CVDR51374_3Erfgoedverordening gemeente eersel 2011nlregelingEersel2017-05-19EerselDe Hint 29 februari 2012Erfgoedverordening 2011art 149 gemeentwetgemeenteraadruimtelijke ordening, verkeer en vervoer2011-12-22De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-03-082017-05-19Archeologie is nu ook opgenomennvtJaGeen.
Erfgoedverordening gemeente eersel 2011
De raad van de gemeente Eersel;gezien het voorstel van het college van burgemeester en wethouder d.d. 15
november 2011;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet en de artikelen 12, 14, 15 en 38 van
de Monumentenwet 1988 en artikel 2.1. en 2.2. van de Wet algemene bepalingen
omgevingsvergunning;besluit vast te stellen de volgende Erfgoedverordening 2011 gemeente
EerselToelichtingDe verordening is gebaseerd op de modelverordening van
de VNG. Op enkele punten is, gelet op de specifieke situatie in Eersel,
afgeweken van de modelverordening.De bepalingen van de Monumentenwet en de daarin gekozen systematiek vormen
de basis voor de bepalingen van de verordening. De volgende hoofdpunten zijn
in deze verordening geregeld:
de regelgeving omgevingsvergunning (Wabo) voor beschermde
gemeentelijke monumenten, beschermde gemeentelijke dorps- of
stadsgezichten en monumentale zaken.
de aanwijzing van zaken tot gemeentelijk beschermd monument,
waaronder ook archeologische monumenten;
de verwijzing naar het vergunningenstelsel voor beschermde
rijksmonumenten in de Monumentenwet 1988;
het vergunningenstelsel voor de gemeentelijke beschermde
monumenten;
de aanwijzing van beschermde gemeentelijke stads- of
dorpsgezichten;
de aanwijzing van gemeentelijke monumentale zaken;
een vergunningenstelsel ter bescherming van archeologische waarden
en verwachtingen.
Monument: 1. onroerende zaak, die van
algemeen belang is op basis van de volgende criteria: a.
architectuurhistorische waarde; en/of b. landschappelijke
en/of historisch ruimtelijke waarde; en/of c.
cultuurhistorische waarde; en/of d. zeldzaamheidswaarde2.
gebied of terrein met behoudenswaardige informatie van
cultuurhistorische, archeologische of landschappelijke
aard.
Archeologisch verwachtingsgebied: terrein
dat in overeenstemming met de bepalingen van deze
verordening is aangewezen vanwege zijn betekenis voor de
gemeentelijke archeologische monumentenzorg en geregistreerd
is op de gemeentelijke archeologische beleidskaart.
Bodemarchief: alle informatie die in de
bodem ligt opgeslagen en daarin terecht is gekomen door
activiteiten van mensen en door natuurlijke processen.
Gemeentelijke archeologische
beleidskaart: kaart met een ruimtelijke
presentatie van de gemeentelijke archeologische
verwachtingsgebieden en het te voeren beleid, vastgesteld
door de bevoegde overheid.
Beschermd rijksmonument: onroerend
monument, dat is ingeschreven in de ingevolge de
Monumentenwet 1988 vastgestelde registers.
Beschermd gemeentelijk monument:
onroerend monument of terrein dat in overeenstemming met de
bepalingen van deze verordening is aangewezen en
geregistreerd als gemeentelijk monument.
Gemeentelijke monumentenlijst: de lijst
waarop zijn geregistreerd de overeenkomstig de bepalingen in
deze verordening als beschermd gemeentelijk monument
aangewezen zaken en terreinen.
Gemeentelijke monumentale zaken:
onroerend monumentale zaakt of terrein dat in
overeenstemming met de bepalingen van deze verordening is
aangewezen en geregistreerd als beschermd gemeentelijk
monumentale zaak.
Lijst van gemeentelijke monumentale
zaken: de lijst waarop zijn geregistreerd de
overeenkomstig de bepalingen in deze verordening als
gemeentelijk monumentale aangewezen zaken en terreinen.
Beschermd gemeentelijk stads- of
dorpsgezicht: groepen van onroerende zaken die
van algemeen belang zijn wegens hun schoonheid, hun
onderlinge ruimtelijke of structurele samenhang dan wel hun
wetenschappelijke of cultuurhistorische waarde en in welke
groepen zich één of meer monumenten bevinden.
Lijst van beschermde stads- of
dorpsgezichten: de lijst waarop zijn
geregistreerd de overeenkomstig deze verordening als
beschermd gemeentelijk stads- en dorpsgezicht aangewezen
gebieden.
Kerkelijk monument: monument, dat
eigendom is van een kerkgenootschap, kerkelijke gemeente of
parochie of van een kerkelijke instelling en dat tevens
uitsluitend of voor een overwegend deel wordt gebruikt voor
de uitoefening van de eredienst.
Gemeentelijke cultuurhistorische
beleidskaart: kaart met een ruimtelijke
presentatie van de gemeentelijke cultuurhistorisch
waardevolle gebieden en het te voeren beleid, vastgesteld
door de bevoegde overheid.
Terrein van archeologische waarde: gebied
of terrein dat zich bevindt in de zone die op de
archeologische beleidskaart van de gemeente Eersel is
aangeduid als categorie 2 en waar archeologische waarden,
door onderzoek en/of in combinatie met andere bronnen zijn
aangetoond, die als behoudenswaardig kunnen worden
gekarakteriseerd.
Gebied met hoge archeologische verwachting
(historische kern): gebied of terrein dat zich
bevindt in de zone die op de archeologische beleidskaart van
de gemeente Eersel is aangeduid als categorie 3 en 4 en
waarvan op basis van historische, geologische en/of
bodemkundige opbouw een hoge dichtheid aan archeologische
sporen/vindplaatsen wordt verwacht.
Gebied met middelhoge archeologische verwachting:
gebied of terrein dat zich bevindt in de zone die
op de archeologische beleidskaart van de gemeente Eersel is
aangeduid als categorie 5 en waarvan op basis van
geologische en bodemkundige opbouw een middelhoge dichtheid
aan archeologische sporen/vindplaatsen wordt verwacht.
Gebied met lage archeologische
verwachting: gebied of terrein dat zich
bevindt in de zone die op de archeologische beleidskaart van
de gemeente Eersel is aangeduid als categorie 6 en waarvan
op basis van geologische en bodemkundige opbouw een lage
dichtheid aan archeologische sporen/vindplaatsen wordt
verwacht.
Gebied zonder archeologische verwachting:
gebied of terrein dat zich bevindt in de zone die op de
archeologische beleidskaart is aangeduid als categorie 7 en
waarvan is vastgesteld dat de archeologische verwachting of
archeologische waarde niet meer aanwezig is.
Archeologisch vooronderzoek: in
schriftelijke rapportage vastgelegd inventariserend
onderzoek naar de geschiedenis en de archeologische waarden
van een locatie in overeenstemming met de Kwaliteitsnorm
Nederlandse Archeologie, in de vorm van archeologisch
bureauonderzoek of inventariserend veldonderzoek.
Archeologisch bureauonderzoek: vorm van
archeologisch onderzoek waarbij de aan- of afwezigheid, het
karakter en de omvang, de gaafheid, de conservering en de
relatieve kwaliteit van archeologische waarden worden
bepaald aan de hand van bestaande bronnen over
archeologische waarden die voor een bepaald gebied al bekend
zijn of worden verwacht.
Inventariserend veldonderzoek (IVO): vorm
van onderzoek waarbij extra informatie wordt verworven om
het gespecificeerde verwachtingsmodel dat op het
archeologische bureauonderzoek is gebaseerd aan te vullen en
te toetsen door middel van waarnemingen in het veld.
Archeologische begeleiding: vorm van
onderzoek waarbij de uitvoering van niet-archeologische
werkzaamheden door een archeoloog wordt begeleid. Het proces
kan 3 doelen dienen:1. Om bij afwezigheid van adequaat
vooronderzoek door fysieke belemmeringen alsnog een vorm van
inventariserend veldonderzoek te kunnen verrichten (cf.
IVO-proefsleuven);2. Om eventueel aanwezige archeologische
informatie te behouden (cf. Opgraven);3. Om bij (beperkte)
ingrepen in gewaardeerde terreinen aanwezige archeologische
informatie te behouden (cf. Opgraven).
Opgraving: het vlakdekkend onderzoeken
van archeologische vindplaatsen, met als doel de gegevens
van de vindplaats te documenteren en daarmee de informatie
te behouden die van belang is voor kennisvorming over het
verleden. Opgravingen worden verricht door een partij, die
beschikt over een opgravingsvergunning ex artikel 39 van de
Monumentenwet 1988 en uitgevoerd volgens de desbetreffende
specificatie in de Kwaliteitsnorm voor de Nederlandse
Archeologie (KNA).
Plan van Aanpak: Een door de
opdrachtnemer op te stellen plan voor de uit te voeren
werken waarmee beoogd wordt aan de vereisten zoals
geformuleerd in het Programma van Eisen te voldoen. Ook
wordt hierin een voorstel gedaan voor de werkwijze waarmee
de in het Programma van Eisen geformuleerde
resultaatsverwachtingen bereikt kunnen worden.
Programma van Eisen: het Programma van
Eisen (PvE) is een door een bevoegde overheid opgesteld of
bekrachtigd document dat de probleem- en doelstelling van de
te verrichten werkzaamheden van de vindplaats geeft en de
daaruit af te leiden eisen formuleert met betrekking tot het
uit te voeren werk.
Bodemingreep: alle grondwerkzaamheden/
activiteiten die een effect hebben op het voortbestaan van
archeologische waarden in situ, ook wel bodemverstoring
genoemd.
Bouwhistorisch onderzoek: onderzoek, in
een schriftelijke rapportage vastgelegd, naar de
bouwgeschiedenis, de bouwhistorische kwaliteit en de
monumentale waarde van een monument.
Monumentencommissie: de op basis van
artikel 15 Monumentenwet door het college van Burgemeester
en Wethouders ingestelde commissie of aangewezen instantie,
die als taak heeft het college van Burgemeester en
Wethouders op verzoek of uit eigen beweging te adviseren
over de toepassing van de Monumentenwet 1988, over de
gemeentelijke archeologieverordening en over het
gemeentelijke monumentenbeleid.
Vergunninghoudende partij: een dienst,
bedrijf of instelling, erkend door het Centraal College van
Deskundigen (CCvD) en werkend volgens de Kwaliteitsnorm
Nederlandse Archeologie.
Deskundige op het terrein van de archeologische
monumentenzorg: een door het college van
Burgemeester en Wethouders aan te wijzen deskundige op het
gebied van de gemeentelijke archeologische
monumentenzorg.
Bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld
in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht.
Omgevingsvergunning: een vergunning als
bedoeld in artikel 2.2 van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht.
Redengevende beschrijving: de motivering
van het besluit om een object of terrein te beschermen als
monument of als monumentale zaak.
College: het college van Burgemeester en
Wethouders van de gemeente Eersel.
2Aanwijzing gemeentelijke monumenten2Het gebruik van het monumentBij de toepassing van deze verordening wordt rekening gehouden met
het gebruik van het monument.3De aanwijzing tot gemeentelijk monument
Het college kan, al dan niet op aanvraag van een
belanghebbende, een monument zoals gedefinieerd in artikel 1
aanwijzen als gemeentelijk monument.
De aanwijzing wordt gebaseerd op een redengevende
monumentbeschrijving aan de hand van selectiecriteria die
door het college zijn vastgesteld.
Voordat het college een kerkelijk monument aanwijst, voert
het tevens overleg met de eigenaar.
Degenen die in de kadastrale registratie als eigenaar en /
of beperkt gerechtigde staan vermeld, de hypothecaire
schuldeisers en - als om de aanwijzing is verzocht - de
verzoeker worden in de gelegenheid gesteld te worden
gehoord.
Met ingang van de datum waarop de eigenaar van een monument
de kennisgeving van het voornemen tot aanwijzing als
gemeentelijk monument ontvangt, tot het moment dat de
registratie als bedoeld in artikel 6 plaats heeft of
vaststaat dat het monument niet wordt aangewezen, zijn de
artikelen 9 tot en met 14 bij wijze van voorbescherming van
overeenkomstige toepassing.
Het college kan bepalen, dat ten behoeve van de aanwijzing
van een monument als gemeentelijk monument een
bouwhistorisch, cultuurhistorisch en/of archeologisch
onderzoek wordt verricht.
De aanwijzing als beschermd gemeentelijk monument kan geen
object betreffen dat onherroepelijk is aangewezen op grond
van artikel 3 van de Monumentenwet 1988.
4Termijn van advies en aanwijzingsbesluit
Voordat het college over de aanwijzing een besluit neemt,
vraagt het advies aan de monumentencommissie.
De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen 8 weken
na ontvangst van het verzoek van het college.
Het college beslist binnen 12 weken na ontvangst van het
advies van de monumentencommissie, maar in ieder geval
binnen 20 weken na de adviesaanvraag.
5Mededeling van de aanwijzing
De aanwijzing als bedoeld in artikel 3 wordt medegedeeld aan
degenen, die in de kadastrale registratie als eigenaar en /
of beperkt gerechtigde staan vermeld, aan de ingeschreven
hypothecaire schuldeisers en, indien om aanwijzing is
verzocht, aan de verzoeker.
Het college brengt de raad in kennis van het besluit over de
aanwijzing van een gemeentelijk monument.
6Registratie op de gemeentelijke monumentenlijst
Het college registreert het gemeentelijke monument op de
gemeentelijke monumentenlijst.
De registratie van een gemeentelijke monument op de
gemeentelijke monumentenlijst omvat:• de plaatselijke
aanduiding;• de datum van de aanwijzing;• de kadastrale
aanduiding;• de tenaamstelling en• een beschrijving van het
monument.
Indien een deel van een onroerende zaak beschermingswaardig
is, beperkt de bescherming en registratie zich tot dat
specifieke deel. In de beschrijving dient dit tot
uitdrukking te komen.
7Wijzigen van de aanwijzing
Het college kan de aanwijzing ambtshalve of op aanvraag van
een belanghebbende wijzigen.
Artikel 3, lid 2, 3, 4, 5, 6 en 7 evenals artikel 4 en 5
zijn van overeenkomstige toepassing op de wijziging.
Indien de wijziging naar het oordeel van het college van
ondergeschikte betekenis is, kan het in lid 2 gestelde
achterwege blijven.
De inhoud en de datum van wijziging worden aangetekend op de
gemeentelijke monumentenlijst.
De wijziging van de aanwijzing wordt medegedeeld aan degenen
die in de kadastrale registratie als eigenaar en / of
beperkt gerechtigde staan vermeld en aan de ingeschreven
hypothecaire schuldeisers.
8Intrekken van de aanwijzing
Indien het college de aanwijzing intrekt, zijn artikel 3,
lid 2, lid 3, lid 4 en lid 6 evenals artikel 4 van
overeenkomstige toepassing.
De aanwijzing wordt geacht ingetrokken te zijn, indien
toepassing wordt gegeven aan artikel 3 van de Monumentenwet
1988.
De intrekking wordt op de gemeentelijke monumentenlijst
geregistreerd.
3HOOFDSTUK 3 INSTANDHOUDING VAN BESCHERMDE GEMEENTELIJKE
MONUMENTEN9Instandhoudingbepaling
Het is verboden een gemeentelijk monument, als bedoeld in
artikel 1, onder a, sub 1, te beschadigen of te
vernielen.
Het is verboden zonder een omgevingsvergunning van het
bevoegd gezag:1. een handeling te verrichten als beschreven
in artikel 2.2., eerste lid, sub b van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht:2. een gemeentelijk monument, als
bedoeld in artikel 1, onder a, sub 1, af te breken, te
verstoren, te verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen;3.
een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder
a, sub 1, te herstellen, te gebruiken of te laten gebruiken
op een dusdanige wijze, dat het wordt ontsierd of in gevaar
gebracht.
Het verbod en de vergunningplicht, als bedoeld in het tweede
lid, gelden niet indien het College nadere regels stelt met
betrekking tot de wijze waarop werkzaamheden dienen te
worden uitgevoerd.
De vergunningplicht, als bedoeld in het tweede lid, geldt
niet bij gewoon onderhoud en bepaalde kleine werkzaamheden,
analoog aan de regels voor vergunningvrije activiteiten bij
rijksmonumenten.
10Kerkelijk monumentHet bevoegd gezag geeft met betrekking tot een beschermd kerkelijk
monument geen beschikking ingevolge de bepalingen van artikel 6,
tweede lid, dan wel in overeenstemming met de eigenaar, indien en
voor zover het een beschikking betreft, waarbij wezenlijke belangen
van de godsdienstuitoefening in het monument in het geding zijn.
11Vergunning gemeentelijke monumentenDe aanvraag om een reguliere monumentenvergunning wordt ingediend
bij het college. Voor de indiening van een aanvraag moet gebruik
worden gemaakt van een door het college vastgesteld formulier. In
aanvulling op de in dit formulier gevraagde gegevens kan het college
ter beoordeling van de aanvraag nadere gegevens van de aanvrager
verlangen, waaronder de resultaten van een bouwhistorisch en een
inventariserend archeologisch onderzoek en een cultuurhistorische
analyse. 12WeigeringsgrondenEen vergunning kan slechts worden verleend indien het belang van de
monumentenzorg zich daartegen niet verzet. Bij de beslissing houdt
het bevoegd gezag rekening met het gebruik van het monument.13Termijnen advies en vergunningverlening
Op de voorbereiding van een besluit om de aanvraag om
vergunning als bedoeld in artikel 11 is afdeling 3.4 van de
Algemene wet bestuursrecht van toepassing.
In geval van een aanvraag om een reguliere
monumentenvergunning vragen Burgemeester en Wethouders
advies aan de monumentencommissie of, indien het een
archeologisch monument betreft, aan een deskundige, zoals
omschreven in de Wet op de Archeologische monumentenzorg
voordat zij beslissen op de aanvraag.
Binnen vier weken na de datum van verzending van het
afschrift brengt de betreffende commissie schriftelijk
advies uit aan het college.
De vergunning wordt geweigerd indien de aangevraagde
activiteiten zouden leiden tot een onevenredige aantasting
van het monument.
Indien het college niet besluit binnen de (in artikel 3:18
Algemene wet bestuursrecht) gestelde termijn, wordt de
vergunning geacht te zijn verleend
14Intrekken van de vergunning
De vergunning kan door het college worden ingetrokken als
blijkt dat:a. de vergunning ten gevolge van een onjuiste of
onvolledige opgave is verleend;b. de vergunninghouder de
voorwaarden als bedoeld in artikel 9 niet naleeft;c. de
omstandigheden aan de kant van de vergunninghouder zich
zodanig hebben gewijzigd, dat het belang van het beschermde
gemeentelijk monument zwaarder dient te wegen;d. niet binnen
52 weken van de vergunning gebruik wordt gemaakt.
Van de beschikking tot intrekking wordt een kopie aan de
monumentencommissie gezonden.
4RIJKSMONUMENTEN15Vergunning voor beschermde rijksmonumenten
Het bevoegd gezag vraagt advies aan de monumentencommissie
voordat het beslist op de aanvraag.
De monumentencommissie adviseert binnen acht weken na het
verzoek om advies van het bevoegd gezag.
Bij overschrijding van de in het tweede lid genoemde termijn
wordt de monumentencommissie geacht te hebben
geadviseerd.
5BESCHERMD GEMEENTELIJKE STADS- OF DORPSGEZICHT16De aanwijzing tot gemeentelijk stads- of dorpsgezicht
Het College kan een beschermd stads- of dorpsgezicht
aanwijzen als beschermd gemeentelijk stads- of
dorpsgezicht.
Voordat het College over de aanwijzing een besluit neemt,
vraagt hij advies aan de monumentencommissie. In
spoedeisende gevallen kan het vragen van dit advies
achterwege blijven.
De aanwijzing kan geen stads- of dorpsgezicht betreffen dat
is aangewezen op grond van artikel 35 van de Monumentenwet
1988.
17Termijnen advies en plaatsingsbesluit
De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen acht
weken na ontvangst van het verzoek van het College.
Het College beslist binnen twaalf weken na ontvangst van het
advies van de monumentencommissie, maar in ieder geval
binnen 20 weken na de adviesaanvraag.
18Registratie op de gemeentelijke lijst stads- of
dorpsgezichten
Het College registreert het beschermde gemeentelijke stads-
of dorpsgezicht op de lijst met beschermde gemeentelijke
stads- of dorpsgezichten.
De lijst met beschermde gemeentelijke stads- of
dorpsgezichten bevat de plaatselijke aanduiding, de datum
van de aanwijzing, de gebiedsaanwijzing van het beschermde
gemeentelijke stads- of dorpsgezicht en een beschrijving van
de daarin vervatte cultuurhistorische waarden.
619Wijzigen en intrekken van de aanwijzingDe artikelen 7 en 8 zijn overeenkomstig van toepassing, met dien
verstande dat aan artikel 8, tweede lid nog wordt toegevoegd dat de
aanwijzing tevens wordt geacht te zijn ingetrokken als toepassing
wordt gegeven aan artikel 35 van de Monumentenwet 1988.20Vaststellen beschermend bestemmingsplan
De raad stelt, ter bescherming van een beschermd
gemeentelijk stads- of dorpsgezicht een bestemmingsplan vast
als bedoeld in de Wet ruimtelijke ordening.
Bij het besluit tot aanwijzing van een beschermd stads- of
dorpsgezicht wordt door het College bepaald in hoeverre
geldende bestemmingsplannen als beschermend plan in de zin
van het eerste lid kunnen worden aangemerkt.
Alvorens het College de raad terzake een voorstel doen,
wordt de monumentencommissie gehoord.
De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen acht
weken na ontvangst van het verzoek van het College.
21Vergunningverlening in beschermd stads- of
dorpsgezicht
In beschermde gemeentelijke stads- of dorpsgezichten is het
verboden een bouwwerk geheel of gedeeltelijk af te breken
zonder of in afwijking van een vergunning van het
College.
Geen sloopvergunning is vereist voor het afbreken ingevolge
een aanschrijving van het College.
Op de aanvraag voor een vergunning als bedoeld in het eerste
lid zijn, totdat een beschermend bestemmingsplan
onherroepelijk is geworden, de artikelen 9, 10 en 11 van
overeenkomstige toepassing.
Het is verboden om zonder of in afwijking van een vergunning
het archeologische bodemarchief in een archeologisch
waardevol gebied of archeologisch verwachtingsgebied te
verstoren, te beschadigen of te vernielen.
Het verbod in lid 1 is niet van toepassing:a. bij
bodemingrepen dieper dan 30 cm onder maaiveld met een omvang
van minder dan 100 m2 in terreinen van archeologische waarde
(categorie 2) als aangegeven op de gemeentelijke
archeologische beleidskaart;b. bij bodemingrepen dieper dan
30 cm onder maaiveld met een omvang van minder dan 250 m2 in
gebieden met een hoge archeologische verwachting,
historische kern (categorie 3) als aangegeven op de
gemeentelijke archeologische beleidskaart;c. bij
bodemingrepen dieper dan 30 of 50 cm (bij esdek) onder
maaiveld met een omvang van minder dan 500 m2 (1000 m2 bij
bestemmingsplanwijzigingen) in gebieden met een hoge
archeologische verwachting (categorie 4) als aangegeven op
de gemeentelijke archeologische beleidskaart;d. bij
bodemingrepen dieper dan 30 of 50 cm (bij esdek) onder
maaiveld met een omvang van minder dan 2500 m2 (5000 m2 bij
bestemmingsplanwijzigingen) in gebieden met een middelhoge
archeologische verwachting (categorie 5) als aangegeven op
de gemeentelijke archeologische beleidskaart;e. bij
bodemingrepen met een omvang van minder dan 25.000 m2 in
gebieden met een lage archeologische verwachting (categorie
6) als aangegeven op de gemeentelijke archeologische
beleidskaart;f. in gebieden zonder archeologische
verwachting (categorie 7) als aangegeven op de gemeentelijke
archeologische beleidskaart.
Het verbod in lid 1 is ook niet van toepassing indien:a. in
het geldende bestemmingsplan bepalingen zijn opgenomen
omtrent archeologische monumentenzorg die in overeenstemming
zijn met het vastgestelde beleid;b. in een
ontheffingsbesluit als bedoeld in art. 3.22 of 3.23 dan wel
projectbesluit art. 3.10 Wet ruimtelijke ordening
voorschriften zijn opgenomen omtrent archeologische
monumentenzorg.
23Wijzigen kwalificatie van een locatieOp grond van een melding ingevolge artikel 53 van de Monumentenwet
1988 en op grond van de resultaten van archeologisch onderzoek kan
het College een terrein of locatie alsnog aanwijzen als gemeentelijk
archeologisch monument, gebied van archeologische waarde, of gebied
met hoge of middelhoge verwachting.24Vergunning archeologische verwachtingsgebieden
Het college kan vergunning verlenen voor graafwerk en
bodemingrepen in archeologische verwachtingsgebieden.
Aanlegvergunning kan slechts worden verleend indien vooraf
door aanvrager van de aanlegvergunning door middel van een
rapportage van archeologisch vooronderzoek conform de
Kwaliteitsnorm voor de Nederlandse Archeologie en het
Programma van Eisen naar het oordeel van Burgemeester en
Wethouders in voldoende mate is vastgesteld dat bij
realisatie van de bodemingrepen:a. de archeologische waarden
in voldoende mate zijn zeker gesteld; ofb. er geen
archeologische waarden aanwezig zijn; ofc. de archeologische
waarden niet of niet onevenredig worden geschaad.
Het college kan aan de verlening van de vergunning de
volgende voorschriften verbinden:a. de verplichting tot het
treffen van technische maatregelen waardoor monumenten in de
bodem kunnen worden behouden;b. de verplichting tot het doen
van inventariserend veldonderzoek of een opgraving;c. de
verplichting de activiteit die tot bodemverstoring leidt, te
laten begeleiden door een vergunninghoudende partij op het
terrein van de archeologische monumentenzorg.
De gevraagde vergunning kan worden geweigerd, indien de
archeologische waarden die in het geding zijn naar het
oordeel van het College in situ behouden dienen te
blijven.
Het bepaalde in lid 1 geldt niet voor terreinen/gebieden die
in overeenstemming met artikel 3 van de Monumentenwet 1988
zijn aangewezen als beschermd archeologisch
(rijks)monument.
25Vergunningaanvraag
Een aanvraag om vergunning als bedoeld in artikel 24, lid 1,
moet worden ingediend bij het college en moet de volgende
gegevens bevatten:a. naam en adres van de aanvrager;b.
locatie en omschrijving van de voorgenomen werkzaamheden;c.
tijdsplanning.
Het college kan ter beoordeling van de aanvraag nadere
gegevens van de aanvrager verlangen, waaronder een
archeologische waardering, zoals opgenomen in een
archeologisch vooronderzoek.
Uit de vergunningsaanvraag moet duidelijk blijken wat de
bestaande en de door de aanvrager gewenste situaties
zijn.
Het college beslist op de aanvraag binnen 12 weken na
ontvangst van de aanvraag.
Het college kan de in het eerste lid genoemde termijn van 12
weken met ten hoogste zes weken verlengen, mits zij de
aanvrager daarvan kennis geeft binnen de in het eerste lid
genoemde termijn van 12 weken.
Bij het niet in behandeling nemen van de aanvraag vanwege
onvolledigheid is artikel 4:5 van de Algemene wet
bestuursrecht van toepassing. Het college kan hiertoe nadere
regels geven.
26Ruimtelijke ontwikkeling
In het belang van de archeologische monumentenzorg kunnen
aan de bouwvergunning, als bedoeld in artikel 40 van
Woningwet, voorwaarden gesteld worden als bedoeld in artikel
40 lid 2 juncto artikel 39 lid 3 van de Monumentenwet
1988.
In het belang van de archeologische monumentenzorg kunnen
aan een sloopvergunning, als bedoeld in artikel 37 van de
Monumentenwet 1988, voorwaarden gesteld worden als bedoeld
in artikel 21 lid 1 van deze verordening.
In het belang van de archeologische monumentenzorg kunnen
aan een ontheffingsbesluit als bedoeld in art. 3.22 of 3.23
dan wel een projectbesluit art. 3.10 Wet ruimtelijke
ordening, voorwaarden gesteld worden als bedoeld in artikel
41 van de Monumentenwet 1988.
27Opgravingen en begeleiding
Indien binnen het grondgebied van de gemeente Eersel
onderzoek wordt uitgevoerd in het kader van het doen van
opgravingen in de zin van artikel 1 sub h van de
Monumentenwet 1988, dienen onverminderd de overige
bepalingen van deze wet:a. het college een programma van
eisen vast te stellen als bedoeld in artikel 1, waarbij
nadere eisen worden gesteld aan het onderzoek.b. de
verstoorder, voorafgaande aan het onderzoek, een plan van
aanpak als bedoel in artikel 1 van deze verordening ter
goedkeuring aan het college te overleggen.
In de nadere eisen kan het college bepalingen opnemen met
betrekking tot het toezicht op de feitelijke uitvoering van
het plan van aanpak. Tijdens het onderzoek dienen
aanwijzingen van het college in acht te worden genomen.
Om te kunnen beoordelen of het plan van aanpak aan het
programma van eisen en eventuele nadere eisen voldoet, kan
het college advies vragen aan een deskundige op het terrein
van de archeologische monumentenzorg.
7MONUMENTALE ZAKEN28Aanwijzing
Het college kunnen, al dan niet op verzoek van
belanghebbenden, besluiten zaken aan te wijzen als
beschermde monumentale zaken.
Voordat het college over de aanwijzing een besluit nemen
vragen zij advies aan:a. de monumentencommissie;b. degenen
die in de kadastrale registratie als eigenaar en beperkt
gerechtigde staan vermeld;c. de hypothecaire schuldeisers;d.
indien om de aanwijzing is verzocht, de verzoeker.
Met ingang van de datum waarop de eigenaar van een
monumentale zaak de kennisgeving van het voornemen tot
aanwijzing als beschermde monumentaal zaak ontvangt tot het
moment dat de registratie plaatsvindt is artikel 30 van
overeenkomstige toepassing.
Alvorens het college een kerkelijk monumentaal object
aanwijzen, hoort het college de eigenaar.
Beschermde monumentale zaken, die zijn ingeschreven in het
register als bedoeld in artikel 6 van de Monumentenwet of
die zijn geregistreerd op een lijst van monumenten, op grond
van een Monumentenverordening van de Provincie Noord-Brabant
worden door het college niet op de in dit artikel bedoelde
lijst geplaatst.
29Aanwijzings- en registratieprocedureArtikel 4 tot en met 8 zijn van overeenkomstige toepassing met dien
verstande dat voor hetbeschermd(e) gemeentelijk(e) monument moet worden gelezen “de
beschermde monumentalezaak” en voor de gemeentelijke monumentenlijst moet worden gelezen
“de gemeentelijke lijstmonumentale zaken”.30Verbodsbepalingen
Het is verboden een beschermd monumentaal zaak te
beschadigen of te vernielen.
Het is verboden zonder vergunning van het college of in
strijd met bij zodanige vergunning gestelde voorschriften:a.
een beschermd monumentale zaak af te breken, te verstoren,
te verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen of, indien het
om een archeologische vondst gaat, te vervreemden.b. een
beschermd monumentale zaak te herstellen, te gebruiken of te
laten gebruiken op een dusdanige wijze, dat het wordt
ontsierd of in gevaar wordt gebracht of in strijd wordt
gehandeld met de bepalingen van het eventueel daarop van
toepassing zijnde Beeldkwaliteitplan.
31Vergunningaanvraag
Het college vraagt de monumentencommissie advies als een
vergunning wordt gevraagd voor een vervangend bouwplan of
voor de wijziging van een op “de gemeentelijke lijst
monumentale zaken” geregistreerde onroerende zaak.
Bij hun beraadslagingen betrekt de monumentencommissie ten
aanzien van de in lid 1 bedoelde aanvrage tevens de
beschrijving die hoort bij het monumentale zaakzaak (zie
artikel 29).
8SCHADEVERGOEDING32Schadevergoeding
Indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten
gevolge van:a. een sloopvergunning als bedoeld in artikel
37, eerste lid (Monumentenwet 1988);b. een aanlegvergunning
als bedoeld in artikel 3.3, onder a, van de Wet ruimtelijke
ordening;c. een ontheffing als bedoeld in de artikelen 3.6,
eerste lid, onder c, 3.22 of 3.23 van de Wet ruimtelijke
ordening;d. een projectbesluit als bedoeld artikel 1.1,
eerste lid, onder f, van de Wet ruimtelijke ordening;e. een
reguliere bouwvergunning als bedoeld in artikel 44, eerste
lid, van de Woningwet; - tengevolge van de weigering daarvan
in het belang van de archeologische monumentenzorg of; - ten
gevolge van voorschriften die in het belang van de
archeologische monumentenzorg aan het desbetreffende besluit
zijn verbonden, schade lijdt die redelijkerwijs niet of niet
geheel te zijner laste behoort te blijven, kent het college
hem op zijn verzoek een naar billijkheid te bepalen
schadevergoeding toe (artikel 42 Monumentenwet 1988).
Voor schade veroorzaakt door een maatregel als bedoeld in
artikel 57, tweede lid (Monumentenwet 1988), die
redelijkerwijs niet of niet geheel ten laste van de
belanghebbende behoort te blijven, kent het college op
verzoek een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding
toe.
Voor de behandeling van de verzoeken zijn de bepalingen van
de verordening ter regeling van de procedure bij toepassing
van afdeling 6.1 van de Wet ruimtelijke ordening van
overeenkomstige toepassing.
9SLOT- EN OVERGANGSBEPALINGEN33StrafbepalingHij, die handelt in strijd met de artikelen 9, 21, 22 en / of
artikel 30 van deze verordening wordt gestraft met een geldboete van
de tweede categorie.34ToezichthoudersMet het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
deze verordening zijn belast de door het college aangewezen
personen.35Inwerkingtreding
Voor zover deze verordening betrekking heeft op beschermde
gemeentelijke monumenten, beschermde gemeentelijke dorps- of
stadsgezichten, beschermde gemeentelijke monumentale zaken
en archeologische verwachtingsgebieden treedt zij in werking
op de eerste dag na het verstrijken van een termijn van 8
dagen na bekendmaking.
Voor zover deze verordening betrekking heeft op beschermde
rijksmonumenten, treedt zij in werking overeenkomstig het
bepaalde in artikel 15 lid 2 van de Monumentenwet 1988.
De erfgoedverordening gemeente Eersel 2010, vastgesteld om
30 september 2010 wordt ingetrokken.
De op grond van het ingevolge het vorige lid vervallen
verordening aangewezen en geregistreerde beschermde
gemeentelijke monumenten worden geacht aangewezen en
geregistreerd te zijn overeenkomstig de bepalingen van deze
verordening.
Aanvragen om vergunning die zijn ingediend vóór de
inwerkingtreding van deze verordening worden afgehandeld met
inachtneming van de in het tweede lid ingetrokken
verordening.
36CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als “Erfgoedverordening
Gemeente Eersel 2011”.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 31 mei 2012De raad voornoemd,
De griffier, de voorzitter,
De heer H.J. Broekman mevrouw J.A.M. Thijs-Rademakers.
1op de erfgoedverordeningAlgemeen De raad is op grond van artikel 147 van de Gemeentewet
bevoegd verordeningen vast te stellen op basis waarin gemeentelijk beleid is
geformuleerd en op basis waarvan dit beleid kan worden uitgevoerd.Een
vergunningaanvraag voor wijzigen van een beschermd gemeentelijk of rijksmonument
wordtbehandeld conform de in de Wabo beschreven procedures voor de behandeling
van vergunningaanvragen. Tegen een besluit over een vergunningaanvraag voor
wijziging van gemeentelijk- of rijksmonument is bezwaar en/of beroep mogelijk.
De procedures daarvoor zijn geregeld in de Algemene wet bestuursrecht, Hoofdstuk
6 en 7.Deze verordening is gebaseerd op de modelverordening van de VNG. Op enkele
punten is, gelet op de specifieke situatie in Eersel, afgeweken van de
modelverordening.De bepalingen van de Monumentenwet en de daarin gekozen systematiek vormen de
basis voor de bepalingen van de verordening. De volgende hoofdpunten zijn in
deze verordening geregeld:
de regelgeving omgevingsvergunning (Wabo) voor beschermde gemeentelijke
monumenten, beschermde gemeentelijke dorps- of stadsgezichten en
monumentale zaken.
de aanwijzing van zaken tot gemeentelijk beschermd monument, waaronder
ook archeologische monumenten;
de verwijzing naar het vergunningenstelsel voor beschermde
rijksmonumenten in de Monumentenwet 1988;
het vergunningenstelsel voor de gemeentelijke beschermde
monumenten;
de aanwijzing van beschermde gemeentelijke stads- of
dorpsgezichten;
de aanwijzing van gemeentelijke monumentale zaken;
een vergunningenstelsel ter bescherming van archeologische waarden en
verwachtingen.
Toelichting artikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenBij de omschrijving van het begrip 'gemeentelijk monument' is, met uitzondering
van de 50-jaar grens, aansluiting gezocht bij de omschrijving van een monument
in de Monumentenwet 1988. De cultuurhistorische waarde is volgens de Memorie van
Toelichting van de Monumentenwet 1988, de aan een bouwwerk of gebied toegekende
waarde, gekenmerkt door het beeld dat is ontstaan en het gebruik dat de mens in
de loop van de geschiedenis van dat bouwwerk of dat gebied heeft gemaakt. Dit is
een dermate ruime omschrijving dat het ook betrekking kan hebben op zaken en
gebieden met een geschiedkundige en of bouwhistorische waarde.De gemeentelijke beleidskaart kan een praktische oplossing bieden in het geval
dat nog geen Malta-proof bestemmingsplan is vastgesteld. In dat geval kunnen
gebieden op een dergelijke beleidsadvieskaart worden opgenomen, indien blijkt
dat daar op grond van gemeentelijk historisch onderzoek mogelijk archeologische
sporen in de bodem kunnen worden aangetroffen.De overige begripsbepalingen zijn in hun definitie al ruim omschreven, zodat
deze geen nadere toelichting behoeven.Artikelen 3 t/m 23 Gemeentelijke monumentenArtikel 3. De aanwijzing tot gemeentelijk monumentDe aanwijzing tot
gemeentelijk monument en het plaatsen op de monumentenlijst zijn twee zaken met
verschillend rechtsgevolg. De aanwijzing heeft rechtsgevolg, het daarna
registreren op de gemeentelijke monumentenlijst is slechts een administratieve
handeling.Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire bevoegdheid van het
College. Na afweging van alle betrokken belangen kan tot aanwijzing worden
besloten. De afweging van de belangen van de rechthebbende ten opzichte van de
te beschermen monumentale waarden moet uitdrukkelijk gemotiveerd in het besluit
naar voren komen (de redengeving). De aanwijzing geeft geen recht op
schadevergoeding. De aanwijzing verandert immers over het algemeen niets aan het
bestaande gebruik van het monument.Een aanwijzing heeft echter wel gevolgen voor
de mogelijkheden wat betreft het toekomstige gebruik van een monumentaal object.
Immers, de monumentaal aangewezen onderdelen mogen slechts met een vergunning
(zie art. 9, tweede lid) worden gewijzigd. Door de aanwijzing als beschermd
gemeentelijk monument is het gehele object, inclusief het interieur, onder de
werking van de monumentenverordening geplaatst. Andere (zelfstandige) zaken die
zich op het kadastrale perceel van het beschermde monument bevinden, zoals
bijgebouwen, objecten en tuininrichting, moeten expliciet in de redengevende
omschrijving zijn opgenomen, willen zij onder de werking van de verordening
vallen.Het wijzigen van niet-monumentale onderdelen is alleen vergunningvrij
wanneer ook geen bouwvergunning is vereist. Om deze, weliswaar toekomstige, last
voor de burger in te perken, dient bij de aanwijzing in de redengevende
omschrijving zorgvuldig bekeken te worden wat wel en wat niet van het object tot
monumentaal beschermingswaardig onderdeel wordt aangewezen en voor welk deel een
vergunningplicht achterwege kan blijven.Burgemeester en Wethouders kunnen, ten
behoeve van de aanwijzing tot beschermd gemeentelijkmonument, bepalen dat
bouwhistorisch onderzoek wordt verricht. Hiervan zal met name sprake zijnindien
een belanghebbende om aanwijzing verzoekt.Monumenten die op grond van een
aanwijzing door het Rijk of provincie reeds op een monumentenlijst zijn
geplaatst, komen niet voor aanwijzing als gemeentelijk monument in aanmerking.
Een beschermd gemeentelijk monument dat na aanwijzing wordt geregistreerdals
beschermd rijksmonument, wordt vanaf dat moment geacht niet meer te zijn
aangewezen als gemeentelijk monument. Hiervoor is geen apart besluit meer van
het College vereist. Deze mogelijkheid bestaat wel voor zelfstandige bouwdelen;
bijvoorbeeld een boerderij is aangewezen als rijksmonument en een inrijhek als
gemeentelijk monument.Artikel 4. Termijn van advies en aanwijzingsbesluitHet College moet
het advies inwinnen van de monumentencommissie als bedoeld onder artikel 1. De
verordening bindt het advies niet aan bepaalde voorschriften over vorm en
inhoud. Een regeling die de taak en werkwijze van de monumentencommissie
bepaalt, is daarvoor de aangewezen plaats.In de verordening is geen bepaling
opgenomen dat voordat het College over een aanwijzing een besluit neemt de
aanvrager en andere belanghebbenden worden gehoord. Dit is namelijk al geregeld
in (de artikelen 4:8 en 4:9 van) de Algemene wet bestuursrecht (Awb).In dit
artikel worden de termijnen genoemd waarbinnen de monumentencommissie moet
adviseren (lid 1) en het College een beslissing moet nemen (lid 2). Door de
besluitvorming aan een termijn te binden, weten alle belanghebbenden waar ze aan
toe zijn.De redactie van lid 2 heeft tot gevolg dat, wanneer de
monumentencommissie niet tijdig adviseert, het College de volgende keuze kan
maken: zonder advies een beslissing nemen, of besluiten om een (te laat
uitgebracht advies als bedoeld in het eerste lid) toch in hun overwegingen te
betrekken. Als het College niet tijdig beslist, is op grond van de Awb sprake
van een fictieve weigering, alhoewel de termijnen ‘termijnen van orde’ zijn.
Ingevolge artikel 6:2 staat voor de aanvrager dan de mogelijkheid van bezwaar of
administratief beroep open die ook tegen een reëel besluit open zou staan.Het
artikel bevat geen bepalingen over bekendmaking van het besluit, omdat de Awb
dat afdoende regelt (afdeling 3.6).Artikel 5. Mededeling van de
aanwijzingDe ontvangst van de (veelal aangetekende) mededeling (zijnde
een afschrift van de inschrijving) van het College is voor alle aan het
monumentale object verbonden zakelijk gerechtigden van essentieel belang. Dit
artikel regelt overigens niet specifiek dat de aanwijzing wordt bekendgemaakt
aan de eigenaar en de aanvrager, omdat de Awb dat al bepaalt (afdeling 3.6).
Indien het artikel 4:8 Awb is toegepast (horen van geadresseerde en derde
belanghebbenden) dan dienen de betrokkenen op grond van het bepaalde in artikel
3:43 Awb eveneens een mededeling te ontvangen.Artikel 6. Registratie op de
gemeentelijke monumentenlijstDe registratie van de aanwijzing is een
administratieve handeling (en geen besluit). De bedoeling van de bij te houden
monumentenlijst is om een ieder snel inzicht te geven in welke zaken als
gemeentelijk monument zijn aangewezen en de redengeving daartoe.Artikel 7.
Wijziging van de aanwijzingOp grond van dit artikel is het mogelijk om
de aanwijzing van gemeentelijke monumenten te wijzigen (lid 1). Hiervoor geldt
dezelfde voorbereidingsprocedure als voor de aanwijzing zelf (lid 2), tenzij de
wijziging van ondergeschikte betekenis is (lid 3). Wijzigingen van de aanwijzing
worden doorgevoerd op de gemeentelijke monumentenlijst (lid 4).Artikel 8.
Intrekken van de aanwijzingDit artikel geeft de mogelijkheid om de
aanwijzing van gemeentelijke monumenten in te trekken (lid 1). Voor intrekking
van de aanwijzing is het advies van de monumentencommissie nodig. Monumenten op
de gemeentelijke monumentenlijst waarvan de aanwijzing is ingetrokken (omdat ze
zijn gesloopt of anderszins volledig teloor gegaan), worden door het College van
de monumentenlijst gehaald. Naast de registratie regelt lid 2 dat monumenten
niet dubbel aangewezen en geregistreerd kunnen zijn in het geval dat het object
ook als rijks- of provinciaalmonument is aangewezen en geregistreerd. In dat
geval vervalt de gemeentelijke aanwijzing en registratie als monument.Artikel 9. InstandhoudingsbepalingDit artikel vertoont veel
gelijkenis met de verbodsbepaling in de Monumentenwet 1988.Met behulp van dit
artikel heeft de gemeente een effectief instrument in handen ter beschermingvan
gemeentelijk beschermde monumenten. Aan een vergunning kunnen diverse soorten
voorwaarden worden verbonden. Dit kunnen bijvoorbeeld voorwaarden zijn over de
wijze waarop de werkzaamheden aan een gemeentelijk monument uitgevoerd moeten
worden, het ontzien van bepaalde onderdelen, of het voor een beperkte tijd
toestaan van een wijziging, zoals een luifel tijdens een braderie. Het is ook
mogelijk om bouwhistorisch onderzoek of het opstellen van documentatie als
nadere voorwaarde aan de vergunning te verbinden. Bij een sloopvergunning kunnen
ook voorwaarden gesteld worden ten aanzien van archeologie. Deze voorwaarden
kunnen bestaan uit het uitvoeren van een archeologisch onderzoek naar de te
verstoren waarden en de verslaglegging daarvan in een rapport. Het College kan
eisen stellen aan de uitvoering van het archeologisch onderzoek en aan de
rapportage van het onderzoek.Artikel 10. Kerkelijk monumentDe noodzaak van overeenstemming
betreffen de wezenlijke belangen van de godsdienstuitoefening in het kerkelijke
monument. Voor bijvoorbeeld een pastorie of een catechesatieruimte geldt deze
verbijzondering niet. Zij vallen onder de voorschriften die voor de overige
monumenten gelden. De beslissingstermijnen, genoemd in artikel 7, gelden ook
voor de beslissingen op grond van dit artikel. Ook hier geldt, dat roerende
monumenten eveneens onder de bescherming van deze verordeningkunnen vallen.
Hierbij wordt opgemerkt dat zaken die naar hun aard onroerend zijn, zoals
eenkerkorgel, op basis van de redengevende omschrijving al een beschermde status
kunnen krijgen.Artikel 11 en 13. Vergunningverlening en termijnenWelke gegevens
moeten worden ingediend bij de aanvraag zijn aangegeven op het
modelaanvraagformulier. Zoals reeds eerder gesteld is de Awb (in dit geval de
artikelen 4:2, 4:5 en4:15) van toepassing.Eén van de in te dienen zaken kan
betrekking hebben op de uitkomsten van uitgevoerd bouwhistorisch onderzoek naar
de geschiedenis en de kwaliteiten van het beschermd monument. Als het College de
aanvraag in behandeling neemt moet zij advies vragen aan de monumentencommissie.
Daarvóór dient de aanvraag ter inzage gelegd te worden zodat belanghebbenden hun
zienswijzen naar voren kunnen brengen. De redactie van het derde lid heeft tot
gevolg dat wanneer het advies van de commissie niet op tijd is, het College de
keuze heeft tussen een beslissing nemen zonder advies of het te laat
uitgebrachte advies toch meenemen in de beslissing.Als het College geen tijdige
beslissing neemt wordt de vergunning geacht te zijn verleend. Dezebepaling sluit
niet aan bij de Awb, maar wel bij de Monumentenwet, Wabo en Woningwet. Het
verbinden van voorschriften aan een vergunning (bijv. over de herbestemming van
vrijkomendematerialen en over de tijdelijkheid van de vergunning) is een
ongeschreven regel in het bestuursrecht,zodat opneming van deze mogelijkheid
niet apart in deze verordening hoeft te worden geregeld. Ten aanzien van de
verstoring van een gemeentelijk archeologisch monument kan bijvoorbeeld
hetvoorschrift in de vergunning worden opgenomen dat toestemming moet worden
verleend om graafwerk en/of documentatiewerkzaamheden op het terrein te laten
verrichten.Artikel 12. Weigeringsgronden In de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht wordt het begrip beschermd monument gebruikt, maar dat betekent
daar alleen rijksmonument (zie art. 1.1 lid 1 Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht ). In artikel 2.2 worden echter ook de gemeentelijke en
provinciale monumenten onder de omgevingsvergunning gebracht, waarmee ze
overigens nog geen ‘beschermd monument’ in de zin van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht zijn. Om de gemeentelijke monumenten in deze verordening te
beschermen is dit artikel opgenomen en kan de omgevingsvergunning slechts worden
verleend indien het belang van de monumentenzorg zich daartegen niet verzet.Bij
deze afweging houdt het bevoegd gezag redelijkerwijs rekening met dewensen ten
aanzien van het gebruik van het object (pand). Gebruik van een pand is een
economische basis voor de instandhouding van het monument.Artikel 14. Intrekken van de vergunningDit artikel bevat de mogelijke
intrekkingsgronden. De bepaling onder c. heeft betrekking op de situatiedat, als
er een nieuwe belangenafweging zou kunnen plaatsvinden, de belangen van het
monumentbehoren voor te gaan. In dat geval heeft het College de mogelijkheid de
vergunning in te trekken.De wijze waarop en de motivering waarom zijn geregeld
in artikel 3:41 Awb. Het ligt voor de hand om de commissie een afschrift toe te
sturen van de intrekking. Daarnaast kan het aan te bevelen zijn om de commissie
advies te vragen alvorens over de intrekking wordt besloten. Overigens kan de
commissie ook ongevraagd advies verstrekken.Artikel 15. Vergunning voor beschermde rijksmonumentenDe procedure
voor de afgifte door het College van de monumentenvergunning voor een
rijksmonument beschreven in de Wet Algemene Bepalingen Omgevingsrecht, hoofdstuk
2, de omgevingsvergunning. De Monumentenwet 1988, hoofdstuk 2 paragraaf 2 en
afdeling 3.4 van de Awb is de basis voor de bescherming en daarmee de
inhoudelijke beoordeling van vergunningaanvragen voor rijksmonumenten.De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (hierna: RCE) en, buiten de bebouwde
kom, ook Gedeputeerde Staten (hierna: GS) moeten binnen twee maanden na
verzending van de adviesaanvraag adviseren (Monumentenwet 1988, artikel 16.2).
Het definitieve besluit moet binnen vier maanden na ontvangst van het laatste
van de adviezen van RCE en GS plaatsvinden (Monumentenwet 1988, artikel 16.3).
Op het definitieve besluit kan nog slechts door een beperkt groep van
belanghebbende beroep worden ingesteld (zie de toelichting bij artikel 11).De
beperking adviesplicht van de Rijksdienst en provincie Noord-Brabant is ingaande
2009 op bovenstaande van invloed. Daarom is de verplichte advisering in de
‘Wijziging van de Monumentenwet 1988 in verband met onder meer beperking van de
ministeriële adviesplicht bij aanvragen om een monumentenvergunning’ los
gelaten. De adviesplicht is alleen van toepassing wanneer er sprake is van:
(gedeeltelijke) afbraak;
ingrijpende wijzigingen vergelijkbaar met gedeeltelijke afbraak;
reconstructie;
herbestemming: het wijzigen van de functie.
Door het wegvallen van het advies van de rijksdienst schrijft de Monumentenwet
1988 voor dat elke gemeente –ter compensatie- een 'deskundige
monumentencommissie' moet inschakelen bij deze vergunningprocedure, die
onafhankelijk en deskundig is.Het overgangsartikel 64 in de Monumentenwet,
waarin de rijksdienst bij afwezigheid van een monumentencommissie in diens
advisering trad, wordt ingetrokken. Indien het monument buiten de bebouwde kom
ligt, is het college van Burgemeester en Wethouders verplicht om een afschrift
van de aanvraag aan GS te zenden. GS kunnen de adviesbevoegdheid vervolgens naar
eigen inzicht invullen en al dan niet tot advisering overgaan, waarvoor men twee
maanden de tijd heeft. Het is gewenst dat GS reeds op voorhand kenbaar maakt in
welke gevallen zij niet adviseren, zodat de beoogde tijdswinst ook daadwerkelijk
kan worden gehaald.Artikel 16. Aanwijzing beschermde gemeentelijke stads- of
dorpsgezichtenIndien de cultuurhistorische waarde haar grond vindt in
het totaal van een gebied en veel minder in het individuele monument of complex
en het gebied met name een lokale betekenis heeft, kan het College overgaan tot
het aanwijzen van gemeentelijke stads- of dorpsgezichten. Met name voor de
gebieden met veel jongere bouwkunst, die in het kader van het Monumenten
Inventarisatie Project* zijn geïnventariseerd, kan de aanwijzing een goed
instrument zijn om de algehele cultuurhistorische waarde van dat gebied te
beschermen. Qua procedure is aansluiting gezocht bij de aanwijzing en
registratie van beschermde monumenten. Gelet op de omvang van een stads- of
dorpsgezicht en de daaruit voortvloeiende werkzaamheden, zijn de termijnen
ruimer gesteld dan bij bescherming van individuele monumenten.Artikel 19.
Wijzigingen en intrekken van de aanwijzing Ook bij de wijziging en
intrekking van een beschermd gemeentelijk stads- en dorpsgezicht isaansluiting
gezocht bij de procedure voor beschermde monumenten. Indien een stads-
ofdorpsgezicht wordt aangewezen op grond van artikel 35 van de Monumentenwet
1988 wordt deaanwijzing op grond van artikel 12 van deze verordening geacht te
zijn ingetrokken.Artikel 20. Vaststellen beschermd bestemmingsplanOp
grond van dit artikel is de raad verplicht een bestemmingsplan vast te stellen
ter bescherming van een beschermd gemeentelijk stads- of dorpsgezicht. Dit
(gedetailleerde) bestemmingsplan moet de basis bieden voor het beschermen van de
structuurbepalende delen van het betreffende gebied. Deze structuurbepalende
delen worden benoemd in de beschrijving van het beschermd stads- of
dorpsgezicht. Op basis hiervan kunnen bij (ver)bouwplannen nadere eisen worden
gesteld. Deze nadere eisen kunnen bijvoorbeeld worden ingevuld door het
welstandsbeleid, een Cultuurhistorische effectraportage (CHER*) of een
beeldkwaliteitplan.* De CHER geeft inzicht in de (macro-)effecten van nieuwe ruimtelijke
ontwikkelingen op de bestaande, zichtbare ruimte. Tot die effecten rekenen wij
bijvoorbeeld de voor- en nadelen van de nieuwe ontwikkelingen voor het
macrogebruik van de ruimte, voor de aantrekkelijkheid, leefbaarheid van een
stadsdeel en voor de (internationale)concurrentiepositie van stedelijke centra.
Een CHER kan ook een maatschappelijke kosten en batenanalyse van nieuwe
ruimtelijke ontwikkelingen omvatten.Artikel 21. Vergunningverlening in
beschermd stads- of dorpsgezichtIn deze verordening is gekozen voor
aansluiting bij de tekst van artikel 37 van de Monumentenwet 1988. Deze
sloopregeling heeft betrekking op alle bouwwerken in een beschermd gemeentelijk
stads- of dorpsgezicht. Voor het slopen van een beschermd gemeentelijk monument
in een beschermd gebied moet de omgevingsvergunning worden aangevraagd.Deze
vergunning wordt vereist door artikel 9 van de gemeentelijke erfgoedverordening.
In artikel 33 is de strafbepaling opgenomen indien zonder vergunning een
bouwwerk in een beschermd stads- of dorpsgezicht wordt gesloopt.Artikelen
22 t/m 27. Archeologische verwachtingsgebiedenDe Wet op de
Archeologische Monumentenzorg van 1 september 2007 verplicht de raad om, bij de
vaststelling van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 3.1 van de Wet
ruimtelijke ordening, rekening te houden met de in de grond aanwezige dan wel te
verwachten monumenten. Het uitgangspunt van deze wet (voortvloeiend uit het
Verdrag van Malta) en daarmee ook van deze verordening, is daarom primair dat in
het bestemmingsplan, door middel van een gemeentelijke archeologische
waardekaart, wordt vastgelegd waar zich archeologische waarden in de bodem
kunnen bevinden. Artikel 19 voorziet in de behoefte aan een overgangsperiode tot
het moment dat een bestemmingplan ´Malta-proof´ is. Tot het moment dat een
´Malta-proof´-bestemmingsplan kan worden vastgesteld, biedt deze verordening bij
wijze van artikel 3 de nodige bescherming aan archeologische waarden.Op de archeologische beleidskaart is aangegeven in welke gebieden archeologische
waarden zijn te verwachten. In de gebieden waar archeologische waarden zijn
aangetoond en waar (zeer) sterke aanwijzingen voor archeologische waarden zijn
(respectievelijk gebieden van archeologische waarde en gebieden met een hoge en
middelhoge verwachting), mogen diepere graafwerkzaamheden pas worden uitgevoerd
als hiervoor een vergunning is verleend. Betreft het een gemeentelijk
archeologisch monument, dan is een monumentenvergunning vereist.Van een vergunning uit artikel 19 kan vrijstelling worden verleend indien de
verstoring plaats vindt in een archeologisch waardevol gebied of
verwachtingsgebied als aangegeven op de gemeentelijke archeologische
beleidskaart. De beleidskaart hanteert een vierdeling voor de mate waarin
archeologische waarden in de bodem kunnen worden aangetroffen. Deze
archeologische verwachtingswaarden zijn gekoppeld aan een bepaalde
verstoringsdiepte en een bepaald aantal m2 te verstoren verwachtingsgebied. Hoe
lager de verwachte archeologische waarden, hoe groter het aantal m2 kan zijn
waarbinnen een verstoring mag plaatsvinden of zijn vrijgesteld van archeologisch
onderzoek . Bij een hoge verwachtingswaarde is het aantal m2 waarbinnen een
verstoring mag plaatsvinden echter aanzienlijk kleiner. Bij de bepaling van deze
grenzen is voldoende rekening gehouden met de vraag wat er binnen het
verwachtingsgebied aan archeologische sporen kan worden aangetroffen. In ieder
geval moet het oppervlak dusdanig groot zijn dat voldoende informatie verkregen
kan worden over de aard, het karakter en de datering van de (mogelijk) in de
bodem aan te treffen archeologische sporen.Om de regierol mbt archeologie goed te kunnen uitoefenen dient het College een
archeologisch programma van eisen op te stellen waarmee eisen worden gesteld aan
de uitvoering en het eindresultaat van archeologisch onderzoek. Vervolgens wordt
van de opgraver verwacht dat hij in een plan van aanpak weergeeft hoe hij
specifiek de gestelde kaders zoals omschreven in het programma van eisen denkt
te gaan invullen. Op grond van artikel 24 kunnen vervolgens nadere regels worden
gesteld met betrekking tot de feitelijke uitvoering (en het toezicht daarop) en
de beoordeling van het plan van aanpak.Artikel 28 t/m 31. Monumentale
zakenNaar analogie van de aanwijzing en registratie van panden en
objecten op de gemeentelijke monumentenlijst kunnen er op de lijst van
monumentale zaken, “zaken” worden geregistreerdvolgens een zorgvuldige
procedure. Nadrukkelijk is gekozen om van monumentale zaken te spreken, die van
algemeen belang zijn en aan de openbare weg zijn gelegen. Het object dient qua
schoonheid en vanwege het stedenbouwkundig-, architectonisch- en/of
landschappelijk beeld van algemeen belang te zijn.Vanwege het feit dat deze
objecten onvoldoende schoonheid, betekenis voor de wetenschap of
cultuurhistorische waarden bezitten zijn deze niet van algemeen belang om
overeenkomstig deze verordening als gemeentelijk monument te worden aangewezen.
In deze verordening is gekozen om de monumentencommissie als deskundige aan te
wijzen waar het gaat om aanwijzing en afbraak van gemeentelijke monumenten en
monumentale zaken. De monumentencommissie adviseert bij aanvragen om het
wijzigen van rijks- en gemeentelijke monumenten en monumentale
zaken.Artikel 32. SchadevergoedingDe Afdeling rechtspraak van de
Raad van State heeft uitgemaakt dat de monumentenverordening zonder een
schadevergoedingsregeling rechtsgeldig is (BR 86,604). Voor het archeologische
deel van de verordening dient echter, op grond van de Wet op de Archeologische
monumentenzorg, wel een schadevergoedingsregeling in de verordening opgenomen te
worden. Het veroorzaker-betaalt- principe, zoals dat in de memorie van
toelichting van de Wet op de Archeologische monumentenzorg is verwoord, staat
bij de afweging tot toekenning van schadevergoeding voorop en geldt voor alle in
het eerste lid genoemde onderdelen. De gemeente zal zelf per geval moeten
afwegen wat ‘redelijk’ of ‘buitenproportioneel’ is. In deze verordening is
gekozen voor een gecombineerde schadevergoedingsbepaling, waarin de specifieke
gevallen zijn opgenomen op grond waarvan het College mogelijk een
schadevergoeding aan een belanghebbende dient toe te kennen.Artikel 33.
StrafbepalingArtikel 154, lid 1, van de Gemeentewet laat een
keuzemogelijkheid aan de raad om op overtreding van verordeningen straf stellen,
maar geen andere of zwaardere dan hechtenis van ten hoogste drie maanden of
geldboete van de tweede categorie, al dan niet met openbaarmaking van de
rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht zijn de
geldboetecategorieën opgenomen. De op te leggen boete voor strafbare feiten in
de eerste categorie is maximaal € 370,- (2010); in de tweede categorie maximaal
€ 3.800,-; tarief 2010). Het is de gemeente niet toegestaan om een hogere
geldboete op te nemen dan in genoemde categorieën. In de Monumentenwet 1988 is
handelen in strijd met artikel 11 (het verbod om een monument zonder vergunning
te wijzigen of af te breken) gekoppeld aan een geldboete van de vijfde categorie
maximaal € 76.000,- (tarief 2010).Op gemeentelijk niveau is, gelet op de ernst van dit vergrijp, de hoogte van de
strafmaat voor rijksmonumenten en de wens om enige preventieve werking te
bereiken, de keuze voor de geldboete van de tweede categorie of een hechtenis
van drie maanden voor de hand liggend.Artikel 34. ToezichthoudersIn
dit artikel worden toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling 90.M
van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving. De basis voor deze
aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5, waarin algemene regels
worden gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen geldende
rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Toezichthouders worden in
artikel 5:11 Awb omschreven als zijnde personen die bij of krachtens wettelijk
voorschrift belast zijn met het houden van toezicht op de naleving van het
bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift, zodat de aanwijzing van
toezichthouders derhalve in de Monumentenverordening kan plaatsvinden.In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd, wat inhoudt dat
een toezichthouder zijn bevoegdheid slechts mag uitoefenen voor zover dit
redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een
toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde gebruik maken van alle
bevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden toegekend.
Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling van zijn
taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van het
voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
'Plaatsen' is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
terreinen, maar ook gebouwen (niet-woningen). Nadrukkelijk zij hier vermeld dat
het College op grond van artikel 22 niet zelf opsporingsambtenaren aanwijst als
bedoeld in artikel 141 Strafvordering. Dat kan en hoeft het College ook niet te
doen aangezien artikel 142 lid 1 sub c Wetboek van Strafvordering regelt dat bij
verordening aangewezen toezichthouders ook opsporingsbevoegdheid toekomt. Deze
buitengewone opsporingsambtenaren hebben in de regel een opsporingsbevoegdheid
voor een beperkt aantal strafbare feiten.Artikel 35.
InwerkingtredingDe datum van inwerkingtreding is allereerst geregeld voor
beschermde gemeentelijke (archeologische) monumenten, beschermde gemeentelijke
stads- of dorpsgezichten, beschermde monumentale panden (lid 1) en daarna voor
rijksmonumenten (lid 2). Het eerste lid is gebaseerd op artikel 139 van de
Gemeentewet. Hierin wordt de bekendmaking van verordeningen
geregeld.Artikel 36. CiteertitelDit artikel noemt de naam van de
verordening.