
zowel een (duale) inburgeringsvoorziening als een taalkennisvoorziening
inhouden. Het tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die
worden gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit
inburgering en de Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze
verordening.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen en
vrijwillige inburgeraarsDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen en de vrijwillige
inburgeraars in haar gemeente goed te informeren over de rechten en
plichten die voortvloeien uit de Wet inburgering. De wet laat gemeenten
vrij om zelf te bepalen op welke wijze de informatievoorziening wordt
georganiseerd. Wel bepalen de artikelen 8 WI en 24f WI dat de
gemeenteraad bij verordening regels vaststellen over de
informatieverstrekking door de gemeente aan respectievelijk
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars ter zake van hun
rechten en plichten uit hoofde van deze wet. Ten aanzien van
inburgeringsplichtigen dienen ook regels te worden vastgesteld ter zake
van het aanbod van en de toegang tot inburgeringsvoorzieningen. Dit
artikel in de verordening vormt de uitwerking van deze verplichting. De informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen en vrijwillige
inburgeraars kan op allerlei manieren worden vormgegeven. Zo kunnen
gemeenten een apart informatiepunt inrichten (het inburgeringsloket) al
dan niet in combinatie met een digitaal loket. Het is ook mogelijk om de
informatievoorziening onder te brengen bij een centraal informatiepunt
(bijvoorbeeld het zorgloket). Ook kunnen gemeenten bepaalde organisaties
(bijvoorbeeld educatie-instellingen, bibliotheken, moskeeën of andere
zelforganisaties) een rol geven bij de informatievoorziening aan
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars. In het tweede lid geeft de raad het college de opdracht om (in ieder
geval) een aantal middelen te gebruiken om de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars vorm te geven.
Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan:
het inrichten van een informatiepunt in het gemeentehuis;
het toezenden van schriftelijk voorlichtingsmateriaal aan
personen ten aanzien van wie al dan niet op grond van gegevens
uit het Bestand Potentiële Inburgeringsplichtigen redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat zij inburgeringsplichtig zijn;
het verstrekken van schriftelijk voorlichtingsmateriaal bij
aanvragen om uitkeringen;
het organiseren van voorlichtingsbijeenkomsten;
het inrichten van een digitaal informatiepunt op de
gemeentelijke website.
3Aanwijzen van de doelgroepenIn dit artikel is gebruik gemaakt van de bevoegdheid in artikel 19a,
eerste lid, WI om bij verordening te bepalen dat het college een
voorziening kan vaststellen zonder dat daaraan een procedure van aanbod
(door het college) en aanvaarding (door de inburgeringsplichtige) vooraf
hoeft te gaan. Op grond van dit artikel kan het college voor elke
inburgeringsplichtige een voorziening vaststellen. Op grond van artikel 19a, tweede lid, onderdeel b juncto artikel 19,
vijfde lid, onderdeel a, WI moet de gemeenteraad bij verordening regels
stellen met betrekking tot de criteria die worden gehanteerd bij het
vaststellen van een voorziening. Dit artikel vormt de uitwerking van
deze verplichting. In dit artikel wordt het college opgedragen om vast
te stellen ten aanzien van welke groepen inburgeringsplichtigen bij
voorrang een voorziening kan worden vastgesteld. Bovendien wordt in dit
artikel vastgelegd binnen welke kaders het college tot zijn keuze van
doelgroepen moet komen. Het is van belang dat deze kaders (in casu het
aanwijzen van groepen voor wie een voorziening kan worden vastgesteld)
niet te eng te definiëren. Het college zal binnen deze kaders gedurende
een aantal jaren groepen moeten kunnen aanwijzen. Het alternatief is dat
de verordening op dit onderdeel steeds opnieuw moet worden gewijzigd.
Een andere reden om de kaders niet te strak vast te stellen is dat
gemeenten op dit moment wellicht nog geen duidelijk zicht hebben op de
precieze omvang van bepaalde mogelijke doelgroepen (bijvoorbeeld
oudkomers zonder werk of uitkering). Te strenge criteria zouden wel eens
kunnen leiden tot het niet benutten van de beschikbare middelen voor het
vaststellen van voorzieningen. Dit artikel regelt dat voor de groepen die het college aanwijst
bij voorrang een voorziening wordt vastgesteld.
Dit betekent dat het college de ruimte heeft om in bepaalde gevallen ook
een voorziening vast te stellen voor inburgeringsplichtigen die niet
behoren tot de groep of groepen die hij heeft aangewezen. Om te
voorkomen dat inburgeringsplichtigen die behoren tot de groep of groepen
die het college heeft aangewezen aan deze aanwijzing een recht gaan
ontlenen op het krijgen van een voorziening, bepaalt dit artikel dat het
college voor de groepen die hij aanwijst een voorziening kan
vaststellen.Voorbeelden van criteria die in de verordening kunnen worden neergelegd
en op basis waarvan het college de doelgroep(en) kan aanwijzen, zijn:
hebben van een opvoedingstaak;
hebben van een relatief korte afstand tot de arbeidsmarkt;
een wijkgerichte aanpak;
een bepaalde inkomensgrens;
het ontvangen van een bepaalde uitkering;
bevordering van emancipatie van vrouwen.
Gemeenten zouden er ook voor kunnen kiezen om geen voorrang te geven aan
specifieke groepen, maar in plaats daarvan prioriteit te geven aan oud-
en nieuwkomers die graag voor een voorziening in aanmerking willen komen
(bijvoorbeeld voorrang op basis van eigen aanmelding of motivatie).
Criteria op basis waarvan het college doelgroepen aanwijst, kunnen ook
worden ontleend aan andere beleidsterreinen, zoals bijvoorbeeld
‘leefbaar, sociaal en veilig’. Daarmee kan de uitvoering van de WI een
onderdeel vormen van een integrale aanpak van sociaal beleid. Op grond van de actieve informatieplicht van het college aan de raad
(artikel 169, tweede lid, Gemeentewet) ligt het voor de hand dat het
college zijn besluit ten aanzien van welke groepen
inburgeringsplichtigen bij voorrang een voorziening zal worden
vastgesteld ter kennisname aan de raad aanbiedt. 4De samenstelling van de voorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende (duale)
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening, met inbegrip van de
totstandkoming en samenstelling van die voorziening (artikel 19, vijfde
lid, onderdeel b, WI). In dit artikel worden de kaders vastgesteld
waarbinnen het college de opdracht heeft voor iedere
inburgeringsplichtige die daarvoor in aanmerking komt, een op de persoon
toegesneden voorziening samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het college een
passende voorziening moet vaststellen. Bij het bepalen van de
passendheid van een voorziening kunnen de volgende factoren een rol
spelen:
De kennis van de inburgeringsplichtige van de Nederlandse taal
en de Nederlandse samenleving en zijn of haar
leercapaciteit.
De maatschappelijke rol die de inburgeringsplichtige vervult of
gaat vervullen in de Nederlandse samenleving. Daarbij kan worden
gedacht aan het verrichten van betaalde arbeid of het opvoeden
van kinderen.
De persoonlijke situatie van de inburgeringsplichtige. Daarbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan eventuele zorgtaken die de
inburgeringsplichtige moet vervullen.
Voor de mogelijkheden van het aanbieden van duale
inburgeringsvoorzieningen wordt verwezen naar de toelichting bij het
Besluit inburgering.De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke
bedienaren wordt geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben
dus niet de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening die zij aan
geestelijke bedienaren aanbieden naar eigen inzicht vorm te geven.In geval van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen
opleveren de voorziening daarmee te combineren. De Wet inburgering bepaalt dat de voorziening gecombineerd
moet worden met een voorziening gericht
op arbeidsinschakeling (reïntegratievoorziening) als een voorziening
wordt aangeboden aan een inburgeringsplichtige die bijstandsgerechtigd
is of een uitkering ontvangt op grond van een andere
socialezekerheidswet of socialezekerheidsregeling én deze verplicht is
om arbeid te verkrijgen of te aanvaarden (artikel 20, eerste lid, WI).
Het college is verantwoordelijk voor het aanbieden van de gecombineerde
voorziening (artikel 20, tweede lid, WI). Artikel 19, vierde lid, WI draagt het college op om er voor te zorgen
dat de voorziening wordt afgestemd op de mogelijkheden van betrokkene
tot arbeidsinschakeling. De voorziening dient dus te worden afgestemd op
de reïntegratievoorziening. Aangezien de reïntegratievoorziening in het
kader van de uitkeringsverstrekking op grond van socialezekerheidswetten
of –regelingen ook door andere partijen dan het college wordt verstrekt,
zal het college afspraken moeten maken met de verantwoordelijke
uitvoerders van de socialezekerheidswet of –regeling: het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV), eigenrisicodragers
of overheidswerkgevers (artikel 21 WI). Het tweede lid regelt de bijkomende faciliteiten die het college als
onderdeel van de inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening kan
opnemen. In de wet is geregeld waaruit een inburgeringsvoorziening in
ieder geval moet bestaan: een cursus die toe leidt naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal I of
II en het eenmaal kosteloos afleggen van het desbetreffende examen
(artikel 19, derde lid, WI). Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- én nieuwkomers) maakt
ook maatschappelijke begeleiding een verplicht onderdeel uit van de
voorziening (artikel 19, zesde lid, WI). Wat betreft de bijkomende
faciliteiten die het college als onderdeel van de voorziening voor
inburgeringsplichtigen kan opnemen, kan worden gedacht aan
trajectbegeleiding of het (periodiek) houden van voortgangsgesprekken
met de inburgeringsplichtigen. Ook kan worden gedacht aan een
uitbreiding van de opleiding, bijvoorbeeld in de vorm van een
maatschappelijke stage of een aparte module die gericht is op het
verwerven van kennis van de Nederlandse samenleving. Trajectbegeleiding en het houden van voortgangsgesprekken zullen vooral
van belang zijn bij inburgeringsplichtigen die geen voorziening in
combinatie met een voorziening gericht op arbeidsinschakeling krijgen.
Bij voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling vormen dergelijke
faciliteiten reeds een vast onderdeel. Ten overvloede wordt gewezen op het feit dat het inburgeringsexamen ook
een praktijkgericht deel omvat, waarin de praktische (taal)vaardigheden
worden getoetst. Het is vanzelfsprekend dat bij de samenstelling van de
voorziening ook rekening wordt gehouden met de ontwikkeling van deze
vaardigheden. Daarbij zal de inzet van duale trajecten een belangrijke
rol vervullen.5De voorziening in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudgetOp grond van artikel 19, tweede lid, in combinatie met artikel 19a,
tweede lid, WI kan het college de voorziening vaststellen in de vorm van
een persoonlijk inburgeringsbudget als de inburgeringsplichtige daarom
verzoekt. Op grond van het vijfde lid van artikel 19 WI moet de
gemeenteraad bij verordening regels stellen over de procedure die door
het college wordt gevolgd bij het behandelen van verzoeken om een
persoonlijk inburgeringsbudget en de criteria die worden gehanteerd bij
het toekennen van een persoonlijk inburgeringsbudget. In het eerste lid legt de gemeente vast op welke wijze verzoeken van
inburgeringsplichtigen om toekenning van een persoonlijk
inburgeringsbudget worden behandeld. In de verordening kunnen de
volgende onderwerpen worden geregeld:
De wijze waarop het verzoek moet worden ingediend: schriftelijk
of ook mondeling.
De wijze van begeleiding door de gemeente van de
inburgeringsplichtige bij vormgeving van zijn inburgering en de
keuze van een inburgeringsbedrijf. Op grond van artikel 4.27,
eerste lid, Besluit inburgering moet het college deze taak op
zich nemen.
De termijn die de inburgeringsplichtige krijgt om op zoek te
gaan naar een inburgeringsbedrijf dat past bij zijn voorkeur en
ambities.
Op grond van artikel 4.27, tweede lid, Besluit inburgering moet het
college het voorstel van de inburgeringsplichtige voor het volgen van
een inburgeringsprogramma of taalkennisvoorziening goedkeuren. Dit
voorstel zal in de praktijk worden opgesteld door het
inburgeringsbedrijf. Het tweede en derde lid van dit artikel leggen de
twee criteria vast aan de hand waarvan het college het voorstel voor het
volgen van respectievelijk een inburgeringsprogramma en een
taalkennisvoorziening goedkeurt. De eerste eis is dat het
inburgeringsprogramma naar het oordeel van het college passend is om de
inburgeringsplichtige voor te bereiden op en toe te leiden naar het
inburgeringsexamen of staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II.
De taalkennisvoorziening dient gericht te zijn op de verwerving van de
kennis van de Nederlandse taal die noodzakelijk is voor het kunnen
afronden van een beroepsopleiding (MBO 1 en 2).Het tweede vereiste is dat het inburgeringsprogramma of de
taalkennisvoorziening wordt verzorgd door een inburgeringsbedrijf dat
voldoet aan de eis of de eisen die de verordening aan
inburgeringsbedrijven stelt. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
een of meer van de volgende voorwaarden:
ingeschreven zijn bij de Kamer van Koophandel;
beschikken over een keurmerk van de brancheorganisatie;
beschikken over aantoonbare ervaring en deskundigheid op het
gebied van het verzorgen van inburgeringsprogramma’s of
taalkennisvoorzieningen.
Artikel 4.27, derde lid, Besluit inburgering bepaalt dat de gemeenteraad
bij verordening bepaalt wie met het inburgeringsbedrijf een overeenkomst
met betrekking tot de inburgering van de inburgeringsplichtige sluit.
Dit kan de inburgeringsplichtige zijn, het college,het college en de
inburgeringsplichtige, een andere partij of een combinatie van de
hiervoor genoemde partijen. gezamenlijk. In het vierde lid van dit
artikel wordt dit geregeld, waarbij de raad zelf een keuze zal moeten
maken. Het kan van belang zijn de partijen in de verordening niet te eng
te definieren. Dat kan bijvoorbeeld van belang zijn , indien de gemeente
samen met werkgevers inburgering op de werkvloer organiseert of wil gaan
organiseren.6De inning van de eigen bijdrageIn de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking hebben op
de inning van de eigen bijdrage van de inburgeringsplichtige door het
college en de mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde
lid, WI). De hoogte van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en
bedraagt € 270. Dit bedrag kan bij algemene maatregel van bestuur worden
gewijzigd (artikel 23, tweede lid, WI). In dit artikel van de verordening wordt geregeld dat de
inburgeringsplichtige het recht heeft de eigen bijdrage in een aantal
termijnen te betalen. Artikel 24, eerste lid, WI maakt het bij
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand ontvangen mogelijk dat het
college de eigen bijdrage verrekent met deze uitkering. Als het college
wil overgaan tot verrekening, moet dat worden vastgelegd in de
beschikking tot vaststelling van de voorziening. Als de inburgeringsplichtige een uitkering van het UWV ontvangt, kan het
college het UWV verzoeken de eigen bijdrage te verrekenen met of in te
houden op de uitkering van het UWV (artikel 24, tweede lid, WI). In dit
geval int het UWV de eigen bijdrage ten behoeve van de gemeente. Deze
wijze van verrekening geschiedt door het UWV en niet door de gemeente,
en wordt dus niet in deze verordening geregeld. 7Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat
bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten
en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een voorziening is
vastgesteld. Dit artikel delegeert de bevoegdheid aan het college om de
verplichtingen die in het artikel worden genoemd aan
inburgeringsplichtigen in het kader van een voorziening op te leggen.
Het college legt in de beschikking tot de vaststelling van de
voorziening deze verplichtingen vast. 8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het vaststellen van een voorziening is een beschikking.
Dit betekent dat de inburgeringsplichtige de mogelijkheid heeft tegen
dit besluit in bezwaar en beroep te gaan. In dit artikel wordt geregeld
welke onderwerpen in ieder geval in de beschikking moeten worden
neergelegd.In de beschikking zullen de toegekende voorziening en de daaraan
verbonden rechten en plichten van de inburgeringsplichtige nauwkeurig
moeten worden vermeld (onderdelen a en b). De inburgeringsplichtige is
verplicht zijn medewerking te verlenen aan de uitvoering van de
voorziening (artikel 23, eerste lid, WI). Handhaving hiervan is alleen
mogelijk als de verplichtingen van de inburgeringsplichtige duidelijk
zijn omschreven en aan de betrokkene (onder andere door middel van de
beschikking) bekend zijn gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
moet hebben behaald, ligt vast in de wet. Deze termijn is drieënhalf
jaar (artikel 7, eerste lid, WI). In de beschikking hoeft (en kan) van
deze termijn alleen melding worden gemaakt (onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in beschikking moet worden vastgelegd in hoeveel
termijnen de eigen bijdrage kan worden betaald en op welke wijze de
betaling plaatsvindt (al dan niet op basis van verrekening met de
bijstandsuitkering). Dit is geregeld in artikel 6 van de
verordening.Onderdeel e heeft betrekking op beschikkingen voor inburgeringsplichtige
oudkomers. Indien het college een voorziening vaststelt voor een
oudkomer, dan moet het college in de betreffende beschikking ook de dag
opnemen waarop de termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van
start gaat (artikel 22, tweede lid, juncto artikel 26 WI). Binnen
drieënhalf jaar ná deze datum moet de betreffende oudkomer het
inburgeringexamen hebben behaald. Het college kan zelf bepalen wanneer
de termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van start gaat. Het
ligt voor de hand om deze termijn direct te laten ingaan (en
bijvoorbeeld niet te koppelen aan de datum waarop de voorziening van
start gaat). De precieze datum waarop de voorziening van start gaat, zal
niet altijd bekend zijn op het moment dat deze wordt toegekend.
Bovendien past het vaststellen van een datum van aanvang van handhaving
van de inburgeringsplicht, onafhankelijk van het moment waarop met de
voorziening kan worden begonnen bij het uitgangspunt van de wet dat de
betreffende persoon als oudkomer inburgeringsplichtig is en in beginsel
zelf verantwoordelijk is voor voldoen aan de inburgeringsplicht. 9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingenArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de
verschillende overtredingen de maximumbedragen van de bestuurlijke boete
vastgelegd. De gemeente kan deze boetebedragen in haar verordening
overnemen, maar ze kan ook lagere bedragen vaststellen. De boetebedragen die in de verordening worden opgenomen zijn
maximumbedragen en géén gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke
overtreding de bestuurlijke boete moeten afstemmen op de ernst van de
overtreding en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden
verweten. Bovendien moet het college daarbij ook zonodig rekening houden met de
omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd (artikel 5:46,
tweede lid, Algemene wet bestuursrecht). Deze bepaling brengt met zich
mee dat het college bij elke op te leggen bestuurlijke boete zal moeten
nagaan welke boete passend is, gelet op de individuele omstandigheden
van de betrokken inburgeringsplichtige.In het kader van een de uitvoering van een gecombineerde reïntegratie-
en inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging
(bijvoorbeeld het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en
gegevens te verstrekken) zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van
een bestuurlijke boete als voor het verlagen van de bijstand (een
maatregel op grond van artikel 18, tweede lid, Wet werk en bijstand) of
het opleggen van een boete of maatregel op grond van een andere
scocialezekerheidswet of – regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling
voor deze samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het college in dat
geval géén bestuurlijke boete kan opleggen. 10Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtredingDit artikel biedt het college de mogelijkheid om bij herhaling van de
overtreding een hogere boete op te leggen dan op grond van artikel 9
mogelijk is. Het eerste en tweede lid kunnen alleen de verordening
worden opgenomen als in artikel 9, eerste en tweede lid, lagere
maximumboetebedragen zijn opgenomen dan de maximumbedragen in de wet. De
verhoogde boetebedragen ingeval van herhaling van de overtreding mogen
uiteraard niet hoger zijn dan de maximumbedragen die in artikel 34 WI
worden genoemd. Om te kunnen spreken van een herhaling van een overtreding, moeten de
overtredingen zich wel binnen een bepaalde tijdspanne voordoen,
bijvoorbeeld 12 maanden. Gemeenten kunnen een kortere of langere termijn
vaststellen. Artikel 34, onderdeel d, WI biedt de mogelijkheid voor gemeenten om de
bestuurlijke boete te verhogen van maximaal € 500,00 naar maximaal €
1.000,00 in het geval dat de inburgeringsplichtige bij herhaling niet
voldoet aan de verplichting binnen de gestelde termijn het
inburgeringsexamen te behalen. Dit is geregeld in het derde en vierde
lid van dit artikel. Als de inburgeringsplichtige niet binnen de voor hem geldende termijn
het inburgeringsexamen heeft behaald, dan legt het college hem een
bestuurlijke boete op. De maximumboete die kan worden opgelegd, is
neergelegd in artikel 10, derde lid, van de verordening. Op grond van
artikel 32 WI moet het college in de boetebeschikking een nieuwe termijn
vaststellen waarbinnen de inburgeringsplichtige alsnog het
inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook binnen
deze nieuwe termijn het inburgeringsexamen niet heeft behaald, maakt het
derde lid het mogelijk dat het college een hogere boete vaststelt. Het
wettelijk maximum bedraagt € 1000 (artikel 34, onderdeel d, WI). Ook in
dat geval zal in de boetebeschikking een nieuwe termijn moeten worden
opgenomen waarbinnen de inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
moet behalen. De artikelen 9 en 10 bieden in de vorm van het vaststellen van
maximumbedragen het kader voor het college bij het vaststellen van de
hoogte van de bestuurlijke boetes in individuele gevallen. Het college
zal binnen deze kaders zelf een beleid moeten ontwikkelen. Het is aan te
bevelen dat het college in beleidsregels vastlegt hoe dat beleid er uit
ziet: welke boete wordt in beginsel opgelegd bij welke overtreding en
met welk bedrag wordt de boete in beginsel verhoogd als de betrokken
inburgeringsplichtige dezelfde overtreding nogmaals pleegt. 11Afstemming van de bestuurlijke boeteDit artikel regelt dat het college de bestuurlijke boete kan aanpassen
aan de omstandigheden van de (verschillende) overtredingen.12Aanwijzen van de doelgroepenIn dit artikel worden de criteria genoemd op grond waarvan het college
categorieën vrijwillige inburgeraars kan aanwijzen die bij voorrang in
aanmerking komen voor een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening. Het ligt voor de hand om bij vrijwillige
inburgeraars dezelfde criteria te hanteren als bij
inburgeringsplichtigen (artikel 3 van de verordening). 13De samenstelling van de voorzieningZie de toelichting bij artikel 4 van de verordening. 14De voorziening in de vorm van een persoonlijk
inburgeringsbudgetZie de toelichting bij artikel 5 van de verordening.15Geen eigen bijdrageDe gemeenteraad kan bij verordening bepalen dat vrijwillige inburgeraars
geen eigen bijdrage hoeven te betalen (artikel 24e, tweede lid, WI). Dit
is geregeld in dit artikel. 16Opleggen van verplichtingenIn dit artikel zijn de verplichtingen voor een vrijwillige inburgeraar
neergelegd die het college kan opnemen in de overeenkomst met een
vrijwillige inburgeraar. Het gaat om dezelfde verplichtingen als de
verplichtingen die het college kan opnemen in de beschikking waarmee een
voorziening voor een inburgeringsplichtige wordt vastgesteld (zie
artikel 7 van de verordening). 17De inhoud van de overeenkomstDe overeenkomst met de vrijwillige inburgeraar over het toekennen van
een voorziening zal dezelfde onderwerpen bevatten als de beschikking tot
het vaststellen van een voorziening voor inburgeringsplichtigen. 18Sancties bij niet-nakoming van de overeenkomstOp grond van artikel 24f moet de raad bij verordening regels stellen
over de niet-nakoming van de overeenkomst. In dit artikel legt de raad
de sancties vast die het college kan toepassen als de vrijwillige
inburgeraar de verplichtingen die zijn neergelegd in de overeenkomst
niet nakomt. Gedacht kan worden aan de volgende soorten sancties:
een maximale boete, waarbij het bedrag van de boete
vergelijkbaar is met of lager dan de bestuurlijke boetes die het
college kan opleggen als een inburgeringsplichtige de
verschillende verplichtingen niet nakomt;
een maximale boete in de vorm van een bepaald percentage van de
kosten van de voorziening, waarbij de maximale hoogte van de
boetebedragen vergelijkbaar is met of lager dan de bestuurlijke
boetes die het college kan opleggen als een
inburgeringsplichtige de verschillende verplichtingen niet
nakomt.
Naast het opleggen van sancties, hebben gemeenten ook de mogelijkheid om
prestaties te belonen, bijvoorbeeld in de vorm van een bonus als een
vrijwillige inburgeraar aan het inburgeringsexamen of staatsexamen heeft
deelgenomen of daarvoor geslaagdis. Ook de bonussen kunnen in de
overeenkomst worden opgenomen. 19Het vaststellen van de identiteit van de vrijwillige
inburgeraarArtikel 24f WI draagt de gemeenteraad op om bij verordening regels te
stellen over het vaststellen van de identiteit van de vrijwillige
inburgeraar. Dit artikel van de verordening is een uitwerking van deze
verplichting. Dit artikel is gelijk aan artikel 27 WI, waarin is
geregeld op welke wijze het college de identiteit van een
inburgeringsplichtige vaststelt. 20Het beoordelen van de doeltreffendheid en doelmatigheidDit artikel verplicht het college de raad periodiek te rapporteren over
de doeltreffendheid en doelmatigheid van de inburgering. Om efficiënt
aan deze verplichting te kunnen voldoen, is wellicht ook aansluiting
mogelijk bij de uitvoering van de actieve informatieplicht van het
college aan de raad op grond van artikel 169, tweede lid, van de
Gemeentewet.21Intrekken oude verordeningDit artikel spreekt voor zich.22InwerkingtredingDit artikel spreekt voor zich. 23CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.