CVDR46814_4Algemene Plaatselijke Verordening 2010nlregelingWinterswijk2018-02-21WinterswijkAchterhoek Nieuws, 2-10-2012Algemene Plaatselijke Verordening 2010Gemeentewet, art. 149Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, art. 2.2 gemeenteraadopenbare orde en veiligheid2012-09-20De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-10-102018-03-01Art. 1.1, 1.2, 1.5, 2.1, 2.3, 2.4, 2.5, 2.26a, 2.35, 2.41, 2.42, 3.5, 4.8, 4.9, 4.10, 4.11, 4.12, 5.11, 5.15, 5.15a, 5.162012, nr. IX-6Aanwijzingsbesluit artikel 4.13 APV (beschermde planten), in werking getreden op 20-10-2010Aanwijzingsbesluit verbod gebruik alcoholhoudende drank in centrumgebied, in werking getreden op 23-3-2011geenAlgemene Plaatselijke Verordening 2010De raad van de gemeente Winterswijk;overwegende dat:het in het streven naar vermindering van de regeldruk voor burgers en
ondernemers wenselijk is de Algemene Plaatselijke Verordening te
wijzigen;in dat kader verschillende vergunningstelsels en gebodsbepalingen afgeschaft
of vereenvoudigd worden;deze verordening ook geactualiseerd moet worden in verband met o.m. de
inwerkingtreding van de Europese Dienstenrichtlijn en het vervallen van de
Wet op de Openluchtrecreatie;het voorts gewenst is om in navolging van de model-APV van de VNG de
hoofdstukindeling en nummering van de Algemene Plaatselijke Verordening aan
te passen;in verband met de vele wijzigingen een nieuwe verordening onder de naam
Algemene Plaatselijke Verordening 2010 is opgesteld;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet;gelezen het voorstel van Burgemeester en Wethouders van 18 januari 2010, nr.
I-7;b e s l u i t1. vast te stellen de Algemene Plaatselijke Verordening 2010 (APV),
overeenkomstig de bij dit besluit behorende bijlage;2. in te trekken de Algemene Plaatselijke Verordening 2007, vastgesteld bij
raadsbesluit van 25 oktober 2007, nr. X-9. Aldus besloten door de raad van de gemeente Winterswijk inzijn openbare vergadering gehouden op 28 januari 2010,de voorzitter, de griffier,1ALGEMENE BEPALINGEN1.1BegripsomschrijvingenIn deze verordening wordt verstaan dan wel mede verstaan onder:A Weg:
de weg, als bedoeld in artikel 1, eerste lid onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994, alsmede de daaraan liggende en als
zodanig aangeduide parkeerterreinen;
de - al dan niet met enige beperking - voor het publiek
toegankelijke pleinen en open plaatsen, parken, plantsoenen,
speelweiden, bossen en andere natuurterreinen, ijsvlakten en
aanlegplaatsen voor vaartuigen;
de voor het publiek toegankelijke stoepen, trappen, portieken,
gangen, passages en galerijen, welke uitsluitend tot voor
bewoning in gebruik zijnde ruimte toegang geven en niet
afsluitbaar zijn;
andere voor het publiek toegankelijke, al dan niet afsluitbare
stoepen, trappen, portieken, gangen, passages en galerijen; de
afsluitbare plaatsen alleen gedurende de tijd dat zij niet door
of vanwege degene die daartoe naar burgerlijk recht bevoegd is,
zijn afgesloten.
B Openbaar water:alle wateren die - al dan niet met enige beperking - voor het publiek
bevaarbaar of anderszins toegankelijk zijn.C Bebouwde kom:de bebouwde kom of kommen waarvan Gedeputeerde Staten de grenzen hebben
vastgesteld overeenkomstig artikel 20a van de Wegenwet.D Rechthebbende:een ieder die over enig goed enige zeggenschap heeft krachtens een
zakelijk of persoonlijk recht.E Voertuigen: alle voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder a en onder 1a van het
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990.F Bouwwerk:elk bouwwerk als bedoeld in artikel 1 van de Bouwverordening.G Gebouw:elk gebouw als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c van de
Woningwet.H Vee:dieren die behoren tot de diersoorten genoemd in bijlage II behorend bij
artikel 55 van de Meststoffenwet.I Pluimvee:klein- en pluimvee, eenden en ganzen. J Handelsreclame:iedere openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk
beoogd wordt een commercieel belang te dienen.K Geluidsapparaat:een apparaat, bestemd of mede bestemd voor het voortbrengen van
geluidL Samenscholing:het groepsgewijze bij elkaar komen van mensen die een dreigende
houding aannemen of kwade bedoelingen hebben.M Bevoegd gezagbestuursorgaan als bedoeld in artkel 1,1, eerste lid, van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht.bestuursorgaan als bedoeld in artkel 1,1, eerste lid, van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht.1.Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een
vergunning of ontheffing binnen acht weken na de datum van ontvangst
van de aanvraag.2.Het bestuursorgaan kan de termijn als bedoeld in het eerste lid voor
ten hoogste acht weken verlengen.3.In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht van toepassing, indien beslist wordt op
een aanvraag om een vergunning als bedoeld in artikel 2.4, lid 1 of
artikel 4.9, lid 1 van deze verordening.1.3Indiening van aanvraag1.Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt
ingediend minder dan drie weken voor het tijdstip waarop de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft, kan het bevoegde
orgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2.Voor bepaalde, door het bevoegde bestuursorgaan aan te wijzen
vergunningen of ontheffingen kan de in het eerste lid genoemde
termijn worden verlengd tot ten hoogste acht weken.1.Aan een krachtens deze verordening verleende vergunning of
ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden.
Deze voorschriften en beperkingen strekken slechts tot bescherming
van het belang of de belangen in verband waarmee de vergunning of
ontheffing is vereist.2.Degene aan wie krachtens deze verordening een vergunning of
ontheffing is verleend, is verplicht de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen na te komen.De vergunning of ontheffing is persoonsgebonden, tenzij bij of krachtens
deze verordening anders is bepaald.1.6Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd:a. indien ter verkrijging daarvan onjuiste dan wel onvolledige gegevens
zijn verstrekt;b. indien op grond van een verandering van de omstandigheden of
inzichten, opgetreden na het verlenen van de vergunning of ontheffing,
moet worden aangenomen dat intrekking of wijziging wordt gevorderd door
het belang of de belangen ter bescherming waarvan de vergunning of
ontheffing is vereist;c. indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften en
beperkingen niet zijn of worden nagekomen;d. indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt
binnen een daarin gestelde termijn dan wel, bij gebreke van een
dergelijke termijn, binnen een redelijke termijn;e. indien de houder van de vergunning of ontheffing dit verzoekt.De vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de
vergunning of ontheffing anders is bepaald of de aard van de vergunning
of ontheffing zich daartegen verzet.Tenzij anders is vermeld kan de vergunning of ontheffing door het
bevoegde gezag of het bevoegde bestuursorgaan worden geweigerd in het
belang van:a. de openbare orde;b. de openbare veiligheid;c. de volksgezondheid;d. de bescherming van het milieu.1.9Fictieve beschikking1.Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing op de volgende artikelen van deze verordening:
artikel 2.4, lid 1 : vergunning aanleg of veranderen van een
weg
artikel 2.5, lid 1 : vergunning maken of veranderen van een
uitweg
artikel 2.24, lid 4 : ontheffing verbod betreden gesloten
woning of lokaal
artikel 2.28, lid 3 : ontheffing verbod gebruik
alcoholhoudende drank op de weg
artikel 2.32, lid 2 : ontheffing verbod slapen op of aan de
weg
artikel 2.34, lid 3 : ontheffing verbod loslopende honden
artikel 2.41, lid 4 : ontheffing verbod carbid schieten
artikel 4.4, lid 2 : ontheffing veroorzaken geluidhinder
artikel 5.2, lid 4 : ontheffing verbod parkeren voertuigen
van autobedrijven e.d.
artikel 5.6, lid 2 : ontheffing verbod caravans e.d. op de
weg
artikel 5.7, lid 2 : ontheffing verbod parkeren
reclamevoertuigen op de weg
artikel 5.8, lid 4 : ontheffing verbod parkeren grote
voertuigen op de weg
artikel 5.10, lid 3 : ontheffing verbod betreden
groenvoorzieningen met voertuigen
artikel 5.12, lid 1 : vergunning inzameling van geld of
goederen
artikel 5.16, lid 5 : ontheffing verbod toegang
natuurgebieden
artikel 5.18, lid 2 : ontheffing verbod verbranden van
afval en stoken van vuur in de openlucht
2. Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is niet van
toepassing op de volgende artikelen van deze verordening:
artikel 2.3, lid 1 : vergunning gebruik openbare weg
artikel 2.14, lid 1 : vergunning organiseren evenement
artikel 2.23, lid 1 : vergunning exploitatie
speelgelegenheid
artikel 3.4, lid 1 : vergunning exploitatie
seksinrichting
2OPENBARE ORDE1.Het is verboden op de weg deel te nemen aan een samenscholing,
onnodig op te dringen, of door uitdagend gedrag aanleiding te
geven tot ongeregeldheden.2.Een ieder, die op de weg aanwezig is bij enig voorval, waardoor
er ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan of bij een
tot toeloop van publiek aanleiding gevende gebeurtenis waardoor
er ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, dan wel zich
bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing, is verplicht op
een daartoe strekkend bevel van een ambtenaar van politie zijn
weg te vervolgen of zich in de door hem aangewezen richting te
verwijderen.3.Het is verboden zich te begeven of te bevinden op terreinen,
wegen of weggedeelten, die door of vanwege het bevoegd gezag in
het belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
ongeregeldheden zijn afgezet.4.De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod in het
derde lid.5.Het bepaalde in de voorgaande leden geldt niet voor betogingen,
vergaderingen en godsdienstige en levensbeschouwelijke
samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.2.1aVechten op straat1. Het is verboden op of aan de weg of daaraan gelegen voor het
publiek toegankelijke plaatsen of in voor het publiek
toegankelijke gebouwen te vechten. 2.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor plaatsen
of gebouwen waar vechtsporten worden beoefend. 1.Degene die het voornemen heeft op een openbare plaats een
betoging te houden, geeft daarvan voor de openbare aankondiging
en tenminste 48 uur voordat de betoging wordt gehouden,
schriftelijk kennis aan de burgemeester. 2.De kennisgeving bevat:a. naam en adres van degene die de betoging houdt;b. het doel van de betoging;c. de datum waarop de betoging wordt gehouden en het tijdstip
van aanvang en van de beëindiging;d. de plaats en, voorzover van toepassing, de route en de plaats
van beëindiging;e. voorzover van toepassing, de wijze van samenstelling;f. maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen om
een ordelijk verloop te bevorderen.3.Degene die de kennisgeving doet, ontvangt daarvan een bewijs
waarin het tijdstip van de kennisgeving is vermeld4.Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op
een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een zondag of een
algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan
uiterlijk 12.00 uur op de dag van dat tijdstip voorafgaande
werkdag.5.De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden de in het
eerste lid genoemde termijn verkorten en een mondelinge
kennisgeving in behandeling nemen.1.Het is verboden zonder vergunning van burgemeester en wethouders
de weg of een weggedeelte te gebruiken anders dan overeenkomstig
de publiek functie daarvan.2.Het verbod in het eerste lid geldt niet voor:a. vlaggen, wimpels en vlaggenstokken, indien zij geen gevaar of
hinder kunnen opleveren voor personen of goederen;b. zonneschermen, voorzover ze zijn aangebracht boven het voor
voetgangers bestemde gedeelte van de weg en voorzover: - elk onderdeel zich hoger dan 2,2 meter boven dat gedeelte
bevindt, en- elk onderdeel, in welke stand het scherm ook staat, zich op
meer dan 0,5 meter van het voor het rijverkeer bestemde gedeelte
van de weg bevindt, en- elk onderdeel, in welke stand het scherm ook staat, minder dan
1,5 meter buiten de opgaande gevel reikt;c. de voorwerpen of stoffen, die noodzakelijkerwijze kortstondig
op de weg gebracht worden in verband met laden of lossen
ervan;d. voertuigen;e. voorwerpen of stoffen waarop gedachten of gevoelens worden
geopenbaard;f. evenementen als bedoeld in artikel 2.12;g. standplaatsen als bedoeld in artikel 5.14.3.Burgemeester en wethouders kunnen voor bepaalde vormen van
gebruik van de weg of een weggedeelte vrijstelling van het
verbod in het eerste lid verlenen of hiervoor een meldingsplicht
invoeren onder het stellen van algemene voorschriften.4. In afwijking van het bepaalde in het eerste lid kan het
bevoegde gezag een omgevingsvergunning verlenen voor het in het
eerste lid bedoeld gebruik, voor zover dit een activiteit
betreft als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder j. of k.
van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. 5.Het is verboden op, in, over of boven de weg voorwerpen of
stoffen waarop gedachten of gevoelens worden geopenbaard te
plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien deze door hun
omvang of vormgeving, constructie of plaats van bevestiging
schade toebrengen aan de weg, gevaar opleveren voor de
bruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig en veilig gebruik
daarvan, danwel een belemmering vormen voor het doelmatig beheer
en onderhoud van de weg.6.Voor de toepassing van het tweede lid, onder c, wordt onder weg
verstaan hetgeen artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994
daaronder verstaat.7.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994
of het Gelders wegenreglement.1.Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een
weg aan te leggen, de verharding daarvan op te breken, in een
weg te graven of te spitten, aard of breedte van de
wegverharding te veranderen of anderszins verandering te brengen
in de wijze van aanleg van een weg.2. De vergunning wordt verleend:
als omgevingsvergunning door het bevoegde gezag, indien
de activiteiten zijn verboden bij een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit, of
door het college in de overige gevallen.
3.Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing indien in
opdracht van een bestuursorgaan of openbaar lichaam publieke
taken worden verricht.4.Het verbod is voorts niet van toepassing op situaties waarin
wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, de Gelderse Wegenverordening, de
waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde
Telecommunicatieverordening.1. Het is verboden een uitweg te maken naar de weg of verandering
te brengen in een bestaande uitweg naar de weg indien:
daardoor het verkeer op de weg in gevaar wordt gebracht;
dat ten koste gaat van een doelmatig gebruik van
openbare parkeerruimte;
dat ten koste gaat van gemeentelijke
groenvoorzieningen;
de aanleg van de uitweg een nadelig effect op het
uiterlijk aanzien van de gemeente heeft.
2. Burgemeester en wethouders kunnen met betrekking tot de
verbodscriteria in lid 1 nadere regels vaststellen. 3.Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer Rijkswaterstaatswerken , de
Waterschapskeur of het Provinciaal wegenreglement. 1.Het is verboden bij vorst of dreigende vorst water of andere
vloeistoffen die gladheid kunnen veroorzaken op de weg te
werpen, uit te storten of te laten lopen.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 427,
aanhef en onder 4e van het Wetboek van Strafrecht of artikel 5
van de Wegenverkeerswet 1994.Het is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te
hebben op zodanige wijze dat aan het wegverkeer het vrije uitzicht
wordt belemmerd of op andere wijze hinder of gevaar voor het
wegverkeer wordt veroorzaakt.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
straatkolk, rioolput, brandkraan of enigerlei andere afsluiting, die
behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te
maken of af te dekken.1.Het is verboden langs het voor voetgangers en/of (brom)fietsers
bestemde deel van de weg op enigerlei wijze prikkeldraad,
schrikdraad, puntdraad of andere scherpe voorwerpen aan te
brengen of te hebben op een afstand van minder dan 0.25 meter
uit de uiterste boord van de weg.2.Voor de toepassing van dit artikel wordt onder weg verstaan
hetgeen artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994 daaronder
verstaat.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 5 van de
Wegenverkeerswet 1994.1.De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat
op of aan dat bouwwerk, voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het verkeer of de openbare verlichting worden
aangebracht, onderhouden, gewijzigd of verwijderd.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Waterstaatswet
1900, de Onteigeningswet of de Belemmeringenwet
Privaatrecht.1.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een bord
of een andere voorziening ten behoeve van het openbaar verkeer
of de openbare verlichting te verwijderen, te wijzigen, te
beschadigen, de werking ervan te beletten of te belemmeren.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van
Strafrecht.1.Degene die voornemens is een dropping te houden moet hiervan
tenminste 72 uur voordat de dropping gehouden zal worden
schriftelijk kennis geven aan de burgemeester onder vermelding
van:- naam en adres van degene die de dropping organiseert;- de datum en het tijdstip waarop de dropping zal plaatsvinden,
en- de plaats waar de deelnemers aan de dropping zullen worden
gedropt2.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde en
veiligheid en ter bescherming van de flora en fauna
voorschriften geven die bij het houden van de dropping in acht
genomen moeten worden.3.Indien een dropping naar verwachting zal leiden tot een
verstoring van de openbare orde of een aantasting van
natuurgebieden of indien bij een dropping de veiligheid van de
deelnemers aan de dropping of anderen onvoldoende gewaarborgd
is, kan de burgemeester de te houden dropping verbieden.1.In deze afdeling wordt onder evenement verstaan elke voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak, met uitzondering
van:a. bioscoopvoorstellingen;b. markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h van
de Gemeentewet;c. kansspelen als bedoeld in de Wet op de Kansspelen;d. het in een inrichting in de zin van de Drank- en Horecawet
gelegenheid geven tot dansen en het hier doen plaatsvinden van
muziekoptredens;e. betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de
Wet openbare manifestaties;f. activiteiten als bedoeld in artikel 2.12 van deze
verordening.2.Onder evenement wordt mede verstaan:a. een braderie, rommelmarkt, snuffelmarkt, beurs of een andere
voor het publiek toegankelijke markt waar verkoop van goederen
plaatsvindt met uitzondering van een markt als bedoeld in het
eerste lid onder b.;b. een optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in artikel
2.2,c. een feest, muziekoptreden of wedstrijd op of aan de weg.1.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
venement te organiseren.2.De burgemeester kan vrijstelling van het verbod als bedoeld in
het eerste lid verlenen of een meldingsplicht invoeren voor door
hem aan te wijzen categorieën evenementen.3.De burgemeester kan met betrekking tot een categorie evenementen
waarvoor op grond van het tweede lid vrijstelling is verleend of
een meldingsplicht is ingevoerd algemene voorschriften
vaststellen.4.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet, voor een wedstrijd op
of aan de weg, voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door artikel 10 juncto 148 Wegenverkeerswet
1994.Het is verboden bij evenementen de orde te verstoren.In deze afdeling wordt verstaan onder:a. horecabedrijf: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin
bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was logies
wordt verstrekt of dranken worden geschonken of rookwaren of spijzen
voor directe consumptie worden bereid of verstrekt met inbegrip van
het bij dit bedrijf behorende terras en de andere
aanhorigheden;b. terras:een buiten de besloten ruimte van de inrichting liggend deel van het
horecabedrijf waar sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waar
tegen vergoeding dranken kunnen worden geschonken of spijzen voor
directe consumptie kunnen worden bereid of verstrekt;c. exploitant:degene die een horecabedrijf exploiteert of, indien de exploitant
een rechtspersoon is, de natuurlijke persoon die bestuurder van die
rechtspersoon is;d. bezoekers:degenen die in het horecabedrijf verblijven met uitzondering
van:- de gezinsleden van de exploitant alsmede zijn elders wonende bloed
en aanverwanten, in de rechte lijn onbeperkt, in de zijlijn tot en
met de derde graad;- de personen die voorkomen in het register als bedoeld in artikel
438 van het Wetboek van Strafrecht, alsmede personen bedoeld in
artikel 438, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht;- de personen wier aanwezigheid in de inrichting wegens dringende
redenen noodzakelijk is.1.In afwijking van het bepaalde in artikel 2.3, eerste lid beslist
de burgemeester op een vergunningsaanvraag tot de ingebruikname
van de weg indien dit gebruik betrekking heeft op een of meer
bij het horecabedrijf behorende terrassen.2.Het bepaalde in het eerste lid geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer, de Wet beheer rijkswaterstaatwerken of het Gelders
wegenreglement.1.Het is de exploitant verboden zijn horecabedrijf voor bezoekers
geopend te hebben en aldaar bezoekers toe te laten of te laten
verblijven tussen 02.00 en 06.00 uur.2.De burgemeester kan aan een exploitant ontheffing van het
bepaalde in het eerste lid verlenen.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in dit
onderwerp wordt voorzien door op de Wet milieubeheer gebaseerde
voorschriften.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, veiligheid,
zedelijkheid of gezondheid, of in geval van bijzondere
omstandigheden, te zijner beoordeling, voor een of meer
horecabedrijven tijdelijk andere dan de krachtens artikel 2.18
geldende sluitingstijden vaststellen of tijdelijke sluiting
bevelen.Het is bezoekers van een horecabedrijf verboden gedurende de tijd
dat dit bedrijf krachtens artikel 2.18 of ingevolge een op grond van
artikel 2.19 genomen besluit gesloten dient te zijn, zich daarin of
aldaar te bevinden. Het is verboden in een horecabedrijf de orde te verstoren. 2.21aHandel in horecabedrijven1. In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op
grond van artikel 437, eerste lid van het Wetboek van
Strafrecht. 2.De exploitant van een horecabedrijf staat niet toe dat een
handelaar of een voor hem handelend persoon in dat bedrijf enig
voorwerp verwerft, verkoopt of op enig andere wijze
overdraagt.In deze paragraaf wordt verstaan onder:a.speelgelegenheid:een voor het publiek toegankelijke gelegenheid, waar
bedrijfsmatigof in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is, de mogelijkheid wordt
geboden enigspel te beoefenen, waarbij premies, geld of in geld inwisselbare
goederen kunnen worden gewonnen en verloren;b.exploitant:degene die een speelgelegenheid exploiteert of, indien de exploitant
een rechtspersoon is, de natuurlijke persoon die bestuurder is van
die rechtspersoon.c.beheerder:de natuurlijke persoon die de dagelijkse en onmiddellijke leiding
geeft aan de exploitatie van een speelgelegenheid.1.Het is verboden een speelgelegenheid te exploiteren zonder
vergunning van de burgemeester.2.Het eerste lid is niet van toepassing op:a. speelcasino’s, waarvoor op grond van artikel 27h van de Wet
op de kansspelen een vergunning is vereist;b. speelautomatenhallen waarvoor op grond van artikel 30c,
eerste lid, onder c van de Wet op de kansspelen een vergunning
is vereist;c. speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt geboden het
kleine kansspel als bedoeld in artikel 7c van de Wet op de
Kansspelen te beoefenen of waar gelegenheid wordt gegeven te
spelen op speelautomaten als bedoeld in artikel 30 van de Wet op
de Kansspelen of waar gelegenheid wordt gegeven tot de in
artikel 1 onder a van de Wet op de Kansspelen omschreven
handeling.d. de door de burgemeester aangewezen soorten
speelgelegenheden.3.In afwijking van het bepaalde in artikel 1.8 weigert de
burgemeester de vergunning:a. indien de woon- en leefsituatie in de omgeving van de
speelgelegenheid en/of de openbare orde of veiligheid door de
exploitatie van de speelgelegenheid naar zijn oordeel op
ontoelaatbare wijze nadelig zullen worden beïnvloed;b. indien de exploitatie van de speelgelegenheid in strijd is
met het geldende bestemmingsplan. 1.Het is verboden een krachtens artikel 174a Gemeentewet gesloten
woning, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of een bij die
woning of dat lokaal behorend erf te betreden.2.Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet
gesloten woning, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of
een bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.3.De verboden in het eerste en tweede lid gelden niet voor
personen wier aanwezigheid in de woning of lokaal wegens
dringende redenen noodzakelijk is.4.De burgemeester is bevoegd van de in het eerste en tweede lid
bedoelde verboden ontheffing te verlenen.1.Het is verboden de weg of dat gedeelte van een onroerend goed
dat vanaf de weg zichtbaar is te bekrassen of te bekladden.2.Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op de weg of op dat gedeelte van een onroerend
goed dat vanaf de weg zichtbaar is:a. een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of
aanduiding, aan te plakken, te doen aanplakken, op andere wijze
aan te brengen of te doen aanbrengen;b. met kalk, krijt, teer of een kleur- of verfstof enige
afbeelding, letter, cijfer of teken aan te brengen of te doen
aanbrengen.3.Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien:a. gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift of b. gebruik wordt gemaakt van de daartoe door burgemeester en
wethouders aangewezen plakgelegenheden.1.Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te
vervoeren of bij zich te hebben.2. Dit verbod is niet van toepassing indien de bedoelde werktuigen
niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd om zich onrechtmatig de
toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig
sluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van
braak te vergemakkelijken of het maken van sporen te voorkomen.
2.26aGeprepareerde tassen Het is verboden op de weg in de nabijheid van winkels, gedurende de
openingstijden daarvan, een tas of ander voorwerp bij zich te dragen
die of dat ertoe uitgerust is om het plegen van winkeldiefstal te
vergemakkelijken. 1.Het is verboden:a. op of aan de weg te klimmen of zich te bevinden op een beeld,
monument, overkapping, constructie, openbare toiletgelegenheid,
voertuig, omheining of andere afsluiting, verkeersmeubilair en
daarvoor niet bestemd straatmeubilair;b. zich op of aan de weg zodanig op te houden dat aan
weggebruikers of aan bewoners van nabij de weg gelegen woningen
onnodig overlast of hinder veroorzaakt wordt.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de artikelen 424,
426 bis of 431 van het Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van
de Wegenverkeerswet 1994.1.Het is verboden op door burgemeester en wethouders aangewezen
wegen of weggedeeltes alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flessen of aangebroken blikjes gevuld met
alcoholhoudende drank bij zich te hebben.2.Het bepaalde in het eerste lid geldt niet voor:a. een terras dat behoort tot een horecabedrijf, als bedoeld in
artikel 1 van de Drank- en Horecawet;b. de plaats, niet zijnde een horecabedrijf, als bedoeld onder
a, waarvoor een ontheffing krachtens artikel 35 van de Drank- en
Horecawet is verleend;c. de plaats waar een evenement plaatsvindt waarvoor op grond
van artikel 2.14 vergunning is verleend of een vrijstelling of
meldingsplicht geldt.3.De burgemeester kan ontheffing van het verbod in het eerste lid
verlenen.Het is verboden zich zonder redelijk doel op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in of op een voor het publiek
toegankelijk portaal, telefooncel, wachtlokaal voor een openbaar
vervoermiddel, parkeergarage, rijwielstalling of een andere
soortgelijke, voor het publiek toegankelijke ruimte dan wel deze te
verontreinigen dan wel te bezigen voor een ander doel dan waarvoor
de desbetreffende ruimte is bestemd.Het is verboden op of aan de weg een fiets of een bromfiets te
plaatsen of te laten staan tegen een raam, een raamkozijn, een deur,
de gevel van een gebouw dan wel in de ingang van een portiek,
indien:a, dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de
gebruiker van dat gebouw of dat portiek;b. daardoor de toegang tot dat gebouw of de ingang van dat portiek
versperd wordt.Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen
uren en plaatsen zich met een fiets of bromfiets te bevinden op een
door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een
markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden
wordt die publiek trekt, mits dit verbod kenbaar is aan de bezoekers
van het terrein.1.Het is verboden de weg als slaapplaats te gebruiken of op of aan
de weg een voertuig, woonwagen, tent of een soortgelijk of ander
onderkomen als slaapplaats te gebruiken of daarin te overnachten
dan wel gelegenheid daartoe te bieden.2.Burgemeester en wethouders kunnen van het verbod in het eerste
lid ontheffing verlenen of plaatsen aanwijzen waar het verbod
niet geldt.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor
vrachtwagenchauffeurs die bij de uitoefening van hun beroep in
de cabine van hun vrachtwagen overnachten.4.Het in het eerste lid bepaalde voorts geldt niet voorzover in
het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de
Woonwagenwet of door artikel 4.11.Het is verboden op of aan een door burgemeester en wethouders
aangewezen weg of voor het publiek toegankelijk gebouw te
bedelen.1.Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen:a. binnen de bebouwde kom op de weg zonder dat die hond
aangelijnd is;b. op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als
zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of speelweide of
op een andere c. oor burgemeester en wethouders aangewezen
plaats;d. buiten de bebouwde kom zonder deze hond onder geleide of
direct toezicht te houden.2.Burgemeester en wethouders kunnen plaatsen aanwijzen waar het
verbod genoemd in het eerste lid onder a niet geldt.3.Burgemeester en wethouders kunnen ontheffing van het verbod in
het eerste lid onder a verlenen indien van de eigenaar of houder
in redelijkheid niet verwacht kan worden dat de hond aangelijnd
is.1.De eigenaar of houder van een hond is verplicht ervoor te zorgen
dat die hond zich niet van uitwerpselen ontdoet:a. op wegen binnen de bebouwde kom;b. op een voor het publiek toegankelijke en als zodanig
ingerichte kinderspeelplaats;c. op andere door burgemeester en wethouders aangewezen
plaatsen.2.De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid
gestelde gebod wordt opgeheven, indien de in dit lid bedoelde
persoon ervoor zorgt dat de uitwerpselen van de hond
onmiddellijk worden verwijderd.3.De eigenaar of houder van een hond is verplicht, indien hij zich
met die hond op een plaats als bedoeld in het eerste lid
bevindt:a. een geschikt en doeltreffend hulpmiddel bij zich te hebben om
de uitwerpselen van die hond te verwijderen, enb.dit hulpmiddel op eerste vordering te tonen aan een
opsporingsambtenaar als bedoeld in artikel 6.2 van deze
verordening of aan een toezichthouder als bedoeld in artikel
6.2a van deze verordening.4.Het in het eerste lid bepaalde is niet van toepassing op de
eigenaar of houder van een hond die zich vanwege zijn handicap
door een geleidehond of sociale hulphond laat begeleiden.5.Het college kan plaatsen aanwijzen waar het verbod genoemd in
het eerste lid niet geldt.1.Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen op of aan de weg of op het
terrein van een ander:a. anders dan kort aangelijnd, nadat burgemeester en wethouders
de eigenaar of de houder schriftelijk hebben meegedeeld dat zij
die hond gevaarlijk of hinderlijk achten en zij een aanlijngebod
in verband met het gedrag van die hond noodzakelijk vinden;b. anders dan kort aangelijnd en voorzien van een muilkorf,
nadat burgemeester en wethouders de eigenaar of de houder
schriftelijk hebben medegedeeld, dat zij die hond gevaarlijk of
hinderlijk achten en zij een aanlijn- en muilkorfgebod in
verband met het gedrag van die hond noodzakelijk vinden.2.In het eerste lid wordt verstaan onder:a. muilkorf: een korf vervaardigd van stevige kunststof, of van
stevig leer of van beide stoffen, die door middel van een
stevige leren riem rond de hals van de hond zodanig is
aangebracht dat verwijdering zonder toedoen van de mens niet
mogelijk is en die zodanig gevormd is dat de hond door het
dragen hiervan geen mens of dier kan bijten,b. kort aanlijnen: aanlijnen van een hond met een lijn met een
lengte, gemeten van hand tot halsband, die niet langer is dan
1,50 meter.1.Het is verboden om een of meer dieren te houden op een voor de
omgeving hinderlijke of schadelijke wijze.2.Burgemeester en wethouders kunnen de eigenaar of houder van een
of meer dieren verplichten maatregelen te treffen ter voorkoming
van hinder of schade voor de omgeving.3.Het in dit artikel bepaalde geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
Milieubeheer.De rechthebbende op vee of pluimvee, dat zich bevindt in een aan een
weg liggend weiland of terrein dat niet van die weg is afgescheiden
door een deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen dat
zodanige maatregelen getroffen worden dat dit vee of pluimvee die
weg niet kan bereiken.In deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk:vuurwerk waarop het Besluit van 22 januari 2002, houdende nieuwe
regels met betrekking tot consumenten- en professioneel vuurwerk
(het Vuurwerkbesluit) van toepassing is.1.Het is verboden consumentenvuurwerk te bezigen op een door
burgemeester en wethouders ter voorkoming van gevaar, schade of
overlast aangewezen plaats.2.Het is verboden consumentenvuurwerk op of aan de weg of op een
voor het publiek toegankelijke plaats te bezigen, indien
hierdoor gevaar, schade of ernstige overlast wordt
veroorzaakt.3.Het in het eerste en het tweede lid bepaalde geldt niet voor
zover in de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door
artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van
Strafrecht.1.Onder carbidschieten wordt in dit artikel verstaan: het in een
bus/container/opslagvat op explosieve wijze verbranden van
acetyleengas afkomstig van een reactie tussen calciumacetylide
(carbid) en water of gasmengsels met vergelijkbare
eigenschappen.2.Het is verboden in de openlucht met carbid te schieten.3.Het verbod in het tweede lid geldt niet indien wordt voldaan aan
de volgende voorschriften:a. het carbidschieten vindt plaats op 31 december tussen 10.00
uur en 1 januari 02.00 uur;b. bij het carbidschieten wordt gebruik gemaakt van bussen met
een maximale inhoud van 40 liter die niet met metalen deksels
afgesloten mogen worden;c. het carbidschieten vindt plaats buiten de bebouwde kom op een
afstand van tenminste:- 100 meter van woningen;- 300 meter van gebouwen of andere voorzieningen waarin dieren
verblijven;d. het vrijschootsveld bedraagt tenminste 100 meter en binnen
dit schootsveld bevindt zich geen publiek of andere personen en
zijn geen openbare wegen of paden gelegen;e. degene die met carbid schiet neemt alle redelijkerwijs
mogelijke maatregelen om elk gevaar voor mens en dier te
voorkomen.4.Burgemeester en wethouders kunnen ontheffing van het verbod in
het tweede lid verlenen.5.Het in het tweede lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer, de Wet wapens en munitie of het Wetboek van
Strafrecht.Onverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden zich op een
openbare plaats op te houden met het kennelijke doel om middelen als
bedoeld in artikel 2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende
waar, al dan niet tegen betaling, af te leveren, aan te bieden of te
verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet
bij verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens
dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, een gebied met
inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande gebouwen
en daarbij behorende erven, aanwijzen als veiligheidsrisicogebied.
De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet
besluiten tot de plaatsing van vaste camera’s voor een bepaalde duur
ten behoeve van het toezicht op een weg of andere voor het publiek
toegankelijke plaats.3PROSTITUTIE EN SEKSINRICHTINGENIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder:a. prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten van seksuele
handelingen met een ander tegen vergoeding;b. prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het verrichten van seksuele
handelingen met een ander tegen vergoeding;c. seksinrichting: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin
bedrijfsmatig, of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was,
seksuele handelingen worden verricht, of vertoningen van
erotisch-pornografische aard plaatsvinden. Onder een seksinrichting
worden in elk geval verstaan: een seksbioscoop, seksautomatenhal,
sekstheater, een parenclub of een prostitutiebedrijf waaronder
tevens begrepen een erotische massagesalon, al dan niet in
combinatie met elkaar;d. escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of rechtspersoon die
bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was
prostitutie aanbiedt die op een andere plaats dan in de
bedrijfsruimte wordt uitgeoefend;e. sekswinkel: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin
hoofdzakelijk goederen van erotisch-pornografische aard aan
particulieren plegen te worden verkocht of verhuurd;f. exploitant: de natuurlijke persoon of personen of rechtspersoon of
rechtspersonen die een seksinrichting of escortbedrijf exploiteert
of exploiteren en de tot vertegenwoordiging van die rechtspersoon of
rechtspersonen bevoegde natuurlijke persoon of personen;g. beheerder: de natuurlijke persoon of personen die de onmiddellijke feitelijke
leiding uitoefent of uitoefenen in een seksinrichting of
escortbedrijf;h. bezoeker:degene die aanwezig is in een seksinrichting, met uitzondering
van:1. de exploitant;2. de beheerder;3. de prostituee;4. het personeel dat in de inrichting werkzaam is;5. toezichthouders als bedoeld in artikel 6.2;6. andere personen wier aanwezigheid in de seksinrichting wegens
dringende redenen noodzakelijk is.In dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: burgemeester en wethouders of, voor zover het betreft voor het
publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven als bedoeld
in artikel 174 van de Gemeentewet, de burgemeester.Met het oog op de in artikel 3.12 lid 2 genoemde belangen kunnen
burgemeester en wethouders over de uitoefening van de bevoegdheden
in dit hoofdstuk nadere regels vaststellen.1.Het is verboden een seksinrichting of escortbedrijf te
exploiteren of te wijzigen zonder vergunning van het bevoegde
bestuursorgaan.2.In de aanvraag om vergunning en in de vergunning wordt in ieder
geval vermeld:a.de persoonsgegevens van de exploitant;b. de persoonsgegevens van de beheerder;c. de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf;1.De exploitant en de beheerder:a. staan niet onder curatele en zijn niet ontzet uit de
ouderlijke macht of de voogdij;b. zijn niet in enig opzicht van slecht levensgedrag; enc. hebben de leeftijd van éénentwintig jaar bereikt.2.Naast de gestelde eisen in het eerste lid zijn de exploitant en
de beheerder niet:a. met toepassing van de artikel 37 van het Wetboek van
Strafrecht in een psychiatrisch ziekenhuis geplaatst of met
toepassing van artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht ter
beschikking gesteld;b. binnen de laatste vijf jaar onherroepelijk veroordeeld tot
een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van zes maanden of meer
door de rechter in Nederlanddan wel door een andere rechter
wegens een misdrijf waarvoor naar Nederlands recht een bevel tot
voorlopige hechtenis ingevolge artikel 67, eerste lid van het
Wetboek van Strafvordering is toegelaten;c. binnen de laatste vijf jaar bij tenminste twee rechterlijke
uitspraken onherroepelijk veroordeeld tot een voorwaardelijke
geldboete van 500 euro of meer of tot een andere hoofdstraf als
bedoeld in artikel 9, eerste lid, onder a van het Wetboek van
Strafrecht, wegens dan wel mede wegens overtreding van:1. bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet,
de Opiumwet, de Vreemdelingenwet en de Wet arbeid
vreemdelingen;2. de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 240b, 242 tot en met
249, 250a, 252, 273a, 300 tot en met 303, 416, 417, 417bis, 426,
429quater en 453 van het Wetboek van Strafrecht;3. de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 jo
artikel 8 of jo artikel 163 van de Wegenverkeerswet 1994;4. de artikelen 1, onder a, b en d, 13, 14, 27 en 30b van de Wet
op de kansspelen;5. de artikelen 2 en 3 van de Wet particuliere
beveiligingsorganisaties en recherchebureaus;6. de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.3.Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid wordt gelijk
gesteld:a. vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in artikel
74, tweede lid onder a van het Wetboek van strafrecht of artikel
76, derde lid onder a van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen, tenzij de geldsom minder dan duizend gulden
bedraagt;b. een bevel tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke
straf.4.De periode van vijf jaar, genoemd in het tweede lid, wordt:a. bij de weigering van een vergunning teruggerekend vanaf de
datum van beslissing op de aanvraag van de vergunning;b. bij de intrekking van een vergunning teruggerekend vanaf de
datum van de intrekking van deze vergunning.5.De exploitant of de beheerder is binnen de laatste vijf jaar
geen exploitant of beheerder geweest van een seksinrichting of
escortbedrijf die voor ten minste één maand door het bevoegde
bestuursorgaan is gesloten, of waarvan de vergunning als bedoeld
in artikel 3.2.1 is ingetrokken, tenzij aannemelijk is dat hem
terzake geen verwijt treft.6.Indien de exploitant een rechtpersoon is, dan geldt het bepaalde
in de vorige ledenvoor de natuurlijke personen die tot vertegenwoordiging van die
rechtspersoon bevoegd zijn.1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben en daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven
tussen 02.00 en 06.00 uur;2.Het bevoegde orgaan kan door middel van een voorschrift als
bedoeld in artikel 1.4 voor een afzonderlijke seksinrichting
andere sluitingstijden vaststellen.3.Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd dat die inrichting krachtens het
eerste lid of tweede lid, dan wel krachtens artikel 3.2.4,
eerste lid, gesloten dient te zijn.4.Het in het eerste, tweede en derde lid bepaalde geldt niet voor
zover in de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door op
de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften.1.Met het oog op de in artikel 3.13, tweede lid, genoemde belangen
of in geval van strijdigheid met de bepalingen in dit hoofdstuk
kan het bevoegde bestuursorgaan:a. tijdelijk andere dan de krachtens artikel 3.6, eerste of
tweede lid, geldende sluitingsuren vaststellen;b. van een afzonderlijke seksinrichting al dan niet tijdelijk de
gedeeltelijke of algehele sluiting bevelen.2.Onverminderd het bepaalde in artikel 3:41 van de Algemene wet
bestuursrecht maakt het bevoegde bestuursorgaan het in het
eerste lid bedoelde besluit openbaar bekend overeenkomstig
artikel 3:42 Algemene wet bestuursrecht.1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben zonder dat de ingevolge artikel 3.4 op de vergunning
vermelde exploitant of beheerder in de seksinrichting aanwezig
is.2.De exploitant en de beheerder zien er voortdurend op toe, dat in
de seksinrichting:a. geen strafbare feiten plaatsvinden, waaronder in ieder geval
de feiten als genoemd in de titels XIV (misdrijven tegen de
zeden), XX (mishandeling), XXII (diefstal) en XXX (heling) van
het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht, in de Opiumwet
en in de Wet wapens en munitie;b. geen prostitutie wordt uitgeoefend door personen in strijd
met het bij of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de
Vreemdelingenwet bepaalde.1.Het is verboden door handelingen, houding, woord, gebaar of op
andere wijze passanten tot prostitutie te bewegen, uit te
nodigen dan wel aan te lokken op of aan door burgemeester en
wethouders aangewezen wegen of voor het publiek toegankelijke
plaatsen gedurende door hen vastgestelde tijden.2.Met het oog op de naleving van het in het eerste lid gestelde
verbod, kan door politieambtenaren het bevel worden gegeven zich
onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin een
sekswinkel te exploiteren in door burgemeester en wethouders in het
belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen
gebieden of delen van de gemeente.1.Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin
of daarop goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of
geschreven stukken dan wel afbeeldingen van
erotisch-pornografische aard openlijk ten toon te stellen, aan
te bieden of aan te brengen:a. indien het bevoegde bestuursorgaan aan de rechthebbende heeft
bekendgemaakt dat de wijze van tentoonstellen, aanbieden of
aanbrengen daarvan, de openbare orde of de woon- en leefomgeving
in gevaar brengt;b. anders dan overeenkomstig de door het bevoegde bestuursorgaan
in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving
gestelde regels.2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op
het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen,
opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan
wel afbeeldingen, die dienen tot het openbaren van gedachten en
gevoelens als bedoeld in artikel 7, eerste lid van de
Grondwet.1.De vergunning als bedoeld in artikel 3.4, eerste lid, wordt
geweigerd indien:a. de exploitant of de beheerder niet voldoet aan de in artikel
3.5 gestelde eisen;b. de vestiging of de exploitatie van de seksinrichting of het
escortbedrijf in strijd is met een geldend bestemmingsplan,
stadsvernieuwingsplan of leefmilieuverordening;c. er aanwijzingen zijn dat in de seksinrichting of het
escortbedrijf personen werkzaam zijn of zullen zijn in strijd
met artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht, of met het bij
of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de Vreemdelingenwet
bepaalde.2.In afwijking van het bepaalde in artikel 1.8 kan een vergunning
als bedoeld in artikel 3.4, eerste lid worden geweigerd:a.in het belang van de openbare orde;b. in het belang van het voorkomen of beperken van
overlast;c. in het belang van het voorkomen of beperken van aantasting
van het woon- en leefklimaat;d. in het belang van de veiligheid van personen of
goederen;e. in het belang van de verkeersvrijheid of -veiligheid;f. in het belang van de gezondheid of zedelijkheid;g. in het belang van de arbeidsomstandigheden van de
prostituee.1.De vergunning vervalt zodra de exploitant op de vergunning
vermelde, de exploitatie van de seksinrichting of het
escortbedrijf feitelijk heeft beëindigd.2.Binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie
geeft de exploitant daarvan schriftelijk kennis aan het bevoegde
bestuursorgaan.1.Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3.1 onder g. het
beheer in de seksinrichting feitelijk heeft beëindigd, geeft de
exploitant daarvan binnen een week na de feitelijke beëindiging
van het beheer schriftelijk kennis aan het bevoegde
bestuursorgaan.2.Het beheer kan worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder,
indien het bevoegde bestuursorgaan op aanvraag van de exploitant
heeft besloten de verleende vergunning overeenkomstig de
wijziging in het beheer te wijzigen. Het bepaalde in artikel 3.5
is van overeenkomstige toepassing.3.In afwachting van het besluit bedoeld in het tweede lid, kan het
beheer worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder zodra de
exploitant een aanvraag als bedoeld in het tweede lid heeft
ingediend, totdat over de aanvraag is besloten.4BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN DE ZORG VOOR HET
UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEIn deze afdeling wordt verstaan onder:- Besluit : het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer;- nrichting : een inrichting type A of type B als bedoeld in het Besluit;- ouder van een inrichting : degene die als eigenaar, bedrijfsleider, beheerder of anderszins
een inrichting drijft;- collectieve festiviteit : festiviteit die niet specifiek aan één of een klein aantal
inrichtingen is verbonden;- incidentele festiviteit : festiviteit of activiteit die gebonden is aan één of een klein
aantal inrichtingen.- geluidsgevoelige gebouwen:woningen en gebouwen die op grond van artikel 1 van de Wet
geluidhinder worden aangemerkt als geluidsgevoelige gebouwen met
uitzondering van gebouwen behorende bij de betreffende
inrichting;- geluidsgevoelige terreinen:terreinen die op grond van artikel 1 van de Wet geluidhinder worden
aangemerkt als geluidsgevoelige terreinen met uitzondering van
terreinen behorende bij de betreffende inrichting;- onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is versterkt.1.De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17 , 2.19 en 2.20
van het Besluit gelden niet voor door burgemeester en wethouders
aan te wijzen collectieve festiviteiten gedurende de daarbij aan
te wijzen dagen of dagdelen.2.In een aanwijzing als bedoeld in het eerste lid, kunnen
burgemeester en wethouders bepalen dat de aanwijzing slechts
geldt voor een of meer gebiedsdelen.3.Voor festiviteiten als bedoeld in het eerste lid geldt dat het
langtijdgemiddelde beoordelingsniveau (LAr,LT)
tengevolge van muziekactiviteiten niet meer bedraagt dan 65
dB(A) gemeten op de gevel van gevoelige gebouwen op een hoogte
van 1,5 meter.4.De geluidswaarde als bedoeld in het derde lid is inclusief
onversterkte muziek.5.Bij de vaststelling van het langtijdgemiddelde
beoordelingsniveau (LAr,LT) als bedoeld in lid 3 wordt geen
toeslag muziekcorrectie berekend. Tevens wordt de
bedrijfsduurcorrectie buiten beschouwing gelaten6.Op de dagen als bedoeld in het eerste lid dient het ten gehore
brengen van muziek met een geluidsniveau hoger dan de
geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit uiterlijk om 24 uur te worden beëindigd, tenzij
burgemeester en wethouders anders hebben bepaald.1. Het is de houder van een inrichting toegestaan in zijn
inrichting maximaal 6 incidentele festiviteiten van per
kalenderjaar te doen plaatsvinden waarbij de geluidsnormen als
bedoeld in de artikelen 2.17 , 2.19 en 2.20 van het Besluit niet
van toepassing zijn, mits de houder van de inrichting tenminste
3 weken voor de aanvang van de festiviteit burgemeester en
wethouders daarvan in kennis heeft gesteld. 2. De houder van de inrichting dient bij festiviteiten als bedoeld
in lid 1 de volgende voorschriften in acht te nemen:
het langtijdgemiddelde beoordelingsniveau
(LAr,LT) tengevolge van muziekactiviteiten in
de inrichting mag niet meer bedragen dan:
65 dB(A), gemeten op de gevel van gevoelige
gebouwen op een hoogte van 1,5 meter,
en
45 dB(A), gemeten in de binnenruimte van
aanpandige gevoelige gebouwen;
de hiervoor genoemde normen gelden ook voor onversterkte
muziek;
het bepaalde in het eerste lid geldt uitsluitend voor
muziekactiviteiten die in de binnenruimte van de
inrichting plaatsvinden;
de muziekactiviteiten moeten op vrijdag- en
zaterdagavond uiterlijk om 01.00 uur en op andere dagen
uiterlijk om 24.00 uur zijn beëindigd;
de tijdsduur van een muziekactiviteit bedraagt maximaal
4 uur;
tijdens het ten gehore brengen van muziek moeten ramen
en deuren van de inrichting gesloten blijven, behoudens
voor het onmiddellijk doorlaten van personen of
goederen.
3.Bij de vaststelling van het langtijdgemiddelde
beoordelingsniveau (LAr,LT) als bedoeld in het tweede lid wordt
geen toeslag muziekcorrectie berekend. Tevens wordt de
bedrijfsduurcorrectie buiten beschouwing gelaten.4.Burgemeester en wethouders kunnen in bijzondere omstandigheden
op verzoek van de houder van de inrichting toestaan dat van de
voorschriften in het tweede lid wordt afgeweken. 5.Indien de voorschriften als bedoeld in het tweede lid bij
voorgaande festiviteiten niet zijn nageleefd, kunnen
burgemeester en wethouders de festiviteiten verbieden. 1.Het is verboden buiten een inrichting, in de zin van de Wet
milieubeheer, met toestellen of geluidsapparaten dan wel op
andere wijze handelingen te verrichten, waardoor voor een
omwonende of overigens voor de omgeving geluidhinder wordt
veroorzaakt.2.Burgemeester en wethouders kunnen van het verbod in het eerste
lid ontheffing verlenen.3.Burgemeester en wethouders kunnen voor bepaalde door hen aan te
wijzen activiteiten vrijstelling van het verbod in het eerste
lid verlenen of hiervoor een meldingsplicht invoeren.4.Burgemeester en wethouders kunnen met betrekking tot
activiteiten waarvoor op grond van het derde lid vrijstelling is
verleend of een meldingsplicht is ingevoerd algemene
voorschriften vaststellen.5.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer, de Wet geluidhinder, de Wegenverkeerswet, het
Reglement Verkeerstekens en verkeersregels, de Luchtvaartwet,
het Wetboek van Strafrecht, het Vuurwerkbesluit of de Wet
milieugevaarlijke stoffen.1.Indien bij het laden of lossen of vervoeren van stoffen of
voorwerpen dan wel bij andere werkzaamheden de weg wordt
verontreinigd, is degene die genoemde werkzaamheden verricht,
alsmede, indien deze in opdracht handelt, zijn opdrachtgever
verplicht:a. indien de verontreiniging gevaar voor de veiligheid van het
verkeer of voor beschadiging van het wegdek oplevert, de weg
terstond na het ontstaan van de verontreiniging te reinigen of
te doen reinigen;b. indien de verontreiniging geen gevaar voor de veiligheid van
het verkeer of voor beschadiging van het wegdek oplevert, de weg
terstond na de beëindiging van de werkzaamheden of, indien deze
langer dan een dag duren, elke dag terstond na beëindiging van
de werkzaamheden op die dag te reinigen of te doen
reinigen.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of het Gelders wegenreglement.Het is verboden binnen de bebouwde kom op of aan de weg zijn
natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor bestemde plaatsen.Sloten en andere wateren en niet-openbare riolen en putten buiten
gebouwen mogen zich niet bevinden in een toestand die gevaar
oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder
voor de gebruikers van de gebouwen of voor anderen.1. Het is verboden op door burgemeester en wethouders in het
belang van het uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming
of opheffing van overlast dan wel ter voorkoming van schade aan
de openbare gezondheid aangewezen plaatsen, buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, in de openlucht of
buiten de weg de volgende voorwerpen of stoffen op te slaan, te
plaatsen of aanwezig te hebben:
onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming
onttrokken voer- of vaartuigen of onderdelen daarvan;
bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;
kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:17 of
onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of
anderszins voor een commercieel doel; of
mestopslag, gierkelders of andere verzamelplaatsen van
vuil, een verzameling ingekuild gras, loof of pulp of
ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en oude
metalen.
2.Burgemeester en wethouders kunnen bij de aanwijzing nadere
regels stellen.3.Dit artikel is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door of krachtens de Wet milieubeheer, de Wet
ruimtelijke ordening of de Ruimtelijke Verordening
Gelderland.1.Het is verboden om zonder vergunning van het bevoegde gezag op
of aan een onroerende zaak handelsreclame te maken of te hebben
met behulp van een opschrift, aankondiging of afbeelding in
welke vorm dan ook, die vanaf de weg zichtbaar is.2.Het verbod geldt niet voor onverlichte:a. opschriften, aankondigingen of afbeeldingen in het inwendig
gedeelte van een onroerende zaak;b. opschriften of aankondigingen op of aan onroerende zaken
welke daartoe zijn aangewezen door de overheid;c. opschriften of aankondigingen kleiner dan 0,50 m2 en de
langste zijde korter dan 1 meter die betrekking hebben op:- een openbare verkoping of een aanbieding ter verkoop, verhuur
of verpachting van een onroerende zaak, zulks voor zolang zij
feitelijke betekenis hebben;- het beroep, de dienst of het bedrijf dat in of op de
onroerende zaak wordt uitgeoefend of waarvoor die zaak is
bestemd; d opschriften die betrekking hebben op de naam of aard van in
uitvoering zijnde bouwwerken of op de namen van degenen die bij
het ontwerp of de uitvoering van het bouwwerk betrokken zijn,
mits deze opschriften zijn aangebracht op borden bij of op de in
uitvoering zijnde bouwwerken zelf, zulks voor zolang zij
feitelijke betekenis hebben;e. opschriften of aankondigingen op of aan onroerende zaken
dienstbaar aan het openbaar vervoer, indien deze zijn
aangebracht ten dienste van dat vervoer. f. plaatsen die door burgemeester en wethouders zijn aangewezen
voor de plaatsing van borden ten behoeve van de aankondiging van
evenementen,mits door het opschrift of de aankondiging de veiligheid van het
verkeer niet in gevaar wordt gebracht of ernstige hinder voor de
omgeving wordt veroorzaakt.3.In afwijking van het bepaalde in artikel 1.8 kan een vergunning
bedoeld als in het eerste lid worden geweigerd:a. indien de handelsreclame, hetzij op zichzelf, hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van
welstand;b. in het belang van de verkeersveiligheid;c. in het belang van de voorkoming of beperking van overlast
voor gebruikers van een in de nabijheid gelegen onroerende
zaak.4.Het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Woningwet, de Wet
milieubeheer of de Provinciale landschapsverordening.In deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: een onderkomen
of voertuig waarvoor geen omgevingsvergunning voor het bouwen in de
zin van artikel 2.1, eerste lid onder a van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is
dan wel gebruikt wordt of kan worden gebruikt voor recreatief
nachtverblijf.1.Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te doen plaatsen of geplaatst te houden buiten
een kampeerterrein dat zodanig in het bestemmingplan is bestemd
of mede bestemd.2.Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor
eigen gebruik door de rechthebbende op een terrein.3.Burgemeester en wethouders kunnen ontheffing verlenen van het
verbod als bedoeld in het eerste lid.4.Onverminderd het bepaalde in artikel 1.8 kan de ontheffing
worden geweigerd in het belang van:a. de bescherming van natuur en landschap;b. het voorkomen of beperken van overlast;c. de verkeersveiligheid of veiligheid van personen of
goederen.1. Het verbod van artikel 4:11, eerste lid is niet van toepassing
op door burgemeester en wethouders aangewezen plaatsen. 2. Burgemeester en wethouders kunnen daarbij nadere regels stellen
ter bescherming van de belangen in artikel 4.11, vierde lid.
1.Burgemeester en wethouders kunnen plaatsen aanwijzen waar het
ter bescherming van het natuur-, landschaps- of dorpsschoon
verboden is daarbij aangeduide planten te plukken, van hun
plaats te verwijderen en/of bij zich te hebben.2.Het is verboden op een door burgemeester en wethouders krachtens
het eerste lid aangewezen plaats de daarbij aangeduide planten
te plukken, van hun plaats te verwijderen en/of bij zich te
hebben.3.Het in dit artikel bepaalde geldt niet voor zover de Flora- en
Faunawet van toepassing is.5ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING VAN DE GEMEENTEIn deze afdeling wordt verstaan onder:- wegen :de weg als bedoeld in artikel 1, eerste lid onder b van de
Wegenverkeerswet 1994;- voertuigen :alle voertuigen als bedoeld in artikel 1 onder al van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens (RVV 1990) met uitzondering van
kruiwagens, rolstoelen, kinderwagens en andere kleine voertuigen; - parkeren:parkeren als bedoeld in artikel 1 onder ac van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens (RVV 1990).1.Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een
gewoonte van maakt voertuigen te stallen, te herstellen, te
slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd,
op de weg te parkeren binnen een cirkel met een straal van 25
meter met als middelpunt een dezer voertuigen dan welde weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.2.Onder verhuren als bedoeld in het eerste lid wordt mede
verstaan:a. het gebruiken van een voertuig voor het geven van
lessen;b. het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van
personen tegen betaling.3.Tot de voertuigen bedoeld in het eerste lid worden niet
gerekend:a. voertuigen waaraan herstel- of onderhoudswerkzaamheden worden
verricht die in totaal niet meer dan een uur vergen, zulks
gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor deze
werkzaamheden;b. voertuigen gebezigd voor persoonlijk gebruik van de in het
eerste lid genoemde persoon.4.Burgemeester en wethouders kunnen van het in het eerste lid
gestelde verbod ontheffing verlenen.1.Het is verboden op door burgemeester en wethouders aangewezen
wegen of weggedeelten voertuigen te parkeren met het kennelijke
doel deze te koop aan te bieden of te verhandelen.2.Burgemeester en wethouders kunnen van het in het eerste lid
bedoelde verbod ontheffing verlenen.Het is verboden een voertuig waarmede als gevolg van andere dan
eenvoudig te verhelpen gebreken niet kan of mag worden gereden,
langer dan op drie achtereenvolgende dagen op de weg te
parkeren.1.Het is verboden een voertuigwrak op de weg te plaatsen of te
hebben.2.Onder voertuigwrak wordt verstaan: een voertuig dat rijtechnisch
in onvoldoende staat van onderhoud en tevens in een kennelijk
verwaarloosde toestand verkeert.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.1.Het is verboden een camper, woonwagen, caravan, keetwagen,
aanhanger of ander dergelijk voertuig dat voor de recreatie dan
wel voor andere doeleinden dan vervoer wordt gebruikt of is
bestemd:a. langer dan op drie achtereenvolgende dagen op een weg of
openbare grond te plaatsen of geplaatst te hebben;b. op een door burgemeester en wethouders bij persoonlijke
aanschrijving aangewezen plaats te plaatsen of geplaatst te
hebben waar dit naar hun oordeel schadelijk is voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente of hinderlijk voor anderen is
danwel de verkeersveiligheid in gevaar brengt.2.Burgemeester en wethouders kunnen ontheffing verlenen van het in
het eerste lid, aanhef en onder a, gestelde verbod.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het Gelders
wegenreglement.1.Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding
van handelsreclame, op de weg te parkeren met het kennelijke
doel om daarmee handelsreclame te maken.2.Burgemeester en wethouders kunnen van het in het eerste lid
gestelde verbod ontheffing verlenen.1.Het is verboden een voertuig, dat met inbegrip van de lading een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte heeft van meer
dan 2,4 meter te parkeren op door burgemeester en wethouders
aangewezen plaatsen, waar dit parkeren naar hun oordeel
schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.2.Het is verboden een voertuig, dat met inbegrip van de lading een
lengte heeft van meer dan 6 meter, te parkeren op door
burgemeester en wethouders aangewezen wegen, waar dit parkeren
naar hun oordeel buitensporig is met het oog op de verdeling van
de beschikbare parkeerruimte.3.Burgemeester en wethouders kunnen de in het eerste en tweede lid
gestelde verboden beperken naar tijd.4.Burgemeester en wethouders kunnen van de in het eerste en tweede
lid gestelde verboden ontheffing verlenen.1.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2,4
meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning of ander
dagelijks gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor
het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit dat gebouw op
hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of
overlast wordt aangedaan.2.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet gedurende de
tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor het uitvoeren van
werkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van het voertuig ter
plaatse noodzakelijk is.1.Het is verboden met een voertuig, fiets of bromfiets te rijden
dan wel deze te doen of te laten staan in een park of plantsoen
of op een niet van de weg deel uitmakende, van gemeentewege
aangelegde beplanting of groenstrook.2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van
toepassing:a. op wegen als bedoeld in artikel 5.1;b. op voertuigen die nodig zijn en gebruikt worden ter
uitvoering van werkzaamheden door of vanwege de overheid;c. op voertuigen, waarmede standplaats wordt of is ingenomen op
terreinen welke mede of uitsluitend voor dit doel zijn
bestemd.3.Burgemeester en wethouders kunnen van het in het eerste lid
gestelde verbod ontheffing verlenen.1. Het is verboden op door burgemeester en wethouders in het
belang van het uiterlijk aanzien van de gemeente of ter
voorkoming of opheffing van overlast aangewezen plaatsen fietsen
of bromfietsen onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of
plaatsen te laten staan. 2.Het is verboden op door burgemeester en wethouders in het belang
van het uiterlijk aanzien van de gemeente of ter voorkoming of
opheffing van overlast aangewezen plaatsen fietsen of
bromfietsen langer dan een door het college vastgestelde periode
onafgebroken te laten staan.3.Het is verboden fietsen of bromfietsen, die rijtechnisch in
onvoldoende staat van onderhoud en/of in een verwaarloosde
toestand verkeren op de weg te laten staan. 1.Het is verboden zonder vergunning van burgemeester en wethouders
een openbare inzameling van geld of goederen te houden of
daartoe een intekenlijst aan te bieden.2.Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan
het aanbieden van goederen, waartoe ook geschreven stukken
worden gerekend, dan wel bij het aanbieden van diensten
aanvaarden van geld of goederen, indien daarbij te kennen wordt
gegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten
dele voor een liefdadig of ideëel doel is bestemd.3.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor een
inzameling die in besloten kring gehouden wordt.Burgemeester en wethouders kunnen onder door hen te stellen
voorschriften vrijstelling verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod voor inzamelingen die gehouden worden door
daarbij aangewezen instellingen.Het is verboden op of aan de weg, aan een huis dan wel op een andere
- al dan niet met enige beperking - voor het publiek toegankelijke
en in de openlucht gelegen plaats goederen te koop aan te bieden, te
verkopen of af te geven danwel diensten aan te bieden, indien
daardoor de verkeersveiligheid in gevaar wordt gebracht of het
verkeer ernstig gehinderd wordt.1.Het is verboden zonder vergunning van burgemeester en wethouders
op of aan de weg dan wel op een andere - al dan niet met enige
beperking - voor publiek toegankelijke en in de openlucht
gelegen plaats met een voertuig, een kraam, een tafel of enig
ander middel een standplaats in te nemen of te hebben met het
doel goederen te koop aan te bieden, te verkopen of te
verstrekken dan wel diensten aan te bieden;2.Onder standplaats wordt niet verstaan:a. een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als bedoeld in
artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet;b. een verkoopplaats op een evenement als bedoeld in artikel
2.133.Het in het eerste lid, onder b, gestelde verbod geldt niet ten
aanzien van het uitgestald hebben van gedrukte of geschreven
stukken waarin gedachten of gevoelens worden geopenbaard als
bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Grondwet.4.Burgemeester en wethouders weigeren de vergunning indien de
standplaats in strijd met een geldend bestemmingsplan wordt
ingenomen.5.Onverminderd het bepaalde in artikel 1.8 kunnen burgemeester en
wethouders de vergunning weigeren:a. indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in verband
met de omgeving niet voldoet aan de eisen van redelijke
welstand;b. indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de
gemeente of in een deel van de gemeente redelijkerwijs te
verwachten is dat door het verlenen van de vergunning voor een
standplaats voor het verkopen van goederen een redelijk
verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in gevaar
komt.6.Indien de aanvraag om een standplaatsvergunning een activiteit
betreft waarvoor tevens een milieuvergunning is vereist, houden
burgemeester en wethouders de beslissing op deze aanvraag aan
tot op de dag waarop een beslissing omtrent de aanvraag om deze
milieuvergunning is genomen, tenzij de standplaatsvergunning op
één van de gronden in het vorige lid of in artikel 1.8 zal
worden geweigerd.5.15Begripsbepalingen In deze afdeling wordt verstaan onder:
motorvoertuig; hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel
1, onder z, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens 1990;
bromfiets: hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1,
eerste lid onder e van de Wegenverkeerswet 1994.
1.Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een
motorvoertuig of een bromfiets een wedstrijd dan wel, ter
voorbereiding van een wedstrijd, een trainings- of proefrit te
houden of te doen houden dan wel daaraan deel te nemen, dan wel
een motorvoertuig of een bromfiets met het kennelijke doel
daartoe aanwezig te hebben.2. Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door
het college aangewezen terreinen. Het college kan daarbij nadere
regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
in het belang van het voorkomen of beperken van
overlast;
in het belang van de bescherming van het uiterlijk
aanzien van de omgeving en ter bescherming van andere
milieuwaarden;
in het belang van de veiligheid van de deelnemers van de
in het eerste lid bedoelde wedstrijden en ritten of van
het publiek.
3. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op
situaties waarin wordt voorzien door de Wet milieubeheer of het
Besluit geluidproductie sportmotoren. 1. Het is verboden binnen door burgemeester en wethouders
aangewezen voor publiek toegankelijke natuurgebieden, parken,
plantsoenen of voor recreatief gebruik beschikbare terreinen te
rijden of zich te bevinden met een motorvoertuig, een bromfiets,
een fiets of een paard. 2.Burgemeester en wethouders kunnen ten aanzien van het gebruik
van de gebieden en terreinen als genoemd in het eerste lid
regels stellen:a. in het belang van het voorkomen van overlast;b. in het belang van de bescherming van natuur- of
milieuwaarden;c. in het belang van de openbare orde en veiligheid, end. in het belang van de volksgezondheid.3.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor
bestuurders van motorvoertuigen, bromfietsen, fietsen en voor
berijders van paardena. ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige
hulpverlening en van andere krachtens artikel 29, eerste lid RVV
1990 aangewezen hulpverleningsdiensten;b. die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of
exploitatie van de door burgemeester en wethouders aangewezen
plaatsen;c. die worden gebruikt in verband met werken welke krachtens
wettelijk voorschrift moeten worden uitgevoerd;d. van de zakelijke gerechtigden en huurders en pachters van
percelen gelegen binnen de door burgemeester en wethouders
aangewezen plaatsen;e. voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de verzorging
van de onder d. bedoelde personen.4.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet:a. op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid onder b van de
Wegenverkeerswet 1994;b. binnen de bij of krachtens de provinciale verordening
"Stiltegebieden" aangewezen stiltegebieden ten aanzien van
motorrijtuigen, die bij of krachtens die verordening zijn
aangewezen als "toestel";5.Burgemeester en wethouders kunnen ontheffing verlenen van het in
het eerste lid gestelde verbod.5.17Voorschriften natuurgebieden en andere terreinenOnverminderd het bepaalde in artikel 5.16 kunnen burgemeester en
wethouders ten aanzien van door hen bij openbaar besluit aangewezen
voor publiek toegankelijke natuurgebieden, parken, plantsoenen of
voor recreatief gebruik bedoelde terreinen voorschriften
stellen:a.in het belang van de openbare orde;b. in het belang van de zedelijkheid;c. ter voorkoming van gevaar, schade en overlast;d. ter bescherming van het milieu;e. in het belang van de volksgezondheid.1.Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden
buiten inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer of
anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben, indien
dit schadelijk is voor het milieu en/of indien dit gevaar,
overlast of hinder voor de omgeving oplevert.2.Burgemeester en wethouders kunnen van dit verbod ontheffing
verlenen.3.Onverminderd het bepaalde in artikel 1.8 kunnen burgemeester en
wethouders een ontheffing weigeren in het belang van de
bescherming van flora en fauna.4.Het verbod in het eerste geldt niet voor het verbranden van
snoeihout op het terrein waar het is vrijgekomen mits:a. het terrein is gelegen buiten de bebouwde kom;b. degene die snoeihout verbrandt hierop voldoende toezicht
uitoefent ter voorkoming van brandgevaar;c. het verbranden geen gevaar, overlast of hinder voor de
omgeving veroorzaakt.5.In afwijking van het bepaalde in het vierde lid kunnen
burgemeester en wethouders het verbranden van snoeihout
tijdelijk verbieden dan wel nadere regels stellen ter voorkoming
van brandgevaar als gevolg van droogte.1.Het is het verboden te roken in bossen en andere natuurgebieden
dan wel binnen een afstand van dertig meter daarvan gedurende
een door burgemeester en wethouders aangewezen periode.2.Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover het roken
plaatsvindt in gebouwen of aangrenzende erven die als tuin zijn
ingericht.In deze afdeling wordt verstaan onder incidentele
asverstrooiïng:het verstrooien van as als bedoeld in de Wet op de Lijkbezorging op
een door de overledene of nabestaanden(n) gewenste plek buiten een
permanent daartoe bestemd terrein.1.Incidentele asverstrooiing is verboden op:a. verharde delen van de weg;b. gemeentelijke begraafplaatsen;2.Burgemeester en wethouders kunnen een besluit nemen waarin voor
een bepaalde termijn wordt verboden dat op andere plaatsen dan
genoemd in het eerste lid asverstrooiing plaatsvindt.3.Burgemeester en wethouders kunnen op verzoek van de nabestaande
die zorg draagt voor de asbus op grond van bijzondere
omstandigheden ontheffing verlenen van het verbod uit het eerste
lid, behoudens de gemeentelijke begraafplaatsen en
crematoriumterreinen.Incidentele asverstrooiing is verboden, indien daardoor hinder of
overlast wordt veroorzaakt voor derden.6STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN1.Overtreding van het bepaalde in de artikelen van deze verordening en
de krachtens deze artikelen gegeven voorschriften en beperkingen
wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of
geldboete van de tweede categorie.2.Het in het eerste lid bepaalde is niet van toepassing op:de artikelen 4.2 en 4.3 van deze verordening.Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze
verordening zijn belast:
de buitengewone opsporingsambtenaren als genoemd artikel 142,
eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering,
de ambtenaren van de politie als bedoeld in artikel 3, eerste
lid, onder a en c, en tweede lid van de Politiewet 1993, en
de bij besluit van burgemeester en wethouders dan wel door de
burgemeester aangewezen personen.
Zij die zijn belast met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij of krachtens deze verordening gegeven
voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare orde of
veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen,
zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning zonder toestemming van
de bewoner.1.Deze verordening treedt in werking op de achtste dag na de dag van
bekendmaking hiervan.2.Op het in het eerste lid genoemde tijdstip wordt de Algemene
Plaatselijke Verordening 2007, vastgesteld bij raadsbesluit van 25
oktober 2007, nr. X-9, ingetrokken.1.Vergunningen en ontheffingen verleend krachtens de Algemene
Plaatselijke Verordening als bedoeld in artikel 6.4, tweede lid
blijven - indien en voor zover het gebod of verbod waarop de
vergunning of ontheffing betrekking heeft ook vervat is in deze
verordening en voor zover zij niet eerder zijn vervallen of
ingetrokken - van kracht tot de termijn waarvoor zij worden verleend
is verstreken of totdat zij worden ingetrokken.2.Voorschriften en beperkingen opgelegd krachtens de Algemene
Plaatselijke Verordening als bedoeld in artikel 6.4, tweede lid
blijven - indien en voor zover de bepalingen in gevolge welke deze
voorschriften en bepalingen zijn opgelegd ook zijn vervat in deze
verordening en voor zover zij niet eerder zijn vervallen of
ingetrokken - van kracht tot de termijn waarvoor zij worden verleend
is verstreken of totdat zij worden ingetrokken.3.Indien voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze verordening
een aanvraag om een vergunning of ontheffing - hoe ook genaamd - op
grond van de Algemene Plaatselijke Verordening als bedoeld in
artikel 6.4, tweede lid is ingediend en voor het tijdstip van
inwerkingtreding van deze verordening nog niet op die aanvraag is
beslist, wordt daarop de overeenkomstige bepaling van de onderhavige
verordening toegepast.4.Op een aanhangig beroep of bezwaarschrift, betreffende een
vergunning of ontheffing, bedoeld in het eerste lid, dan wel een
voorschrift of beperking bedoeld in het tweede lid dat voor of na
het tijdstip bedoeld in artikel 6.4, eerste lid, is ingekomen binnen
de voordien geldende beroepstermijn, wordt beslist met toepassing
van de verordening bedoeld in artikel 6.4, tweede lid.5.In afwijking van het in het eerste lid bepaalde, blijft een
vergunning of ontheffing - hoe ook genaamd - van kracht, totdat
onherroepelijk is beslist op een aanvraag voor een, krachtens een in
deze verordening overeenkomstig opgenomen gebod of verbod vereiste,
vergunning of ontheffing, indien deze aanvraag ten minste acht weken
voor afloop van de in het eerste lid genoemde termijn bij het
bevoegde orgaan is ingediend.6.Gebods- of verbodsbepalingen waarvoor een vergunning of ontheffing
vereist is krachtens deze verordening en niet voorkomend in een
verordening als bedoeld in artikel 6.4, tweede lid, zijn niet van
toepassing:a. gedurende acht weken na het in werking treden van deze
verordening;b. ook na de onder a bepaalde termijn, voor zover degene die de
vergunning of ontheffing nodig heeft, binnen deze termijn een
aanvraag als bedoeld in artikel 1.2 heeft ingediend, totdat
onherroepelijk op deze aanvraag is beslist.7.De intrekking van de verordening bedoeld in artikel 6.4, tweede lid
heeft geen gevolgen voor de geldigheid van op basis van die
verordening vastgestelde nadere regels, beleidsregels en
aanwijzingsbesluiten, indien en voor zover de rechtsgrond waarop
deze regels en besluiten zijn gebaseerd ook vervat is in deze
verordening en voor zover zij niet eerder zijn vervallen of
ingetrokken.Deze verordening kan worden aangehaald onder de titel Algemene
Plaatselijke Verordening 2010.Toelichting Algemene Plaatselijke Verordening 2010 Inhoudsopgave toelichting Algemene Plaatselijke Verordening 2010Alinea Hoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1.1 Begripsomschrijvingen Artikel 1.2 Beslistermijn Artikel 1.3 Indiening aanvraagArtikel 1.4 Voorschriften en beperkingen Artikel 1.5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing Artikel 1.6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingArtikel 1.7 Termijnen Artikel 1.8 Weigeringsgronden Alinea Hoofdstuk 2 Openbare ordeAdeling 1 Bestrijding van ongeregeldhedenArtikel 2.1 Samenscholing en ongeregeldhedenAfdeling 2 BetogingenArtikel 2.2 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsenAfdeling 3 Bruikbaarheid van de wegArtikel 2.3 Voorwerpen of stoffen op, in of boven de wegArtikel 2.4 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg Artikel 2.5 Maken en veranderen van een uitweg Afdeling 4 Veiligheid op de wegArtikel 2.6 Veroorzaken van gladheid Artikel 2.7 Uitzicht belemmerende beplanting of voorwerpArtikel 2.8 Openen straatkolken e.d. Artikel 2.9 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerpArtikel 2.10 Voorzieningen voor verkeer en verlichtingArtikel 2.11 Verwijdering e.d. voorzieningen voor verkeer en verlichtingAfdeling 5 DroppingsArtikel 2.12 DroppingsAfdeling 6 Toezicht op evenementenArtikel 2.13 Begripsomschrijving Artikel 2.14 EvenementenArtikel 2.15 Ordeverstoring bij evenementenAfdeling 7 Toezicht op horecabedrijvenArtikel 2.16 BegripsomschrijvingenArtikel 2.17 Terrassen Artikel 2.18 SluitingstijdenArtikel 2.19 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluitingArtikel 2.20 Aanwezigheid in gesloten inrichtingArtikel 2.21 Ordeverstoring Afdeling 8 Toezicht op speelgelegenhedenArtikel 2.22 Begripsomschrijvingen Artikel 2.23 Exploitatievergunning speelgelegenheid Afdeling 9 Maatregelen tegen overlast en baldadigheidArtikel 2.24 Betreden gesloten woning Artikel 2.25 Plakken en kladden Artikel 2.26 Vervoer inbrekerswerktuigenArtikel 2.27 Hinderlijk gedrag op of aan de wegArtikel 2.28 Hinderlijk drankgebruik Artikel 2.29 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimtenArtikel 2.30 Neerzetten van fietsen e.d. Artikel 2.31 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.Artikel 2.32 Slapen op of aan de weg Artikel 2.33 BedelarijArtikel 2.34 Loslopende hondenArtikel 2.35 Verontreiniging door hondenArtikel 2.36 Gevaarlijke honden Artikel 2.37 Houden van hinderlijke of schadelijke dierenArtikel 2.38 Loslopend vee en pluimveeAfdeling 10 Vuurwerk/carbidArtikel 2.39 Begripsomschrijving Artikel 2.40 Bezigen van vuurwerkArtikel 2.41 Carbidschieten Afdeling 11 DrugsoverlastArtikel 2.42 Verbod drugshandel op straatAfdeling 12 VeiligheidsrisicogebiedenArtikel 2.43 VeiligheidsrisicogebiedenArtikel 2.44 Cameratoezicht op openbare plaatsenAlinea Hoofdstuk 3Prostitutie en seksinrichtingenAfdeling 1 Begripsomschrijvingen en nadere regelsArtikel 3.1 BegripsomschrijvingenArtikel 3.2 Bevoegd bestuursorgaanArtikel 3.3 Nadere regels Afdeling 2 Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels e.d. Artikel 3.4 Exploitatievergunning seksinrichtingen Artikel 3.5 Gedragseisen exploitant en beheerderArtikel 3.6 Sluitingstijden Artikel 3.7 Tijdelijke afwijking sluitingsuur; (tijdelijke) sluitingArtikel 3.8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerder Artikel 3.9 Raam- en straatprostitutie Artikel 3.10 Sekswinkels Artikel 3.11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-
pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijkeAfdeling 3 WeigeringsgrondenArtikel 3.12 WeigeringsgrondenAfdeling 4 Beëindiging exploitatie; wijziging beheerArtikel 3.13 Beëindiging exploitatie3Artikel 3.14 Wijziging beheerAlinea Hoofdstuk 4Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voorhet
uiterlijk aanzien van de gemeenteAfdeling 1 Geluidhinder Artikel 4.1 BegripsomschrijvingenArtikel 4.2 Aanwijzing collectieve festiviteitenArtikel 4.3 Kennisgeving incidentele festiviteiten Artikel 4.4 Overige vormen van geluidhinderAfdeling 2 Maatregelen tegen verontreiniging, stankoverlast en ontsieringArtikel 4.5 Verontreiniging bij werkzaamheden op de weg Artikel 4.6 Natuurlijke behoefte doenArtikel 4.7 Toestand van sloten en andere wateren en niet-openbare riolen en
putten buiten gebouwenAfdeling 3 Voorwerpen/stoffen op of aan onroerende zakenArtikel 4.8 Opslag bromfietsen, motorvoertuigen, caravans, afvalstoffen, mest,
ingekuilde landbouwprodukten e.d.Artikel 4.9 Handelsreclame Afdeling 4 Kamperen buiten kampeerterreinen Artikel 4.10 Begripsomschrijving Artikel 4.11 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinenArtikel 4.12 Aanwijzing kampeerplaatsenAfdeling 5 Beschermde plantenArtikel 4.13 Beschermde planten Alinea Hoofdstuk 5Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeenteAfdeling 1 Parkeerexcessen Artikel 5.1 Begripsomschrijvingen Artikel 5.2 Parkeren van voertuigen van autobedrijven e.d. Artikel 5.3 Te koop aanbieden van voertuigen Artikel 5.4 Defecte voertuigen Artikel 5.5 Voertuigwrakken Artikel 5.6 Caravans e.d. Artikel 5.7 Parkeren van reclamevoertuigenArtikel 5.8 Parkeren van grote voertuigen Artikel 5.9 Parkeren van uitzicht belemmerende voertuigenArtikel 5.10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenArtikel 5.11 Overlast van fietsen en bromfietsen Afdeling 2 Collecteren en verkopen Artikel 5.12 Inzameling van geld of goed Artikel 5.13 Venten e.d. Artikel 5.14 Standplaatsen en uitstallingen Afdeling 3 Crossterreinen en natuurgebieden Art. 5:15 BegripsbepalingenArtikel 5.15a Crossterreinen Artikel 5.16 Beperking verkeer in natuurgebieden Artkel 5.17 Voorschriften natuurgebieden en andere terreinenAfdeling 4 Verbod om vuur te stoken / rookverbod Artikel 5.17 Verbod afvalstoffen buiten inrichtingen te verbranden of anderszins
vuur te stoken Artikel 5.18 RookverbodAfdeling 5Verstrooiing van asArtikel 5.19 Begripsomschrijving Artikel 5.20 Verbod incidentele asverstrooiing Artikel 5.21 Verbod incidentele asverstrooiing ingeval van hinder en overlast Alinea Hoofdstuk 6Straf-, overgangs- en slotbepalingenArtikel 6.1 Strafbepaling Artikel 6.2 Toezichthouders Artikel 6.3 Binnentreden van woningen Artikel 6.4 Inwerkingtreding Artikel 6.5 Overgangsbepaling Artikel 6.6 Aanhalingstitel Toelichting hoofdstuk 1 Algemene bepalingenAlgemeenHoofdstuk 1 van de verordening bevat een aantal procedurevoorschriften en een
aantal algemene bepalingen. Het aantal procedurevoorschriften is beperkt. De
reden hiervoor is dat de Algemene wet bestuursrecht (Awb) algemene regels geeft
betreffende de aanvraag, de behandeling en de verlening van een vergunning of
ontheffing. De APV bevat slechts procedurevoorschriften indien:
een afwijking van de hoofdregel in de Algemene wet bestuursrecht
noodzakelijk is;
de regels een aanvulling vormen op de hoofdregel in de Algemene wet
bestuursrecht;
deze regels facultatief zijn.
In het kader van de toepassing en uitvoering van de APV worden verschillende
soorten besluiten genomen, te weten:
algemeen verbindende voorschriften, namelijk daar waar het
bestuursorgaan op grond van de verordening de bevoegdheid heeft om
nadere regels te stellen;
besluiten van algemene strekking, bijvoorbeeld gebiedsaanwijzingen op
basis van een APV-bepaling;
beleidsregels, ter invulling van op de verordening gebaseerde
beleidsvrijheid;
beschikkingen, het verlenen of weigeren van vergunningen of ontheffingen
die op basis van de APV verplicht zijn voordat een bepaalde activiteit
kan worden ondernomen.
Alle hier genoemde besluiten zijn besluiten in de zin van de Awb. In artikel 1:3
van de Awb wordt het begrip "besluit" immers als volgt omschreven: een
schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een
publiekrechtelijke rechtshandeling. Artikel 1.1 Begripsomschrijvingen In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen
begrippen die op een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking hebben,
zijn in de desbetreffende afdeling of paragraaf definities opgenomen. Deze
definities kunnen afwijken van de in artikel 1.1 opgenomen definities. Zie de
definitie van "weg" in de afdeling "parkeerexcessen". Ten aanzien van de in artikel 1.1 opgenomen definities kan het volgende worden
opgemerkt:A. WegDe meeste van de in deze verordening opgenomen bepalingen hebben betrekking op
(verboden) gedragingen "op of aan de weg". De in artikel 1.1 gegeven
omschrijving van "weg" is ruimer dan die van de Wegenwet en die van de
Wegenverkeerswet 1994 (en die van de verschillende provinciale
wegenreglementen).Te onderscheiden zijn de volgende definities van het begrip "weg":a. de "(openbare) weg" in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever
heeft gecreëerd in verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen
van de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar zijn in de zin van deze
wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft (behoudens bepaalde
beperkingen; zie hierna);b. de "weg" in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de voor
het openbaar verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de
noodzaak om met betrekking tot de verkeersveiligheid en het in stand houden van
de weg in te grijpen:c. de voor het publiek toegankelijke open plaatsen: een begrip dat - onder
uiteenlopende formuleringen - voorkomt in verschillende artikelen van het
Wetboek van Strafrecht en in de algemene plaatselijke verordeningen. De volgorde
is die van eng naar ruim: "openbare wegen" zijn ook "wegen die voor het openbaar
verkeer open staan", maar niet alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen
zijn openbaar. Tot de "voor het publiek toegankelijke plaatsen" kunnen de
"openbare wegen" en de overige "voor het openbaar verkeer openstaande wegen"
gerekend worden, maar het begrip is daarmee niet uitgeput. De wegenverkeerswetgeving heeft slechts betrekking op wegen in eigenlijke zin.
De bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever strekt zich echter óók uit tot
andere voor het publiek toegankelijke plaatsen.Uit het arrest van de Hoge Raad van 24 februari 1930 volgt dat niet het
juridisch karakter van een plaats, maar het feitelijk karakter doorslaggevend is
voor de vraag of de gemeenteraad nadere regels mag stellen in het belang van de
openbare orde. Uit het arrest van de Hoge Raad van 28 april 1967, (APV
Eindhoven), wordt duidelijk dat onder "voor het publiek toegankelijke plaatsen "
moet worden verstaan alle openbare én niet openbare plaatsen welke in feite voor
het publiek toegankelijk zijn. Dat de toegang tot bedoelde plaatsen mogelijk aan
beperkingen onderhevig is - bijvoorbeeld door de betaling van entreegeld - doet
daaraan in beginsel niet af.De conclusie die kan worden getrokken is deze, dat de gemeentelijke wetgever
bevoegd is ten aanzien van alle feitelijk voor het publiek toegankelijke
plaatsen regels vast te stellen - zulks ongeacht de eigendomssituatie met
betrekking tot deze plaatsen - voorzover dat nodig is in het belang van de
gemeentelijke huishouding.Uiteraard mogen deze regels de rechten van de eigenaars niet illusoir maken en
moeten de grenzen gelegen in hogere wetgeving (o.a. wegenverkeerswetgeving en
Wegenwet) in acht worden genomen.Over de vier onderdelen van de omschrijving van het begrip "weg" in artikel 1.1
kan het volgende worden opgemerkt:Onderdeel 1Teneinde verwarring te voorkomen wordt door de verwijzing de letterlijke tekst
van artikel 1 WVW 1994 overgenomen. In artikel 1, eerste lid, onder B, zijn
wegen gedefinieerd als: alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of
paden met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen
behorende paden en bermen of zijkanten. Ook de daaraan liggende en als zodanig
aangeduide parkeerterreinen worden daaronder begrepen geacht. Om iedere twijfel
weg te nemen is een expliciete verwijzing naar parkeerterreinen gehandhaafd.
Hiermee worden bedoeld: alle als zodanig herkenbare parkeerterreinen die - al
dan niet tegen betaling - toegankelijk zijn voor het publiek.Onderdeel 2Door opneming van de woorden "al dan niet met enige beperking" is buiten kijf
gesteld, dat bepaalde voorwaarden voor de toegankelijkheid, zoals de betaling
van entreegeld, er niet aan af doen dat gesproken kan worden van "weg", indien
de desbetreffende plaats in feite voor het publiek toegankelijk is.Onderdelen 3 en 4In de onderdelen 3 en 4 wordt een onderscheid gemaakt tussen stoepen, trappen,
portieken enz., die "uitsluitend tot voor bewoning in gebruik zijnde ruimten
toegang geven" (onder 3) en andere stoepen en trappen enz. (onder 4). De
eerstbedoelde categorie valt alleen onder het begrip "weg" indien deze niet
afsluitbaar zijn. Daarmee worden galerijen in portiekgebouwen enz. uitgezonderd
gehouden van het begrip "weg", óók indien het hek of de deur niet is afgesloten
("afsluitbaar").Bij de onder 4 bedoelde categorie speelt de mogelijkheid van afsluiting op zich
geen rol; het feitelijk voor het publiek toegankelijk zijn, bepaalt of de APV
van toepassing is.Bij deze categorie moet gedacht worden aan afsluitbare winkelpassages. In
recentelijk gebouwde winkelcentra vindt men steeds meer kleine, veelal overdekte
straatjes die voor het doorgaande verkeer nauwelijks een functie hebben. Sommige
van deze bewust smal gehouden doorgangen of "passages" worden gedurende de
avond- en nachtelijke uren afgesloten, omdat het uitoefenen van toezicht alsdan
onmogelijk is.Ter verklaring van de zinsnede "die daartoe naar burgerlijk recht bevoegd is"
wordt het volgende vermeld. Op de wegen in de zin van de Wegenwet kan het
publiek vrijelijk vertoeven omdat het rechtens daartoe bevoegd is. In het
bijzonder heeft de zakelijk gerechtigde op de betrokken weg niet de mogelijkheid
hierin verandering te brengen. Bij andere wegen heeft de term "openbaar" slechts
de betekenis van "feitelijk voor het publiek toegankelijk". Het publiek heeft
toegang tot deze wegen krachtens gedogen van de zakelijk gerechtigde. Mits hij
zich niet bij overeenkomst terzake heeft gebonden, is de zakelijk gerechtigde
naar burgerlijk recht te allen tijde bevoegd in het gebruik van de weg door het
publiek wijziging te brengen dan wel dit gebruik te beëindigen. Het mag
duidelijk zijn dat in het geval de zakelijk gerechtigde het publiek de toegang
ontzegt, op de desbetreffende weg de APV niet (meer) van toepassing is.Op of aan de wegVerschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen "op of aan de weg". De term "aan de weg" duidt begripsmatig op een
zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld
voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen.
Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.Ook treinstations vallen buiten het bereik van de APV. Artikel 27 van de
Spoorwegwet en de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het
bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om stations. B. Openbaar waterEen "openbaar water" in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder
water, dat voor enig gebruik open staat voor het publiek. "Openbaar" is hier dus
synoniem aan "feitelijk voor het publiek toegankelijk".C. Bebouwde komDe reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is (of kan) beperkt
(zijn) tot de bebouwde kom.Voor het begrip "bebouwde kom" kan aangesloten worden bij de aanwijzing van
gedeputeerde staten van de bebouwde kom krachtens artikel 27, lid 2, van de
Wegenwet. D. RechthebbendeHieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.E. VoertuigenDe verwijzing naar artikel 1, onder a en onder al van het RVV 1990 voorkomt
verwarring over de inhoud van het begrip voertuigen. In artikel 1, onder a,
worden aanhangwagens gedefinieerd als: voertuigen die door een voertuig worden
voortbewogen of kennelijk bestemd zijn om aldus te worden voortbewogen, alsmede
opleggers. In artikel 1, onder al, worden als voertuigen genoemd:, fietsen,
bromfietsen, invalidenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens. De APV
zondert van deze voertuigen uit: a. treinen en trams en b. kruiwagens,
kinderwagens en dergelijke kleine voertuigen.F. BouwwerkDeze omschrijving is ontleend aan artikel 1 van de (Model-)bouwverordening: “elk
bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met
wanden omsloten ruimte vormt”. G.GebouwDeze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk
bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met
wanden omsloten ruimte vormt”.H. Vee:Voor de uitleg van het begrip vee is aangesloten bij de Meststoffenwet. In
Bijlage A van deze wet worden als diersoorten genoemd: rundvee, varkens, kippen,
kalkoenen, schapen, vossen, nertsen, geiten, eenden, konijnen en
parelhoenders.I. PluimveeOnder pluimvee moet worden verstaan vogels als kippen, eenden, ganzen en
kalkoenen die gefokt worden voor hun vlees of eieren. J. HandelsreclameIn het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden
buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband
met het bepaalde in het eerste lid, dat zich volgens constante jurisprudentie
verzet tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van gedrukte stukken
e.d.Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet
in de weg. Onder het begrip "reclame" dient te worden verstaan: iedere vorm van
openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken tot
"handelsreclame" heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering slechts
betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords en
omvat zij elk aanbod van goederen en diensten maar is zij niet van toepassing op
reclame voor ideële doeleinden.Bij handelsreclame staat dus een materiële doelstelling voorop. Uiteraard zal de
grens tussen handelsreclame en reclame voor ideële doeleinden niet altijd even
scherp zijn. Het vorenstaande betekent overigens niet dat handelsreclame niet
beschermd wordt. Voorschriften betreffende handelsreclame zullen de toets aan
artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten kunnen doorstaan. Deze
verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een vergunningsstelsel.K. GeluidsapparaatNiet elk apparaat dat geluid voortbrengt is een geluidsapparaaat; het apparaat
moet ook ten doel hebben om geluid voort te brengen. Bij geluidsapparaten moet
dus vooral gedacht worden aan muziekapparatuur.L. SamenscholingOmdat niet elke groepsvorming als samenscholing wordt aangemerkt en het begrip
samenscholing verschillend kan worden uitgelegd, is hiervan een
begripsomschrijving opgenomen.Artikel 1.2 BeslistermijnHet uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift
de termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden.
Op deze wijze kan worden nagegaan wat voor iedere situatie een goede
beslistermijn is. In deze APV is de beslistermijn vastgesteld op acht weken (eerste lid). Dit is
gelijk aan de maximumtermijn die in artikel 4:13, tweede lid Awb wordt
gesteld.Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken kunnen worden afgewerkt. De
meer ingewikkelde aanvragen echter, zeker die waarvoor de adviezen van meerdere
instanties moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd. De verlenging van de
beslistermijn biedt dan uitkomst. Ook deze termijn is op acht weken gesteld
(tweede lid). Uitgangspunt blijft altijd een redelijke termijn. Artikel 4:14 Awb verplicht uiteraard tot kennisgeving aan de aanvrager van dit
verlengingsbesluit. Indien de aanvrager meent dat de verlenging niet redelijk
is, kan hij daartegen in bezwaar en beroep gaan.DienstenrichtlijnOp vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen
een redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De achtweken-termijn
van artikel 1:2 voldoet daaraan.Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de
beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit
gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit houdt in dat
voor verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit
criterium.De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van
de oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht worden. Het
derde lid is een implementatie van deze verplichting.OntvangstbevestigingIndien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel 13,
vijfde lid de ontvangst van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk bevestigd.
De ontvangstbevestiging moet de volgende informatie bevatten: de beslistermijn,
de beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de vermelding dat bij het
uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde termijn de vergunning
geacht wordt te zijn verleend. Het gaat hier om toepassing van de lex
silencio.Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de ontvangst van een melding die een
dienstverrichter krachtens wettelijk voorschrift bij een bevoegde instantie
dient te verrichten, indien door het doen van die melding en een bij wettelijk
voorschrift bepaald tijdsverloop een voorwaarde wordt vervuld voor toegang tot
of de uitoefening van een dienst.Opschorting van de termijnOp grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip waarop
alle documenten zijn ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat wanneer een
aanvraag onvolledig is, de aanvrager zo snel mogelijk wordt meegedeeld dat hij
aanvullende documenten moet verstrekken, en, in voorkomend geval, welke gevolgen
dit heeft voor de in artikel 13, derde lid, bedoelde termijn. Hiermee wordt
bedoeld dat moet worden meegedeeld dat de termijn pas aanvangt als de gevraagde
documenten zijn ontvangen.Deze regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb : de termijn voor het geven
van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het
bestuursorgaan krachtens artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan te
vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde
termijn ongebruikt is verstreken.Als de aanvraag is aangevuld, loopt de termijn weer verder door.WaboDe tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van artikel
3.9, eerste lid van de Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd.Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt
dat de beslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden
verlengd. De wegaanlegvergunning (art 2:4) valt onder de Wabo, en ook onder
bepaalde omstandigheden het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg (art 2:3).
De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan
van roerende zaken (artikel 2:3). De vergunning voor het opslaan van roerende
zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo.Artikel 1.3 Indiening aanvraagIn de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot het laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom
een termijn van drie weken aangehouden. De bewoordingen van het onderhavige
artikel ("kan") laten uitkomen, dat niet elke te laat ingediende aanvraag buiten
behandeling hoeft te worden gelaten. Met het oog op de vergunningen die niet
binnen drie weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de mogelijkheid
geschapen om de termijn van drie weken te verlengen tot maximaal acht
weken.Deze termijn van acht weken geldt met name voor de meer ingewikkelde
vergunningsaanvragen waarbij advies bij meerdere instanties ingewonnen moet
worden en de vergunningsaanvraag gepubliceerd wordt. Wel zal het bevoegde
bestuursorgaan vooraf in een uitvoeringsbesluit moeten aangeven op welke
vergunningen en/of ontheffingen deze verlengde termijn van toepassing is.Artikel 1.4 Voorschriften en beperkingenIn literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot
het verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin
het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing
staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van
duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Deze
voorschriften mogen uitsluitend strekken ter bescherming van de belangen in
verband waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is gesteld.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan
wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
worden toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als
verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen.Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, die slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming van
het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is
vereist.DienstenrichtlijnArtikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd
moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria
zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen
belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning worden
verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder dwingende reden van
algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan: de algemene toelichting en het
commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid van artikel 10 wordt
de vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek is vastgesteld dat aan
de vergunningvoorwaarden is voldaan.In de algemene strafbepaling die in deze APV is opgenomen (artikel 6:1) wordt
overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf
bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden van voorschriften die aan
een vergunning of ontheffing verbonden zijn.Artikel 1.5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingDe beantwoording van de vraag of een vergunning of ontheffing overgaat op een
rechtsopvolger, hangt af van het persoonlijk of zakelijk karakter van die
vergunning of ontheffing.Persoonlijk wordt de vergunning genoemd, indien de mogelijkheid van verkrijging
uitsluitend of in hoge mate afhangt van de persoon van de vergunningaanvrager
(diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het bezit van een diploma of een bewijs
van onbesproken levensgedrag). De persoonlijke vergunning is in beginsel niet
overdraagbaar, tenzij de regeling krachtens welke de vergunning is verleend
hiertoe de mogelijkheid biedt.Zakelijk daarentegen is de vergunning die afhangt van en gebonden is aan het
object waarop zij betrekking heeft en waarbij de persoonlijke kwaliteiten van de
aanvrager geen rol spelen. Anders gezegd: de zakelijke vergunning is niet
gebonden aan de persoon, maar aan de hoedanigheid van eigenaar of anderszins
zakelijk gerechtigde. Het kan ook een andere hoedanigheid zijn, bijvoorbeeld die
van gebruiker of ondernemer. De zakelijke vergunning gaat in beginsel over krachtens rechtsopvolging onder
algemene of bijzondere titel op de opvolger in diens hoedanigheid van eigenaar,
zakelijk gerechtigde, ondernemer enz.Een voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de drank- en
horecavergunning. Dit hangt samen met de omstandigheid dat de vereiste
diploma’s, leeftijd en gedragingen van de exploitant en bedrijfsleider(s) in
belangrijke mate bepalend zijn voor het verkrijgen van een vergunning. Als een
persoonlijke vergunning kunnen ook de standplaatsvergunning en de ventvergunning
worden beschouwd. Dit hangt samen zowel met het - persoonlijke - karakter van de
ambulante handel als met de omstandigheid dat het aantal aanvragen om vergunning
het aantal te verlenen vergunningen veelal verre overtreft, wat het bestuur
noodzaakt een restrictief beleid te voeren. Het zou onredelijk zijn als een
standplaats- of ventvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een
andere terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat.Een zuiver voorbeeld van een zakelijke vergunning is de vergunning op grond van
de Wet milieubeheer. Deze vergunning is van de persoon van de aanvrager of
vergunninghouder onafhankelijk.Indien in de verordening of in de vergunning is bepaald dat deze vergunning
persoonsgebonden is, terwijl deze vergunning toch vooral verband houdt met de
aard van het object waarop zij betrekking heeft, zal deze vergunning weliswaar
niet automatisch overgaan op de rechtsopvolger doch aan hem in vele gevallen ook
niet licht geweigerd kunnen worden.Een "gemengd" karakter heeft de ontheffing van de sluitingstijden voor
horecabedrijven. De voorschriften met betrekking tot de sluitingstijden van
horecabedrijven moeten in de eerste plaats gezien worden als bepalingen die ten
doel hebben geluidhinder en andere overlast, die ontstaan door het 's avonds en
's nachts drijven van een "inrichting", te voorkomen of te beperken. In zoverre
kan men zeggen dat een ontheffing sluitingsuur een zakelijk karakter draagt. Aan
de andere kant dient bedacht te worden dat de persoon van de exploitant bij de
beslissing inzake de ontheffingsverlening niet geheel onbelangrijk is en dat
bovendien sprake is van een ontheffing (dus een uitzondering op het
verbod).Uitgangspunt in deze APV is de persoonsgebondenheid van de vergunning of
ontheffing. Hiervan kan worden afgeweken door toevoeging van de zinsnede "tenzij
bij of krachtens deze verordening anders is bepaald." en expliciete vermelding
van het zakelijk karakter in de desbetreffende APV-bepaling of de vergunning of
ontheffing.Indien de vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn
rechtverkrijgende geldt, verdient het aanbeveling het voorschrift op te nemen
dat de houder ervan in geval van rechtsovergang verplicht is hiervan binnen twee
weken schriftelijk mededeling te doen aan het bevoegde orgaan, met vermelding
van de naam en het adres van de nieuwe houder van de vergunning of
ontheffing.Aldus blijft het bevoegde orgaan op de hoogte van de feitelijke houder van de
vergunning of ontheffing.Artikel 1.6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter. Het hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of
wijziging wordt overgegaan.Zo zal niet iedere niet-nakoming van vergunningsvoorschriften nopen tot
toepassing van de administratieve sanctie van intrekking van de vergunning. Met
name het rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de
bevoegdheid tot wijziging en intrekking.Indien het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken
of te wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun
bedenkingen in te dienen als wordt voldaan aan artikel 4:8 Awb.Ook indien er niet exact sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 4:8
Awb doet het bestuursorgaan gelet op een zorgvuldige besluitvorming er goed aan
de vergunninghouder te horen voordat tot intrekking of wijziging van de
vergunning wordt overgegaan. Ingeval van een wijziging of intrekking die het
gevolg is van een algemene beleidsbeslissing van het bestuursorgaan, is het
echter vaak niet doenlijk om alle betrokkenen te horen. Wel is het dan gewenst
om met vertegenwoordigers van belanghebbenden te overleggen.Artikel 1.7 TermijnenHet streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan de
Europese Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen dat de
vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt. Artikel 11 van
de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen
hebben, tenzij:
de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen afhankelijk is van de
voortdurende vervulling van de voorwaarden;
het aantal beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden
van algemeen belang;
een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen
belang.
Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de Dienstenrichtlijn:
“Wanneer het aantal beschikbare vergunningen voor een activiteit beperkt is
wegens een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen of technische mogelijkheden,
moet een selectieprocedure worden vastgesteld om uit verscheidene gegadigden te
kiezen, teneinde via de werking van de vrije markt de kwaliteit en voorwaarden
van het dienstenaanbod voor de gebruikers te verbeteren. Deze procedure moet
transparant en onpartijdig zijn en de verleende vergunning mag niet buitensporig
lang geldig zijn, automatisch worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de
dienstverrichter wiens vergunning net is komen te vervallen. In het bijzonder
moet de geldigheidsduur zodanig worden vastgesteld dat de vrije mededinging niet
in grote mate wordt belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de
afschrijvingen van de investeringen en een billijke vergoeding van het
geïnvesteerde kapitaal.” (PB L 376/36, nr. 62) Als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten zij
beargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan
doorstaan.Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde
tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een
standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.Artikel 1:8 WeigeringsgrondenMet betrekking tot vergunningen en ontheffingen stonden in de vorige APV de
weigeringsgronden per artikel vermeld. In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
kritisch naar de weigeringsgronden gekeken. Ter bevordering van de systematiek
en duidelijkheid binnen de APV is ervoor gekozen om in Hoofdstuk I algemene
weigeringsgronden te benoemen. In de afzonderlijke vergunningstelsels zijn de
betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen als er voor een vergunning andere
weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde, worden die in het
betreffende artikel genoemd. Europese DienstenrichtlijnArtikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) staat
vergunningstelsels toe, mits aan de volgende vereisten is voldaan:
zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning
aanvraagt;
de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een
dwingende reden van algemeen belang (noodzakelijkheid). Het begrip
dwingende redenen van algemeen belang zoals bedoeld in artikel 9 is door
het Hof van Justitie ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen. Het
betreft hier de zogenaamde ‘rule of reason’. Dit begrip omvat de
volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid,
als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag, en andere
dwingende redenen waaronder milieu (overweging 40 bij de richtlijn);
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
worden bereikt (evenredigheid)
er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid,
de volksgezondheid of de bescherming van het milieu (noodzakelijkheid).
Voor wat betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel 16 dan ook een
strengere eis dan artikel 9;
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
worden bereikt (evenredigheid).
In theorie staat de richtlijn toe dat de overheid aan een Nederlandse
dienstverlener zwaardere eisen stelt dan aan een buitenlandse partij, maar dit
is in de praktijk en vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid niet
wenselijk.Het is evenmin gewenst een onderscheid aan te brengen tussen verschillende
soorten van dienstverleners (tijdelijke grensoverschrijders, vestigers en dus
ook Nederlandse dienstverleners). Anders zou de dienstverlener die zich vanuit
een andere lidstaat hier vestigt een bevoorrechte positie hebben ten opzichte
van degene die de grens overschrijdt om zijn diensten aan te bieden of beide
dienstverleners ten opzichte van de eigen onderdanen.Niet alleen de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk,
maar ook de gronden om een vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën
aanvragers dezelfde. Er is aangesloten bij het lichtste regime van de richtlijn (artikel 16): de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen
dienst. Bij standplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een
vergunning voor een standplaats voor het verkopen van goederen en/of voor het
verlenen van diensten. Ook in dit geval zou rechtsongelijkheid kunnen ontstaan
doordat de verkoper niet, maar de dienstverlener wel onder de richtlijn valt.
Daarom is in de APV geen onderscheid gemaakt tussen verkoop en dienstverlening
voor wat betreft de weigeringsgronden.Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor
in de richtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden
beantwoord:OverlastVanouds is de APV een openbare orde en overlast-verordening. Het begrip
‘overlast’ komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij
verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast. Het
milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd zijn aan de
omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast
veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt
eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs gezondheid.VerkeersveiligheidDe verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang als bedoeld in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er sprake van een
belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als het voorkomen van
verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft.Veiligheid van personen en gezondheidDeze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid)
kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.ZedelijkheidHet begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt
uitgelegd in overweging 41. Te denken valt aan de bescherming van de menselijke
waardigheid of in het geval van dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan,
palingtrekken of zwijntjetik) betreft onder het belang van dierenwelzijn. Ook
andere dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een ‘zedelijkheidsaspect’
hebben. Bij seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige
weigeringsgrond opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat.Voorzieningenniveau bij standplaatsenIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt.
De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
waar (mede) diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten.
Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een
standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder
b). Daarop is de richtlijn immers niet van toepassing.Détournement de pouvoirGemeenten dienen zich er van bewust te zijn dat zij een vergunningaanvraag niet
kunnen weigeren op een andere grond dan de grondslag van het vergunningstelsel.
Dit is in strijd met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.MotiveringEen weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd
moet worden welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom.Artikel 1:9 Fictieve beschikkingMet ingang van 1 januari 2012 is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) van
toepassing op vergunningstelsels die onder de Dienstenwet vallen. Dit betreft
vergunningstelsels met betrekking tot de vrijheid van vestiging en het vrij
verkeer van diensten die onder de reikwijdte van de Europese Dienstenrichtlijn
vallen.Voor deze vergunningen (en ontheffingen) geldt in beginsel de lex silencio
positivo hetgeen betekent dat de vergunning van rechtswege wordt verleend als
niet binnen de voorgeschreven termijn van 8 weken (of eventueel na verlenging
c.q. verdaging van het te nemen besluit) een besluit op de aanvraag is genomen. Van de lex silencio positivo kan alleen afgeweken worden indien sprake is van
dwingende redenen van algemeen belang. Paragraaf 4.1.3.3. Awb kan in die
gevallen niet van toepassing worden verklaard.De dwingende redenen van algemeen belang zijn te vinden in overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn. De aldaar beschreven redenen zijn een verkorte weergave van
de stand van de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie. Dwingende
redenen van algemeen belang omvatten o.m. de openbare orde, openbare veiligheid
en volksgezondheid, handhaving van de maatschappelijke orde,
consumentenbescherming, voorkoming van oneerlijke concurrentie, bescherming van
het milieu, stedelijke en rurale ruimtelijke ordening en verkeersveiligheid.
Kortom, verschillende belangen die ook bij de vergunningverlening op grond van
deze verordening als toetsingscriteria worden toegepast. In artikel 1:9 is uitvoering aan de de Europese Dienstenrichtlijn en artikel 28
van de Dienstenwet gegegeven. In het belang van de rechtszekerheid zijn in dit
artikel zowel de artikelen genoemd waarop de lex silencio positivo (en dus
paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht) van toepassing is alsook de
artikelen die om dwingende redenen van algemeen belang van de lex silencio
postivo zijn uitgezonderd.Aldus is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht niet van toepassing
verklaard op:
artikel 2.3, lid 1 : vergunning gebruik openbare weg in het belang van:
openbare veiligheid, maatschappelijke orde (voorkoming overlast),
verkeersveiligheid en belangen van derden;
artikel 2.14, lid 1 : vergunning organiseren evenement in het belang
van: openbare orde, openbare veiligheid, maatschappelijke orde
(voorkomen overlast), verkeersveiligheid, bescherming milieu en belangen
van derden;
artikel 2.23, lid 1 : vergunning exploitatie speelgelegenheid in het
belang van: openbare en maatschappelijke orde, bescherming milieu en
belangen van derden
artikel 3.4, lid 1 : vergunning exploitatie seksinrichting in het belang
van: openbare en maatschappelijke orde, bescherming milieu en belangen
van derden
Hoofdstuk 2: OPENBARE ORDE AlgemeenIn dit hoofdstuk zijn verschillende bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om
zowel het gebruik als de bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen
geleiden. De diverse functies van de openbare ruimte, onder andere voor
demonstraties, optochten en feesten, vraagt om een scheiding dan wel regulering
van het gebruikAfdeling 1: BESTRIJDING VAN ONGEREGELDHEDEN Artikel 2.1 Samenscholing en ongeregeldhedenEerste lidHet begrip 'samenscholing' is ontleend aan artikel 186 WvSr: "Hij die
opzettelijk bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk
verwijdert na het derde door of vanwege het bevoegd gezag gegeven bevel, wordt,
als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft met gevangenisstraf van
ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie."Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft
van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit
soort samenscholingen van de werking van dit artikel uitgezonderd worden. In het
vijfde lid is dit dan ook gebeurd.Tweede lidIn het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel
van een politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende)
ongeregeldheden.De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit toezichthoudende
bevoegdhei krachtens artikel 6.2 van de verordening. Artikel 2:1, tweede lid
bevat de bevoegdheid tot het geven van een bevel in een concreet geval.
Overtreding van een dergelijk bevel wordt strafbaar gesteld in artikel 6:1 van
de APV.Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het
politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het
desbetreffende strafartikel van de gemeentelijke APV (artikel 6:1 van de
APV).Naast de politiebevelen ex artikel 2:1 blijven uiteraard ook de bevelen van de
burgemeester in het kader van diens openbare-ordebevoegdheden mogelijk. Bevelen
van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de Gemeentewet, of aanwijzingen
in het kader van de Wet Openbare Manifestaties die de politie in mandaat
uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds strafbaar worden
gesteld op grond van artikel 184, eerste lid Wetboek van Strafrecht.Artikel 2.1a Vechten op straat In aanvulling op het Wetboek van Strafrecht is in artikel 2.1a een verbod op het
vechten op voor het publiek toegnakelijk plaatsen of voor het publiek
toegankelijke gebouwen opgenomen. Met dit APV-verbod wordt beoogd om effectiever
tegen vechtpartijen in de openbare ruimte en in openbare gebouwen zoals
horeca-inrichtingen op te kunnen treden. Het Wetboek van Strafrecht biedt weliswaar ook mogelijkheden om op te treden
maar dan moet eerst aangifte worden gedaan en dat gebeurt niet altijd. Vooral
als het gaat om vechtpartijen die als een ernstige verstoring van de openbare
orde kunnen worden beschouwd, wil de politie graag de mogelijkheid hebben om
personen te kunnen aanhouden. Afdeling 2: BETOGINGEN Artikel 2:2 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsenDit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare
manifestaties (WOM).In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid “openbare
plaats” gedefinieerd als: een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik
openstaat voor het publiek. In het tweede lid is bepaald dat daaronder niet is
begrepen: een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid,
van de Grondwet (een kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name
wordt gebruikt voor godsdienstige of levensbeschouwelijke doelen).Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja,
voor welke activiteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele
procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 WOM kent de burgemeester de
bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving voorschriften en
beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij bevoegd is aan
de organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te
beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op
andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 WOM de burgemeester o.a. de
bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen.De meeste APV’s kennen alleen een kennisgevingeis voor betogingen. De overige
activiteiten zijn ongereguleerd gebleven. In verband hiermee heeft artikel 2:2
alleen betrekking op betogingen. Voor een uitgebreide toelichting op dit artikel en de Wet Openbare Manifestaties
wordt verwezen naar de toelichting in de model-APV van de VNG. Afdeling 3: BRUIKBAARHEID VAN DE WEGArtikel 2.3 Voorwerpen of stoffen op, aan of boven de wegDit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die
hinder of gevaar kunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing
van dit artikel kan gedacht worden aan het plaatsen van reclameborden of zuilen,
containers of meubilair ten behoeve van terrassen. Het artikel beperkt zich niet
alleen tot het plaatsen, aanbrengen, of hebben van stoffen of voorwerpen op de
weg, maar strekt zich tevens uit tot aan of boven de weg (te denken valt aan
spandoeken en zonneschermen).Aangezien deze bepaling betrekking heeft op een breed scala van gebruik van de
weg, is in beginsel vast gehouden aan een vergunningsplicht om grip op dit
gebruik te houden, vooral omdat niet elk gebruik door middel van algemene
voorschriften goed gereguleerd kan worden. Veelal is de situatie ter plaatse
bepalend voor wat er mogelijk is hetgeen betekent dat maatwerk geleverd moet
worden.In het tweede lid zijn evenwel enkele uitzonderingen op de vergunningsplicht
opgenomen. Voorts is in het streven naar vermindering van administratieve lasten
in het derde lid de bevoegdheid voor burgemeester en wethouders opgenomen om
bepaalde gebruiksvormen van de vergunningsplicht vrij te stellen of hiervoor een
meldingsplicht in te voeren, al dan niet onder het stellen van algemene
voorschriften.Artikel 2.4 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een wegOp het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d.
van de Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat
de termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze
vergunning. De beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let
wel: indien er meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel
3.10 van de Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing
(beslistermijn van 6 maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes
weken).De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de
algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Voor het aanleggen of
veranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten
opgenomen.In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De
weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening.Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening
of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college
bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het
derde lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te
verlenen. Zie verder de toelichting aldaar.Eerste lidAan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg,
beschadiging en verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op
de bruikbaarheid van die weg.Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst
onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere
aanleg van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering,
water en gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende
lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten
meebrengt.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet
worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg,
verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan.
Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde
“eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Ook voor deze
wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid daarvan
voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze
van verharding, breedte e.d.Derde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van
hun publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.Vierde lidHet nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor
het leggen van leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor
telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een regeling getroffen in de
Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)
Telecommunicatieverordening.In de Wabo is verder bepaald dat voor deze vergunning een positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen van toepassing is. Dit geldt dus alleen
indien de Wabo van toepassing is. Indien voor de hier bedoelde werkzaamheden op
grond van een bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit geen vergunning vereist is, is de Wabo ook niet van
toepassing en gelden alleen de APV-bepalingen.Artikel 2.5 Maken, veranderen van een uitwegArtikel 2.5 beoogt de aanleg van uitwegen oftewel inritten zoveel mogelijk vrij
te laten, maar door het stellen van algemene voorschriften te voorkomen dat er
gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer ontstaan, dat een uitrit
op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar groen of ten koste gaat van
openbare parkeeruimte.Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een
weg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in een verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de
vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, is in veel gevallen wel
privaatrechtelijke toestemming en medewerking van de gemeente nodig om de weg
aan te passen bijv. door het verlagen van het trottoir. Een publiekrechtelijk
toelaatbare uitweg mag echter niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke
weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat
anders. Het college kan in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat
hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft.Nadere regelsOp grond van het tweede lid kan het college nadere regels vaststellen om de
algemene verbodscriteria in lid 1 van deze bepaling te verduidelijken en te
concretiseren, toegespitst op bepaalde situaties.OntheffingEr zijn bijzondere omstandigheden denkbaar waarin het in redelijkheid mogelijk
moet zijn om van de algemene voorschriften af te wijken. Ten denken valt bijv.
aan de aanleg van een inrit voor het parkeren van de auto naast een woning in
verband met invaliditeit. Daarom is het college in lid 3 de bevoedheid toegekend om ontheffing van het
verbod in het eerste lid te verlenen.Aangezien de Wabo (artikel 2.2, eerste lid onder e.) op het maken of veranderen
van een uitweg van toepassing is, is hiervoor ook een omgevingsvergunning
vereist. Dit betekent dat ook de beslistermijn ingevolge de Wabo van toepassing
is. Ditzelfde geldt voor de positieve fictieve beschikking bij niet-tijdig
beslissen. Daarom is artikel 2.5 niet opgenomen in artikel 1.9 van deze APV
(fictieve beschikking).Afdeling 4 : VEILIGHEID OP DE WEG AlgemeenArtikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot
het maken van aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het
onderwerp waarin deze wet voorziet, voorzover deze verordeningen niet in strijd
zijn met het bepaalde in deze wet.Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid
op de weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de
weg.Voor het maken van aanvullende regels bij gemeentelijke verordening geldt steeds
de beperking dat de hogere wetgever de desbetreffende aangelegenheid niet
uitputtend heeft willen regelen. De vraag wanneer dat het geval is, is niet
altijd gemakkelijk te beantwoorden.De gemeenteraad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het verkeer
op wegen - ook al beogen deze regelen andere belangen te beschermen dan
verkeersbelangen indien deze regels zo diep en zo algemeen ingrijpen in het
normale verkeer op wegen, dat het stelsel van de wegenverkeerswetgeving wordt
doorkruist. HR 21-06-1966, NJ 1966, 417 m.nt. W.F. Prins, AB 1967(bromfietsverbod Sneek); HR
23-12-1980, NJ 1981, 171 m.nt. T.W. van Veen, AB 1981, 237, (rijverbod
Schiermonnikoog) en AR 5-3-1981, Gst. 1981, 6678 m.nt. EB (rijverbod
Vlieland).Artikel 2.6 Veroorzaken van gladheidVele APV's kennen of kenden een plicht voor de eigenaar van een gebouw of
terrein, gelegen binnen de bebouwde kom, om het trottoir langs dat gebouw of
terrein sneeuwvrij te maken en te houden. Rond deze bepaling keert dikwijls de
vraag terug van bevoegdheid tot regeling, omdat het opnemen van zo'n plicht in
de APV strijd zou opleveren met de in 1930 in Geneve door de International
Labour Organisation vastgestelde conventie betreffende de gedwongen of
verplichte arbeid, dan wel in strijd kan zijn met artikel 4 van het Verdrag van
Rome.Los hiervan moet ook geconstateerd worden dat een dergelijke bepaling door de
overheid moeilijk te handhaven is en bovendien lang niet altijd geëffectueerd
kan worden, bijv. als het gaat om braakliggende terreinen. Eigenlijk is het
sneeuwruimen op trottoirs meer een onderwerp van zorg van voorlichting dan van
handhaving. Om deze redenen is afgezien van opname van een 'sneeuwruimbepaling'. Daarentegen bevat artikel 2.6 een verbod om tijdens vriezend weer een
gevaarlijke situatie te laten ontstaan. Als voorbeeld valt te noemen het wassen
van de auto op de openbare weg bij vriezend weer, waardoor ter plaatse een zeer
gevaarlijke situatie kan ontstaan.Tweede lidIn artikel 427, aanhef en onder 4 , van het Wetboek van Strafrecht is bepaald
dat met een geldboete van de eerste categorie wordt gestraft hij die iets
plaatst op of aan, of werpt of uitgiet uit een gebouw, op zodanige wijze dat
door of ten gevolge daarvan iemand die van de openbare weg gebruik maakt, nadeel
kan ondervinden.Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 luidt: Het is een ieder verboden zich
zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of dat het verkeer op
de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.Artikel 2.7 Uitzicht belemmerende beplanting of voorwerpIndien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de
verkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn
bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 Gemeentewet, een last
opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen of te snoeien. JurisprudentieTuin afgeschermd met lattenscherm en coniferen. Het college vond het belang van
privacy zwaarder wegen dan het belang van de verkeersveiligheid. De Afdeling is
van oordeel dat de belemmering van het uitzicht van beperkte betekenis is omdat
het lattenscherm een open constructie kent. De weigering bestuursdwang uit te
oefenen tegen de coniferen blijft echter niet in stand omdat de Afdeling van
oordeel is dat de coniferen bij het uitrijden van de inrit het zicht geheel
ontnemen. ARRS 10 12 1993, JG 94.0138.Artikel 2.8 Openen straatkolken e.d.In het belang van de verkeersveiligheid en de veiligheid van personen is een
verbod opgenomen om bepaalde nutsvoorzieningen te openen of onzichtbaar te
maken.Artikel 2.9 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerpArtikel 2.9 beoogt voetgangers en (brom-)fietsers te beschermen tegen
verwondingen als gevolg van de te dicht op de weg aangebracht prikkeldraad,
schrikdraad, etc.Artikel 2.10 Voorzieningen voor verkeer en verlichtingDeze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer de voorwerpen, borden of
voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer of de openbare verlichting
het gebruiksrecht van de eigenaar niet aantasten. In beginsel biedt de
Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het eigendomsrecht van anderen
inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in haar toepassing bedoeld voor
zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor het gebruik van de
desbetreffende onroerend zaak al dan niet tijdelijk beperkt wordt. Wanneer
daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige artikel
geconstrueerd worden. Artikel 2.11 Verwijdering e.d. voorzieningen voor verkeer en
verlichtingHet verwijderen of beschadigen van verkeersborden of openbare verlichting kan
tot levensgevaarlijke situaties leiden. Om hiertegen op te kunnen treden is –
aanvullend op het Wetboek van Strafrecht - in artikel 2.11 een verbod op
dergelijke onbevoegde handelingen opgenomen.Afdeling 5: DROPPINGSArtikel 2.12 Droppings Bij droppings is het niet ongebruikelijk dat de deelnemers hieraan zonder
toestemming particuliere grond betreden. Vooral omdat droppings in het duister
plaatsvinden leidt dit nogal eens tot verontruste telefoonmeldingen bij de
politie. Ook komt het voor dat deelnemers hinder veroorzaken en/of vernielingen
aan andermans eigendom aanrichten.Om op de hoogte van plaatsvindende droppings te zijn en bij eventuele schade de
organisator te kunnen achterhalen, is een kennisgevingsplicht voor droppings
opgenomen. Eventueel kan de burgemeester in het belang van de openbare orde en
veiligheid voorschriften opleggen. In het uiterste geval kan de burgemeester een
dropping verbieden. Deze situatie doet zich voor indien de organisator de
voorschriften meerdere keren niet of onvoldoende heeft nageleefd of wanneer de
te houden dropping naar verwachting tot ernstige overlast of ongeregeldheden zal
leiden.Afdeling 6 : TOEZICHT OP EVENEMENTENAlgemeen Evenementen vervullen een belangrijke functie in de samenleving. Er worden
verschillende evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor
bijvoorbeeld de hele gemeente, middelgroot of kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt
tot de eigen straat. Voor een goed verloop van een evenement moeten
verschillende belangen worden afgewogen en duidelijke afspraken met de
organisator worden gemaakt.Volgens de Europese Dienstenrichtlijn is in beginsel een vergunningstelsel
geoorloofd. De lidstaten mogen de toegang tot de uitoefening van een
dienstenactiviteit niet afhankelijk stellen van een vergunning tenzij: 1. de
vergunning niet discriminatoir is, 2. het vergunningstelsel gerechtvaardigd is
om een dwingende reden van algemeen belang (noodzaakvereiste), en 3. het
nagestreefde doel niet door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt,
met name omdat controle achteraf te laat zou komenom werkelijk doeltreffend te zijn (proportionaliteitsvereiste).Bij evenementen waarbij meer dan 100 personen gelijktijdig aanwezig zijn, is
vooraf een vergunning noodzakelijk vanwege de openbare orde-aspecten,
overlastsituaties, verkeersveiligheid, volksgezondheid, zedelijkheid e.d. Ook
kan dan maatwerk bij de vergunningverlening en met name de hieraan te verbinden
voorschriften plaatsvinden. Als sprake is van een klein evenement (≤ 100 personen), geldt in veel gevallen
een vrijstelling in samenhang met algemene voorschriften (zie artikel 2.14 lid
3). Op grond van artikel 2.14 lid 2 kan de burgemeester bepaalde evenementen
aanwijzen die zijn vrijgesteld of aan een meldingsplicht zijn gebonden. Dee toepassing van deze bevoegheden is nader uitgewerkt in de nota Evenementenbeleid.Rol van de burgemeesterDe bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is
aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen
voorzover deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij
behorende erven. Het begrip 'toezicht' is ruimer dan alleen de handhaving van de
openbare orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de
veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien
de burgemeester de uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan
ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig
afdeling 10.1.1. Awb.Artikel 2.13 BegripsomschrijvingIn artikel 2.13 is gekozen voor de zgn. negatieve benaderingsmethode ten aanzien
van de definiëring van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen geldend
criterium ('elke voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak') wordt
vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de werking van de
bepalingen valt.In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen d.w.z.
filmvoorstellingen die in een bioscoop plaatsvinden. Deze voorstellingen worden
niet als evenement aangemerkt. Daarnaast gelden de bepalingen niet voor de op grond van artikel 160 Gemeentewet
ingestelde warenmarkt waarvoor in de Marktverordening regels zijn
opgenomen.Verder worden kansspelen geregeld in de Wet op de kansspelen. De reguliere
activiteiten in een horeca-inrichting zoals dansen en muziekoptredens zijn
eveneens uitgezonderd omdat deze activiteiten inherent zijn aan de exploitatie
van een horecabedrijf en hieromtrent regels worden gesteld in het
Activiteitenbesluit milieubeheer. Betogingen, samenkomsten en vergaderingen worden geregeld in de Wet openbare
manifestaties (voor zover dit soort activiteiten al als een verrichting tot
vermaak kunnen worden aangemerkt). Tenslotte geldt voor droppings al een
meldingsplicht ingevolge artikel 2.12.Omgekeerd zijn in het tweede lid voor alle duidelijkheid enkele activiteiten
opgesomd die ook als evenement in de zin van dit artikel worden beschouwd. Artikel 2.14 EvenementenLid 1 Op grond van artikel 174, eerste lid van de Gemeentewet is de burgemeester het
bevoegde orgaan om een evenementenvergunning te verlenen.Lid 2In het tweede lid is de burgemeester de bevoegdheid toegekend om bepaalde
evenementen van de vergunningsplicht vrij te stellen of hiervoor een
meldingsplicht in te voeren. Hierbij moet gedacht worden aan kleine evenementen
(< 100 bezoekers en/of deelnemers) die door het stellen van algemene
voorschriften goed geregeld kunnen worden en aldus weinig risico met betrekking
tot aspecten als openbare orde, veiligheid, milieu en volksgezondheid met zich
meebrengen.In de nota Evementenbeleid is het vorenstaande nader uitgewerkt en
toegelicht.Lid 3De burgemeester kan met betrekking tot evenementen die van de vergunningsplicht
zijn vrijgesteld of waarvoor een meldingsplicht algemene voorschriften
vaststellen. Deze voorschriften moeten wel betrekking hebben op de belangen die
in artikel 1.8 worden genoemd. Lid 4Op grond van artikel 10 van de Wegenverkeerswet is het verboden op de weg een
wedstrijd met voertuigen te houden of daaraan deel te nemen. Als het gaat om
gemeentelijke wegen, kan het college op grond van artikel 148 van de
Wegenverkeerswet van dit verbod ontheffing verlenen. Hoewel aan de evenementenvergunning in de APV meerdere motieven ten grondslag
liggen, vervalt de APV-vergunningsplicht indien artikel 10 van de
Wegenverkeerswet van toepassing is. Artikel 2.15 Ordeverstoring bij evenementenDeze bepaling spreekt voor zich.Afdeling 7: TOEZICHT OP HORECABEDRIJVENAlgemeen Op horecabedrijven zijn naast de regels van deze afdeling nog vele andere regels
van toepassing zoals de Drank en Horecawet en de Wet milieubeheer.Drank en HorecawetDe Drank en Horecawet regelt onder meer de uitoefening van het horecabedrijf,
bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
De wet regelt dus niet de verstrekking van alcoholvrije drank.Wet milieubeheerOp horecabedrijven zijn de regels van de Wet milieubeheer (Wm) van toepassing.
Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (het Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt het Besluit
horeca-, sport- en recreatieinrichtingen milieubeheer. Bij dit besluit is een aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen,
geur, opslag van koolzuur en afvalstoffen opgenomen. Het Besluit heeft betrekking op wat plaatsvindt binnen het horecabedrijf,
daartoe behorende terrassen en de directe omgeving. Stemgeluid van een terras
(er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek zijn evenwel vrijgesteld van de
geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de gemeente bij verordening
afwijkende regels kan stellenIn deze afdeling zijn alleen regels opgenomen met
betrekking tot terrassen en de sluitingstijden. Sommige gemeenten kennen een
exploitatievergunning voor horecabedrijven. In het streven naar minder regels
heeft de gemeenteraad van Winterswijk in 2007 besloten de exploitatievergunning
in te trekken omdat de Drank- en Horecawet en de Wet milieubeheer voldoende
mogelijkheden bieden om de exploitatie van horecabedrijven goed te regelen en
een extra verfgunningstelsel onevenredig belastend voor de horeca werd geacht.
Bovendien zijn op basis van een horeca-convenant afspraken met
horeca-ondernemers gemaakt om de veiligheid in en rond uitgaansgelegenheden te
bevorderen en het woon- en leefklimaat in de omgeving van horecabedrijven te
beschermen. Artikel 2.16 BegripsomschrijvingenOmdat de bepalingen in afdeling 7 zowel betrekking hebben op de natte als droge
horeca, is bij de omschrijving van het begrip 'horecabedrijf' geen aansluiting
gezocht bij de Drank- en Horecawet (die uitsluitend betrekking op
alcoholverstrekkende inrichtingen heeft). De begripsomschrijving van “terras” geeft duidelijk aan dat een terras ook tot
het horecabedrijf hoort. Dit betekent dat de sluitingstijden voor
horecabedrijven als bedoeld in artikel 2.18 ook van toepassing zijn op het
gebruik van terrassen.Artikel 2.17 TerrassenVolgens jurisprudentie is de burgemeester op grond van artikel 174 Gemeentewet
het bevoegde bestuursorgaan om ook op een verzoek om een terrasvergunning te
beslissen. Aangezien de basis van een terrasvergunning is gelegen in artikel 2.3 ( gebruik
van de weg in afwijking van de bestemming) en de vergunningsbevoegheid in dit
artikel bij het college is neergelegd, is in artikel 2.17 bepaald dat in
afwijking van artikel 2.3 de burgemeester beslist op aanvragen tot de
ingebruikneming van de weg ten behoeve van een terras behorende bij een
horecabedrijf.Artikel 2.18 SluitingstijdenGrondslag voor de in de APV opgenomen sluitingsbepalingen is artikel 149
Gemeentewet. De gemeenteraad kan verplichte sluitingstijden voor horecabedrijven
vaststellen in het belang van de openbare orde, het voorkomen of beperken van
overlast, het beschermen van het woon en leefklimaat e.d.De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de
eigenlijke horeca-werkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir
gesitueerd terras behoort wel tot de inrichting, de zich boven de inrichting
bevindende woning van de exploitant niet. Ook sportkantines, clublokalen,verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan te merken.Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat
de in de APV opgenomen sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf:
immers, volgens de jurisprudentie kan een gemeentelijke verordening geen
activiteiten betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter
niet worden gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar
belang, waarvan ook sprake is bij besloten horecabedrijven. De
sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten binnen hetbedrijf, maar op de (nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de omgeving, bijv.
in de vorm van overlast van komende en gaande bezoekers, het slaan met
portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.). De sluitingstijden zijn dus
ook van toepassing op besloten horecabedrijven c.q. horecabedrijven waar een
besloten feest plaatsvindt.Regionale afstemming / horeca-convenant Om zgn. nachtelijk horecatoerisme tussen gemeenten te voorkomen zijn regionaal
afspraken over de sluitingstijden voor horecabedrijven gemaakt. Ook is in
regionaal verband samen met politie en Koninklijke Horeca Nederland een
horeca-convenant opgesteld dat in alle Achterhoeks gemeenten is ingevoerd. Doel
van dit convenant is o.m. de veiligheid in en rond de horeca te bevorderen, het
woon- en leefklimaat te beschermen en het alcoholgebruik met name door jongeren
te matigen.Volgens dit horeca-convenant moeten horecabedrijven uiterlijk om 02.00 de deuren
sluiten doch mag het aanwezige publiek tot 04.00 uur in de inrichting
verblijven. Dit geldt uitsluitend voor deelnemers aan het horeca-convenant die
door de deelname aan het convenant in aanmerking komen voor een ontheffing van
de basis sluitingstijd van 02.00 uur. Verwacht werd dat door het geleidelijke vertrek van het publiek dankzij deze
glijdende sluitingsstijden de overlast voor de omgeving van horecagelegenheden
zou afnemen. Ervaringen hebben inmiddels uitgewezen dat dit inderdaad het geval
isMet de ondertekening van het horeca-convenant verklaart een horeca-ondernemer
bereid te zijn extra maatregelen te willen treffen om verstoring van de openbare
orde en overlast voor de omgeving te voorkomen. Deze inspanning rechtvaardigt
een langere openstelling op basis van een ontheffing van de basis sluitingstijd. Eerste lidIn het eerste lid is de algemene sluitingstijd voor horecabedrijven bepaald op
de periode van 02.00 tot 06.00 uur.Tweede lidIn afwijking van de in het eerste lid genoemde sluitingstijd kan de burgemeester
een horeca-exploitant ontheffing van de algemene sluitingstijd verlenen. Het
moet dan gaan om een bijzondere omstandigheid. Zoals hiervoor reeds is vermeld, komen deelnemers aan het horeca-convenant in
beginsel voor een ontheffing van de algemene sluitingstijd in aanmerking. Mocht
evenwel blijken dat een horeca-ondernemer de afspraken van het convenant niet
naleeft en zich onvoldoende inspant c.q. onvoldoende maatregelen treft om
overlast en/of verstoringen van de openbare orde te voorkomen, dan kan dit voor
de burgemeester aanleiding zijn om de ontheffing in te trekken. Evenzeer kan de
burgemeester een ontheffing weigeren, als op basis van eerdere ervaringen weinig
vertrouwen in het naleven van de afspraken van het convenant door de betreffende
horeca-exploitant bestaan.Derde lid De sluitingsbepalingen van de APV gelden niet voorzover de op de Wm gebaseerde
voorschriften van toepassing zijn. Wat betekent dit voor de reikwijdte van de
APV bepalingen? De Wm beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of
beperking van alle nadelige gevolgen van het milieu door het in werking zijn van
krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De gemeenteraad is niet bevoegd die
regeling bij verordening aan te vullen. Dit is ook niet het geval want het
APV-sluitingsuur beoogt andere belangen te beschermen dan de Wet milieubeheer,
namelijk de meer algemene handhaving van de openbare orde in de nachtelijke uren
en het voorkomen van verstoring van de nachtrust. Indien op grond van de Wet milieubeheer een sluitingstijd is voorgeschreven, is
het APV-sluitingsuur niet van toepassing om een doorkruising van regelgeving te
voorkomen. Artikel 2.19 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluitingEerste lidDe burgemeester kan op grond van artikel 174 van de Gemeentewet een of meer
horecabedrijven tijdelijk afwijkende sluitingsuren opleggen of tijdelijk
sluiten.Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting, moet zijn gelegen in het
belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid, of in
bijzondere omstandigheden (zoals bijzondere feestdagen). Het betreft een algemene bevoegdheid die anders dan bij de bevoegdheid als
bedoeld in artikel 2.18, tweede lid, die een individueel karakter heeft, zich
niet alleen kan uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de
gemeente aanwezige horecabedrijven. Wel beperkt de bevoegdheid zich - in
tegenstelling tot artikel 2.18, tweede lid, waarbij het om een permanente
afwijking kan gaan - tot het tijdelijk vaststellen van afwijkende
sluitingstijden of tot tijdelijke sluiting.Artikel 2.20 Aanwezigheid in gesloten horecabedrijfDe hiervoor opgenomen sluitingsbepalingen richten zich tot de exploitant van de
inrichting: hij dient zijn bedrijf gesloten te houden gedurende de tijden, die
hem bij of krachtens die bepalingen zijn opgelegd. Artikel 2.20 richt zich
daarentegen tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting. Indien deze zich in
de inrichting bevindt gedurende de tijd dat de inrichting gesloten dient te
zijn, overtreedt hij artikel 2.3.1.9. Artikel 2.21 OrdeverstoringDeze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat
zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.Zwarte lijstAls op individuele bezoekers gericht instrument ter handhaving van de openbare
orde in het algemeen en van de orde in inrichtingen in het bijzonder, heeft
enkele malen het verschijnsel 'zwarte lijst' de publiciteit gehaald. In ARRS
19-06-1984, AB 1985, 215 komt aan de orde hoe het hanteren van de zwarte lijst
zich verhoudt tot de internationale verdragen en tot de huishouding van de
gemeente. Kort gezegd oordeelde de Afdeling dat, mede gezien de achtergrond van
het bestreden besluit en het feit dat het verbod slechts deels betrekking heeft
op het verblijf van appellant in het jongerencentrum waar deze als vrijwilliger
werkzaam was, het gehanteerde middel evenredig is te achten tot het daarmee
beoogde doel, te weten de bescherming van de openbare orde, en dat het genomen
besluit noodzakelijk kan worden geacht ter bescherming van dat belang. Artikel 2.21a Handel in horecabedrijvenAls gevolg van de hoge goudprijs zijn er steeds meer bedrijven in de opkoop van
goud en zilver actief. Sommige bedrijven hebben geen vaste vestigingsplaats maar organiseren van
gemeente tot gemeente opkoopbijeenkomsten gedurende één of enkele dagen. Vaak
vinden deze bijeenkomsten plaats in een horecabedrijf. Via advertenties in een
lokale of regionale krant proberen deze bedrijven particulieren te verleiden om
goud en zilver aan hen te verkopen. Het opgekochte goud en zilver wordt daarna
omgesmolten en verwerkt tot nieuwe sieraden. De ambulante opkoop van goud en zilver in horecabedrijven is echter om twee
redenen ongewenst. Ten eerste leent deze wijze van handel zich goed voor heling
d.w.z. het opkopen van gestolen goed i.c. gouden of zilveren sieraden. Daarnaast blijkt nogal eens dat deze opkoopbedrijven vaak een prijs bieden die
beduidend (60 tot 75 %) onder de marktprijs ligt. Op deze wijze wordt door de
desbetreffende bedrijven misbruik van de onwetendheid van mensen gemaakt. Om heling tegen te gaan geldt op grond van artikel 437 Wetboek van Strafrecht
een registratieplicht voor opgekochte goederen en kan de politie de herkomst van
de opgekochte goederen alsmede de identiteit van de verkopers achterhalen.
Echter, door het ambulante karakter van de bovenbeschreven opkoopactiviteiten
wordt de controle op de registratieplicht en daarmee de opsporing van criminele
activiteiten zoals heling voor de politie bijzonder lastig. Daarom hebben verschillende gemeenten (op advies van de politie) conform de
model-APV van de VNG een verbod op de handel als bedoeld in artikel 437 Wetboek
van Strafrecht in horeca-inrichtingen in de APV opgenomen. Hierdoor wijken juist
dit soort bedrijven uit naar gemeenten waar de opkoop van dit soort edelmetaal
nog wel is toegestaan.Vanwege de hiervoor genoemde bezwaren is in navolging van andere gemeenten
besloten ook in deze APV een verbod op de handel in goederen als bedoeld in
artikel 437 Wetboek van Strafrecht in horeca-inrichtingen op te nemen.Afdeling 8: TOEZICHT OP SPEELGELEGENHEDENAlgemeenIn de Wet op de Kansspelen is een uitputtende regeling neergelegd ten aanzien
van de echte kansspelen, zoals speelcasino's en speelautomaten. De wet bevat
echter geen regeling ten aanzien van spelen waarbij de spelers door hun
behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Voor deze categorie
speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. De vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid.
Artikel 2.23 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon en
leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de
Kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden van
kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving
en criminaliteit moet worden tegengegaan.De Wet op de Kansspelen geeft de
burgemeester noch het college de bevoegdheid om een illegale speelgelegenheid te
sluiten. In de praktijk is dit evenwel vanwege de negatieve uitstraling en het
illegale karakter van de speelgelegenheid vaak wel wenselijk. Daarom is in deze
paragraaf een vergunningsplicht opgenomen, met in het derde lid de mogelijkheid
om de vergunning te weigeren als naar het oordeel van de burgemeester moet
worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving van de
speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er strijd bestaat
met een geldend bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen vergunning heeft,
heeft de burgemeester volgens artikel 125 van de Gemeentewet de bevoegdheid
bestuursdwang toe te passen. In artikel 1.6 van de model APV zijn voorwaarden
opgenomen waaronder de vergunning kan worden ingetrokken of gewijzigd. Artikel 2.22 BegripsomschrijvingenHet begrip 'speelgelegenheid' betreft iedere openbare gelegenheid waarin de
mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld
inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als
bedoeld in lid 1. De houder van een café waarin bezoekers het kaartspel kunnen
beoefenen, hoeft niet zonder meer over vergunning te beschikken maar slechts
indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde kaartspelen, zoals poker, worden
evenwel beschouwd als kansspelen. Als die kaartspelen worden gespeeld met de
bedoeling om prijzen te winnen zonder dat de organisator over een vergunning
beschikt, is dat op grond van de Wet op de kansspelen verboden.Artikel 2.23 Exploitatievergunning speelgelegenheidDe vergunningsplicht is op grond van het tweede lid niet van toepassing op
kansspelen als bedoeld in de Wet op de Kansspelen doch uitsluitend op spelen
waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te winnen vergroten. Ter
wille van de duidelijkheid zijn in dit tweede lid enkele categorieën
speelinrichtingen met name genoemd.Op grond van het bepaalde in het eerste lid onder d. kan de burgemeester soorten
speelgelegenheden aanwijzen waarop het verbod in het eerste lid niet van
toepassing is. Hierbij moet gedacht worden aan speelgelegenheden waarvan
regulering uit een oogpunt van handhaving van de openbare orde of bescherming
van het woon- en leefklimaat niet noodzakelijk is. De in het derde lid genoemde weigeringsgronden zijn gespecificeerd ten opzichte
van de algemene weigeringsgronden als genoemd in artikel 1.8. Omdat het motief
van deze bepaling is gelegen in de bescherming van de woon- en leefsituatie, is
dit ook expliciet als weigeringsgrond in het derde lid opgenomen. Afdeling 9 : MAATREGELEN TEGEN OVERLAST EN BALDADIGHEIDArtikel 2.24 Betreden gesloten woning of lokaalEerste lidDe burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting van woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien
dit artikel in de Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt, is
dit in de APV geregeld. Tweede lidHet tweede lid van artikel 2.24 is gebaseerd op de bevoegdheid van de
burgemeester ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang
indien in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven een
middel als bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet wordt verkocht, afgeleverd
of verstrekt dan wel daartoe aanwezig is. Met de laatste wijziging van de
Opiumwet ishet ook mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor
het publiek toegankelijke lokalen.Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2.24 toegevoegd.
Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut zijn.Vierde lidVanwege de grote persoonlijke gevolgen die aan het sluiten van een woning kunnen
zijn verbonden, is in het vierde lid een mogelijkheid voor ontheffing van het
verbod opgenomen. Ook bij de sluiting van een lokaal op grond van artikel 13b
van de Opiumwet kan bijvoorbeeld ontheffing verleend worden aan de exploitant
zelf en zijn gezinsleden. Het lokaal blijft dan wel gesloten voor het
publiek.Artikel 2.25 Plakken en kladdenEerste lidIn het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term 'bekladden' ligt
reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.Tweede lidHet aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt
als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere
middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in een
bepaalde behoefte kan voorzien.Op het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden
gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2.25 maakt
op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod
krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit
middel van bekendmaking meebrengt, voorzover door dat gebruik een anders recht
wordt geschonden. De eis dat 'plakken' slechts is toegestaan indien dit
geschiedt met toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de
gemeente die rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat
aanplakken van een voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak
toestemming verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke
hoedanigheid.Artikel 2.25 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting
dat uit de toepassing van artikel 2.25 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt
als nodig in een democratische samenleving ter bescherming van de openbare orde.
Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen (zie derde lid).Derde lidIngevolge het bepaalde in het derde lid geldt het plakverbod niet voor het
aanbrengen van meningsuitingen op de door het college aangewezen aanplakborden
en overeenkomstig de door dit college gestelde nadere regels. Evenmin geldt het
verbod indien gehandeld wordt krachtens een wettelijk voorschrift.Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt dat
pas wanneer op grond van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is geworden
dat rechthebbenden op zodanige schaal zouden weigeren in te stemmen met
aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige betekenis van
dit middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een min of meer
voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het criterium 'dat gebruik
van enige betekenis moet overblijven', ook feitelijk inhoud kan worden gegeven.
Het hangt af van 'bijzondere plaatselijke omstandigheden' of er nog gesproken
kan worden van gebruik van enige betekenis. Deze zullen dan ook onderzocht
moeten worden, aldus de Hoge Raad in een uitspraak van 26 januari 1993, NJ 1993,
534.In APV opgenomen plakverbod is onverbindend wegens strijd met artikel 7, lid 1,
Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Derhalve is geen vervolging mogelijk ter
zake van “wild plakken”. Er waren geen voldoende vrije plakplaatsen in de
stadsdelen. Gemeente is verplicht deze te scheppen. Rb. Amsterdam
07-10-1993.Artikel 2.26 Vervoer inbrekerswerktuigenDeze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak,
en winkeldiefstal te bemoeilijken.Een verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot
bescherming van de openbare orde als bedoeld in artikel 149 Gemeentewet (HR 07
06 1977, NJ 1978, 483 - APV Wassenaar, en HR 28-02-1989, NJ 1989. 687 - APV
Nijmegen).Artikel 2.26a Geprepareerde tassenNaar aanleiding van een motie van Tweede Kamerlid De Wit heeft de Minister van
Justitie de VNG gevraagd om in het model van de Algemeen Plaatselijke
Verordening (APV) een bepaling op te nemen om het op de weg of in de nabijheid
van winkels bij zich te hebben of vervoeren van tassen en kledingstukken die er
kennelijk toe zijn uitgerust om het plegen van winkeldiefstal te
vergemakkelijken, strafbaar te stellen.Het gaat hierbij om een verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen dan wel andere voorwerpen op de weg of in de nabijheid van
winkels met het kennelijke doel om deze voor winkeldiefstal te gebruiken.Artikel 2.27 Hinderlijk gedrag op of aan de wegOp basis van artikel 2.27 kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast
worden opgetreden. Artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt reeds
'straatschenderij' strafbaar, terwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen
op de openbare weg met straf bedreigt. De gemeentelijke wetgever is bevoegd tot
aanvulling van de artikelen 424 en 426bis WvSr. Artikel 431 stelt nachtelijk
burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou men kunnen omschrijven als
baldadigheid. De omschrijving is echter strakker dan wat men in het taalgebruik
meestal als baldadigheid ervaart.Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor een ieder verboden
is zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd. De strekking van het begrip weg uit artikel 2.27 gaat verder dan het
begrip weg als bedoeld in de Wegenverkeerswet 1994, (zie daarvoor de toelichting
op artikel 1.1). Voorzover een hinderlijke gedraging plaatsvindt op de weg, als
omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel 2.27 niet van
toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere regelgeving
strijdige situatie kunnen ontstaan.Artikel 2.28 Hinderlijk drankgebruikIn dit artikel is een verbod opgenomen om op in een bepaald door het college aan
aangewezen wegen of weggedeelten alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Er moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het is niet mogelijk
het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet namelijk wel een
concrete aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied aangewezen wordt. Een
gebied kan worden aangewezen als gerechtvaardigde vrees bestaat voor aantasting
van de openbare orde, of de openbare orde is al aangetast. Daarnaast zou het
college bij een algemeen verbod elk alcoholgebruik op de openbare weg, ook van
goedwillende personen, verbieden. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn
tussen middel en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4, van de Awb. Dit
geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te
hebben, waar metenige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome verordenende
bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is
ongeopende flesjes alcoholhoudende drank bij zich te dragen.Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de
richting van buiten het aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal
plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit echter niet erg waarschijnlijk zijn,
omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke
karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing
optreedt, kan het college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een
aanwijzingsbesluit nemen.Tweede lidDit verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een
horecabedrijf, of voor een evenement waarbij van gemeentewege op grond van
artikel 35 van de Drank en Horecawet toestemming is verleend om op de plaats
waar dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te verstrekken, of voor
een evenement als bedoeld in 2.13 zonder dat hiervoor een ontheffing op grond
van artikel 35 van de Drank- en Horecawet is verleend (hierbij moet gedacht
worden aan besloten buurtfeestjes waarbij de drank gratis en niet bedrijfsmatig
wordt verstrekt).Artikel 2.29 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke
ruimtenDeze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek
toegankelijke ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor
een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In deze bepaling wordt het woord
'ruimte' gebruikt ter onderscheiding van het in de APV voorkomende begrip 'weg'.
Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het
publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van
voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd.Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht, betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een
woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden
opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende. De politie
kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het belang van de
handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of
ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere
soortgelijke voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen,
mede om de eigendommen van derden te beschermen. Artikel 2.30 Neerzetten van fietsen e.d.Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met
een wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van
diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van
overlast.Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de
eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen
hinder of schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel
2.30 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden.Artikel 2.31 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieen weggebruikers van bepaalde
wegen worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de
verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in
het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden
gebracht.Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieen weggebruikers te
weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op
terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat marktterrein door het
college is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein
gedurende die tijd. Het verbod moet wel aan de bezoekers van het terrein worden
kenbaar gemaakt.Artikel 2.32 Slapen op of aan de wegTer voorkoming van hinder en overlast is in artikel 2.32 een verbod op het
slapen op of aan de weg opgenomen. Dit artikel biedt de mogelijkheid om op te
treden tegen bijv. zwervers, daklozen en dronken personen die de nacht slapend
op of aan de weg willen doorbrengen. Op grond van het tweede lid kan het college ontheffing van het slaapverbod
verlenen of plaatsen aanwijzen waar het verbod niet van toepassing is. In het derde lid is opgenomen dat het verbod niet geldt voor
vrachtwagenchauffeurs die nog wel eens in hun cabine willen overnachten. Als het gaat om kamperen buiten (in het bestemmingsplan) aangewezen
recreatieterreinen, dan is afdeling 4 van hoofdstuk 4 (Kamperen buiten
kampeerterreinen) van toepassing; gaat het om een woonwagen, dan is in de meeste
gevallen de Woonwagenwet van toepassing. Dit is geregeld in het vierde lid van
het artikel. Artikel 2.33 Bedelarij Op grond van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod
geldt. Wanneer er naar het oordeel van het college een overlastgevende situatie
in een bepaald gebied ontstaat, kan het dus een verbod instellen.Omdat de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of
nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de
wetgever echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de
gemeentelijke autonomie zo nodig een regeling terzake van bedelarij in het leven
te roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te
verstoren.Artikel 2.34 Loslopende hondenAan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en
bestrijding van overlast ten grondslag.In het bijzonder heeft dit artikel de volgende motieven: -de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar
kan worden gebracht; - het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden; - het voorkomen van hinder voor voetgangers; - het bestrijden van verontreiniging;- het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
loslopende honden andere dieren wel met name schapen en kippen naar het leven
staan.In het derde lid is een ontheffingsbevoegdheid opgenomen voor situaties waarin
in redelijkheid van de eigenaar of houder van de hond niet verwacht kan worden
dat deze de hond aangelijnd heeft. Hierbij valt te denken aan honden die een
schaapskudde (die zich op een openbaar terrein zoals een plantsoen of park in de
bebouwde kom bevindt) bewaken.Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kan op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de
honden gevangen worden genomen en overgedragen aan een door het college
aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te
achterhalen is.Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden
en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de eigenaar of
houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt
dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander
en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum
van het bericht op te halen.Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente
moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging
van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven
door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de
kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is
de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken.
De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de verzorging
onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om geneeskundige
redenen is vereist.Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier
niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even
verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een "gevonden
dier".Artikel 2.35 Verontreiniging door hondenDe ergernis over hondenpoep op trottoirs, wandelpaden, fietspaden, etc. is
groot. Hondenpoep kan zelfs grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven
liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid.Daarom is in artikel 2.35 een gebod opgenomen inhoudende dat de hondebezitter
ervoor zorgt dat zijn hond zich niet van uitwerpselen ontdoet op wegen en
kinderspeelplaatsen binnen de bebouwde kom. Vanwege de ruime definitie van het
begrip weg geldt dit gebod ook voor vele andere voor het publiek toegankelijke
plaatsen. De strafbaarheid wordt opgeheven indien de uitwerpselen direct worden
verwijderd. Ter ondersteuning van deze opruimplicht is in het derde lid bepaald
dat de hondenbezitter een geschikt en doeltreffend middel bij zich dient te
dragen om de uitwerpselen te verwijderen en op te ruimen. Als geschikte en
doeltreffende middelen kunnen genoemd worden een schepje, een drollenknijper en
een hondenpoepzakje maar ook andere opruimmiddelen zijn denkbaar. Voorwaarde is
in ieder geval dat het middel naar normale maatstaven geschikt en doeltreffend
moet zijn.In lid 4 is een uitzondering op de opruimplicht opgenomen voor hondenbezitters
die zich vanwege een handicap door een geleidehond of sociale hulphond laten
begeleiden. Deze personen zijn meestal niet in staat om de uitwerpselen van hun
hond op te ruimen.Al zal de handhaving (betrapping op heterdaad) van deze verbodsbepaling lastig
zijn, toch zal dit verbod een preventieve werking hebben en het gedrag van
onfatsoenlijke hondenbezitters (hopelijk) beïnvloeden.Artikel 2.36 Gevaarlijke hondenDit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident
met een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk
op te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen
en een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan
worden of helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te
muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling
agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen definitie van muilkorf meer
gegeven, vandaar dat er hier een definitie is opgenomen.JurisprudentieAanschrijving tot muilkorving van gevaarlijke honden. Politierapport en vonnis
kantonrechter voldoende aanleiding voor standpunt dat honden gevaarlijk zijn en
de te treffen maatregelen. ARRS 05 02 1991, Gst. 1991, 6932, 13 m.nt. CG.Muilkorfgebod op grond van de APV voor Argentijnse Dog na bijtincident met
dodelijke afloop voor andere hond. Het college heeft bij het opleggen van een
dergelijke maatregel een ruime mate van beoordelingsvrijheid. Niet onevenredig.
Vz.ABRS 22-05-2001, KG 2001,179, JG 01.0139 m.nt. M. Geertsema.Artikel 2.37 Houden van hinderlijke of schadelijke dierenHet kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet
kunnen worden ingegrepen als overlast of schade voor de openbare gezondheid
dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Artikel 2.37 geeft het college de mogelijkheid de eigenaar of houder van een of
meer dieren te verplichten de nodige maatregelen te treffen om hinder of schade
voor de omgeving te voorkomen.In het derde lid is bepaald dat het verbod niet geldt indien en voor zover dit
onderwerp door de Wet milieubeheer wordt geregeld. Indien op bedrijfsmatige
wijze dieren worden gehouden of in een omvang alsof het bedrijfsmatig is, dan is
de Wet milieubeheer van toepassing en zullen in dat kader voorschriften ter
voorkoming van hinder en overlast van toepassing zijn. JurisprudentieAanschrijving tot verplaatsing van een hok van een haan die geluidsoverlast
veroorzaakt. Nader onderzoek van het college verlangd. ARRS 26 02-1991, Gst.
1991, 6962, 3 m.nt. JMK, JG 91.0382 m.nt. L.J.J. Rogier.Aanschrijving verwijdering pluimvee in verband met overlast omwonenden. Vz.ARRS
02 06 1991, JG 92.0007 , AB 1991, 686 m.nt. JHvdV.Aanschrijving tot verwijdering van kraaiende haan terecht. De door het college
gehanteerde methode van geluidmeting is niet onredelijk. ARRS 09 04 1992, JG
92.0401 , GO 1992, 3, GO 1994, 2 m.nt. L.F.D, AB 1992, 583 m.nt RMvM, TMR 1994,
9 m.nt. RJdH.Overlast van een papegaai. Onvoldoende onderzoek naar de klacht. ARRS 22 12
1993, JG 93.0137 m.nt. A.B. Engberts.Aanschrijving tot verwijdering paard in verband met overlast omwonenden terecht.
Klachten van omwonenden, onderzoek van bouw- en woningtoezicht en proces-verbaal
van politie geeft voldoende feitelijke onderbouwing. ABRS 03-07-1999, JG 99.0003
m.nt. W.A.G. HillenaarArtikel 2.38 Loslopend vee en pluimveeDit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het weiland
is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel mogelijk te
voorkomen is daarom op haar plaats. Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin wordt
het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend
pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die
bezaait, bepoot of beplant is, met straf bedreigd. Afdeling 10: VUURWERK / CARBIDAlgemeenDeze afdeling geeft enkele regels omtrent het bezigen van consumentenvuurwerk
rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari
2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (verder te noemen Vuurwerkbesluit). Het Vuurwerkbesluit is op 1 maart
2002 (grotendeels) in werking getreden.Het Vuurwerkbesluit beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen
of assembleren, verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van
vuurwerk te reguleren, met inbegrip van bepaalde vervoershandelingen met
vuurwerk. De regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn gesteld ter
uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (Wvgs).Het Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als
professioneel vuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze
afdeling niet relevant.Definitie consumentenvuurwerkVoor de omschrijving van het begrip 'consumentenvuurwerk' is aansluiting gezocht
bij de omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in
het Vuurwerkbesluit als volgt gedefinieerd: “vuurwerk dat is bestemd voor
particulier gebruik” (artikel 1.1.1. lid 1). Consumentenvuurwerk dient te
voldoen aan welomschreven productveiligheidseisen, zoals uitgewerkt in de
Regeling Nadere eisen aan vuurwerk.Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd is
voor particulier gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit - indien: a. het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier; b. het te koop wordt aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan, gekocht of
besteld door een particulier; c. het aangetroffen wordt bij een particulier; d. het binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden wordt
gehouden met het oogmerk het aan particulieren ter beschikking te stellen of e. het is voorzien van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik.Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:-vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed, zoals
klappertjes voor speelgoedpistolen;-vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij de krijgsmacht van een
bondgenootschappelijke mogendheid of bij de politie in gebruik of beheer is; -vuurwerk dat in het kader van internationaal vervoer per zeeschip of vliegtuig
binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht en niet in Nederland wordt
gelost of rechtstreeks wordt overgeladen naar een ander zeeschip
onderscheidenlijk vliegtuig.Fop- en schertsvuurwerkFop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in
bijlage 1 van de Regeling Nadere eisen aan vuurwerk (sterretjes, knalbonbons,
confettibommen, trektouwtjes, rtc.). Op grond van artikel 2.3.7 van het
Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door verkrijgbaar en
kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingHet Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken van consumentenvuurwerk
tijdens de jaarwisseling een aantal uniforme regels:
een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan
particulieren (artikel 2.3.2 lid 1); dit verbod geldt niet op 29, 30 en
31 december met dien verstande dat als een van deze dagen een zondag is
het verbod eveneens op die zondag geldt, in welk geval het verbod om
vuurwerk ter beschikking te stellen dan niet geldt op 28 december
(artikel 2.3.2 lid 2);
een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan
een particulier ter beschikking te stellen (artikel 2.3.3);
een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
beschikking te stellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die
voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het
bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen
(artikel 2.3.4);
een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te
stellen aan personen die jonger zijn dan zestien jaar (artikel
2.3.5);
een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan
tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 2.00 uur van het daarop
volgende jaar (artikel 2.3.6).
Opslag van consumentenvuurwerkOok voor de opslag van consumentenvuurwerk worden algemene regels gesteld in het
Vuurwerkbesluit. De verkooppunten zijn inrichtingen in de zin van de Wet
milieubeheer en worden als zodanig aangewezen in het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer (IVB). Ook voor deze inrichtingen geldt een vergunningsplicht krachtens de Wet
milieubeheer. Deze bevoegdheid lag eerst bij het college van de gemeente, maar
door de inwerkingtreding van het (nieuwe) Vuurwerkbesluit en wijziging van het
IVB, is deze bevoegdheid deels overgegaan naar de provincie (afhankelijk van de
hoeveelheid). Het college van Gedeputeerde Staten is tevens verantwoordelijk
voor het toezicht op deze inrichtingenDe artikelen 2.39 en 2.40 zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet en zijn een
aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken van
consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in het
Vuurwerkbesluit.Artikel 2.39 BegripsomschrijvingBij de begripsomschrijving van consumentenvuurwerk wordt verwezen naar het
Vuurwerkbesluit.Artikel 2.40 Bezigen van vuurwerkIn het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af
te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari
02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk
wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van het
vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling.Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar het afsteken van consumentenvuurwerk niet toelaatbaar moet worden
geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardencentra, winkelstraten,
dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om plaatsen aan
te wijzen waar het afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is.Artikel 2.41 CarbidschietenHet schieten met carbid met behulp van (melk-)bussen is vooral in het oosten van
het land en ook in onze gemeente een bekend traditioneel verschijnsel rond de
jaarwisseling. De laatste jaren is zelfs sprake van een toename van deze
traditionele activiteit en worden de grenzen van het schieten steeds verder
verlegd. Vanwege de hieraan verbonden veiligheidsrisico’s voor zowel schietlustigen als
het publiek en de geluidsoverlast voor mens en dier is het wenselijk om een
aantal voorschriften aan het carbid schieten te verbinden. Anders dan het
eigenlijke vuurwerk is het carbid schieten niet in andere wetgeving geregeld,
zodat dit op basis van de gemeentelijke autonomie in de APV geregeld kan worden. Afdeling 11 : DRUGSOVERLASTAlgemeen De straathandel in drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde.
Mede als gevolg van het gevoerde coffeeshopbeleid is in Winterswijk sprake van
straathandel in drugs en heeft de handel zich tevens verplaatst naar andere
panden. Onderdeel van het coffeeshopbeleid is dan ook een strenge aanpak van de
straathandel en illegale verkooppunten. Daarnaast veroorzaken deze straathandel en het optreden van drugsrunners/gidsen
veel overlast voor bewoners en winkeliers en hebben deze activiteiten een
negatieve invloed op het winkelklimaat. Om tegen deze overlast op te kunnen
treden is in de APV een artikel opgenomen dat tot doel heeft een aantasting van
de openbare orde en overlast te voorkomen.Afbakening met de OpiumwetOm niet in de regelgeving van de Opiumwet te treden is de passage 'onverminderd
het bepaalde in de Opiumwet' opgenomen. In de Opiumwet wordt evenwel geen
aandacht besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat. Om
hiertegen te kunnen optreden is in de APV een artikel opgenomen dat het
voorkomen van de aantasting van de openbare orde en overlast tot doel
heeft.CoffeeshopbeleidOp grond van het door de burgemeester vastgestelde coffeeshopbeleid is in
Winterswijk de vestiging van maximaal 1 coffeeshop toegestaan. Dit is vastgelegd
in de nota Coffeeshopbeleid Winterswijk 2007. Artikel 2.42 Verbod drugshandel op straatArtikel 2.42 biedt de mogelijkheid om op te kunnen treden tegen alle
nevenverschijnselen van drugshandel op straat (posten langs de straat, heen en
weer bewegen, aanspreken van publiek, etc). Het artikel richt zich daarom niet
alleen op de aanbieders c.q. verkopers maar ook op bemiddelaars (drugsrunners). Het 'kennelijk doel' kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete omstandigheden
zoals het aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz.Afdeling 12: VEILIGHEIDSRISICOGEBIEDENArtikel 2.43 VeiligheidsrisicogebiedenOp grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de
officier van justitie de controle- bevoegdheden die genoemd worden in artikel
50, 51 en 52 Wet wapens en munitie kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:- vervoermiddelen te onderzoeken;- een ieders kleding te onderzoeken;- te vorderen dat verpakkingen die men bij zich
draagt, worden geopend.De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt
dat sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van
wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur
die niet langer is en voor een gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk
voor de handhaving van de openbare orde. Voordat de burgemeester een gebied
aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van
justitie en de korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de
orde:
feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees
voor het ontstaan daarvan;
zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang
en het individuele belang van de burgers (privacy);
subsidiariteit en proportionaliteit;
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
leefbaarheid en veiligheid.
Artikel 2.44 Camereatoezicht op openbare plaatsen Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de
burgemeester bij verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van
cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de handhaving van de
openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot welke openbare plaatsen
de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van camera’s ten
hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de
bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met democratische waarborgen
omkleed.Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare
plaats is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat. Het
kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand binnengaan of
verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken als
belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals bijvoorbeeld degenen die in zo’n
pand werken of wonen (huurders) of anderszins regelmatige bezoekers van zo’n
pand zijn.Doel van het cameratoezichtGemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag
uitsluitend plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip
omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed
hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat
onverlet dat deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt
artikel 151c lid 7 Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te
gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen
camera’s worden gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficienter en
effectiever in te zetten. De preventieve werking van cameratoezicht vergroot
bovendien hun veiligheid.Weg / openbare (voor het publiek toegankelijke) plaatsDe invulling van het begrip openbare plaats uit artikel 151c Gemeentewet is
ontleend aan de wetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op
grond van die wet omvat het begrip openbare plaats, zeer in het algemeen, de
plaatsen "waar men komt en gaat". In eerste instantie gaat het hierbij om "de
straat" of "de weg" in de ruime zin des woords, ofwel de wegen die voor een
ieder vrij toegankelijk zijn. Maar het begrip omvat nog een aantal andere
plaatsen die een met de weg vergelijkbare functie vervullen en daarom als het
"verlengde" van de weg kunnen worden aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan
als voorbeelden vermeld: openbare plantsoenen, speelweiden, parken en de voor
eenieder vrij toegankelijke gedeelten van overdekte passages, winkelgalerijen,
stationshallen en vliegvelden.Artikel 2 Wom bevat 2 criteria om vast te stellen of sprake is van een openbare
plaats:
Vereist is dat de plaats "openstaat voor het publiek". Dat wil volgens
de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16) zeggen
dat een ieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt
in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een
bepaald doel gebonden mag zijn (…). Dat de plaats "openstaat" betekent
voorts dat geen beletselen in de vorm van een meldingsplicht, de eis van
een voorafgaand verlof of de heffing van een toegangsprijs gelden voor
het betreden van de plaats. Op grond van het vorenstaande kunnen
bijvoorbeeld stadions, postkantoren, gemeentehuizen, parkeerterreinen,
musea, warenhuizen, ziekenhuizen en kerken niet als "openbare plaatsen"
worden aangemerkt.
Het open staan van de plaats dient te zijn gebaseerd op bestemming of op
vast gebruik. Deze bestemming kan blijken uit een besluit van de
gerechtigde of uit de bedoeling die spreekt uit de inrichting van de
plaats. Een openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de
plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming,
en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt, aldus de memorie
van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Een incidentele
openstelling van een plaats door de rechthebbende maakt de plaats nog
niet tot een openbare plaats in de zin van de Wom.
In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn bestemd
voor de belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het begrip
openbare plaats. Dit betekent dat het ook krachtens artikel 151c Gemeentewet
niet is toegestaan camera’s te plaatsen in kerken, moskeeen e.d. Evenmin is het
toegestaan om, in het kader van dit artikel, camera’s te richten op de ingang
van deze gebouwen. Als beelden worden gemaakt van een openbare plaats
(straat/plein) waaraan bijvoorbeeld een kerk is gelegen is het wel toegestaan
dat het exterieur van de kerk in beeld komt.Particulier eigendomBepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan
zijn de vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen,
stationshallen en sommige winkelpassages. De onderhavige regeling geldt indien
gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht willen toepassen in het
belang van de handhaving van de openbare orde.Gemeenten kunnen bij openbare plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals
bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de openbare orde gebruik maken van
particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met particulieren
uitvoeren. Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel
151c GW.Vaste camera’sArtikel 151c lid 1 Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig plaatsen van
vaste camera’s op openbare plaatsen voor de handhaving van de openbare orde. Met
het begrip vast (statisch) wordt bedoeld dat de camera’s nagelvast zijn
bevestigd. Dit bevestigen gebeurt veelal door montage aan de gevels of dakranden
van gebouwen of op daarvoor geplaatste palen. Met het begrip vast (statisch) wordt niet bedoeld dat camera’s een vast
ingekaderd beeld weergegeven. Het gebruik van de camera’s kan dynamisch zijn,
dat wil zeggen dat de observatiehoek en de grote van de observatiehoek op
afstand kan worden ingesteld (pendelen/in- en uitzoomen). Evenmin is er een
beperking voor interactieve toepassingen, zoals het gebruik van noodknoppen en
de mogelijkheid om vanuit de centrale burgers op hun gedrag toe te spreken. De
wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld. Uitsluitend op
de wijze omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden besloten tot
langdurige plaatsing van vaste camera’s ten behoeve van de handhaving van de
openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten behoeve van de openbare orde en veiligheid dan
het hiervoor bedoelde statische en langdurige gebruik, wordt door de regeling
onverlet gelaten. Hierbij moet men met name denken aan kortstondig en/of mobiel
cameragebruik bij evenementen, rellen en grootschalige ordeverstoringen. In die
gevallen, waarbij steeds een concrete aanleiding bestaat, kan de bevoegdheid tot
cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van de Politiewet 1993.Proportionaliteit en subsidiariteitHet uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn
voor de handhaving van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig zijn
in relatie tot het doel (proportionaliteit) en er moet worden bezien of dit
doel, i.c. de handhaving van de openbare orde, niet op een minder ingrijpende
wijze kan worden geëffectueerd (subsidiariteit).De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek moet
worden beoordeeld of de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de camera’s
ten grondslag hebben gelegen, zijn gerealiseerd en of er nog langer een noodzaak
bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond van artikel 151c lid 1
Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor een bepaalde duur. Na het verstrijken van deze termijn kan het cameratoezicht, bij gebleken
noodzaak, worden verlengd. Het ligt daarom voor de hand om de duur van plaatsing
te koppelen aan een evaluatie.KenbaarheidIn artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s
kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de
mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden
dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het kenbaarheidsvereiste moet
niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake
is van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar
plaatsen van borden, waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied met
camera’s wordt gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid worden
geattendeerd. Overigens houdt het kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s
altijd zichtbaar moeten zijn of dat de burgers op de hoogte moeten worden
gesteld van de precieze opnametijden.In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing van
cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld! De
straf kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden of een geldboete van €
4.500 inhouden.Besluit cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c lid 8 Gemeentewet worden nadere regels gesteld om de
goede uitvoering van het cameratoezicht te waarborgen. Deze regels hebben
betrekking op:- de vaste camera’s en andere technische
hulpmiddelen benodigd voor het toezicht, bedoeld in het eerste lid, en de wijze
waarop deze hulpmiddelen worden aangebracht;- de personen belast met of anderszins direct
betrokken bij de uitvoering van het toezicht;- de ruimten waarin de waarneming of verwerking
van door het toezicht vastgelegde beelden plaatsvindtDeze regels zijn vastgelegd in het Besluit cameratoezicht op openbare
plaatsen.Hoofdstuk 3: PROSTITUTIE EN SEKSINRICHTINGENAlgemeen Opheffing bordeelverbod Als gevolg van de Wet van 28 oktober 1999 tot wijziging van het Wetboek van
Strafrecht, enige andere wetboeken en enige wetten (opheffing algemeen
bordeelverbod) (Stb. 1999,464) is op 1 oktober 2000 artikel 250bis van het
Wetboek van Strafrecht vervallen. De wetswijziging wordt veelal aangeduid als de opheffing van het algemeen
bordeelverbod. Gevolg van de wetswijziging is dat, uit hoofde van het Wetboek
van Strafrecht, niet langer het exploiteren van prostitutie in algemene zin
strafbaar is maar nog slechts het exploiteren van onvrijwillige prostitutie
(door geweld, bedreiging met geweld, misbruik van overwicht, of misleiding) en
van prostitutie door minderjarigen. Voorzover dat bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen (Wav) dan wel bij of krachtens gemeentelijke verordening is
bepaald (zie hiervoor de toelichting bij artikel 3.3.2, eerste lid, onder c), is
verder het exploiteren van prostitutie door personen zonder een voor het
verrichten van arbeid geldige verblijfstitel verboden.Anders gezegd, is het exploiteren van prostitutie die vrijwillig wordt
uitgeoefend door meerderjarigen met een geldige verblijfstitel voortaan dus een
legale wijze van beroepsuitoefening en inkomensverwerving. Gemeenten kunnen
daarover echter bij verordening regels stellen.Verordenende bevoegdheid van gemeentenVolgens artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht is het exploiteren van
prostitutie niet langer in algemene zin, maar nog slechts in bepaalde
omstandigheden strafbaar. Over de vormen van exploitatie van prostitutie die
niet langer strafbaar zijn, is geen nadere formele wetgeving vastgesteld. De
gemeentelijke bevoegdheid om daarover bij verordening regels te stellen, heeft
daardoor een autonoom karakter. Hoewel autonoom, mag de verordenende bevoegdheid
echter uitsluitend worden aangewend 'ter regeling en bestuur inzake de
huishouding van de gemeente': blijkens artikel 108, eerste lid, van de
Gemeentewet moeten gemeenten zich daarbij namelijk beperken tot de behartiging
van belangen die zijn aan te merken als gemeentelijke belangen.Dit hoofdstuk van de APV is niet alleen gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet,
maar (voorzover het betrekking heeft op prostitutie) ook op artikel 151a
Gemeentewet. Bij artikel 19, derde lid van de Grondwet kan de vrije keuze van
arbeid worden onderscheiden van de uitoefening daarvan. Ter waarborging van een
maatschappelijk verantwoorde arbeidsuitoefening leggen tal van
vergunningsvoorschriften daaraan beperkingen op (in het belang van
kwaliteitsbewaking, de bescherming van de client, de bescherming van de
werknemer tegen gevaar en exploitatie, de bescherming van de omgeving tegen
gevaar en overlast en dergelijke). Deze vergunningsvoorschriften hebben niet als
motief het beperken van de vrijheid van arbeidskeuze en dienen dan ook niet te
worden beschouwd als beperking daarvan. Desalniettemin mogen dezevergunningsvoorschriften - ook al liggen daaraan andere motieven ten grondslag –
niet zo ver strekken dat de vrije arbeidskeuze daardoor impliciet illusoir
wordt. De conclusie is dan ook gerechtvaardigd dat gemeenten, bijvoorbeeld aan
het beroep van bordeelhoud(st)er of van prostituee, beperkingen mogen opleggen
ter “regeling en bestuur van de gemeentelijke huishouding”: in het belang van de
openbare orde, de volksgezondheid of het milieu.Doelstellingen van (gemeentelijk)
prostitutiebeleidGelet op de memorie van toelichting (MvT) (TK1996-1997, 25437, nr. 3) en de Nota
naar aanleiding van het verslag (TK 1997-1998, 25 437, nr. 5), liggen aan de
opheffing van het algemeen bordeelverbod de volgende zes hoofddoelstellingen ten
grondslag:
beheersing en regulering van exploitatie van prostitutie;
verbetering van de bestrijding van exploitatie van onvrijwillige
prostitutie;
bescherming van minderjarigen tegen seksueel misbruik;
bescherming van de positie van prostituees;
ontvlechting van criminaliteit en seksindustrie;
terugdringing van (exploitatie van) prostitutie door personen zonder
geldige verblijfstitel.
De opheffing van het algemeen bordeelverbod brengt een onderscheid teweeg tussen
wel en niet-strafbare exploitatie van prostitutie. Doel daarvan is onder meer,
de exploitatie van vrijwillige prostitutie van overheidswege beter te kunnen
sturen en reguleren. De wetgever gaat er daarbij van uit dat het beleid van gemeenten zich zal
richten op het beheersen, sturen en saneren van de prostitutiebranche en het
verbeteren van daarin bestaande (arbeids)omstandigheden. Daarbij gaat het dus om
het beschermen van de openbare orde en de woon- en leefomgeving en het voorkomen
en tegengaan van overlast, maar ook om het verbeteren van de positie
(veiligheid, gezondheid, arbeidsomstandigheden) van de prostituee. Vormen van (exploitatie van) prostitutieProstitutie wordt in tal van vormen uitgeoefend en geëxploiteerd. Een aantal van
die vormen kan worden onderscheiden, naar gelang de mate waarin de prostituee
daarbij zelfstandig werkzaam is.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte en in
dienstverband (seksclubs, bordelen, privéhuizen en dergelijke), is de invloed
van de exploitant naar verhouding het grootst. In de inrichting bepalen zij de
'huisregels' voor de prostituee, die bijvoorbeeld kunnen uiteenlopen van
verplicht condoomgebruik tot de onmogelijkheid voor de prostituee om onveilig
seksueel contact te weigeren. Bij deze vorm van prostitutie wordt de hoogte van
de inkomsten van de exploitant rechtstreeks beïnvloed door het aantal
klanten.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte maar
niet in dienstverband (kamerverhuurbedrijven, raamprostitutiebedrijven,
prostitutiehotels en dergelijke), is sprake van een geringere invloed van de
exploitant en van een minder direct verband tussen het aantal klanten en de
inkomsten van de exploitant. Meestal beperkt de rol van de exploitant zich tot
het verhuren van 'ramen', en bestaat tussen exploitant en prostituee alleen een
huurovereenkomst. De prostituee werkt in hoge mate zelfstandig (en voor
zichzelf), al kan die zelfstandigheid worden beperkt door andere omstandigheden
zoals een afhankelijkheid van de exploitant of een (slechte) eigen financiële
situatie.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte maar
wel in dienstverband (escortbedrijven en dergelijke), geldt weer wel dat het
aantal klanten rechtstreeks van invloed is op de inkomsten van de exploitant. De
prostituee werkt daarbij echter niet in het bedrijf van de exploitant, maar in
een hotel of bij klanten thuis. De bemoeienis van de exploitant met de werkwijze
van de prostituee is daardoor relatief gering.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte en
niet in dienstverband (straatprostitutie, thuiswerk en dergelijke) is de
zelfstandigheid van de prostituee doorgaans het grootst. Straatprostituees
werven hun klanten op de openbare weg. Thuiswerk(st)ers adverteren soms in
bladen, maar beschikken vaak ook over een vaste klantenkring die zich uitbreidt
langs informele weg. Op zichzelf zijn zij in staat zelf 'de regels te bepalen'.
Maar doordat de onderhandelingen tussen klant en prostituee in korte tijd moeten
worden afgerond en de werksituatie vaak onveilig is, is de machtspositie van
klanten relatief sterk. Die wordt nog versterkt doordat straatprostituees veelal
drugs gebruiken; de noodzaak om hun verslaving te bekostigen, kan verder afbreuk
doen aan hun onderhandelingspositie.Genoemde vormen van (exploitatie van) prostitutie onderscheiden zich niet alleen
voor wat betreft de zelfstandigheid van de prostituee, maar ook voor wat betreft
de invloed op de openbare ruimte van elk van die vormen. Het ligt dan ook in de
rede dat dit onderscheid in het gemeentelijk prostitutiebeleid tot uitdrukking
zal komen.Regionaal en lokaal beleidDoor de opheffing van het algemeen bordeelverbod zijn gemeenten primair
verantwoordelijk voor het ontwikkelen van een integraal prostitutiebeleid op
lokaal en regionaal niveau. Regionale afstemming van het prostitutiebeleid is
van groot belang omdat daarmee voorkomen kan worden dat er ongewenste
verplaatsingseffecten optreden en/of prostitutiebedrijven zich vestigen in die
gemeenten die ten opzichte van andere gemeenten een minder strikt beleid voeren.
Bovendien maakt een eenduidige regelgeving op lokaal niveau de handhaving voor
OM en politie eenvoudiger en effectiever.In de nota Prostitutiebeleid Politieregio Noord- en Oost-Gelderland zijn de
volgende uitgangspunten voor het ontwikkelen van een regionaal en lokaal
prostitutiebeleid genoemd: - legalisering van het bestaande aantal seksinrichtingen in de regio, - vaststelling van een regionaal maximum aantal seksinrichtingen, gelijk aan het
aantal aanwezige inrichtingen in de gemeente per 1 april 2000 met een minimum
van één inrichting per gemeente; - verplaatsing van inrichtingen binnen de regio mits dit niet strijdig is met
lokale maximum van de vestigingsgemeente; - vestiging van nieuwe inrichtingen is mogelijk mits dit niet strijdig is met
het regionale maximum en het lokale maximum aantal inrichtingen.Op basis van deze uitgangspunten is een regionaal beleid geformuleerd en hiervan
afgeleid is het lokale prostitutiebeleid vastgesteld. Aansluitend op de
bestaande situatie per 1 april 2000 is het maximum aantal seksinrichtingen in de
gemeente Winterswijk vastgesteld op twee. Afdeling 1: BEGRIPSOMSCHRIJVINGENArtikel 3.1 BegripsomschrijvingenProstitutie en prostituee(onder a en b)Deze omschrijving van het begrip 'prostitutie' is afgeleid van de definitie in
artikel 250a, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Om onder andere
taalkundige redenen zijn de termen 'derde' en 'betaling' uit de definitie in het
Wetboek van Strafrecht in deze definitie vervangen door respectievelijk 'ander'
en 'vergoeding'.Seksinrichting (onder c)Het begrip seksinrichting is het centrale begrip voor deze verordening.
Seksinrichtingen zijn er in verschillende varianten. Daarom is in deze definitie
bewust gekozen voor een algemene omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij
het spraakgebruik en in diverse rechterlijke uitspraken gehanteerde definities.
'Seksinrichting' als hier omschreven zijn inrichtingen waarin op bedrijfsmatige
wijze seksuele diensten worden verleend, dan wel waarin deze diensten in een
zodanige omvang en met een zodanige frequentie worden aangeboden dat die als
bedrijfsmatig kunnen worden aangemerkt. Deze constructie (alsof het
bedrijfsmatig was) komt ook voor in de Wet milieubeheer.In de definitie is gekozen voor de term 'besloten ruimte', omdat dit meer omvat
dan het begrip 'gebouw'. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of
een voertuig. Het bijvoeglijk naamwoord 'besloten' duidt erop dat de ruimte zich
niet in de open lucht bevindt. Het moet dus gaan om een overdekt en geheel of
gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan niet met enige beperking
voor het publiek toegankelijk is.Veel voorkomende vormen van seksinrichtingen zijn in deze omschrijving
uitdrukkelijk genoemd. Dit om iedere discussie over de vraag of dit type
inrichting als seksinrichting dient te worden aangemerkt, te voorkomen. Dit
zijn: (raam)prostitutiebedrijven, erotische-massagesalons, seksbioscopen,
seksautomatenhallen, sekstheaters of parenclubs. Sommige van deze begrippen
behoeven wellicht nadere toelichting. Onder een prostitutiebedrijf worden niet
alleen bordelen en clubs begrepen, maar ook andere ruimten waarin prostitutie
plaatsvindt, zoals zogenaamde prostitutiehotels die speciaal aan prostituees
voor korte tijd kamers verhuren. Onder raamprostitutiebedrijf dient te worden
verstaan een inrichting met een of meer ramen van waarachter de prostituee
tracht de aandacht van passanten op zich te vestigen. Een seksbioscoop is een
inrichting waarin hoofdzakelijk vertoningen van erotisch-pornografische aard
worden gegeven door middel van audiovisuele apparatuur. Dit is in afwijking van
een seksautomatenhal, waarin dergelijke vertoningen van erotisch-pornografische
aard worden gegeven door middel van automaten en van een sekstheater, waarin
deze vertoningen anders dan door middel van audiovisuele apparatuur of automaten
- met andere woorden 'live' - worden gepresenteerd. Voor zowel de seksbioscoop,
de seksautomatenhal als het sekstheater geldt dat daarin hoofdzakelijk
voorstellingen van erotisch-pornografische aard worden gegeven. Een café
bijvoorbeeld, waarin incidenteel een striptease-optreden plaatsvindt, dient
derhalve niet als 'sekstheater' te worden aangemerkt. Zo'n optreden moet echter
worden beschouwd als een evenement (een 'voor publiek toegankelijke verrichting
van vermaak'), waarvoor volgens artikel 2.14 vergunning van de burgemeester
vereist is.Escortbedrijf (onder d)Een escortbedrijf is een bedrijf dat - meestal telefonisch - bemiddelt tussen
klanten en prostituees. De prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant
naar een andere plaats. Een escortbedrijf is geen inrichting. Het kan een
kantoortje zijn, maar ook een telefooncentrale, of zelfs een website op
Internet. De plaats van de bedrijfsruimte is bepalend voor de vergunningplicht.
Een escortbedrijf biedt de services actief aan door middel van advertenties en
andere reclame-uitingen. Uiteraard kan er ook sprake zijn van een combinatie van
een seksinrichting en een escortservice.Sekswinkel (onder e)De omschrijving van het begrip 'sekswinkel' is ontleend aan de Winkeltijdenwet.
Ook in deze begripsomschrijving is bepaald dat hoofdzakelijk van verkoop van
goederen in casu van erotisch-pornografische aard sprake moet zijn. Zonder die
aanduiding zouden immers vele tijdschriftenwinkels als sekswinkel moeten worden
aangemerkt.Op de openingstijden van sekswinkels is het regime van de Winkeltijdenwet van
toepassing. Een sekswinkel is geen 'seksinrichting' als hierboven omschreven; de
exploitatie ervan is niet onderworpen aan de vergunningplicht van artikel 3.4,
eerste lid. De vestiging van sekswinkels zal doorgaans afdoende kunnen worden
gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan. Bezoeker (onder h)Het behoeft geen betoog dat, tegen de achtergrond van de bij of krachtens de
artikelen 3.6 en 3.7 vastgestelde sluitingsuren, niet alle in de inrichting
aanwezige personen als 'bezoeker' moeten worden aangemerkt.Van het begrip 'bezoeker' zijn behalve de exploitant(en), de beheerder(s), de
prostituees en de personeelsleden van de exploitant, tevens toezichthouders en
opsporingsambtenaren uitgezonderd, alsmede andere personen wier aanwezigheid in
de inrichting wegens dringende redenen noodzakelijk is (hierbij valt te denken
aan personen die de inrichting moeten kunnen betreden voor het leveren van
goederen, of voor het uitvoeren van reparatie- of onderhoudswerkzaamheden).Artikel 3.2 Bevoegd bestuursorgaanDe artikelen 162 en 174 van de Gemeentewet maken deze bevoegdheidsafbakening
noodzakelijk. Volgens artikel 162 is het college belast met de uitvoering van
raadsbesluiten (waaronder autonome verordeningen als deze) tenzij bij of
krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. Dit laatste doet zich hier
voor: artikel 174 belast de burgemeester namelijk met 'het toezicht op de
openbare samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven' (eerste lid) en met 'de
uitvoering van verordeningen voorzover deze betrekking hebben op het in het
eerste lid bedoelde toezicht' (derde lid).Van de specifieke aard van de seksinrichting is afhankelijk wie in een concreet
geval bevoegd is: het college of de burgemeester. Aangezien van onbevoegd
genomen besluiten vernietiging in de rede ligt, moet deze vraag met
zorgvuldigheid worden beantwoord.Artikel 3.3 Nadere regelsVergunningsvoorschriften die voor de exploitatie van alle (of bepaalde
categorieën van) seksinrichtingen zouden moeten gelden, kunnen krachtens dit
artikel door het college worden vastgesteld als algemeen verbindende
voorschriften. Artikel 3.1.3 ziet dus op delegatie van regelgevende bevoegdheid
als bedoeld in artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet. Vanzelfsprekend zijn
de regels over de bekendmaking van algemeen verbindende voorschriften hierbij
van overeenkomstige toepassing.Aangezien in het Bouwbesluit al regels met betrekking tot het fysieke gebruik
van de ruimten zijn opgenomen, beperken deze nadere regels zich hoofdzakelijk
tot de wijze van exploitatie.Afdeling 2: SEKSINRICHTINGEN, STRAATPROSTITUTIE, SEKSWINKELS EN DERGELIJKE
Artikel 3.4 Exploitatievergunning seksinrichtingenEerste lidZoals uiteengezet in de algemene toelichting is er hier voor gekozen de
exploitatie van seksinrichtingen en escortbedrijven te reguleren door middel van
een vergunningstelsel. Uit het eerste lid vloeit een voor de hele gemeente
geldende vergunningplicht voort. Het wijzigen van de seksinrichting valt
eveneens onder de vergunningplicht. Met het wijzigen wordt bedoeld een wijziging
van welke aard dan ook. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan verandering
van bouwkundige aard, het aantal exploitanten, de wijze van exploitatie en de
naam van een of meerdere exploitanten. In deze bepaling is ervoor gekozen om escortbedrijven aan dezelfde
vergunningplicht als seksinrichtingen te onderwerpen. Hierdoor wordt een
eenduidige systematiek gehanteerd. De vergunning zal echter veel minder
omvattend (kunnen) zijn, omdat de activiteiten van een escortbedrijf nu eenmaal
niet in een inrichting plaatsvinden. De toetsing van de vergunningaanvraag zal
zich derhalve veelal beperken tot de toetsing van de antecedenten van de
exploitant en beheerder.Tweede lidHet bevoegde bestuursorgaan moet zich aan de hand van een ingediende
vergunningaanvraag een oordeel (kunnen) vormen over alle rechtstreeks bij het te
nemen besluit betrokken belangen (artikel 3:4 van de Awb). Indiening en in
ontvangstname van een aanvraag staan dus nadrukkelijk in het teken van het
vergaren van alle kennis over relevante feiten en betrokken belangen, die nodig
is om tot een zorgvuldige afweging te kunnen komen.In het tweede lid is bepaald dat in de aanvraag tenminste moet zijn vermeld wat
de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf is en wie de exploitant en de
beheerder zijn. Voor de beoordeling van de vergunningaanvraag en voor de
ingevolge artikel 1.4 op te leggen vergunningsvoorschriften of beperkingen is de
aard van de seksinrichting relevant. Het is van belang te weten of het om
bijvoorbeeld een prostitutiebedrijf of een sekstheater gaat, of een combinatie.
Door wie de inrichting zal worden geëxploiteerd en beheerd is relevant, omdat
deze personen niet van slecht levensgedrag mogen zijn en dienen te voldoen aan
de eisen van zedelijk gedrag, zoals gesteld in artikel 3.5. De
vergunningverlening is dan ook persoonsgebonden en niet overdraagbaar. Dit
blijkt uit artikel 1.5.Artikel 3.5 Gedragseisen exploitant en beheerderDe opheffing van het algemeen bordeelverbod is onder meer gericht op het
'decriminaliseren' van de niet langer strafbare vormen van (exploitatie van)
prostitutie. Daarom is het, ook volgens de wetgever, van belang dat bij de
besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
seksinrichting rekening gehouden kan worden met de antecedenten van de daarbij
betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s).Daartoe is op 9 augustus 1999 het Besluit inlichtingen justitiële documentatie
(Stb. 1999, 353) gewijzigd. Het onderdeel van het gewijzigde besluit dat
samenhangt met de opheffing van het algemeen bordeelverbod, treedt op een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip in werking. Als gevolg van deze wijziging
kunnen aan het orgaan dat bevoegd is (meestal de burgemeester) vergunningen als
bedoeld in dit hoofdstuk af te geven, gegevens uit de justitiële
documentatieregisters worden verstrekt over personen die als exploitant of
beheerder zijn vermeld in een aanvraag.In artikel 3.5 wordt zo veel mogelijk dezelfde terminologie gehanteerd en worden
nagenoeg dezelfde eisen gesteld als in artikel 5 van de Drank- en Horecawet en
het daarop gebaseerde Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en Horecawet. Dit
heeft als voordeel dat voor seksinrichtingen waarvoor tevens een vergunning
krachtens de Drank- en Horecawet is vereist een antecedentenonderzoek kan worden
verricht. Belangrijker nog dan dit procedurele argument is het feit dat
inhoudelijk min of meer dezelfde belangen wegen bij de antecedentenbeoordeling.
In aanvulling op het Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en Horeca zijn in deze
bepaling zedendelicten en mishandeling uit het Wetboek van Strafrecht en
overtredingen van de Vreemdelingenwet en de Wav opgenomen. De toevoeging van
bepalingen over misdrijven tegen de zeden en mishandeling dienen ter bescherming
van de prostituees. De relevantie van de opname van de Vreemdelingenwet en de
Wav is gelegen in de bestrijding van de mensenhandel.Net als in de Drank- en Horecawet kan de aanduiding 'in enig opzicht slecht
levensgedrag' in het eerste lid onder b. méér omvatten dan wat gesteld is in de
navolgende leden. Anders gezegd: lid 2 tot en met 5 geven aan wanneer in elk
geval sprake is van 'in enig opzicht slecht levensgedrag'. Dat het niet als een
limitatieve opsomming dient te worden opgevat blijkt uit het gebruik van het
woord 'naast' aan het begin van het tweede lid.Bij de beoordeling van deze zedelijkheidseisen, de verkregen gegevens uit de
justitiële documentatie en de toetsing ervan aan het besluit, kan worden
aangesloten bij de daarover reeds bestaande jurisprudentie.Artikel 3.6 SluitingstijdenEerste lidDe in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling is gegrond op artikel 149 van
de Gemeentewet. De raad kan verplichte sluitingstijden voor openbare (waaronder
seks)inrichtingen vaststellen ter bescherming van de openbare orde of de woon-
en leefomgeving, ter voorkoming of beperking van overlast en dergelijke. De hier opgenomen sluitingsurenregeling (want van toepassing op het begrip
'seksinrichting') heeft geen betrekking op sekswinkels. Zoals vermeld in de
toelichting bij artikel 3.1, onder e, is op sekswinkels het regime van de
Winkeltijdenwet van toepassing.Tweede lidHet bevoegde orgaan kan door middel van een voorschrift als bedoeld in artikel
1.4 voor een of meer afzonderlijke seksinrichtingen andere sluitingstijden
vaststellen. Volgens het tweede lid kan daartoe een voorschrift worden verbonden
aan de vergunning die aan de exploitant van de betrokken inrichting(en) zal
worden verleend. Zo'n vergunningvoorschrift is er een als bedoeld in artikel 1.4
en moet mitsdien strekken ter bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning vereist is.Over de uitoefening van deze bevoegdheid kan het bevoegd bestuursorgaan
desgewenst beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81, eerste lid,
van de Awb. Daarin kan bijvoorbeeld worden vastgelegd dat, bij het beantwoorden
van de vraag of voor een afzonderlijke inrichting bij vergunningvoorschrift
afwijkende sluitingstijden zullen worden vastgesteld, per categorie
seksinrichting als regel een bepaald beleid wordt gehanteerd. Van het voor die
categorie geldende beleid kan het bevoegd bestuursorgaan in een concreet geval
(gemotiveerd) afwijken, indien het dat noodzakelijk acht in het belang van
bijvoorbeeld de openbare orde, de woon- en leefomgeving en dergelijke.Derde lidAnders dan de sluitingsbepalingen van het eerste en tweede lid, richt het derde
lid zich tot de bezoeker van een seksinrichting. Indien een bezoeker met
toestemming van de exploitant of beheerder in de inrichting aanwezig is
gedurende de tijd dat deze gesloten dient te zijn, handelt hij in strijd met het
derde lid. Indien een bezoeker echter zonder toestemming van de exploitant of
beheerder in de inrichting aanwezig is en zich niet op diens eerste vordering
verwijdert, handelt hij in strijd met artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht
(lokaalvredebreuk). Laatstgenoemde bepaling staat aan het opnemen van het derde
lid niet in de weg: artikel 138 ziet toe op de bescherming van de aan de
eigendom verbonden rechten; het derde lid van artikel 3.6 strekt tot handhaving
van een publiekrechtelijke regeling.Vierde lidEen seksinrichting als bedoeld in artikel 3.1.1 kan vergunningplichtig zijn op
grond van de Wet milieubeheer of vallen onder het Activiteitenbesluit (Stb.
1998, 322).Aan een krachtens de Wet milieubeheer te verlenen vergunning kunnen eveneens
voorschriften worden verbonden ter voorkoming van de indirecte gevolgen van de
inrichting. De sluitingsbepalingen van de APV gelden daarom niet voorzover de op
de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften van toepassing zijn. De Wet
milieubeheer beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of
beperking van gevaar, schade of hinder die voortvloeit uit het in werking zijn
van krachtens de Wet milieubeheer aangewezen inrichtingen. De raad is niet
bevoegd die regeling bij verordening aan te vullen indien daarmee wordt beoogd
dezelfde belangen te beschermen, en kan dus niet via de APV - aanvullend -
gevaar, schade of hinder tegengaan die wordt veroorzaakt door een krachtens de
Wet milieubeheer vergunningplichtige inrichting.Artikel 3.7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluitingEerste lidTen opzichte van artikel 3.6 (bij of krachtens welke bepaling kan worden
voorgeschreven wat voor seksinrichtingen het 'reguliere' sluitingstijdenregime
is) biedt artikel 3.7 de mogelijkheid om daarvan al dan niet tijdelijk af te
wijken. Volgens het eerste lid kan die afwijking inhouden dat:
voor (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk andere
sluitingstijden worden vastgesteld dan de bij of krachtens artikel 3.6
gestelde, of
van (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk de - algehele of
gedeeltelijke - sluiting wordt bevolen.
Aan zo'n tijdelijke afwijking moeten een of meer van de in artikel 3.12, tweede
lid, genoemde belangen ten grondslag liggen, of er moet sprake zijn van
strijdigheid met het bepaalde in dit hoofdstuk. Het bevoegd bestuursorgaan kan
daartoe overgaan indien het dat noodzakelijk acht in het belang van de openbare
orde, de woon- en leefomgeving, de voorkoming of beperking van overlast en
dergelijke.Indien nodig kan de naleving van een krachtens het eerste lid, onder b, gegeven
sluitingsbevel worden afgedwongen door toepassing van bestuursdwang. Om een
opeenstapeling van bestuursrechtelijke procedures te voorkomen, verdient het
aanbeveling te bezien of met het sluitingsbevel tevens (preventief)
bestuursdwang kan worden aangezegd. Daarvoor is wel vereist dat er een
klaarblijkelijke dreiging bestaat dat de desbetreffende overtreding
daadwerkelijk zal plaatsvinden en dat er schade dreigt.De sluitingsbevoegdheid is in de praktijk meermalen toegepast in gevallen waarin
openbare inrichtingen het decor vormden voor allerlei vormen van criminaliteit.
Ook prostitutiebedrijven zijn daarvoor in het verleden een aantrekkelijke plaats
gebleken. Het betrof daarbij doorgaans delicten als het bezitten of verhandelen
van verdovende middelen of vuurwapens, het tewerkstellen van jongeren of van
illegalen, heling en dergelijke. Feiten als deze zijn strafbaar gesteld in het
Wetboek van Strafrecht, de Opiumwet en de Wet wapens en munitie. Het naar
aanleiding daarvan toepassen van de sluitingsbevoegdheid als hier bedoeld, is
niet in strijd met deze formeel-wettelijke regelingen omdat daaraan een
afwijkend oogmerk ten grondslag ligt. Veel van de gedragingen als hier bedoeld
spelen zich weliswaar af in de inrichting, maar hebben tevens een uitstraling op de
openbare orde en de woon- en leefomgeving buiten de inrichting. Voor toepassing
van de sluitingsbevoegdheid is wel vereist, dat de hier bedoelde overtredingen
een meer dan incidenteel karakter hebben.Tweede lidEen besluit op grond van het eerste lid (zowel onder a als b), richt zich
doorgaans tot een of meer belanghebbenden - de betrokken exploitant(en) - en
moet aan hen worden bekendgemaakt overeenkomstig artikel 3:41 van de Awb.Nu het bezoekers verboden is in een seksinrichting te verblijven gedurende de
tijd dat deze gesloten dient te zijn (artikel 3.6, derde lid), is in het tweede
lid bepaald dat een krachtens het eerste lid genomen besluit, behalve aan de
betrokken exploitant(en), ook openbaar wordt bekendgemaakt. Dat kan op de door
3:42 Awb voorgeschreven wijze geschieden. Het zichtbaar aanplakken van de
geslotenverklaring op de inrichting zelf verdient aanbeveling.Artikel 3.8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderEerste lidOm effectiever te kunnen op treden tegen schijnbeheer, is in het eerste lid niet
slechts een gebod (een verplichting tot aanwezigheid), maar een verbod
opgenomen. De aanwezigheid van de exploitant of beheerder is van belang in
verband met het door hem uit te oefenen toezicht, zoals verwoord in het tweede
lid.Tweede lidDit artikel schept voor de exploitant(en) en de beheerder(s) een algemene
verplichting tot het uitoefenen van toezicht ter handhaving van de orde in de
inrichting. Daarbij zullen zij zich in ieder geval, maar niet uitsluitend,
moeten richten op het voorkomen en tegengaan van onvrijwillige prostitutie,
prostitutie door minderjarigen of illegalen, drugs- of wapenhandel, heling,
geweldsdelicten en dergelijke.In de jurisprudentie is al eerder uitgemaakt dat de exploitant - uiteraard
binnen redelijke grenzen - verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de
inrichting. Dat wordt door deze toezichtverplichting, die ook geldt voor de
beheerder(s), nog eens onderstreept.Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, biedt dit artikel
aanknopingspunten om daar in bestuursrechtelijke zin tegen op te treden.
Afhankelijk van de omstandigheden en het gestelde in het handhavingsbeleid kan
tot een tijdelijke beperking van de openingstijden, een tijdelijke sluiting of
een (tijdelijke) intrekking van de vergunning worden besloten. Om in deze zin
bestuursrechtelijk te kunnen optreden is niet vereist dat daaraan
strafrechtelijke vervolging of veroordeling is voorafgegaan: vaststaan moet
slechts dat geen of onvoldoende toezicht is uitgeoefend.Artikel 3.9 Raam- en straatprostitutieEerste lidDe wetswijziging tot opheffing van het bordeelverbod heeft geen gevolgen voor de
straatprostitutie. Het is echter bij uitstek een vorm van prostitutie die nadere
regulering behoeft.Over de vraag of deze afweging er ook op neer kan komen dat er in het geheel
geen tippellocatie wordt aangewezen verschillen de meningen. De Rechtbank
Maastricht oordeelde een dergelijk algeheel verbod in strijd met de vrijheid van
arbeidskeuze (zie hierna onder jurisprudentie). Vooralsnog dient te worden
aangenomen dat gemeenten waar tot op heden in het geheel niet wordt getippeld,
dit in het belang van de openbare orde en het woon- en leefklimaat ook moeten
kunnen voorkomen. In artikel 3.9 is een algeheel verbod op raam- en
straatprostitutie opgenomen vanwege het open en direct confronterende karakter
van deze vormen van prostitutie die door veel burgers als aanstootgevend worden
ervaren. Tweede lidHet tweede lid heeft betrekking op straatprostitutie en geeft - ter handhaving
van het verbod daarop - politieambtenaren de bevoegdheid een bevel tot
onmiddellijke verwijdering te geven. De plicht om aan zo'n bevel onmiddellijk
gevolg te geven vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht,
evenals de sanctie op niet-naleving.Artikel 3.10 SekswinkelsZoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3.1, onder e, is ervoor gekozen
sekswinkels niet onder het 'seksinrichting'-begrip (en daarmee de
vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat de
vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving - niet nodig is deze bedrijven als
regel aan voorafgaand toezicht te onderwerpen.Afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden kan het (vanuit deze motieven)
echter gewenst zijn wel in zekere mate te kunnen reguleren. Daarom is artikel
3.10 opgenomen op grond waarvan gebieden of delen van de gemeente kunnen worden
aangewezen waarin het in het belang van de openbare orde of de woon- en
leefomgeving niet is toegestaan een sekswinkel te (doen) exploiterenArtikel 3.11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijkeDit artikel heeft een repressief karakter: het schept niet zonder meer een
verbod, maar slechts voorzover het bevoegd bestuursorgaan daaromtrent nader
heeft besloten. Hoewel denkbaar is dat deze bepaling in de praktijk vooral zal
worden toegepast ten aanzien van sekswinkels, richt zij zich op het
tentoonstellen en dergelijke als zodanig; zij kan dus bijvoorbeeld ook
betrekking hebben op erotisch-pornografische foto's of afbeeldingen aangebracht
aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de
daarin plaatsvindende voorstellingen.Zoals in het eerste lid is aangegeven, kan het bevoegd bestuursorgaan de
regulering terzake gestalte geven door:
aan de betrokken rechthebbende bekend te maken dat, door de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen, de openbare orde of de woon- en
leefomgeving in gevaar wordt gebracht;
(algemene) regels vast te stellen die in acht moeten worden genomen bij
het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften en
dergelijke als hier bedoeld.
Zowel 'bekendmaking' als bedoeld onder a, als de vaststelling van 'regels' als
bedoeld onder b, vormt een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de
Awb: in beide gevallen is er sprake van een besluit - dat zich richt tot een
betrokken rechthebbende respectievelijk van algemene strekking is - met het
(rechts)gevolg dat een verbod als genoemd in eerste lid, aanhef, van kracht
wordt. Tegen zo'n besluit kan dan ook door belanghebbenden bezwaar worden
aangetekend.Afdeling 3: WEIGERINGSGRONDENArtikel 3.12 WeigeringsgrondenDe hier genoemde belangen vormen tezamen de “huishouding”, tot het regelen en
besturen waarvan gemeenten bevoegd zijn en moeten dus enerzijds worden beschouwd
als de grondslag voor (en begrenzing van) het gemeentelijk beleid en anderzijds
als handvatten om de (exploitatie van) prostitutie te reguleren, maximeren en
beheersen.Europese DienstenrichtlijnDe Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op sexinrichtingen. Het drijven
van een dergelijke onderneming is immers het verrichten van een dienst aan de
klant. De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel a. niet
discriminatoir, b. noodzakelijk en c. proportioneel is. In bijna alle gevallen
gaat het om vestiging van een sexinrichting waarvoor artikel 9 van de richtlijn
de bovengenoemde criteria geeft. Onder noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een dwingende reden van
algemeen belang. Dit begrip omvat onder andere de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en
55 van het Verdrag; handhaving van de maatschappelijke orde; doelstellingen van
het sociaal beleid; bescherming van afnemers van diensten; bescherming van
werknemers; voorkoming van fraude; bescherming van het milieu en het stedelijk
milieu, verkeersveiligheid. Zie verder overweging 40 van de richtlijn. Het gaat
hier om de zogenaamde ‘rule of reason’.Mocht het in een enkel geval niet gaan om een vestiging, maar om een ondernemer
die de grens overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan is niet artikel 9,
maar artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde,
openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag voor een
vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8.Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet
volstaat voor de regeling van de horeca zijn wij van mening dat een algemene
regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect van de
vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te stellen aan de
ondernemer kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het
confectiepak voldoet hier niet.Eerste lid, onder a: levensgedragZie voor toelichting hierop de toelichting onder artikel 3.5. Eerste lid, onder b: bestemmingsplan, stadsvernieuwingsplan of
leefmilieuverordening Net zoals in de praktijk van de vergunningverlening op basis van afdeling 2.3
zal ook hier regelmatig voor kunnen komen dat er geen sprake is van een
weigeringsgrond als bedoeld in het tweede lid, maar dat het geldende
bestemmingsplan vestiging van een seksinrichting of escortbedrijf ter plaatse
niet toelaat. Het is in dat geval lastig en onduidelijk als er vergunning wordt
verleend, maar tegelijkertijd moet worden uitgelegd dat daar geen gebruik van
kan worden gemaakt.Bij wijze van coördinatie is daarom strijdigheid met het bestemmingsplan,
alsmede met een eventueel stadsvernieuwingsplan of leefmilieuverordening als
weigeringsgrond opgenomen. Van een doorkruising van de Woningwet of de Wet op de
Ruimtelijke Ordening is geen sprake.Het lokale prostitutiebeleid zal behalve op basis van dit APV-hoofdstuk mede in
belangrijke mate worden vormgegeven door gebruikmaking van de instrumenten van
de Woningwet en de Wet op de ruimtelijke ordening. Eerste lid, onder c: strijd met Wetboek van Strafrecht, Wer arbied
vreemdelingen of VreemdelingenwetlDeze weigeringsgrond is feitelijk een bijzondere invulling van de
weigeringsgrond (vrees voor) ernstige verstoring van de openbare orde. Als er
aanwijzingen zijn, bijvoorbeeld op basis van politierapportages, dat de
voorgenomen exploitatie in strijd is met artikel 273f van het Wetboek van
Strafrecht is vergunningverlening uitgesloten. Voorkomen moet worden dat de
exploitant prostituees onder dwang arbeid laat verrichten, of minderjarigen laat
werken. Zo dient ter bescherming van de openbare orde ook te worden voorkomen
dat de exploitant prostituees zonder een voor het verrichten van arbeid geldige
verblijfstitel inzet. Tweede lid, onder a: openbare ordeDe bescherming van de openbare orde en de woon- en leefomgeving kan onder meer
aanleiding zijn om het aantal seksinrichtingen waarvoor vergunning kan worden
verleend aan een maximum te binden. Indien het maximumaantal vergunningen is
verleend, kan vergunning voor een nieuwe seksinrichting worden geweigerd om te
voorkomen dat de woon- en leefomgeving ter plaatse door de vestiging van een
nieuw bedrijf zou worden aangetast.Tweede lid, onder c: woon- en leefomgevingHet belang van de openbare orde en dat van de woon- en leefomgeving zijn nauw
met elkaar verweven. De exploitatie van seksinrichtingen kan worden tegengegaan op plaatsen waar de
woon- en leefomgeving daardoor op ontoelaatbare wijze nadelig zou worden
beïnvloed. Daarvoor zou bijvoorbeeld specifiek reden kunnen zijn in woonbuurten
of in de nabije omgeving van 'gevoelige' gebouwen (scholen, kerkgebouwen en
dergelijke). Indien aldus gebiedsaanwijzing heeft plaatsgehad, kan op een
aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een seksinrichting in een
aangewezen gebied afwijzend worden beslist in het belang van de woon- en
leefomgeving ter plaatse.Ook een aspect van bescherming van de woon- en leefomgeving is uiteraard de
omvang van de inrichting. In een vergunningvoorschrift, dat overigens tevens
betrekking heeft op de hierna te noemen grond veiligheid van personen, kan het
maximale aantal werkzame prostituees worden vastgesteld.Tweede lid, onder d: veiligheid personen of goederenBij de exploitatie van openbare (en daarmee seks)inrichtingen, is het van groot
belang de brandveiligheid te kunnen waarborgen. Voor wat betreft de inrichtingen
die zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet is het
Bouwbesluit van toepassing met het oog op de brandveiligheid van de inrichting
zelf, en biedt de gemeentelijke bouwverordening de grondslag voorzover het gaat
om het gebruik van de inrichting.Gaat het om inrichtingen die niet zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van
de Woningwet (bijvoorbeeld vaartuigen), dan wordt het gebruik van de inrichting
bestreken door de brandbeveiligingsverordening.Tweede lid, onder e: verkeersvrijheid of -veiligheidHet belang van de verkeersveiligheid zal doorgaans vooral aan de orde zijn bij
straat- en raamprostitutie. Daarbij vindt de werving van klanten immers plaats
op of aan de openbare weg. Aanwijzing van een tippelzone of vestiging van
raamprostitutiebedrijven kan dan bezwaarlijk zijn, indien daardoor bijvoorbeeld
de normale bereikbaarheid van het desbetreffende gebied wordt geschaad of
bewoners ter plaatse niet of nauwelijks meer kunnen parkeren. Situaties als deze
kunnen zich evenwel ook voordoen bij vestiging van een (te) groot aantal
bordelen in een bepaald gebied, zodat ook bij andere vormen van prostitutie de
verkeersveiligheid of -vrijheid aanleiding kan vormen tot regulering (in de vorm
van een maximum- of concentratiebeleid).Tweede lid, onder f: gezondheid of zedelijkheid Tot de
belangen die deel uitmaken van de gemeentelijke huishouding, behoort ook dat van
de (volks)gezondheid. Daarnaast hebben de gemeenten, met als uitvoerende
instantie de GGD, ook een aantal wettelijke taken met betrekking tot de
ontwikkeling en uitvoering van volksgezondheidbeleid. In dit verband wordt
gewezen op de Wet collectieve preventie volksgezondheid en meer in het bijzonder
op het Besluit collectieve preventie volksgezondheid. Dit Besluit verplicht
gemeenten namelijk zorg te dragen op voor de uitvoering van collectieve
preventie van onder meer seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) en aids.
Bovendien heeft de wetgever bij de opheffing van het bordeelverbod het
verbeteren van de positie van de prostituee, waaronder tevens begrepen de
gezondheidssituatie, als een van de hoofddoelstellingen bestempeld. Voor wat betreft de bescherming van de zedelijkheid wordt wel eens gesteld dat
gemeenten hierbij geen verordenende bevoegdheid zou toekomen nu daarover door de
formele wetgever strafbepalingen zijn vastgesteld, te weten de artikelen 239,
240, 240a en 240b van het Wetboek van Strafrecht. De (aanvullende) regelgevende
bevoegdheid die gemeenten op dit punt reeds toekwam wordt door deze bepalingen
echter ongemoeid gelaten. De daarover bestaande jurisprudentie blijft derhalve
actueel.Afdeling 4: BEËINDIGING EXPLOITATIE; WIJZIGING BEHEERArtikel 3.13 Beëindiging exploitatie Eerste en tweede lidDit artikel voorziet in de omstandigheid dat de exploitant zijn bedrijf heeft
beëindigd of heeft overgedaan aan een rechtsopvolger. Onder beëindiging wordt
tevens verstaan wijziging van de naam van de exploitant of van een of meerdere
namen van de exploitanten. Een nieuwe vergunning moet dan worden aangevraagd. In
het eerste lid is bepaald dat de vergunning bij feitelijke beëindiging van de
exploitatie van rechtswege komt te vervallen. Het bevoegd bestuursorgaan heeft
er belang bij een actueel overzicht te kunnen hebben van de in de gemeente
actieve exploitanten; in verband daarmee is in het tweede lid bepaald, dat
binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie daarvan moet
worden kennisgegeven.Artikel 3.14 Wijziging beheerEerste lidHet bevoegde bestuursorgaan heeft er belang bij eveneens een actueel overzicht
te kunnen hebben van de in de gemeente actieve beheerders; in verband daarmee is
in het eerste lid bepaald dat, indien een of meer beheerders van een inrichting
hun werkzaamheden feitelijk hebben beëindigd, de exploitant daarvan binnen een
week na die feitelijke beëindiging moet kennisgeven. Anders dan bij beëindiging
van de exploitatie, leidt het vertrek van een beheerder niet tot het van
rechtswege vervallen van de vergunning: denkbaar is immers dat het beheer in de
inrichting in handen is van meer personen of dat het beheer in handen komt van
de exploitant zelf.Tweede lidDenkbaar is ook dat de exploitant de plaats van de vertrokken beheerder(s) wenst
te laten innemen door een of meer andere personen. Het tweede lid verlangt in
dat geval dat de exploitant het bevoegd bestuursorgaan verzoekt om, zoals is
voorgeschreven in artikel 3.2.1, tweede lid, onder b, de nieuwe beheerder(s) te
vermelden in de aan hem verleende vergunning. Daarbij dient ten aanzien van de
nieuwe beheerder(s) een antecedentenonderzoek plaats te vinden.Derde lidIn dit lid is bepaald dat de nieuwe beheerder al aan de slag kan vanaf het
moment dat de aanvraag is ingediend. Hierdoor is enerzijds gewaarborgd dat er
voor die tijd geen nieuwe beheerders werkzaam kunnen zijn. Dit zou immers het
aantonen van schijnbeheer aanzienlijk bemoeilijken. Anderzijds wordt hiermee
tegemoet gekomen aan in de praktijk noodzakelijke flexibiliteit. Wijziging van
beheer zal immers vaker aan de orde zijn dan de wijziging van de
exploitatie.Hoofdstuk 4: BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN DE ZORG VOOR
HET UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEAlgemeenZoals in de algemene toelichting op deze APV reeds is opgemerkt, zijn niet alle
hoofdstukken uit de model-APV van de VNG overgenomen. Niet opgenomen zijn die
hoofdstukken die betrekking hebben op specifieke onderwerpen die hun basis niet
vinden in de Gemeentewet maar gebaseerd zijn op medebewind. Deze onderwerpen
worden geregeld in aparte verordeningen. Dit geldt ook voor de regelgeving met
betrekking tot het kappen van bomen; deze regelgeving is weliswaar niet
gebaseerd op medebewind maar wel zodanig specifiek dat deze regelgeving is
opgenomen in een aparte verordening (Bomenverordening). Omgekeerd zijn in de APV wel enkele bepalingen op grond van het Besluit algemene
regels voor inrichtingen milieubeheer (Activiteitenbesluit) met betrekking tot
geluidhinder van horeca-inrichtingen opgenomen. De reden hiervan is gelegen in
het feit dat het hier slechts om enkele bepalingen gaat en de overige bepalingen
betreffende geluidhinder wel op de Gemeentewet zijn gebaseerd.Afdeling 1; GeluidhinderAlgemeenOp grond van de Wet milieubeheer zijn alleen de grote categorieën
horeca-inrichtingen met een complex karakter of een verhoogd milieurisico zijn
nog vergunningplichtig. De vergunningplicht geldt niet voor inrichtingen die
vallen onder het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer
(Activiteitenbesluit) Deze inrichtingen moeten voldoen aan de bij het besluit gestelde voorschriften.
De voorschriften met betrekking tot geluid- en trillinghinder uit de bijlage B
van het besluit zijn zo stringent, dat deze zeker overtreden zullen worden
wanneer in een inrichting incidenteel een feest wordt gehouden met bijvoorbeeld
levende muziek. Gezien de maatschappelijke functie die onder het besluit
vallende inrichtingen vervullen, biedt het besluit de mogelijkheid vrijstelling
te verlenen van de voorschriften die zien op de geluidhinder. Op grond van
voorschrift 2.21 van het Besluit kan de gemeenteraad in een verordening
vaststellen dat gedurende een bepaalde periode de geluidsvoorschriften van het
besluit niet gelden. Het aantal aan te wijzen dagen of dagdelen mag niet meer
bedragen dan twaalf. Een dagdeel wordt daarbij gelijkgesteld aan een dag.Bij de aanwijzing van deze twaalf dagen kan een onderscheid worden gemaakt
tussen een aantal dagen voor collectieve festiviteiten (festiviteiten die een
algemeen karakter hebben omdat deze door een groot deel van de bevolking worden
gevierd) en een aantal dagen voor incidentele festiviteiten (een festiviteit die
slechts in één of enkele horeca-inrichtingen plaatsvindt bijv. een familiefeest
of een door de horeca-ondernemer zelf georganiseerde festiviteit). Collectieve festiviteiten als bedoeld in artikel 4.2 worden door het college al
dan niet op verzoek aangewezen. Voor incidentele festiviteiten geldt dat de
houder van een horeca-inrichting ternminste 3 weken vantevoren een kennisgeving
moet doen. Artikel 4.1 BegripsomschrijvingenBij de begripsomschrijvingen zijn de omschrijvingen uit het Besluit algemene
regels voor inrichtingen milieubeheer (Activiteitenbesluit) overgenomen.
Kortheidshalve wordt dan ook verwezen naar het besluit. Artikel 4.2 Aanwijzing collectieve festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid genoemde voorschriften niet
gelden vloeit voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het Besluit. Dit
artikel voorziet erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel mogelijk
moet worden voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van
deze voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”. Voorbeelden van collectieve festiviteiten zijn volksfeesten, kermissen en
bijzondere feestdagen. In dit artikel is de uitvoering van de regeling
neergelegd bij het college. Er hoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te
worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve festiviteiten worden
aangewezen. In het besluit is geen maximum gesteld voor het aantal aan te wijzen collectieve
festiviteiten. Gemeenten zijn derhalve vrij om het maximum aantal dagen te
bepalen waarvoor de voorschriften niet gelden. Tweede lidDe gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de
verordening gebiedsdifferentiatie toe te passen. De vaststelling van deze
gebieden dient plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep
volgens de Awb mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik
worden gemaakt tijdens carnaval, kermissen of culturele-, sport- en recreatieve
manifestaties.Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden
dat deze de strekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen
collectieve en incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken.
Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen
per gebied kan verschillen. Artikelen 2.21 en 4.113 van het Besluit kennen
alleen gebiedsdifferentiatie voor collectieve festiviteiten.Derde t/m zesde lidOm overmatige geluidsoverlast te voorkomen zijn in het derde t/m zesde lid
beperkingen gesteld aan de geluidsniveau’s en de eindtijden van de aangewezen
collectieve festiviteit. Uitgangspunt is een eindtijd van 24 uur doch het
college kan besluiten hiervan af te wijken.Artikel 4.3 Kennisgeving incidentele festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten
voor inrichtingen in een gemeentelijke verordening staat in artikel 2.21 van het
Activiteitenbesluit. Volgens artikel 2.21, eerste lid, onderdeel b kan de
gemeenteraad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop
individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen
verkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit
die aan één of een klein aantal inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld
een optreden met live of discomuziek in een café, een buurthuis of sportcentrum. In het Activiteitenbesluit is bepaald dat het maximum aantal dagen waarvoor de
geluidsnormen niet gelden 12 dagen of dagdelen per jaar betreft. De regeling
geldt ook voor festiviteiten bij alle andere type A- en B-inrichtingen die onder
het Besluit vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren,
opslag- en transportbedrijven en metaalelektrobedrijven een beroep op deze
regeling kunnen doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt,
zijn de type C-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven
of vallen onder Besluit landbouw of Besluit glastuinbouw).Tweede lidIn het tweede lid is een aantal voorschriften opgenomen waaraan de houder van de
inrichting zich bij incidentele festiviteiten dient te houden teneinde
overmatige geluidhinder voor de omgeving te voorkomen.Uitgangspunt is hier dat de muziekactiviteiten waarvoor de vrijstelling geldt op
vrijdag- en zaterdagavond om 01.00 en op andere dagen op 24.00 uur zijn
beeïndigd. Op grond van het vierde lid kan het college in bijzondere
omstandigheden toestaan dat hiervan afgeweken wordt.Derde lidOmdat het hier gaat om incidentele festiviteiten wordt bij de berekening c.q.
vaststelling van het zgn. langtijdgemiddelde beoordelinsgniveau geen
muziekcorrectie toegepast en wordt de bedrijfsduurcorrectie ook buiten
beschouwing gelaten.Vierde lidIngeval van bijzondere omstandigheden kan het college toestaan dat van de
algemene voorschriften in het tweede lid wordt afgeweken. Hierbij kan gedacht
worden aan een afwijkende eindtijd voor een festiviteit ter gelegenheid van een
speciaal jubileum of een bijzonder (goed) doel. Ook kan bij een bijzondere
gelegenheid worden toegestaan om in het buitengedeelte van de inrichting een
band te laten optreden.Vijfde lidIndien de voorschriften in het tweede lid niet worden nageleefd, kan het college
op grond van artikel 125 bestuursdwang toepassen om naleving af te dwingen of op
grond van artikel 5.32 van de Algemene wet bestuursrecht een last onder dwangsom
opleggen. Het vijfde lid voegt hieraan toe dat het college ook een verbod voor
eventueel volgende festiviteiten kan opleggen. Artikel 4.4 Overige vormen van geluidhinderArtikel 4.4 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere
regelingen niet voorzien. Hierbij valt o.a. te denken aan:
een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte (zoals een
kermis, een buurtfeest of een rally),
het door middel van geluidswagens of anderszins reclame of muziek maken
of mededelingen doen;
het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
het gebruik van machines, zoals compressors, cirkelzagen, boormachines,
etc.;
overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4.1.5 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt
door het beoefenen van 'lawaaiige' hobby's, het voortdurend bespelen van
muziekinstrumenten, het gebruiken van elektro- akoestische apparatuur, het laten
draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz.Met name voor deze vormen van geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria
of normen. Dit behoeft ook niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is
niet een bepaalde, aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke
gedraging betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden nagegaan in
welke situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder, en welke
maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat een
zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden
aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met
voorschriften. Afdeling 2: MAATREGELEN TEGEN VERONTREINIGING, STANKOVERLAST EN
ONTSIERINGArtikel 4.5 Verontreiniging bij werkzaamheden op de wegArtikel 4.4.2 houdt een plicht tot reiniging van de weg in.De opneming ervan heeft ook betekenis in verband met het op kosten van de
overtreder doen reinigen van de weg (bestuursdwang).Artikel 4.6 Natuurlijke behoefte doenDeze bepaling staat al sinds jaar en dag in de APV. Vooral bij festiviteiten is
vaak sprake van het zgn. wildplassen in d eopnebare ruimte. Op grond van dit
artikel kan hiertegen opgetreden worden.Artikel 4.7 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenDit artikel betreft een samenvoeging van de in de Model-bouwverordening
geschrapte artikelen 334 en 336. Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet
direct het bouwwerk maar meer de omgeving betreffen, is tot onderbrenging in de
APV besloten. Afdeling 3: VOORWERPEN/STOFFEN OP OF AAN ONROERENDE ZAKENArtikel 4.8 Opslag bromfietsen, motorvoertuigen, caravans, afvalstoffen,
mest, ingekuilde landbouwproducten, enz.Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt van welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare
opslag van bromfietsen en caravans e.d., en landbouwproducten en afval. Het
college kan de eigenaar of zakelijk gerechtigde aanschrijven om dergelijke
goederen van zijn grond te verwijderen en/of een verbod opleggen om deze
goederen op zijn terrein op te slaanDeze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de 'weg' in de zin
van de wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover
de in deze bepaling genoemde activiteiten plaatsvinden op de 'weg' daartegen kan
worden opgetreden op basis van andere in deze verordening opgenomen
voorschriften.De in de afdeling 1 van hoofdstuk 5 ('Parkeerexcessen') opgenomen artikelen
bevatten onder meer bepalingen ten aanzien van het plaatsen of hebben op de weg
van niet-rijklare voertuigen en voertuigwrakken, het gebruik van de weg als
stallingsruimte voor auto's door garagebedrijven e.d. en het parkeren van
caravans e.d. Activiteiten waarvan op grond van de Wet milieubeheer (Wm) een vergunning
vereist is of een meldingsplicht, indien het een zogenaamde 8.40 AMvB betreft,
kunnen niet onder de bepaling van de APV worden gebracht. Aangezien het motief
gelijk is, namelijk het voorkomen van hinder, vervallen op dit punt de
gemeentelijke bepalingen.Artikel 4.9 HandelsreclameAlgemeen Deze bepaling is ingrijpend herzien naar aanleiding van jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrechtspraak. Deze jurisprudentie draaide om de afbakening van
deze bepaling als vermeld in het vierde lid. Hierin is bepaald dat het in het
eerste lid gestelde verbod niet geldt voor zover de Woningwet, de Wet
milieubeheer of de Provinciale landschapsverordening hierin voorzien.Bij uitspraken van 13 november en 4 december 2002, oordeelde de Afdeling dat
wanneer sprake is van bouwwerken als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Woningwet, de Woningwet van toepassing is en mitsdien, gezien het toen (!)
bepaalde in artikel 4.7.2, derde lid, van de APV niet het in het eerste lid van
dit artikel gestelde verbod. Met andere woorden, handelsreclames die tevens
bouwwerken zijn, zijn niet onderworpen aan een reclamevergunning.Vergunningsplicht voor handelsreclame op of aan een onroerende
zaak (eerste lid)Het aanbrengen (maken) en hebben (voeren) van handelsreclame (commerciële
reclame) aan een onroerende zaak wordt in deze bepaling gebonden aan een
vergunning van het college. Handelsreclame is gedefinieerd in artikel 1.1,
aanhef en onder J, van de APV als: iedere openbare aanprijzing van goederen of
diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te dienen. In het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4.9 gaat om
niet-ideële reclame, waardoor geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard.
Volgens vaste jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële sfeer
niet tot het eigenlijke gebied van de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet.Het in artikel 4.9 gecreëerde vergunningenstelsel is derhalve niet in strijd met
artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de Grondwet wordt de
handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers uitgezonderd. De
bedoeling hiervan is uitsluitend die reclame-uitingen buiten de grondwettelijke
bescherming over het openbaren van gedachten of gevoelens te houden, waaraan het
ideële, maatschappelijke of politieke aspect ontbreekt.Uitzonderingen op vergunningsplicht (tweede
lid)Door hantering van het begrip handelsreclame in het eerste lid is een duidelijke
afbakening gegeven ten opzichte van ideële reclame. Ideële reclame valt dus niet
onder de vergunningsplicht. In het tweede lid is ook een aantal opschriften en aankondigingen die kunnen
dienen tot het maken van handelsreclame uitgezonderd van de vergunningsplicht.
Deze uitzonderingen gelden alleen voor onverlichte reclames. Lichtreclames zijn
dus altijd vergunningsplichtig, tenzij het bouwwerken zijn (zie vijfde lid). Dit
heeft uiteraard te maken met het feit dat lichtreclames snel hinderlijk kunnen
zijn. Het college kan hiervoor beleidsregels opstellen met criteria voor kleur,
intensiteit en tijdstippen van verlichting. Zo zijn in het vastgestelde
Beeldkwaliteitsplan gedetailleerde regels voor reclames in het centrumgebied
opgenomen.Géén uitzondering is overigens opgenomen voor opschriften etc. die worden
aangebracht ter voldoening aan een wettelijke verplichting of krachtens een
wettelijke bevoegdheid. Dit is niet nodig omdat dergelijke opschriften geen
betrekking hebben op handelsreclame.Weigeringsgronden (derde lid)In het derde lid zijn als mogelijke weigeringsgronden voor een vergunning
opgenomen, kort samengevat: a. welstand; b. verkeersveiligheid en c. overlast.
Met deze weigeringsgronden zijn tevens de motieven voor de vergunningsplicht
gegeven volgens de systematiek van de APV. Afdeling 3: KAMPEREN BUITEN KAMPEERTERREINENDeze afdeling is aan de APV toegevoegd, omdat de Wet op de Openluchtrecreatie
(WOR) per 1 januari 2008 is vervallen. Door het vervallen van deze wet bestaan
er geen regels meer met betrekking tot kamperen buiten kampeerterreinen. Dit zou
betekenen dat er geen adequate regelgeving meer bestaat om kamperen buiten
kampeerterreinen tegen te gaan, maar ook geen regels die kortdurend kamperen
onder voorwaarden mogelijk maken. Om het kortdurend kamperen mogelijk te blijven maken en daarbij een toetsende
en toezichthoudende rol te houden en het ongewenst kamperen buiten
kampeerterreinen effectief tegen te kunnen gaan en waar nodig handhavend op te
kunnen treden is deze nieuwe afdeling betreffende Kamperen buiten
kampeerterreinen in de APV opgenomen.Afdeling 4: BESCHERMDE PLANTEN4.13 Beschermde plantenIn dit artikel wordt aan burgemeester en wethouders de bevoegdheid gegeven
plaatsen aan te wijzen waar het plukken en bij zich hebben van bepaalde planten
is verboden. Het verbod geldt slechts voor de door het college aangewezen
planten (in de door hen aangewezen gedeelten van de gemeente) aanvullend op de
bescherming die de Flora- en Faunawet biedt. Bij de eerdere wijziging van de APV is deze bepaling geschrapt omdat deze in
strijd met de Flora- en Faunawet zou zijn. Naderhand is door de VNG desgevraagd
aangegeven dat gemeenten bevoegd zijn aanvullend op de Flora- en Faunawet regels
ter bescherming van dieren en planten te stellen voor zover in de Flora- en
Faunawet niets geregeld is. Omdat er in deze gemeente behoefte is om bepaalde planten, met name
paddestoelen, tegen het plukgedrag van onze oosterburen te beschermen is het
eerder geschrapte artikel weer in de APV opgenomen.Hoofdstuk 5: ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDINGVAN DE GEMEENTE
Afdeling 1: ParkeerexcessenAlgemeenBevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen Artikel 2a WVW 1994 geeft aan dat gemeenten bevoegd zijn om
parkeerexcessenbepalingen vast te stellen. De grondslag voor dergelijke
bepalingen is overigens artikel 149 Gemeentewet.Begrip 'parkeerexces' In de wegenverkeerswetgeving wordt echter nergens aangegeven wat het begrip
'parkeerexces' precies inhoudt. Blijkens de jurisprudentie kan onder het begrip
'parkeerexces' ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:
zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de
verdeling van de beschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers,
die gelegenheid om te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien
hoofde niet toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke
aanvulling). In deze omschrijving ligt besloten, dat het gebruik van de
weg als parkeerplaats op zich zelf niet ongeoorloofd is te achten, maar
wel dat de aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel of
het aantal te parkeren voertuigen relatief gezien een te grote ruimte
opeist in vergelijking met de behoefte aan parkeerruimte van
anderen;
alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om
andere motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde
of veiligheid en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente, voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast
(oneigenlijke aanvulling).
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats
van een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg,
strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze
van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste
plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een
voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van)
voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur
gerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij
mag het niet te diep ingrijpen in het 'normale' verkeer, en dus ook niet in het
'normale' parkeren. In het 'normale' verkeer voorziet de geldende wettelijke
verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad.Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren
op de weg gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen.
Al deze vormen van excessief, hinderlijk en ontsierend gebruik van de weg kunnen
door de gemeentelijke wetgever aan regels worden gebonden. Vervangende parkeergelegenheid Complementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde
categorieën voertuigen - in het bijzonder voor vrachtwagens - de aanwezigheid
van vervangende parkeergelegenheid moeten worden bezien.Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf
hiervoor behoren te zorgen. De indruk bestaat, dat er (met name buiten de
werkuren) in diverse gevallen op de bedrijfsterreinen toch voldoende
parkeergelegenheid voor de eigen vrachtwagens is of kan worden gecreëerd. In
beginsel is het niet onredelijk te achten, dat de chauffeurs die op enige
afstand van hun bedrijven wonen, hun vrachtwagens 's avonds en in het weekeinde
niet meer voor de woning, maar bij voorbeeld op het eigen bedrijfsterrein
parkeren en dat zij zich, evenals andere forensen, met 'normale' vervoermiddelen
begeven van het bedrijf naar de woning en omgekeerd. Bij onderscheidene
bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte. Verder zijn de kosten,
verbonden aan het creëren van eigen parkeergelegenheid, dermate hoog, dat er de
voorkeur aan gegeven zal worden het parkeren van die vrachtwagens, waarvoor het
bestaande eigen terrein geen plaats biedt, te doen geschieden op openbare wegen
en terreinen. Om aan de zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, is in het
kader van een ingesteld parkeerverbod voor grote voertuigen op grond van de
artikelen 5.8 en 5.9 dan ook bepaald dat het verbod niet geldt voor de wegen
behorende tot het industrieterrein. Deze wegen zijn in het algemeen voldoende
breed om vrachtwagens langs de weg te parkeren zonder dat hiervan hinder wordt
ondervonden. Artikel 5.1 BegripsomschrijvingenWegenVoor de toepassing van deze afdeling wordt onder 'weg' verstaan hetgeen artikel
1, eerst lid onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) daaronder
verstaat. Concreet gaat het om alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden
met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen
behorende paden en bermen of zijkanten. De artikelen 5.2, 5.3, 5.4, 5.5, 5.6,
eerste lid, onder a, 5.7, 5.8, tweede lid, en 5.9 hebben derhalve slechts op
'echte' parkeerexcessen betrekking. De andere artikelen in deze afdeling
strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994.
De daar bedoelde plaatsen zijn doorgaans wél aan te merken als 'weg' in de zin
van deze APV. Ook voor het openbaar verkeer open- staande parkeerterreinen
kunnen onder de definitie van 'weg' in de zin van de WVW 1994 worden
gebracht.VoertuigenOpdat over de inhoud van het begrip 'voertuigen' geen onzekerheid zal bestaan,
is hier een definitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen de
definitie van 'voertuigen' die in artikel 1, onder al, van het RVV 1990 wordt
gegeven. Van dit begrip voertuigen is een aantal categorieën uitgezonderd, zoals
treinen en trams, tweewielige fietsen en bromfietsen, invalidenvoertuigen en
andere kleine voertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen e.d. Deze
uitzondering is gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te ruime strekking
zouden krijgen.ParkerenDe omschrijving van het begrip 'parkeren' is weliswaar ontleend aan artikel 1,
onder ac, van het RVV 1990, maar er is een ruimere werking beoogd dan in het RVV
1990. De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten
staan van voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de
voorgestelde verbodsbepalingen blijven. Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van deze afdeling in de APV zich
ook tot niet-bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de
eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede 'het laten stilstaan'
een iets ruimere strekking heeft dan in de wegenverkeerswetgeving gebruikelijk
is. Die ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere belanghebbenden
bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-naleving
van de (parkeer)verboden in deze afdeling.Artikel 5.2 Parkeren van voertuigen van autobedrijven e.d.Eerste lid, onder aDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg
voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor auto's die hun toebehoren of zijn
toevertrouwd. Het gaat hier om situaties waarin het gebruik van parkeerruimte op
buitensporige wijze plaats heeft en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan worden
geacht (verkeersmotief).De woorden 'drie of meer voertuigen' zijn gekozen om de bewijslast niet
onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts betrekking heeft op
het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft
het normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto('s) van de
exploitant en eventueel van zijn gezinsleden mogelijk (zie het derde lid, onder
b.)Eerste lid, onder bReparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven vaak klachten inzake
geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd
over de als gevolg van deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid. Wel zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de weg als het
veroorzaken van hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel 4.5. Met het oog
op de mogelijke overlast van de hier bedoelde werkzaamheden op de weg is het
wenselijk om naast de genoemde verbodsbepalingen deze specifieke bepaling op te
nemen.Tweede lidRegelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die in
de uitoefening van hun (neven)bedrijf drie of meer auto's op de weg parkeren ook
onder het verbod van het eerste lid van dit artikel vallen. De Afdeling
rechtspraak State heeft omtrent deze vraag beslist dat het bij elkaar parkeren
van drie of meer taxi's door een exploitant van een taxibedrijf niet valt onder
de werking van deze bepaling. De rijschoolhouder die een aantal voertuigen bij
elkaar parkeert, viel volgens deze uitspraak eveneens niet onder de werking van
dit artikel.Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessieve vormen kan aannemen, is in het tweede lid daarom expliciet bepaald
dat onder 'verhuren', zoals in het eerste lid bedoeld, mede wordt verstaan het
gebruiken van voertuigen voor het geven van rijlessen of voor het vervoeren van
personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de weg door
rijschoolhouders en taxiondernemers worden opgetreden.Derde lidOnder a is het woord 'vergen' gebezigd in plaats van 'duren' teneinde twijfel
over de vraag of met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan
een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik van de term
'vergen' beschikt men over een meer objectieve maatstaf.De in het eerste lid gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het
normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto('s) van de
exploitant.Vierde lidHet verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn
plaats zijn in geval, alle omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs
moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere mogelijkheden ten dienste
staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto's op de weg te parkeren. Te
denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand
bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de
nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere
wijze de beschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard
voorschriften worden verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd
gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg
mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter
plaatse door de houder van de ontheffing mag worden geparkeerd. In dit verband
mag worden gewezen op hetgeen in de algemene toelichting is gesteld over het
voorzien in vervangende parkeergelegenheid.Artikel 5.3 Te koop aanbieden van voertuigenHet komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft en sprake is van een
incidentele verkoop, is dit geen echt probleem. Van aantasting van het uiterlijk
aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks sprake, de overlast voor de
omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de beschikbare parkeerruimte kan
niet excessief genoemd worden.Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden
worden of op eenzelfde plek regelmatig één of meer voertuigen te koop worden
aangeboden. Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, kan deze verkoop
voor de omwonenden aanzienlijke overlast met zich meebrengen. Het verdient daarom geen aanbeveling een algemeen verbod in de APV op te nemen.
Gekozen is voor een constructie waarin het college de bevoegdheid heeft gebieden
aan te wijzen waar het verbod van kracht is. Wanneer er naar het oordeel van het
college sprake is van overlast kan het het verbod activeren.Artikel 5.4 Defecte voertuigenVeelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de
weg worden geplaatst bijv. met de bedoeling deze op te knappen. Deze bepaling
richt zich in het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve
is in het bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte
niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan
het hier bedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de
gemeente meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot
die gevallen waarin er sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het
voertuig, moet noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een te ruime
strekking krijgen.Artikel 5.5 VoertuigwrakkenAnders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere
tijd in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot
het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig
op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak in de eerste plaats
aanstoot, doordat het een ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt
een wrak een gevaar in voor spelende kinderen en voor de weggebruikers. Het op
de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus primair om die reden excessief. Daarnaast kan echter
ook het zo juist genoemde verkeersmotief een rol spelen bij het uitvaardigen van
dit verbod.Ofschoon een wrak vaak niet meer zal kunnen worden beschouwd als voertuig in de
zin van de wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar
strekking en het verband met de andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling
aan te merken. Voor een toelichting op het begrip autowrak wordt verwezen naar
de VNG-toelichting op artikel 4.8 van de model-APV. Kort samengevat is sprake
van een autowrak indien een voertuig niet meer op economisch rendabele wijze in
rijtechnisch voldoende staat is te brengen. De onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben van wrakken
op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het elders in de openlucht opslaan van
wrakken vindt reeds regeling in artikel 4.8 en tevens in artikel 10.17 van de
Wet milieubeheer. De delictsomschrijving bevat derhalve niet tevens het
bestanddeel 'van de weg af zichtbaar'.Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg
plaatst of heeft. Dat is op zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen
de bestuurder; ook andere belanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze
bepaling.Artikel 5.6 Caravans e.d.Eerste lid, onder aDeze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van
caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens e.d. op de weg. In deze bepaling
zijn de woorden 'parkeren' gewijzigd in 'te plaatsen of te hebben' om de
handhaving van deze bepaling eenvoudiger te maken. Met het steeds een paar meter
verplaatsen van een caravan, aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt
overtreding van deze bepaling niet langer meer voorkomen. Met de zinsnede 'of een ander dergelijk voertuig dat voor de recreatie dan wel
anderszins uitsluitend of mede voor andere dan verkeersdoeleinden wordt
gebezigd' is beoogd aan te geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen,
die niet 'dagelijks' worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling
kunnen vallen. Het excessieve van het hier bedoelde parkeren is in de eerste
plaats gelegen in het buitensporige gebruik van parkeerruimte dat daarmee
gepaard gaat. Daarnaast is dat het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de
gemeente.Het plaatsen of hebben gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen
wordt niet verboden, opdat de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn
kampeerwagen, caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed te maken,
respectievelijk na de reis op te ruimen.Eerste lid, onder bDeze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van
de gemeente door het doen of laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg
in de zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze bepaling derhalve niet een
'eigenlijk' parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt
op een weg (in de zin van de WVW 1994).Artikel 5.7 Parkeren van reclamevoertuigenDeze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame
maken door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te
parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de
zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam
van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van
de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen
worden immers niet primair gebruikt 'met het kennelijke doel om daarmee
handelsreclame te maken', maar vooral als vervoersmiddel.Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan
parkeerruimte en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de
weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats
kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering
van het uiterlijk aanzien van de gemeente.In deze bepaling gaat het om een 'eigenlijk' parkeerexces, hetwelk veronderstelt
dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben
van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats
is geregeld in artikel 4.9 van deze APV. Artikel 5.8 Parkeren van grote voertuigenAlgemeenIn gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren van grote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de
stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk moet worden tegengegaan.
Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt
ondervonden als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij
schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid
van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige
inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht
vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente enz.Uit de jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het
parkeren van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de
recente verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer)
redelijkerwijze als 'normaal' verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5.8 en 5.9 bevatten regels waarmee het parkeren van grote
voertuigen, voor zover dit excessief is, kan worden tegengegaan. Zie voorts ook
de algemene toelichting onder punt 5 Vervangende parkeergelegenheid.Gelet op de bovengenoemde motieven hebben burgemeester en wethouders ook
besloten om op grond van artikel 5.8, eerste en tweede lid een parkeerverbod
voor grote voertuigen in te stellen geldend op werkdagen, van 18.00 tot 8.00
uur, en op zaterdag en zondag.Eerste lidDeze bepaling beoogt mogelijkheden te verschaffen om aantasting van het
uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van bepaalde
voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote voertuigen kan
immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor monumenten en
historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open landschappen een
ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon betekenen. Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of
landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan
gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een nader oordeel van
het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn. Aangezien de plaatsen waar
ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen, vrijwel steeds
aan te geven zullen zijn, is de bepaling aldus geredigeerd dat het verbod
slechts geldt ten aanzien van die plaatsen die het college heeft
aangewezen.Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig kunnen geschieden doordat het college
in zijn besluit verwijst naar een plattegrond van de gemeenten waarop de
plaatsen waar niet mag worden geparkeerd worden gearceerd.Tweede lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een
excessief gebruik van de weg.Met betrekking tot dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt,
dat het in dat verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér
voertuigen behoeft te gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een
parkeerexces in deze zin opleveren.In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens
minder opportuun.Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet
toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op
de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in verband
met het bepaalde in het derde lid. Aan een aanwijzing kunnen ook beide motieven ten grondslag kunnen liggen zoals
dit ook voor het al eerder aangehaalde collegebesluit tot het instellen van een
parkeerverbod voor grote voertuigen het geval is. Derde lidHet lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren van grote voertuigen op
de weg ook gedurende de werkdag d.w.z. tussen 8.00 en 18.00 uur te verbieden.
Dit zou de belangen van met name handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt
echter anders wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente
in het geding is, hoewel ook hier dringende redenen aanwezig kunnen zijn om het
parkeren op bepaalde tijden toe te staan. Daarom is in het derde lid bepaald dat
burgemeester en wethouders de verboden in het eerste en (vooral) het tweede lid
naar tijd kunnen beperken.Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede
lid niet van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan
bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan, verboden
krachtens het hierop volgende artikel 5.9.Vierde lidNaast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het
college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee leden omschreven
verboden een ontheffing te verlenen.Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een
onevenredige aantasting van bedrijfsbelangen.Artikel 5.9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigenEerste lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van
vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het
gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast
wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij artikel 5.8.Door opneming van de bestanddelen 'of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan' zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of
gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan
belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten
gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5.1, onderdeel c, wordt het begrip
'parkeren' zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Tweede lidDe in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van)
hoogwerkers, meetwagens e.d.Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde
parkeren.Artikel 5.10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenEerste lidHet is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van
voertuigen.Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die
het uiterlijk aanzien van de gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het
groen beter aan zijn bestemming te doen beantwoorden.Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een 'oneigenlijk'
parkeerexces - dat wil zeggen tegen een gedraging welke buiten de 'weg' (in de
zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt, behoeft voor strijd met de
bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Tweede lidBij de onder a bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik
bij de politie of de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst.
Campings vallen onder terreinen als bedoeld onder c.Artikel 5.11 Overlast van fietsen en bromfietsenEerste lidIn de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen
die her en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst.
Het gaat hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van
gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra
en dergelijke. Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden in de
omgeving aanwezig moeten zijn.Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het
eerste lid van dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen
aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de
daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De
belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan nemen zijn: de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of
opheffing van overlast of de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid. Bij het laatste motief kan worden gedacht aan
het voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich tussen een
woud van (brom)fietsen een weg moeten banen.Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden
aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het
feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van
bestuursdwang.Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekend te maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de
plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat
onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het
raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald
en hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.Tweede lidHet tweede lid van dit artikel geeft het college de bevoegdheid om tegen
langdurig (oneigenlijk) gebruik van stallingsruimte voor fietsen en/of
bromfietsen op te treden. Hierbij moet met name gedacht worden aan fietsen die
in fietsstallingen zijn achtergelaten en waarvan de eigenaar/bezitter meestal
niet achterhaald kan worden. Deze (brom-)fietsen leggen onnodig beslag op de
beschikbare stallingsruimte en zijn ook vaak ontsierend voor de omgeving. Dit
artikel maakt het mogelijk om met toepassing van bestuursdwang hiertegen op te
treden. Uiteraard zal de handhaver zich er wel eerst van moeten vergewissen of
de fiets al lange tijd ongebruikt in de stallingsruimte staat.Derde lidOp grond van het tweede lid is het verboden (brom-)fietswrakken op de weg te
laten staan. Zowel in de stallingsruimten voor (brom-)fietsen als overigens op
de weg kunnen deze (brom)fietswrakken veel overlast, ontsiering van de gemeente
of schade aan de openbare gezondheid veroorzaken.Het gaat hierbij om (brom)fietsen, die rijtechnisch in onvoldoende staat van
onderhoud en tevens in een verwaarloosde toestand verkeren. Deze wrakken die
doorgaans aan niemand meer toebehoren, kunnen op grond van het tweede lid van
dit artikel worden opgehaald en als grof vuil worden afgevoerd.Afdeling 2: COLLECTEREN EN VERKOPENArtikel 5.12 Inzameling van geld of goedToezicht op inzamelingsacties door middel van een vergunningenstelsel wordt een
gemeentelijke taak geacht..Eerste lidIngevolge artikel 5.12, eerste lid, is het houden van een openbare inzameling
gebonden aan een vergunning van het college.Een inzameling wordt als openbaar aangemerkt als deze aan de openbare weg of van
daaraf zichtbaar dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plek
plaatsvindt. Ook indien een inzameling beperkt is tot de op intekenlijsten
voorkomende namen kan dus van een openbare inzameling sprake zijn.Tweede lidIn het tweede lid van artikel 5.12 is met zoveel woorden aangegeven dat, indien
bij een inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden, dit niet
meebrengt dat voor het houden van de inzameling geen vergunning vereist is. Het
komt veelvuldig voor, dat het collecteren plaatsvindt onder gelijktijdige
aanbieding van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten, mapjes briefpapier
e.d., waarbij dan een beroep wordt gedaan op de charitatieve bestemming van de
opbrengst daarvan.De vraag rijst in welke gevallen deze wijze van collecteren valt onder de
bescherming van artikel 7, eerste lid, van de Grondwet.De scheiding tussen het inzamelen van geld en goederen en het verspreiden van
gedrukte stukken is geaccepteerd in de rechtspraak. Ook een beroep op artikel 10
van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM) en artikel 19 van het Internationaal Verdrag
inzake burgerrechten en politieke rechten, mocht de verbindendheid van een
dergelijke APV-bepaling niet aantasten. Blijkens de aangehaalde uitspraken is
ook de voorzitter van de Afdeling rechtspraak deze opvatting toegedaan, dat door
genoemde collectebepalingen wel - op geoorloofde wijze - het inzamelen van
gelden, doch niet het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken in
het algemeen verboden of van een vergunning afhankelijk gesteld wordt.In het tweede lid van artikel 5.12 zijn de beide handelingen - het collecteren
en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken - bewust van elkaar
gescheiden. Volgens het tweede lid is uitsluitend het houden van openbare
inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of
verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Het eerste lid onderwerpt een
openbare inzameling van geld of goederen aan een vergunning. Volgens het tweede
lid wordt onder zodanige inzameling mede verstaan het bij het aanbieden van
geschreven of gedrukte stukken aanvaarden van geld of goederen.Het aanbieden van geschreven of gedrukte stukken wordt door de bepaling absoluut
onverlet gelaten. Om concreet te worden: wordt een aanvraag om een
collectevergunning geweigerd en was de aanvrager voornemens om bij de
geldinzameling gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het recht om deze
stukken aan te bieden zonder meer bestaan.Voorts maakt het bijzondere element '... indien daarbij te kennen wordt gegeven
of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig
of een ideëel doel is bestemd' nog eens duidelijk, dat het gaat om een regeling
van het collecteren en niet om een regeling van het venten of colporteren met
gedrukte stukken.Venten of colporteren met gedrukte stukken valt onder de werking van artikel 7,
eerste lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral het dekken
van de kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder begrepen) van
gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk dienstbaar aan de
verspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer voor deze
stukken een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag zou worden
gevraagd. Omdat het aanbieden van gedrukte stukken en het ontvangen van een
geldelijke vergoeding zijn 'gekoppeld' en niet te scheiden, is artikel 5.13 (de
ventbepaling) dan ook met het oog op artikel 7, eerste lid, van de Grondwet met
zoveel woorden niet van toepassing verklaard op het te koop aanbieden, verkopen
en afleveren van gedrukte stukken waarin gedachten en gevoelens worden
geopenbaard. Bij het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte
stukken is deze koppeling niet aanwezig. Verkrijgt men een of ander drukwerk
door een willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële
contraprestatie aan te merken, bedrag aan geld in een bus te werpen of te
overhandigen als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel,
dan is er in onze opvatting sprake van een collecte. De gedrukte stukken worden
daarbij slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt en zijn niet
elementair voor het verschijnsel collecte. Bij strafrechtelijk optreden tegen
dit soort, zonder vergunning gehouden inzamelingen zal ten laste gelegd en
bewezen moeten worden, dat te kennen is gegeven of de indruk is gewekt dat de
opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel.Het inzamelen van bruikbare kleding valt onder de collectebepaling en niet onder
de Afvalstoffen- verordening. Ook komt het voor dat bedrijven huis aan huis
kleding inzamelen en hiervoor een kleine vergoeding betalen.Derde lidIn het derde lid van artikel 5.2.1 is voorts een uitzondering opgenomen voor
inzamelingen die gehouden worden 'in besloten kring'. Voor deze uitdrukking is
aansluiting gezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch colporteren
voor charitatieve doeleinden wordt verboden.De uitdrukking 'in besloten kring' doelt op gevallen waarin tussen de
inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde
kerkelijke, maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding de
achtergrond vormt van de actie. Het begrip 'besloten kring' veronderstelt een
nauwere band dan alleen het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal tevens
moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid met elkaar
is. Dit zal niet het geval zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt
uitsluitend wordt gevonden in het gemeenschappelijk lidmaatschap van een grote
organisatie als een vak- of een omroepvereniging. Ditzelfde geldt voor het
behoren tot een zelfde kerkgenootschap.Wordt de actie evenwel gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke gemeente of wijk,
of door een plaatselijke afdeling van een landelijke vereniging, dan zal weer
wel sprake kunnen zijn van een besloten kring.Vierde lidTen gevolge van het bepaalde in het vierde lid van artikel 5.12 is het college
bevoegd voor bepaalde collecten vrijstelling te verlenen van de
vergunningsplicht. Men kan hier met name denken aan de collecten die genoemd
worden in het landelijk collecteplan.Artikel 5.13 Venten e.d.Het is nog slechts verboden te venten als de openbare orde wordt verstoord, de
openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komen. De
terminologie sluit aan bij de Europese Dienstenrichtlijn. Hieronder vallen de
aloude motieven van overlast (in de meeste gevallen) en verkeersveiligheid.De uitgangspunten van de Dienstenrichtlijn op grond van het EG-verdrag gelden
overigens in het geval van venten ook voor het verkopen van goederen. Volgens
het Hof van Justitie kunnen beperkingen gesteld worden aan de vrijheid van
venten indien sprake is van een dwingende reden van algemeen belang.Artikel 5.14 StandplaatsenEerste lidArtikel 5.2.3 ziet duidelijk op het te koop aanbieden van goederen vanaf een
vaste plaats. Hiermee wordt dan ook een onderscheidend criterium gevormd ten
opzichte van het venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er
immers vanuit gegaan, dat de venter voortdurend zijn goederen vanaf een andere
plaats in de openbare ruimte moet aanbieden.Tweede lidArtikel 5.14, tweede lid, bepaalt dat het in het eerste lid geformuleerde verbod
op het innemen van een standplaats behoudens een vergunning van het college niet
geldt ten aanzien van het innemen van een standplaats op een door de gemeente
ingestelde markt op basis van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder f, van de
Gemeentewet of op een snuffelmarkt (zie art. 2.14). Degene die op een door de
gemeente ingestelde markt een standplaats wil innemen zal zich moeten houden aan
de regels die in veel gemeenten in een marktverordening zijn neergelegd.Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning
krachtens artikel 5.14 vereist; volgens vaste jurisprudentie is op evenementen
een afzonderlijk regime van toepassing waarbij de houder van de
evenementenvergunning met inachtneming van de aan deze vergunning verbonden
voorschriften verder invulling aan het evenement kan geven en ook zelf kan
bepalen aan wie eventueel (op privaatrechtelijke basis) standplaatsen worden
uitgegeven. Derde lid Artikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geeist voor de
gebruikmaking van een zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie
is het aanbieden van gedrukte stukken als een zelfstandig middel van
bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk probleem is het beoordelen of er in
een concrete situatie sprake is van de uitoefening van “een zelfstandig middel
van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de Grondwet of dat er sprake is
van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of gevoelens
worden geopenbaard. Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot de
vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel 7, vierde lid van de Grondwet.Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het
kader van de vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de
praktijk dikwijls moeilijk vast te stellen. In een geval van verkoop van posters
met reproducties van aquarellen en afbeeldingen van foto’s al dan niet voorzien
van teksten, is bepaald dat deze voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat
zij een bepaalde uiting van kunst bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk
kan van zulke gedrukte stukken gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens
openbaren als bedoeld in artikel 7, eerste lid van de Grondwet.Voor het aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan geen vergunning worden
geeist. Het wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een
vergunning noodzakelijk indien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden
aangeboden. Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte
stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat een standplaats wordt
ingenomen. Vierde lidStrijd met een bestemmingsplan is een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent
dat bij de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het innemen van
een standplaats ook altijdgelet moet worden op de voorschriften die uit het bestemmingsplan
voortvloeien.Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het onlogisch
dat de standplaatsvergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen
gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Daarom is
strijd met het bestemmingsplan expliciet als weigeringsgrond opgenomen. Vijfde lidArtikel 5.14, vijfde lid, geeft een aantal weigeringsgronden waarop een
vergunning kan worden geweigerd.Aan de hand van deze weigeringsgronden kan het college beleidsregels
vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een
standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen van een dergelijk
beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte, criteria worden aangegeven,
die bij de beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens
de jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat te voeren beleid
niet mag leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde vergunning die niet
kan worden herleid op één van de in het artikel genoemde weigeringsgronden. Hier wordt eerst nader ingegaan op de in dit artikel opgenomen
weigeringsgronden. Daarna wordt het beleid dat door het college gevoerd kan
worden met betrekking tot de afgifte van vergunningen voor het innemen van een
standplaats toegelicht.Openbare ordeDe weigeringsgrond omtrent de openbare orde sluit nauw aan bij de
weigeringsgrond inzake het beperken of voorkomen van overlast. Ook wordt deze
weigeringsgrond dikwijls gehanteerd in combinatie met de weigeringsgrond 'belang
van de verkeersvrijheid of -veiligheid'.Standplaatsen waar goederen te koop worden aangeboden hebben in de praktijk een
verkeersaantrekkend karakter. Door deze verkeersaantrekkende werking ontstaan
mogelijk ongewenste oversteekbewegingen door voetgangers en ontoelaatbaar
rijwielverkeer in voetgangersgebieden. Ook parkerende en geparkeerde auto's
kunnen overlast in de omgeving veroorzaken. In het belang van de
verkeersveiligheid is het daarom niet mogelijk overal een standplaats in te
nemen.Uit de jurisprudentie blijkt dat beperking van het aantal te verstrekken
vergunningen in het belang van de openbare orde en de verkeersveiligheid is
toegestaan. Dit neemt niet weg dat iedere aanvraag voor het innemen van een
standplaats op haar eigen merites beoordeeld dient te worden.OverlastBij het hanteren van de weigeringsgrond 'overlast' kan een verdeling
gerealiseerd worden van het aantal standplaatsen, waarbij de af te geven
vergunningen zodanig over de week verspreid worden, dat een concentratie van de
in te nemen standplaatsen wordt tegengegaan. Deze weigeringsgrond kan ook
gebruikt worden wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat. Een
aantal standplaatsen op één plek doet ook de kans op feitelijke marktvorming
ontstaan.Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op bepaalde locaties te weren.
Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen die in verband met stankoverlast
of brandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van gebouwen gewenst
zijn.Uiterlijk aanzien van de omgevingDe weigeringsgrond 'uiterlijk aanzien van de omgeving' kan gehanteerd worden
indien een of meer standplaatsen worden ingenomen op een zodanige plaats dat het
straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen
verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook is het aanzien van monumentale
gebouwen of stedebouwkundige ensembles te waarborgen. Burgemeester en wethouder
bepalen zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet
noodzakelijk, maar wel verstandig om bijvoorbeeld de welstandscommissie om
advies te vragen. Verkeersvrijheid en -veiligheidZie de toelichting op de weigeringsgrond ‘openbare orde’.VerzorgingsniveauOp een tweetal manieren kan de aanvraag voor het innemen van een standplaats
worden geweigerd wanneer het voorzieningenniveau ter plaatse in gevaar
komt.De eerste betreft de weigering door het vergunningverlenend orgaan met een
beroep op een distributieplanologisch onderzoek (DPO). In een dergelijk
onderzoek wordt aan de hand van uit onderzoek verkregen gegevens aangegeven wat
de minimale voorzieningen moeten zijn in de gemeente of in een bepaalde wijk van
de gemeente. Indien uit het onderzoek blijkt dat er voldoende verkooppunten zijn
hoeft dit geen weigeringsgrond voor de aanvraag voor het innemen van een
standplaats te betekenen. Het bepalende element om tot het niet verstrekken van
de vergunning over te gaan is het verzorgingsniveau voor de consument. In
beginsel is de concurrentiepositie van een gevestigde winkelier geen reden om
een standplaatsvergunning te weigeren. Op grond van een DPO kunnen wel winkeliers in een nieuw opgezet winkelcentrum
beschermd worden tegen concurrentie door standplaatshouders. De Afdeling
rechtspraak heeft aanvaard dat winkeliers gedurende een bepaalde periode, waarin
de aanloopkosten nog hoog zijn, gevrijwaard dienen te zijn van concurrentie, in
het belang van het opzetten van een voldoende voorzieningenniveau voor de
consument. Indien blijkt dat binnen het verzorgingsgebied in een bepaalde branche nog
slechts één winkel is gevestigd die door de concurrentie van een
standplaatshouder ten onder dreigt te gaan, kan het verzorgingsniveau ter
plaatse in het gedrang komen. De winkelier moet aan de hand van zijn boekhouding
aantonen dat de levensvatbaarheid van zijn winkel door de te verlenen
standplaatsvergunning in het gedrang komt. Niet het belang van de winkelier maar
het belang van de burger bij het aanwezige verzorgingsniveau staat hier voorop.
In een dergelijk geval kan een vergunning tot het innemen van een standplaats
worden geweigerd.BestemmingsplanDe bepalingen in de APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn
gebaseerd op ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende
bevoegdheid van de gemeente die zaken te regelen die tot haar huishouding
behoren. Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke
ordening, zoals een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit
betekent dat bij de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het
innemen van een standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit
het bestemmingsplan voortvloeien.Inhoud standplaatsenbeleidDe motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen
berust, mogen niet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te
treden. Het beleid dat door het college wordt vastgesteld ter uitvoering van de
APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag (art. 149 Gemeentewet) van deze
APV-bepalingen overschrijden.De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen betreffen:
de vaststelling van het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen;
de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per
branche;
de aanwijzing van locaties waar standplaatsen mogen worden ingenomen;
de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden
ingenomen.
De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de
hand van een feitelijke invulling van de verschillende in artikel 5.14, vijfde
lid, genoemde weigeringsgronden. Nadat aan de hand van ieder motief afzonderlijk
is bepaald op welke plaats in de gemeente een standplaats kan worden ingenomen,
valt aan de hand van het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat
het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder
motief afzonderlijk is een aantal plaatsen aan te duiden waar een standplaats
ingenomen kan worden.MaximumstelselHet maximum aantal vergunningen dat afgegeven kan worden moet voordat tot
uitvoering van het beleid wordt overgegaan worden vastgesteld. De locaties waar
een standplaats mag worden ingenomen moeten zo zorgvuldig mogelijk worden
geselecteerd. Het totaal aantal aangewezen standplaatsen tezamen levert het
maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen op.Voor nadere informatie over de invulling en de onderbouwing van het
maximumstelsel, vergunningsvoorschriften en de relatie met andere wetgeving
wordt verwezen naar de VNG-toelichting op artikel 5.14. Gebruik van de openbare wegDe standplaatsvergunning is vereist voor een standplaats op of aan de weg of een
andere voor het publiek toegenalijke plaats. Als het gaat om de openbare weg,
dan zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende zijn. Op grond hiervan kan de
gemeente van degene die op de openbare weg met vergunning een standplaats
inneemt een vergoeding bedingen voor het gebruik van het deel van deopenbare weg. Uit jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge
huurprijs voor het gebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een
feitelijke belemmering ontstaat voor het innemen van een standplaats waarvoor
een vergunning is verleend. Ook blijkt uit jurisprudentie dat het gebruik van
een verleende standplaatsvergunning niet gefrustreerd mag worden door een
privaatrechtelijke weigering van toestemming voor het gebruik van de
(gemeente)grond (de zgn. tweewegenleer). Concurrentie met gevestigde winkeliersUit jurisprudentie blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet
als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt
slechts een uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau
voor de consument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente
op basis hiervan een vergunning weigeren dan moet wel worden aangetoond, mede
aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het
voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde
goederen aangeboden worden. Ook aan een distributieplanologisch onderzoek kunnen
gegevens worden ontleend met betrekking tot het voorzieningenniveau ter
plaatse.Afdeling 3: CROSSTERREINEN EN NATUURGEBIEDENArtikel 5.15 / 5.15a Crossterreinen Op het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto's,
motoren, bromfietsen e.d. al dan niet met een wedstrijdkarakter zijn
verschillende wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een rol
in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de
wegenverkeerswetgeving plaatsvinden. Hieronder wordt aangegeven welke wettelijke
regelingen van toepassing kunnen zijn.Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) en APVIndien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg plaats vindt en
een wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10 van de WVW 1994 van toepassing. Het
eerste lid van deze bepaling zegt dat het verboden is op een weg een wedstrijd
met voertuigen te houden of daaraan deel te nemen. Dit verbod richt zich dus
zowel tot de organisator van de wedstrijd als tot de deelnemers aan de
wedstrijd. In de toelichting op artikel 2.14 van de APV inzake het houden van
een feest of wedstrijd, is al nader op het regime van de WVW 1994 ten aanzien
van wedstrijden op de weg ingegaan.Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen dan op de weg in de
zin van de WVW 1994, dan kan artikel 5.15 van toepassing zijn. Artikel 5.15 ziet
op het gebruik van motorvoertuigen of een bromfiets als bedoeld in het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990) in het kader van een wedstrijd
op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door het college. Kenmerkend voor het
wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de vorm van prijzen, medailles of
iets dergelijks in het vooruitzicht worden gesteldAuto- of motorsportactiviteiten zonder wedstrijdkarakter op de weg kunnen soms
worden aangemerkt als een evenement als bedoeld in artikel 2.14. In dat geval
kan de burgemeester in het belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid
of gezondheid voorschriften geven omtrent het houden van zo'n evenement dan wel
het evenement geheel verbieden. Wet milieubeheer en APVBij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten de
weg moet onderscheid worden gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte
terreinen, zoals circuits, en overige terreinen, zoals natuurgebieden, parken,
plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen. De eerst
bedoelde terreinen vallen doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor de overige
terreinen kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in de artikelen 5.15 en
5.16 van deze APV.Wet milieubeheerDe speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de
werking van de Wet milieubeheer en het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer.In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer worden de inrichtingen
opgesomd waarvoor krachtens artikel 8.1 van de Wet milieubeheer een vergunning
vereist is. In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of
terreinen, geen openbare weg zijnde, waar gelegenheid wordt geboden tot het
gebruiken van: bromfietsen, motorvoertuigen of andere gemotoriseerde voer- of
vaartuigen in wedstrijdverband ter voorbereiding van wedstrijden of voor
recreatieve doeleinden. In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat
uit de omschrijving 'gelegenheid bieden' is af te leiden dat elke inrichting of
elk terrein, dat in enigerlei vorm is ingericht om de genoemde activiteiten
mogelijk te maken, onder dit besluit valt.Op grond van artikel 8.2 van de Wet milieubeheer is het college bevoegd om op
een aanvraag voor vergunning voor een motorterrein als bedoeld in categorie 19
te beslissen. Voor zover de terreinen, geen openbare weg zijnde, echter bestemd
of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter voorbereiding van
wedstrijden of voor recreatieve doeleinden rijden met gemotoriseerde voertuigen,
en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn opengesteld, wordt de
vergunning niet afgegeven door het college, maar door gedeputeerde staten
(categorie 19.2).Bij de vergunningverlening wordt rekening gehouden met de motieven van de Wet
milieubeheer, zijnde de gevolgen voor het milieu of de bescherming van het
milieu.APVDe regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet behoren tot de
terreinen die genoemd zijn in categorie 19.1, onder g, van het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer. Hier kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een
terrein dat niet is ingericht voor motorwedstrijden en -activiteiten en
terreinen die hiervoor slechts eenmalig of zeer incidenteel worden
gebruikt.In een gemeentelijke regeling met betrekking tot dit soort motorterreinen zal de
werkingssfeer ten opzichte van de Wet milieubeheer in ieder geval moeten zijn
afgebakend.De bij het aanwijzingsbesluit te stellen regels dienen aan te sluiten bij de
belangen welke het onderhavige voorschrift beoogt te dienen. Behalve het belang
van de openbare orde zijn dat milieubelangen en het belang van de veiligheid van
het publiek of de deelnemers.In de in het tweede lid genoemde regels kan bepaald worden dat op het terrein
slechts gecrost mag worden op bepaalde dagen en uren, en wel alleen door leden
van de vereniging; dat de vereniging zich gedraagt volgens de aanwijzingen van
KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende verzekert tegen ongevallen c.q.
aansprakelijkheid voor schade als gevolg van ongevallen en - eventueel - dat de
crossers ten minste een bepaalde leeftijd moeten hebben c.q. dat de vereniging
er - ter voorkoming van ongelukken - zorg voor draagt dat toezicht door
volwassenen wordt uitgeoefend indien van dat terrein gebruik wordt gemaakt.Wet op de Ruimtelijke Ordening en APVEen terrein dat men wil gaan gebruiken als motorcrossterrein zal in de meeste
gevallen gelegen zijn in een gebied met de bestemming 'agrarisch gebied' of
'natuurgebied'.De vraag is dan of voor het gebruik van het desbetreffende terrein als
motorcrossterrein vrijstelling kan worden verleend van het gebruikvoorschrift.
Indien aannemelijk is dat het gebruik van een terrein ten behoeve van het
motorcrossen zal leiden tot een onomkeerbare wijziging van de bestemming van dit
terrein, dan zal dit gebruik enkel kunnen worden toegestaan na een
bestemmingsplanwijziging.Artikel 5.16 Beperking verkeer in natuurgebieden Vele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van
motorcrossers aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder,
schade aan de flora, verstoring van wild e.d.Verder worden natuurgebieden, parken e.d. steeds vaker door ruiters en
fietsers/mountainbikers bezocht. Het komt nogal eens voor dat ruiters en
fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen aangewezen ruiter- of fietspaden
verlaten. Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor wandelaars en berokkent
vaak ook schade aan flora en fauna.Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in
natuurgebieden, zal men een onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde
crossen” (op wegen en paden en “off the road”) en het crossen op daartoe
speciaal gebruikte motorterreinen. Op het crossen op motorterreinen is artikel
5:15 van de APV van toepassing.Op grond van het eerste lid van artikel 5:16 geldt een algeheel verbod om zich
met motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een natuurgebied te bevinden.
Het college kan op grond van het tweede lid terreinen aanwijzen waar dit verbod
niet geldt en kan tevens regels stellen voor het gebruik van deze
terreinen.MaatregelenBij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen” of
overlastgevend ruiter- en fietsverkeer gaat het in feite om een meer algemeen
vraagstuk: Welke maatregelen kunnengenomen worden om ter bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast
gemotoriseerd verkeer, ruiter- of fietsverkeer uit bepaalde gebieden te
weren?Een mogelijkheid om het weggebruik door verkeersdeelnemers te reguleren is het
nemen van verkeersbeperkende maatregelen op grond van de
wegenverkeerswetgeving.Voor de in deze gebieden gelegen wegen is de wegbeheerder bevoegd tot het
treffen van verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994). Volgens de WVW 1994
kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden overgegaan indien deze
maatregelen de veiligheid op de weg verzekeren, weggebruikers en passagiers
beschermen, strekken tot het in stand houden van de weg en de bruikbaarheid van
de weg waarborgen, de vrijheid van het verkeer waarborgen, strekken tot
voorkoming of beperking van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder of
schade, strekken tot het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte
aantasting van het karakter of van de functie van objecten of gebieden en
tenslotte een doelmatig of zuinig energieverbruik bevorderen (artikel 2, eerste
tot en met derde lid, WVW 1994).De WVW 1994 geeft derhalve ook mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter
bescherming van milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat
van de weg gebruik maakt in natuurgebieden dient te geschieden op basis van de
WVW 1994 door middel van een verkeersmaatregel. Hierbij moet het dan gaan om een
regeling ten aanzien van het gebruik van wegen in de zin van de WVW 1994.Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen een
natuurgebied kan een regeling worden opgenomen in de APV. Hierbij moet in het
oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige onderwerp ook een
provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een provinciale regeling
bestaat inzake de beperking van gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden, welke
regeling - deels - strekt ter bescherming van dezelfde belangen, zal - althans
indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen is in een “natuurgebied” als
bedoeld in de provinciale verordening - de werkingssfeer van het gemeentelijk
voorschrift ten opzichte van de provinciale verordening moeten worden
afgebakend.Met het oog op deze aspecten is in artikel 5.16 bepaald dat burgemeester en
wethouders ter bescherming van flora en fauna en ter voorkoming van overlast
bepaalde terreinen (natuurgebieden, parken, etc.) kunnen aanwijzen waar het
verboden is zich aldaar met een voertuig of paard te bevinden. Het college kan
dit verbod naar plaats en tijd beperken.Hierbij moet in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige
onderwerp ook een provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een
provinciale regeling bestaat inzake de beperking van gemotoriseerd verkeer in
natuurgebieden, welke regeling - deels - strekt ter bescherming van dezelfde
belangen, zal - althans indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen is in
een 'natuurgebied' als bedoeld in de provinciale verordening - de werkingssfeer
van het gemeentelijk voorschrift ten opzichte van de provinciale verordening
moeten worden afgebakend. Een verbod is overigens niet van toepassing op wegen
als bedoeld in de Wegenverkeerswet. Omdat wegen in natuurgebieden meestal een
openbaar karakter hebben en onder werking van de Wegenverkeerswet vallen, geldt
een ingesteld verbod meestal niet voor wegen in/door natuurgebieden e.d.Verordening stiltegebieden (lid 4)Provinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer een
verordening op te stellen die onder andere regels bevat inzake het voorkomen of
beperken van geluidhinder in bij de verordening aangewezen gebieden. Volgens de model-PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te
gebruiken binnen het milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een
motorvoertuig met draaiende verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor
bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten.Artikel 5.17 Voorschriften natuurgebieden en andere terreinenNaast de verkeersbeperkingen op grond van artikel 5.4.2 kan er behoefte bestaan
om ten aanzien van voor het publiek toegankelijke natuurgebieden en andere
terreinen andere voorschriften te stellen, dit in het belang van de openbare
orde, de zedelijkheid, het milieu, de volksgezondheid en ter voorkoming van
gevaar, schade en/of overlast. Met name wordt hierbij gedacht aan gebieden c.q. terreinen waar veel publiek
komt zoals openbare recreatieterreinen en –plassen. Artikel 5.4.3 geeft de
mogelijkheid om tegen ongewenst gedrag van bezoekers op te kunnen treden.Voor alle duidelijkheid wordt opgemerkt dat de andere bepalingen in deze APV ook
op de hier bedoelde (openbare) gebieden en terreinen van toepassing zijn, zodat
de door burgemeester en wethouders concreet vast te stellen voorschriften van
aanvullende aard kunnen zijn. Afdeling 4: VERBOD OM VUUR TE STOKEN / ROOKVERBODArtikel 5.18 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stokenIn deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de nieuwe wetgeving
voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen, geregeld in artikel
10.2, eerste lid en artikel 10.63, tweede lid, van de Wet milieubeheer. Aanvankelijk was het ministerie van VROM voornemens om een absoluut stookverbod
in de Wet milieubeheer op te nemen, zonder enkele ontheffingsmogelijkheid voor
het college. De VNG maakte zich echter hard voor een dergelijke
ontheffingsmogelijkheid, omdat in sommige lokale situaties een
ontheffingsmogelijkheid zeer gewenst was. De Tweede Kamer was het hiermee eens
en drong daarom bij amendement bij de toenmalige minister er op aan om de
mogelijkheid tot het verlenen van een ontheffing bij wet vast te stellen. Dit
amendement leidde tot een aanpassing van het wetsvoorstel, waarin uitdrukkelijk
een ontheffingsmogelijkheid voor het college werd opgenomen.Uiteindelijk kwamen de artikelen 10.2, eerste lid en 10.63, tweede lid Wet
milieubeheer tot stand. In artikel 10.2, eerste lid, is het verbrandingsverbod
buiten inrichtingen opgenomen. Artikel 10.63, tweede lid, geeft het college de
bevoegdheid om een ontheffing te verlenen van dit verbod.Ontheffing artikel 10.63, tweede lid Wet
milieubeheerUit de kamerbehandeling van het wetsvoorstel blijkt dat de ontheffing kan worden
verleend voor de volgende zaken: - vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren; - instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van klein
landschapsbeheer.Artikel 10.2 Wet milieubeheer ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen. Dit betekent dat, indien er sprake is van een inrichting in
de zin van de Wet milieubeheer, het verbrandingsverbod hierop niet van
toepassing is. Hiervoor geldt namelijk een ander wettelijk regiem. De verbranding van afvalstoffen binnen een inrichting dient enerzijds te worden
geregeld in de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van de
zogenaamde artikel 8.40-Besluiten, waarin algemene milieuregels zijn opgenomen
voor homogene bedrijfscategorieën.Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegd gezag is om zelf invulling te
geven aan het ontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut
verbrandingsverbod. Ook al geeft de Wet milieubeheer de mogelijkheid om een
ontheffing te verlenen, dit betekent niet dat een gemeente ook verplicht is dit
te doen. Gemeenten kunnen dus – óók onder het regiem van de Wet milieubeheer -
een absoluut stookverbod blijven hanteren. Het verdient aanbeveling om een
absoluut stookverbod in een beleidsnota of milieubeleidsplan vast te
leggen.Bij de behandeling van het wetsvoorstel betreffende artikel 10.2 heeft de
minister aangedrongen op een terughoudend ontheffingenbeleid. Ook de VNG
adviseert haar leden een terughoudend ontheffingenbeleid te voeren, waarbij ook
wordt gekeken naar alternatieve verwerkingsmethoden (het zogenaamde
alara-beginsel). Indien een gemeente reeds een terughoudend beleid voert, kan
het bestaande ontheffingenbeleid worden gecontinueerd.Wel verdient het sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk
vast te leggen in bijvoorbeeld beleidsregels. Op deze manier beschikt het
bevoegd gezag over een duidelijk afwegingskader, op grond waarvan de beslissing
om een ontheffing te verlenen kan worden gebaseerd.Procedure ontheffing artikel 10.63, tweede lid Wet
milieubeheerOp grond van artikel 10.64 Wet milieubeheer zijn de artikelen 8.5–8.25 Wet
milieubeheer van overeenkomstige toepassing op een ontheffing van het
verbrandingsverbod. In artikel 8.6 Wet milieubeheer worden de paragrafen 3.5.2
tot en met 3.5.5 van de Algemene Wet Bestuursrecht van toepassing verklaard, dat
wil zeggen de uitgebreide voorbereidingsprocedure. Dit is een tamelijk
omslachtige procedure, reden waarom de VNG dit als één van de knelpunten in het
kader van het project Herijking VROM-wetgeving bij het ministerie van VROM heeft
ingebracht. Op dit moment beraadt VROM zich over een versoepeling van de
procedure, een van de mogelijkheden is het in het leven roepen van een algemene
vrijstelling. Voorschriften op grond van artikel 10.63, tweede lid Wet
milieubeheerAan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht
kan worden aan het voorschrift dat:
het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de
omgeving;de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter
plaatse aanwezig dient te zijn en zorg dient te dragen voor een goed
brandend vuur, zodat zo min mogelijk rookontwikkeling plaatsvindt;
de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang
en zonsopgang;
verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde
afstand tot bouwwerken;
van de voorgenomen verbranding de politie of de alarmcentrale van de
regionale brandweer op de dag van verbranding vooraf telefonisch moet
worden geïnformeerd.
Verder dient in de ontheffing te worden verwezen naar artikel 13 Wet
Bodembescherming, waarin een algemene zorgplicht voor de bodem is opgenomen, die
voor een ieder geldt. Dit houdt in dat de verbranding geen bodemverontreiniging
mag veroorzaken. Aanvullende werking van artikel 5.17 APVOp grond van artikel 10.63, tweede lid Wet milieubeheer kan het college een
vergunning verlenen, indien het belang van de bescherming van het milieu zich
daartegen niet verzet. Met andere woorden, het college kan weigeren om een
ontheffing te verlenen op grond van milieuhygiënische argumenten. Met het
verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak ook openbare orde- en
veiligheidsaspecten van belang.Artikel 10.63, tweede lid, van de Wet milieubeheer biedt geen mogelijkheid om de
vergunning te weigeren, indien de openbare orde en veiligheid in het geding is.
Bovendien kunnen de voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing ook
alleen dienen ter bescherming van het belang van de bescherming van het milieu.
Artikel 5.18 vult daarom voor wat betreft deze aspecten de Wet milieubeheer
aan.Het verbod in het eerste lid is zodanig geformuleerd dat dit alleen geldt indien
het verbranden of stoken van vuur gevaar, hinder of overlast voor de omgeving
veroorzaakt. Mocht toch hinder of overlast wordne veroorzaakt, dan kan het
college – onverminderd het bepaalde in de Wet milieubeheer – ontheffing van het
APV-verbod verlenen. Aan deze ontheffing kunnen voorschriften worden verbonden
in het belang van de openbare orde en veiligheid en ter beperking van
overlast.Voorts is in lid 4 een uitzondering op het verbod opgenomen ten aanzien van het
verbranden van snoeihout op het terrein waar dit is vrijgekomen mits:- dit terrein is gelegen buiten de bebouwde kom,- voldoende toezicht wordt gehouden en- het verbranden geen gevaar, overlast of hinder voor de omgeving
veroorzaakt.Omdat snoeihout als afval moet worden beschouwd, is op grond van artikel 10.63
van de Wet milieubeheer hiervoor wel een vergunning krachtens deze wetgeving
vereist.Artikel 5.19 RookverbodHet zal duidelijk zijn dat dit artikel tot doel heeft bos-, heide- en
veengebienden te beschermen tegen brand in droge perioden. Het verbod kan
evenwel niet zover strekken dat het roken in gebouwen en bijbehorende tuinen
(die in een bos of natuurgebied liggen) niet meer mogelijk is. Ofschoon controle op de naleving van deze bepaling vrijwel onmogelijk is, is de
opname van deze bepaling toch wenselijk met het oog op de preventieve werking
daarvan. Een besluit tot het instellen van een rookverbod gedurende een bepaalde
periode zal dan uiteraard wel via de diverse media bekend gemaakt moeten worden.
Het instellen van een rookverbod vindt plaats op advies van de
brandweer.Afdeling 5: VERSTROOÍING VAN ASArtikel 5.20 BegripsomschrijvingIn het oude Besluit op de Lijkbezorging stond de mogelijkheid om as te
verstrooien op een permanent daartoe bestemd terrein. Dit werd door de houder
van onder andere een begraafplaats of crematorium aangewezen nadat hij daarvoor
een vergunning had gekregen van burgemeester en wethouders. Het terrein was
bedoeld voor meerdere verstrooiingen gedurende langere tijd. In de gewijzigde
Wet op de lijkbezorging blijft de mogelijkheid van het permanente terrein (in
iets andere bewoordingen) opgenomen als een algemene vorm van asbestemming
waarbij het nabestaanden niet zozeer gaat om de plaats waar verstrooid wordt als
wel om het gegeven dat er verstrooid wordt. Verstrooiingen die plaatsvinden door
of op last van de houder van een crematorium of bewaarplaats van asbussen kunnen
alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd (uiteraard
blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt). Artikel 5.21 Verbod incidentele asverstrooiingenAsverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk.
Dit geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan
worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol
op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen
voor het verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent
voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een
begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoria rond de mogelijkheden voor asverstrooiing het een
en ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit
van het algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van de
begraafplaats en het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin
verstorend kunnen werken.De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van
terreinen waar het vanuit een oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om
incidenteel as te verstrooien. Zo zijn er wellicht meer. Onder 'volgende
plaatsen' kan de gemeente, uiteraard gemotiveerd, plaatsen invullen waarvan zij
zegt dat het niet wenselijk is dat daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen
het openbare water of delen daarvan.Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden
evenementen bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien.
Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en wethouders om in die
gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te
onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te verstrooien.Artikel 5.22 Verbod incidentele asverstrooiing ingeval van hinder of
overlastHet verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden
als voor omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang
dat omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit op zich en van de as
die na de activiteit wordt achtergelaten. Er zijn genoeg situaties denkbaar
waarin dit hinder oplevert voor het publiek.Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging
af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen
hinder oplevert. Door de wet op het punt van asverstrooiing te verruimen heeft
de wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden met
incidentele verstrooiing.Hoofdstuk 6 : STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENAlgemeenHandhaving algemeen Handhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van
rechtsregels te bevorderen. Handhaving kan zowel strafrechtelijk als
bestuursrechtelijk zijn.Hoofdstuk 5 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bevat een opsomming van de
aan het bestuursorgaan toekomende dwangmiddelen en de regels die bij de
toepassing van de dwangmiddelen in acht genomen moeten worden. Hierna worden
deze dwangmiddelen en regels toegelicht. Ook is er een korte introductie tot de
strafrechtelijke handhaving opgenomen.ToezichtIn veel wetten worden, ter handhaving van de regelgeving, aan bepaalde
ambtenaren toezichtbevoegdheden toegekend. Zij mogen plaatsen betreden,
inlichtingen en inzage van stukken vorderen, monsters nemen en vervoermiddelen
zoeken. Dit handhavingstoezicht, ook wel controle genoemd, wordt beheerst door
het bestuursrecht. De algemene regels zijn opgenomen in afdeling 5.2 van de Awb.
In bijzondere wetten kunnen echter beperkingen worden aangebracht op de in de
algemene regels gegeven bevoegdheden (bijvoorbeeld: artikel 45, derde lid van de
Wet wapens en munitie in vergelijking met artikel 5:18 van de Awb.Toezicht vindt plaats in een stadium waarin (nog) geen sprake is van een
redelijk vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. In het strafrecht ligt
dit anders. Om tot opsporing te komen moet er in beginsel wel sprake zijn van
een vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. Bepaalde
opsporingsbevoegdheden vereisen zelfs een ontdekking op heterdaad.Om goed toezicht uit te kunnen oefenen moet een toezichthouder beschikken over
de nodige bevoegdheden. Voor het uitoefenen van toezicht is vaak medewerking
benodigd van de toezicht gestelde. In artikel 5:20, eerste lid, van de Awb is de
verplichting van een ieder opgenomen om aan een toezichthouder alle medewerking
te verlenen die hij redelijkerwijs kan vorderen bij de uitoefening van zijn
bevoegdheden. Uiteraard zijn er uitzonderingen op de medewerkingsplicht (zie het
tweede lid van artikel 5:20). Volgens de regering geldt de plicht namelijk niet
na het moment waarop de overheid jegens de betrokkene een handeling heeft
verricht waaraan deze in redelijkheid de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden
dat tegen hem strafvervolging wordt ingesteld. "Vanaf dat moment is er sprake
van "criminal charge" in de zin van artikel 6 Europees Verdrag van de Rechten
van de Mens en kan de betrokkene een beroep doen op het zwijgrecht."Het bovenstaande kan in de praktijk voor verwarring zorgen. Het komt voor dat er
toezichthouders zijn met opsporingsbevoegdheden. Degene die toezicht staat moet
dus goed weten welke 'pet' de ambtenaar opheeft. In het geval van toezicht moet
een ieder meewerken. Zodra er echter sprake is van opsporing, kan er een beroep
op zwijgrecht worden gedaan. Iemand kan immers niet worden verplicht om aan zijn
eigen veroordeling mee te werken.Toezichthouders worden meestal belast met het toezicht op de naleving van de
voorschriften die zijn gegeven bij of krachtens de wet of verordening op grond
waarvan zij als toezichthouder zijn aangewezen. Strafrechtelijke handhavingHet strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze
genormeerd. In artikel 1:6 van de Awb is bepaald dat de Awb niet van toepassing
is op de opsporing en vervolging van strafbare feiten noch op de
tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van
strafrechtelijke organen wordt genormeerd door de regels van het Wetboek van
Strafrecht en door de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende materiële
normen zijn verwoord en waarin soms ook van de algemene strafvordering
afwijkende strafprocessuele bevoegdheden zijn opgenomen, en het Wetboek van
Strafvordering, dat algemene regels van strafprocesrecht bevat, bevoegdheden in
het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden bepaalt.Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te
zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van
hulp aan hen die deze behoeven. Op grond van deze algemene politietaak, alsmede
op grond van de last die in de artikelen 141 en 142 van het Wetboek van
Strafvordering aan de aldaar genoemde ambtenaren wordt gegeven om strafbare
feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren onderzoek doen. In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De
rechter speelt in het bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na
bezwaar of administratief beroep, beroep instelt bij de rechter. De rechter
speelt in het strafrecht een centrale rol. Sancties in het strafrecht worden
opgelegd door de rechter.Bestuursdwang, dwangsom en bestuurlijke boeteIn de toelichting op de model-APV van de VNG wordt uitgebreid aandacht besteed
aan de bestuurlijke handhavingsinstrumenten bestuursdwang en dwangsom. Ook wordt
ingegaan op de voorstellen tot de invoering van de bestuurlijke boete met de
opmerking dat het kabinet tot de conclusie is gekomen dat voor een effectieve
aanpak van de bestrijding van de kleine ergernissen de introductie van een
bestuurlijke boete geen uitkomst biedt. Voor nadere informatie wordt verwezen naar de VNG-toelichting.Artikel 6.1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën
opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt euro 225
en van de tweede categorie euro 2250. Het is overigens uiteindelijk de
strafrechter die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt,
tot de grens van de door de gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient
de rechter op grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht
van de verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt 2 euro
(artikel 23, tweede lid, WvSr).De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de keuze gelaten op overtreding van
verordeningen geldboete te stellen van de eerste óf de tweede categorie. De
gemeenteraad heeft daarbij de ruimte om binnen de verordening onderscheid te
maken naar bepalingen waar bij overtreding een straf van de eerste dan wel van
de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in de APV ook worden gekozen voor
een enkele strafmaat. Het is niet goed mogelijk om algemene criteria te geven voor de vraag of een
overtreding van een gemeentelijke verordening bedreigd moet worden met een boete
van de eerste (lichte overtredingen) dan wel de tweede categorie. De hoogte van
een op te leggen boete zal in overeenstemming moeten zijn met de aard van de
overtreding. Gezien de aard van de bepalingen van de APV is als algemene lijn
gehanteerd dat op overtredingen een straf van de tweede categorie wordt gesteld.
Door te kiezen voor een indeling van de tweede categorie bestaat er meer ruimte
om rekening met de ernst van de overtreding te houden.Strafbaarheid rechtspersonen Op grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking van gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een
rechtspersoon kan de rechter een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag
van de naasthogere categorie 'indien de voor het feit bepaalde boetecategorie
geen passende bestraffing toelaat' (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr).
Dat betekent dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter
de mogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen (euro 4500
).MedebewindsvoorschriftenAls het gaat om regelgeving op basis van medebewind dan is de strafbaarstelling
van de overtreding van deze regelgeving veelal in de desbetreffende wetten
opgenomen. Daarom is in het tweede lid van dit artikel een uitzondering gemaakt
voor die bepalingen waarvan de strafbepaling wordt geregeld in de bijzondere wet
waarop die bepaling gebaseerd is.HechtenisHet zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd. Toch is in het eerste lid van dit artikel de mogelijkheid van
hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan worden uitgesloten dat in
bepaalde (uitzonderings)gevallen (bijvoorbeeld in het geval van recidive) de
rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging van een
vrijheidsstraf.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en
vergunningsvoorschriftenNiet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in
dit artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college
de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan
levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens
artikel 1.4 van de APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een vergunning
of een ontheffing.Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1.4, tweede lid, op.
Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een
vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen na te komen.Artikel 6.2 ToezichthoudersAangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het Wetboek van
Strafvordering ontlenen is een nadere regeling in de APV niet (meer) nodig. De aanwijzing als toezichthouder in de APV is de grondslag voor het hebben van
opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het kopje
Opsporingsambtenaren.Aanwijzen toezichthoudersToezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast
zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing van
toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien een
toezichthouder tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Hiernaast kunnen
toezichthouders door het college dan wel de burgemeester worden aangewezen. Deze
bevoegdheid vloeit voort uit de artikelen 160 (nieuw) en 174 van de Gemeentewet
waarin het college respectievelijk de burgemeester belast is met de uitvoering
van gemeentelijke verordeningen.Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voorzover zij
bij of krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van
de Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet
worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel. Daarom
worden zij onder b. van dit artikel aangewezen als toezichthouders belast met
het toezicht op de naleving van de APV.Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel
5:12 Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder
verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12,
derde lid, van de Awb genoemde model van het legitimatiebewijs is vastgesteld
bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb (Stcrt. 2000, 131).
Deze regeling bevat geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die
in ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld
van een legitimatiebewijs.Het evenredigheidsbeginselIn artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder
mag zijn bevoegdheid slechts uitoefenen voorzover dit redelijkerwijs voor de
vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet
te allen tijde gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard aan
toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden
of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend
hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan een
toezichthouder moet toezien.Bevoegdheden toezichthouderIn de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden bevoegdheden aan toezichthouders
toegekend. In artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om aan een
toezichthouder minder bevoegdheden toe te kennen. Zo is op voorhand vaak al
duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet relevant zijn
of per definitie onevenredig.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
'Plaatsen' is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
terreinen, maar ook gebouwen en woningen. Dat de Awb een uitzondering maakt voor
het betreden van een woning zonder toestemming van de bewoner vloeit voort uit
het in artikel 12 van de Grondwet vastgelegde 'huisrecht'. Op grond hiervan is
voor het binnentreden van woningen zonder toestemming van de bewoner steeds een
grondslag in een bijzondere wet vereist. Voor de handhaving van gemeentelijke
verordeningen is de basis voor het binnentreden zonder toestemming van de
bewoner gelegd in artikel 149a van de Gemeentewet. Op grond van dit artikel kan
aan toezichthouders deze bevoegdheid worden toegekend, indien het gaat om het
toezicht op de naleving van bij verordening gegeven voorschriften die strekken
tot handhaving van de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven
of de gezondheid van personen. In artikel 6.3 van de APV wordt deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend.
In de Algemene wet op het binnentreden (Awbi) zijn de vormvoorschriften gegeven
die bij het binnentreden van een woning in acht genomen moeten worden. In de
toelichting op artikel 6.3 zal nader op de Awbi worden ingegaan.De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid
tot het doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de
bevoegdheid om willekeurig kasten, laden en andere bergplaatsen te openen. In
gevallen waarin die bevoegdheid niettemin noodzakelijk is, dient deze te worden
verschaft door de bijzondere wetgever.Artikel 5:16 Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te
vorderen. Op grond van artikel 5:20 Awb is een ieder ook verplicht deze
inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal uitzonderingen dat terug te
voeren is op het beroepsgeheim.In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 Awb worden aan toezichthouders de
bevoegdheden verleend om inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden
en om zaken en vervoermiddelen te onderzoeken.Bijzondere wettenBijzondere wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het maken van
verordeningen, kunnen op het punt van de aanwijzing van toezichthoudende
ambtenaren een eigen regeling bevatten. Die aanwijzing heeft doorgaans tot
gevolg dat de aangewezen ambtenaar bepaalde (toezicht-) bevoegdheden
krijgt.Toezicht en opsporingDe meeste bepalingen van de APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan
dient te worden toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan
op twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk - door onder andere het toepassen
van bestuursdwang dan wel het opleggen van een dwangsom - en strafrechtelijk.
Voor beide vormen van handhaving dienen personen te worden aangewezen met
toezichthoudende respectievelijk opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de
aanwijzing van de toezichthouders is een bepaling opgenomen in de APV. De
opsporingsambtenaren worden aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het
Wetboek van Strafvordering (WvSv).Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een
onderscheid bestaat, zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op
grond van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid tussen
beide is dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn van enig
vermoeden van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij opsporing wel.
Ook zonder dat vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de
voorschriften van een vergunning in acht worden genomen. Indien mocht blijken
dat in strijd met het voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet
automatisch te leiden tot een strafrechtelijke vervolging. Het hanteren van
bestuursrechtelijke middelen zoals het intrekken van de vergunning of het
toepassen van bestuursdwang vormen in veel gevallen een meer passende
reactie.Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van
vermoeden dat een wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel
blijken bij het toezicht. Op dat moment wordt de vraag naar de verhouding tussen
de toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van belang, in het bijzonder
wanneer beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd. Beide bevoegdheden
kunnen naast elkaar worden toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden
die samenhangen met het toezicht en de bevoegdheden die samenhangen met de
opsporing worden gebruikt waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht
overgaat in opsporing is het derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen
die aan de verdachte toekomen in het kader van de opsporing in acht worden
genomen.De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende:
toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot
burgers en bedrijven zijn gericht en heeft vaak preventieve werking,
opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke afdoening;
toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd
door de Algemene wetbestuursrecht, de opsporing wordt geregeld in het
WvSv.
OpsporingsambtenarenIn de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare feiten
belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een
opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene
opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder andere voor de ambtenaren van de
politie. Artikel 142 betreft de buitengewone opsporingsambtenaren die in de
regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten
(beperkte opsporingsbevoegdheid).Op basis van artikel 142, lid 1, onder c, WvSv hebben de volgende - voor de APV
relevante - personen opsporingsbevoegdheid:
personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin
bedoelde strafbare feiten worden belast en
personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving
van die verordening, een en ander voorzover het die feiten betreft en
die personen zijn beëdigd.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht.
De grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet.De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke verordeningen
als zodanig worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV te geschieden
aangezien artikel 142, eerste lid, sub c, WvSv geen delegatie van de
aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren bijvoorbeeld milieu en
parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome
bepalingen in de APV.Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv
ontlenen, is een nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als
toezichthouders in de APV is de grondslag voor de aanwijzing als buitengewoon
opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone
opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder
zijn. De personen die op grond van dit artikel worden aangewezen, dienen op
grond van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volgende
voorwaarden te voldoen: 1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid
en betrouwbaarheid; 2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van
Procureurs Generaal (volgens art. 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon
opsporingsambtenaar).De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de
buitengewoon opsporingsambtenaar, waaronder in ieder geval de feiten tot de
opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt op naam van de
desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan hem uitgereikt. De akte
wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden verlengd, mits de
ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid.Gemeentelijke verordeningen en opsporingAan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met
inachtneming van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen
worden verleend (zie verder de toelichting bij artikel 6.3). Hun overige
opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het WvSv. De gemeenteraad heeft
hiernaast niet de bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te creëren.
Ingevolge artikel 1 WvSv mag bij gemeentelijke verordening geen regeling worden
gegeven omtrent de opsporing of het bewijs van de in die verordening strafbaar
gestelde feiten.Toezichthoudende ambtenaren belasten met
opsporing?Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in
hun functie niet automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook
niet nodig zijn. Veelal kan volstaan worden met toezichthoudende bevoegdheden.
De aanwijzing hoeft dan niet direct in de verordening te geschieden (art.6.2,
eerste lid), maar kan aan het college worden gedelegeerd (tweede lid). Indien
namelijk de handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk
bestuursrechtelijk geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te
beschikken over opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men
strafrechtelijk wil gaan handhaven. In die situatie is het vaak ook niet
noodzakelijk om alle toezichthouders opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan
worden volstaan met één of enkele opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp
ingeroepen worden van een algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van
politie).Artikel 6.3 Binnentreden woningenAlgemeenHet is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de
naleving dan wel de opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen
kunnen betreden. In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan
toezichthouders reeds toegekend voor alle plaatsen met uitzondering van woningen
zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis
van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde 'huisrecht' regelt. Het
betreden van de woning zonder toestemming van de bewoner is daarom met veel
waarborgen omkleed. Op het betreden van een woning met toestemming van de bewoner zijn deze
waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel, zij het wat beperktere,
vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting, Algemene wet op het
binnentreden (Awbi), a. vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel 6.2 is reeds ingegaan op de bevoegdheid om alle
plaatsen te betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de
bewoners. De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner
kent drie elementen:
de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn
verleend;
de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens
de wet te worden aangewezen;
er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.
Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van
de personen die mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn met
het toezicht op de naleving of de opsporing van de overtreding van bij
verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare
orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen.
In artikel 6.3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.Voor een aantal bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder
toestemming van de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere
wet. Het betreft de volgende artikelen.a. artikel 2.1.2.3 inzake betogingen, dat steunt op artikel 4 van de Wet
openbare manifestaties (WOM). In artikel 8 van de WOM wordt de bevoegdheid tot
het binnentreden van woningen en andere plaatsen geregeld.b. de artikelen 2.5.2 tot en met 2.5.6, de op de artikelen 437 en 437ter van het
WvSr gebaseerde gemeentelijke helingsvoorschriften. Artikel 552 van het WvSv
bepaalt dat de in artikel 141 bedoelde opsporingsambtenaren (dus niet de
buitengewone opsporingsambtenaren) toegang tot elke plaats hebben waarvan
redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij door een van de daar genoemde
ondernemers worden gebruikt; dit geldt zowel voor toezicht als opsporing.Algemene wet op het binnentreden (Awbi)VormvoorschriftenIn de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning
wil betreden in acht moet nemen. Hij dient: - zich te legitimeren (artikel 1 Awbi); - mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1 Awbi); - te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi); - verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus
ook indien dit gebeurt met toestemming van de bewoner.De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming
van de bewoner wordt binnengetreden. Degene die binnentreedt, dient te
beschikken over een machtiging. In deze machtiging is aangegeven in welke woning
binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in beginsel uit van een
machtiging voor een woning. Zo nodig kunnen in de machtiging echter maximaal
drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden
kunnen afgeven: de procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van
justitie en de hulpofficier van justitie hebben een algemene bevoegdheid hiertoe
gekregen. Hiernaast kan ook de burgemeester bevoegd zijn machtigingen te
verlenen. Dit is het geval indien het binnentreden in de woning in een ander
doel is gelegen dan in het kader van strafvordering (bijvoorbeeld bij
woningontruimingen).In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de
bewoner bij de uitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De
bevoegdheid tot het afgeven van de machtiging is daar met uitsluiting van de in
de Awbi genoemde functionarissen bij hetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de
bestuursdwang toepast. Dit betekent dat een college dat bestuursdwang wil
uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging moet afgeven.Van het binnentreden dient na afloop een verslag opgemaakt te worden (artikel 10
Awbi). BevoegdhedenIn de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden toegekend.
Degene die bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner binnen te
treden, kan zich daarbij door anderen doen vergezellen (artikel 8, tweede lid,
Awbi). Dit is slechts toegestaan voorzover dit voor het doel waartoe wordt
binnengetreden vereist is en de machtiging dit uitdrukkelijk bepaalt. Deze
personen hoeven zelf niet te beschikken over een machtiging. Het aantal en de
hoedanigheid van de vergezellende personen moeten in het verslag worden vermeld;
de namen van deze personen hoeven niet vermeld te worden.Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan noodzakelijk zijn in het
belang van de veiligheid van de binnentreder, maar ook indien de nodige
werkzaamheden door mensen met een bepaalde vakbekwaamheid moeten worden
uitgevoerd.Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat de binnentredende ambtenaar zich de toegang
kan verschaffen indien hij de woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit
geldt ook indien de bewoner wel thuis is, maar zijn medewerking niet wil
verlenen. Hierbij kan degene die wil binnentreden zo nodig de hulp van de sterke
arm inroepen.Het begrip 'woning' Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik van de woning.
Het begrip woning omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor een persoon
of voor een beperkt aantal in een gemeenschappelijke huishouding levende
personen ingericht en bestemd zijn. Door het huisrecht wordt dus niet de
eigendom of de huur van een woning beschermd.Of een ruimte een woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke
kenmerken zoals de bouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar
ook door de daaraan werkelijk gegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim
begrip, ook een woonboot, stacaravan, tent en keet. kunnen hieronder worden
verstaan. Zelfs een hotelkamer kan onder het begrip woning vallen. Een bepaalde
ruimte kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende kamers in een
woongroep gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen
een woning gelegen kamer van een kamerbewoner.Spoedeisende situatiesArtikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke
omstandigheden zonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te
treden. Dit is bijvoorbeeld het geval in situaties waarbij ernstig en
onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen of goederen dreigt, zoals
bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict in een woning of de
aanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van zijn wapen gebruik
zou kunnen maken. De politieambtenaar die geen machtiging op zak heeft en die
terstond moet optreden, is dan voor het binnentreden niet op toestemming van de
bewoner aangewezen en is bevoegd om zonder toestemming binnen te treden. Men kan
ook denken aan gevallen waarin de belangen van de bewoner ernstig worden
aangetast. Hierbij kan worden gedacht aan ontdekking op heterdaad van een
inbraak in de woning. Indien de opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als
gevolg van diens afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden kan vragen,
is hij bevoegd om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te
treden. Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond
op te treden en is binnentreden zonder toestemming zonder machtiging
gerechtvaardigd.Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook
bij spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het
spoedeisende karakter van de situatie is derhalve voornamelijk van invloed op
het hebben van een machtiging. Dat betekent dat deze bevoegdheid slechts kan
worden uitgeoefend door personen die bij of krachtens de wet bevoegd zijn
verklaard zonder toestemming van de bewoner binnen te treden. Van het
binnentreden zal een verslag moeten worden gemaakt.Onbevoegd optreden Een ambtenaar die zonder dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij
de vormvoorschriften in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient
zich op vordering van de rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen
van deze vordering levert het ambtsmisdrijf van artikel 370 WvS. op. Artikel 6.4 InwerkingtredingDe APV is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is
gesteld. Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle
overige besluiten van het gemeentebestuur die algemeen verbindende voorschriften
inhouden (artikel 139 Gemeentewet). Wel is van belang dat de gemeente gehouden
is dit besluit mee te delen aan het parket van het arrondissement waarin de
gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet).In verband met het bepaalde in artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het
uiteraard niet mogelijk aan de bepalingen van een strafverordening terugwerkende
kracht toe te kennen.In het tweede lid van artikel 6.4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude
verordening wordt ingetrokken. Dat is ook niet nodig. De datum waarop de oude
regeling vervalt, is de datum waarop de nieuwe verordening in werking treedt. Artikel 6.5 OvergangsbepalingVan belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen,
ontheffingen, enz.al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.Dit geldt ook voor de vraag of het oude dan wel het nieuwe recht van toepassing
is bij beroepszaken, aanhangig gemaakt voor de inwerkingtreding van het nieuwe
recht, maar behandeld na de inwerkingtreding. Eerste en tweede lidIn het eerste lid wordt er in beginsel van uitgegaan dat alle bestaande
vergunningen, ontheffingen, enz. van kracht blijven tenzij deze al eerder zijn
vervallen of ingetrokken.Ook de op basis van de oude recht opgelegde voorschriften en beperkingen blijven
van kracht (lid 2).Derde lidIn het derde lid wordt het nieuwe recht van toepassing verklaard op aanvragen
voor een vergunning en ontheffing, die voor de inwerkingtreding van deze
verordening zijn ingediend maar waar daarna op wordt beslist. Voorwaarde is wel
dat de nieuwe verordening een overeenkomstig gebod of verbod kent.Vierde lidHet oude recht is van toepassing op tijdig ingediende beroep- of
bezwaarschriften betreffende vergunningen, ontheffingen, voorschriften of
beperkingen, die gebaseerd zijn op het oude recht.Vijfde lidIn het vijfde lid is bepaald dat de oude vergunning of ontheffing van kracht
blijft totdat onherroepelijk op de nieuwe aanvraag is beslist. De termijn die in
het eerste lid is genoemd kan hierdoor verlengd worden. Met deze bepaling kan
worden voorkomen dat gedurende een bepaalde periode de aanvrager niet in het
bezit is van de benodigde vergunning of ontheffing en daardoor, formeel
geredeneerd, in overtreding is.Zesde lidHet zesde lid heeft betrekking op activiteiten waarvoor voor de inwerkingtreding
van deze APV geen ontheffing of vergunning nodig was, maar waarvoor dat op grond
van de nieuwe APV wel het geval is. Zonder een overgangsregeling zouden deze
activiteiten een overtreding van de APV inhouden totdat onherroepelijk positief
beslist is op de desbetreffende aanvraag.Zevende lidIn het zevende lid is een regeling opgenomen voor de door het college genomen
nadere regels, beleidsregels en aanwijzingsbesluiten die op grond van de oude
APV reeds bestonden. Vereist is uiteraard wel dat de rechtsgrond voor de
betreffende nadere regel en het aanwijzingsbesluit ook in de nieuwe verordening
terugkomt. Nadere regels en aanwijzingsbesluiten waarvan de grondslag niet in de
nieuwe APV terugkomt, vallen niet onder de overgangsbepaling.Artikel 6.6 AanhalingstitelDeze bepaling is geformuleerd overeenkomstig de modelbepaling 108, derde lid,
van de Adr.Hoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1.1 Begripsomschrijvingen Artikel 1.2 Beslistermijn Artikel 1.3 Indiening aanvraagArtikel 1.4 Voorschriften en beperkingen Artikel 1.5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingArtikel 1.6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing Artikel 1.7 Termijnen Artikel 1.8 Weigeringsgronden Hoofdstuk 2 Openbare ordeAfdeling 1 Bestrijding van ongeregeldhedenArtikel 2.1 Samenscholing en ongeregeldheden Afdeling 2 BetogingenArtikel 2.2 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen Afdeling 3 Bruikbaarheid van de wegArtikel 2.3 Voorwerpen of stoffen op, in of boven de weg Artikel 2.4 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg Artikel 2.5 Maken en veranderen van een uitweg Afdeling 4 Veiligheid op de wegArtikel 2.6 Veroorzaken van gladheid Artikel 2.7 Uitzicht belemmerende beplanting of voorwerp Artikel 2.8 Openen straatkolken e.d. Artikel 2.9 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp Artikel 2.10 Voorzieningen voor verkeer en verlichting Artikel 2.11 Verwijdering e.d. voorzieningen voor verkeer en verlichtingAfdeling 5 DroppingsArtikel 2.12 Droppings Afdeling 6 Toezicht op evenementenArtikel 2.13 Begripsomschrijving Artikel 2.14 Evenementen Artikel 2.15 Ordeverstoring bij evenementen Afdeling 7 Toezicht op horecabedrijven Artikel 2.16 Begripsomschrijvingen Artikel 2.17 Terrassen Artikel 2.18 Sluitingstijden Artikel 2.19 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting Artikel 2.20 Aanwezigheid in gesloten inrichting Artikel 2.21 Ordeverstoring Afdeling 8 Toezicht op speelgelegenhedenArtikel 2.22 Begripsomschrijvingen Artikel 2.23 Exploitatievergunning speelgelegenheid Afdeling 9 Maatregelen tegen overlast en baldadigheidArtikel 2.24 Betreden gesloten woning Artikel 2.25 Plakken en kladden Artikel 2.26 Vervoer inbrekerswerktuigen Artikel 2.27 Hinderlijk gedrag op of aan de weg Artikel 2.28 Hinderlijk drankgebruik Artikel 2.29 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimten Artikel 2.30 Neerzetten van fietsen e.d. Artikel 2.31 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d. Artikel 2.32 Slapen op of aan de weg Artikel 2.33 Bedelarij Artikel 2.34 Loslopende honden Artikel 2.35 Verontreiniging door honden Artikel 2.36 Gevaarlijke honden Artikel 2.37 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren Artikel 2.38 Loslopend vee en pluimvee Afdeling 10 Vuurwerk/carbidArtikel 2.39 Begripsomschrijving Artikel 2.40 Bezigen van vuurwerk Artikel 2.41 Carbidschieten Afdeling 11 DrugsoverlastArtikel 2.42 Verbod drugshandel op straat Afdeling 12 VeiligheidsrisicogebiedenArtikel 2.43 Veiligheidsrisicogebieden Artikel 2.44 Cameratoezicht op openbare plaatsen Hoofdstuk 3 Prostitutie en seksinrichtingenAfdeling 1 Begripsomschrijvingen en nadere regelsArtikel 3.1 Begripsomschrijvingen Artikel 3.2 Bevoegd bestuursorgaan Artikel 3.3 Nadere regels Afdeling 2 Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels e.d.Artikel 3.4 Exploitatievergunning seksinrichtingen Artikel 3.5 Gedragseisen exploitant en beheerder Artikel 3.6 Sluitingstijden Artikel 3.7 Tijdelijke afwijking sluitingsuur; (tijdelijke) sluiting Artikel 3.8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerder Artikel 3.9 Raam- en straatprostitutie Artikel 3.10 Sekswinkels Artikel 3.11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch- pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijkeAfdeling 3 WeigeringsgrondenArtikel 3.12 Weigeringsgronden Afdeling 4 Beëindiging exploitatie; wijziging beheerArtikel 3.13 Beëindiging exploitatieArtikel 3.14 Wijziging beheer Hoofdstuk 4 Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorgvoor het
uiterlijk aanzien van de gemeenteAfdeling 1 GeluidhinderArtikel 4.1 Begripsomschrijvingen Artikel 4.2 Aanwijzing collectieve festiviteiten Artikel 4.3 Kennisgeving incidentele festiviteiten Artikel 4.4 Overige vormen van geluidhinder Afdeling 2 Maatregelen tegen verontreiniging, stankoverlast en
ontsieringArtikel 4.5 Verontreiniging bij werkzaamheden op de weg Artikel 4.6 Natuurlijke behoefte doen Artikel 4.7 Toestand van sloten en andere wateren en niet-openbare riolen en
putten buiten gebouwenAfdeling 3 Voorwerpen/stoffen op of aan onroerende zaken Artikel 4.8 Opslag bromfietsen, motorvoertuigen, caravans, afvalstoffen, mest,
ingekuilde landbouwprodukten e.d. Artikel 4.9 Handelsreclame Afdeling 4 Kamperen buiten kampeerterreinenArtikel 4.10 Begripsomschrijving Artikel 4.11` Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen Artikel 4.12 Aanwijzing kampeerplaatsen Afdeling 5 Beschermde plantenArtikel 4.13 Beschermde planten Hoofdstuk 5Andere onderwerpen betreffende de huishouding
dergemeenteAfdeling 1 Parkeerexcessen Artikel 5.1 Begripsomschrijvingen Artikel 5.2 Parkeren van voertuigen van autobedrijven e.d. Artikel 5.3 Te koop aanbieden van voertuigen Artikel 5.4 Defecte voertuigen Artikel 5.5 Voertuigwrakken Artikel 5.6 Caravans e.d. Artikel 5.7 Parkeren van reclamevoertuigen Artikel 5.8 Parkeren van grote voertuigen Artikel 5.9 Parkeren van uitzicht belemmerende voertuigen Artikel 5.10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen Artikel 5.11 Overlast van fietsen en bromfietsen Afdeling 2 Collecteren en verkopenArtikel 5.12 Inzameling van geld of goed Artikel 5.13 Venten e.d. Artikel 5.14 Standplaatsen en uitstallingen Afdeling 3 Crossterreinen en natuurgebieden Artikel 5:15 BegripsbepalingenArtikel 5.15a Crossterreinen Artikel 5.16 Beperking verkeer in natuurgebieden Artikel 5.17 Voorschriften natuurgebieden en andere terreinen Afdeling 4 Verbod om vuur te stoken / rookverbodArtikel 5.18 Verbod afvalstoffen buiten inrichtingen te verbranden of anderszins
vuur te stoken Artikel 5.19 RookverbodAfdeling 5 Verstrooiing van asArtikel 5.20 Begripsomschrijving Artikel 5.21 Verbod incidentele asverstrooiing Artikel 5.22 Verbod incidentele asverstrooiing ingeval van hinder en overlast Hoofdstuk 6Straf-, overgangs- en slotbepalingenArtikel 6.1 Strafbepaling Artikel 6.2 Toezichthouders Artikel 6.3 Binnentreden van woningen Artikel 6.4 Inwerkingtreding Artikel 6.5 Overgangsbepaling Artikel 6.6 Aanhalingstitel