CVDR443295_1Verordening verontreinigingsheffing waterschap Hollandse Delta 2017nlregelingWaterschap Hollandse Delta2016-12-13Waterschap Hollandse DeltaWaterschapsblad 2016, 9877Verordening verontreinigingsheffing waterschap Hollandse Delta 2017artikel 110 Waterschapswetartikel 113 Waterschapswethoofdstuk 7 Waterwetalgemeen bestuurfinanciën en economie2016-11-24De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-12-132018-01-01nieuwe regelingVoorstel B1602260, Besluit B1602244 en Verordening B1602247.BelastingenDeze regeling vervangt de Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Hollandse Delta 2016.De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2017.Verordening verontreinigingsheffing waterschap Hollandse Delta 2017BegripsbepalingenArtikel 1Deze verordening verstaat onder:a oppervlaktewaterlichaam: samenhangend geheel van vrij aan het
aardoppervlak voorkomend water, met de daarin aanwezige stoffen, alsmede de
bijbehorende bodem en oevers ten aanzien waarvan het waterschap ingevolge
artikel 3.2 van de Waterwet is aangewezen als beheerder, met uitzondering
van de gronden die ingevolge artikel 3.1 of 3.2 zijn aangewezen als droge
oevergebieden.b stoffen: de stoffen genoemd in artikel 7 van deze verordening;c lozen: het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam in beheer
bij het waterschap;d woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om als een
afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en waarvan de delen
blijkens de inrichting van die ruimte niet bestemd zijn om afzonderlijk in
gebruik te worden gegeven;e bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als afzonderlijk
geheel te beschouwen terrein of ruimte, niet zijnde een woonruimte, een
zuiveringtechnisch werk of een riolering;f riolering: een voorziening voor de inzameling en het transport van
stedelijk afvalwater, in beheer bij een gemeente of een rechtspersoon die
door een gemeente met het beheer is belast;g zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van stedelijk
afvalwater, in exploitatie bij een waterschap of gemeente, dan wel een
rechtspersoon die door het bestuur van een waterschap met de zuivering van
stedelijk afvalwater is belast, met inbegrip van het bij dat werk behorende
werk voor het transport van stedelijk afvalwater;h stedelijk afvalwater: huishoudelijk afvalwater of een mengsel daarvan met
bedrijfsafvalwater, afvloeiend hemelwater, grondwater of ander
afvalwater.i de ambtenaar belast met de heffing: de door het dagelijks bestuur
aangewezen ambtenaar, bedoeld in artikel 123, derde lid, onderdeel b, of de
door het dagelijks bestuur aangewezen ambtenaar bedoeld in artikel 124,
vijfde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet;j watersysteem: het watersysteem zoals bedoeld in artikel 1, tweede lid, van
de Waterschapswet;k drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet;l ingenomen water: geleverd drink– en industriewater, warm tapwater,
onttrokken grond– en oppervlaktewater en opgevangen hemelwater;m warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet.BijlagenArtikel 2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:- Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en berekening; – Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten zoals opgenomen in artikel 122k,
derde lid, van de Waterschapswet.Belastbaar feit en
heffingsplichtArtikel 31 Onder de naam verontreinigingsheffing wordt een directe belasting geheven
ter zake van lozen.2 Aan de heffing worden onderworpen:a ter zake van het lozen vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte: degene
die het gebruik heeft van die ruimte;b ter zake van het lozen met behulp van een riolering of van een
zuiveringtechnisch werk: degene bij wie die riolering of dat
zuiveringtechnisch werk in beheer is; c ter zake van het lozen anders dan bedoeld onder a of b: degene die
loost.3 Voor de toepassing van het tweede lid onder a, wordt:a gebruik van een woonruimte door de leden van een huishouden aangemerkt als
gebruik door het door de ambtenaar belast met de heffing aangewezen lid van
dat huishouden;b gebruik door degene aan wie een deel van een bedrijfsruimte in gebruik is
gegeven, aangemerkt als gebruik door degene die het deel in gebruik heeft
gegeven; degene die het deel in gebruik heeft gegeven is bevoegd de heffing
als zodanig te verhalen op degene aan wie dat deel in gebruik is
gegeven;c het ter beschikking stellen van een woonruimte of bedrijfsruimte voor
volgtijdig gebruik aangemerkt als gebruik door degene die de ruimte ter
beschikking heeft gesteld; degene die de ruimte ter beschikking heeft
gesteld is bevoegd de heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie de
ruimte ter beschikking is gesteld.4 De opbrengst van de verontreinigingsheffing komt ten goede aan de
bekostiging van het beheer van het watersysteem door het waterschap.VrijstellingenArtikel 4Van de verontreinigingsheffing zijn vrijgesteld:a het lozen met behulp van een openbaar vuilwaterriool;b het lozen vanuit een zuiveringtechnisch werk door het waterschap
zelf;c het lozen vanuit een zuiveringtechnisch werk anders dan door het
waterschap zelf, mits de hoeveelheid stoffen niet is toegenomen.Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheidArtikel 51 De heffing ter zake van woonruimten en van bedrijfsruimten als bedoeld in
artikel 14 is verschuldigd bij het begin van het heffingsjaar of, zo dit
later is, bij de aanvang van de heffingsplicht.2 Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht als bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar aanvangt, is de heffing
verschuldigd voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat jaar
verschuldigde belasting als er in dat jaar, na de aanvang van de
heffingsplicht, nog volle kalendermaanden overblijven. Indien de
heffingsplicht aanvangt op de eerste dag van een kalendermaand wordt die
kalendermaand aangemerkt als een volle kalendermaand.3 Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht bedoeld in het eerste
lid in de loop van het heffingsjaar eindigt, bestaat aanspraak op ontheffing
voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat jaar verschuldigde heffing
als er in dat jaar, na het einde van de heffingsplicht, nog volle
kalendermaanden overblijven, tenzij het bedrag van de ontheffing minder
bedraagt dan € 7. Indien de heffingsplicht eindigt op de eerste dag van een
kalendermaand wordt die kalendermaand aangemerkt als een volle
kalendermaand.4 Indien de heffingsplicht voor woonruimten is beëindigd na de dagtekening
van de aanslag, kan de heffingsplichtige een aanvraag tot ontheffing
indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.5 Het tweede en derde lid zijn niet van toepassing indien de
heffingsplichtige het gebruik van de woonruimte beëindigt en direct
aansluitend het gebruik krijgt van een woonruimte van waaruit eveneens wordt
geloosd.AangifteArtikel 5aMet betrekking tot de verontreinigingsheffing geheven van gebruikers van
bedrijfsruimten, wordt de uitnodiging tot het doen van aangifte gedaan
door:a. het uitreiken of toezenden van een aangiftebiljet;b. het uitreiken of toezenden van een aangiftebrief waarin wordt verzocht om
aangifte te doen op de wijze als bedoeld in artikel 5b.Artikel 5bHet doen van aangifte geschiedt door:a het inleveren of toezenden van het aangiftebiljet met de daarbij gevraagde
bescheiden;b het op elektronische wijze toezenden van de door de betreffende
programmatuur gevraagde gegevens.HeffingsjaarArtikel 6Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 71 Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de hoeveelheid en
de hoedanigheid van de stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd.2 Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van de
stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd. De vervuilingswaarde wordt
uitgedrukt in vervuilingseenheden.3 Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende stoffen
wordt bepaald op basis van de som van het chemisch zuurstofverbruik en het
zuurstofverbruik door omzetting van stikstofverbindingen, zoals
voorgeschreven in Bijlage I van deze verordening. Eén vervuilingseenheid
vertegenwoordigt met betrekking tot zuurstofbindende stoffen een verbruik in
het heffingsjaar van 54,8 kilogram zuurstof.Meting, bemonstering en analyseArtikel 81 Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende stoffen wordt berekend
met behulp van door meting, bemonstering en analyse verkregen gegevens. De
meting, bemonstering, analyse en berekening geschieden met in achtneming van
de in Bijlage I opgenomen voorschriften.2 De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse geschieden
ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde in artikel 9.3 De meting en de bemonstering geschieden zodanig dat:a de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 2,5% afwijkt van de
werkelijke hoeveelheid afvalwater;b het verkregen monster representatief is voor de totale hoeveelheid stoffen
die gedurende de bemonsteringsperiode vanuit het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel wordt geloosd.4 De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met een
beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur voor aanvang van het
heffingsjaar ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing. Indien het
gebruik van de apparatuur in de loop van het heffingsjaar aanvangt of
wijzigt, dan wordt dit vóór de ingebruikname of de wijziging ter kennis van
de ambtenaar belast met de heffing gebracht. 5 De ambtenaar belast met de heffing:a kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden in afwijking
van één of meer van de in Bijlage I, onderdelen A en B, opgenomen
voorschriften, indien deze aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is ter
voldoening aan het bepaalde in het derde lid, onderdelen a en b;b beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat meting en bemonstering
kunnen geschieden in afwijking van een of meer van de in Bijlage I,
onderdelen A en B, opgenomen voorschriften, indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat daarbij wordt voldaan aan het bepaalde in het derde
lid, onderdelen a en b;c beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat kan worden afgeweken van
de in Bijlage I, onderdeel B, opgenomen analysevoorschriften, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten
van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed;d kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b en c nadere
voorschriften geven.6 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze
beschikking bevat in elk geval: a de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan wordt
afgeweken; b de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en c; c de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel d;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven. 7 De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge het
vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op hetzelfde bedrijf
of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift te verenigen.8 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten
veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de geloosde,
respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende beschikkingen, bedoeld
in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of intrekken in verband met het
bepaalde in het eerste lid en het derde lid.Beperkte meting, bemonstering en analyse
Artikel 91 Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor de
berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan met
gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in een beperkt
aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar belast met de heffing
dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van het bepaalde in
artikel 8, tweede lid. Het besluit op aanvraag wordt genomen bij een voor
bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:a een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in het onderzoek
dienen te worden betrokken;b de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden, hetzij ieder
etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer daartoe aangewezen etmalen
daarvan;c de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen uitkomsten worden
herleid tot het aantal vervuilingseenheden over een aldaar bedoeld tijdvak,
onderscheidenlijk over het heffingsjaar;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven. 2 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten
veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de geloosde,
respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende beschikking, bedoeld in
het eerste lid, ambtshalve wijzigen of intrekken, indien toepassing van
berekeningsvoorschrift IV van onderdeel C van bijlage I leidt tot een ander
aantal etmalen dan in die beschikking is opgenomen.3 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.HoedanigheidscorrectieArtikel 101 Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 7 in belangrijke mate is beïnvloed door
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen, wordt op aanvraag van
de heffingsplichtige op die uitkomst een correctie toegepast.2 De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van de
voorschriften welke zijn opgenomen in Bijlage I, onderdeel C.3 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld in
het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat
in elk geval: a de wijze van berekening van de correctie;b de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de correctie van
toepassing is;c de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot meting,
bemonstering en analyse;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.Tabel afvalwatercoëfficiëntenArtikel 111 In afwijking van het bepaalde in artikel 8, eerste lid, kan het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan worden
vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze verordening opgenomen
tabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de heffingsplichtige aannemelijk
is gemaakt dat het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar 1.000 of minder bedraagt en dit aantal
aan de hand van de hoeveelheid ingenomen water kan worden bepaald.2 Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt
berekend volgens de formule A x B, waarbijA = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van de bedrijfsruimte of
het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen water;B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in Bijlage II
opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de vervuilingswaarde met
betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ ten behoeve van de bedrijfsruimte
of van het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen water is gelegen.3 Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan worden
vastgesteld aan de hand van watermeterstanden die aan het begin en aan het
einde van het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de ambtenaar belast met de
heffing die hoeveelheid vast op een door hem nader vast te stellen
wijze.4 De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ als
bedoeld in het tweede lid wordt ingevolge artikel 7.5, vijfde lid, van de
Waterwet bepaald met toepassing van de algemene maatregel van bestuur als
bedoeld in artikel 122k, tweede lid, van de Waterschapswet.5 Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een
onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de berekening van het aantal vervuilingseenheden met
toepassing van de in het eerste lid, aanhef, bedoelde tabel tot geen lagere
uitkomst leidt dan die welke wordt verkregen bij berekening op de voet van
artikel 8, eerste lid, beslist de ambtenaar belast met de heffing bij voor
bezwaar vatbare beschikking op aanvraag van heffingsplichtige dat het aantal
vervuilingseenheden wordt berekend met toepassing van de tabel.Vervuilingswaarde van
tuinbouwkassenArtikel 121 In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de
stoffen die worden geloosd vanuit een bedrijfsruimte of een onderdeel van
een bedrijfsruimte bestemd om in het kader van de uitoefening van een beroep
of een bedrijf onder een permanente opstand van glas of kunststof gewassen
te telen, bepaald op basis van het tweede lid.2 De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare
vloeroppervlak waarop onder glas of kunststof wordt geteeld en per deel van
een hectare vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.3 Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het eerste
lid bedoelde bedrijfsruimte of onderdeel van een bedrijfsruimte, dan wel van
een deel daarvan, door de gebruiker aanvangt of eindigt, wordt hij in dat
kalenderjaar voor die bedrijfsruimte, voor dat onderdeel of voor dat deel
voor een evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald
aantal vervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4 Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van een
bedrijfsruimte, berekend op basis van het tweede of derde lid, van minder
dan vijf vervuilingseenheden wordt op drie vervuilingseenheden, en van één
of minder dan één vervuilingseenheid op één vervuilingseenheid gesteld.Totale vervuilingswaarde van een
bedrijfsruimteArtikel 13De vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte wordt bepaald op de som van de
aantallen vervuilingseenheden als berekend overeenkomstig de artikelen 8 tot
en met 12, voor zover deze van toepassing zijn.Vervuilingswaarde van kleine
bedrijfsruimtenArtikel 141 In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de
stoffen die vanuit een bedrijfsruimte of vanuit een zuiveringtechnisch werk
voor het zuiveren van afvalwater worden geloosd gesteld op drie
vervuilingseenheden indien door de heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt
dat die vervuilingswaarde minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op
één vervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is
gemaakt dat die één vervuilingseenheid of minder bedraagt.2 Indien de aanslag in het heffingsjaar al is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de
vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt, bestaat
aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe na afloop van
het heffingsjaar of, bij beëindiging van de heffingsplicht, in de loop van
het heffingsjaar een aanvraag indienen bij de ambtenaar belast met de
heffing.Vervuilingswaarde van
woonruimtenArtikel 151 In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de
stoffen die vanuit een woonruimte worden geloosd, gesteld op drie
vervuilingseenheden. De vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit een door
één persoon gebruikte woonruimte worden geloosd, bedraagt één
vervuilingseenheid.2 Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden
bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie
bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. De in de vorige volzin
bedoelde woonruimten worden tezamen aangemerkt als een bedrijfsruimte dan
wel als onderdeel van een bedrijfsruimte.3 Indien de in het eerste lid bedoelde situatie dat een woonruimte wordt
gebruikt door één persoon ontstaat in de loop van het heffingsjaar, wordt de
vervuilingswaarde op één vervuilingseenheid vastgesteld met ingang van de
eerste dag van de kalendermaand volgend op de kalendermaand waarin die
situatie is ontstaan. Indien de hiervoor bedoelde situatie ontstaat op de
eerste dag van een kalendermaand, wordt de vervuilingswaarde met ingang van
die dag op één vervuilingseenheid vastgesteld.4 Indien de in het derde lid bedoelde situatie ontstaat ná de dagtekening
van de aanslag, bestaat aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan
daartoe een aanvraag indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.SchattingArtikel 16De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in een
kalenderjaar geheel of gedeeltelijk door middel van schatting vaststellen,
indien door de heffingsplichtige:a meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn geschied in
overeenstemming met de in Bijlage I opgenomen voorschriften;b het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse en bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 11, eerste of vijfde lid, 12, eerste lid, 14, eerste lid, of 15,
eerste lid, niet mogelijk is;c het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse, bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 11, eerste of vijfde lid, wel mogelijk is, maar door de
heffingsplichtige gedurende het heffingsjaar geen verzoek als bedoeld in dat
artikel is gedaan :d niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden aan de in
artikel 8, 9 of 10 bedoelde toestemming.TariefArtikel 17Het tarief bedraagt € 52,68 per vervuilingseenheid.Wijze van heffing en termijnen van
betalingArtikel 181 De heffing wordt geheven bij wege van aanslag.2 In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990, moet
de aanslag worden betaald binnen drie maanden na dagtekening van het
aanslagbiljet.3 In afwijking van het tweede lid geldt, ingeval de verschuldigde bedragen
door middel van automatische betalingsincasso kunnen worden afgeschreven,
dat de aanslag moet worden betaald in tien gelijke termijnen. De eerste
termijn vervalt één maand na de dagtekening van het aanslagbiljet en elk van
de volgende termijnen telkens een maand later. 4 Een navorderingsaanslag is invorderbaar een maand na dagtekening van het
aanslagbiljet.5 Een met een belastingaanslag gelijkgestelde beschikking inzake een
bestuurlijke boete als genoemd in artikel 2, tweede lid, onderdeel c, van de
Invorderingswet 1990, die gelijktijdig en in verband met de vaststelling van
de belastingaanslag is opgelegd, is invorderbaar overeenkomstig de termijnen
die gelden voor de belastingaanslag.Nadere regelsArtikel 19Het dagelijks bestuur van het waterschap kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering.Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 201 De ‘Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Hollandse Delta 2016’,
vastgesteld bij besluit van 26 november 2015, wordt ingetrokken met ingang
van de in het derde lid genoemde datum van ingang van de heffing, met dien
verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich
voor die datum hebben voorgedaan.2 Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na die van
de bekendmaking.3 De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2017.4 Deze verordening wordt aangehaald als ‘Verordening verontreinigingsheffing
waterschap Hollandse Delta 2017.5 De in bijlage I genoemde normbladen worden bekendgemaakt door
terinzagelegging op het waterschapskantoor van waterschap Hollandse Delta te
Ridderkerk en het belastingkantoor van Samenwerkingsverband
Vastgoedinformatie Heffing en Waardebepaling te Klaaswaal. Bijlage I behorende bij de Verordening verontreinigingsheffing waterschap Hollandse Delta
2017, vastgesteld bij besluit van het Algemeen Bestuur van 24 november
2016.Voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en berekening Definitiebepalingen In deze bijlage wordt verstaan onder:
etmaal: de aaneengesloten periode van 24 uur waarover een
etmaalverzamelmonster wordt samengesteld;
debiet: de hoeveelheid geloosd afvalwater gedurende het etmaal;
debietmeter: meter waarmee (bijvoorbeeld door middel van magnetische
inductie) het debiet gemeten wordt;
momentaan debiet: de hoeveelheid geloosd afvalwater gedurende een moment
van meting;
kalibreren: bepalen van de waarde van de afwijkingen ten opzichte van
een van toepassing zijnde standaard;
droog kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij een
doorstroming van een hoeveelheid water door de debietmeter wordt
gesimuleerd;
nat kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij daadwerkelijk een
nauwkeurig bekende hoeveelheid vloeistof door de debietmeter wordt
geleid;
gesloten meetsysteem: meetsysteem dat het debiet meet in een gesloten
leiding of in een gesloten drukleiding, waarbij het afvalwater niet in
contact staat met de buitenlucht;
open meetsysteem: meetsysteem waarbij het oppervlak van het stromende
afvalwater in contact staat met de buitenlucht;
moedermeter: debietmeter, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut;
bewaartermijn: de periode tussen het einde van het etmaal en het begin
van de voorbehandeling ten behoeve van de uitvoering van de analyse;
aantoonbaarheidsgrens: laagste concentratie van de component in het
monster waarvan de aanwezigheid nog met een bepaalde betrouwbaarheid kan
worden vastgesteld, zijnde 3x de spreiding van
binnenlabreproduceerbaarheid.
A. Wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling
Paragraaf 1 Algemeen De meet- en bemonsteringsvoorzieningen verkeren in een goede staat, worden
regelmatig schoongemaakt en zijn altijd goed en veilig toegankelijk. De meet- en
bemonsteringsvoorzieningen worden overeenkomstig onderstaande bepalingen
respectievelijk NEN 6600-1 (Water-Monsterneming-Deel 1: Afvalwater 2009)
geïnstalleerd en onderhouden. Een afvalwaterstroom kan zowel in een open als in
een gesloten meetsysteem worden gemeten en bemonsterd. In paragraaf 2 wordt nader ingegaan op de meting en in paragraaf 3 op de
bemonstering. In paragraaf 4 wordt nader ingegaan op de behandeling van het samengestelde
etmaalverzamelmonster. Paragraaf 2 Meting De meting betreft het debiet. Het debiet wordt in de afvalwaterstroom gemeten.
Wanneer het niet mogelijk is om het debiet in de afvalwaterstroom te meten kan
het debiet in plaats daarvan worden bepaald op basis van meting van de
hoeveelheid water in het watertoevoersysteem van het bedrijf of van de
bedrijfsonderdelen. In het laatstbedoelde geval mag de per etmaal geloosde
hoeveelheid afvalwater niet groter zijn dan de in dezelfde periode toegevoerde
hoeveelheid water. 2.1 Open meetsystemen Bij open meetsystemen wordt een meetput of een meetgoot toegepast. Bij toepassing van een meetput gelden de volgende eisen:
de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van
minder dan 0,05 meter, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten
debiet;
de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van
minder dan 0,125 meter, bedragen gesommeerd minder dan 10% van het
gemeten debiet.
Bij toepassing van een meetgoot bedragen de momentane debieten in het etmaal,
van minder dan 16,4% van het maximaal mogelijk momentane debiet, gesommeerd,
minder dan 10% van het gemeten debiet. De apparatuur voor de hoogtemeting wordt minimaal éénmaal per jaar bij
overstorthoogten van 5, 10, 15, 20 en 25 centimeter droog gekalibreerd. In het
kalibratierapport wordt voor elke overstorthoogte een vergelijking gemaakt
tussen de gemeten hoeveelheid afvalwater gedurende de periode van het
kalibreren, en de bij de desbetreffende overstorthoogte met behulp van de
afvoerrelatie van de meetvoorziening berekende hoeveelheid afvalwater over de
periode van het kalibreren. Zowel het absolute als het procentuele verschil
wordt hierbij aangegeven. Bij ultrasone hoogtemeting wordt ook de
temperatuurmeting en de temperatuurcorrectie gecontroleerd en gecorrigeerd bij
afwijking. 2.2 Gesloten meetsystemen De momentane debieten in het etmaal, van minder dan 10% van het maximaal
mogelijk momentaan debiet, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten debiet. Het
gesloten meetsysteem is voorzien van een niet-resetbare mechanische of
elektronische pulsteller met back-up voeding. Registratie van momentane gegevens
vindt plaats door middel van een printer, een datalogger of andere vorm van
geautomatiseerd systeem. Inbouw Bij de inbouw van een nieuwe debietmeter in een gesloten meetsysteem wordt een
'affabriek' kalibratierapport meegeleverd, waarop naast de meterspecifieke
kalibratiefactor, óók de correctiefactor, of meterconstante staat aangegeven.
Natte kalibratie in ingebouwde toestand vindt direct plaats na inwerkingstelling
van de debietmeter. Voorts worden aan de inbouw de volgende eisen gesteld:
Bij het inbouwen wordt rekening gehouden worden met de mogelijkheid tot
het uitvoeren van een natte kalibratie in-situ.
De lengte van de rechte leiding vóór de meetbuis bedraagt minimaal vijf
maal de diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de meter.
De lengte van de rechte leiding ná de meetbuis bedraagt minimaal twee
maal de diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de meter.
De diameter van de rechte leiding vóór en ná de meetbuis is exact gelijk
aan de diameter van de meetbuis.
Toegepaste pakkingen steken niet naar binnen toe uit.
De meetbuis is dusdanig ingebouwd dat deze altijd volledig gevuld is met
water.
De meter is geaard door middel van een aardring, dan wel met een
aardelektrode die is ingebouwd in de meter.
Natte Kalibratie De meetapparatuur wordt tenminste éénmaal per drie jaar in ingebouwde toestand
nat gekalibreerd. In het jaar van natte kalibratie hoeft niet tevens een droge
kalibratie te worden uitgevoerd. Voor debietmeters in mobiele meetapparatuur vindt de natte kalibratie jaarlijks
plaats in ingebouwde toestand bij minimaal de volgende vijf meetpunten: 10%,
25%, 50%, 75% en 100% van het maximaal meetbereik op een ijkinstallatie of
NKO-geaccrediteerde instelling, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut (NMi). Voorts worden aan de natte kalibratie de volgende eisen gesteld:
Minimaal éénmaal per drie jaar worden gesloten meetsystemen in
ingebouwde toestand nat gekalibreerd. Onder natte kalibratie wordt
verstaan dat een vooraf nauwkeurig bepaalde hoeveelheid water door de te
kalibreren meter wordt geleid (waarbij deze hoeveelheid is vastgesteld
bij een onder b genoemde instelling), dan wel dat tijdelijk een tweede,
bij voorkeur op hetzelfde meetprincipe gebaseerd meetsysteem in serie
wordt geplaatst en fungeert als moedermeter, dan wel op een andere, door
de ambtenaar belast met de heffing goedgekeurde methode.
b.Indien bij de natte kalibratie gebruik gemaakt wordt van een
moedermeter, wordt deze in ingebouwde toestand nat gekalibreerd bij
minimaal de volgende vijf meetpunten: 10%, 25%, 50%, 75% en 100% van het
maximaal meetbereik. De natte kalibratie vindt plaats op een
ijkinstallatie van een ijkbevoegde of NKO- geaccrediteerde instelling,
waarvan de installatie kan worden herleid naar de nationale
volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut (NMi). Ook wanneer de
moedermeter nieuw is, wordt deze gekalibreerd op één van de genoemde
installaties, waarbij de meter is ingebouwd in de meetset of meetwagen
waarin deze in de praktijk zal worden ingezet.
Het kalibratierapport van de moedermeter, waaruit het onder b bepaalde
moet blijken, mag niet ouder zijn dan één jaar. Dit kalibratierapport
wordt bij die van het gekalibreerde meetsysteem gevoegd.
Tijdens de natte kalibratie wordt zoveel water door het te kalibreren
meetsysteem geleid, dat minimaal 2.000 waarnemingen worden bereikt. Bij
gebruik van een moedermeter vindt de natte kalibratie plaats in het
meetbereik waarin de te kalibreren meter onder normale
bedrijfsomstandigheden functioneert.
Tijdens de natte kalibratie worden de gemeten hoeveelheden water van de
te kalibreren flowmeter (én van de moedermeter, wanneer daarvan sprake
is) door middel van printers of dataloggers met een frequentie van
minimaal éénmaal per uur geregistreerd. In geval van het toepassen van
dataloggers worden ook de ruwe, onbewerkte data bij het
kalibratierapport gevoegd.
Bij de natte kalibratie wordt ook de randapparatuur, voor zover die
betrokken is bij de registratie van de meetgegevens, op een goede
werking gecontroleerd.
Droge kalibratie Meetapparatuur voor debietmetingen wordt tenminste éénmaal per jaar droog
gekalibreerd, tenzij in dat jaar een natte kalibratie plaats vindt. Voorts worden aan de droge kalibratie de volgende eisen gesteld:
Bij een droge kalibratie wordt de weerstand of de geleidbaarheid tussen
de elektroden gemeten. Wanneer aan de hand van deze controle blijkt dat
de meetbuis (mogelijk) vervuild is, dient deze te worden gereinigd.
Op het kalibratierapport van een droge kalibratie wordt de weerstand of
de geleidbaarheid tussen de elektroden weergegeven. Wanneer de meetbuis
is gereinigd, wordt deze waarde zowel vóór, als ná het reinigen in het
kalibratierapport vermeld.
Bij de droge kalibratie wordt ook de werking van randapparatuur, voor
zover die betrokken is bij de registratie van de meetgegevens, op een
goede werking gecontroleerd.
Wanneer bij een droge kalibratie blijkt dat de meetfout groter is dan
2,5%, wordt het gesloten meetsysteem onmiddellijk in ingebouwde toestand
nat gekalibreerd, volgens de bepalingen welke van toepassing zijn bij
een natte kalibratie.
Kalibratierapport Van een debietmeter moet het meest recente kalibratierapport bij de aangifte
overgelegd worden. Bij een natte kalibratie in ingebouwde toestand (dat wil zeggen: ter plekke op
het bedrijf, of als complete mobiele meetset op een ijkbank van een daartoe
bevoegde instantie), worden de volgende aspecten vastgesteld én gerapporteerd op
het kalibratierapport: - de ‘as-found' meetafwijking (de gevonden meetafwijking); - eventuele hardwarematige aanpassingen (nieuwe spoel, etc.); - de justering (softwarematige aanpassing van de
correctiefactor/meterconstante); - de ‘as-left' meetafwijking, eventueel na hardwarematige aanpassing/justering; - de (eventueel nieuwe) correctiefactor, of meterconstante. Paragraaf 3 Bemonstering 3.1 Algemeen, instelling en uitvoering van apparatuur De bemonstering dient plaats te vinden met behulp van automatische
monsternameapparatuur. De bemonstering geschiedt in overeenstemming met NEN
6600-1 (Water-Monsterneming-Deel 1: Afvalwater 2009), met dien verstande dat
bemonstering door steekbemonstering niet is toegestaan, tenzij anders is bepaald
door de ambtenaar belast met de heffing. Paragraaf 4 Monsterbehandeling 4.1 Algemeen De monsterbehandeling geschiedt in overeenstemming met NEN 6600-1
(Water-Monsterneming-Deel 1: Afvalwater 2009). Conform paragraaf 9 van NEN
6600-1 dienen de afvalwatermonsters direct na monstername te worden
geconserveerd, verpakt en getransporteerd volgens NEN-EN-ISO 5667-3. De monsters
worden gekoeld en in het donker bewaard tussen 1° en 5 °C. Van elk verzameld
monster dient een representatief deel van 3 liter gedurende 24 uur in een goed
gesloten vat/fles bij maximaal 5 °C in het donker te worden bewaard, ten behoeve
van contra-analyse door het waterschap. De monsterflessen bestemd voor analyse
door de heffingsplichtige en voor contra-analyse vanwege de heffingsambtenaar
van het waterschap worden om en om gevuld. Op deze wijze wordt bewerkstelligd
dat het monster voor de analyse op een heffingsparameter door de
heffingsplichtige en voor de desbetreffende contra-analyse vanwege de
heffingsambtenaar van het waterschap zoveel mogelijk identiek zijn.4.2 Conservering en maximale bewaartermijn De monsters uit het etmaalverzamelmonster worden tot en met het einde van de
bewaartermijn geconserveerd op de wijze zoals is aangegeven in tabel A. Als een
monster uit het etmaalverzamelmonster wordt ingevroren of chemisch
geconserveerd, geschiedt dit binnen vier uur na afloop van het etmaal. De
eventuele voorschriften met betrekking tot chemische conservering gelden in
aanvulling op de voorschriften met betrekking tot de conserveringstemperatuur
gedurende de bewaartermijn. In tabel A zijn tevens de maximale bewaartermijnen opgenomen die gelden voor de
onderscheidenlijk uit te voeren analyses. De voorbehandeling ten behoeve van een
analyse vangt na het einde van het etmaal aan, binnen de maximale bewaartermijn
die bij de desbetreffende analyse in tabel A is vermeld. De voorbehandeling van
het monster ten behoeve van de analyse, waaronder ondermeer wordt begrepen het
ontdooien van bevroren monsters, wordt uitgevoerd op een wijze en binnen een
zodanige termijn dat daardoor de representativiteit van het monster niet wordt
verstoord. Een monster dat op één van de in tabel A opgenomen wijzen chemisch is
geconserveerd wordt niet gebruikt voor één van de in tabel A opgenomen wijzen
van analyse, waarvoor op basis van tabel A geen of andere voorschriften op het
vlak van de chemische conservering gelden. Het biochemisch zuurstofverbruik is weliswaar geen heffingsparameter
voor de verontreinigingsheffing, maar wordt aangewend bij toepassing van
berekeningsvoorschrift II van Onderdeel C van deze bijlage. Op grond van dit
berekeningsvoorschrift wordt de methode van het biochemisch zuurstofverbruik
toegepast voor de bepaling van het percentage chemisch zuurstofverbruik van de
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen. B. Analysevoorschriften Paragraaf 1 Algemeen De analyses worden uitgevoerd in het representatieve monster, dat is verkregen
op de in onderdeel A van deze bijlage vermelde wijze. Het onderzoek wordt in het
water als zodanig uitgevoerd, dus zonder dat daaruit bezinkbare of opdrijvende
bestanddelen zijn verwijderd. Er is in dit onderdeel verwezen naar normbladen,
uitgegeven door het Nederlands Normalisatie-Instituut. De publicatie van de
normbladen wordt aangekondigd in de Nederlandse Staatscourant. Een wijziging in
een normblad wordt eerst van kracht op 1 januari van het jaar volgende op dat
waarin de bekendmaking van de wijziging in de Nederlandse Staatscourant heeft
plaatsgevonden. De in tabel B vermelde aantoonbaarheidsgrenzen zijn de concentraties van de
desbetreffende stoffen die bij de analyse ten minste aangetoond moeten kunnen
worden. Paragraaf 2 Analyse De analyse van het monster geschiedt op de wijze zoals die is aangegeven in
tabel B.C. Berekeningsvoorschriften I. Berekeningswijze van het aantal vervuilingseenheden van de zuurstofbindende
stoffen (artikel 7, derde lid) Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik wordt
berekend door het totale aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de in het
kalenderjaar geloosde zuurstofbindende stoffen te delen door 54,8 kilogram. Het aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de gedurende een etmaal geloosde
zuurstofbindende stoffen wordt berekend volgens de formule: In deze formule wordt verstaan onder: Q: het aantal m3 geloosd afvalwater per etmaal; CZV: het chemisch zuurstofverbruik bepaald volgens de in onderdeel B van deze
bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l; NKj: de som van ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstof volgens de in
onderdeel B van de deze bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l.
Indien de CZV-waarde voor ten minste 25% afkomstig is van biologisch
niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen in het afvalwater, wordt op
die waarde een correctie toegepast door deze te vermenigvuldigen met de
breuk
T: het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of nagenoeg niet
afbreekbare stoffen, bepaald volgens de beleidsregels ten aanzien van de
toepassing van de T-correctie.
Indien door een bedrijf water wordt onttrokken aan oppervlaktewater en
dit vervolgens weer wordt geloosd in oppervlaktewater, worden voor de
berekening van de vervuilingswaarde de hoeveelheden verontreinigende
stoffen, aanwezig in het ingenomen en vervolgens weer geloosde
oppervlaktewater, in mindering gebracht op de hoeveelheden van die
stoffen in het geloosde water, met dien verstande dat deze vermindering
niet mag leiden tot een negatieve waarde.
Bij de bepaling van het aantal etmalen in artikel 9, wordt gebruik
gemaakt van de volgende formule:
n: het berekende aantal meetdagen;N: het aantal dagen per jaar waar op wordt geloosd;sn: spreidingspercentage in de meetwaarden, uitgedrukt ten opzichte
van de gemiddelde hoeveelheid zuurstofverbruik van de onderzoeksresultaten
gedurende het heffingsjaar;tso: toelaatbare statistische onnauwkeurigheid = 35/e 0,000175*VeO,VeO: vervuilingswaarde van de geloosde zuurstofbindende stoffen;Bijlage II behorende bij de Verordening verontreinigingsheffing waterschap Hollandse Delta
2017, vastgesteld bij besluit van het Algemeen Bestuur van 24 november
2016.Tabel afvalwatercoëfficiënten (artikel 7.5, vijfde lid, Waterwet,
juncto artikel 122k, derde lid, Waterschapswet)TOELICHTING OP DE VERORDENING VERONTREINIGINGSHEFFING WATERSCHAP HOLLANDSE
DELTA 2017A ALGEMEEN De maatregelen om verontreiniging van oppervlaktewater tegen te gaan zijn onder
te verdelen in actief beheer (het feitelijk transporteren en zuiveren van
afvalwater, alsmede het verbranden van zuiveringsslib) en passief beheer
(vergunningverlening, toezicht en controle, handhaving,
waterkwaliteitsbeheersplannen). Het zuiveren van stedelijk afvalwater is, zoals blijkt uit artikel 3.4, eerste
lid, van de Waterwet, een taak die bij het waterschap is ondergebracht. De
financiering daarvan (de Waterschapswet spreekt van: de behartiging van de taak
inzake het zuiveren van afvalwater) gebeurt uit de opbrengst van de
zuiveringsheffing, waarvoor de bepalingen zijn opgenomen in de artikelen 122c
tot en met 122k van de Waterschapswet. Zuiveringsheffing wordt geheven voor
‘indirecte’ lozingen. Dat wil zeggen dat het afvalwater niet rechtstreeks naar
oppervlaktewater wordt afgevoerd maar indirect via de gemeentelijke riolering en
de zuiveringsinstallatie (of transportleidingen) van het waterschap.Alle overige activiteiten die niet tot het zuiveren en/of transporteren van
afvalwater behoren, zijn ondergebracht in de zorg voor het watersysteem. De
kosten daarvan worden hoofdzakelijk bestreden uit de opbrengst van de
watersysteemheffing (artikel 117 van de Waterschapswet). Voor een klein deel worden de watersysteemkosten gedekt uit de opbrengst van de
verontreinigingsheffing. De relevante bepalingen betreffende de
verontreinigingsheffing zijn opgenomen in Hoofdstuk 7 van de Waterwet. In
artikel 7.2, vijfde lid, Waterwet, is bepaald dat de opbrengst van de
verontreinigingsheffing ten goede komt aan het watersysteem.
Verontreinigingsheffing wordt geheven ter zake van ‘directe’ lozingen op
oppervlaktewater. B ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening. Dit vloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet.
Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereiding van de belastingverordening
(artikel 84 van de Waterschapswet).Bevoegdheid instellen verontreinigingsheffingDe bevoegdheid voor waterschappen om een verontreinigingsheffing in te stellen,
ligt in artikel 7.2, tweede lid, van de Waterwet. Voorts zijn in hoofdstuk 6 van
het Waterschapsbesluit nog enkele nadere regels gesteld.De essentialia van de verontreinigingsheffing zijn opgenomen in de artikelen
7.2, 7.3, 7.4 en 7.5 van de Waterwet. In deze verordening zijn deze essentialia
overgenomen. In artikel 7.5, vijfde lid, van de Waterwet is bepaald dat de
artikelen 122h, eerste, vijfde en zesde lid, en 122i tot en met 122l van de
Waterschapswet van overeenkomstige toepassing zijn. De tabel
afvalwatercoëfficiënten zoals die is opgenomen in artikel 122k van de
Waterschapswet maakt als Bijlage I onderdeel uit van deze verordening.BegripsbepalingenArtikel 1Om duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is zo veel mogelijk
aangesloten bij de begripsbepalingen in de Waterwet.Onderdeel aHet begrip ‘oppervlaktewaterlichaam’ is omschreven in artikel 1.1 van de
Waterwet. Hierbij is zoveel mogelijk aangesloten, met dien verstande, dat alleen
de oppervlaktewateren waarvan het waterschap is aangewezen als beheerder onder
de reikwijdte van deze verordening vallen. Onderdeel bVoor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in
artikel 7. In dat artikel zijn de stoffen opgenomen die door het waterschap in
de heffing worden betrokken, alsmede de gewichtseenheden van die stoffen.Onderdeel cLozen is het direct brengen van stoffen in oppervlaktewaterlichaam in beheer bij
het waterschap.Onderdeel dIn artikel 7.1 van de Waterwet is een definitie van het begrip woonruimte
opgenomen. Dit onderdeel regelt, in overeenstemming met de definitie uit de
Waterwet, wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet elke bewoonde
ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte wordt geacht te zijn
bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid. Of dit
het geval is moet blijken uit de inrichting van de ruimte. In deze definitie
wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan om een ruimte die zelfstandig
bruikbaar is en derhalve niet meer dan bijkomstig afhankelijk is van elders in
het gebouw aanwezige voorzieningen die voor de woonfunctie wel van wezenlijk
belang zijn. Hierbij moet worden gedacht aan het met gebruikers van andere
ruimten delen van faciliteiten als kookgelegenheid, sanitair of bad- en
douchegelegenheid. Dit komt vaak in onder meer studentenhuizen en pensions voor.
In een dergelijke situatie kan niet worden gesproken van een woonruimte in de
zin van deze verordening. Zie hiervoor ook de arresten van de Hoge Raad van 23
juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544, 8 februari 1995, BNB
1995/92, Belastingblad 1995, blz. 202, 10 januari 1996, BNB 1996/77,
Belastingblad 1996, blz. 168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit het
arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz. 479).Onderdeel eIn artikel 7.1 van de Waterwet is een definitie van het begrip bedrijfsruimte
opgenomen. Bij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een
negatieve formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te
geven. Alles wat geen woonruimte is moet als een bedrijfsruimte worden
aangemerkt. Zo is bijvoorbeeld ook een stuk landbouwgrond als een bedrijfsruimte
aangemerkt (Hof ‘s–Gravenhage 17 maart 1993, Belastingblad 1993, blz. 457). In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter anders.
Hierbij ging het om een kavel los land –deels akkerbouw, deels weiland- dat niet
als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Er stonden namelijk geen opstallen op
en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruik van machines die elders, in de
schuur achter zijn boerderij, werden gestald. Hierdoor was hij meer dan
bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor de bedrijfsexploitatie
wezenlijke, voorzieningen (Hof ’s-Gravenhage, 18 februari 1997, Belastingblad
1997, blz. 729). Of daar ook sprake van was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet
duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat er sprake was van het lozen van met
slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (Hof Arnhem 22 augustus
1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van één of van
twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de Hoge Raad van
14 juni 1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627) waarin een bij twee
verschillende personen in gebruik zijnde stortplaats als één bedrijfsruimte werd
aangemerkt. Daarbij speelde onder andere een rol het feit dat de stortplaats
maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een hek staat en er geen
deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de stortplaats.Onderdeel fOnder riolering wordt verstaan het gemeentelijk rioolstelsel zoals dat wordt
bedoeld in artikel 10.33, eerste lid, van de Wet milieubeheer. Dit kan worden
beheerd door de gemeente zelf, of door een rechtspersoon, in opdracht van de
gemeente. In de Waterwet is een zelfde definitie opgenomen voor het begrip
“openbaar vuilwaterriool”. Omdat de Waterwet en de Verordening voor de heffing
uitgaan van het begrip “riolering”, is er voor gekozen het begrip “riolering” te
definiëren. Onderdeel gEen zuiveringtechnisch werk is een werk voor het zuiveren van stedelijk
afvalwater, in exploitatie bij een waterschap of gemeente, dan wel een
rechtspersoon die door het bestuur van een waterschap met de zuivering van
stedelijk afvalwater is belast, met inbegrip van het bij dat werk behorende werk
voor het transport van stedelijk afvalwater. Deze definitie is ontleend aan
artikel 1.1 van de Waterwet. Het begrip omvat naast
afvalwaterzuiveringsinstallaties ook gemalen, persleidingen,
vrijvervalleidingen, open en dichte afvoergoten en pompstations ten behoeve van
het afvalwater. Ook voorzieningen voor individuele behandeling van afvalwater
(IBA’s) vallen onder het begrip zuiveringtechnisch werk. De gemeentelijke
riolering wordt hier niet onder begrepen (zie onderdeel f, waarbij het begrip
riolering is gedefinieerd). Onderdeel hDe definitie van stedelijk afvalwater is ontleend aan artikel 1.1 van de
Waterwet.Onderdeel iDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd. In
artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen van toepassing verklaard voor het heffen van belastingen door
waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de inspecteur
toekomen aan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap. Die aanwijzing
geschiedt bij een door het dagelijks bestuur te nemen aanwijzingsbesluit. Tevens
kan, op grond van het vijfde lid van artikel 124 van de Waterschapswet, een
ambtenaar van een gemeenschappelijke regeling worden aangesteld als ambtenaar
belast met de heffing. Behalve het opleggen van aanslagen en het doen van
uitspraak op bezwaarschriften komt krachtens deze verordening aan deze
functionaris ook de bevoegdheid tot het afgeven van meetbeschikkingen toe
(artikel 7 en verder).Onderdeel jHoewel de Waterschapswet dit begrip niet expliciet omschrijft, moet onder het
watersysteem worden verstaan de zorg voor de waterkering, de waterbeheersing en
het passieve waterkwaliteitsbeheer. De Waterwet kent in artikel 1.1. een
definitie van het begrip watersysteem. Omdat in deze verordening bedoeld wordt
het watersysteem, zoals de zorg daarvoor dat als taak aan het waterschap is
opgedragen, wordt aansluiting gezocht bij artikel 1.2 uit de Waterschapswet. Onderdeel kDe definitie van drinkwater is ontleend aan artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet.Onderdeel lBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo wordt op
steeds grotere schaal door bedrijven voor sanitair gebruik hemelwater
opgevangen. Omdat dit water na gebruik wordt geloosd, dient het eveneens in de
berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken. Ditzelfde geldt voor
warm tapwater (zie onderdeel m).Onderdeel mIn de Drinkwaterwet komt het begrip warm tapwater voor (artikel 1, eerste lid).
Dit is water voor huishoudelijk gebruik dat door een leverancier wordt opgewarmd
alvorens het aan de consument wordt geleverd. Door de Drinkwaterwet wordt warm
tapwater nadrukkelijk uitgezonderd van het begrip drinkwater. Het is echter wel
water dat na gebruik wordt afgevoerd en valt daarom binnen de ratio van
ingenomen water (zie onderdeel l).BijlagenArtikel 2De grondslag voor de verontreinigingsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid
en de hoedanigheid van de stoffen die worden geloosd. Als heffingsmaatstaf geldt
de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd,
uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 7.5, eerste lid, van
de Waterwet, is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden wordt
vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens. In Bijlage I zijn nadere regels gesteld over de wijze van
meting, bemonstering, analyse en berekening. Zie in dit verband ook de artikelen
8, 9 en 10 van de verordening.In artikel 7.5, vijfde lid, van de Waterwet is bepaald dat de artikelen 122h,
eerste, vijfde en zesde lid, en 122i tot en met 122l van de Waterschapswet van
overeenkomstige toepassing zijn. In deze artikelen is ook een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel gegeven. Deze uitzonderingen, in casu voor
woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met een
vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens in deze
verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik
van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan onder voorwaarden de berekening van
het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden met behulp van de tabel
afvalwatercoëfficiënten en dus niet door middel van meting, bemonstering en
analyse. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k, derde lid, van de
Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage II. De wijze waarop
deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in artikel 11.De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening.Belastbaar feit en heffingsplichtArtikel 3Eerste lidDe verontreinigingsheffing is verschuldigd wanneer stoffen in oppervlaktewater
worden geloosd. Deze doelstelling is tot uitdrukking gebracht in het eerste lid
van artikel 3. De opbrengst komt, zoals blijkt uit het vierde lid, ten goede aan
de bekostiging van het beheer van het watersysteem. De verontreinigingsheffing
is dus primair een bestemmingsheffing die overigens wel een regulerende
nevenwerking kan hebben. Het belastbare feit is het lozen van stoffen, dat wil zeggen het direct brengen
van stoffen in een oppervlaktewater, waarvoor het waterschap bevoegd tot het
verlenen van vergunningen in het kader van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren. De vraag of het geloosde water van slechtere kwaliteit is
dan het oppervlaktewater waarop wordt geloosd, is niet van belang. Dit bleek uit
een arrest waarbij het ging om de lozing van opgepompt bronwater dat werd
gebruikt als koelwater (Hoge Raad 12 september 1990, BNB 1991/15, Belastingblad
1990, blz. 771). Dit ligt overigens anders als het gaat om ingenomen
oppervlaktewater dat wordt gebruikt als koelwater en dat vervolgens weer wordt
geloosd op oppervlaktewater. In dat geval wordt voor de berekening van de
vervuilingswaarde uitsluitend de toegevoegde vervuiling in aanmerking genomen
(zie Bijlage I bij de verordening). Uit het arrest van de Hoge Raad van 13 maart
1996 (BNB 1996/205, Belastingblad 1996, blz. 335) blijkt overigens dat er geen
wettelijke verplichting bestaat voor een dergelijke begunstigende regeling (zie
ook Hoge Raad 18 maart 1998, nr. 33 186, Belastingblad 1998, blz. 386).Ook wordt de verontreinigingsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat
is noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk VI van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die stoffen in een oppervlaktewater lozen.
Dergelijke lozingen kunnen op verschillende wijzen plaatsvinden. Voor de
omschrijving van de belastingplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het
object van waaruit wordt geloosd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat de
ambtenaar belast met de heffing of het dagelijks bestuur beleidsregels opstelt
op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan worden
aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze kenbaar zijn
voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van dergelijke
beleidsregels kan de keuze van het waterschap voor één van de gebruikers als
willekeurig en onredelijk worden aangemerkt, wat tot vernietiging van de aanslag
kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit onderwerp en mogelijkheden voor
de inhoud van de beleidsregels de brief van de Unie van Waterschappen aan de
leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr. 951476 (Belastingblad 1995, blz.
326).Onderdeel aVindt de lozing plaats vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte, dan
is de gebruiker van die ruimte aan de heffing onderworpen. Het komt voor dat een
woonruimte of een bedrijfsruimte aan een gebruiker wordt verhuurd, waarbij één
van de voorwaarden luidt dat de belastingen, waar onder de
verontreinigingsheffing, worden gedragen door de verhuurder. Dergelijke
overeenkomsten doen niet af aan de heffingsplicht: de gebruiker blijft
heffingsplichtig. Deze kan op grond van de huurovereenkomst zelf het bedrag van
de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel 3,
derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge Raad
23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8 februari
1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van een
bedrijfsruimte in de zin van de verordening slechts kan worden aangemerkt degene
die zich daadwerkelijk min of meer duurzaam te eigen behoeve van de
bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemer die in opdracht van de
landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om deze geschikt te maken
voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden aangemerkt (BNB 1991/188,
Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van wisselende,
opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de verhuurder/exploitant
belastingplichtig.Onderdeel bVindt de lozing plaats vanuit een riolering of vanuit een zuiveringtechnisch
werk, dan is de beheerder van die riolering of van dat zuiveringtechnisch werk
heffingsplichtig. Onderdeel cWanneer er sprake is van een lozing die niet kan worden gerangschikt onder één
van de in onderdeel a of onderdeel b genoemde situaties, dan is degene die
feitelijk loost aan de heffing onderworpen. Deze bepaling is ontleend aan artikel 7.2, derde lid, onderdeel c, van de
Waterwet. Deze bepaling is oorspronkelijk ingevoerd nadat was gebleken dat een
(incidentele) lozing vanuit een tankauto niet als een lozing vanuit een
bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Bovendien bleek in de praktijk het
achterhalen van de identiteit van de achterliggende vervuiler niet altijd
mogelijk te zijn, evenals het vaststellen van individuele vervuilingswaarden
indien de stoffen van meer dan één adres afkomstig zijn. In die gevallen biedt
deze bepaling soelaas, omdat de feitelijke lozer (in het geval van een tankauto
dus de vervoerder) rechtstreeks in de heffing kan worden betrokken.Door de gekozen formulering zijn overigens niet alleen lozingen vanuit
tankauto’s aan de heffing onderworpen, maar ook alle andere denkbare wijzen van
lozen anders dan vanuit een woonruimte, een bedrijfsruimte, een riolering of een
zuiveringtechnisch werk. Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van de
aanslag één van hen aan als belastingplichtige. De criteria op grond waarvan die
belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast in beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven
aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de aan dat deel
toe te rekenen verontreinigingsheffing verhalen op degene die het in gebruik
heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en
dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt gesteld,
kan de heffingsplichtige de verontreinigingsheffing verhalen op degenen aan wie
hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidHoewel het watersysteem in de vorm van de watersysteemheffing een eigen
financieringsstructuur kent, komt de opbrengst van de verontreinigingsheffing
ten goede aan de financiering van de kosten van het watersysteem. VrijstellingenArtikel 4In de Waterwet zijn in artikel 7.8, eerste lid, verschillende wettelijke
vrijstellingen voor de verontreinigingsheffing opgenomen. Deze vrijstellingen
zijn in artikel 4 overgenomen. Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheidArtikel 5Eerste lidHoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij
woonruimten en kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de
regeling in het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft
als voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd
(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden tot
het heffingsjaar voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet zonder
meer mogelijk om een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar op te
leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas na afloop van het
heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de
belastingrechter. Zie hiervoor Hoge Raad van 2 november 1994 inzake
precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad 1994, blz. 819), Hof Amsterdam 15
december 1995 inzake liggeld woonschepen (Belastingblad 1996, blz. 331) en Hof
Amsterdam 23 april 1997 (Belastingblad 1997, blz. 495) inzake
verontreinigingsheffing. Uit deze jurisprudentie valt af te leiden dat om een
definitieve aanslag al in het heffingsjaar zelf op te leggen, de
heffingsverordening in een aantal zaken moet voorzien. Het gaat hierbij om:– een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het begin
van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 5, eerste lid);– een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit geregeld
in artikel 5, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten voorziet
artikel 14, tweede lid, daar in);– een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de
heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor woonruimten is
dit geregeld in artikel 15, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten
in artikel 14, tweede lid). Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een
waterschap in het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één vervuilingseenheid
(artikel 15, eerste lid). De verontreinigingsheffing is echter een
tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet gedurende
het gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de berekening van
de hoogte van de verschuldigde heffing. Artikel 122h, zesde lid, van de
Waterschapswet bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar
aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordt onderworpen voor een
evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden. In de
verordening moet zijn aangegeven op welke wijze dat evenredig deel wordt
vastgesteld. In deze verordening is gekozen voor de maandnauwkeurige variant. Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing op
grond van artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor een
evenredig deel verschuldigd. Er is tevens voorzien in de mogelijkheid om uit
oogpunt van efficiency voor geringe bedragen geen ontheffing te verlenen. Vierde lidWanneer ná het opleggen van de aanslag de heffingsplicht in de loop van het jaar
eindigt, is de ambtenaar belast met de heffing niet in de gelegenheid geweest om
daar bij het vaststellen van de aanslag rekening mee te houden. Artikel 132 van
de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan
maken op ontheffing. Op de aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed. Het staat het waterschap ook
vrij om, op grond van eigen gegevens, uit eigener beweging een dergelijke
ontheffing te verlenen zonder een aanvraag van de heffingsplichtige af te
wachten.Vijfde lidWanneer de heffingsplichtige verhuist naar een andere woonruimte van waaruit
eveneens wordt geloosd, zijn zowel het tweede als het derde lid van toepassing.
Er kan immers worden gesteld dat ook in dat geval sprake is van het eindigen van
de heffingsplicht en het opnieuw ontstaan van de heffingsplicht. Dit zou
resulteren in een vermindering van een al opgelegde, en mogelijk zelfs al
betaalde, aanslag voor de oude woning en een nieuwe aanslag voor de nieuwe
woning. Om pragmatische redenen kan worden bepaald dat in een dergelijk geval
het tweede en het derde lid niet van toepassing zijn. De aanslag verhuist dan
als het ware mee.Uiteraard gaat dit niet op wanneer vanuit de nieuwe woning op een
zuiveringtechnisch werk van het waterschap wordt afgevoerd: dan is de
zuiveringsheffing verschuldigd. AangifteArtikelen 5a en 5bArtikel 127, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat de uitnodiging
tot het doen van aangifte geschiedt door het uitreiken van een aangiftebiljet.
Het tweede lid van dat artikel schrijft voor dat het doen van aangifte geschiedt
door het inleveren of toezenden van het uitgereikte aangiftebiljet met de
daarbij gevraagde bescheiden. Het vijfde lid biedt de mogelijkheid om in de
belastingverordening daar van afwijkende bepalingen op te nemen. Nu de
mogelijkheid wordt geboden om langs elektronische weg aangifte te doen, is het
opnemen van de artikelen 5a en 5b noodzakelijk.HeffingsjaarArtikel 6In artikel 6 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Dit
is wettelijk voorgeschreven zodat een afwijkende regeling in de verordening niet
meer mogelijk is.Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 7De grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen die
in een kalenderjaar worden geloosd. In het tweede lid is gekozen voor één
uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen die in
een kalenderjaar worden geloosd. Deze heffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de
zuurstofbindende als de overige stoffen en is gedefinieerd in relatie tot de
stoffen ten aanzien waarvan het lozen is belast. Een verbruik van 54,8 kilogram
zuurstof per heffingsjaar vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. De heffingsmaatstaf is de vervuilingswaarde uitgedrukt in vervuilingseenheden.
Bij zuurstofbindende stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig is om
die stoffen af te breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van het
chemisch zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte die
ontstaat door de gemiddelde lozing van huishoudelijk afvalwater van één persoon
per jaar. In 2001 is onderzoek gedaan naar de vervuilingswaarde van het afvalwater dat één
persoon gemiddeld per jaar produceert. Naar aanleiding van dit onderzoek
concludeerde de toenmalige Commissie Integraal Waterbeheer dat de op dat moment
geldende getalswaarde van 136 gram zuurstof per etmaal of 49,6 kilogram per jaar
beter in overeenstemming moest worden gebracht met de meest recente gegevens.
Als gevolg daarvan is de gemiddelde zuurstofbehoefte verhoogd naar 150 gram per
etmaal, of wel 54,8 kilogram per jaar.Meting, bemonstering en analyseArtikel 8Hier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de verontreinigingsheffing
de vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet
alleen ter zake van het lozen vanuit woonruimten of vanuit bedrijfsruimten, maar
ook ter zake van het lozen vanuit zuiveringtechnische werken of op andere
wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:- de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;- analysevoorschriften;- berekeningsvoorschriften.De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de
heffingsplichtige.Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld. Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage
oordeelde op 16 maart 1988 dat de kosten in redelijke verhouding tot de
verschuldigde heffing moeten staan (Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan is
sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigde
heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te vinden
gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 9.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering aan
moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I zijn
een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de te
gebruiken apparatuur, vooraf meegedeeld aan ambtenaar belast met de heffing. Ook
de ingebruikname en wijziging van apparatuur gedurende het heffingsjaar valt
onder de meldingsplicht.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:– ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te voldoen
aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat ook
dan nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat de
nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik maakt
van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in die
beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer de
heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld en de beschikking onherroepelijk
vaststaat, hij over onvoldoende gegevens beschikt om de vereiste aangifte te
kunnen doen. De ambtenaar belast met de heffing zal in dat geval de aanslag
immers geheel of gedeeltelijk op basis van schatting vaststellen en de
heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten van die schatting onvoldoende
of geen tegenbewijs leveren. Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval dient
te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf of
bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.Achtste lidDe ambtenaar belast met de heffing kan de beschikkingen ambtshalve wijzigen of
intrekken, bij veranderingen of te verwachten veranderingen in de hoeveelheid of
hoedanigheid van de geloosde, respectievelijk te lozen stoffen.Beperkte meting, bemonstering en analyseArtikel 9In veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder etmaal
meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen aan de
nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een lagere
frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige. De
heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere frequentie
kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de ambtenaar
belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze aanvraag wordt
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de volledige fiscale
rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de voorschriften moeten worden
nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking
en zolang deze nog niet onherroepelijk vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking tot de
in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen.In dit kader zijn tevens van belang de model–meetbeschikking (brief van de Unie
van Waterschappen aan de leden–waterschappen van 28 oktober 1994, kenmerk 942196
AJBZ/EK, Belastingblad 1994, blz. 802) en de richtlijnen in het ‘Rapport
bepaling meetfrequentie ter vaststelling van de vervuilingswaarde van
afvalwater’ van de Commissie Integraal Waterbeheer van augustus 1998. HoedanigheidscorrectieArtikel 10Bij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst ook
zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk milieu
niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie komt
“nagenoeg niet” overeen met een percentage van niet meer dan 10%. Wanneer het
gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale chemisch
zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de gevonden CZV
gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate” voor ten minste
25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als T-correctie geduid.Artikel 10 voorziet erin dat de voorschriften die het waterschap betreffende de
T–correctie stelt, kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen (zie ook Bijlage I,
onderdeel C). Daarnaast is in het artikel bepaald dat de heffingsplichtige voor
toepassing van de T–correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast
met de heffing beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit
opent voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale
rechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming
van de heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed.Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking dient te
bevatten.Tabel afvalwatercoëfficiënten Artikel 11Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden achterwege
blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar wordt het
aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met behulp van de
tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is opgenomen in Bijlage II en kent
vijftien klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1 de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel niet leidt
tot een aantal vervuilingseenheden van meer dan 1.000 en2 er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de geloosde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel geloosde stoffen kan met behulp van de tabel worden berekend
door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water te
vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende afvalwatercoëfficiënt.Derde lid Vaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet direct
vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het drinkwaterbedrijf
afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er sprake zijn van een
andere tariefstructuur dan gemeten waterverbruik. In dergelijke gevallen worden
de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken over het kalenderjaar. De wijze
waarop dit gebeurt, liggen vast in beleidsregels van het waterschap.Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel. Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel 2
van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water (Besluit van 30 november 2002,
Stb. 534).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel in
een andere klasse moet worden ingedeeld. De voorwaarden daarvoor staan in
artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water. Vijfde lidDe tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van meer dan 1.000
vervuilingseenheden. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot een
vervuilingswaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt gevonden op
basis van meting, bemonstering en analyse.Vervuilingswaarde van tuinbouwkassenArtikel 12Op basis van artikel 12 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een permanente
opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt in de heffing
betrokken op basis van een forfait van drie vervuilingseenheden per hectare
permanente opstand. Uit onderzoek naar een afvalwatercoëfficiënt voor
glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de vervuilingswaarde van tuinbouwkassen
geen relatie heeft met de hoeveelheid ingenomen water. Bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van meting, bemonstering en analyse bleek gezien de
relatief hoge perceptiekosten evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee
is voor tuinbouwkassen thans een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de
wet opgenomen (artikel 122i, tweede lid, Waterschapswet).Indien de vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 12 minder dan vijf
vervuilingseenheden bedraagt, is de forfaitregeling voor kleine bedrijfsruimten
van artikel 14 van toepassing.Totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteArtikel 13Dit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 8 t/m 12
berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen voor een
bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van belang indien
binnen één bedrijfsruimte:– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke meting,
bemonstering en analyse plaatsvindt;– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;– voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is;De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in decimalen
nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden opgeteld,
moet worden uitgegaan van niet afgeronde waarden. De uiteindelijke totale
vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt, afhankelijk van de
keuze, 7,94 uiteindelijk 7,9 of 7 op het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4 of
20.Vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimtenArtikel 14Eerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis vindt in artikel 122i,
eerste lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt
dat het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf bedraagt, wordt de
vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en op één
vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt. Tweede lidHoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven
met een vervuilingswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel
gevallen al aan het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie
vervuilingseenheden opgelegd. Dit is mogelijk op grond van de bepaling in
artikel 5, eerste lid. Na afloop van het heffingsjaar kan echter blijken dat de
vervuilingswaarde één of minder dan één vervuilingseenheid bedraagt. Daarom moet de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor
ontheffing of vermindering. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden één of minder bedraagt, wordt op aanvraag van de
belastingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid gesteld. Het
betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van de
Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken nadat de
omstandigheid zich heeft voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar
belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.Vervuilingswaarde van woonruimtenArtikel 15Eerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie vervuilingseenheden,
met dien verstande dat die wanneer de woonruimte door één persoon wordt bewoond
één vervuilingseenheid bedraagt.Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor
recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden op een voor
recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. Samen
met de andere voorzieningen op dat terrein worden zij als één bedrijfsruimte
aangemerkt. De exploitant van het terrein is dan de heffingsplichtige.Deze regeling gaat echter niet in alle gevallen op. Steeds vaker komt het voor
dat recreatiewoningen op een recreatieterrein in eigendom zijn bij
particulieren. Die kunnen de woning dan alleen voor zichzelf beschikbaar houden,
of de woning via de exploitant verhuren aan wisselende gebruikers gedurende de
weken dat zij er zelf niet zijn.In zijn arrest van 22 november 2002, nummer 37 361, geeft de Hoge Raad aan dat
dit onder voorwaarden gevolgen kan hebben voor de heffingsplicht. Hoewel deze
procedure betrekking had op het gebruikersdeel van de
onroerende-zaakbelastingen, is zij ook van betekenis voor de
verontreinigingsheffing.Indien de woonruimte alleen ter beschikking staat van de eigenaar, dan is hij de
heffingsplichtige en is het gewone woonruimteforfait van toepassing. Bij het
vaststellen van de aanslag voor het recreatieterrein moet de woonruimte buiten
beschouwing worden gelaten. Wordt de woonruimte echter ook via de exploitant aan
anderen verhuurd, dan is de heffingsplicht afhankelijk van de vraag op wie het
exploitatierisico drukt. Krijgt de eigenaar een vaste vergoeding ongeacht de
werkelijke verhuurde periode(s), dan wordt de woonruimte als onderdeel van de
bedrijfsruimte beschouwd en is de exploitant van het recreatieterrein
heffingsplichtig. Is de vergoeding die de eigenaar krijgt wel afhankelijk van de
werkelijke verhuurde periode(s), dan rust het exploitatierisico bij hem en is
hij als heffingsplichtige het gewone woonruimteforfait verschuldigd.Derde lidNa aanvang van de heffingsplicht kan het aantal bewoners verminderen tot één.
Dit heeft gevolgen voor de vervuilingswaarde.Vierde lidOmdat de aanslag voor een woonruimte meestal al aan het begin van het
heffingsjaar wordt opgelegd, moet de verordening voorzien in een regeling
waardoor aanspraak op vermindering kan worden gemaakt. Dit gebeurt door middel
van een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, Waterschapswet. Deze
moet worden ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zich heeft
voorgedaan.SchattingArtikel 16In artikel 122j Waterschapswet is geregeld dat onder bepaalde, in de onderdelen
a tot en met d nader omschreven, omstandigheden de vervuilingswaarde kan worden
vastgesteld door middel van schatting. Bijvoorbeeld indien een bedrijf niet
voldoet aan zijn verplichting tot meting, bemonstering en analyse of indien het
bedrijf dat doet op een wijze die niet in overstemming is met de in de
verordening of meetbeschikking opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het lozen terzake van stoffen
vanuit objecten waarvoor in de verordening geen bijzondere regelingen zijn
opgenomen en waarvoor de hoofdregel van artikel 8 (meting, bemonstering en
analyse) niet kan worden toegepast.Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden kunnen
zijn op grond waarvan schatting kan plaatsvinden. In artikel 122j Waterschapswet
ontbreekt de omstandigheid dat de heffingsplichtige de afgegeven meetbeschikking
niet heeft nageleefd. Omwille van de volledigheid is een overeenkomstige,
daartoe strekkende bepaling als onderdeel d aan artikel 16 toegevoegd.TariefArtikel 17 Dit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.Wijze van heffing en termijnen van betalingArtikel 18Eerste lidIngevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen worden
geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere
wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. De
verontreinigingsheffing wordt geheven bij wege van aanslag. Tweede lidDe betalingstermijn in het tweede lid wijkt af van die in artikel 9 van de
Invorderingswet 1990. Om die reden is de afwijkende betalingstermijn hier
opgenomen. De bevoegdheid om afwijkende betalingstermijnen in de
belastingverordening op te nemen staat in artikel 139, eerste lid,
Waterschapswet.Derde lid Indien de aanslagen middels automatische incasso kunnen worden geïncasseerd, kan
de aanslag in 10 termijnen worden betaald. De eerste termijn vervalt één maand
na dagtekening van de aanslag en de volgende termijnen telkens 1 maand later.
Voor deelname aan de automatische incasso moet een machtiging worden afgegeven
voor het rekeningnummer vanwaar wordt geïncasseerd.Vierde lidDe betalingstermijn voor een navorderingsaanslag komt overeen met die in artikel
9 van de Invorderingswet 1990. Strikt genomen hoeft deze bepaling niet in de
verordening te staan wanneer het waterschap aansluit bij de daar genoemde
termijn. Indien de verordening daar geen bepalingen over bevat, is immers
automatisch artikel 9 van de Invorderingswet 1990 van toepassing. Omwille van de
duidelijkheid is de bepaling zo opgenomen.Vijfde lidHet ligt voor de hand de betalingstermijnen voor de aanslag en de bestuurlijke
boete aan elkaar gelijk te laten zijn, aangezien die in hetzelfde geschrift zijn
verenigd.Nadere regelsArtikel 19In verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet
bestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 toe aan het dagelijks bestuur van het waterschap
(zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet). Voor die datum
kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het algemeen bestuur van het
waterschap. Het betreft het stellen van nadere regels ten aanzien van de
volgende bevoegdheden:– de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;– de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;– het berekenen van invorderingsrente.De bovenstaande bevoegdheden waren voor 1 januari 1998 expliciet in de
belastingverordening geregeld. Artikel 18 is thans in de verordening opgenomen
om expliciet aan de belastingplichtige kenbaar te maken dat ook het dagelijks
bestuur regels kan stellen met betrekking tot de heffing en de invordering van
de verontreinigingsheffing.Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 20Eerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang van
de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft echter gelden
voor de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan. Voor die
feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegd op basis van de oude
verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten van
het waterschapsbestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet verbinden
dan wanneer zij zijn bekendgemaakt. Dit geldt derhalve ook voor
belastingverordeningen. Zoals blijkt uit het tweede lid van artikel 73 geschiedt
bekendmaking door plaatsing in het op een algemeen toegankelijke wijze uit te
geven waterschapsblad. De uitgifte van het waterschapsblad geschiedt
elektronisch op een algemeen toegankelijke wijze. Na de uitgifte blijft het
waterschapsblad elektronisch op een algemeen toegankelijke wijze beschikbaar. Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen die
in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang van de
heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van inwerkingtreding,
maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichting op het tweede lid is
uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van inwerkingtreding in de
verordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan die verordening automatisch
in werking treedt acht dagen na haar bekendmaking.Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee
duidelijk wordt op welk moment de nieuwe financiële verplichtingen die aan de
burgers worden opgelegd, een aanvang nemen.Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van het onderhavige artikel 20 wordt de
verordening voorzien van een citeertitel.