CVDR45763_2Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010nlregelingWaterland2018-03-27WaterlandElektronisch Gemeenteblad, 18-12-2014Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010Wet werk en bijstand, art. 8, lid 1Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 35, lid 1Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, art. 35, lid 1 gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-09-04De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012015-01-01intrekking337-34Geen.Deze regeling is vervangen door de Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ gemeente Waterland 2015.Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010De raad van de gemeente Waterland; Gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders; Gelet op artikel 8 lid 1 sub b van de Wet werk en bijstand (WWB), artikel
35 lid 1 sub b Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en artikel 35 lid 1 sub b Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen (IOAZ).B E S L U I T : De Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010 vast te stellen.In deze verordening wordt verstaan onder:
WWB: Wet werk en bijstand;
IOAW: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers
IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen
Uitkeringsnorm: de bijstandsnorm bedoeld in hoofdstuk 3, paragraaf 2
en 3, van de WWB en de uitkering zoals beschreven in artikel 9 IOAW
en IOAZ
Awb: Algemene wet bestuursrecht
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de WWB, de
Awb, de IOAW en de IOAZ.
De gedragingen bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de WWB en artikel 20
lid 1 IOAW en IOAZ worden onderscheiden in de volgende categorieën:Eerste categorie:
niet, onvoldoende of niet binnen een door burgemeester en wethouders
gestelde termijn nakomen van de wettelijke inlichtingen- en
medewerkingsplicht, zonder dat belanghebbende een te hoog bedrag aan
bijstand ontvangen heeft;
het niet of onvoldoende nakomen van een verplichting als bedoeld in
hoofdstuk 6, paragraaf 3, van de WWB.
Tweede categorie:niet, onvoldoende of niet binnen een door burgemeester en wethouders
gestelde termijn nakomen van de wettelijke inlichtingen- en
medewerkingsplicht, terwijl belanghebbende ten onrechte een te hoog bedrag
aan bijstand ontvangen heeft.Derde categorie:
het blijk geven van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan;
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid in
dienstbetrekking te verkrijgen;
het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot het gebruik
maken van geboden re-integratievoorzieningen, waaronder begrepen het
niet of onvoldoende meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling, scholing of sociale
activering.
Vierde categorie:
het door eigen toedoen niet behouden van arbeid in
dienstbetrekking;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid.
De gedragingen bedoeld in artikel 20 lid 2 IOAW en artikel 20 lid 1 IOAZ
worden onderscheiden in de volgende categorieën:Eerste categorie:
het zich niet als werkzoekende doen inschrijven bij de
Arbeidsvoorzieningsorganisatie, dan wel de inschrijving niet of niet
tijdig doen verlengen;
het niet ondertekenen of het niet aan burgemeester en wethouders
verstrekken van een exemplaar van de bijlage bij het besluit tot
toekenning of voortzetting van de uitkering, bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Ioaw en de Ioaz;
het niet binnen de door burgemeester en wethouders daartoe gestelde
termijn verstrekken van informatie die van belang is voor de
verlening van de uitkering of de voortzetting daarvan.
Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten arbeid in dienstbetrekking te
verkrijgen;
het niet dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om, in verband
met de inschakeling in de arbeid, op een aangegeven plaats en tijd
te verschijnen;
het niet dan wel in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot inschakeling in de arbeid, dan wel aan een
onderzoek naar de geschiktheid voor scholing of opleiding.
Derde categorie:
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
het niet dan wel in onvoldoende mate meewerken aan een voor de
inschakeling in de arbeid noodzakelijk geachte scholing of
opleiding, dan wel aan andere aangewezen activiteiten die de
zelfstandige bestaansvoorziening bevorderen.
Burgemeester en wethouders stellen de verlaging van de bijstand bedoeld in
artikel 18, tweede lid WWB en artikel 20 IOAW en IOAZ vast op:
vijf procent van betreffende uitkeringsnorm bij gedragingen van de
eerste categorie;
tien procent van betreffende uitkeringsnorm bij gedragingen van de
tweede categorie;
twintig procent van betreffende uitkeringsnorm bij gedragingen van
de derde categorie;
honderd procent van de uitkering bij gedragingen van de vierde
categorie.
Burgemeester en wethouder stellen de verlaging van de uitkering bedoeld in
artikel 20 lid 2 IOAW en artikel 20 lid 1 IOAZ vast op:
vijf procent van de grondslag gedurende een maand bij gedragingen
van de eerste categorie;
tien procent van de grondslag gedurende een maand bij gedragingen
van de tweede categorie;
twintig procent van de grondslag gedurende een maand bij gedragingen
van de derde categorie.
De verlaging van de bijstand bedoeld in artikel 18, tweede lid, WWB en
artikel 20 IOAW en IOAZ vindt plaats:
voor de duur van een maand, wanneer sprake is van een eerste
verwijtbare gedraging;
voor de duur van twee maanden, wanneer sprake is van een tweede
verwijtbare gedraging van dezelfde of een hogere categorie binnen
twaalf maanden na de eerste als verwijtbaar aangemerkte
gedraging.
Burgemeester en wethouders kunnen bij een derde en volgende
verwijtbare gedraging van dezelfde of een hogere categorie binnen
twaalf maanden na de eerste verwijtbare gedraging de bijstand
verlagen voor maximaal drie maanden.
1. 1De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerste kalendermaand na
bekendmaking van de maatregel aan de belanghebbende. Daarbij wordt
uitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm.2.2In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de bijstand nog niet is
uitbetaald.Rekening houdende met de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid
en de individuele omstandigheden, kunnen burgemeester en wethouders het
percentage van de verlaging maximaal verdubbelen als een belanghebbende na
het opleggen van een maatregel volhardt in de weigering mee te werken aan de
arbeidsinschakeling.9Waarschuwing en dringende redenen1.Bij een verwijtbare gedraging in de eerste of derde categorie van
artikel 2, zonder dat belanghebbende ten onrechte of tot een te hoog
bedrag bijstand ontvangen heeft, kunnen burgemeester en wethouders
volstaan met een schriftelijke waarschuwing in plaats van een verlaging
van bijstand, als er in het jaar voorafgaande aan die gedraging geen
schriftelijke waarschuwing of verlaging van bijstand is geweest;2.Burgemeester en wethouders kunnen besluiten een verlaging van de
bijstand niet uit te voeren, als er sprake is van dringende redenen.
Omstandigheden die het rechtstreekse gevolg zijn van een als verwijtbaar
aan te merken gedraging zijn geen dringende redenen. 10Zeer ernstige misdragingen1. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
burgemeester en wethouders of hun ambtenaren, in omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de wet of deze
verordening, wordt een verlaging toegepast van 20% van de
uitkeringsnorm, gedurende 1 maand.2.Het in lid 1 genoemde percentage wordt verdubbeld als de belanghebbende
zich binnen een jaar na bekendmaking van het besluit tot verlaging
opnieuw zeer ernstig misdraagt.Burgemeester en wethouders kunnen nadere regels vaststellen met betrekking
tot de uitvoering van deze verordening.Deze verordening kan worden aangehaald als: Maatregelenverordening WWB, IOAW
en IOAZ 2010.Deze verordening treedt met terugwerkende kracht per 1 juli 2010 in werking. De Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2006 wordt ingetrokken op het
moment dat de Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010 in werking
treedt.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Waterland, gehouden op 9 september 2010.De raad voornoemd,De griffier, De voorzitter,(Drs. E.G.H. Dijk) (Mr. E.F. Jongmans)Algemene Toelichting Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ
2010De eigen verantwoordelijkheid van de burger om in zijn levensonderhoud te
voorzien staat centraal. Als dit niet mogelijk is en er geen voorliggende
voorzieningen beschikbaar zijn kunnen zij aanspraak maken op ondersteuning van
de gemeente. Dit brengt met zich mee dat de nadruk komt ligt op de verplichting van de
bijstandsgerechtigde om alles in het werk te stellen om zo snel mogelijk weer
zelfstandig in zijn levensonderhoud te voorzien. De aan de uitkering verbonden
verplichtingen zijn dan ook voornamelijk op dit doel gericht en worden zoveel
mogelijk afgestemd op de individuele mogelijkheden en omstandigheden van de
belanghebbende. De gemeente moet haar beleid op dit terrein vastleggen in een
verordening. Relatie met de Wet investeren in jongeren (WIJ)Met de inwerkingtreding van de WIJ is de WWB in beginsel afgesloten voor
jongeren tot 27 jaar en kunnen deze jongeren in beginsel geen algemene bijstand
meer ontvangen. Daartoe is de WWB op een aantal onderdelen aangepast en is de
Maatregelenverordening WWB een navenante wijziging ondergaan. Op grond van het
overgangsrecht (artikel 86, WIJ) blijft de WWB voor jongeren die op 30 september
2009 algemene bijstand ontvingen van toepassing tot 1 juli 2010. Deze
verordening wordt daarom per 1 juli 2010 vastgesteld.Bij het inrichten van de WIJ is op het punt van de inkomensvoorziening
uitdrukkelijk ervoor gekozen zoveel mogelijk aansluiting te zoeken met de WWB,
op onderdelen als de normensystematiek, de middelentoets, verlaging van bijstand
en terugvordering en verhaal. Hoewel die aansluiting niet in alle opzichten
volledig is gerealiseerd, is ten aanzien van het te voeren toeslagen- en
verlagingenbeleid sprake van een identiek wettelijk kader als thans in de WWB.
Normen die specifiek betrekking hebben op jong-meerderjarigen zijn uit de WWB
overgeheveld naar de WIJ. De Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2010 regelt de verlaging van de
uitkering bedoeld in artikel 18, tweede lid en derde lid, WWB en artikel 20 lid
2 IOAW en IOAZ. De WWB, IOAW en IOAZ kennen geen mogelijkheid om een boete op te
leggen. WWBUitgangspunt is het beginsel zoals verwoord in de Memorie van Toelichting bij
het wetsvoorstel WWB, dat de uitkering wordt afgestemd op het nakomen van de
verplichtingen die rechtstreeks voortvloeien uit de wet en de verplichtingen die
bij beschikking aan de belanghebbende zijn opgelegd. Het grote belang van de
plicht tot arbeidsinschakeling komt in de verordening tot uitdrukking in de
onderverdeling in categorieën gedragingen. Aan gedragingen die de
arbeidsinschakeling rechtstreeks schaden wordt een relatief zwaarder gewicht
toegekend.IOAW en IOAZOp 1 januari 2010 is de Wet tot Bundeling van uitkeringen inkomensvoorziening
aan gemeenten in werking getreden. Door de invoering van deze wet worden onder
meer de boete en maatregel in de IOAW en IOAZ vervangen door een afstemming op
basis van een gemeentelijke afstemmingsverordening. Dat houdt ook in dat de
bestaande bevoegdheid tot het opleggen van boeten en maatregelen in de
betreffende regelingen wordt vervangen door een bevoegdheid tot afstemmen op
basis van een gemeentelijke afstemmingsverordening. Artikelsgewijze toelichting Artikel 1 Definities Dit artikel bevat enkele begripsomschrijvingen.Sub b. Bijstand:Onder bijstand wordt in deze verordening uitdrukkelijk alleen verstaan de
toepasselijke norm plus de toeslag. De verlaging is dus alleen van toepassing op
de norm plus de toeslag. De wet biedt de keuze om of de bijstand of de
langdurigheidstoeslag te verlagen, echter aan verlaging van de
langdurigheidstoeslag is een aantal bezwaren verbonden. De langdurigheidstoeslag
wordt uitgekeerd als de belanghebbende hiervoor een aanvraag indient en aan de
voorwaarden voldoet; het tijdstip van uitbetaling varieert dus per geval. Als de
bijstand wegens verwijtbaar gedrag moet worden verlaagd, zou dat kunnen leiden
tot een ongelijke behandeling, omdat in het ene geval de langdurigheidstoeslag
reeds is uitbetaald en daarmee aan verlaging ontkomt, terwijl men in het andere
geval dat de toeslag nog ontvangen moet worden men zou kunnen overwegen om in
voorkomende gevallen de verlaging met terugwerkende kracht op te leggen. Dit is
echter alleen mogelijk als ook de gedraging zich in het verleden heeft
voorgedaan (men kan immers niet de bijstand verlagen over een periode waarin aan
alle verplichtingen zijn voldaan). Dit brengt het bezwaar met zich mee dat de
uitvoering in iedere situatie de keuze zou moeten maken tussen verlaging van de
bijstand of de langdurigheidstoeslag, hetgeen vervolgens ook weer kan leiden tot
een verschil in behandeling van overigens gelijke gevallen. Door de
langdurigheidstoeslag niet onder verordening te laten vallen is een gelijke
behandeling beter gewaarborgd. Wel kan het verwijtbaar niet nakomen van de
plicht tot arbeidsinschakeling natuurlijk gevolgen hebben voor een toekomstige
aanspraak op de langdurigheidstoeslag, omdat de belanghebbende niet langer
voldoet aan de voorwaarden. Artikel 2 Gedragingen WWB en artikel 3 Gedragingen IOAW en IOAZ De artikelen twee en vier moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. De
verwijtbare gedragingen zijn ondergebracht in categorieën waaraan (in artikel
drie) een gewicht is toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De
categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. In de indeling in
categorieën is uitdrukking gegeven aan het belang dat in de Wwb wordt gehecht
aan de reïntegratieverplichting. De gedragingen welke direct betrekking hebben
op verplichtingen in het kader van de inschakeling in de arbeid, met
uitzondering van het niet of niet volledig verstrekken van inlichtingen ten
behoeve van de reïntegratie zijn daarom ondergebracht in de twee zwaarste
categorieën (categorie drie en vier). Voor elke verlaging geldt dat hiertoe is
beslist nadat een zelfstandige beoordeling door de gemeente Waterland is
gemaakt. Een maatregel opgelegd door bijvoorbeeld het UWV (bijv. permanente
weigering WW) mag niet klakkeloos worden overgenomen. Wel dient met dit feit
rekening te worden gehouden bij de individuele gemeentelijke beoordeling.De gedraging in de vierde categorie is in artikel 20 lid 1 van de IOAW en
artikel 20 lid 2 IOAZ opgenomen. Eerste categorie
Het gaat hierbij om relatief lichte schendingen van de algemene, uit de
wet voortvloeiende inlichtingen- en medewerkingsplicht, zoals het niet
tijdig inleveren van de inkomstenverklaring of het niet naar behoren
verstrekken van inlichtingen die van belang kunnen zijn bij de
arbeidsinschakeling. Essentieel is dat het moet gaan om inlichtingen
die, als ze wel tijdig zouden zijn verstrekt, geen consequenties hebben
voor (de hoogte van) het recht op bijstand. Overigens kan het niet
verstrekken van bepaalde inlichtingen er natuurlijk wel toe leiden dat
het recht niet kan worden vastgesteld, bijvoorbeeld in de situatie
waarin de belanghebbende ook na het verstrijken van de hersteltermijn
geen inkomstenverklaring inlevert.
De aanvullende verplichtingen moeten expliciet bij beschikking worden
opgelegd. Dat kan zowel plaatsvinden bij aanvang van de bijstand als in
een later stadium, zodra de omstandigheden daartoe aanleiding geven. Het
gaat hier om specifieke verplichtingen, die niet rechtstreeks van
invloed zijn op de hoogte van het recht, maar wel arbeidsinschakeling en
uitstroom bevorderen of verband houden met aard en doel van de bijstand.
Het kan hierbij bijvoorbeeld gaan om de verplichting om mee te werken
aan een schuldhulpverleningstraject of de verplichting een medische
behandeling te ondergaan.
Tweede categorie
Het betreft hier vergelijkbare gedragingen als die van de eerste
categorie onder a, maar met dit onderscheid dat het in deze categorie
gaat om inlichtingen die direct van invloed zijn op het recht op
bijstand. Men moet hierbij vooral denken aan gegevens over de
woonsituatie of over hoogte van genoten inkomsten of middelen die tot
het vermogen worden gerekend, waar de belanghebbende redelijkerwijs had
kunnen begrijpen dat deze van belang waren voor het recht op bijstand.
Er is in deze situaties sprake van fraude wanneer de belanghebbende de
bedoelde inlichtingen bewust heeft verzwegen. Waren de inlichtingen wel
tijdig verstrekt, dan zou dat hebben geleid tot het lager vaststellen
van het recht op bijstand of tot beëindiging van de bijstand.
Derde categorie
Het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
direct gevolgen voor de hoogte of de duur van de aanspraak op bijstand,
bijvoorbeeld wanneer iemand door eigen toedoen en daardoor (eerder) in
bijstandsbehoeftige omstandigheden komt te verkeren.Is er sprake
van te snel interen van vermogen, dan kan dit aanleiding zijn om artikel
5 van de verordening toe te passen.
Deze gedragingen hebben betrekking op de actieve sollicitatieplicht. De
belanghebbende is verplicht een minimaal aantal sollicitaties te
verrichten en hiervan op verzoek de bewijsstukken te tonen. Het exacte
aantal verplichte sollicitaties zal afhangen van het aanbod van algemeen
geaccepteerde arbeid. Met mededeling van mondelinge sollicitaties wordt
in beginsel geen genoegen genomen, tenzij geverifieerd kan worden dat
deze daadwerkelijk hebben plaatsgevonden.
Bij toekenning van de bijstand of in een later stadium kan aan de
belanghebbende, die niet in staat is om op eigen kracht in zijn
levensonderhoud te voorzien, de verplichting worden opgelegd om mee te
werken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden en de benodigde
re-integratievoorziening of om deel te nemen aan een concreet aangeboden
traject dat uiteindelijk moet leiden tot uitstroom. De
arbeidsinschakeling wordt direct geschaad, wanneer de belanghebbende
deze verplichting niet of onvoldoende nakomt, hetgeen weer gevolgen
heeft voor de duur van de aanspraak op bijstand. Het niet of onvoldoende
verlenen van medewerking aan een traject kan er immers toe leiden dat
een traject ernstig wordt vertraagd of zelfs moeten worden afgebroken. Van onvoldoende medewerking is in ieder geval sprake als de
belanghebbende niet op afspraken bij het re-integratiebedrijf verschijnt
of opdrachten in het kader van een scholing niet naar behoren uitvoert.
Vierde categorie
in deze categorie gedragingen gaat het om verwijtbaar ontslag,
bijvoorbeeld een ontslag op staande voet wegens diefstal of
werkweigering.
Deze gedragingen hebben betrekking op het weigeren van een aangeboden
dienstverband. Het kan hierbij om allerlei soorten arbeid gaan,
gesubsidieerd of regulier, fulltime of parttime, tijdelijk of voor
onbepaalde duur. Essentieel is dat de belanghebbende door de
werkweigering afziet van een concrete kans om geheel of gedeeltelijk uit
de bijstand te komen.
Artikel 4 Vorm van afstemming WWB en artikel 5 Vorm van afstemming IOAW en
IOAZ Bij de onderscheiden categorieën verlagingen zijn de aard en zwaarte van de
gedragingen gekoppeld aan een bepaald verlagingspercentage. Dit percentage is
het uitgangspunt bij de uiteindelijke vaststelling van de verlaging, waarbij te
allen tijde de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
individuele omstandigheden moeten worden meegewogen. Dat betekent dat in
individuele gevallen, met uitvoerige motivering, afgeweken kan worden van het
percentage wat in beginsel van toepassing is. Artikel 6 Periode van de verlaging
Het eerst lid regelt de duur van de verlaging bij een eerste gedraging.
Een eerste gedraging kan hoogstens leiden tot een verlaging voor de duur
van een maand (behoudens afwijking op grond van artikel 5 van de
verordening). Uitgangspunt is dat degene die voor het eerst
'maatregelwaardig gedrag' vertoont maximaal een maand een verlaging
krijgt. Doorgaans geldt dat de verlaging een zeker opvoedkundig element
met zich meebrengt en dat de belanghebbende zijn gedrag kan aanpassen.
Hoewel dit laatste bij iedere maatregel geldt wordt aangenomen dat een
langere verlaging in dit geval disproportioneel wordt geacht. Overigens
dient de beschrijving 'eerste gedraging' ruimer’ te worden uitgelegd dan
zij doet vermoeden. Een gedraging wordt als eerste gedraging aangemerkt
indien zij echt voor het eerst is vertoond, maar ook indien er al eerder
een dergelijke gedraging is vertoond, maar deze langer dan een jaar (12
maanden) geleden vertoond is. Is sprake van een volgende verwijtbare
gedraging die een verlaging oplevert volgens artikel 2 van de
verordening binnen een jaar, dan is sprake van recidive en is lid 2 of
lid 3 van artikel 4 van de verordening van toepassing.
Het tweede lid regelt de duur van de verlaging bij volharding van
ongewenst, verwijtbaar gedrag. Van volharding is sprake bij een tweede
gedraging van gelijke of hogere categorie, binnen een jaar (12 maanden)
na de eerste gedraging. Bepalend voor recidive is de datum waarop de
eerste gedraging is vertoond en of de belanghebbende hiervan
redelijkerwijs op de hoogte had kunnen zijn, dus de verzenddatum van de
beschikking naar aanleiding van de eerste gedraging. De belanghebbende
kan immers pas zijn/haar gedrag pas aanpassen indien deze redelijkerwijs
weet dat dit gedrag ongewenst is en een verlaging oplevert.
Blijft een belanghebbende voor een derde maal (of nog vaker) volharden
in het ongewenste en verwijtbare gedrag, dan kan dit een verdere
verlaging tot drie maanden opleveren. Ook hiervoor geldt dat de
gedragingen binnen een jaar (12 maanden) moeten zijn opgetreden. Voor
het overige wordt aangesloten bij de toelichting in het vorige lid.
Artikel 7 Ingangsdatum verlaging Een maatregel wordt pas uitgevoerd nadat betrokkene met een beschikking op de
hoogte is gesteld van de hoogte en duur van de opgelegde maatregel. Een
uitzondering daarop is als de uitkering nog niet is uitbetaald, dan kan de
maatregel met terugwerkende kracht worden opgelegd.Artikel 8 Weigeren mee te werken Deze bepaling biedt de mogelijkheid om bij volharding het percentage van de
verlaging te verdubbelen. Men moet hierbij bijvoorbeeld denken aan de
weigerachtigheid om mee te werken aan een traject. Als hiervoor een verlaging is
opgelegd en de belanghebbende blijft medewerking weigeren dan kan bij de
voortzetting het percentage worden verdubbeld. Artikel 9 Waarschuwing en dringende redenen
Deze bepaling regelt de schriftelijke waarschuwing en geeft de
mogelijkheid om bij een eerste verwijtbare gedraging met een
waarschuwing te volstaan. De feitelijke gedragingen worden vastgelegd en
omschreven in een waarschuwingsbeschikking en telt ook dus mee bij
eventuele recidive. Alleen bij eerste verwijtbare gedraging van
categorie 1 of 3 kan met een waarschuwing worden volstaan, mits er in
het voorafgaande jaar geen sprake is geweest van enig ander verwijtbaar
gedrag en de gedraging niet tot gevolg heeft gehad dat te veel of ten
onrechte bijstand is betaald. De reden dat geen waarschuwing bij
categorie 2 wordt gegeven is, dat in dat geval te veel bijstand betaald
is.
Deze bepaling voorziet in de situatie dat alles in aanmerking genomen de
verwijtbare gedraging zou moeten resulteren in een verlaging van de
bijstand, maar dat er sprake is van dringende omstandigheden waarbij
tenuitvoerlegging van de verlaging tot onevenredige hardheid zou leiden.
Het gaat hierbij voornamelijk om de situatie dat de belanghebbende als
gevolg van de verlaging in ernstige financiële nood komt en niet meer
aan betalingsverplichtingen kan voldoen of een schuldsaneringtraject
niet kan nakomen. De omstandigheden mogen niet het gevolg zijn van de
verwijtbare gedraging. Als iemand door verwijtbaar ontslag in ernstige
financiële nood komt te verkeren, kan dat nooit een reden zijn om van de
oplegging van de verlaging af te zien. De omstandigheden zijn immers het
gevolg van het verwijtbare gedrag. Afzien van de uitvoering van een
verlaging kan te allen tijde plaatsvinden, ook als er sprake is van
herhaald verwijtbaar gedrag.
Artikel 10 Zeer ernstige misdragingen
Ten aanzien van het onderdeel misdragingen is er geen bestaand kader
voorhanden waarbij kan worden aangesloten. In eerste instantie moet de
ernst van de misdraging worden beschreven.Onontkoombaar hierbij is een zekere subjectieve interpretatie. Toch is
er een poging gedaan om tot een beschrijving van de term “misdraging” te
komen en hieraan vervolgens een rangorde van zwaarte mee te geven. In de eerste plaats hebben we een onderscheid gemaakt tussen verbale en
fysieke misdragingen (waaronder ook vernielingen). Een verbale misdraging kan in het algemeen minder zwaar worden
aangerekend dan fysiek geweld. Ten aanzien van verbale misdragingen kan
vervolgens weer een onderscheid worden gemaakt in grof en/of
discriminerend taalgebruik (schelden, vloeken, beledigen etc.) en in
bedreiging. Bedreiging is hierbij weer zwaarder aan te rekenen dan grof
en/of discriminerend taalgebruik. Daarnaast is er een nog grijs gebied waarbij moeilijk is vast te stellen
waar verbaal en fysiek geweld in elkaar overgaan. Hierbij is sprake van
ernstig intimiderend gedrag en/of dreiging met geweld zoals het buiten
opwachten, volgen, het dragen van wapens of andere gevaarlijke
voorwerpen etc. Dit is te vatten onder de noemer “stalking”. In tweede instantie moet worden beoordeeld of er sprake is van een
“medewerker belast met de uitvoering van de wet”. Hieronder wordt niet
alleen de consulent verstaan, maar ook de medewerker van de centrale
balie, de telefonist en iedere andere medewerker die namens de afdeling
Sociale Zaken en/of het UWV Werkbedrijf met de belanghebbende in contact
treedt. Is er sprake is van een ernstige misdraging, dan moet uitvoerig worden
gerapporteerd over de exacte aard van het gedrag en de omstandigheden
waaronder het zich heeft voorgedaan. Er is voor gekozen om geen onderscheid in de hoogte van de op te leggen
maatregel omdat uiteindelijk de strafrechter degene is die beoordeeld
hoe ernstig een misdraging is. Dit houdt dus in dat er niet gekeken
wordt naar de ernst van de misdraging maar dat er geconstateerd moet
worden dat er sprake is van een ernstige misdraging, vervolgens wordt er
een maatregel opgelegd van 20% gedurende 1 maand. Het verlagen van de bijstand wegens wangedrag laat de bevoegdheid van de
afdeling Sociale Zaken om de dader gedurende een periode de toegang tot
de gebouwen van de afdeling Sociale Zaken en het UWV Werkbedrijf te
ontzeggen onverlet. In geval van bedreiging kan de betreffende persoon
besluiten hiervan aangifte te doen bij de politie. In geval van fysiek
geweld en stalking wordt er, in overleg met de betreffende medewerker,
aangifte gedaan.
Ingeval van een zich zeer ernstig misdragende cliënt die ook na een
verlaging daar niet mee ophoudt, is een aparte recidivebepaling op zijn
plaats. In tegenstelling tot de algemene recidivebepaling wordt niet de
duur van de verlaging verdubbeld maar de hoogte, zodat belanghebbende
directer geconfronteerd wordt met de gevolgen van zijn gedrag.