CVDR435816_1Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZnlregelingAppingedam2017-01-01AppingedamGemeenteblad, 2017, 4423Afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en IoazParticipatiewet, artikel 8 lid 1 aanhef, onder a en dgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-12-15De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2017-01-012021-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenGeenAfstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZDe raad van de gemeente Appingedam;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders;gelet op artikel 8 lid 1 aanhef onder a en d van de Participatiewet, artikel
35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (Ioaw) en artikel 35 Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Ioaz);overwegende de gewenstheid van het bij verordening vast stellen van regels
om uitvoering te geven aan het doel van de Participatiewet, bekendstaand als
de kansen op arbeidsparticipatie van mensen met een afstand tot de
arbeidsmarkt of een arbeidsbeperking op de lange termijn te verbeteren (zie
TK 2013-2014, 33 161, nr. 107, p. 45-46). Alsmede de gewenstheid van het bij
verordening vaststellen van regels met betrekking tot de aan de uitkering
verbonden verplichtingen en mogelijke maatregel en van de uitkering;b e s l u i t :Vast te stellen de"AFSTEMMINGSVERORDENING PARTICIPATIEWET, IOAW EN IOAZ"11.BegripsbepalingenAlle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet nader
worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de Participatiewet,
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (IOAW) of de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijke arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) en de
Algemene wet college van burgemeester en wethoudersrecht (Awb).
wet: Participatiewet;
maatregel: het verlagen van de bijstand op grond van artikel 18
lid 2 van de wet, artikel 20 lid 2 IOAW en artikel 20 lid 1 IOAZ
alsmede het blijvend of tijdelijk (gedeeltelijk) weigeren van
een uitkering op grond van artikel 20 lid 1 IOAW en artikel 20
lid 2 IOAZ;
benadelingsbedrag: de hoogte van de netto-uitkering waarop
eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is
gedaan ten gevolge van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan;
bijstandsnorm:
de toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5
onderdeel c Participatiewet, of;
grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 5 Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover
sprake is van een uitkering op grond van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
uitkering: de algemene bijstand op grond van de Participatiewet
of een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijke arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen.
2.Het besluit tot opleggen van een maatregel1.Het college van burgemeester en wethouders legt een maatregel op als
een belanghebbende tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
toont met betrekking tot de voorziening in het bestaan, dan wel de
verplichtingen die voortvloeien uit de Participatiewet, de
IOAW/IOAZ, met uitzondering van de inlichtingenverplichting o.g.v.
artikel 17 eerste lid van de wet, artikel 13 eerste lid IOAW/IOAZ en
artikel 30 c tweede en derde lid Wet Suwi, dan wel de verplichtingen
die in de beschikking tot toekenning, wijziging of voortzetting van
de bijstand zijn opgenomen niet of onvoldoende nakomt, alsmede
wanneer een belanghebbende zich jegens het college van burgemeester
en wethouders (zeer ernstig) misdraagt.2.In het besluit tot het opleggen van een maatregel van de uitkering
als bedoeld in de artikelen 9a twaalfde lid en artikel 18 lid 2, 5
en 6 van de Participatiewet, de artikelen 20 en 38 lid 12 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers en de artikelen 20 en 38 lid 12 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen, worden in ieder geval vermeld:
de reden van de maatregel;
de duur van de maatregel;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt
verlaagd, en;
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardmaatregel.
3.Een maatregel die voor een periode van langer dan drie maanden wordt
opgelegd, wordt telkens heroverwogen tegen het einde van het tijdvak
van drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd.3.Horen van belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van een belanghebbende kan achterwege worden gelaten
als:
de vereiste spoed zich daartegen verzet
de belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en er zich sindsdien
geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
het college van burgemeester en wethouders het horen niet
nodig acht voor het vaststellen van de ernst van de
gedraging of de mate van verwijtbaarheid, of
de belanghebbende heeft aangegeven hiervan geen gebruik te
willen maken.
4.Afzien van het opleggen van een maatregel1.Het college van burgemeester en wethouders ziet af van het opleggen
van een maatregel als:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan één jaar, voor constatering van die
gedraging door het college van burgemeester en wethouders,
plaatsvond.
2.Het college van burgemeester en wethouders kan afzien van het
opleggen van een maatregel als het daarvoor dringende redenen
aanwezig acht. 3.Wanneer het college van burgemeester en wethouders afziet van het
opleggen van een maatregel op grond van dringende redenen, krijgt de
belanghebbende daarover een brief.5.WaarschuwingBij een eerste maatregelwaardige gedraging, zoals bedoeld in artikel 8 a
en 9a van deze verordening, kan het college van burgemeester en
wethouders besluiten een waarschuwing te geven. Deze waarschuwing telt
mee bij de vaststelling van recidive (herhaling).6.Ingangsdatum en tijdvak van een maatregel1.Een maatregel wordt in beginsel toegepast op de uitkering of
bijzondere bijstand die is verleend met toepassing van artikel 12
van de Participatiewet over de kalendermaand, volgend op de maand
waarin het besluit tot het opleggen van een maatregel aan een
belanghebbende is bekend gemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op
dat tijdstip voor die belanghebbende geldende bijstandsnorm. 2.Als een maatregel niet of niet helemaal uitgevoerd kan worden als
gevolg van de beëindiging of intrekking van de uitkering, wordt de
maatregel of dat deel van de maatregel dat nog niet is uitgevoerd,
alsnog toegepast, als belanghebbende binnen de termijn, bedoeld in
artikel 4 lid 1 onder b, opnieuw een uitkering ontvangt. 3.De herziening kan niet worden toegepast over een ander tijdvak dan
waarop de verwijtbare gedraging betrekking heeft.7.Berekeningsgrondslag1.Een maatregel wordt berekend over de bijstandsnorm.2.In afwijking van lid 1 kan een maatregel worden toegepast op de
bijzondere bijstand als:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Wet, of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daar aanleiding toe geeft.
3.Bij toepassing van lid 2 onder sub a, moet in de hoofdstukken 2, 3
en 4 ‘bijstandsnorm’ als ‘bijstandsnorm inclusief de op grond van
artikel 12 van de Wet verleende bijzondere bijstand’ worden gelezen.
4.Bij toepassing van lid 2 onder sub b, moet in de hoofdstukken 2, 3
en 4 ‘bijstandsnorm’ als ‘de verleende bijzondere bijstand’ worden
gelezen. 2.NIET NAKOMEN VAN DE NIET GEÜNIFORMEERDE VERPLICHTINGEN MET BETREKKING
TOT DE ARBEIDSINSCHAKELING8.Gedragingen ParticipatiewetGedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grond
van de artikelen 9, 9a en 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende
wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
Werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie: 1. het niet of onvoldoende meewerken aan het
opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak als
bedoeld in artikel 44a van de Participatiewet; 2. het
onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de artikel
9 lid 1 of 55 van de Participatiewet, voor zover het gaat om een
belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na een
melding als bedoeld in artikel 43 lid 4 en 5 van de
Participatiewet, voor zover deze verplichtingen niet worden
genoemd in artikel 18 lid 4 van de Wet; 3. het niet of
onvoldoende verrichten van een door het college van burgemeester
en wethouders opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 9 lid 1 onder c van de Participatiewet;
derde categorie: het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen in de gemeente van inwoning,
voor zover dit niet voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in
artikel 18 lid 4 van de Participatiewet.
8a.Niet meewerken aan taaltoetsAls een belanghebbende niet meewerkt aan het afleggen van de taaltoets
als bedoeld in artikel 18b tweede lid van de Participatiewet, wordt een
maatregel opgelegd van:
20 procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand als
belanghebbende zich binnen 12 maanden na bekendmaking van een
besluit waarmee een maatregel is toegepast vanwege het niet
meewerken aan het afleggen van een taaltoets opnieuw schuldig
maakt aan dezelfde verwijtbare gedraging;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand als
belanghebbende zich binnen 12 maanden na bekendmaking van een
besluit in de zin van artikel 8a, onderdeel b, van deze
verordening, opnieuw schuldig maakt aan dezelfde verwijtbare
gedraging.
9.Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende, waardoor een verplichting op grond
van de artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 37
en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
Werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie: 1. het niet of in onvoldoende mate meewerken
aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
2. het niet of in onvoldoende mate gebruik maken van een door
het college van burgemeester en wethouders aangeboden
voorziening als bedoeld in de artikelen 36 lid 1 en 37 lid 1
onder e van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 36 lid 1
en 37 lid 1 onder e van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor
zover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening; 3. het uit houding
of gedrag ondubbelzinnig laten blijken de verplichting als
bedoeld in artikel 37 lid 1 onder e van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 37 lid 1 onder e van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen niet te willen nakomen, wat heeft geleid
tot het intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht voor
een alleenstaande ouder als bedoeld in artikel 38 lid 1 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 38 lid 1 van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen; 4. het niet of
onvoldoende verrichten van een door het college van burgemeester
en wethouders opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 37 lid 1 onder f van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 37 lid 1 onder f van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;
derde categorie: 1. het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen; 2. het niet aanvaarden van
algemeen geaccepteerde arbeid; 3. het door eigen toedoen niet
behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, als bedoeld in
artikel 20, eerste lid, onder a of b, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 20, tweede lid, onder a of b ,
van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijke
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen; 4. het niet of
onvoldoende gebruik maken van een door het college van
burgemeester en wethouders aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling, als bedoeld in de artikel 36 lid 1 en 37
lid 1 onder e van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de
artikelen 36 lid 1 en 37 lid 1 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen,
voor zover dit heeft geleid tot het niet doorgaan of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening.
10.De hoogte en duur van de maatregelDe maatregel, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 8 en 9 van
deze verordening, wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de eerste categorie;
50 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de tweede categorie;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de derde categorie.
3.NIET NAKOMEN VAN DE GEÜNIFORMEERDE VERPLICHTINGEN MET BETREKKING TOT
DE ARBEIDSINSCHAKELING11.Duur maatregel bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18 lid 4
van de Wet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt de maatregel 100 procent
van de bijstandsnorm gedurende:
een maand, bij gedragingen als bedoeld in artikel 18 vierde lid,
onderdeel b, f, en g, van de Participatiewet;
twee maanden, bij gedragingen als bedoeld in artikel 18, vierde
lid, onderdeel a, c, d, e, en h, van de Participatiewet.
12.Verrekening verlaging1.Het bedrag van de verlaging, bedoeld in artikel 11, wordt toegepast
over de maand van oplegging van de maatregel en de volgende twee
maanden als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen. 2.Bij een verlaging als bedoeld in artikel 11, onderdeel a, kan de
verlaging worden toegepast over twee maanden waarbij zowel aan de
maand van oplegging als aan de daaropvolgende maand de helft van de
verlaging wordt toebedeeld.3.Bij een verlaging als bedoeld in artikel 11, onderdeel b, kan de
verlaging worden toegepast over drie maanden, waarbij zowel aan de
maand van oplegging als aan de twee daaropvolgende maanden, een
derde van de verlaging wordt toebedeeld.4.OVERIGE GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN MAATREGEL13.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een maatregel wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18 lid 2
van de Wet wordt afgestemd op het benadelings-bedrag. 2.Onder tekortschietend besef wordt in ieder geval verstaan:
het op een onverantwoorde wijze besteden van vermogen of
vermogensbestanddelen voor zover de noodzaak tot
bijstandsverlening redelijkerwijs was te voorzien;
het verwijtbaar geen beroep (kunnen) doen op een
voorliggende voorziening, door deze niet te gelde te maken
dan wel weigeren er een beroep op te doen, daaronder tevens
begrepen het doen van een beroep op bijstand omdat een
voorliggende voorziening volledig verrekend wordt met een
bestuurlijke boete en betrokkene om die reden niet kan
voorzien in de kosten van het bestaan.
3.De maatregel wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij een
benadelingsbedrag tot € 500;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende twee maanden, bij
een benadelingsbedrag vanaf € 500 tot € 2.000;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende twee maanden, bij
een benadelingsbedrag vanaf € 2000 tot € 4.000;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende drie maanden, bij
een benadelingsbedrag vanaf 4000 tot € 10.000;
als het benadelingsbedrag meer dan € 10.000 bedraagt, wordt
een individueel besluit genomen.
14.Misdragingen tegenover personen, instanties1.Als een belanghebbende zich misdraagt tegenover personen en
instanties die zijn belast met de uitvoering van de Participatiewet
als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van die wet, tegenover personen
en instanties die zijn belast met de uitvoering van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onder g,
van die wet of tegenover personen en instanties die zijn belast met
de uitvoering van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, als bedoeld in artikel 37,
eerste lid, onder g, van die wet, wordt een verlaging opgelegd van
50 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand.2.Van een misdraging in de zin artikel 9 lid 6 van de Participatiewet,
of als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onder g van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers, of Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, kan alleen
sprake zijn als de verwijtbaarheid is vastgesteld en dit gedrag in
het normale maatschappelijk verkeer onbetamelijk wordt geacht te
zijn. Van het opleggen van de maatregel kan, als alleen sprake is
van verbaal geweld, worden afgezien en worden volstaan met het geven
van een schriftelijke waarschuwing, tenzij het verbale geweld
plaatsvindt binnen een periode van 12 maanden, te rekenen vanaf de
datum waarop eerder aan de belanghebbende een schriftelijke
waarschuwing in verband met ernstige misdragingen is gegeven.15.Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het college van burgemeester en
wethouders opgelegde verplichting als bedoeld in artikel 55 van de
Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, wordt een maatregel
opgelegd. De maatregel wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
arbeidsinschakeling;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
vermindering van de bijstandsbehoeftigheid;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstandsbehoeftigheid.
5.SAMENLOOP EN RECIDIVE16.Samenloop van gedragingen1.Als er sprake is van één gedraging die schending oplevert van
meerdere in deze verordening of in artikel 18 lid 4 van de Wet
genoemde verplichtingen, wordt één maatregel opgelegd. Voor het
bepalen van de hoogte en duur van de maatregel wordt uitgegaan van
de gedraging waarop de hoogste maatregel is gesteld. 2.Als er sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren
van één of meerdere in deze verordening of in artikel 18 lid 4 van
de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere
gedraging afzonderlijk een maatregel opgelegd. Deze maatregelen
worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende, niet verantwoord is. 3.Als er sprake is van één gedraging die schending oplevert van zowel
een in deze verordening of artikel 18 lid 4 van de Participatiewet
genoemde verplichting als een in artikel 17 lid 1 van de
Participatiewet genoemde verplichting, wordt geen maatregel
opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke boete wordt
opgelegd. 4.Als er sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren
van zowel een in deze verordening of artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet genoemde verplichting, waarvoor een bestuurlijke
boete kan worden opgelegd, wordt voor iedere gedraging een
afzonderlijke maatregel opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van
de belanghebbende, niet verantwoord is. 17.Recidive1.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een maatregel is opgelegd vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 8 onder b of c, 9 onder b of
c, 13 lid 1 of 15, opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare
gedraging, wordt telkens de duur van de oorspronkelijke maatregel
verdubbeld. 2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een maatregel is opgelegd vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 8, onder a, 9, onder a, of 14
opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging, wordt
telkens de hoogte van de oorspronkelijke maatregel verdubbeld.3.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een maatregel is opgelegd vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de Participatiewet,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging als bedoeld in
artikel 18 lid 4 van de Participatiewet, bedraagt de maatregel
honderd procent van de bijstandsnorm, gedurende 2 maanden.6.BLIJVENDE OF TIJDELIJKE WEIGERING IOAW / IOAZ18.Samenloop bij weigering uitkering IOAW/IOAZAls het college van burgemeester en wethouders de uitkering op grond van
artikel 20 lid 1 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 20 lid 2 Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen, blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot
deze weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een
maatregel zou kunnen leiden, blijft een maatregel voor die gedraging
achterwege.19.Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkering1.Het college van burgemeester en wethouders kan de uitkering
tijdelijk weigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen,
als bedoeld in of op grond van artikel 8 van de ioaw of de ioaz zou
hebben kunnen verwerven, als:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende
reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek
7 van het Burgerlijk Wetboek en een persoon ter zake een
verwijt kan worden gemaakt, of;
de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van een
persoon zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige
bezwaren waren verbonden, dat deze voorzetting
redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd.
2.Het college van burgemeester en wethouders kan de uitkering blijvend
weigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen, als bedoeld
in of op grond van artikel 8 van de ioaw of van de ioaz zou hebben
kunnen verwerven, als een persoon:
nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden, of
door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid
krijgt.
7.SLOTBEPALINGEN19.Afwijkingsbevoegdheid college van burgemeester en
wethouders1.Het college van burgemeester en wethouders kan ten gunste van
belanghebbenden afwijken van de bepalingen van deze verordening, als
toepassing van de verordening tot onbillijkheden leidt.2.Het college van burgemeester en wethouders kan ten behoeve van de
uitvoering van deze verordening nadere beleidsregels
vaststellen.20.De inwerkingtreding en citeertitel1.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2017. 2.Deze verordening wordt aangehaald als "Afstemmingsverordening
Participatiewet, Ioaw en Ioaz".Vastgesteld in de openbare vergaderingvan de raad van de gemeente Appingedamgehouden op 15 december 2016, nr. 11e.De raad voornoemd,H.K. Pot, voorzitter.T.G.C. Kramer-Klein, griffier.Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk 1. Algemene bepalingen Artikel 1. Begripsomschrijving Lid 1.Begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. De begrippen die in de
verordening worden gebruikt zullen een gelijkluidende betekenis hebben. Lid 2.Bijstandsnorm: Onder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze verordening verstaan, de
in de situatie van belanghebbende geldende bijstandsnorm. Dit is de
toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen en verminderd met verlagingen,
alles inclusief vakantietoeslag, Voor zover sprake is van een uitkering op grond
van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm verstaan, de toepasselijke
grondslag zoals bedoeld in artikel 5 IOAW en artikel 5 IOAZ. Benadelingsbedrag: Het benadelingsbedrag is de netto-uitkering waarop eerder,
langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan als gevolg van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan. Voor het bepalen van het benadelingsbedrag wordt uitgegaan van het
nettobedrag van de uitkering, zoals ook het geval is bij het benadelingsbedrag
in het kader van de bestuurlijke boete.Belanghebbende: Dit begrip wordt in artikel 1:2 Awb omschreven als ‘degene wiens
belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken’. Artikel 2. Het besluit tot opleggen van een maatregelLid 2.Het verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen op grond van artikel 8:1 jo. 7:1 Awb. De eisen die in dit
artikel vermeld staan, vloeien rechtstreeks voort uit de Awb. Het
motiveringsvereiste speelt hierbij een belangrijke rol, waardoor een besluit
kenbaar dient te zijn en van een deugdelijke motivering moet zijn voorzien. Lid 3.De mogelijkheid bestaat om een maatregel op te leggen over een langere periode.
Bij toepassing van deze mogelijkheid, aansluitend op eerdere maatregel, dient
een dergelijke maatregel ten hoogste na drie maanden heroverwogen worden. Artikel 3. Horen van belanghebbende Afdeling 4.1.2. van de Awb stelt in een aantal gevallen het horen van de
belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze hoorplicht
geldt echter niet bij de voorbereiding van beschikkingen die betrekking hebben
op een financiële aanspraak op grond van artikel 4:12 Awb. Hierdoor is het
college van burgemeester en wethouders niet verplicht om in het kader van het
onderzoek te horen, voordat een maatregel ten opzichte van de belanghebbende
opgelegd wordt. In dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordt
opgelegd in beginsel voorgeschreven nu dit de zorgvuldigheid van het besluit ten
goede zal komen.Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen
a en b staan ook genoemd in artikel 4:11 Awb. Artikel 4. Afzien van het opleggen van een maatregelAfzien van verlagenHet afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18 lid 9 Participatiewet
jo. artikel 20 lid 3 IOAW jo. artikel 20 lid 3 IOAZ. Hiervan is uitsluitend
sprake bij evidente afwezigheid van de verwijtbaarheid. Het is aan het college
van burgemeester en wethouders te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt aan het betreffende gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm
van verwijtbaarheid afgezien van een maatregel, dan is het niet mogelijk om bij
toepassing van herhaling deze gedraging mee te tellen (zie artikel 17
Afstemmingsverordening). Is vanwege de afstemming op grond van artikel 18 lid 1
Participatiewet van een maatregel afgezien, dan is daarin geen reden gelegen om
de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
herhaling.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt in lid 1, onder b geregeld dat het college van burgemeester
en wethouders geen maatregelen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar
geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag
of het college van burgemeester en wethouders overgaat tot het opleggen van een
maatregel.Afzien van verlagen in verband met dringende redenenIn het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen van een
maatregel als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een
algemene verplichting tot het opleggen van een maatregel voorop. Uitzonderingen
moeten echter mogelijk zijn, als voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets
heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van
het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde arbeidsverplichtingenDe wet schrijft bij overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting, een
afstemming voor van 100 procent van de bijstand, gedurende één tot drie maanden.
Op grond van artikel 18 lid 10 Participatiewet moet het college van burgemeester
en wethouders een op te leggen maatregel of een opgelegde maatregel afstemmen op
de omstandigheden van een belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te
verwerven. Op grond van bijzondere omstandigheden kan het college van
burgemeester en wethouders besluiten de maatregel op een lager niveau, voor een
kortere duur of op nul vast te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met recidiveHet doen van een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college van
burgemeester en wethouders afziet van het opleggen van een maatregel wegens
dringende redenen is van belang in verband met eventuele herhaling(artikel 4 lid
3 Afstemmingsverordening). Het opleggen van een maatregel bij herhaling, is
geregeld in artikel 17 Afstemmingsverordening.Artikel 5. WaarschuwingAls bij een eerste maatregelwaardige gedraging wordt besloten slechts een
waarschuwing te geven, telt deze wel mee voor de mate van sanctioneren bij
herhaling.Artikel 6. Ingangsdatum en tijdvak van een maatregelHet opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.
Een maatregel van de uitkering kan in beginsel op drie manieren plaatsvinden.
Door middel van een verlaging van het uitkeringsbedrag in de
eerstvolgende maande(n)
Met terugwerkende kracht, door middel van herziening van de uitkering,
of
Naar de toekomst toe, door verlaging uit te voeren op de nieuwe
uitkering.
Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode van het opleggen van een maatregel. Hierbij is geen
herziening van de uitkering evenals een terugvordering van het te veel betaalde
bedrag, noodzakelijk. In de praktijk houdt dit normaal gesproken in dat een
maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die
volgt op de kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de
berekening van de hoogte van de maatregel, moet worden uitgegaan van de voor die
maand geldende bijstandsnorm.Artikel 7. BerekeningsgrondslagBijstandsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder bijstandsnorm wordt verstaan, de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of maatregel en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de Ioaw of de Ioaz wordt gekeken
naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de Ioaw respectievelijk van de
Ioaz. Bijzondere bijstandIn het tweede lid is bepaald dat een maatregel ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel12 Participatiewet. Personen tussen de 18 en
21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt aangevuld
door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een maatregel uitsluitend op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen.
Daarom is in lid 3 onder a geregeld dat de berekeningsgrondslag in dat geval
bestaat uit de bijstandsnorm, inclusief de verleende bijzondere bijstand op
grond van artikel 12 Participatiewet.Op grond van lid 2 onder b, is het mogelijk dat het college van burgemeester en
wethouders in incidentele gevallen een maatregel oplegt over de bijzondere
bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een
belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. Een maatregel kan
uitsluitend worden opgelegd als daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. De Afstemmingsverordening biedt geen ruimte om een maatregel toe te passen op
een individuele inkomenstoeslag.Hoofdstuk 2. Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakelingArtikel 8. Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 8 en 10 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 8 Afstemmingsverordening worden schendingen van verplichtingen uit de
Participatiewet geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in
artikel 8 Afstemmingsverordening, zijn ondergebracht in categorieën. Aan die
categorieën wordt in artikel 10 Afstemmingsverordening een gewicht toegekend in
de vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen
van diverse verplichtingen. Artikel 18 lid 2 WWB zoals dat luidde vóór 1 januari 2015, bepaalt dat het
college van burgemeester en wethouders moest afstemmen als een belanghebbende de
verplichtingen "niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige artikel 18 lid 2
Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet nakomen van de verplichtingen".
Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg. Gemeend wordt dat de wetgever hiermee
echter geen inhoudelijke wijziging heeft beoogd en dat dit moet worden gelezen
als het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen. Om onduidelijkheid
hierover te voorkomen is daarom in artikel 8 neergelegd dat sprake is van een
verwijtbare gedraging bij het niet of onvoldoende nakomen van de verplichtingen. Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen
(onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om het niet
naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid, als dit
het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18 lid 4
Participatiewet. In artikel 18 lid 4Participatiewet staan de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen. Voor schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting
geldt een apart afstemmingsregime: maatregel van de bijstand met 100 procent
gedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur van tenminste een
maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18 lid 5 Participatiewet), zie
artikel 11 Afstemmingsverordening.Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel 8
lid 3 Afstemmingsverordening, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen
van algemeen geaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals bedoeld in
artikel 18 lid 4 Participatiewet zoals:
het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden die
noodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid,
en
het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid door
kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en gedrag.
Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9 lid 1
Participatiewet). Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar, geldt dat zij
worden beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vier weken na de melding
(artikel 43 lid jo. lid 5 Participatiewet). Is geen enkele inspanning verricht,
dan bestaat op grond van artikel 13 lid 2 onder d Participatiewet, geen recht op
bijstand. Zijn er wel inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het
college van burgemeester en wethouders onvoldoende, dan verlaagt het college van
burgemeester en wethouders de uitkering. De maatregel kan in principe al worden
toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd in artikel 7
Afstemmingsverordening. Een aparte grondslag is strikt genomen niet
noodzakelijk. Het zou wellicht zelfs tot verwarring kunnen leiden als het
bijvoorbeeld gaat om een belanghebbende die in de vijfde of zesde week na de
melding de fout in gaat. Desalniettemin is het niet of onvoldoende verrichten
van inspanningen vanwege de herkenbaarheid toch als aparte gedraging genoemd
opgenomen in de afstemmingsverordening (zie artikel 8 lid 2 onder b
Afstemmingsverordening).Artikel 8a. Niet meewerken aan taaltoetsHet kan voorkomen dat een belanghebbende een taaltoets moet afleggen, maar dat
hij niet wilt meewerken. In sommige gevallen kan er een redelijke verklaring
voor zijn. Hierbij kan worden gedacht aan ziekte of overmacht. Het is ook
aannemelijk dat een belanghebbende zich verzet tegen het afleggen van de
taaltoets. Artikel 18b, van de Participatiewet voorziet niet in deze gevallen.
In het geval dat een belanghebbende weigert medewerking te verlenen aan de
taaltoets(bijvoorbeeld door het niet verschijnen, dan kiest het College van
burgemeester en wethouders ervoor om dit te zien als een schending van de
medewerkingsverplichting.Hoogte verlagingHet percentage van de verlaging en het aantal maanden waarover de verlaging
wordt opgelegd is ter bepaling aan het College van burgemeester en
wethouders.Bij het invullen van artikel 8a is gekozen voor een verlagingsystematiek die
aansluit bij het verlagingsregime op grond van artikel 18b, van de
Participatiewet. Als voor het (stelselmatig) niet meewerken aan de taaltoets een
gunstiger afstemmingsregime wordt gehanteerd dan voor het niet voldoen aan de
taaleis en de daaraan verbonden inspanningsverplichting, kan dit onbedoeld een
stimulans vormen om het objectief vaststellen van de taalvaardigheid en daarmee
de toepassing van de taaleis te frustreren. Artikel 17 van deze verordening is
niet van toepassing.Artikel 9. Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 9 en 10 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 9
Afstemmingsverordening worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ
geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 9
Afstemmingsverordening zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën
wordt in artikel 10 Afstemmingsverordening een gewicht toegekend in de vorm van
een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar toenemende
zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging meer
concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden van
betaalde arbeid.Artikel 10. De hoogte en duur van de maatregelZie voor de maatregelwaardige gedragingen, de toelichting bij de artikelen 8 en
9 Afstemmingsverordening.Deze bepaling bevat de standaardmaatregelen voor de drie categorieën van
gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking verlenen
aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Er is gekozen voor een afstemmingsregime bij gedragingen, zoals bedoeld in de
artikelen 8 en 9, dat afwijkt van de maatregel bij schending van de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen, als bedoeld in artikel 18 lid 4
Participatiewet. Dit, ondanks dat enkele van de in de artikelen 8 en 9 genoemde
gedragingen verwant zijn aan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen. De
percentages van artikel 10 Afstemmingsverordening sluiten aan bij de percentages
die de oude verordening bevatte. Hoofdstuk 3. Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakelingArtikel 11. Duur maatregel bij schending geüniformeerde arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college van burgemeester en wethouders een verwijtbaar
niet naleven van een geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de
maatregel honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze
verordening vastgestelde periode (artikel 18 lid 5 Participatiewet). Bij het bepalen van de duur moet verder rekening worden gehouden met art 18 lid
6 Participatiewet. Hierin is bepaald dat in geval van recidive, de periode van
de maatregel in ieder geval langer moet zijn dan de op grond van art 18 lid 5
Participatiewet vastgestelde periode van de maatregel en ten hoogste 3
maanden.Artikel 12. Verrekenen verlagingHet college van burgemeester en wethouders heeft de mogelijkheid bij verlaging
van de bijstand wegens schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting, de
verlaging te verrekenen. Dit over de maand van oplegging van de maatregel en ten
hoogste over de twee volgende maanden. Over de eerste maand moet minimaal een
derde van het bedrag van de verlaging worden verrekend (artikel 18, vijfde lid,
tweede volzin, van de Participatiewet). Wanneer de belanghebbende tot inkeer
komt, wordt de verlaging stopgezet en ontvangt de belanghebbende weer de
volledige uitkering (artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet). Het gaat
hier om een facultatieve bepaling. Verrekenen bij bijzondere omstandighedenEr is voor gekozen gebruik te maken van de mogelijkheid tot het verrekenen van
het bedrag van de verlaging bij een eerste schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting (of een herhaalde schending buiten de recidivetermijn) als
bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen. Hierbij kan worden gedacht
aan:
vergroting schuldenproblematiek
(dreigende) huisuitzetting
afsluiting van gas en elektriciteit.
De maand van opleggingIn het eerste, tweede en derde lid wordt gesproken over de "maand van
oplegging". Deze term is overgenomen uit artikel 18, vijfde lid, van de
Participatiewet. Met de "maand van oplegging" wordt in deze verordening bedoeld:
de maand waarin het besluit aan belanghebbende is bekend gemaakt. Toedeling over twee maanden bij lichte overtredingenIs sprake van een lichte overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting,
dan kan worden verrekend over twee maanden. Van een lichte overtreding is sprake
bij schending van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid,
onderdelen b, f en g, van de Participatiewet. Bij een dergelijke overtreding
wordt de bijstand verlaagd met 100 procent gedurende een maand. Aan de maand van
oplegging en aan de daaropvolgende maand wordt de helft van het bedrag van de
verlaging toebedeeld. Dit betekent dat in de maand van oplegging van de
maatregel en de daaropvolgende maand de inhouding in beginsel 50 procent
bedraagt (artikel 12, tweede lid, van deze verordening). Toedeling over drie maanden bij zware overtredingenIs sprake van een zware overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting,
dan kan worden verrekend over drie maanden. Van een zware overtreding is sprake
bij schending van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid,
onderdeel a, c, d, e en h, van de Participatiewet. Bij een dergelijke
overtreding wordt de bijstand verlaagd met 100 procent gedurende twee maanden.
Aan de maand van oplegging en aan de twee daaropvolgende maanden wordt een derde
van het bedrag van de verlaging toebedeeld. Dit betekent dat in de maand van
oplegging van de maatregel en de daaropvolgende maanden de inhouding in beginsel
66,67 procent bedraagt (artikel 12, derde lid, van deze verordening).Geen verrekening bij niet aanvaarden of behouden algemeen geaccepteerde
arbeidIn het vierde lid is bepaald dat als sprake is van een verlaging op grond van
artikel 18, vierde lid, onderdeel a, van de Participatiewet, geen verrekening
plaatsvindt, zoals bedoeld in artikel 12, eerste lid. Het betreft het niet
aanvaarden of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Deze keuze is
gebaseerd op de zwaarte van de gedraging.Geen verrekening bij herhalingIs sprake van een tweede of volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen de herhalingstermijn, dan is verrekenen van de
maatregel niet mogelijk. Artikel 12 bepaalt immers dat verrekenen uitsluitend
mogelijk is bij een gedraging zoals bedoeld in artikel 11 van deze verordening
én als sprake is van bijzondere omstandigheden. Herhaling (recidive) is niet
geregeld in artikel 11, maar in artikel 17, derde lid, van deze verordening en
artikel 18, zesde, zevende en achtste lid, van de Participatiewet. Daarom is
verrekenen bij herhaling niet mogelijk. Verrekening en maatregel wegens schending inspanningsverplichting Wet
taaleisIngeval een maatregel is opgelegd wegens schending van artikel 18b, van de
Participatiewet en tegelijkertijd aan andere maatregel loopt, dan kan het
voorkomen dat beide maatregelen samen meer dan 100% van de bijstandsnorm
bedragen. Als sprake is van een maatregel wegens schending van een van de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen, dan kan door gebruik van artikel 18,
vijfde lid, tweede volzin, van de Participatiewet beide maatregelen worden
geeffectueerd. Dit geldt alleen als sprake is van een maatregel op grond van
artikel 18b, negende lid, of artikel 18b, tiende lid, van de Participatiewet.
Artikel 6, tweede lid, van deze verordening is namelijk niet van toepassing op
maatregelen op grond van artikel 18b, van de Participatiewet.Hoofdstuk 4. Overige gedragingen die leiden tot een maatregelArtikel 13. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid Aan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste
instantie in zijn eigen bestaans(kosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Leidt een gedraging ertoe dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Deze verplichting om
voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de voorziening in het
bestaan, geldt al voordat een bijstandsuitkering wordt aangevraagd. Hiervan is in ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe
leiden dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen
op bijstand):
het te snel interen van vermogen
een onverantwoorde besteding van vermogen
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, moet
worden aangemerkt als een geüniformeerde arbeidsverplichting (zie de artikelen
9, eerste lid, onderdeel a, en 18, vierde lid, onderdeel g, van de
Participatiewet). Is sprake van het door eigen toedoen niet behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid, dan moet afstemming plaatsvinden volgens de
regels van artikel 18 van de Participatiewet en de artikelen 11 en 17, derde
lid, van deze verordening.Op grond van artikel 13 van deze verordening, kan een maatregel worden opgelegd
wegens het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de
hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is in dit geval het gedeelte van de
uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt
gedaan.Bijstand in de vorm van een geldleningAls sprake is van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid, kan het
college van burgemeester en wethouders tevens besluiten de bijstand in de vorm
van een geldlening te verstrekken. Dit volgt uit artikel 48, tweede lid,
onderdeel b, van de Participatiewet. Als het college van burgemeester en
wethouders besluit beide instrumenten te gebruiken (leenbijstand én maatregel),
moet het wel voldoende acht slaan op het totale effect hiervan voor de
bijstandsgerechtigde.Artikel 14. Misdragingen tegenover het college van burgemeester en wethouders en
zijn ambtenaren In artikel 9, lid 6 van de Participatiewet en artikel 37, eerste lid, onder 9,
van de Ioaw/z wordt gesproken over het zich ernstig misdragen. Alleen (zeer)
agressief gedrag kan aanleiding zijn voor het opleggen van een maatregel. Wij
accepteren geen enkele vorm van misdraging tegenover personeel, instanties,
leden van het college van burgemeester en wethouders en hun ambtenaren bij de
uitvoering van de Participatiewet. Als zodanig kan er een maatregel worden
opgelegd. Er kan dus geen maatregel worden opgelegd als een klant zich agressief
heeft gedragen tegenover een medewerker van een andere organisatie die belast is
met de uitvoering van de Participatiewet (bijvoorbeeld een
re-integratiebedrijf). Het is in dat geval wellicht wel mogelijk om een
maatregel op te leggen wegens het niet of onvoldoende gebruik maken van een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling.Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende
vormen van agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden
onderscheiden:
verbaal geweld (schelden)
discriminatie
intimidatie (uitoefenen van psychische druk)
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen)
mensgericht fysiek geweld
combinatie van agressievormen.
Bij het vaststellen van de maatregel in de situatie dat een
uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft misdragen, zal gekeken moeten worden
naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de betrokkene. Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging, zal gekeken moeten
worden naar de omstandigheden waaronder de misdraging plaatsvond. In dit verband is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel
geweld en frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand het
toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken
(bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die ontstaat door
onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid met
frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat de mate van verwijtbaarheid bij
instrumenteel geweld in beginsel groter is dan bij frustratiegeweld. Het opleggen van een maatregel staat los van het doen van aangifte bij de
politie. Het college van burgemeester en wethouders legt een maatregel op,
terwijl de functionaris tegen wie de agressie zich richtte aangifte kan doen bij
de politie. Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’, kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan. Hier moet echter wel sprake zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd. Van ‘zeer ernstige misdragingen’ is in elk geval sprake
bij elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met een persoon of het
ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld schoppen, slaan of
het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een persoon. Ook het toebrengen van
schade aan een gebouw of inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van
pogingen daartoe in enige vorm, wordt als zeer ernstige misdraging gezien.
Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende
persoon of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens
evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte, zijn eveneens als zeer ernstige
misdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college van
burgemeester en wethouders, SVB en re-integratiebedrijven) tijdens het
verrichten van hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de
werkzaamheden' wordt aangegeven dat de misdraging dient plaats te vinden in het
kader van de uitvoering van de Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen
elkaar buiten werktijd tegen komen: dan is alleen het strafrecht van
toepassing.Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting, die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet en artikel 37, eerste lid, onder g van de
Ioaw/z. Deze verplichting staat dus op zichzelf. Vóór 1 januari 2015 was dit een
onzelfstandige verplichting. Om een belanghebbende te sanctioneren wegens zeer
ernstige misdragingen, moest sprake zijn van een samenhang tussen de zeer
ernstige misdragingen met het niet nakomen van een of meer verplichtingen die
voortvloeien uit de toenmalige Wwb, Ioaw of Ioaz.Artikel 15. Niet nakomen van overige verplichtingenArtikel 55 Participatiewet geeft het college van burgemeester en wethouders de
bevoegdheid om personen verplichtingen op te leggen die volledig individueel
bepaald zijn, beperkt tot een viertal categorieën, te weten verplichtingen
die:
strekken tot arbeidsinschakeling
verband houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand
strekken tot vermindering van de bijstand, en
strekken tot beëindiging van de bijstand.
De hoogte van de maatregel verschilt per categorie. Het kan voorkomen dat de in
de verordening vastgestelde maatregel niet is afgestemd op de individuele
omstandigheden van een belanghebbende, omdat de verplichtingen die het college
van burgemeester en wethouders op grond van artikel 55 Participatiewet kan
opleggen een zeer individueel karakter hebben. Het college van burgemeester en
wethouders moet daarom altijd rekening houden met de individualiseringsbepaling
van artikel 18 lid 1 Participatiewet. Deze bepaling verplicht het college van
burgemeester en wethouders de bijstand af te stemmen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In individuele gevallen biedt
artikel 18 lid 1 Participatiewet dus een afwijkingsgrond voor de in dit artikel
vastgestelde maatregel.Hoofdstuk 5. Samenloop en recidive Artikel 16. Samenloop van gedragingen Lid 1 Samenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen worden
geschondenSamenloop bij één gedraging die schending oplevert van meerdere verplichtingen,
zoals genoemd in de Afstemmingsverordening en artikel 18 lid 4 Participatiewet,
wordt in lid 1 geregeld. Bij een dergelijke samenloop wordt slechts één
maatregel opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en de duur van de maatregel
wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste maatregel is gesteld.Lid 2 Meerdaadse samenloop (oud artikel 7 Afstemmingsverordening)Lid 2 regelt samenloop als sprake is van meerdere gedraging die schending
opleveren van één of meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in de
Afstemmingsverordening en artikel 18 lid 4 Participatiewet. Dit wordt
'meerdaadse samenloop' genoemd. In dat geval wordt voor iedere gedraging een
afzonderlijke maatregel opgelegd. Deze maatregelen worden in principe
gelijktijdig opgelegd (in tegenstelling tot het oude artikel 7), tenzij dit
onverantwoord is. Hierbij spelen factoren zoals de ernst van de gedraging, de
mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van een belanghebbende een rol.
Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de individuele omstandigheden. De
maatregel wordt dan over meerdere maanden uitgespreid. Lid 3/4 Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een maatregel kan worden opgelegd
als sprake is van een maatregelwaardige gedraging die tevens een boetewaardige
gedragingen is. Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een verplichting in de
Afstemmingsverordening als schending van de inlichtingenplicht oplevert, kan de
schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan. Schending
van de inlichtingenplicht (wettelijk) is immers geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. Het college van burgemeester en wethouders dient bij
dergelijke samenloop in het individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt
opgelegd. Bij eendaadse samenloop ligt het voor de hand één sanctie op te
leggen. Het college van burgemeester en wethouders bepaalt of al dan niet een
boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen maatregel meer opgelegd
(lid 3).Bij meerdaadse samenloop, ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren
door het opleggen van een bestuurlijke boete, voor zover sprake is van een
gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast kan het college van
burgemeester en wethouders in dit geval nog een of meer maatregelen opleggen,
waarbij bij de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden
met de boete en de eventuele andere maatregelen (lid 4).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een verplichting uit
artikel 18 lid 4 Participatiewet als schending van de inlichtingenplicht
oplevert, is het voorgaande ook van toepassing.Artikel 17. RecidiveDe eerste verwijtbare gedraging is de eerste gedraging die aanleiding heeft
gegeven tot een maatregel, ook als wegens dringende redenen is afgezien van het
opleggen van een maatregel op grond van artikel 4 lid 2 Afstemmingsverordening
en artikel 18 lid 10 Participatiewet. Dit geldt ook als van afstemming op grond
van artikel 18 lid 1 Participatiewet is afgezien van het opleggen van een
maatregel. Als vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid, is
afgezien van een maatregel, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
herhaling deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
maatregel is opgelegd, is verzonden.Als binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is
van een van de dezelfde verplichting door een verwijtbare gedraging, komt de
grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking in een verdubbeling van de
hoogte of duur van de maatregel. Een maatregel kan nooit hoger zijn dan 100
procent. Daarom is bij gedragingen waar relatief zware maatregelen voor gelden,
gekozen voor een verdubbeling van de duur van de maatregel in plaats van de
hoogte (lid 1). Voor lichte maatregelen is gekozen voor een verdubbeling van de
hoogte van de maatregel (lid 2). Herhaling op herhaling bij niet geüniformeerde arbeidsverplichtingenOok als een belanghebbende voor een derde of volgende keer een niet
geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de recidivebepaling van artikel
17 lid 1 of lid 2 Afstemmingsverordening van toepassing, herkenbaar aan het
woord "telkens" in de herhalings(recidive)bepaling (in tegenstelling tot de oude
verordening). Voor toepassing van de recidivebepaling is vereist dat het opnieuw
schenden van dezelfde verplichting plaatsvindt binnen twaalf maanden na
bekendmaking van het vorige besluit waarmee een maatregel is toegepast. Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt dat ofwel de hoogte
ofwel de duur van de oorspronkelijke maatregel wordt verdubbeld. Bij lichte
gedragingen geldt een verdubbeling van de hoogte van de maatregel. Bij zware
gedragingen geldt een verdubbeling van de duur van de maatregel.Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogte of de duur van de oorspronkelijke
maatregel. Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke maatregel
verdubbeld. Er is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur van de vorige
maatregel te verdubbelen. Hiermee wordt stapeling van verdubbeling van de
maatregel voorkomen. Eenzelfde gedraging vereist voor herhalingVoor herhaling (recidive) als bedoeld in lid 1 en lid 2 is vereist dat sprake
moet zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de
eerste maatregel is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichting wordt
geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare gedraging worden
aangemerkt als een eerste schending van een verplichting. Herhaaldelijke schending geüniformeerde arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een belanghebbende een
eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de maatregel 100 procent gedurende drie
maanden. Dit valt binnen de in artikel 18, zesde lid, van de Participatiewet
gegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige
maatregel, bedraagt de maatregel 100 procent gedurende drie maanden (artikel 18,
zevende en achtste lid, van de Participatiewet).Hoofdstuk 6. Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZArtikel 18. Samenloop bij weigeren uitkering Ioaw / IoazHet college van burgemeester en wethouders heeft op grond van artikel 20 Ioaw en
artikel 20 Ioaz de discretionaire bevoegdheid om de uitkering blijvend of
tijdelijk te weigeren als een belanghebbende inkomen uit arbeid had kunnen
verwerven, maar dit heeft nagelaten. Het college van burgemeester en wethouders
dient in beginsel eerst een oordeel te vormen over de eventuele weigering van de
uitkering, alvorens de vraag of een maatregel moet worden opgelegd te
beantwoorden. Nadat het college van burgemeester en wethouders tot de conclusie
is gekomen dat er geen sprake is van een weigering, kan op grond van deze
verordening een maatregel worden opgelegd. Artikel 18 van deze verordening is
derhalve bedoeld om samenloop tussen een weigering en het opleggen van een
maatregel te voorkomen.Artikel 19. Blijvend en tijdelijk weigeren Ioaw - of Ioaz - uitkeringArtikel 20, eerste lid, van de IOAW en artikel 20, tweede lid, van de IOAZ geeft
het college van burgemeester en wethouders de bevoegdheid om de uitkering
tijdelijk of blijvend te weigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen
als bedoeld in of op grond van artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben
kunnen verwerven, indien:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden ten
grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek en de belanghebbende ter zake een verwijt kan worden
gemaakt;
de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de
belanghebbende zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren
waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou
kunnen worden gevergd.
de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden;
of
de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid
verkrijgt.
Als sprake is van een situatie die valt onder a of b dan kan het college van
burgemeester en wethouders de uitkering tijdelijk weigeren. Beide situaties
spelen zich af voorafgaand aan de aanvraag van de uitkering. Als sprake is van
een situatie die valt onder c of d dan kan het college van burgemeester en
wethouders de uitkering blijvend weigeren. Beide situaties spelen zich af
tijdens de uitkering.Het college van burgemeester en wethouders zal altijd rekening dienen te houden
met de individualiseringsbepaling van artikel 18 lid 1 Participatiewet. Deze
bepaling verplicht het college van burgemeester en wethouders de bijstand af te
stemmen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een belanghebbende.
De afwijkingsgrond voor het college van burgemeester en wethouders van artikel
18 lid 1 Participatiewet wordt nogmaals in lid 1 genoemd. Lid 1 bepaalt dat afwijking enkel ten gunste van de belanghebbende mogelijkheid
is. Afwijking ten nadele van de belanghebbende is niet toegestaan en zal ten
allen tijde vermeden dienen te worden. In casu gaat het wederom om een
discretionaire bevoegdheid. Het college van burgemeester en wethouders kan per
geval beslissen of een afwijking van de verordening in het specifieke geval
noodzakelijk wordt geacht.