CVDR433508_1Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en Veluwe 2017nlregelingWaterschap Vallei en Veluwe2017-12-20Waterschap Vallei en VeluweWaterschapsblad jaargang 2016, Nr. 10204Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en Veluwe 2017-algemeen bestuurfinanciën en economie2016-11-23De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-12-222018-01-01OnbekendOnbekendBesluit tot vaststelling van de ‘Verordening verontreinigingsheffing
Waterschap Vallei en Veluwe
2017’.Het algemeen bestuur van Waterschap Vallei en Veluwe;op voordracht van het college van dijkgraaf en heemraden van 10 oktober
2016,gelet op de artikelen 110 en 113 van de Waterschapswet en hoofdstuk 7 van de
Waterwet en hoofdstuk 6, § 2, van het Waterschapsbesluit;B e s l u i t :vast te stellen:De ‘Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en Veluwe 2017’
1BegripsbepalingenDeze verordening verstaat onder:
oppervlaktewaterlichaam: samenhangend geheel van vrij aan het
aardoppervlak voorkomend water, met de daarin aanwezige stoffen,
alsmede de bijbehorende bodem en oevers, flora en fauna ten aanzien
waarvan het waterschap ingevolge artikel 3.2 van de Waterwet is
aangewezen als beheerder, met uitzondering van de gronden
die ingevolge artikel 3.1 of 3.2 van de Waterwet zijn aangewezen als
drogere oevergebieden;
stoffen: de stoffen genoemd in artikel 9 van deze verordening;
lozen: het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam in
beheer bij het waterschap;
woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om
als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en
waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimte niet bestemd
zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;
bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als
afzonderlijk geheel te beschouwen ruimte of terrein, niet zijnde een
woonruimte, een zuiveringtechnisch werk of een openbaar
vuilwaterriool;
openbaar vuilwaterriool: een voorziening voor de inzameling en het
transport van stedelijk afvalwater, in beheer bij een gemeente of
een rechtspersoon die door een gemeente met het beheer is
belast;
zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van stedelijk
afvalwater, in exploitatie bij een waterschap of gemeente, dan wel
een rechtspersoon die door het bestuur van een waterschap met de
zuivering van stedelijk afvalwater is belast, met inbegrip van het
bij dat werk behorende werk voor het transport van stedelijk
afvalwater;
stedelijk afvalwater: huishoudelijk afvalwater of een mengsel
daarvan met bedrijfsafvalwater, afvloeiend hemelwater, grondwater of
ander afvalwater;
de ambtenaar belast met de heffing: de door het dagelijks bestuur
van GBLT aangewezen ambtenaar, bedoeld in artikel 124, vijfde lid,
onderdeel a, van de Waterschapswet;
watersysteem: het watersysteem zoals bedoeld in artikel 1, tweede
lid, van de Waterschapswet;
drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet;
ingenomen water: geleverd drink- en industriewater, warm tapwater,
onttrokken grond- en oppervlaktewater en opgevangen hemelwater;
drinkwaterbedrijf: drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Drinkwaterwet;
warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
van de Drinkwaterwet.
GBLT: het openbaar lichaam Gemeenschappelijk Belastingkantoor
Lococensus – Tricijn te Zwolle, handelend onder de naam ‘GBLT’.Artikel 2 BijlagenBij deze verordening behoren de volgende bijlagen:– Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en
berekening;– Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten zoals opgenomen in
artikel 122k, derde lid, van de Waterschapswet.
3Belastbaar feit en heffingsplicht1Onder de naam verontreinigingsheffing wordt een directe belasting
geheven ter zake van lozen.2Aan de heffing worden onderworpen:
ter zake van het lozen vanuit een woonruimte of een
bedrijfsruimte: degene die het gebruik heeft van die
ruimte;
ter zake van het lozen met behulp van een riolering of van een
zuiveringtechnisch werk: degene bij wie die riolering of dat
zuiveringtechnisch werk in beheer is;
ter zake van het lozen anders dan bedoeld onder a of b: degene
die loost.
3Voor de toepassing van het tweede lid onder a, wordt:
gebruik van een woonruimte door de leden van een huishouden
aangemerkt als gebruik door het door de ambtenaar belast met de
heffing aangewezen lid van dat huishouden;
gebruik door degene aan wie een deel van een bedrijfsruimte in
gebruik is gegeven, aangemerkt als gebruik door degene die het
deel in gebruik heeft gegeven; degene die het deel in gebruik
heeft gegeven is bevoegd de heffing als zodanig te verhalen op
degene aan wie dat deel in gebruik is gegeven;
het ter beschikking stellen van een woonruimte of bedrijfsruimte
voor volgtijdig gebruik aangemerkt als gebruik door degene die
die ruimte ter beschikking heeft gesteld; degene die de ruimte
ter beschikking heeft gesteld is bevoegd de heffing als zodanig
te verhalen op degene aan wie de ruimte ter beschikking is
gesteld.
4De opbrengst van de verontreinigingsheffing komt ten goede aan de
bekostiging van het beheer van het watersysteem door het
waterschap.4VrijstellingenVan de verontreinigingsheffing zijn vrijgesteld:
het lozen met behulp van een openbaar vuilwaterriool;
het lozen door het waterschap zelf;
het lozen van stoffen afkomstig vanuit een zuiveringtechnisch werk
anders dan door het waterschap zelf, mits de hoeveelheid stoffen
niet is toegenomen.
5Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheid1De heffing ter zake van woonruimten en van bedrijfsruimten als bedoeld
in artikel 18 is verschuldigd bij het begin van het heffingsjaar of, zo
dit later is, bij de aanvang van de heffingsplicht.2Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht als bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar aanvangt, is de heffing
verschuldigd voor zoveel driehonderdvijfenzestigste gedeelten van de
voor dat jaar verschuldigde heffing als er in dat jaar, na de aanvang
van de heffingsplicht, nog volle etmalen resteren. 3Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht bedoeld in het eerste
lid in de loop van het heffingsjaar eindigt, bestaat aanspraak op
ontheffing voor zoveel driehonderdvijfenzestigste gedeelten van de voor
dat jaar verschuldigde heffing als er in dat jaar, na het einde van de
heffingsplicht, nog volle etmalen resteren. 4Indien de heffingsplicht voor woonruimten is beëindigd na de dagtekening
van de aanslag, kan de heffingsplichtige een aanvraag tot ontheffing
indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.5Het tweede en derde lid zijn niet van toepassing indien de
heffingsplichtige in de loop van het heffingsjaar het gebruik van een
woonruimte beëindigt en direct aansluitend het gebruik krijgt van een
woonruimte die eveneens in het gebied van waterschap Vallei en Veluwe
ligt en er vanuit de nieuwe woonruimte eveneens wordt geloosd als
bedoeld in artikel 1 onder c. 6Aangifte1.Met betrekking tot de verontreinigingsheffing geheven van gebruikers van
bedrijfsruimten, wordt de uitnodiging tot het doen van aangifte gedaan
door:
het uitreiken of toezenden van een aangiftebiljet;
het uitreiken of toezenden van een aangiftebrief waarin wordt
verzocht om aangifte te doen op de wijze als bedoeld in het derde lid,
onderdeel b.
2.Op verzoek van degene die op de wijze, bedoeld in het eerste lid,
onderdeel b, is uitgenodigd tot het doen van aangifte, wordt door de
ambtenaar belast met de heffing een aangiftebiljet als bedoeld in het
eerste lid, onderdeel a, toegezonden of uitgereikt indien van de
desbetreffende aangifteplichtige redelijkerwijs niet kan worden verwacht
dat deze aangifte kan doen op de wijze, bedoeld in lid 3, onderdeel
b.3.Aangifte wordt gedaan door:
het inleveren of toezenden van het uitgereikte aangiftebiljet
met de eventueel daarbij gevraagde bescheiden;
het op elektronische wijze toezenden van de door de betreffende
programmatuur gevraagde gegevens.
4.Indien het derde lid, onderdeel b, toepassing vindt, worden de eventueel
gevraagde bescheiden afzonderlijk ingeleverd of toegezonden. De via de
programmatuur, bedoeld in laatstgenoemd onderdeel b, toe te zenden dan
wel in te leveren gegevens zijn inhoudelijk gelijk aan die welke
toegezonden dan wel ingeleverd hadden moeten worden als voor de aangifte
als bedoeld in het derde lid, onderdeel a.7(ongebruikt)8HeffingsjaarHet heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.9Grondslag en heffingsmaatstaf algemeen1.Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de hoeveelheid
en de hoedanigheid van de stoffen die in een kalenderjaar worden
geloosd.2.Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van de
stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd. De vervuilingswaarde
wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden.3.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende
stoffen wordt bepaald op basis van de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze
verordening. Eén vervuilingseenheid vertegenwoordigt met betrekking tot
zuurstofbindende stoffen een verbruik in het heffingsjaar van 54,8
kilogram zuurstof.4.<Vervallen> 5.<Vervallen> 10Meting, bemonstering en analyse1.Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere stoffen
wordt berekend met behulp van door meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens. De meting, bemonstering, analyse en berekening
geschieden met in achtneming van de in Bijlage I opgenomen
voorschriften.2.De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse geschieden
ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde in artikel
11.3.De meting en de bemonstering geschieden zodanig dat:
de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt van
de werkelijke hoeveelheid afvalwater;
het verkregen monster representatief is voor de totale
hoeveelheid stoffen die gedurende de bemonsteringsperiode vanuit
het bedrijf of het bedrijfsonderdeel wordt geloosd.
4.De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met een
beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur voor aanvang van
het heffingsjaar ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing.
Indien het gebruik van de apparatuur in de loop van het heffingsjaar
aanvangt of wijzigt, dan wordt dit vóór de ingebruikname of de wijziging
ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing gebracht.5.De ambtenaar belast met de heffing:
kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden in
afwijking van één of meer van de in Bijlage I, onderdeel A,
opgenomen voorschriften, indien deze aannemelijk maakt dat dit
noodzakelijk is ter voldoening aan het bepaalde in het derde
lid, onderdelen a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat meting en
bemonstering kunnen geschieden in afwijking van een of meer van
de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat daarbij wordt voldaan
aan het bepaalde in het derde lid, onderdelen a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat kan worden
afgeweken van de in Bijlage I, onderdeel B, opgenomen
analysevoorschriften, indien de heffingsplichtige aannemelijk
maakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten van de analyse
hierdoor niet wordt beïnvloed;
kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b en
c nadere voorschriften geven.
6.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare beschikking.
Deze beschikking bevat in elk geval:a.de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan wordt
afgeweken;b.de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en c;c.de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel d;d.een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven. 7.De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge het
vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op hetzelfde
bedrijf of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift te
verenigen.8.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
geloosde, respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende
beschikkingen, bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken in verband met het bepaalde in het eerste lid en het derde
lid.11Beperkte meting, bemonstering en analyse1Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor de
berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan met
gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in een
beperkt aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar belast met
de heffing dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van het
bepaalde in artikel 10, tweede lid. Het besluit op aanvraag wordt
genomen bij een voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat
in elk geval:a.een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in het onderzoek
dienen te worden betrokken;b.de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden, hetzij ieder
etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer daartoe aangewezen etmalen
daarvan;c.de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen uitkomsten worden
herleid tot het aantal vervuilingseenheden over een aldaar bedoeld
tijdvak, onderscheidenlijk over het heffingsjaar;d.een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.2De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
geloosde, respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende
beschikking, bedoeld in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken, indien toepassing van berekeningsvoorschrift IV van onderdeel
C van bijlage I leidt tot een ander aantal etmalen dan in die
beschikking is opgenomen.3De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.4De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd beschikkingen als bedoeld
in lid 1 van dit artikel op één geschrift samen te voegen met
beschikkingen die hij neemt op grond van artikel 10, lid 5, mits die
beschikkingen betrekking hebben op hetzelfde bedrijf of hetzelfde
bedrijfsonderdeel. 12Hoedanigheidscorrectie1.Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 9 in belangrijke mate is beïnvloed
door biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen, wordt op
aanvraag van de heffingsplichtige op die uitkomst een correctie
toegepast. 2.De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van het
voorschrift, opgenomen in Bijlage I, onderdeel C.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld in
het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking
bevat in elk geval:
de wijze van berekening van de correctie;
de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de
correctie van toepassing is;
de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot
meting, bemonstering en analyse;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor
de beschikking wordt gegeven.Artikel 13 Tabel afvalwatercoëfficiënten
In afwijking van het bepaalde in artikel 10, eerste lid,
kan het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot
het zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een
bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan worden
vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze
verordening opgenomen tabel afvalwatercoëfficiënten,
indien door de heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt
dat het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot
het zuurstofverbruik in een kalenderjaar 1.000 of minder
bedraagt en dit aantal aan de hand van de hoeveelheid
ingenomen water kan worden bepaald.
Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste
lid wordt berekend volgens de formule A x B,
waarbij: A = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van
de bedrijfsruimte of het onderdeel van de bedrijfsruimte
ingenomen water;
B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in
Bijlage II opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de
vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³
ten behoeve van de bedrijfsruimte of van het onderdeel van de
bedrijfsruimte ingenomen water is gelegen.
Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid
water niet kan worden vastgesteld aan de hand van
watermeterstanden die aan het begin en aan het einde van
het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de ambtenaar
belast met de heffing die hoeveelheid vast op een door
hem nader vast te stellen wijze.
De vervuilingswaarde met betrekking tot het
zuurstofverbruik per m³ als bedoeld in het tweede lid
wordt ingevolge artikel 7.3 van de Waterwet bepaald met
toepassing van de algemene maatregel van bestuur als
bedoeld in artikel 122k, tweede lid, van de
Waterschapswet.
Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot
het zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een
bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan meer dan 1.000
bedraagt en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
de berekening van het aantal vervuilingseenheden met
toepassing van de in het eerste lid, aanhef, bedoelde
tabel tot geen lagere uitkomst leidt dan die welke wordt
verkregen bij berekening op de voet van artikel 10,
eerste lid, beslist de ambtenaar belast met de heffing
bij voor bezwaar vatbare beschikking op aanvraag van
heffingsplichtige dat het aantal vervuilingseenheden
wordt berekend met toepassing van de tabel.
Artikel 14 Vervuilingswaarde van tuinbouwkassen
In afwijking van artikel 10, eerste lid, wordt de
vervuilingswaarde van de stoffen die worden geloosd
vanuit een bedrijfsruimte of een onderdeel van een
bedrijfsruimte bestemd om in het kader van de
uitoefening van een beroep of een bedrijf onder een
permanente opstand van glas of kunststof gewassen te
telen, bepaald op basis van het tweede lid.
De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden
per hectare vloeroppervlak waarop onder glas of
kunststof wordt geteeld en per deel van een hectare
vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.
Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van
een in het eerste lid bedoelde bedrijfsruimte of
onderdeel van een bedrijfsruimte, dan wel van een deel
daarvan, door de gebruiker aanvangt of eindigt, wordt
hij in dat kalenderjaar voor die bedrijfsruimte, voor
dat onderdeel of voor dat deel voor een evenredig
gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald
aantal vervuilingseenheden aan een heffing
onderworpen.
Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het
onderdeel van een bedrijfsruimte, berekend op basis van
het tweede of derde lid, van minder dan vijf
vervuilingseenheden wordt op drie vervuilingseenheden,
en van één of minder dan één vervuilingseenheid op één
vervuilingseenheid gesteld.
Artikel 15 <<vervallen>>Artikel 16 <<vervallen>>Artikel 17 Totale vervuilingswaarde van een
bedrijfsruimteDe vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte wordt bepaald op de
som van de aantallen vervuilingseenheden als berekend
overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14, voorzover deze van
toepassing zijn.Artikel 18 Vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimten
In afwijking van artikel 10, eerste lid, wordt de
vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit een
bedrijfsruimte of vanuit een zuiveringtechnisch werk
voor het zuiveren van afvalwater worden geloosd gesteld
op drie vervuilingseenheden indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die
vervuilingswaarde minder dan vijf vervuilingseenheden
bedraagt en op één vervuilingseenheid indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die één
vervuilingseenheid of minder bedraagt.
Indien de aanslag is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk
maakt dat de vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of
minder bedraagt, bestaat aanspraak op vermindering. De
heffingsplichtige kan daartoe na afloop van het
heffingsjaar of, bij beëindiging van de heffingsplicht,
in de loop van het heffingsjaar een aanvraag indienen
bij de ambtenaar belast met de heffing.
Artikel 19 Vervuilingswaarde van woonruimten
In afwijking van artikel 10, eerste lid, wordt de
vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit een
woonruimte worden geloosd, gesteld op drie
vervuilingseenheden. De vervuilingswaarde van de stoffen
die vanuit een door één persoon gebruikte woonruimte
worden geloosd, wordt gesteld op één
vervuilingseenheid.
Het eerste lid is niet van toepassing op de voor
recreatiedoeleinden bestemde woonruimten die zich
bevinden op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein
dat als zodanig wordt geëxploiteerd. De in de vorige
volzin bedoelde woonruimten worden tezamen aangemerkt
als een bedrijfsruimte dan wel als onderdeel van een
bedrijfsruimte.
Indien de in het eerste lid bedoelde situatie dat een
woonruimte wordt gebruikt door één persoon ontstaat in
de loop van het heffingsjaar, wordt de vervuilingswaarde
op één vervuilingseenheid vastgesteld met ingang van de
eerste dag die volgt op de dag waarop die situatie is
ontstaan.
Indien de in het derde lid bedoelde situatie ontstaat ná
de dagtekening van de aanslag, bestaat aanspraak op
vermindering. De heffingsplichtige moet daartoe een
aanvraag indienen bij de ambtenaar belast met de
heffing.
Artikel 20 SchattingDe ambtenaar belast met de heffing kan het aantal
vervuilingseenheden in een kalenderjaar geheel of gedeeltelijk
door middel van schatting vaststellen, indien door de
heffingsplichtige:
meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn
geschied in overeenstemming met de in Bijlage I
opgenomen voorschriften;
het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met
behulp van meting, bemonstering en analyse en bepaling
van de vervuilingswaarde op basis van artikel 13, eerste
of vijfde lid, 14, eerste lid, 18, eerste lid, of 19,
eerste lid, niet mogelijk is;
het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met
behulp van meting, bemonstering en analyse, bepaling van
de vervuilingswaarde op basis van artikel 13, vijfde
lid, wel mogelijk is, maar door de heffingsplichtige
gedurende het heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in
dat artikel is gedaan;
niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden,
verbonden aan de in artikel 10, 11 of 12 bedoelde
toestemming.
Artikel 21 TariefHet tarief bedraagt € 50,88 per vervuilingseenheid.Artikel 22 Wijze van heffing en termijnen van
betaling
De heffing wordt geheven bij wege van aanslag.
Belastingaanslagen en beschikkingen inzake een
bestuurlijke boete dienen, met in achtneming van het
overigens in dit artikel bepaalde, te worden betaald in
één termijn die vervalt twee maanden na de dagtekening
van de aanslag.
Belastingaanslagen geheven ter zake van het lozen vanuit
een woonruimten en waarvoor de heffingschuldige een
machtiging heeft afgegeven om deze af te schrijven door
middel van automatische incasso, dienen te worden
betaald in zoveel gelijke maandelijkse termijnen als er
na de dagtekening van de aanslag nog in het
desbetreffende kalenderjaar volle dan wel gedeeltelijke
kalendermaanden resteren, met dien verstande dat het
aantal maandelijkse termijnen niet minder dan zes
bedraagt.
Belastingaanslagen geheven terzake van het lozen anders
dan vanuit een woonruimte waarvan de dagtekening in het
desbetreffende heffingsjaar ligt en waarvoor de
heffingschuldige een machtiging heeft afgegeven om deze
af te schrijven door middel van automatische incasso,
dienen te worden betaald in zoveel gelijke maandelijkse
termijnen als er na de dagtekening van de aanslag nog in
het desbetreffende heffingsjaar volle dan wel
gedeeltelijke kalendermaanden resteren, met dien
verstande dat het aantal maandelijkse termijnen niet
minder dan zes bedraagt. Voor de overige aanslagen geldt
onverkort de in lid 2 neergelegde hoofdregel.
Op het bepaalde in lid 3 en 4 van dit artikel geldt als
restrictie dat het bedrag per afschrijving op het
totaalbedrag van het desbetreffende aanslagbiljet niet
minder dan € 5,00 bedraagt.
23Nadere regelsHet dagelijks bestuur van GBLT kan nadere regels geven met betrekking tot de
heffing en de invordering.24KwijtscheldingBij de invordering van de verontreinigingsheffing wordt geen kwijtschelding
verleend met uitzondering van aanslagen voor woonruimten.25Niet opleggen van aanslag1.Een aanslag van minder dan € 5,00 wordt niet opgelegd. 2.Voor de toepassing van het eerste lid wordt het totaal van de op één
aanslagbiljet verenigde aanslagen als één aanslag aangemerkt.26Inwerkingtreding en citeertitel
De ‘Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en Veluwe
2016’, vastgesteld bij besluit van 25 november 2015 wordt
ingetrokken met ingang van de in het derde lid genoemde datum van
ingang van de heffing. Zij blijft van toepassing op belastbare
feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan, met uitzondering
van het bepaalde in artikel 22 van die verordening.
Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na
die van de bekendmaking.
De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2017.
De in bijlage I genoemde normbladen worden bekendgemaakt door
terinzagelegging op het kantoor van het waterschap aan de
Steenbokstraat 10 te Apeldoorn.
Deze verordening wordt aangehaald als ‘Verordening
verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en Veluwe 2017’.
Aldus besloten in de openbare vergadering op 23 november 2016.drs. ing. K.A. Blokland drs. T. Klip-Martin wnd. secretaris dijkgraaf Bijlage I bij de Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en
Veluwe 2017: Voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en
berekeningDefinitiebepalingenIn deze bijlage wordt verstaan onder:a etmaal: de aaneengesloten periode van 24 uur waarover een verzamelmonster
wordt samengesteld;b debiet: de hoeveelheid geloosd afvalwater gedurende het etmaal;c debietmeter: meter waarmee (bijvoorbeeld door middel van magnetische inductie)
het debiet gemeten wordt;d momentaan debiet: de hoeveelheid geloosd afvalwater gedurende een moment van
meting;e kalibreren: bepalen van de waarde van de afwijkingen ten opzichte van een van
toepassing zijnde standaard;f droog kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij een doorstroming van
een hoeveelheid water door de debietmeter wordt gesimuleerd;g nat kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij daadwerkelijk een
nauwkeurig bekende hoeveelheid vloeistof door de debietmeter wordt geleid;h gesloten meetsysteem: meetsysteem dat het debiet meet in een gesloten leiding
of in een gesloten drukleiding, waarbij het afvalwater niet in contact staat met
de buitenlucht;i open meetsysteem: meetsysteem waarbij het oppervlak van het stromende
afvalwater in contact staat met de buitenlucht;j moedermeter: debietmeter, waarvan de installatie kan worden herleid naar de
nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut;k bewaartermijn: de periode tussen het einde van het etmaal en het begin van de
voorbehandeling ten behoeve van de uitvoering van de analyse;l aantoonbaarheidsgrens: laagste concentratie van de component in het monster
waarvan de aanwezigheid nog met een bepaalde betrouwbaarheid kan worden
vastgesteld, zijnde 3x de spreiding van
binnenlaboratoriumreproduceerbaarheid.A Wijze van meting, bemonstering en monsterbehandelingParagraaf 1 AlgemeenDe meet- en bemonsteringsvoorzieningen verkeren in een goede staat, worden
regelmatig schoongemaakt en zijn altijd goed en veilig toegankelijk. De meet- en
bemonsteringsvoorzieningen worden overeenkomstig onderstaande bepalingen
respectievelijk NEN 6600-1 (Water-Monsterneming-Deel 1: 2009) geïnstalleerd en
onderhouden. Een afvalwaterstroom kan zowel in een open als in een gesloten
meetsysteem worden gemeten en bemonsterd.In paragraaf 2 wordt nader ingegaan op de meting en in paragraaf 3 op de
bemonstering.In paragraaf 4 wordt nader ingegaan op de behandeling van het samengestelde
etmaalverzamelmonster.Paragraaf 2 MetingDe meting betreft het debiet. Het debiet wordt in de afvalwaterstroom
gemeten.In de plaats van de meting in de afvalwaterstroom kan het debiet worden bepaald
op basis van meting van de hoeveelheid water in het watertoevoersysteem van het
bedrijf of van de bedrijfsonderdelen. In het laatstbedoelde geval mag de per
etmaal geloosde hoeveelheid afvalwater niet groter zijn dan de in dezelfde
periode toegevoerde hoeveelheid water.2.1 Open meetsystemenBij open meetsystemen wordt een meetput of een meetgoot toegepast.Bij toepassing van een meetput gelden de volgende eisen:1 de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van minder
dan 0,05 meter, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten debiet;2 de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van minder
dan 0,125 meter, bedragen gesommeerd minder dan 10% van het gemeten debiet.Bij toepassing van een meetgoot bedragen de momentane debieten in het etmaal,
van minder dan 16,4% van het maximaal mogelijk momentane debiet, gesommeerd,
minder dan 10% van het gemeten debiet.De apparatuur voor de hoogtemeting wordt minimaal éénmaal per jaar bij
overstorthoogten van 5, 10, 15, 20 en 25 centimeter droog gekalibreerd. In het
kalibratierapport wordt voor elke overstorthoogte een vergelijking gemaakt
tussen de gemeten hoeveelheid afvalwater gedurende de periode van het
kalibreren, en de bij de desbetreffende overstorthoogte met behulp van de
afvoerrelatie van de meetvoorziening berekende hoeveelheid afvalwater over de
periode van het kalibreren. Zowel het absolute als het procentuele verschil
wordt hierbij aangegeven. Bij ultrasone hoogtemeting wordt ook de
temperatuurmeting en de temperatuurcorrectie gecontroleerd en gecorrigeerd bij
afwijking.2.2 Gesloten meetsystemenDe momentane debieten in het etmaal, van minder dan 10% van het maximaal
mogelijk momentaan debiet, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten
debiet.Het gesloten meetsysteem is voorzien van een niet–resetbare mechanische
pulsteller.Registratie van momentane meetgegevens vindt plaats door middel van een printer
of datalogger of andere vorm van geautomatiseerd registratiesysteem.InbouwBij de inbouw van een nieuwe debietmeter in een gesloten meetsysteem wordt een
‘af fabriek’ kalibratierapport meegeleverd, waarop naast de meterspecifieke
kalibratiefactor, óók de correctiefactor, of meterconstante staat aangegeven.
Natte kalibratie in ingebouwde toestand vindt direct plaats na inwerkingstelling
van de debietmeter.Voorts worden aan de inbouw de volgende eisen gesteld:a Bij het inbouwen wordt rekening gehouden met de mogelijkheid tot het uitvoeren
van een natte kalibratie in–situ.b De lengte van de rechte leiding vóór de meetbuis bedraagt minimaal vijf maal
de diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de meter.c De lengte van de rechte leiding ná de meetbuis bedraagt minimaal twee maal de
diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de meter.d De diameter van de rechte leiding vóór en ná de meetbuis is exact gelijk aan
de diameter van de meetbuis.e Toegepaste pakkingen steken niet naar binnen toe uit.f De meetbuis is dusdanig ingebouwd dat deze altijd volledig gevuld is met
water.g De meter is geaard door middel van een aardring, dan wel met een aardelektrode
die is ingebouwd in de meter.Natte kalibratieDe meetapparatuur wordt ten minste éénmaal per drie jaar in ingebouwde toestand
nat gekalibreerd. In het jaar van natte kalibratie hoeft niet tevens een droge
kalibratie te worden uitgevoerd.Voor debietmeters in mobiele meetapparatuur vindt de natte kalibratie jaarlijks
plaats in ingebouwde toestand bij minimaal de volgende vijf meetpunten: 10%,
25%, 50%, 75% en 100% van het maximaal meetbereik op een ijkbevoegde- of
NKO-geaccrediteerde instelling, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut.Voorts worden aan de natte kalibratie de volgende eisen gesteld:a Minimaal éénmaal per drie jaar worden gesloten meetsystemen in ingebouwde
toestand nat gekalibreerd. Onder natte kalibratie wordt verstaan dat een vooraf
nauwkeurig bepaalde hoeveelheid water door de te kalibreren meter wordt geleid
(waarbij deze hoeveelheid is vastgesteld bij een onder b genoemde instelling),
dan wel dat tijdelijk een tweede, bij voorkeur op hetzelfde meetprincipe
gebaseerd meetsysteem in serie wordt geplaatst en fungeert als moedermeter, dan
wel op een andere, door de ambtenaar belast met de heffing goedgekeurde
methode.b Indien bij de natte kalibratie gebruik gemaakt wordt van een moedermeter,
wordt deze in ingebouwde toestand nat gekalibreerd bij minimaal de volgende vijf
meetpunten: 10%, 25%, 50%, 75% en 100% van het maximaal meetbereik. De natte
kalibratie vindt plaats op een ijkinstallatie van een ijkbevoegde- of
NKO-geaccrediteerde instelling, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut (NMi). Ook wanneer
de moedermeter nieuw is, wordt deze gekalibreerd op één van de genoemde
installaties, waarbij de meter is ingebouwd in de meetset of meetwagen waarin
deze in de praktijk zal worden ingezet.c Het kalibratierapport van de moedermeter, waaruit het onder b bepaalde moet
blijken, mag niet ouder zijn dan één jaar. Dit kalibratierapport wordt bij die
van het gekalibreerde meetsysteem gevoegd.d Tijdens de natte kalibratie wordt zoveel water door het te kalibreren
meetsysteem geleid, dat minimaal 2.000 waarnemingen worden bereikt. Bij gebruik
van een moedermeter vindt de natte kalibratie plaats in het meetbereik waarin de
te kalibreren meter onder normale bedrijfsomstandigheden functioneert.e Tijdens de natte kalibratie worden de gemeten hoeveelheden water van de te
kalibreren flowmeter (én van de moedermeter, wanneer daarvan sprake is) door
middel van printers of dataloggers met een frequentie van minimaal éénmaal per
uur geregistreerd. In geval van het toepassen van dataloggers worden ook de
ruwe, onbewerkte data bij het kalibratierapport gevoegd.f Bij de natte kalibratie wordt ook de randapparatuur, voor zover die betrokken
is bij de registratie van de meetgegevens, op een goede werking
gecontroleerd.Droge kalibratieMeetapparatuur voor debietmetingen wordt ten minste éénmaal per jaar droog
gekalibreerd, tenzij in dat jaar een natte kalibratie plaatsvindt.Voorts worden aan de droge kalibratie de volgende eisen gesteld:a Bij een droge kalibratie wordt de weerstand of de geleidbaarheid tussen de
elektroden gemeten. Wanneer aan de hand van deze controle blijkt dat de meetbuis
(mogelijk) vervuild is, dient deze te worden gereinigd.b Op het kalibratierapport van een droge kalibratie wordt de weerstand of de
geleidbaarheid tussen de elektroden weergegeven. Wanneer de meetbuis is
gereinigd, wordt deze waarde zowel vóór, als ná het reinigen in het
kalibratierapport vermeld.c Bij de droge kalibratie wordt ook de werking van randapparatuur, voor zover
die betrokken is bij de registratie van de meetgegevens, op een goede werking
gecontroleerd.d Wanneer bij een droge kalibratie blijkt dat de meetfout groter is dan 5%,
wordt het gesloten meetsysteem onmiddellijk in ingebouwde toestand nat
gekalibreerd, volgens de bepalingen welke van toepassing zijn bij een natte
kalibratie.KalibratierapportVan een debietmeter moet het meest recente kalibratierapport bij de aangifte
overgelegd worden.Bij een natte kalibratie in ingebouwde toestand (dat wil zeggen: ter plekke op
het bedrijf, of als complete mobiele meetset op een ijkbank van een daartoe
bevoegde instantie), worden de volgende aspecten vastgesteld én gerapporteerd op
het kalibratierapport:– de ‘as–found’ meetafwijking (de gevonden meetafwijking);– eventuele hardwarematige aanpassingen (nieuwe spoel, etc.);– de justering (softwarematige aanpassing van de
correctiefactor/meterconstante);– de ‘as–left’ meetafwijking, eventueel na hardwarematige
aanpassing/justering;– de (eventueel nieuwe) correctiefactor, of meterconstante.Paragraaf 3 Bemonstering3.1 Algemeen, instelling en uitvoering van apparatuurDe bemonstering dient plaats te vinden met behulp van automatische
monstername–apparatuur. De bemonstering geschiedt in overeenstemming met NEN
6600-1 (Water–Monsterneming Deel 1: Afvalwater 2009), met dien verstande dat
bemonstering door steekbemonstering niet is toegestaan, tenzij anders is bepaald
door de ambtenaar belast met de heffing.Paragraaf 4 Monsterbehandeling4.1 AlgemeenDe monsterbehandeling geschiedt in overeenstemming met NEN 6600-1
(Water-Monsterneming Deel 1: Afvalwater 2009) en conform paragraaf 9 van NEN
6600-1 (2009) wordt na monsterneming geconserveerd volgens NEN-EN-ISO 5667-3
(2012). De monsters worden gekoeld en in het donker bewaard tussen 1° en 5° C.
Van elk verzameld monster wordt een representatief deel van drie liter gedurende
24 uur in een goed gesloten vat/fles bij maximaal 5° C in het donker bewaard ten
behoeve van contra-analyse door de ambtenaar belast met de heffing. De
monsterflessen bestemd voor analyse door de heffingplichtige en voor
contra-analyse vanwege de ambtenaar belast met de heffing worden om en om
gevuld. Op deze wijze wordt bewerkstelligd dat het monster voor de analyse op
een heffingsparameter door de heffingplichtige en voor de desbetreffende
contra-analyse vanwege de ambtenaar belast met de heffing zoveel mogelijk
identiek zijn.4.2 Conservering en maximale bewaartermijnDe monsters uit het etmaalverzamelmonster worden tot en met het einde van de
bewaartermijn geconserveerd op de wijze zoals is aangegeven in tabel A. Als een
monster uit het etmaalverzamelmonster wordt ingevroren of chemisch
geconserveerd, geschiedt dit binnen twaalf uur na afloop van het etmaal. De
eventuele voorschriften met betrekking tot chemische conservering gelden in
aanvulling op de voorschriften met betrekking tot de conserveringstemperatuur
gedurende de bewaartermijn.In tabel A zijn tevens de maximale bewaartermijnen opgenomen die gelden voor de
onderscheidenlijk uit te voeren analyses. De voorbehandeling ten behoeve van een
analyse vangt na het einde van het etmaal aan, binnen de maximale bewaartermijn
die bij de desbetreffende analyse in tabel A is vermeld. De voorbehandeling van
het monster ten behoeve van de analyse, waaronder ondermeer wordt begrepen het
ontdooien van bevroren monsters, wordt uitgevoerd op een wijze en binnen een
zodanige termijn dat daardoor de representativiteit van het monster niet wordt
verstoord. Een monster dat op één van de in tabel A aangegeven wijzen chemisch
is geconserveerd wordt niet gebruikt voor één van de in tabel A opgenomen wijzen
van analyse, waarvoor op basis van tabel A geen of andere voorschriften op het
vlak van de chemische conservering gelden.
Tabel A Voor analyse opOmgevingstemperatuur Methode conserveringMaximale bewaartijdtijdens transporttot einde bewaartermijnBiochemisch zuurstofverbruik tussen 2 en 8 °Ctussen 1 en 5 °CKoelen onder uitsluiting van licht.1 dag<-18 °CInvriezen binnen twaalf uur 1 mnd (indien BZV < =50 mg/l) 6 mnd (indien BZV >50
mg/l)Chemisch zuurstofverbruiktussen 2 en 8 °Ctussen 1 en 5 °CKoelen en aanzuren met H2SO4 tot pH < 26 maanden<-18 °CInvriezen binnen twaalf uur 6 maandenSom ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstoftussen 2 en 8 °Ctussen 1 en 5 °CKoelen en aanzuren met H2SO4 tot pH < 21 maand<-18 °CInvriezen binnen twaalf uur 6 maanden
Het biochemisch zuurstofverbruik is weliswaar geen heffingsparameter voor de
verontreinigingsheffing, maar wordt aangewend bij toepassing van
berekeningsvoorschrift II van Onderdeel C van deze bijlage. Op grond van dit
berekeningsvoorschrift wordt de methode van het biochemisch zuurstofverbruik
toegepast voor de bepaling van het percentage chemisch zuurstofverbruik van de
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen.B AnalysevoorschriftenParagraaf 1 AlgemeenDe analyses worden uitgevoerd in het representatieve monster, dat is verkregen
op de in onderdeel A van deze bijlage vermelde wijze. Het onderzoek wordt in het
water als zodanig uitgevoerd, dus zonder dat daaruit bezinkbare of opdrijvende bestanddelen zijn
verwijderd. Er is in dit onderdeel verwezen naar normbladen, uitgegeven door de
Stichting Nederlands Normalisatie–Instituut. De publicatie van de normbladen
wordt aangekondigd in de Nederlandse Staatscourant. Bij wijziging in/van een
normblad gedurende het kalenderjaar wordt voor de toepassing van deze
verordening deze wijziging eerst van kracht op 1 januari van het jaar volgende
op de wijziging.De in tabel B vermelde aantoonbaarheidsgrenzen zijn de concentraties van de
desbetreffende stoffen die bij de analyse ten minste aangetoond moeten kunnen
worden.Paragraaf 2 AnalyseDe analyse van het monster geschiedt op de wijze zoals die is aangegeven in
tabel B.
Tabel BParameter/stofOntsluiting volgens normbladMeting volgens normbladAantoonbaar- heidsgrens chemisch zuurstofverbruikNEN 6633 ofNEN-ISO 15705 1)5 mg/l 2)biochemisch zuurstofverbruikNEN-EN 1899-1volgens normsom ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstofNEN 6645NEN ISO 159230,5 mg/lNEN 6646+C1:2015NEN-EN-ISO 11732NEN-EN 12260NEN-EN 12260 en voor correctie nitriet/nitraat:NEN-EN-ISO 13395, of NEN ISO 15923-1NEN-ISO 5663NEN ISO 15923-1NEN-ISO 5663NEN 6646+C1:2015NEN 6646+C1:2015NEN ISO 15923-1
1 ) De analyse volgens normblad NEN-ISO 15705 is toepasbaar voor
onverdunde monsters met een gehalte aan zuurstofverbruik tot aan 1.000 mg/l en
chloridenconcentraties die lager zijn dan 1.000 mg/l. De ambtenaar belast met de
heffing kan voorts de methode niet toepasbaar verklaren indien naar zijn oordeel
andere omstandigheden daartoe aanleiding geven. 2 ) De analyse volgens normblad NEN-ISO 15705 heeft een
aantoonbaarheidsgrens van 6 mg/l voor fotometrische detectie bij 600nm en 15
mg/l voor titrimetrische detectie (gebaseerd op één enkelvoudige meting van één
laboratorium) wanneer cuvetten worden gebruikt met een bereik van maximaal 1.000
mg/l. CBerekeningsvoorschriften I Berekeningswijze van het aantal vervuilingseenheden (artikel 9, derde lid) Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik wordt
berekend door het totale aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de in het
kalenderjaar geloosde zuurstofbindende stoffen te delen door 54,8 kilogram. Het aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de gedurende een etmaal geloosde
zuurstofbindende stoffen wordt berekend volgens de formule: Q x (CZV + 4,57 x N–Kj) 1000 In deze formule wordt verstaan onder: Q: het aantal m³ geloosd afvalwater per etmaal; CZV: het chemisch zuurstofverbruik bepaald volgens de in onderdeel B van deze
bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l; N–Kj: de som van ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstof volgens de in
onderdeel B van de in deze bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l. II Indien de CZV–waarde voor ten minste 25% afkomstig is van biologisch niet of
nagenoeg niet afbreekbare stoffen in het afvalwater, wordt op die waarde een
correctie toegepast door deze te vermenigvuldigen met de breuk 100
– T 75 waarbij T= het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of nagenoeg niet
afbreekbare stoffen. De procedure die bij deze berekening wordt toegepast is door het dagelijks
bestuur van GBLT vastgelegd in een beleidsbesluit onder de naam ‘Protocol
T-correctie’. III Bij de bepaling van het aantal etmalen in artikel 11, wordt gebruik gemaakt
van de volgende formule: x N n = , waarbij + N n = het berekende aantal meetdagen; N = het aantal dagen per jaar waar op wordt geloosd; n = spreidingspercentage in de meetwaarden, uitgedrukt ten opzichte van de
gemiddelde hoeveelheid zuurstofverbruik van de onderzoeksresultaten gedurende
het heffingsjaar; tso = toelaatbare statistische onnauwkeurigheid = 35/e 0,000175*VeO VeO = vervuilingswaarde van de geloosde zuurstofbindende stoffen.IV Indien door een bedrijf water wordt onttrokken aan oppervlaktewater en dit
vervolgens weer wordt geloosd in oppervlaktewater, worden voor de berekening van
de vervuilingswaarde de hoeveelheden verontreinigende stoffen, aanwezig in het
ingenomen en vervolgens weer geloosde oppervlaktewater, in mindering gebracht op
de hoeveelheden van die stoffen in het geloosde water, met dien verstande dat
deze vermindering niet mag leiden tot een negatieve waarde.Bijlage II bij de ‘Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei en
Veluwe 2017’Bijlage II. Tabel afvalwatercoëfficiënten (artikel 7.3 Waterwet, juncto
artikel 122k, derde lid, Waterschapswet)
KlasseKlassegrenzen uitgedrukt in aantal vervuilingseenheden met
betrekking tot het zuurstofverbruik per ³ ingenomen waterAfvalwatercoëfficiënt uitgedrukt in aantal
vervuilingseenheden per m³ ingenomen water in het
heffingsjaarondergrensbovengrens1> 00,00130,00102> 0,00130,00200,00163> 0,00200,00310,00254> 0,00310,00480,00395> 0,00480,00750,00606> 0,00750,0120,00947> 0,0120,0180,0158> 0,0180,0290,0239> 0,0290,0450,03610> 0,0450,0700,05611> 0,0700,110,08812> 0,110,170,1413> 0,170,270,2114> 0,270,420,3315> 0,420,5
Toelichting op de ‘Verordening verontreinigingsheffing Waterschap Vallei
en Veluwe 2017’A ALGEMEENDoelstelling en karakter verontreinigingsheffingDe verontreinigingsheffing vindt haar wettelijke basis in artikel 7.2, tweede
lid, van de Waterwet (Wet van 29 januari 2009, Stb. 107). Zij is daarmee de
opvolger van de verontreinigingsheffing zoals die tot en met 2009 werd geheven
op basis van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wet van 13 november
1969, Stb. 536). Die verontreinigingsheffing “oude stijl” diende ter
financiering van alle activiteiten in het kader van het waterkwaliteitsbeheer.
Zowel de kosten voor het actieve beheer (transporteren en zuiveren van
afvalwater, verbranden van zuiveringsslib en baggeren uit
waterkwaliteitsoogpunt) als voor het passieve beheer (vergunningverlening,
toezicht en controle, handhaving, waterkwaliteitsbeheersplannen) werden hiermee
bekostigd. Met de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel (Wet van 21
mei 2007, Stb. 208) is hier verandering in gekomen. Met ingang van 2009 worden
de kosten ter bestrijding van de zorg voor het zuiveren van afvalwater, waar ook
het transporteren van afvalwater en het verbranden van zuiveringsslib toe worden
gerekend, gedekt uit de opbrengst van de zuiveringsheffing.Het passieve waterkwaliteitsbeheer en het baggeren uit waterkwaliteitsoogpunt
horen sinds 2009 tot de zorg voor het watersysteem, waar ook de zorg voor de
waterkering en de waterbeheersing toe worden gerekend. De zorg voor het
watersysteem wordt bekostigd uit de opbrengst van de watersysteemheffing. Voor
directe lozingen op oppervlaktewater bleef de verontreinigingsheffing wel
bestaan. De opbrengst kwam ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. Die praktijk vindt ook na 2009 toepassing, zij het dat de
wettelijke basis voor de belasting zoals gezegd met ingang van 2010 in de
Waterwet is geregeld. De essentialia van de belasting zijn niet veranderd en zij
vertonen grote overeenkomst met de zuiveringsheffing. Het kenmerkende verschil
tussen de beide belastingen is dat de zuiveringsheffing wordt geheven voor het
afvoeren van stoffen op de riolering of een zuiveringtechnisch werk, terwijl de
verontreinigingsheffing is verschuldigd voor het lozen van stoffen in een
oppervlaktewaterlichaam.Het vaststellen van de vervuilingswaarde van de afgevoerde of geloosde stoffen
gebeurt op dezelfde wijze als bij de zuiveringsheffing. In dat kader verklaart
de Waterwet zelfs een aantal bepalingen ter zake van de zuiveringsheffing in de
Waterschapswet van overeenkomstige toepassing voor de verontreinigingsheffing.
Daarom wordt in deze toelichting ook op een aantal plaatsen verwezen naar
bepalingen in de Waterschapswet in plaats van de Waterwet. Bij de verontreinigingsheffing wordt de vervuilingswaarde voor woonruimten
alleen op forfaitaire wijze vastgesteld. De keuze om dit net zoals bij de
zuiveringsheffing als alternatief op basis van het drinkwatergebruik te doen,
heeft de wetgever bij de verontreinigingsheffing niet gegeven.Omdat er geen directe relatie is tussen het lozen van stoffen en de kosten van
het beheer van het watersysteem, heeft de verontreinigingsheffing het karakter
van een bestemmingsheffing behouden. Een aantal artikelen in deze verordening is letterlijk uit de wet overgenomen.
Hoewel die bepalingen vanwege het imperatieve karakter ook achterwege hadden
kunnen blijven, zijn ze toch in de verordening opgenomen. Een heffingsplichtige
moet immers uit de belastingwet kunnen opmaken onder welke voorwaarden zijn
materiële belastingschuld ontstaat. Omdat de belastingverordening voor het
waterschap in feite de functie van belastingwet heeft, is er een aantal jaren
geleden al voor gekozen om van verordeningen steeds een “aangeklede” versie
maken.B ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening. Dit vloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet.
Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereiding van de belastingverordening
(artikel 84 van de Waterschapswet).Bevoegdheid instellen verontreinigingsheffingDe bevoegdheid voor waterschappen om een verontreinigingsheffing in te stellen,
ligt in artikel 7.2 van de Waterwet, juncto artikel 113 van de Waterschapswet.
In het laatstgenoemde artikel geeft de wetgever aan het waterschap de
bevoegdheid om krachtens een bijzondere wet belasting te heffen. De Waterwet is
een dergelijke bijzondere wet. Artikel 1 BegripsbepalingenOm duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is zo veel mogelijk
aangesloten bij de begripsbepalingen in de artikelen 1 en 7.1 van de
Waterwet.Onderdeel aDe Waterwet introduceert het begrip oppervlaktewaterlichaam. Dit is meer
omvattend dan het begrip oppervlaktewater zoals dat in de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren wordt genoemd en later in jurisprudentie nader inhoud heeft
gekregen. In artikel 7.2, tweede lid, van de Waterwet wordt ten aanzien van de
verontreinigingsheffing een tweetal zaken uitgezonderd, te weten als zodanig
aangewezen drogere oevergebieden en de exclusieve economische zone. Er is voor
gekozen om van die uitzonderingen alleen de drogere oevergebieden als
uitzondering op te nemen. De exclusieve economische zone is het water in de
Noordzee buiten de territoriale wateren boven het Nederlandse deel van het
continentaal plat en zal daarom in geen enkel geval binnen het beheersgebied van
een waterschap vallen. De uitzondering van de exclusieve economische zone heeft
dus alleen effect voor zover het de verontreinigingsheffing door het rijk
betreft.Nu het begrip oppervlaktewater is vervangen door oppervlaktewaterlichaam, doet
zich de vraag voor of en in hoeverre de in de loop der jaren ontstane
definiëring van het begrip oppervlaktewater ook van toepassing is op
oppervlaktewaterlichaam. De Memorie van Toelichting op het wetsvoorstel (Kamerstuk 2006-2007, 30 818, nr.
3) geeft daarover uitsluitsel. Op pagina 88 staat: “Onder de begripsomschrijving
vallen aldus de watereenheden waarop de jurisprudentie van de Hoge Raad inzake
het begrip oppervlaktewater uit de Wet verontreiniging oppervlaktewateren – dat
in die wet overigens niet is gedefinieerd – betrekking heeft”. Vervolgens wordt
ook aangegeven dat de definitie van oppervlaktewater uit de kaderrichtlijn water
niet geschikt is om in de Waterwet over te nemen.Zoals bekend mag worden verondersteld, is er destijds bij de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren bewust voor gekozen om, vanwege de grote verscheidenheid in
verschijningsvormen, het begrip oppervlaktewateren niet in de wet te
omschrijven. Nadere definiëring zou moeten plaatsvinden door middel van
jurisprudentie. In de Memorie van Toelichting is wel aangegeven welke eisen aan
oppervlaktewater zouden kunnen worden gesteld.Zo zou het:
-geschikt moeten zijn om te dienen als grondstof voor
drinkwater voor de mens dat tegen een redelijke prijs is te
distribueren;-geschikt moeten zijn om te dienen als drinkwater voor
vee;-geschikt moeten zijn als sproei- en gietwater in de
agrarische sector;-geschikt moeten zijn voor recreatieve doeleinden;-geschikt moeten zijn voor industriële toepassingen; of-vormen van aquatisch leven kunnen bevatten.
Uit de Memorie van Toelichting blijkt verder dat het begrip zich niet beperkt
tot openbare wateren. Zoals verwacht is in de jurisprudentie aan het begrip oppervlaktewater de nodige
invulling gegeven. De meest uitgebreide definitie gaf de Hoge Raad in zijn
arrest van 30 november 1982 (BNB 1983/89): ‘Als oppervlaktewater in de zin der wet is te beschouwen een – anders dan
louter incidenteel aanwezige – aan het oppervlak en aan de open lucht grenzende
watermassa (met inbegrip van een bedding waarin zodanige watermassa al dan niet
bij voortduring voorkomt), tenzij daarin als gevolg van rechtmatig gebruik ten
behoeve van een specifiek doel geen normaal samenhangend geheel van levende
organismen en een niet–levende omgeving (ecosysteem) aanwezig is, dan wel het
een ter berging van afval gegraven bekken betreft waarin slechts in een
overgangsfase water aanwezig is en zich nog geen normaal ecosysteem heeft
ontwikkeld.’Op 8 november 1978 (BNB 1979/15) oordeelde de Hoge Raad dat bij een
zuiveringsinstallatie behorende bezinkbedden niet als oppervlaktewater
aangemerkt kunnen worden.Een sloot van 300 meter lang en 2,5 meter breed die ‘s winters is gevuld en ‘s
zomers in de regel althans gedeeltelijk enig water bevat, moet onder andere
vanwege het feit dat de sloot kan dienen voor landbouwdoeleinden, worden
aangemerkt als oppervlaktewater (Hoge Raad 12 november 1980, BNB 1981/43 en na
verwijzing Hof Amsterdam 28 oktober 1981 BNB 1983/55, Belastingblad 1987, blz.
249).Een sloot van waaruit geregeld – dat wil zeggen niet minder dan eenmaal per jaar
– gedurende enige tijd water wegvloeit naar een ander slotenstelsel kan als
oppervlaktewater worden aangemerkt (Hoge Raad 26 januari 1983, BNB 1983/89,
Belastingblad 1983, blz. 182 en Hoge Raad 22 juni 1983, BNB 1983/241,
Belastingblad 1983, blz. 465).Ook afgedamde slootgedeelten kunnen oppervlaktewater zijn (Hoge Raad 25 mei
1983, BNB 1983/247, Belastingblad 1983, blz. 462).Een open beekvak dat deel uitmaakt van een (ondergrondse) verbinding tussen twee
oppervlaktewateren kan als oppervlaktewater worden aangemerkt, ook als de klep
in de duiker onder de naast die verbinding gelegen weg gedurende het
heffingsjaar was gesloten (Hoge Raad 27 maart 1985, BNB 1985/167, Belastingblad
1985, blz. 464).Een greppel van vijftig meter lang en een meter breed, die aan weerszijden van
het lozingspunt slechts over een lengte van tien meter enig water bevat en niet
in verbinding staat met enig oppervlaktewater, kan niet als oppervlaktewater
worden aangemerkt (Hoge Raad 27 januari 1988, BNB 1988/123, Belastingblad 1988,
blz. 223).Onderdeel bVoor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in
artikel 9. In dat artikel zijn de stoffen opgenomen die door het waterschap in
de heffing worden betrokken, alsmede de gewichtseenheden van die stoffen.Onderdeel cLozen is het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam in beheer bij
het waterschap. Welke oppervlaktewaterlichamen dat zijn, valt op te maken uit de
gebiedsomschrijving zoals die is opgenomen in het reglement voor het waterschap. Onderdeel dDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet elke
bewoonde ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte wordt
geacht te zijn bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in
woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichting van de
ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan om
een ruimte die zelfstandig bruikbaar is en daardoor niet meer dan bijkomstig
afhankelijk is van elders in het gebouw aanwezige voorzieningen die voor de
woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn. Hierbij moet worden gedacht aan het
met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten als kookgelegenheid,
sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in onder meer
studentenhuizen en pensions voor. In een dergelijke situatie kan niet worden
gesproken van een woonruimte in de zin van deze verordening. Zie hiervoor ook de
arresten van de Hoge Raad van 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984,
blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad 1995, blz. 202, 10 januari
1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz. 168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit het
arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz. 479).Onderdeel eBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een negatieve
formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te geven. Alles
wat geen woonruimte, een openbaar vuilwaterriool of een zuiveringtechnisch werk
is moet als een bedrijfsruimte worden aangemerkt. Zo wordt bijvoorbeeld ook een
stuk landbouwgrond als een bedrijfsruimte aangemerkt (Hof ‘s–Gravenhage 17 maart
1993, Belastingblad 1993, blz. 457). In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter anders.
Hierbij ging het om een kavel los land –deels akkerbouw, deels weiland- dat niet
als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Er stonden namelijk geen opstallen op
en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruik van machines die elders, in de
schuur achter zijn boerderij, werden gestald. Hierdoor was hij meer dan
bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor de bedrijfsexploitatie
wezenlijke, voorzieningen (Hof ’s-Gravenhage, 18 februari 1997, Belastingblad
1997, blz. 729). Of daar ook sprake van was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet
duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat er sprake was van het lozen van met
slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (Hof Arnhem 22 augustus
1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van één of van
twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de Hoge Raad van
14 juni 1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627) waarin een bij twee
verschillende personen in gebruik zijnde stortplaats als één bedrijfsruimte werd
aangemerkt. Daarbij speelde onder andere een rol het feit dat de stortplaats
maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een hek staat en er geen
deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de stortplaats.Onderdeel fOnder openbaar vuilwaterriool wordt verstaan het algemene gemeentelijk
rioolstelsel. Dat loopt door tot het zogenaamde overnamepunt waar het
zuiveringtechnisch werk van het waterschap begint. Dit begrip betekent een
verruiming ten opzichte van het begrip riolering in artikel 17 van de Wet
verontreiniging oppervlaktewateren. Nu wordt ook rekening gehouden met de
omstandigheid dat het beheer bij een rechtspersoon en niet bij de gemeente zelf
berust. Onderdeel gDe definitie van een zuiveringtechnisch werk komt in belangrijke mate overeen
met de omschrijving van artikel 15a van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren. Het gebruik van de term stedelijk afvalwater betekent wel
een bekorting van de oude omschrijving. Ook is de term beheer vervangen door
exploitatie, omdat in het kader van de Waterwet het begrip beheer betrekking
heeft op watersystemen. Dit doet overigens niet af aan het vereiste in artikel
3.4 van de Waterwet dat het moet gaan om een installatie onder de zorg van een
waterschap of eventueel een gemeente. Naast afvalwaterzuiveringsinstallaties
vallen ook gemalen, persleidingen, vrijvervalleidingen, open en dichte
afvoergoten en pompstations ten behoeve van het afvalwater nog altijd onder de
definitie. Hiermee wordt aansluiting gezocht op de jurisprudentie van de Hoge
Raad dienaangaande. De gemeentelijke riolering wordt hier niet onder begrepen
(zie onderdeel f, waar het begrip openbaar vuilwaterriool is gedefinieerd).Onderdeel hDe definitie van stedelijk afvalwater is ontleend aan artikel 1.1, eerste lid,
van de Wet milieubeheer.Onderdeel iDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd.
Behalve het opleggen van aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften
komt krachtens deze verordening aan deze functionaris ook de bevoegdheid toe tot
het afgeven van een groot aantal andere beschikkingen, zoals bijvoorbeeld
beschikkingen op grond van artikel 10 en 11 van deze verordening.In artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen van toepassing verklaard voor het heffen van belastingen door
waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de inspecteur
toekomen aan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap. Die aanwijzing
heeft op grond van de Gemeenschappelijke Regeling Gemeenschappelijk
belastingkantoor Lococensus – Tricijn plaatsgevonden bij een door het dagelijks
bestuur van die gemeenschappelijke regeling genomen aanwijzingsbesluit. Indien twee of meer waterschappen bij de heffing en invordering samenwerken in
een gemeenschappelijke regeling en indien bij die regeling een openbaar lichaam
is ingesteld, kan een ambtenaar van dit openbaar lichaam als ambtenaar belast
met de heffing worden aangewezen. Dit is in artikel 124, vijfde lid, onder a,
van de Waterschapswet geregeld. Aanwijzing tot ambtenaar belast met de heffing
gebeurt bij besluit van het openbaar lichaam. Het waterschap heeft met andere
waterschappen het openbaar lichaam Gemeentelijk Belastingkantoor
Lococensus-Tricijn opgericht, dat de heffing en invordering van zijn belastingen
verzorgt. De ambtenaar belast met de heffing wordt dus aangewezen door het
dagelijks bestuur van GBLT. In artikel 1, onderdeel i, wordt dit tot uitdrukking
gebracht.Onderdeel jHoewel de Waterschapswet dit begrip niet expliciet omschrijft, moet onder het
watersysteem worden verstaan de zorg voor de waterkering, de waterbeheersing en
het passieve waterkwaliteitsbeheer. Hoewel hiervoor in de vorm van de
watersysteemheffing een eigen financieringsmiddel in het leven is geroepen, is
voor directe lozingen op een oppervlaktewaterlichaam de verontreinigingsheffing
blijven bestaan. De opbrengst van die belasting komt ten goede aan de
bekostiging van het beheer van het watersysteem (artikel 7.2, vijfde lid, van de
Waterwet). Onderdeel kDe Drinkwaterwet kent ten aanzien van het begrip drinkwater de volgende
definitie: “Water bestemd of mede bestemd om te drinken, te koken of voedsel te bereiden
dan wel voor andere huishoudelijke doeleinden, met uitzondering van warm
tapwater, dat door middel van leidingen ter beschikking wordt gesteld aan
consumenten of andere afnemers”.Deze begripsomschrijving wordt in deze verordening gevolgd. Warm tapwater valt
echter niet onder deze begripsomschrijving, terwijl het uitdrukkelijk wél de
bedoeling is om warm tapwater, dat immers ook schoon wordt ingenomen en vervuild
wordt geloosd, in de verontreinigingsheffing te betrekken. Daarom is warm
tapwater wél begrepen in de begripsomschrijving van het begrip
ingenomen water (zie onderdeel l hieronder). Onderdeel lBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo wordt op
steeds grotere schaal door bedrijven voor sanitair gebruik hemelwater
opgevangen. Omdat dit water na gebruik wordt afgevoerd, dient het eveneens in de
berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken. Ook warm tapwater dient
in deze definitie te worden opgenomen. De Drinkwaterwet sluit warm tapwater
namelijk uit van het begrip drinkwater. Toch wordt dit water gebruikt voor
huishoudelijke doeleinden en vervuild afgevoerd. Wanneer warm tapwater niet
uitdrukkelijk in deze begripsbepaling zou worden opgenomen zou het dus onterecht
buiten de heffing moeten worden gehouden.Onderdeel mDe Drinkwaterwet kent voor het begrip ‘Drinkwaterbedrijf’ de volgende
definitie:
bedrijf uitsluitend of mede bestemd tot openbare drinkwatervoorziening
door levering van drinkwater aan consumenten of andere afnemers, of
bedrijf uitsluitend of mede bestemd tot levering van drinkwater aan een
bedrijf of bedrijven als bedoeld onder a;
Een Drinkwaterbedrijf hoeft dus niet uitsluitend te voorzien in het leveren van
water. Dergelijke leveringen kunnen deel uitmaken van een ruimer aanbod van
producten, bijvoorbeeld elektrische energie, warmte of aardgas. Onderdeel nOnder warm tapwater moet blijkens de definitie in artikel 1 van de Drinkwaterwet
worden begrepen: ‘water bestemd of mede bestemd om te drinken, te koken of
voedsel te bereiden dan wel voor andere huishoudelijke doeleinden, dat wordt
verwarmd voordat het voor die toepassingen ter beschikking wordt gesteld’. Onderdeel o In dit onderdeel is uitgelegd wat GBLT precies is. GBLT is het openbaar lichaam
Gemeenschappelijk Belastingkantoor Lococensus – Tricijn. Dit gemeenschappelijk
belastingkantoor is ontstaan uit een fusie tussen Gemeenschappelijk
Belastingkantoor Rijn Midden (h.o.d.n. Tricijn belastingen) dat gevestigd was te
Harderwijk en Gemeenschappelijk belastingkantoor Oost Nederland (h.o.d.n.
Lococensus) dat gevestigd was te Zwolle. Deze beide openbare lichamen waren bij
de fusie per 1 januari 2011 nog slechts enkele jaren actief. Om de
heffingplichtigen niet lastig te vallen met herhaaldelijke naamswijzigingen is
besloten om de (handels)namen ‘Tricijn belastingen’ en ‘Lococensus’ enkele jaren
te handhaven in de respectievelijke waterschapsbeheersgebieden waar deze
voormalige openbare lichamen actief waren. Met ingang van 1 januari 2013 voert
GBLT voor enkele gemeenten ook de Wet WOZ en de heffing en inning van lokale
heffingen uit. Met ingang van 1 januari 2014 vervalt het gebruik van de
(handels)namen ‘Tricijn belastingen’ en ‘Lococensus’. Vanaf dat moment wordt de
(handels)naam GBLT gebruikt. Artikel 2 BijlagenDe grondslag voor de verontreinigingsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid
en de hoedanigheid van de stoffen die worden geloosd. Als heffingsmaatstaf geldt
de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd,
uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 7.5, eerste lid, van
de Waterwet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden wordt
vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens overeenkomstig bij belastingverordening te stellen regels.
Die regels zijn opgenomen in Bijlage I. Zie in dit verband ook de artikelen 10,
11, 12, 15 en 16.Artikel 7.2, vijfde lid, van de Waterwet verklaart een aantal bepalingen met
betrekking tot de zuiveringsheffing in de Waterschapswet van overeenkomstige
toepassing voor de verontreinigingsheffing. Daardoor is er een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel van toepassing. Deze uitzonderingen, in casu
voor woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met
een vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens in
deze verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik
van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan onder voorwaarden de berekening van
het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden met behulp van de tabel
afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k, derde lid, van
Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage II. De wijze waarop
deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in artikel 13.De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening.Voor woonruimten en glastuinbouwbedrijven gelden afzonderlijke forfaitaire
regelingen.Artikel 3 Belastbaar feit en heffingsplichtEerste lidDe verontreinigingsheffing is verschuldigd wanneer stoffen in een
oppervlaktewaterlichaam worden geloosd. Deze doelstelling is tot uitdrukking
gebracht in het eerste lid van artikel 3. De opbrengst komt, zoals blijkt uit
het vierde lid, ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. De verontreinigingsheffing is dus primair een bestemmingsheffing
die overigens wel een regulerende nevenwerking kan hebben. Het belastbare feit is het lozen van stoffen, dat wil zeggen het direct brengen
van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam dat in beheer is bij het waterschap.
De vraag of het afgevoerde water van slechtere kwaliteit is dan dat in het
oppervlaktewaterlichaam waar op wordt geloosd, is niet van belang. Dit bleek uit
een arrest waarbij het ging om de lozing van opgepompt bronwater dat werd
gebruikt als koelwater (Hoge Raad 12 september 1990, BNB 1991/15, Belastingblad
1990, blz. 771). Dit ligt overigens anders als het gaat om ingenomen
oppervlaktewater dat wordt gebruikt als koelwater en dat vervolgens weer wordt
geloosd op oppervlaktewater. In dat geval wordt voor de berekening van de
vervuilingswaarde uitsluitend de toegevoegde vervuiling in aanmerking genomen
(zie Bijlage I bij de verordening). Uit het arrest van de Hoge Raad van 13 maart
1996 (BNB 1996/205, Belastingblad 1996, blz. 335) blijkt overigens dat er geen
wettelijke verplichting bestaat voor een dergelijke begunstigende regeling (zie
ook Hoge Raad 18 maart 1998, nr. 33 186, Belastingblad 1998, blz. 386). Ook wordt de verontreinigingsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat
is noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk IV van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die stoffen in een oppervlaktewaterlichaam lozen.
Dergelijke lozingen kunnen op verschillende wijzen plaatsvinden. Voor de
omschrijving van de heffingsplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het
object van waaruit wordt geloosd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie de
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat de
ambtenaar belast met de heffing of het dagelijks bestuur van GBLT beleidsregels
opstelt op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan worden
aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze kenbaar zijn
voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van dergelijke
beleidsregels kan de keuze van GBLT voor één van de gebruikers als willekeurig
en onredelijk worden aangemerkt, wat tot vernietiging van de aanslag kan leiden.
Zie voor nadere informatie over dit onderwerp en mogelijkheden voor de inhoud
van de beleidsregels de brief van de Unie van Waterschappen aan de
leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr. 951476 (Belastingblad 1995, blz.
326). Onderdeel aVindt de lozing plaats vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte, dan
is de gebruiker van die ruimte aan de heffing onderworpen. Het komt voor dat een
woonruimte of een bedrijfsruimte aan een gebruiker wordt verhuurd, waarbij één
van de voorwaarden luidt dat de belastingen, waar onder de
verontreinigingsheffing, worden gedragen door de verhuurder. Dergelijke
overeenkomsten doen niet af aan de heffingsplicht: de gebruiker blijft
heffingsplichtig. Deze kan op grond van de huurovereenkomst zelf het bedrag van
de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel 3,
derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge Raad
23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8 februari
1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van een
bedrijfsruimte in de zin van de verordening slechts kan worden aangemerkt degene
die zich daadwerkelijk min of meer duurzaam te eigen behoeve van de
bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemer die in opdracht van de
landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om deze geschikt te maken
voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden aangemerkt (BNB 1991/188,
Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van wisselende,
opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de verhuurder/exploitant
heffingsplichtig.Onderdeel bVindt de lozing plaats vanuit een riolering of vanuit een zuiveringtechnisch
werk, dan is de beheerder van die riolering of van dat zuiveringtechnisch werk
heffingsplichtig. Door het gebruik van het begrip riolering vallen alle soorten
lozingen, dus ook die via een niet openbare voorziening voor de inzameling en
het transport van afvalwater, onder het regime van de heffing.Onderdeel cWanneer er sprake is van een lozing die niet kan worden gerangschikt onder één
van de in onderdeel a of onderdeel b genoemde situaties, dan is degene die
feitelijk loost aan de heffing onderworpen. Hierdoor zijn alle denkbare wijzen
van lozen anders dan vanuit een woonruimte, een bedrijfsruimte, een riolering of
een zuiveringtechnisch werk aan de heffing onderworpen.Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van de
aanslag één van hen aan als heffingsplichtige. De criteria op grond waarvan die
heffingsplichtige wordt aangewezen, liggen vast in beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven
aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de aan dat deel
toe te rekenen verontreinigingsheffing verhalen op degene die het in gebruik
heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en
dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt gesteld,
kan de heffingsplichtige de verontreinigingsheffing verhalen op degenen aan wie
hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidDe opbrengst van de verontreinigingsheffing komt op grond van artikel 7.2,
vijfde lid, van de Waterwet ten goede aan de financiering van de kosten van het
watersysteem.Artikel 4 VrijstellingenDe vrijstellingen zijn ontleend aan artikel 7.8 van de Waterwet. Onderdeel aIn de oorspronkelijke tekst van de Waterwet werden lozingen vanuit een openbaar
vuilwaterriool vrijgesteld van de verontreinigingsheffing. Hierbij werd,
blijkens de aan deze vrijstelling ten grondslag liggende motie (Tweede Kamer,
vergaderjaar 2007-2008, 30 818, nr. 33) gedoeld op overstorten vanuit het
gemeentelijk rioleringsstelsel. Bij de behandeling van de Invoeringswet Waterwet
is het aantal vrijstellingen naar aanleiding van een amendement (Tweede Kamer,
vergaderjaar 2008-2009, 31 858, nr. 16) uitgebreid en is het artikel opnieuw
geredigeerd. Daarbij is de toevoeging “openbaar” uit de tekst verdwenen zonder
dat daar in het amendement op wordt ingegaan. Wij gaan er daarom vanuit dat met
deze vrijstellingsbepaling nog altijd wordt gedoeld op overstorten vanuit het
gemeentelijk rioleringsstelsel.Onderdeel bEen lozing door het waterschap zelf op een “eigen” oppervlaktewaterlichaam is
vrijgesteld van de heffing. Onderdeel cHet op een zuiveringsinstallatie van het waterschap gezuiverde afvalwater is
onder omstandigheden goed bruikbaar voor bedrijfsmatige toepassingen. Het is
daarom denkbaar dat (een deel van) het effluent niet wordt geloosd, maar door
een bedrijf wordt ingenomen. Indien dat bedrijf het gebruikte water weer loost
en daar zelf geen stoffen aan heeft toegevoegd, dan is die lozing door het
bedrijf vrijgesteld van de verontreinigingsheffing. Het is daarbij, anders dan
bij onderdeel b, geen voorwaarde dat het oppervlaktewaterlichaam bij hetzelfde
waterschap in beheer is. Achtergrond van deze vrijstelling is dat de regionale
zoetwatervoorziening daardoor niet wordt belast. Artikel 5 Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheidEerste lidHoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij
woonruimten en kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de
regeling in het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft
als voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd
(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden tot
het heffingsjaar voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet zonder
meer mogelijk om een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar op te
leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas na afloop van het
heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de
belastingrechter. Zie hiervoor Hoge Raad van 2 november 1994 inzake
precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad 1994, blz. 819), Hof Amsterdam 15
december 1995 inzake liggeld woonschepen (Belastingblad 1996, blz. 331) en Hof
Amsterdam 23 april 1997 (Belastingblad 1997, blz. 495) inzake
verontreinigingsheffing. Uit deze jurisprudentie valt af te leiden dat om een definitieve aanslag al in
het heffingsjaar zelf op te leggen, de heffingsverordening in een aantal zaken
moet voorzien. Het gaat hierbij om:– een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het begin
van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 5, eerste lid);– een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit geregeld
in artikel 5, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten voorziet
artikel 18, tweede lid, daar in);– een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de
heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor woonruimten is
dit geregeld in artikel 16, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten
in artikel 18, tweede lid). Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan GBLT in
het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van de Algemene
wet inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één vervuilingseenheid
(artikel 19, eerste lid). De verontreinigingsheffing is echter een
tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet gedurende
het gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de berekening van
de hoogte van de verschuldigde heffing. Artikel 122h, zesde lid, van de
Waterschapswet bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar
aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordt onderworpen voor een
evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden. In het
tweede lid is aangegeven op welke wijze dat evenredig deel wordt vastgesteld. Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing op
grond van artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor een
evenredig deel verschuldigd. Vierde lidWanneer ná het opleggen van de aanslag de heffingsplicht in de loop van het jaar
eindigt, is de ambtenaar belast met de heffing niet in de gelegenheid geweest om
daar bij het vaststellen van de aanslag rekening mee te houden. Artikel 132 van
de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan
maken op ontheffing. Op de aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed. Het staat GBLT ook vrij om,
op grond van eigen gegevens, uit eigener beweging een dergelijke ontheffing te
verlenen zonder een aanvraag van de heffingsplichtige af te wachten.Vijfde lidWanneer de heffingsplichtige verhuist naar een andere woonruimte in het gebied
van het waterschap van waaruit eveneens wordt geloosd, zijn zowel het tweede als
het derde lid van toepassing. Er kan immers worden gesteld dat ook in dat geval
sprake is van het eindigen van de heffingsplicht en het opnieuw ontstaan van de
heffingsplicht. Dit resulteert dan in een vermindering van een al opgelegde, en
mogelijk zelfs al betaalde, aanslag voor de oude woning en een nieuwe aanslag
voor de nieuwe woning. Om pragmatische redenen is in het vierde lid bepaald dat,
in een bepaalde situatie, het tweede en het derde lid niet van toepassing zijn.
De aanslag verhuist dan als het ware mee. Dit is het geval wanneer de
heffingsplichtige verhuist van een woonruimte waarvoor verontreinigingsheffing
verschuldigd is, naar een woonruimte waarvoor eveneens verontreinigingsheffing
verschuldigd is aan het waterschap. De aanslag verhuist niet mee wanneer vanuit de nieuwe woning op het riool of een
zuiveringtechnisch werk van het waterschap wordt afgevoerd: dan is men voor die
nieuwe woonruimte zuiveringsheffing verschuldigd en geen verontreinigingsheffing.Artikel 6 AangifteIn artikel 127 van de Waterschapswet is de procedure voor het uitnodigen tot het
doen van aangifte geregeld. In het eerste lid van dat artikel is geregeld dat de
uitnodiging wordt gedaan door het uitreiken van een aangiftebiljet en in het
tweede lid is geregeld dat het doen van aangifte geschiedt door het in leveren
of het toezenden van het uitgereikte aangiftebiljet met de daarbij gevraagde
bescheiden. Op grond van artikel 127, vijfde lid, van de Waterschapswet kan bij
de belastingverordening van de hiervoor beschreven procedure worden afgeweken. Voor de meeste bedrijfsruimten moet tenminste eenmaal aangifte worden gedaan.
Een aantal bedrijven moet dat jaarlijks doen. Bedrijven dienen in beginsel
aangifte te doen via de elektronische weg. In lid 2 is echter een bepaling
opgenomen die ertoe strekt dat GBLT bereid is om een aangifteplichtige alsnog
een papieren exemplaar van de aangifte toe te zenden of uit te reiken, wanneer
van die aangifteplichtige niet in redelijkheid verwacht kan worden dat deze zijn
aangifte via de elektronische weg indient. Artikel 7Dit betreft een artikelnummer dat niet meer in gebruik is.Artikel 8 HeffingsjaarIn artikel 8 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Dit
is wettelijk voorgeschreven zodat een afwijkende regeling in de verordening niet
meer mogelijk is.Artikel 9 Grondslag en heffingsmaatstaf algemeenDe grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen die
in een kalenderjaar worden geloosd. In het tweede lid is gekozen voor één
uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen die
in een kalenderjaar worden geloosd. Deze
heffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de zuurstofbindende als de overige stoffen
en is gedefinieerd in relatie tot de stoffen ten aanzien waarvan het lozen is
belast. Een verbruik van 54,8 kilogram zuurstof per heffingsjaar
vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. Voor de stoffen die worden genoemd in
het vierde lid, gelden verschillende gewichtshoeveelheden per heffingsjaar. In
het vierde lid zijn alle andere stoffen opgenomen die in de heffing worden
betrokken. Het waterschap heeft de keuze om die stoffen niet in de heffing te
betrekken. Daartoe dient op grond van artikel 122f, derde lid, onderdeel a, van
de Waterschapswet een afzonderlijke bepaling in de belastingverordening te
worden opgenomen. Het vijfde lid van artikel 9 voorziet daarin.Bij de heffingsmaatstaf is een onderscheid gemaakt tussen zuurstofbindende
stoffen en andere stoffen. In beide gevallen is de heffingsmaatstaf de
vervuilingswaarde uitgedrukt in vervuilingseenheden. Bij zuurstofbindende
stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig is om die stoffen af te
breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte die
ontstaat door de gemiddelde lozing van huishoudelijk afvalwater van één persoon
per jaar. In 2001 is onderzoek gedaan naar de vervuilingswaarde van het afvalwater dat één
persoon gemiddeld per jaar produceert. Naar aanleiding van dit onderzoek
concludeerde de toenmalige Commissie Integraal Waterbeheer dat de op dat moment
geldende getalswaarde van 136 gram zuurstof per etmaal of 49,6 kilogram per jaar
beter in overeenstemming moest worden gebracht met de meest recente gegevens.
Als gevolg daarvan is de gemiddelde zuurstofbehoefte verhoogd naar 150 gram per
etmaal, of wel 54,8 kilogram per jaar.Artikel 10 Meting, bemonstering en analyseHier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de verontreinigingsheffing
de vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet
alleen ter zake van het lozen vanuit woonruimten of vanuit bedrijfsruimten, maar
ook ter zake van het lozen vanuit zuiveringtechnische werken of op andere
wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:
de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;
analysevoorschriften;
berekeningsvoorschriften.
De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de
heffingsplichtige. Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld. Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage
oordeelde op 16 maart 1988 dat de kosten in redelijke verhouding tot de
verschuldigde heffing moeten staan (Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan is
sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigde
heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te vinden
gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 11.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering aan
moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I zijn
een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de te
gebruiken apparatuur, vooraf meegedeeld aan de ambtenaar belast met de
heffing.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:– ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te voldoen
aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de heffingsplichtige indien deze aannemelijk maakt dat ook dan
nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de heffingsplichtige indien deze aannemelijk maakt dat de
nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik maakt
van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in die
beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer de
heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld en de beschikking onherroepelijk
vaststaat, hij over onvoldoende gegevens beschikt om de vereiste aangifte te
kunnen doen. De ambtenaar belast met de heffing zal in dat geval de aanslag
immers geheel of gedeeltelijk op basis van schatting vaststellen en de
heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten van die schatting onvoldoende
of geen tegenbewijs leveren. Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval dient
te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf of
bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.Achtste lidDe ambtenaar belast met de heffing kan een genomen beschikking ambtshalve
wijzigen of intrekken. Daarvoor is geen aanvraag van de heffingsplichtige nodig. Artikel 11 Beperkte meting, bemonstering en analyseIn veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder etmaal
meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen aan de
nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een lagere
frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige. De
heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere frequentie
kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de ambtenaar
belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze aanvraag wordt
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de volledige fiscale
rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de voorschriften moeten worden
nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking
en zolang deze nog niet onherroepelijk vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking tot de
in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen.In dit kader zijn tevens van belang de richtlijnen in het ‘Rapport bepaling
meetfrequentie ter vaststelling van de vervuilingswaarde van afvalwater’ van de
Commissie Integraal Waterbeheer van augustus 1998. Vierde lid De beschikkingen op grond van artikel 10, lid 5 hangen zo nauw samen met de
beschikkingen die op grond van dit artikel worden genomen, dat het voor alle
partijen efficiënter en logischer is wanneer deze beschikkingen in één geschrift
worden samengevoegd. Artikel 12 HoedanigheidscorrectieBij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst ook
zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk milieu
niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie komt
“nagenoeg niet” overeen met een percentage van niet meer dan 10%. Wanneer het
gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale chemisch
zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de gevonden CZV
gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate” voor ten minste
25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als T-correctie geduid. Het
dagelijks bestuur van GBLT heeft een Protocol T-correctie vastgesteld waarin de
procedure is vastgelegd die ten aanzien van de berekening van de T-correctie
moet worden gevolgd.In artikel 12 is bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing van de
T–correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast met de heffing
beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed.Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking dient te
bevatten.Artikel 13 Tabel afvalwatercoëfficiënten Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden achterwege
blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar wordt het
aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met behulp van de
tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is ontleend aan artikel 122k, derde
lid, van de Waterschapswet. Zij is opgenomen in Bijlage II en kent vijftien
klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1 de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel
niet leidt tot een aantal vervuilingseenheden
van meer dan 1.000 en2 er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de geloosde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel geloosde stoffen kan met behulp van de tabel worden berekend
door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water te
vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende afvalwatercoëfficiënt.Derde lid Vaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet direct
vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het drinkwaterbedrijf
afrekent niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er sprake zijn van een
andere tariefstructuur door het ontbreken van een watermeter. In dergelijke
gevallen worden de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken over het
kalenderjaar. De wijze waarop dit gebeurt, liggen vast in beleidsregels van
GBLT.Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel. Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel 2
van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water 2009 (Besluit van 12 december
2008, Stb. 609).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als van de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel in
een andere klasse moet worden ingedeeld. De voorwaarden daarvoor staan in
artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water 2009. Vijfde lid De tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van meer dan 1.000
vervuilingseenheden. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot een
vervuilingswaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt gevonden op
basis van meting, bemonstering en analyse.Artikel 14 Vervuilingswaarde van tuinbouwkassenOp basis van artikel 14 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een permanente
opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt in de heffing
betrokken op basis van een forfait van drie vervuilingseenheden per hectare
permanente opstand. Uit onderzoek naar een afvalwatercoëfficiënt voor
glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de vervuilingswaarde van tuinbouwkassen
geen relatie heeft met de hoeveelheid ingenomen water. Bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van meting, bemonstering en analyse bleek gezien de
relatief hoge perceptiekosten evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee
is voor tuinbouwkassen een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de wet
opgenomen (artikel 122i, tweede lid, van de Waterschapswet).Indien de vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 14 minder dan vijf
vervuilingseenheden bedraagt, is de regeling voor kleine bedrijfsruimten van
artikel 18 van toepassing.Artikel 15 Franchise Dit betreft een artikelnummer dat niet meer in gebruik is.Artikel 16 MeetverplichtingDit betreft een artikelnummer dat niet meer in gebruik is.Artikel 17 Totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteDit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 10 tot en met
14 berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen voor een
bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van belang indien
binnen één bedrijfsruimte:– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke meting,
bemonstering en analyse plaatsvindt;– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;– voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is;– naast zuurstofbindende stoffen eveneens niet–zuurstofbindende stoffen worden
geloosd die in de heffing worden betrokken (na aftrek van de heffingsvrije grens
van niet–zuurstofbindende stoffen). De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in decimalen
nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden opgeteld,
moet worden uitgegaan van niet afgeronde waarden. De uiteindelijke totale
vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt, afhankelijk van de
keuze, 7,94 uiteindelijk 7,9 of 7 op het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4 of
20.Artikel 18 Vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimtenEerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis vindt in artikel 122i,
eerste lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt
dat het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf bedraagt, wordt de
vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en op één
vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt.Tweede lidHoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven
met een vervuilingswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel
gevallen al aan het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie
vervuilingseenheden opgelegd. Dit is mogelijk op grond van de bepaling in
artikel 5, eerste lid. Na afloop van het heffingsjaar of, indien dit eerder is
bij beëindiging van de heffingplicht, kan echter blijken dat de
vervuilingswaarde één of minder dan één vervuilingseenheid bedraagt. Daarom moet
de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor ontheffing of
vermindering. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal
vervuilingseenheden één of minder bedraagt, wordt op aanvraag van de
heffingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid gesteld. Het
betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van de
Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken nadat de
omstandigheid zich heeft voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar
belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.Artikel 19 Vervuilingswaarde van woonruimtenEerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie vervuilingseenheden,
met dien verstande dat die één vervuilingseenheid bedraagt wanneer de woonruimte
door één persoon wordt bewoond.Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor
recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden op een voor
recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. Samen
met de andere voorzieningen op dat terrein worden zij als één bedrijfsruimte
aangemerkt. De exploitant van het terrein is dan de heffingsplichtige.Derde lidNa aanvang van de heffingsplicht kan het aantal bewoners verminderen tot één.
Dit heeft gevolgen voor de vervuilingswaarde. In dat geval wordt de aanslag
tijdsevenredig verminderd.Vierde lidOmdat de aanslag voor een woonruimte meestal al aan het begin van het
heffingsjaar wordt opgelegd, moet de verordening voorzien in een regeling
waardoor aanspraak op vermindering kan worden gemaakt. Dit gebeurt door middel
van een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, Waterschapswet. Deze
moet worden ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zich heeft
voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar belast met de heffing ook
ambtshalve worden verleend. Artikel 20 SchattingIn artikel 122j van de Waterschapswet is expliciet bepaald dat onder bepaalde,
in de onderdelen a tot en met c nader omschreven, omstandigheden de
vervuilingswaarde kan worden vastgesteld door middel van schatting. Bijvoorbeeld
indien een bedrijf niet voldoet aan zijn verplichting tot meting, bemonstering
en analyse of indien het bedrijf dat doet op een wijze die niet in
overeenstemming is met de in de verordening of meetbeschikking opgenomen
voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het lozen ter zake van stoffen
vanuit objecten waarvoor in de verordening geen bijzondere regelingen zijn
opgenomen en waarvoor de hoofdregel van artikel 10 (meting, bemonstering en
analyse) niet kan worden toegepast. Overigens sluit dit artikel niet uit dat er
ook andere omstandigheden kunnen zijn op grond waarvan schatting kan
plaatsvinden. Artikel 21 TariefDit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.Artikel 22 Wijze van heffing en termijnen van betalingIngevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen worden
geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere
wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. Het hangt van de
aard en de ingewikkeldheid van de desbetreffende belasting af, welke van deze
drie heffingstechnieken het meest doelmatig is. Voorts kunnen overwegingen uit
een oogpunt van perceptiekosten of op grond van het beginsel dat de
belastingheffing voor de heffingsplichtige met de minste pijn moet plaatsvinden,
bepalend zijn voor de keuze van de te hanteren heffingstechniek. In dit
artikellid is bepaald dat de heffing bij wege van aanslag wordt geheven. Dit
brengt mee dat iedere aanslag zuiverings-heffing die GBLT oplegt, aan de
heffingsplichtige wordt bekendgemaakt door middel van een aanslagbiljet.In het 2e t/m 4e lid zijn de betalingstermijnen geregeld. Hierover valt het
volgende te melden. Op 1 juli 2009 is de 4e tranche van de AWB in werking
getreden. Hierin is bepaald dat betalingstermijnen (in beginsel) worden
vastgesteld op 6 weken. Waterschappen mogen echter in wettelijke bepalingen
(lees: in hun verordeningen) van die termijn afwijken. Er is ervoor gekozen om
van die algemene regel af te wijken.In lid 2 is als hoofdregel opgenomen dat de aanslag moet worden betaald in één
termijn die vervalt twee maanden na de dagtekening van de aanslag. In lid 3 is bepaald dat aanslagen waarvoor een machtiging is afgegeven om die
bij wijze van automatische incasso af te schrijven, gespreid mogen worden
betaald. Het aantal termijnen is dan gelijk aan het aantal in dat jaar nog
resterende volle dan wel gedeeltelijke kalendermaanden met een minimum van 6
maandelijkse termijnen ongeacht het heffingsjaar waarop de aanslag betrekking
heeft.In lid 4 is bepaald dat aanslagen die in het desbetreffende heffingsjaar zijn
opgelegd en waarvoor een machtiging is afgegeven om die bij wijze van
automatische incasso af te schrijven, gespreid mogen worden betaald. Het aantal
termijnen is dan gelijk aan het aantal in dat jaar nog resterende volle dan wel
gedeeltelijke kalendermaanden met een minimum van 6 maandelijkse termijnen. Ligt
de dagtekening van de aanslag niet in het heffingsjaar waarop de aanslag
betrekking heeft, dan geldt dat de hoofdregel, te weten een betaling in één
termijn die vervalt twee maanden na de dagtekening van de aanslag.In het 5e lid is daarop de restrictie opgenomen dat termijnbetalingen via a.i.
tenminste € 5,00 moeten bedragen. Dit laatste heeft als reden dat er aan deze
afschrijvingen kosten zijn verbonden en die kosten moeten in een redelijke
verhouding staan tot het te innen bedrag. Het aantal termijnen kan hierdoor
minder worden dan in de artikelleden bepaald.Artikel 23 Nadere regelsIn verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet
bestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 in beginsel toe aan het dagelijks bestuur van het
waterschap (zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet).
Voor die datum kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het algemeen
bestuur van het waterschap. Het betreft het stellen van nadere regels ten
aanzien van de volgende bevoegdheden:– de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;– de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;– het berekenen van invorderingsrente.Deze bevoegdheden waren voor 1 januari 1998 in de belastingverordening geregeld.
Artikel 23 is thans in de verordening opgenomen om expliciet aan de
heffingsplichtige kenbaar te maken dat ook het dagelijks bestuur regels kan
stellen met betrekking tot de heffing en de invordering van de
verontreinigingsheffing. Het dagelijks bestuur van het waterschap heeft deze
bevoegdheden via de gemeenschappelijke regeling Gemeenschappelijk
Belastingkantoor Lococensus - Tricijn neergelegd bij het dagelijks bestuur van
GBLT (artikel 124, lid 6 Waterschapswet).Artikel 24 KwijtscheldingIn dit artikel is bepaald dat bij de invordering van de verontreinigingsheffing,
met uitzondering van aanslagen woonruimten, geen kwijtschelding wordt
verleend.Artikel 25 Niet opleggen van aanslagArtikel 25 van de verordening is een weergave van hetgeen in artikel 115a van de
Waterschapswet is bepaald. Het eerste lid van artikel 115a bepaalt dat een
aanslag die een bij de belastingverordening te bepalen bedrag niet te boven
gaat, niet wordt opgelegd. Doelmatigheid van de heffing staat hierbij voorop; de
bepaling voorkomt dat aanslagen voor betrekkelijk geringe bedragen moeten worden
opgelegd. De kosten van de aanslagoplegging zouden het bedrag van de belasting
in deze gevallen immers als snel kunnen overstijgen. Indien meerdere aanslagen
op één aanslagbiljet worden samengevoegd, zoals bijvoorbeeld een aanslag
verontreinigingsheffing en een aanslag watersysteemheffing ingezetenen, geldt
het voorgaande voor het totaalbedrag van het aanslagbiljet. Het waterschap heeft
besloten om aanslagen niet op te leggen wanneer het totaalbedrag van het
aanslagbiljet lager is dan € 5,00.Artikel 26 Inwerkingtreding en citeertitelEerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang van
de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft echter gelden
voor de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan. Voor die
feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegd op basis van de oude
verordening. De eerbiedigende werking geldt niet voor de invorderingsbepalingen
uit de oude verordening. Vanaf het nieuwe belastingjaar geschiedt de invordering
van de aanslagen op grond van de invorderingsbepalingen van de nieuwe
verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten van
het waterschapsbestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet verbinden
dan wanneer zij zijn bekendgemaakt. Dit geldt derhalve ook voor
belastingverordeningen. Met ingang van 2014 dient deze bekendmaking via de
elektronische weg plaats te vinden. Bekendmaking door plaatsing in een vanwege
het waterschapsbestuur tegen betaling van kosten algemeen verkrijgbaar gestelde
publicatie en door het doen van mededeling daarvan in een plaatselijk
verschijnend dag– of nieuwsblad behoort dan niet meer tot de mogelijkheden. De
bekendgemaakte besluiten treden conform artikel 74 van de Waterschapswet in
werking met ingang van de achtste dag na die van de bekendmaking, tenzij in deze
besluiten daarvoor een ander tijdstip is aangewezen.Voor een goed begrip van een en ander wordt erop gewezen dat regeling van het
tijdstip van inwerkingtreding nog niet inhoudt dat op dat tijdstip met de
heffing op de voet van de nieuwe verordening kan worden begonnen. Dat is slechts
mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip van ingang van de heffing wordt
genoemd. Zie voor laatstgenoemd tijdstip de toelichting op het derde lid van
artikel 26.Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen die
in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang van de
heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van inwerkingtreding,
maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichting op het tweede lid is
uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van inwerkingtreding in de
verordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan die verordening automatisch
in werking treedt acht dagen na haar bekendmaking.Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee
duidelijk wordt op welk moment de nieuwe financiële verplichtingen die aan de
burgers worden opgelegd, een aanvang nemen.Vijfde lidAls gevolg van het vijfde lid van het onderhavige artikel 26 wordt de
verordening voorzien van een citeertitel.