CVDR44668_1Verordening Wet Inburgering 2010nlregelingWinsum2010-10-12WinsumDe Wiekslag, 10-08-2010Verordening Wet Inburgering 2010Wet inburgering, art. 8, 19, lid 5, art. 23, lid 3, art. 35Geengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-09-28De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-12-152010-10-01Nieuwe regelingOnbekendGeenDeze verordening vervangt de verordening wet inburgering 2007Verordening Wet Inburgering 2010Verordening Wet Inburgering 2010Officiële titel Verordening Wet Inburgering 2010citeertitel Verordening Wet Inburgering 2010Wettelijke grondslag Artikel 8, artikel 19, vijfde lid, artikel 23, derde
lid en artikel 35 van de Wet inburgeringDatum aanmaak Augustus 2010De raad van de gemeente Winsum;gelet op artikel 8, artikel 19, vijfde lid, artikel 23, derde lid en
artikel 35 van de Wet inburgering,besluit vast te stellen de volgende verordening: 1.Begripsomschrijvingen en informatieverstrekking1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:a.het college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Winsum;b.de wet: de Wet inburgering;2.De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende
regelingen zijn van toepassing op de begrippen die in deze
verordening worden gebruikt.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen1.Het college draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen op een
doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over hun
rechten en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod van en
de toegang tot inburgeringsvoorzieningen.2.Het college maakt bij de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen in ieder geval gebruik van de volgende
middelen:a.informatieverstrekking via Sociale Zaken en Werk, gevestigd in “De
Beurs” te Winsum;b.informatieverstrekking via cluster Publieksdiensten of zorgloket op
het gemeentehuis;c.gemeentelijke website;d.eenmalige publicatie op de gemeentepagina.3.Het college beoordeelt ten minste eens in de twee jaren de
doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking aan
de inburgeringsplichtigen en rapporteert daarover aan de raad.2.Doelgroepen en samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening3Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen inburgeringsplichtigen aan waarvoor het
bij voorrang een inburgeringsvoorziening kan vaststellen op basis
van de volgende criteria: a.afstand tot de arbeidsmarkt;b.het hebben van een opvoedtaak;c.het inkomen van de belanghebbende;d.de motivatie van de belanghebbende.4De samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening1.Het college stemt de inburgeringsvoorziening, met uitzondering van
de inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren, of de
taalkennisvoorziening af op het startniveau en de vaardigheden, de
persoonlijke omstandigheden, en de maatschappelijke positie van de
inburgeringsplichtige.2.Indien de inburgeringsplichtige een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt aangeboden, draagt het college er zorg
voor dat de inburgeringsvoorziening op de voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt afgestemd.5De inning van de eigen bijdrage1.De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de wet
wordt in beginsel in één keer betaald.2.Het innen van de eigen bijdrage begint niet eerder dan drie maanden
na beëindiging van het inburgeringstraject of de
taalkennisvoorziening.3.Indien degene die een eigen bijdrage verschuldigd is algemene
bijstand ontvangt, verrekent het college, indien mogelijk de eigen
bijdrage met de algemene bijstand, het college legt dit vast in de
beschikking.5aToekennen van een deelname bonus1.Indien de inburgeringsplichtige is geslaagd voor het
inburgeringsexamen of een staatsexamen Nederlands tweede taal I of
II dat deel uitmaakt van het door het college vastgestelde
inburgeringstraject, dan komt hij in aanmerking voor een
deelnamebonus.2.Indien de inburgeringsplichtige aan wie een taalkennisvoorziening is
toegekend en is geslaagd voor het MBO-examen niveau 1 en 2, dan komt
hij in aanmerking voor de deelnamebonus.3.De hoogte van de deelnamebonus komt overeen met de hoogte van de
eigen bijdrage als bedoeld in artikel 23, tweede lid van de
wet.4.De deelnamebonus wordt indien mogelijk verrekend met de eigen
bijdrage als bedoeld in artikel 23, tweede lid van de wet.6Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of
meer van de volgende verplichtingen opleggen: a.het deelnemen aan de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;b.het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;c.het deelnemen aan voortgangsgesprekken;d.voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II op een tijdstip dat
door het college wordt bepaald;e.het melden aan het college indien door ziekte of door andere
relevante omstandigheden niet aan de verplichtingen in de
beschikking kan worden voldaan.3.Het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening7De inhoud van de beschikkingHet besluit tot vaststelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening bevat in ieder geval: a.een beschrijving van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;b.een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;c.de datum waarop het inburgeringsexamen of staatsexamen Nederlands
als tweede taal I of II moet zijn behaald;d.de termijnen en wijze van betaling; ene.ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van handhaving
van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van de wet,
aanvangt.4.De bestuurlijke boete8De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen1.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 125,00 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college
op redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is,
geen of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld
in artikel 25, vierde lid, van de wet.2.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan
de uitvoering van de voor hem vastgestelde inburgeringsvoorziening,
bedoeld in artikel 23, eerste lid, van de wet of aan de
verplichtingen, bedoeld in artikel 6 van deze verordening.3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid, van
de wet bedoelde termijn of binnen de door het college op grond van
artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de wet verlengde termijn
het inburgeringsexamen heeft behaald.9Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding1.De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 8,
eerste lid, bedraagt ten hoogste € 250,00 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige als
verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt aan
dezelfde overtreding.2.De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 8,
tweede lid, bedraagt ten hoogste € 500,00 indien de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige als
verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt aan
dezelfde overtreding.3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500,00 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond van
artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald.10Afstemming van de bestuurlijke boete1.Er wordt geen bestuurlijke boete, zoals bedoeld in artikel 9 en 10
van deze verordening, opgelegd voorzover de overtreding niet aan de
overtreder kan worden verweten.2.De hoogte van de bestuurlijke boete bedoeld in artikel 9 en 10 van
deze verordening wordt afgestemd op de ernst van de overtreding en
de mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten.3.Bij de afstemming bedoeld in het tweede lid wordt zo nodig rekening
gehouden met de omstandigheden waaronder de overtreding heeft plaats
gevonden.5.Slotbepalingen11Intrekking en inwerkingtreding1.Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 oktober
2010.2.Met ingang van de datum uit het eerste lid vervaltde
‘Verordening Wet Inburgering 2007’12CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet Inburgering
2010.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 28 september
2010.De griffier,De voorzitter,Algemene toelichtingDe WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel alle onderdanen van
derdelanden van 16 tot 65 jaar die duurzaam in Nederland willen en mogen
verblijven. Bij het invulling geven aan de inburgeringsverplichting
staat de eigen verantwoordelijkheid (ook in financiële zin) van de
inburgeringsplichtige centraal. De inburgeringsplichtige kan naar eigen
inzicht bepalen hoe hij zich wil voorbereiden op het inburgeringsexamen.
Aan de inburgeringsverplichting is voldaan wanneer het
inburgeringsexamen is behaald (een resultaatsverplichting). Gemeenten krijgen in de WI een aantal belangrijke taken toebedeeld. Zo
hebben gemeenten de opdracht om de inburgeringsplichtigen in de gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit deze
wet. Daarnaast hebben gemeenten de taak aan inburgeringsplichtigen die
daarvoor op grond van de wet of het gemeentelijk beleid in aanmerking
komen een inburgeringsvoorziening aan te bieden. Een
inburgeringsvoorziening leidt inburgeringsplichtigen toe naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal. In
plaats van een inburgeringsvoorziening mogen gemeenten aan
inburgeringsplichtigen die een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 volgen of
gaan volgen een taalkennisvoorziening aanbieden. Ook moeten gemeenten de inburgeringsplicht van inburgeringsplichtigen
handhaven. Het college moet een bestuurlijke boete opleggen als een
inburgeringsplichtige zich verwijtbaar niet houdt aan de verplichtingen
die voor hem gelden. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op om bij verordening
regels te stellen over de volgende onderwerpen:
1. Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit
hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de toegang
tot inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 WI).
2. Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen of taalkennisvoorziening en over de
rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld
(artikel 19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid, WI).
3. Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die
voor de verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel
35 WI).
Met ingang van 1 januari 2009 is de Wet inburgering (WI) gewijzigd. Het
gaat om de volgende wijzigingen:
a. Het college van burgemeester en wethouders krijgt de
bevoegdheid om aan iedere inburgeringsplichtige een
inburgeringsvoorziening aan te bieden. Deze wijziging heeft
terugwerkende kracht tot en met 1 november 2007.
b. Het college krijgt de mogelijkheid om een
inburgeringsprogramma aan te bieden dat gericht is op het
staatsexamen Nederlands als tweede taal. Deze wijziging heeft
terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2008.
3. Het college krijgt de bevoegdheid om in plaats van
een inburgeringsvoorziening een taalkennisvoorziening
aan te bieden aan een inburgeringsplichtige die een
mbo-opleiding op niveau 1 of 2 volgt of gaat volgen.
Deze wijziging werkt terug tot en met 1 september
2008.
4. De gemeenteraad kan bij verordening bepalen dat het
college een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening kan vaststellen, zonder dat daar
een procedure van aanbieden van een
inburgeringsvoorziening door het college en aanvaarding
daarvan door de inburgeringsplichtige aan vooraf hoeft
te gaan. De inburgeringsplichtige is direct verplicht
medewerking te verlenen aan de uitvoering van de
vastgestelde voorziening.
De bevoegdheid om aan iedere inburgeringsplichtige een
inburgeringsvoorziening aan te bieden (sub a).Door deze wijziging is het college bevoegd aan alle
inburgeringsplichtigen een aanbod te doen. Voorheen was het college
verplicht om een aanbod te doen aan geestelijke bedienaren en
vreemdelingen met een asielstatus en had de gemeente de bevoegdheid om
een aanbod te doen aan de uitkeringsgerechtigden en oudkomers zonder
inkomen uit arbeid of uitkering. Het college had geen bevoegdheid om op
grond van de wet een aanbod te doen aan de overige vreemdelingen (mn.
gezinsvormers of gezinsherenigers en vreemdelingen met een reguliere
status). Met de wijziging krijgt het college ook de bevoegdheid om aan deze
laatste groepen een aanbod te doen. De wijziging is eind 2007 reeds
aangekondigd in het Deltaplan inburgering, echter pas in deze
wetswijziging formeel (met terugwerkende kracht) aangepast. Er is
nadrukkelijk gekozen om de bevoegdheid aan het college van burgemeester
en wethouders te verstrekken. Het is dus (afgezien van geestelijke
bedienaren en vreemdelingen met een asielstatus) geen recht welke
belanghebbenden kunnen afdwingen jegens de gemeente. Indien de gemeente
van deze bevoegdheden gebruik wenst te maken zal deze bij verordening
wel moeten aangeven op welke criteria er wordt geselecteerd. De bevoegdheid een inburgeringsprogramma aan te bieden dat is
gericht op het behalen van het staatsexamen Nederlandse Taal II (sub
b). Voorheen kon een inburgeringsprogramma alleen worden afgesloten met een
inburgeringsexamen. Dit terwijl het staatsexamen NT2 een geldige grond
voor ontheffing van de inburgeringsplicht is. Door de wijziging is het
voor het college nu ook mogelijk om een inburgeringsprogramma vast te
stellen wat is gericht op het behalen van het staatsexamen. Het
staatsexamen NT2 is vooral van belang voor personen die verder willen
leren op HBO of universitair niveau.De bevoegdheid om in plaats van een inburgeringsvoorziening een
taalkennisvoorziening aan te bieden aan een inburgeringsplichtige
die een mbo-opleiding niveau 1 of 2 volgt of gaat volgen (sub c).
Het behalen van een MBO diploma niveau 1 of 2 is een grond voor
ontheffing van de inburgeringsplicht. Gezien de kwalificatieplicht en de
beroepsgerichte opleiding heeft het behalen van een MBO diploma de
voorkeur boven een inburgeringsprogramma. Het komt echter voor dat de
taalvaardigheid van een inburgeringsplichtige onvoldoende is om de MBO
opleiding tot een goed gevolg te brengen. De wetswijziging geeft het
college de bevoegdheid om in plaats van een inburgeringsprogramma ook
alleen een taalkennisvoorziening aan te bieden.De bevoegdheid om een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening direct vast te stellen (sub d)Artikel 19a, eerste lid, WI geeft de bevoegdheid aan de gemeenteraad om
bij verordening te bepalen dat het college een inburgeringsvoorziening
of taalkennisvoorziening niet aanbiedt aan een inburgeringsplichtige,
maar deze direct vaststelt. De inburgeringsplichtige is direct verplicht
medewerking te verlenen aan de uitvoering van de vastgestelde
voorziening (artikel 23, eerste lid, WI). Dit stelsel heet het
vaststellingsstelsel. Voordelen van het vaststellingsstelsel zijn:
- Het is voor de inburgeringsplichtige duidelijk welke
verantwoordelijkheid de gemeente heeft of neemt voor zijn
inburgering;
- Het college kan sneller een inburgeringsvoorziening
vaststellen en overgaan tot de uitvoering;
- Het college kan een inburgeringsplichtige waarvoor het volgen
van een voorziening essentieel wordt geacht om het niveau van
het inburgeringsexamen te bereiken, deze voorziening zelf
vaststellen;
- Het college kan een weigerachtige inburgeraar, welke niet op
grond van bv. de WWB kan worden gedwongen, dwingen een
voorziening te volgen;
Hiertegenover staat het aanbodstelsel. Het aanbodstelsel is feitelijk
hoe de praktijk tot dusverre is geweest, namelijk dat het college de
inburgeringsplichtige een aanbod van een voorziening doet, welke de
inburgeraar mag weigeren. Hij of zij is na weigering van het aanbod zelf
verantwoordelijk voor het behalen van het niveau en afleggen van het
inburgeringsexamen. In de praktijk kwam het nog wel eens voor dat
inburgeringsplichtigen het aanbod weigerden, omdat zij tegen de
belasting van een inburgeringsvoorziening op keken (een
inburgeringsvoorziening kan wel een belasting van 30-40 uur per week
vragen), zonder zich te realiseren dat dit wel essentieel is voor het
behalen van het beoogde niveau. Hoewel het aanbodstelsel dus eigenlijk
beter aansluit bij het uitgangspunt van de Wet inburgering, namelijk de
eigen verantwoordelijkheid van de inburgeringsplichtige, blijkt dat niet
alle inburgeringsplichtigen bij aanvang van het traject al in staat zijn
deze verantwoordelijkheid een goede invulling te geven.Het vaststellingstelsel kan niet met terugwerkende kracht worden
ingevoerd. Het college kan pas inburgeringsvoorzieningen en
taalkennisvoorzieningen direct vaststellen als de gewijzigde WI in
werking is getreden én de gemeentelijke verordening die deze bevoegdheid
aan het college toekent van kracht is. Wanneer de gemeente kiest voor het vaststellingstelsel, geldt dat
stelsel voor alle inburgeringsplichtigen die voor een voorziening in
aanmerking komen. Het is niet mogelijk om voor bepaalde groepen te
werken met het vaststellingstelsel en voor andere groepen met het
aanbodstelsel. De keuze voor het vaststellingstelsel houdt dus in dat
het aanbodstelsel wordt verlaten. Regels over de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenArtikel 8 WI bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels
vaststelt over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen. Het gaat dan om informatie over de rechten en
plichten uit hoofde van de WI en informatie over het aanbod van
inburgeringsvoorzieningen en de toegang tot die voorzieningen.Regels met betrekking tot het vaststellen van
inburgeringsvoorzieningenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Gemeenten kunnen inburgeringsplichtigen ondersteunen
door het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening. Een inburgeringsvoorziening leidt toe naar het inburgeringsexamen of het
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II en omvat het eenmaal
kosteloos afleggen van dat examen. De inburgeringsplichtige is verplicht
een eigen bijdrage van € 270 te betalen voor de inburgeringsvoorziening
of taalkennisvoorziening. Een taalkennisvoorziening is gericht op de
verwerving van de kennis van de Nederlands taal die noodzakelijk is voor
het kunnen afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 (artikel 19,
derde lid, WI).Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een
inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening ook uit
maatschappelijke begeleiding (artikel 19, zesde lid, WI). De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
een taalkennisvoorziening. (artikel 19a, tweede lid, onderdeel b, WI):
- De procedure die door het college wordt gevolgd voor het
vaststellen van inburgeringsvoorzieningen of
taalkennisvoorzieningen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a,
WI).
- De criteria die worden gehanteerd bij het vaststellen van
inburgeringsvoorzieningen of taalkennisvoorzieningen (artikel
19, vijfde lid, onderdeel a, WI).
- De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening, met inbegrip
van de totstandkoming en de samenstelling van die voorziening
(artikel 19, vijfde lid, onderdeel b, WI).
- De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie
een inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is
vastgesteld. Deze regels hebben in ieder geval betrekking op de
inning van de eigen bijdrage door het college en de mogelijkheid
van betaling in termijnen (artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete
Artikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het
bedrag dat ten hoogste als bestuurlijke boete kan worden opgelegd.De procedure van het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening Het vaststellen van een inburgeringsvoorziening op taalkennisvoorziening
begint met het houden van de intake. In de intake wordt met de
inburgeringsplichtige gesproken over de voorziening die het college voor
betrokkene geschikt acht. Er zijn vervolgens vier mogelijkheden:
1. In de intake blijkt dat het college aan de
inburgeringsplichtige geen voorziening wil verstrekken
(bijvoorbeeld omdat betrokkene niet tot de prioritaire groepen
behoort). Het college stelt geen voorziening vast en kan een
handhavingsbeschikking nemen (voor de oudkomer) of een
kennisgeving afgeven (voor een nieuwkomer);
2. De gemeente biedt een voorziening aan en de
inburgeringsplichtige is het hiermee eens. De gemeente neemt een
beschikking;
3. De inburgeringsplichtige vindt de inburgeringsvoorziening
niet gepast en geeft aan zelf op een andere wijze aan de
inburgeringsplicht te zullen voldoen. Het college stemt hiermee
in en neemt alleen een handhavingsbeschikking (voor een
oudkomer) of een kennisgeving (voor een nieuwkomer);
4. Het college acht een inburgeringsvoorziening geschikt maar de
inburgeringsplichtige wil deze voorziening niet. Het college
heeft de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening vast te
stellen, tegen de zin van betrokkene in.
Het verschil met het aanbodstelsel schuilt in de laatste mogelijkheid.
Een gemeente die het aanbodstelsel hanteert is als ze een aanbod doet
afhankelijk van de medewerking van de inburgeringsplichtige. De
inburgeringsplichtige kan immers het aanbod aanvaarden maar ook
afwijzen. Een gemeente die het vaststellingstelsel hanteert, is niet
afhankelijk van de bereidheid van de inburgeringsplichtige akkoord te
gaan met de voorziening die het college voor de betrokken
inburgeringsplichtige passend vindt. Artikelgewijze toelichtingNB: In de Wet inburgering is het begrip “inburgeringsvoorziening”
uitgebreid met “taalkennisvoorziening”. In de hieronder staande
toelichting worden beide begrippen waar mogelijk afzonderlijk genoemd.
In een enkel geval wordt uit overweging van leesbaarheid het woord
“voorziening” gehanteerd, waarmee zowel inburgeringsvoorziening als
taalkennisvoorziening wordt aangeduid.1BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die
worden gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit
inburgering en de Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze
verordening.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de
Wet inburgering. De wet laat gemeenten vrij om zelf te bepalen op welke
wijze de informatievoorziening aan de inburgeringsplichtigen wordt
georganiseerd. Wel bepaalt artikel 8 WI dat de gemeenteraad bij
verordening regels vaststelt over de informatieverstrekking door de
gemeente aan inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en
plichten uit hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de
toegang tot inburgeringsvoorzieningen.Dit artikel in de verordening vormt de uitwerking van deze verplichting.
Overeenkomstig de rolverdeling tussen raad en college, stelt de raad in
dit artikel de kaders vast voor een adequate informatievoorziening aan
de inburgeringsplichtigen. Het college is belast met de organisatie van
de informatieverstrekking en legt daarover (periodiek) verantwoording af
aan de raad. In het tweede lid geeft de raad het college de opdracht om (in ieder
geval) gebruik te maken van de volgende wijze informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen:
a. informatieverstrekking via Sociale Zaken en Werk, gevestigd
in “De Beurs” te Winsum;
b. informatieverstrekking via afdeling Burgerzaken of zorgloket
op het gemeentehuis;
c. Gemeentelijke website;
d. Eenmalige publicatie op de gemeentepagina.
Het staat het college vrij om buiten bovenstaande wijze van
informatieverstrekking ook nog andere te gebruiken.Het derde lid verplicht het college de raad periodiek te rapporteren
over de doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking
aan de inburgeringsplichtigen. Het college dient minimaal eens in de
twee jaar de raad te informeren.3Aanwijzen van de doelgroepenIn dit artikel is gebruik gemaakt van de bevoegdheid in artikel 19a,
eerste lid, WI om bij verordening te bepalen dat het college een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening kan vaststellen zonder
dat daaraan een procedure van aanbod (door het college) en aanvaarding
(door de inburgeringsplichtige) vooraf hoeft te gaan. Op grond van dit
artikel kan het college voor elke inburgeringsplichtige een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening vaststellen. Op grond van artikel 19a, tweede lid, onderdeel b juncto artikel 19,
vijfde lid, onderdeel a, WI moet de gemeenteraad bij verordening regels
stellen met betrekking tot de criteria die worden gehanteerd bij het
vaststellen van een inburgeringsvoorziening. Dit artikel vormt de
uitwerking van deze verplichting. In dit artikel wordt het college
opgedragen om vast te stellen ten aanzien van welke groepen
inburgeringsplichtigen bij voorrang een inburgeringsvoorziening kan
worden vastgesteld. Bovendien wordt in dit artikel vastgelegd binnen
welke kaders het college tot zijn keuze van doelgroepen moet komen. Het
is van belang dat deze kaders (in casu het aanwijzen van groepen voor
wie een inburgeringsvoorziening kan worden vastgesteld) niet te eng te
definiëren. Te strenge criteria zouden wel eens kunnen leiden tot het
niet benutten van de beschikbare middelen voor het vaststellen van
inburgeringsvoorzieningen. Dit artikel regelt dat voor de groepen die het college aanwijst
bij voorrang een inburgeringsvoorziening wordt
vastgesteld. Dit betekent dat het college de ruimte heeft om in bepaalde
gevallen ook een inburgeringsvoorziening vast te stellen voor
inburgeringsplichtigen die niet behoren tot de groep of groepen die hij
heeft aangewezen. Om te voorkomen dat inburgeringsplichtigen die behoren
tot de groep of groepen die het college heeft aangewezen aan deze
aanwijzing een recht gaan ontlenen op het krijgen van een voorziening,
bepaalt dit artikel dat het college voor de groepen die hij aanwijst een
inburgeringsvoorziening kan vaststellen. In deze verordening worden de volgende criteria voor vaststelling van
een voorziening vastgelegd:
- afstand tot de arbeidsmarkt. Een van de uitgangspunten van de
wet inburgering is dat werk boven inburgering gaat, omdat werk
feitelijk de beste vorm van inburgering is. Dit betekent dat de
gemeente zich bij vaststelling van de voorziening eerst richt op
de belanghebbende die een grote(re) afstand tot die arbeidmarkt
heeft.
- Het hebben van een opvoedtaak. Ouders zijn een voorbeeld voor
hun kinderen. Daarnaast is het van belang dat ouders voldoende
kennis van de Nederlandse maatschappij in het algemeen en het
onderwijs en de zorg in het bijzonder hebben, om zo bij te
dragen aan de opvoeding en integratie van de kinderen. De
gemeente zal bij vaststelling van een voorziening voorang geven
aan die belanghebbende die een opvoedtaak heeft.
- Het inkomen van belanghebbende. Personen met een laag inkomen
zijn sneller aangewezen op algemene sociale voorzieningen.
Tevens bestaat er een relatie tussen een laag inkomen en meer
voorkomende gezondheidsklachten. Bij het vaststellen van een
voorziening acht de gemeente het inkomen van belanghebbende van
belang.
- Motivatie van belanghebbende. Als laatste is de motivatie van
belanghebbende van belang bij het vaststellen van een
voorziening. Dit kan bijvoorbeeld blijken uit het feit dat een
inburgeringsplichtige zich zelf heeft gemeld, of andere stappen
heeft ondernomen waaruit blijkt dat hij of zij zich actief
opsteld om de taal te leren.
4De samenstelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende inburgeringsvoorziening
of taalkennisvoorziening, met inbegrip van de totstandkoming en
samenstelling van die voorziening (artikel 19, vijfde lid, onderdeel b,
WI). In dit artikel worden de kaders vastgesteld waarbinnen het college
de opdracht heeft voor iedere inburgeringsplichtige die daarvoor in
aanmerking komt, een op de persoon toegesneden inburgeringsvoorziening
samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het college een
passende inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening moet
vaststellen. De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor
geestelijke bedienaren wordt geregeld bij ministeriële regeling.
Gemeenten hebben dus niet de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening
die zij aan geestelijke bedienaren aanbieden naar eigen inzicht vorm te
geven.In geval van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen
opleveren de inburgeringsvoorziening daarmee te combineren. Uitgangspunt
is wel, zo blijkt uit artikel 19, vierde lid, van de wet, dat een
inburgeringsvoorziening ten behoeve van een uitkeringsgerechtigde
inburgeringsplichtige niet wordt vastgesteld, indien dat diens
arbeidsinschakeling belemmert. Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- én nieuwkomers) maakt
ook maatschappelijke begeleiding een verplicht onderdeel uit van de
inburgeringsvoorziening of de taalkennisvoorziening (artikel 19, zesde
lid, WI). 5De inning van de eigen bijdrageIn de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking hebben op
de inning van de eigen bijdrage van de inburgeringsplichtige door het
college en de mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde
lid, WI). De hoogte van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en
bedraagt € 270. In het eerste en tweede lid is geregeld dat met de inning van de eigen
bijdrage pas na drie maanden na beëindiging van het inburgeringstraject
of taalkennisvoorziening wordt begonnen, maar dat de eigen bijdrage dan
in beginsel in een keer moet worden voldaan. De inburgeringsplichtige
heeft op dat moment namelijk al minimaal een jaar de tijd gehad om
hiervoor te reserveren. Artikel 24, eerste lid, WI maakt het bij inburgeringsplichtigen die
algemene bijstand ontvangen mogelijk dat het college de eigen bijdrage
verrekent met deze uitkering. Van deze mogelijkheid willen wij gebruik
maken. Dat is geregeld in lid 3. In dat lid wordt ook vast gesteld dat
de betrokken inburgeringsplichtige daarover wordt geïnformeerd. Of er
daadwerkelijk verrekend kan worden hangt af van de beschikbare ruimte in
de uitkering, of bv. beslag op de uitkering is gelegd door schuldeisers
en of er andere verrekeningen plaatsvinden.5aToekennen van een deelname bonusTeneinde deelname aan een inburgeringstraject- of taalkennisvoorziening
zoveel mogelijk te stimuleren worden een deelnamebonus ingesteld. De
inburgeringsplichtige heeft recht op een bonus indien (nadat) hij heeft
deelgenomen en is geslaagd voor het inburgerings- of staatsexamen dat
deel uitmaakt van het door het college vastgestelde inburgeringstraject.
De inburgeringsplichtige die is geslaagd voor het MBO-examen 1 of 2 en
aan wie een taalkennis-voorziening is toegekend en heeft behaald heeft
eveneens recht op een bonus.De deelname bonus heeft dezelfde hoogte als de betalen eigen bijdrage.
Omdat de bonus met de nog te betalen eigen bijdrage –zo mogelijk- wordt
verrekend (derde lid), is het effect daarvan in dat geval feitelijk geen
eigen bijdrage meer hoeft te worden betaald.6Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat
bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten
en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een voorziening is
vastgesteld. Dit artikel delegeert de bevoegdheid aan het college om de
verplichtingen die in het artikel worden genoemd aan
inburgeringsplichtigen in het kader van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening op te leggen. Het college legt in de beschikking
tot de vaststelling van de inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening deze verplichtingen vast. 7De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het vaststellen van een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening is een beschikking. Dit betekent dat de
inburgeringsplichtige de mogelijkheid heeft tegen dit besluit in bezwaar
en beroep te gaan. In dit artikel wordt geregeld welke onderwerpen in
ieder geval in de beschikking moeten worden neergelegd.In de beschikking zullen de toegekende inburgeringsvoorziening en de
daaraan verbonden rechten en plichten van de inburgeringsplichtige
nauwkeurig moeten worden vermeld (onderdelen a en b). De
inburgeringsplichtige is verplicht zijn medewerking te verlenen aan de
uitvoering van de inburgeringsvoorziening of de taalkennisvoorziening
(artikel 23, eerste lid, WI). Handhaving hiervan is alleen mogelijk als
de verplichtingen van de inburgeringsplichtige duidelijk zijn omschreven
en aan de betrokkene (onder andere door middel van de beschikking)
bekend zijn gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
moet hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7, eerste lid, WI). In
de beschikking hoeft (en kan) van deze termijn alleen melding worden
gemaakt (onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in de beschikking moet worden vastgelegd in
hoeveel termijnen de eigen bijdrage kan worden betaald en op welke wijze
de betaling plaatsvindt (al dan niet op basis van verrekening met de
bijstandsuitkering). Dit is geregeld in artikel 5 van de
verordening.Onderdeel e heeft betrekking op beschikkingen voor oudkomers. Indien het
college een inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening
vaststelt voor een oudkomer, dan moet het college in de betreffende
beschikking ook de dag opnemen waarop de termijn van handhaving van de
inburgeringsplicht van start gaat (artikel 22, tweede lid, juncto
artikel 26 WI). Binnen vijf jaar ná deze datum moet de betreffende
oudkomer het inburgeringexamen hebben behaald. Het college kan zelf
bepalen wanneer de termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van
start gaat. Het ligt voor de hand om deze termijn direct te laten ingaan
(en bijvoorbeeld niet te koppelen aan de datum waarop de
inburgeringsvoorziening van start gaat). De precieze datum waarop de
inburgeringsvoorziening van start gaat, zal niet altijd bekend zijn op
het moment dat deze wordt toegekend. Bovendien past het vaststellen van
een datum van aanvang van handhaving van de inburgeringsplicht,
onafhankelijk van het moment waarop met de inburgeringsvoorziening kan
worden begonnen bij het uitgangspunt van de wet dat de betreffende
persoon als oudkomer inburgeringsplichtig is en in beginsel zelf
verantwoordelijk is voor voldoen aan de inburgeringsplicht. 8De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen9Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtredingArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de
verschillende overtredingen de maximumbedragen van de bestuurlijke boete
vastgelegd. De gemeente kan deze boetebedragen in haar verordening
overnemen, maar ze kan ook lagere bedragen vaststellen. In het kader van een de uitvoering van een gecombineerde reïntegratie-
en inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging
(bijvoorbeeld het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en
gegevens te verstrekken) zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van
een bestuurlijke boete als voor het verlagen van de bijstand (een
maatregel op grond van artikel 18, tweede lid, Wet werk en bijstand) of
het opleggen van een boete of maatregel op grond van een andere sociale
zekerheidswet of – regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling voor deze
samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het college in dat geval
géén bestuurlijke boete kan opleggen maar gebruik zal moeten maken van
de bevoegdheid de algemene bijstand te verlagen (artikel 18 WWB).1.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college op
redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is geen of
onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld in artikel
25, vierde lid, van de wet. Bij deze bestuurlijke boete gelden de
volgende schema’s:· Geen gehoor aan de oproep
GedragingHandhaving en bestuurlijke boete1e keer niet verschijnenBestuurlijke boete: € 125,- + waarschuwingsbrief +
nieuwe afspraak2e keer en vaker niet verschijnenBestuurlijke boete: € 250,- per keer + nieuwe
afspraak
· Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan het onderzoek a.Het verzetten van de oproepafspraak
GedragingHandhaving en bestuurlijke boete1e keer verzettenNieuwe afspraak binnen 4 weken2e keer verzettenWaarschuwingsbrief + nieuwe afspraak3e keer en vaker verzettenBestuurlijke boete € 250,- per keer + nieuwe
afspraak
b. Niet meewerken tijdens intake
GedragingHandhaving en bestuurlijke boete1e keer niet meewerkenBestuurlijke boete € 100,- + nieuwe afspraak2e keer en vaker niet meewerkenBestuurlijke boete € 250,- per keer + nieuwe
afspraak
2.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan de
uitvoering van de voor hem vastgestelde inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening, bedoeld in artikel 23, eerste lid, van de wet of
aan de verplichtingen, bedoeld in artikel 6 van deze verordening.Bij deze bestuurlijke boete geldt het volgende schema bij opbouw
boete:
GedragingHandhaving en bestuurlijke boete1e keer niet meewerkenGesprek + Waarschuwingsbrief2e keer niet meewerkenBestuurlijke boete € 250,-3e keer niet meewerkenBestuurlijke boete € 500,- + stopzetten traject
3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid, van de
wet bedoelde termijn of binnen de door het college op grond van artikel
31, tweede lid, onderdeel a, van de wet verlengde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald.10Afstemming van de bestuurlijke boeteDe boetebedragen die in de verordening worden opgenomen zijn
maximumbedragen en géén gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke
overtreding de bestuurlijke boete moeten afstemmen op de ernst van de
overtreding en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden
verweten. Bovendien moet het college daarbij ook zonodig rekening houden
met de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd (artikel 38,
tweede lid, WI). Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij
elke op te leggen bestuurlijke boete zal moeten nagaan welke boete
passend is, gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige.11Intrekking en inwerkingtredingDit artikel spreekt voor zich. 12CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.