CVDR43347_1Toeslagenverordening Wet Investeren in Jongeren gemeente Ouder-AmstelnlregelingOuder-Amstel2018-12-05Ouder-AmstelWeekblad Ouder-Amstel 30-12-2009Toeslagenverordening Wet Investeren in Jongeren gemeente Ouder-AmstelGemeentewet artikel 147Wet investeren in jongeren, artikel 12 eerste lid, onderdeel 3Wet investeren in jongeren, artikel 35 eerste lidgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2009-12-17De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2009-10-012012-05-22Onbekend2009/53GeenToeslagenverordening Wet Investeren in Jongeren gemeente Ouder-AmstelDe raad van de gemeente Ouder-Amstel,Gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 10 november
2009, nummer 2009/53,gelet op artikel 147, eerste lid, Gemeentewet, en de artikelen 12,
eerste lid, onderdeel e, en 35, eerste lid, van de Wet investeren in
jongeren; overwegende dat het noodzakelijk is het verstrekken van toeslagen en het
verlagen van uitkeringen van jongeren van 18 jaar of ouder doch jonger
dan 27 jaar bij verordening te regelen; s t e l t v a s t:de “Toeslagenverordening Wet investeren in jongeren gemeente
Ouder-Amstel”.1.ALGEMENE BEPALINGEN1In deze verordening wordt verstaan onder:
de wet: de Wet investeren in jongeren;
gehuwdennorm: de norm bedoeld in artikel 28, eerste lid
onderdeel d, van de wet;
college: het college van burgemeester en wethouders;
woning: een woning als bedoeld in artikel 1, onderdeel j, Wet op
de huurtoeslag, als mede een woonwagen of woonschip, als bedoeld
in artikel 3, zesde lid, Wet werk en bijstand;
woonkosten:
indien een huurwoning wordt bewoond, de per maand
geldende huurprijs, bedoeld in artikel 1, onderdeel d,
van de Wet op de huurtoeslag;
Indien een eigen woning wordt bewoond, de tot een bedrag
per maand omgerekende som van de verschuldigde
hypotheekrente en de in verband met het in eigendom
hebben van de woning te betalen zakelijke lasten en een
naar omstandigheden vast te stellen bedrag voor
onderhoud;
2De bepalingen van deze verordening gelden alleen voor jongeren van 21
jaar of ouder doch jonger dan 27 jaar. In geval van gehuwden gelden de
bepalingen van deze verordening alleen indien de gehuwden beiden 21 jaar
of ouder doch jonger dan 27 jaar zijn.2.CRITERIA VOOR HET VERHOGEN VAN DE NORM3Toeslagen
De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de wet
bedraagt 20 procent van de gehuwdennorm voor de jongere in wiens
woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft;
De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de wet
bedraagt 10 procent van de gehuwdennorm voor de jongere die met
één of meer anderen zijn hoofdverblijf in dezelfde woning heeft;
3.CRITERIA VOOR HET VERLAGEN VAN DE NORM OF TOESLAG 4Verlaging gehuwdenDe verlaging bedoeld in artikel 31 van de wet bedraagt 10 procent van de
gehuwdennorm voor gehuwden die met één of meer anderen hun hoofdverblijf
in dezelfde woning hebben. 5Verlaging woonsituatieDe verlaging bedoeld in artikel 32 van de wet bedraagt:
20 procent van de gehuwdennorm indien een woning wordt bewoond
waaraan voor de jongere geen woonkosten verbonden zijn;
10 procent van de gehuwdennorm indien geen woning bewoond wordt.
6Verlaging Schoolverlaters De verlaging bedoeld in artikel 33 van de wet bedraagt 20 procent van de
gehuwdennorm.7Verlaging toeslag alleenstaanden van 21 en 22 jaar
De verlaging bedoeld in artikel 34 van de wet bedraagt:
20 procent van de gehuwdennorm indien het een jongere
van 21 jaar betreft;
10 procent van de gehuwdennorm indien het een jongere
van 22 jaar betreft.
In afwijking van lid 1 wordt de verlaging vastgesteld op de
hoogte van de op grond van artikel 3 toegekende toeslag, indien
deze toeslag minder bedraagt dan de verlaging waar toepassing
van lid 1 toe zou leiden.
De vorige leden zijn niet van toepassing ten aanzien van een
jongere op wie artikel 6 van toepassing is.
8Anti-cumulatiebepalingDe toepassing van de artikelen 3 tot en met 7 geschiedt zodanig, dat de
toepasselijke norm voor de jongere tenminste bedraagt:
35 procent van de gehuwdennorm voor een alleenstaande,
55 procent van de gehuwdennorm voor een alleenstaande ouder,
65 procent van de gehuwdennorm voor gehuwden.
4.SLOTBEPALINGEN9Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking met ingang van
1 oktober 2009.10Citeertitel Deze verordening wordt aangehaald als:
Toeslagenverordening Wet investeren in jongeren gemeente
Ouder-AmstelOuder-Amstel, 17 december 2009De raad voornoemd,de raadsgriffier,L.J. Heijlmande voorzitter,M.T.J. Blankers-KasbergenTOELICHTING MODELTOESLAGENVERANTWOORDING WIJ De Wet investeren in jongeren en de inkomensvoorziening Op 1 oktober 2009 treedt de Wet investeren in jongeren (WIJ) in werking.
Doelstelling van deze wet is de duurzame arbeidsparticipatie in regulier werk
van jongeren tot 27 jaar. Om dit te bereiken is in de wet een recht op een
zogenaamd werkleeraanbod vastgelegd. Het werkleerrecht berust op het
uitgangspunt dat jongeren die goed geschoold zijn en over voldoende
kwalificaties beschikken gemakkelijker aan het werk zullen komen en daardoor
zelfstandig in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Evenals in de WWB bestaat de inkomensvoorziening uit een rijksgeregeld deel (de
norm) die binnen bepaalde grenzen verhoogd of verlaagd kan worden op grond van
gemeentelijk beleid (toeslag en verlaging). Dit gemeentelijk beleid moet door de
gemeenteraad in een verordening worden vastgelegd. Relatie met de WWB Met de inwerkingtreding van de WIJ is de WWB afgesloten voor jongeren tot 27
jaar. Daartoe is de WWB op een aantal onderdelen aangepast en zou de
Toeslagenverordening WWB een navenante wijziging moeten ondergaan. Op grond van
het overgangsrecht blijft de WWB voor jongeren die op 30 september 2009 algemene
bijstand ontvingen echter van toepassing totdat de algemene bijstand wordt
beëindigd maar uiterlijk tot 1 juli 2010. Om die reden is een aanpassing van de
Toeslagenverordening WWB aan de WIJ (nog) niet aan de orde. Dit zal eerst met
ingang van 1 juli 2010 zijn beslag krijgen. Bij het inrichten van de WIJ is op het punt van de inkomensvoorziening gekozen
voor zoveel mogelijk aansluiting met de WWB.Een toeslagenverordening Wet investeren in jongeren Het college is verantwoordelijk voor de uitvoering van de WIJ, terwijl de
gemeenteraad de opdracht heeft gekregen in een vijftal verordeningen regels vast
te stellen, onder meer met betrekking tot het verhogen en verlagen van de normen
die voor de inkomensvoorziening gelden. De toeslagenverordening heeft een categoriaal karakter, dat wil zeggen dat voor
een aantal categorieën uitkeringsgerechtigden de hoogte van de toeslag dan wel
verlaging van de norm of de toeslag in de verordening is beschreven. Het is
daarbij niet nodig c.q. mogelijk om alle mogelijke situaties uitputtend te
beschrijven. In niet geregelde gevallen is het college immers bevoegd én
verplicht om de inkomensvoorziening bij wijze van individualisering afwijkend
vast te stellen. Normen, toeslagen en verlagingen De normensystematiek van de WWB is zoveel mogelijk overgenomen in de WIJ. Dat
betekent enerzijds dat onderscheid is gemaakt tussen de normen die gelden voor
jongmeerderjarigen (jongeren van 18 tot 21 jaar) en oudere jongeren (21 tot 27
jaar). Anderzijds zijn de normen voor beide leeftijdsgroepen identiek aan de
normen die thans in de WWB voor beide groepen gelden. Hetzelfde geldt voor de
normen die van toepassing zijn bij het verblijf in een inrichting. De overgang
naar de WIJ leidt op dit onderdeel dus niet tot een wijziging van de financiële
positie van de jongeren die afhankelijk worden van een inkomensvoorziening. Normen In Hoofdstuk 4 van de WIJ (Recht op inkomensondersteuning) zijn de normen
vastgelegd die gelden voor de verschillende leefsituaties. Voor personen van 21
jaar tot en met 27 jaar bestaat een drietal basisnormen, te weten:
gehuwden: 100% van het wettelijk minimumloon (= de gehuwdennorm)
alleenstaande ouders: 70% van de gehuwdennorm
alleenstaanden: 50% van de gehuwdennorm
Voor jongeren in de leeftijd van 18 tot 21 jaar geldt de huidige WWB-normering,
die is afgestemd op de kinderbijslag. Deze normen kunnen eventueel worden
aangevuld met bijzondere bijstand, voor zover de middelen van de ouders niet
toereikend zijn dan wel de onderhoudsplicht van de ouders niet te gelde gemaakt
kan worden. Artikel 12 WWB blijft voor deze groep onverkort van toepassing. Voor jongeren waarvan één van de partners zich in de leeftijdsgroep 18 tot 21
jaar bevindt en de ander in de groep 21 tot 27 jaar, gelden eveneens identieke
normen als thans in de WWB voor partners in de leeftijd van 21 tot 65 jaar. Toeslagen en verlagingen Voor jongeren in de leeftijd van 21 tot 27 jaar geldt dat de normen verhoogd
en/of verlaagd kunnen worden onder dezelfde voorwaarden als in de WWB is
vastgelegd. Kort gezegd betreft het de verplichting om de norm voor
alleenstaanden en alleenstaande ouders te verhogen met een toeslag als deze een
woning bewonen zonder medebewoner. Omdat de kosten van het bestaan dan niet
gedeeld kunnen worden met een ander bedraagt de toeslag het maximale bedrag,
zijnde 20% van de norm voor gehuwden in die leeftijdscategorie. Kunnen de
bestaanskosten wel met een ander gedeeld worden dan kan de toeslag worden
verlaagd. De bevoegdheid om de uitkering te verlagen bij medebewoning geldt ook voor de
norm voor gehuwden. Voorts kan de norm of toeslag worden verlaagd als de
woonsituatie, los van medebewoning, lagere bestaanskosten met zich meebrengt.
Daarnaast is verlaging van de norm of toeslag mogelijk als de jongere een
schoolverlater is. Ten slotte kan het college bij een 21- of 22-jarige
alleenstaande de toeslag verlagen om de uitkering in de pas te laten lopen met
het wettelijk minimumjeugdloon. De laatstgenoemde verlagingen kunnen niet in
combinatie met elkaar worden toegepast. Gehuwde jongeren van 21 tot 27 jaar met
niet-rechthebbende partner Voor jongeren van 21 tot 27 jaar met een oudere partner, geldt dat de norm
gelijk is aan de norm die voor een alleenstaande of alleenstaande ouder geldt.
De norm alleenstaande of alleenstaande ouder geldt ook als de andere partner om
andere redenen (bijv. in geval van detentie) geen recht heeft op een
inkomensvoorziening. De mogelijkheid om de norm voor een alleenstaande (ouder)
te verhogen met een toeslag is in de WIJ beperkt tot de jongere die
feitelijk alleenstaande (ouder) is. Als de niet-rechthebbende partner een WWB-uitkering ontvangt, is er geen
aanleiding om een toeslag te verstrekken. Dat geldt ook voor de
bijstandsgerechtigde partner. Beiden kunnen immers geen een uitkering ontvangen
die tezamen meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm voor gehuwden. Omdat
beide partners dan aanspraak hebben op de norm die voor een alleenstaande geldt,
betekent dit tegelijkertijd dat een verlaging in verband met medebewoning
formeel gezien niet mogelijk is, omdat deze beperkt is tot de gehuwdennorm.Er is een specifieke regeling getroffen voor de situatie dat beide partners ten
laste komende kinderen hebben. Dan geldt voor de jongere partner de
gehuwdennorm die bij zijn leeftijd past. Omdat daar
expliciet over gehuwdennorm wordt gesproken, is verlaging van die norm wegens
medebewoning mogelijk. De algemene bijstand die de bijstandsgerechtigde partner
ontvangt, moet daarop in mindering worden gebracht. Berekening toepasselijke uitkering Het bij voorrang toepassen van de verlaging op de toeslag is in de WIJ de
aangewezen volgorde. In de praktijk leidt dit overigens alleen bij de combinatie
verlaging wegens woonsituatie en leeftijdsverlaging tot verschillende
uitkomsten. De hoogte van de normuitkering voor jongeren kan als volgt worden
berekend: 1.Norm; 2.a. Optellen toeslag (alleen bij alleenstaanden en alleenstaande ouders) OF 2.b. Korten met verlaging wegens het delen van een woning met anderen (alleen
bij gehuwden) 2.Korten met verlaging wegens woonsituatie; 4.a. Korten met verlaging schoolverlater OF 4.b. Korten met verlaging voor 21- en 22-jarige alleenstaanden op (het restant
van) de toeslag. De verlagingen onder stap 4a en 4b mogen nooit gelijktijdig worden toegepast. De
Toeslagenverordening geeft aan welke verlaging geldt. Leidt de uitkomst tot een lager bedrag aan bijstand dan de gestelde minima in
artikel 8 van de Toeslagenverordening, dan moet het college de bijstand
vaststellen op de van toepassing zijnde minimum hoogte volgens dit artikel. Zelfstandigen Jongeren met een zelfstandig bedrijf of beroep komen niet in aanmerking voor een
werkleeraanbod of inkomensvoorziening. Zij kunnen een beroep doen op de WWB. Dat
geldt voor de voorbereidingskosten, de periodieke bijstand voor levensonderhoud
en voor bedrijfskapitaal. Aandachtspunt bij de algemene bijstand voor
levensonderhoud is wel dat voor die jongeren de normensystematiek uit de WIJ van
toepassing is. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1 Het begrip ‘gehuwdennorm’ is omschreven omdat het uitkeringsgebouw in de WIJ
daaraan is gerelateerd. Het begrip ‘woning’ wordt in de WIJ niet omschreven. Aangenomen mag worden dat
het begrip ‘woning’, bedoeld in de Wet op de huurtoeslag, “een gebouwde
onroerende zaak voor zover deze als zelfstandige woonruimte, onvrije etage dan
wel andere onzelfstandige woonruimte is verhuurd, alsmede de onroerende
aanhorigheden”. Het begrip ‘woonkosten’ is nader gedefinieerd, omdat dit van belang is voor de
toepassing van artikel 5 (verlaging woonsituatie). Omdat een woning ook een woonwagen of woonschip kan zijn, is tevens verwezen
naar artikel 3 WWB, waarin deze woonruimtes met een woning worden gelijkgesteld. Begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet nader zijn omschreven
hebben dezelfde betekenis als in de WIJ. Artikel 3 De gemeenteraad is verplicht om te bepalen dat de toeslag 20 procent van de
gehuwdennorm bedraagt voor de alleenstaande of alleenstaande ouder in wiens
woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft (onverminderd de mogelijkheid tot
verlaging van norm of toeslag op andere gronden). Dit is vastgelegd in lid 1. Wanneer een ander persoon zijn hoofdverblijf heeft in de woning, wordt
verondersteld dat er noodzakelijke kosten van het bestaan gedeeld kunnen worden
(bijvoorbeeld huur en stookkosten). Zolang er geen sprake is van een
gezamenlijke huishouding moet ervan worden uitgegaan dat niet alle kosten
gedeeld kunnen worden. Een toeslag blijft op zijn plaats. Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat in de uitzonderlijke situatie dat de
medebewoner over geen enkele vorm van inkomen beschikt (denk aan de niet
rechthebbende partner of inwonende uitgeprocedeerde) verlaging van de toeslag
vanwege medebewoning niet kan worden toegepast. De medebewoner kan dan immers
geen bijdrage in de kosten leveren, waardoor er dus ook geen voordeel is voor de
betrokkene.Artikel 4 Artikel 4 vormt het spiegelbeeld van artikel 3. Waar de norm voor een
alleenstaande (ouder) wordt verhoogd met 10% als een woning gedeeld wordt met
één of meer anderen, is dit ook gerealiseerd voor gehuwde jongeren in dezelfde
situatie. De jongeren kunnen in dat geval namelijk ook kosten delen met een
ander en daarom is een verlaging op zijn plaats. Artikel 5 Als aan een woning geen woonkosten verbonden zijn, is sprake
van lagere bestaanskosten dan in andere gevallen. De norm of toeslag wordt met
20% verlaagd als de jongere geen woonlasten betaalt. Dat kan zich voordoen bij
krakers, of als de woonkosten worden betaald door een derde, bijv. de ouders of
de ex-partner. Onder woonkosten wordt in dit verband verstaan de huur of, als de
jongere een eigen woning bezit, de verschuldigde hypotheekrente en de aan het
eigendom verbonden zakelijke lasten, evenals een naar omstandigheden vast te
stellen bedrag voor onderhoud. Wordt de norm of toeslag verlaagd omdat de jongere geen woonlasten heeft en is
hij daarnaast medebewoner, zodat de toeslag ook nog eens op die grond verlaagd
wordt, dan kan dit spoedig als een te ver gaande vorm van verlaging van de
uitkering worden aangemerkt, gelet op het totale effect van de dubbele
verlaging. Op grond van het individualiseringsbeginsel zal de verlaging dan
beperkt moeten worden. In het tweede lid is bepaald dat als de jongere geen woning bewoont, de norm of
toeslag met 10% wordt verlaagd. Deze bepaling ziet op de mogelijkheid om de
uitkering van dak- en thuislozen te verlagen, omdat deze lagere bestaanskosten
hebben dan jongeren die een woning bewonen. Mochten dak- en thuislozen
regelmatig gebruik maken van een opvangadres, dan kan de uitkering afwijkend
worden vastgesteld. Artikel 6 De schoolverlatersverlaging van artikel 33 WIJ is bedoeld om de schoolverlater
gedurende het eerste half jaar niet in een veel betere financiële positie te
brengen als toen hij nog aangewezen was op studiefinanciering of een
tegemoetkoming krachtens de WTOS. Er wordt daarbij geen onderscheid gemaakt naar
een (voormalig) uit- of thuiswonende student. Bij gehuwden die beiden
schoolverlater zijn wordt de verlaging niet verdubbeld. Deze blijft 20%. Wel is
het mogelijk om de periode waarover de verlaging wordt toegepast te verlengen,
als beide partners na elkaar schoolverlater worden. Wordt naast de schoolverlatersverlaging ook een verlaging toegepast i.v.m.
medebewoning dan kan dit spoedig tot gevolg kan hebben dat de totale verlaging
te groot is en aanpassing behoeft, gelet op het individualiseringsbeginsel. Als
de schoolverlater voor beëindiging van de studie studiefinanciering WSF2000
ontving naar de norm van uitwonende student, dan moet de inkomensvoorziening
minimaal op die norm worden vastgesteld. Artikel 7 Artikel 34 WIJ geeft het college de bevoegdheid om een verlaging toe te passen
indien het van oordeel is, dat de hoogte van het minimum jeugdloon een drempel
opwerpt om werk te aanvaarden. Aangezien het minimum jeugdloon voor een
21-jarige lager is dan dat voor een 22-jarige ligt het voor de hand om voor een
21-jarige een grotere verlaging toe te passen dan voor een 22-jarige. In het tweede lid wordt geregeld dat de verlaging voor een 21- of 22-jarige
alleen kan plaatsvinden op de toeslag van artikel 33 WIJ. In het derde lid wordt uitvoering gegeven aan de verplichting van artikel 35 WIJ
om in de verordening vast te stellen dat de schoolverlatersverlaging niet
gelijktijdig kan worden toegepast met de verlaging voor 21- en 22-jarigen. Voor
het met voorrang toepassen van de schoolverlatersverlaging is gekozen, omdat een
21- of 22-jarige schoolverlater niet beter af is op grond van dit artikel dan
een 23-jarige schoolverlater op grond van artikel 6 van de Toeslagenverordening. Artikel 8 De verschillende verlagingen in de Toeslagenverordening zien op verschillende
omstandigheden bij de jongere en kunnen elk afzonderlijk als redelijk worden
aangemerkt. Zonder dit artikel zou dat echter kunnen betekenen, dat het college
de inkomensvoorziening vanwege deze samenloop dermate laag moet vaststellen, dat
er feitelijk geen sprake meer is van een toereikende uitkering. In voorkomende
gevallen zou het college op grond van artikel 35 WIJ de inkomensvoorziening
hoger moeten vaststellen. Daarom is er voor gekozen om in de
Toeslagenverordening een absoluut minimumbedrag vast te
leggen, waarop het college de norm (inclusief eventuele toeslag en verlagingen)
tenminste moet vaststellen. Het is ook denkbaar is dat de norm hoger moet worden
vastgesteld in het kader van het individualiseringsbeginsel.