CVDR419004_1Protocol T-correctie Amstel, Gooi en VechtnlregelingWaterschap Amstel, Gooi en Vecht2017-09-12Waterschap Amstel, Gooi en VechtWaterschapsblad 2016, 4209Protocol T-correctie Amstel, Gooi en Vechtartikel 123 lid 3 onderdeel b van de Waterschapswetdagelijks bestuurbestuur en recht2016-05-17De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-06-012017-01-01OnbekendAH 16/01GeenGeenProtocol T-correctie Amstel, Gooi en VechtDe ambtenaar belast met de heffing van waterschapsbelastingen van
Hoogheemraadschap Amstel, Gooi en Vecht(AH 16/01)overwegende dat het dagelijks bestuur van het Hoogheemraadschap Amstel, Gooi en Vecht
bij besluit van 19 december 2006, DB 06/855, heeft besloten aan te wijzen
als ambtenaar belast met de heffing als bedoeld in artikel 123 lid 3
onderdeel b van de Waterschapswet het hoofd van de afdeling Belastingen van
de sector Klant, Markt en Relaties van de stichting Waternet;dat het gewenst is om regels vast te leggen voor de vaststelling van het
percentage biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbaar materiaal in het
afvalwater en voor de bepaling van de hoedanigheidscorrectie of
T-correctie;gelet op artikel 122g van de Waterschapswet en artikel 7.5, lid 4 van de
Waterwet;artikel 12 van de Verordening Zuiveringsheffing Amstel, Gooi en Vecht en
artikel 13 van de Verordening Verontreinigingsheffing Amstel, Gooi en
Vecht;B E S L U I T :vast te stellen het Protocol T-correctie Amstel, Gooi en Vecht (zie
bijlage);dat dit besluit in werking treedt op 1 juni 2016.Inhoud1 Wettelijk kader en doel 71.1 Wettelijk kader 7Verontreinigingsheffing 71.2 Toelichting 81.3 Doel Protocol T-correctie 91.4 Leeswijzer 92 Toepassingsgebieden en uitvoeringsaspecten 102.1 Toepassingsgebied niet biologisch gezuiverd afvalwater 102.1.1 Bepaling biologische afbraak 102.1.2 Percolatiewater en grondwater 112.2 Toepassingsgebied biologisch gezuiverd afvalwater 112.2.1 Criterium goed werkend en zuiverende biologische waterzuivering
112.2.2 Biodegradatieonderzoek 112.2.3 Toxiciteitsonderzoek ten behoeve van biodegradatieonderzoek
132.2.4 Biodegradatieonderzoek en onopgeloste stoffen 133 Aanvraag van de T-correctie 143.1 Beschrijving wijze van aanvraag 143.2 Inhoud onderzoeksvoorstel 153.3 Frequentie en invulling T-correctie onderzoek biologisch gezuiverd
water 164 Wijze van berekening T-correctie met CZV-methode 174.1 Niet biologisch gezuiverd afvalwater 174.2 Biologisch gezuiverd water 174.2.1 BZV-oneindig onderzoek 174.2.2 Zahn-Wellens onderzoek 194.2.3 Toepassing f-factor 195 Wijze van onderzoek en gebruikte analysemethodieken 205.1 Algemeen 205.1.1 Toxiteitstesten en biodegradatietesten 205.1.2 Standaardisatie 205.2 LUMIStox test volgens NEN-ISO 11348-3 215.3 Respiratieremmingstest volgens NEN-EN ISO 8192 215.4 BZV-toxiciteitstest (glucose/glutaminezuur test conform NEN-EN
1899-1) 225.5 Zahn-Wellens onderzoek NEN-EN-ISO 9888 225.6 BZV-oneindig onderzoek volgens NEN-EN 1899-1 246 Kwaliteitszorg 266.1 Eisen ten aanzien van het onderzoek 266.2 Eisen ten aanzien van het uitvoerende laboratorium en/of
adviesbureau 26Bijage 1 – Beslisboom T-correctie protocol 27Bijlage 2: Voorbeeldberekening BZVoneindig bepaling op basis van
BZVn onderzoek 29Dit protocol is bedoeld voor het vastleggen van het beleid van
Hoogheem-raadschap Amstel, Gooi en Vecht (AGV) voor het bepalen van de
hoedanigheids-correctie in afvalwater: de zogenoemde T-correctie. Dit
protocol volgt grotendeels het protocol dat in december 2015 door de
Unie van Waterschappen is vastgesteld. Dat protocol is opgesteld door de
Werkgroep Waterheffingen (voorheen het Landelijk Bestuurlijk
OverlegWater, en daarvoor de Commissie Integraal Waterbeheer). In
sommige gevallen wordt daarvan afgeweken. Dit gebeurt op grond van eigen
afwegingen, waarbij ook het Protocol T-correctie HHNK 2016 van het
Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier model heeft gestaan.De mogelijkheid tot het toepassen van de T-correctie volgt sinds 2009
uit de Waterwet (verontreinigingsheffing) en de Waterschapswet
(zuiveringsheffing). Daarvoorwas deze geregeld in de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren. De wet schrijft echter niet voor hoe de T-correctie
dient te worden bepaald. Een aantal waterkwaliteits-beheerdershad dan
ook een eigen aanpak. Om meer eenduidigheid te creëren heeft de Unie van
Waterschappen (UvW) in december 2006 een handreikingvoor het bepalen van
de T-correctie gepubliceerd, die de basisdient te vormen voor een
uniforme aanpak door alle waterkwaliteitsbeheerders. AGV had geen eigen
beleid vastgesteld, maar volgde dit protocol. Sommige waterschappen
gaven echter de voorkeur aan eigen, deels afwijkende regels.In 2013 is een STOWA onderzoek uitgevoerd naar optimalisatie en
uniformering van het T-correctieonderzoek, waarbij meer duidelijkheid is
verkregen ten aanzien van enkele uitvoeringsproblemen. Op basis van de
aanbevelingen uit dit STOWA onderzoek is het T-correctieprotocol van de
UvW uit 2006 aangepast door de Werkgroep Waterheffingen.AGV heeft nu gemeend om, omwille van de duidelijkheid, eigen
beleidsregels te moeten opstellen.1Wettelijk kader en doelIn dit hoofdstuk wordt het wettelijk kader voor de T-correctie geschetst
en toegelicht. Verder wordt ingegaan op het doel van dit protocol.De T-correctie is relevant voor twee heffingen via twee wettelijke
grondslagen:
Verontreinigingsheffing (Waterwet);
Zuiveringsheffing (Waterschapswet en het
Waterschapsbesluit).
VerontreinigingsheffingDe wettelijke grondslag voor de T-correctie wordt in de Waterwet als
volgt verwoord in artikel 7.5, lid 4: Indien de uitkomst van de
methode tot bepaling van het chemisch zuurstofverbruik in
belangrijke mate is beïnvloed door biologisch niet of nagenoeg niet
afbreekbare stoffen, wordt op die uitkomst een correctie toegepast,
overeenkomstig bij ministeriële regeling, onderscheidenlijk
belastingverordening te stellen regels.Voor de kwantificering van de term ‘belangrijke mate’ wordt in het
berekeningsvoorschrift van de T-correctie in de Waterwet aangegeven
dat:Indien het chemisch zuurstofverbruik (CZV) voor ten minste 25 %
afkomstig is van biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare
stoffen in het afvalwater, wordt op deze CZV-waarde een correctie
toegepast door deze te vermenigvuldigen met de breuk (100-T)/75,
waarbij T= het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of
nagenoeg niet afbreekbare stoffen.ZuiveringsheffingDe wettelijke grondslag voor de T-correctie wordt in de Waterschapswet
als volgt verwoord in artikel 122g:1. Het aantal vervuilingseenheden wordt berekend met behulp van
door meting, bemonstering en analyse verkregen gegevens,
overeenkomstig bij algemene maatregel van bestuur te stellen
regels.2. Bij de maatregel kan worden bepaald dat ter uitvoering van
die maatregel nadere regels worden gesteld bij verordening van het
algemeen bestuur.Uitwerking vindt plaats in artikel 6.12, lid 5, Waterschapbesluit:Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik in belangrijke mate is beïnvloed door biologisch
niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen, wordt op die uitkomst een
correctie toegepast. Het algemeen bestuur geeft omtrent die
correctie nadere regels bij belastingverordening.Deze nadere regels worden gesteld in de Verordening Zuiveringsheffing
Amstel Gooi en Vecht, Bijlage I, onderdeel C - II:Indien de CZV–waarde voor ten minste 25 % afkomstig is van
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen in het
afvalwater, wordt op die waarde een correctie toegepast door deze te
vermenigvuldigen met de breuk (100 – T) / 75waarbij T= het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of
nagenoeg niet afbreekbare stoffen.Als afvalwater in het oppervlaktewater of op het riool wordt geloosddan
is daarvoor een heffing verschuldigd (respectievelijk
verontreinigingsheffing of zuiveringsheffing). De hoogtevan de heffing
is mede afhankelijk van de hoeveelheid en de soort stoffendie worden
geloosd. Bij lozingen met een relatiefhoge vuillast of die relatiefzeer
veel afvalwater lozen wordt de vervuilings-waarde vastgesteld door
middel van meting, bemonstering en analyse. De vervuilingswaarde wordt
bepaald aan de hand van chemisch zuurstofverbruik. Nadeel hiervan is dat
er stoffenzijn die wel chemisch afgebroken kunnen worden, en dus
bijdragen aan de CZV, maar biologisch niet. Als deze biologisch niet of
nagenoegniet afbreekbare fractie(≤10 % afbreekbaar) een belangrijk deel
(≥25%) van de het CZV gehalte uitmaakt kan vanwege de hoedanigheid van
verbindingen in het afvalwater een correctieworden toegepast op de
heffing: de T-correctie.De basis voor de T-correctie is de toenmalige wijziging van de grondslag
voor de verontreinigingsheffing in 1986. Deze hield in dat de heffing
berekend werd op basis van de CZV vrachtin plaats van de BZV5 vracht. De
T-correctie is in het leven geroepenom aan onbillijkheden van
overwegende aard tegemoet te komen, die daardoor ontstonden. Om tegemoet
te komen aan de bedrijven die slecht afbreekbaar CZV lozen en daardoor
ineenseen veel hogere heffing moesten betalen, is de T-correctie
ontwikkeld.De T-correctie mag worden toegepastals de CZV-waarde voor minimaal 25%
afkomstig is van biologisch niet of nagenoegniet afbreekbare stoffen.De
T-correctie geldt alleen als een correctie op de CZV waarde en niet op
de stikstofwaarde. De uitvoeringsmethodevan het onderzoek naar de T-correctie is
afhankelijkvan of het al dan niet biologisch gezuiverd afvalwater
betreft. Dit zijn de toepassings-gebieden voor deze correctie. In
hoofdstuk 2 wordt hier nader op ingegaan.Voor het mogen toepassen van de T-correctie is in alle gevallen
schriftelijke toestemming nodig van Waternet, namens AGV. Deze
toestemming wordt op aanvraag verleend bij beschikking. Verzoeken kunnen
worden gedaan voor toepassing van de T-correctie op biologisch gezuiverd
afvalwater of niet biologisch gezuiverd afvalwater.In hoofdstuk 3 wordt nader ingegaan op de wijze van aanvragen.Op grond van jurisprudentie is ‘niet of nagenoeg niet biologisch
afbreekbaar’ gekwantificeerd als een percentage van niet meer dan 10 %
biologische afbraak.De heffing is gebaseerd op CZV en gereduceerde stikstof. In de Waterwet
en de verordeningen wordt echter bij de T- correctie alleen ingegaan op
CZV. Hierna wordt er dan ook van uitgegaan dat de T-correctie alleen
wordt toegepast als correctie op het CZV-gehalte.Dit protocol geeft nadere regels over:
onder welke voorwaarde de T-correctie toegepast mag worden;
de wijze waarop het percentage niet of nagenoeg niet afbreekbare
stoffen in het afvalwater moet worden bepaald;
welke toxiciteitstesten worden uitgevoerd;
de berekeningswijze waarop de correctie wordt vastgesteld;
de nauwkeurigheid waarmee het onderzoek plaatsvindt;
de wijze waarop het verzoek ingediend moet worden;
zaken die maatwerk zijn per bedrijf, zoals o.a. de
meetfrequentie.
Belastingplichtigen kunnen bij de ambtenaar belast met de heffing een
verzoek indienen voor toepassing van de T-correctie
(hoedanigheidscorrectie) bij het berekenen van de vervuilingswaarde van
het afvalwater. Verzoeken worden zowel gedaan voor afvalwater dat
biologisch is gezuiverd, als voor afvalwater dat niet biologisch wordt
gezuiverd.In artikel 6.12, lid 5 van het Waterschapsbesluit wordt aangegeven dat
de kwaliteits-beheerder omtrent de correctie nadere regels geeft bij
belastingverordening. Er wordt veelal niet expliciet omschreven op welke
wijze het percentage biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare
stoffen in het afvalwater moet worden bepaald.Voor het aanvragen en toepassen van de T- correctie en de methodiek en
wijze van vaststelling van het percentage biologisch niet of nagenoeg
niet afbreekbaar materiaal in het afvalwater wordt uniformiteit in
regelgeving nagestreefd door de Unie van Waterschappen en
Rijkswaterstaat. Dit protocol komt om die reden grotendeels overeen met
het protocol dat is opgesteld door Werkgroep Waterheffingen dat weer
grotendeels aansluit bij de in 2007 gepubliceerde handreiking van de
Unie van Waterschappen, ‘Handreiking voor onderzoek voor de bepaling van
de alfa -factor in biologisch gezuiverd afvalwater ten behoeve van de
berekening van de T-correctie’.In hoofdstuk 2 staan de toepassingsgebieden genoemd van T-correctie voor
biologisch gezuiverd en ongezuiverd afvalwater. Daarbij wordt beschreven
hoe de uitvoering van het T-correctie onderzoek er over het algemeen uit
ziet en worden enkele criteria beschreven waaraan het onderzoek moet
voldoen.In hoofdstuk 3 staat de wijze van aanvraag van een T-correctie onderzoek
beschreven en waaraan het onderzoeksvoorstel moet voldoen. In hoofdstuk 4 wordt de wijze van berekening van de T-correctie
toegelicht voor biologisch gezuiverd en ongezuiverd afvalwater.In hoofdstuk 5 worden de te gebruiken analysemethodieken
toegelicht.In hoofdstuk 6 worden de eisen ten aanzien van de kwaliteitszorg bij het
onderzoek besproken.2Toepassingsgebieden en uitvoeringsaspectenIn dit hoofdstuk wordt ingegaan op de toepassingsgebieden van de
T-correctie: niet biologisch gezuiverd afvalwater en biologisch
gezuiverd afvalwater. Per toepassingsgebied wordt ingegaan op relevante
uitvoeringsaspecten.De T-correctie voor niet biologisch gezuiverd afvalwater wordt alleen
toegestaan op basis van de stoffenbenadering. Een BZV-benadering op de
gehele afvalwaterstroom wordt niet toegestaan vanwege de te grote kans
op afwijkingen in de analyseresultaten. Deze afwijkingen ontstaan onder
andere door de wisselende samenstelling van het afvalwater, aanwezigheid
van toxische stoffen en de onnauwkeurigheid van de bestaande
biochemische analysemethodieken.Bij niet biologisch gezuiverd afvalwater, moet dus per stof worden
aangetoond dat deze biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbaar is,
zodat ook het aandeel per stof in percentage T kan worden uitgedrukt. De
T-factor wordt berekend door sommering van de percentages van de
verschillende stoffen.Naar aanleiding van jurisprudentie en landelijk uitgebrachte adviezen
wordt maximaal 10% afbraak, uitgedrukt in zuurstofverbruik ten opzichte
van de CZV- waarde van de oorspronkelijke stof, als grenswaarde
aangehouden voor de classificatie ‘niet of nagenoeg niet biologisch
afbreekbare stof’. Normaliter is bij een bedrijf bekend, of mag bekend
worden verondersteld, welke stoffen in het afvalwater terecht komen. Op
basis van analyse (biodegradatieonderzoek op een specifieke stof) en
berekening van de specifieke stoffen wordt door het bedrijf aangetoond
welke stoffen voor minder dan 10% biologisch afbreekbaar zijn en welk
CZV- aandeel deze stoffen hebben in de totale geloosde CZV-vracht. Op
basis van toxiciteits- en (een) respiratieremmingstest(en) wordt ook
aangetoond in hoeverre deze niet of nagenoeg niet biologisch afbreekbare
stoffen toxisch zijn voor micro organismen. Als het een toxische stof
betreft wordt een correctiebepaling op deze stof via een
biodegradatiemethode niet toegestaan. Vaststelling vindt dan plaats met
behulp van andere gegevens en/of door de waterbeheerder goedgekeurde
methoden (b.v. speciaal onderzoek, beëdigde verklaring van meerdere
onafhankelijke ter zake kundige chemici etc.).Als er gegevens bestaan over de afbreekbaarheid van een stof
(bijvoorbeeld uitgevoerd door de fabrikant) en men hier gebruik van wil
maken, wordt de wijze waarop deze afbreekbaarheid is bepaald kenbaar
gemaakt aan AGV. Resultaten van biodegradatieonderzoek uitgevoerd door
de fabrikant, waarover geen informatie bekend is of gemaakt (mag)
worden, zullen niet worden geaccepteerd bij de aanvraag. Verificatie van
gegevens door het waterschap dient mogelijk te zijn waarbij de aanvrager
de kosten van het onderzoek draagt.Ook percolatiewater (het afvalwater afkomstig van het stortlichaam van
vuilstortplaatsen) en grondwater afkomstig van bronneringen en
bodemsaneringen wordt beschouwd als niet biologischgezuiverd afvalwater.
Voor deze afvalwater-stromen geldt de stoffenbenadering.Bij biologisch gezuiverd afvalwater is het niet meer mogelijk om van de
stoffen afzonderlijk een balans te maken door het ontstaan van
(onbekende) afbraakproducten. Om deze reden kan het effluent van de
biologische zuiveringsinstallatie niet via de stoffenbenadering worden
onderzocht en wordt een andere methodiek (zoals biochemische afbraak)
gevolgd. De biologische zuivering moet goed werken en een stabiel
zuiveringsrendement hebben. Om de T-correctie te bepalen is een
biodegradatieonderzoek nodig en mag het niet toxisch zijn.Een voorwaarde voor toepassing van de T-correctie voor biologisch
gezuiverd water is dat er sprake is van een goed werkenden zuiverend
biologisch zuiverings-proces. In de meetbeschikking wordt de toepassing
van de T-correctie gekoppeld aan (minimum en maximum) grenswaarden voor
CZV, stikstof-Kjeldahl en onopgeloste bestanddelen en/of bezinkbare
bestanddelen. Een grenswaarde voor BZV5 is doorgaans minder zinvol,
omdat er geen 1:1 relatie is tussen het BZV5 en de CZV als het water
volledig gemineraliseerd slib bevat. De BZV5 kan wel als
grenswaarde dienen om aan te tonen dat er een biologische overbelasting
plaatsvindt met als resultaat een slecht werkende zuivering. De absolute
waarde van de grenswaarden is maatwerk, maar dient vastgesteld te worden
op basis van de werkelijke effluentwaarden bij een goed
werkendezuivering. Indienniet aan de grenswaardenof voorwaarden wordt
voldaan mag de T-correctie niet worden toegepast en zal de
vervuilings-waarde worden berekend op basis van de reguliere
heffingsformule. Dit wordt per meetdag bezien.Er zijn twee types biodegradatietesten die gebruikt worden als basis
voor de T-correctie:
BZV-oneindig onderzoek
Zahn-Wellens onderzoek
BZV-oneindig onderzoekHet BZV-oneindig onderzoek wordt gebruikt om het biologische afbraakbare
deel van de CZV te bepalen. Het BZV-oneindig gehalte wordt bepaald op
basis van de uitkomsten van de BZVn-analyse1. De biologische
afbreekbaarheid van CZV wordt hierbij bepaald, door op meerdere (n)
dagen het BZV te meten. Op basis hiervan wordt door middel van lineaire
regressie de waarde van BZV-oneindig (BZV∞) berekend.Randvoorwaarden bij het bepalen van de BZV-oneindig zijn:
Deze test is niet toepasbaar als het afvalwatermonster grote
hoeveelheden niet opgelost koolstof bevat. De grenswaarde is
maximaal 0,2 ml bezinksel. Als deze grenswaarde wordt
overschreden moet het monster worden gefiltreerd (zie
2.2.4);
Het te onderzoeken water mag niet toxisch zijn (zie 2.2.3);
Het monster voor de BZVn-analyse wordt binnen 12 uur na
bemonstering ingezet. Invriezing is niet toegestaan;
Alle meetpunten en verdunningen die de BZVn-analyse worden
verkregen en gebruikt moeten worden gerapporteerd aan het
bevoegd gezag.
Zahn-Wellens onderzoekHet Zahn-Wellens onderzoek2 is een biodegradatieonderzoek
waarmee de afbreekbaarheid van de opgeloste organische koolstof
(substraat) in een monster wordt bepaald. Op de uitkomsten van het
Zahn-Wellens onderzoek kan het onafbreekbaarheidspercentage T worden
gebaseerd.Voor beide methodes geldt dat correctie voor de aanwezigheid van
onopgeloste bestanddelen alleen mogelijk is via de stoffenbenadering.
Anders geldt hiervoor de reguliere heffingsformule berekening zonder
T-correctie.Randvoorwaarden bij het uitvoeren van het Zahn-Wellens onderzoek
zijn:
Het onderzoek is niet toepasbaar als het afvalwatermonster grote
hoeveelheden niet opgelost koolstof bevat. Om dit te bepalen
wordt gebruik gemaakt van de DOC (dissolved organic carbon)
analyse en de TOC (total organic carbon) analyse. Als DOC ≤ 90 %
van TOC, wordt het monster gefiltreerd voor het uitvoeren van de
test (zie 2.2.4);
Het te onderzoeken water mag niet toxisch zijn (zie 2.2.3);
In het te onderzoeken monster is een minimale hoeveelheid
substraat aanwezig (≥100 mg CZV/l) om een (nauwkeurige) bepaling
mogelijk te maken;
Als het niet mogelijk blijkt om de biologische afbraak
nauwkeurig vast te stellen, dan is er geen recht op T-correctie.
Dergelijke situaties spelen onder andere een rol als er sprake
is van een verstoring in de resultaten van een
biodegradatieonderzoek (waardoor bijvoorbeeld de CZV waarde
kleiner is dan BZV-oneindig, etc.).
Bij een eerste T-correctie onderzoek per meetperiode worden ter
vergelijking zowel een Zahn-Wellens onderzoek als een BZV-oneindig test
naast elkaar uitgevoerd. Als er tussen de resultaten van het
Zahn-Wellens onderzoek en de BZV-oneindig test niet meer dan 10%
afwijking bestaat wordt de T-correctie toegestaan op basis van de
BZV-benadering.Bij een verschil groter dan 10% wordt de T-correctiefactor middels Zahn
Wellens onderzoeken bepaald.1 ISO 5815-1: ISO 5815-1 en 2, NEN-EN 1899-1 en 22 NEN-EN-ISO 9888: ISO 9888:1999Er moet onderzocht worden of de analyses van de biochemische afbraak
niet worden geremd door de aanwezigheid van toxische en/of remmende
stoffen. De te gebruiken toxiciteitstest is afhankelijk van de gebruikte
bio-degeneratietest. Er kan gebruik gemaakt worden van de volgende
toxiciteitstesten:
Respiratieremmingstest en BZV-toxiciteitstest in combinatie met
een BZV-oneindig onderzoek
Respiratieremmingstest in combinatie met een Zahn-Wellens
onderzoek
In effluenten van goed werkende biologische zuiveringsinstallaties, die
in aanmerking komen voor een T-correctie op basis van een BZV-oneindig
onderzoek, kan worden volstaan met een BZV-toxiciteitstest (BZV-test met
glucoseglutaminezuuroplossing) én respiratieremmingstest. De
respiratie-remmingstest mag, als deze geen toxiciteit oplevert, na
enkele onderzoeken stoppen. De BZV-toxiciteitstest blijft bij een
BZV-oneindig onderzoek altijd vereist. Hiervoor wordt gebruik gemaakt
van een standaardoplossing van glutaminezuur waarvan de BZV wordt
bepaald in meerdere mengsels waarbij de glutaminezuur-oplossing gemengd
is met verschillende hoeveelheden van het te onderzoeken afvalwater. De
uitkomsten worden vergeleken met de standaardoplossing zonder toevoeging
van het te onderzoeken monster.Als blijkt dat het geloosde afvalwater toxische eigenschappen bezit
waardoor het uitvoeren van het biodegratieonderzoek niet goed mogelijk
is, dan wordt een T-correctie op basis van dit onderzoek niet
toegestaan. Berekening van de vervuilingswaarde vindt dan plaats via de
reguliere heffingsformule, of op een andere, binnen de verordening
vastgestelde, wijze.Het biodegradatieonderzoek wordt uitgevoerd in afvalwater zonder
bezinksel. Bij het onderzoek voor de T-correctie kunnen vaste deeltjes
in het afvalwater namelijk storend werken door adsorptie van de
vervuiling.Bij een BZV biodegradatieonderzoek wordt het monster bij aanwezigheid
van onopgeloste bestanddelen gefiltreerd, te weten als het monster ≥ 0,2
ml bezinksel bevat per liter effluent (Imhoff-bepaling 1 uur). Filtratie
van het monster wordt voorgeschreven met een GF filter met poriëngrootte
van 1,6 µm (zoals aangegeven in de NEN-EN ISO normen voor BZV).Bij het Zahn-Wellens onderzoek wordt er bij aanwezigheid van onopgelost
materiaal al standaard gefiltreerd. Een Zahn-Wellens
biodegradatieonderzoek is niet van toepassing op onopgelost materiaal en
is alleen bedoeld om de afbraak van de opgeloste organische stoffractie
te bepalen.De biologische afbreekbaarheid van de onopgeloste stoffen wordt dan
apart via de stoffenaanpak onderzocht, of anders geldt hiervoor de
reguliere heffingsformule.3Aanvraag van de T-correctieIn dit hoofdstuk wordt ingegaan op de manier waarop de T-correctie moet
worden aangevraagd, de vereisten voor het onderzoeksvoorstel en de
frequentie voor het bepalen.Voor de verontreinigingsheffing en de zuiveringsheffing is een verzoek
om toepassing van de T-correctie nodig [3]. Om te komen tot een juist
opgesteld verzoek tot T-correctie worden ten minste de volgende stappen
ondernomen:
De aanvrager neemt eerst contact op met de ambtenaar belast met
de heffing voor een oriënterend gesprek.
De ambtenaar belast met de heffing stelt gezamenlijk met de
aanvrager vast om welk type afvalwater het gaat, welke
onderdelen van het T-correctie protocol van toepassing zijn,
laboratoriumkeuze en wijze van onderzoek, etc.
De aanvrager of diens gemachtigde dient een schriftelijk
onderzoeksvoorstel in met minimaal de in paragraaf 3.2 genoemde
elementen.
Na goedkeuring van het onderzoeksvoorstel wordt door de
ambtenaar belast met de heffing een voor bezwaar vatbare
beschikking afgegeven met daarin minimaal opgenomen:a) De wijze van berekening van de correctie;b) De hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de
correctie van toepassing is;c) De frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot
meting, bemonstering en analyse;d) Een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven;e) Grenswaarden waar beneden de correctie wordt toegestaan omdat
dan sprake is van een goed werkende zuivering.
Nadat de beschikking is afgegeven kan het onderzoek worden
uitgevoerd.Als geen goedkeuring wordt gegeven aan het onderzoeksvoorstel
vindt er opnieuw overleg plaats met de ambtenaar belast met de
heffing of kan bezwaar worden ingediend tegen de afwijzing.
Na afloop van het onderzoek worden alle onderzoeksresultaten en
bijbehorende informatie aan de ambtenaar belast met de heffing
overlegd.
Na ontvangst
vanderesultatenvanhetonderzoekeneenpositiefresultaat(T>25%)
volgt een bevestiging door de ambtenaar belast met de heffing me
tdaarin het percentage T-correctie of de rekenkundig gemiddelde
f-factor.
Bij het opleggen van de aanslag staat de mogelijkheid op en om
bezwaar en beroep aan te tekenen.
[3] Zoals voorgeschreven in de Verordening Verontreinigingsheffing AGV
en Verordening Zuiveringsheffing AGVHet verzoek gaat vergezeld van een onderzoeksvoorstel. In het voorstel
zijn minimaal de volgende onderdelen aanwezig:
Een omschrijving van de waterstromen waarop het onderzoek van
toepassing is (dit kunnen meerdere stromen zijn bij hetzelfde
object);
De wijze van meten en bemonsteren;
De frequentie van meten, bemonsteren en analyseren, verdeeld
over het jaar, om een representatief aantal monsters te
verkrijgen en in relatie met de productie of andere bepalende
omstandigheden;
Het aantal voorgestelde dagen per periode van onderzoek en
onderbouwing van het aantal;
De naam van de partij of personen die het onderzoek uitvoeren
(adviesbureau, laboratorium of medewerkers bedrijf of
combinaties) met een verklaring dat men ‘gecertificeerd’ is
voor
Dit wordt aangevuld met de volgende gegevens afhankelijk van het type
water: Niet biologisch gezuiverd afvalwater
Opgave van de stoffen die verantwoordelijk zijn voor het
percentage CZV dat niet- of nagenoeg niet biologisch afbreekbaar
zijn en hun (biologische) eigenschappen (de zogenoemde
‘productinformatie’);
Wijze van berekening van het percentage CZV en kwantitatieve
bepaling van hoeveelheden van de geanalyseerde verontreiniging
die niet- of nagenoeg niet biologisch afbreekbaar is;
Aantal uit te voeren biodegeneratie- en respiratieremming testen
en de te gebruiken mediums per specifieke stof (afhankelijk van
de eigenschappen van deze stoffen);
Als geen onderzoek mogelijk is via een biodegeneratieproef, de
wijze waarop de niet- biologisch afbreekbaarheid van de
stof(fen) is vastgesteld en validatie van deze vaststelling door
deskundigen.
Biologisch gezuiverd afvalwater
Beschrijving en werking van de biologische zuiveringsinstallatie
alsmede een opgave van de minimum en maximum grenswaarden voor
CZV, stikstof-Kjeldahl en onopgeloste bestanddelen en/of
bezinkbare bestanddelen in het effluent waartussen nog sprake is
van een goed werkende biologische zuiveringsinstallatie en
(mogelijk) een kopie van het logboek van het afgelopen
jaar;
Het type uit te voeren toxiciteitstesten, biodegeneratieproeven
en te volgen methodieken, zoals eventuele
voorbehandelingsmethoden;
Het aantal uit te voeren biodegeneratie onderzoeken (waarbij de
f-factor wordt bepaald);
Herkomst van het entmateriaal ten behoeve van de biodegeneratie
onderzoeken (van welke zuiveringsinstallatie entslib of effluent
wordt gebruikt of het gebruik van commercieel verkrijgbaar
entmateriaal, dat te gebruiken is in BZV onderzoek en BZV
toxiciteitstest);
Verklaring dat de T-correctie alleen toepast gaat worden op het
deel opgeloste CZV in het afvalwater. Dit betekent dat tijdens
de T-correctie onderzoeken de verhouding moet worden bepaald
tussen de opgeloste en onopgeloste CZV.
Het bedrijf toont het percentage T door middel van onderzoek aan in een
representatief aantal monsters. Het aantal monsters wat in het onderzoek
moet worden betrokken is daarom sterk afhankelijk van de kwaliteit en
variatie van het te onderzoeken afvalwater. Bij het onderzoek wordt
gekeken naar de werking van de biologische zuivering gedurende het
(ge)hele jaar (zomer of winter) en invloeden ten gevolge van
schommelingen in de samenstelling en/of productie. In elk geval dient
minimaal tweemaal per jaar (zomer- en winterperiode) een T-correctie
onderzoek plaats te vinden, tenzij een seizoensmatige invloed uit te
sluiten is.Bij alle bedrijven wordt de eerste keer in de T-correctie meetperiode
(en na gewijzigde productie) een uitgebreide BZV40 meting uitgevoerd met
minimaal 11 meetpunten die lineair verdeeld zijn over de onderzoeksduur.
In principe zou de maximaal gevonden BZV-waarde binnen het traject
tussen meetdag 19 en 40 gelden als BZV-oneindig, als een nagenoeg vaste
BZV-waarde (plateau) bereikt is.Als uit de uitgebreide BZV40 meting blijkt dat volstaan kan worden met
een BZV19 of BZV28 meting, dan mogen de vervolgmetingen in die
T-correctie meetperiode, uitgevoerd worden met een BZV19 of BZV28
meting, met minimaal 7 meetpunten die lineair verdeeld zijn over de
onderzoeksduur, met ATU toevoeging. Uit de meting zal blijken of de
meetdag na dag 19 noodzakelijk was. Indien de laatste meting
onbetrouwbaar is (door een verminderde werking van ATU), wordt deze
meting weggelaten in de berekening van BZV-oneindig.Bij een eerste T-correctie onderzoek per meetperiode, wordt ter
vergelijking zowel een Zahn-Wellens onderzoek als een BZV-oneindig test
naast elkaar uitgevoerd. Als er tussen de resultaten van het
Zahn-Wellens onderzoek en de BZV-oneindig test niet meer dan 10%
afwijking bestaat, dan wordt er van uitgegaan dat beide methodes voor
het onderzochte afvalwater een vergelijkbaar resultaat opleveren.
Vervolgonderzoek tijdens dezelfde meetperiode wordt dan toegestaan op
basis van BZV-oneindig onderzoek. Het duurdere Zahn-Wellens onderzoek
kan dan in het verdere vervolg achterwege blijven.Gezien de spreiding in resultaten kan er over het algemeen geen vaste
T-correctie gebruikt worden. De T-correctie moet daarom periodiek
opnieuw bepaald worden door onderzoek. 4Wijze van berekenen T-correctie met CZV-methodeEr zijn twee methodes in gebruik voor de toepassing en berekening van de
T-correctie:
De stoffenbenadering (zie 2.1 en 4.1) voor niet biologisch
gezuiverd water;
Correctie (verlaging) van het geanalyseerde CZV-gehalte met een
zogenaamde f-factor (zie paragraaf 2.2 en 4.2) voor biologisch
gezuiverd water.
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de berekeningswijze van de
verschillende methodes.Voor niet biologisch gezuiverd afvalwater geldt de stoffenbenadering.
Per stof moet worden aangetoond dat deze biologisch niet of nagenoeg
niet afbreekbaar is zodat ook het aandeel per stof in percentage T kan
worden uitgedrukt. De ‘gewogen’ som van elke afzonderlijke stof met
bijbehorende T- factor bepalen de uiteindelijke reductie van de totale
CZV- waarde.Nadat T is bepaald wordt het aantal kilogrammen zuurstofverbruik van een
stof berekend volgens de formule:Deze berekening is geschikt voor dag- en jaarberekening. Meestal wordt
hiervoor een dagvracht gebruikt die gecorrigeerd wordt voor het aantal
dagen dat deze stof per jaar wordt geloosd.De biochemische afbraak van organisch materiaal wordt als volgt
beschreven:
Bij de afleiding van BZV∞ dient altijd uitgegaan te worden van
een 1e orde reactie. In de praktijk kan echter een afwijking
ontstaan waardoor een pseudo 1e orde reactielijn ontstaat.
De snelheid waarmeezuurstofdoorbacteriën wordtgebruikt (de
snelheid waarmee het gemeten BZV toe neemt in de tijd)is
evenredig aan de hoeveelheid nog in het water aanwezige
organisch materiaal. De afbraak snelheid neemt namelijk af in de
tijd.
Dit betekent dat de afbraak verloopt volgens de
reactievergelijking:dBZV / dt = -k x BZVStel dat de BZV5 het BZV is op het tijdstip t =0, dus bij het begin van
de BZV-oneindig bepaling. Het BZV op het tijdstipt = n dagen op BZVn. De
toename van de BZV gedurende de tijd n is BZVn - BZV5. De
evenredigheidsconstante k is te vergelijken met een snelheidsconstante
bij chemische reacties. De dimensie van k = tijd -1.Hieruit volgt:Door nu grafisch de Ln(BZVn/BZV5) uit te zetten
tegen 1/t kan de Ln(BZV∞/BZV5) worden afgelezen op het
snijpunt van de y–as, en daarmee BZV∞ worden berekend. Door middel van
lineaire regressie is het snijpunt op de y-as te berekenen. De regressie
wordt uitgevoerd op de analyseresultaten vanaf BZV5 tot en
met BZV19 of BZV40. In bijlage 2 is een
voorbeeldberekening opgenomen.Statistische benadering ter bepaling van BZV-oneindig in geval
van uitschieters in de meetwaarden.Om te bepalen of er uitschieters zijn die weggelaten mogen worden in de
meetreeks, dient een statistische analyse uitgevoerd te worden bij de
uitwerking van de analyseresultaten. Van de 11 waarnemingen (zoals bij
een eerste BZV40 meting) mogen er maximaal 2 onbetrouwbare
waarnemingen buiten beschouwing gelaten worden, als het kwadraat van de
correlatiecoëfficiënt (R2) hierdoor
toeneemt4.Hiervoor dient de lineaire regressie van
Ln(BZVn/BZV5) tegen 1/t, in eenzelfde meetreeks
steeds opnieuw uitgevoerd te worden, waarbij er in de meetreeks steeds
slechts één BZVn meetwaarde wordt weggelaten, waarna de
resulterende correlatiecoëfficiënten met elkaar vergeleken kunnen
worden.Bruikbare triplo en duplo metingen van de verschillende BZV
verdunningen, dienen in principe gemiddeld te worden, mits ze qua trend
met elkaar overeen komen. In geval van remming bij de BZV meting, kan
het voorkomen dat de meest verdunde reeks een beter verloop geeft van de
afbraak.Als de BZV-oneindig (BZV∞) is bepaald, is het mogelijk om de T-correctie
te bepalen. Het onafbreekbaarheidpercentage T wordt bepaald metT = ((CZV – BZV∞)/CZV) x 100%Als de CZV-waarde voor ten minste 25% afkomstig is van biologisch niet
of nagenoeg niet afbreekbare stoffen in het afvalwater, wordt op die
waarde een correctie toegepast door deze te vermenigvuldigen met de
breuk:waarbij: T = het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of
nagenoeg niet afbreekbare stoffen, hierna het
onafbreekbaarheidpercentage genoemd.De biologische afbreekbaarheid van de onopgeloste stoffen dient apart
via de stoffenaanpak onderzocht te worden, of anders geldt hiervoor
geldt hiervoor de reguliere heffingsformule.4 Opgemerkt wordt dat alle waarnemingen aan AGV/Waternet
dienen te worden overgelegd. In overleg met de ambtenaar belast met de
heffing worden indien noodzakelijk maximaal 2 waarnemingen buiten
beschouwing gelaten.Het onafbreekbaarheidspercentage T wordt met een Zahn-Wellens onderzoek
berekend metHet gaat hierbij om de opgeloste CZV. De biologische afbreekbaarheid van
de onopgeloste stoffen kan apart via de stoffenaanpak onderzocht te
worden, of anders geldt hiervoor de reguliere heffingsformule.Gedurende het gehele jaar moet de CZV waarde van het afvalwater water
bepaald worden. De CZV waarde moet vermenigvuldigd worden met de
f-factor. Deze f-factor wordt als volgt in de heffingsformule toegepast
ter bepaling van het aantal kg zuurstofverbruik:5Wijze van onderzoek en gebruikte analysemethodiekenIn dit hoofdstuk wordt ingegaan op de verschillende onderzoeken en
analyses die bij het bepalen van de T-correctie kunnen worden ingezet.
Hierbij wordt een beschrijving gegeven en wordt ingegaan op de
interpretatie van de uitkomsten.Voor de bepaling van toxiciteit/remming bij de biodegradatie van het
afvalwatermonster, zijn de respiratieremmingtest naast de
BZV-toxiciteitstest (glucoseglutaminezuurtest) vereist. De
BZV-toxiciteitstest moet altijd worden uitgevoerd naast een BZV-oneindig
onderzoek. Bij een biodegradatieonderzoek met het Zahn-Wellens onderzoek
is de respiratieremmingstest de aangewezen methode om toxiciteit/remming
aan te tonen.Uit de praktijk blijkt dat afvalwater in het begin meestal toxisch is
door de aanwezigheid van o.a. detergenten en/of desinfectantia. De
LUMIStox kan worden gebruikt als een oriënterende graadmeter voor
toxiciteit om te bepalen of het afvalwater überhaupt toxisch is.
Bepalend voor een T-correctieonderzoek is echter de toxiciteit ten
aanzien van aëroob slib volgens NEN-EN-ISO 8192.Ten behoeve van een optimaal onderzoeksresultaat en standaardisatie
gelden de volgende zaken:
Omdat de toxiciteitstest en de biodegradatietest aan elkaar
gerelateerd zijn, dient de herkomst van het entmateriaal (de
gebruikte bacteriecultuur) voor beide testen gelijk te
zijn.
Het doel van de biodegradatietest is om een zo vergaand
mogelijke biologische afbreekbaarheid aan te tonen. Hierdoor
dient entmateriaal gebruikt te worden dat de grootst mogelijke
afbreekbaarheid geeft.
In de standaard gevallen kan de test geüniformeerd
worden met het gebruik van effluent van een communale
RWZI of standaard commercieel verkrijgbaar entmateriaal.
Indien er geen vermoedelijk remmende componenten
aanwezig zijn in het afvalwater en er een standaard
BZVn onderzoek met BZV-toxiciteitstest
uitgevoerd wordt, dan kan getest worden met effluent van
een communale RWZI of standaard commercieel verkrijgbaar
entmateriaal.
Bij een Zahn-Wellens onderzoek en een
respiratieremmingstest is de keuze aan entmateriaal in
standaard gevallen beperkt tot actief slib van een
communale RWZI.
In de gevallen waar maatwerk noodzakelijk is, is
geadapteerd entmateriaal nodig. Als het onderzoek
maatwerk betreft, dan wordt in overleg met AGV/Waternet
een entmateriaal en onderzoeksmethode gekozen.
Bij de keuze van de herkomst van het entmateriaal,
dient rekening gehouden te worden met eventueel remmende
componenten die de afbraak zouden kunnen remmen bij
ongeadapteerd slib, zoals bijvoorbeeld hoge
zoutconcentraties of andere remmende stoffen.
Bij hoge zoutconcentraties in het afvalwater wordt een
actief slib/effluent gekozen dat geadapteerd is aan hoge
zoutgehalten. Hetzelfde geldt in principe voor overige
mogelijk storende componenten.
Het bovenstaande ten aanzien van entmateriaal geldt
voor zowel directe als indirecte lozingen van
afvalwater.
De respiratieremmingtest en BZV-toxiciteitstest worden met
meerdere verdunningen en duplo’s uitgevoerd. Hierbij rekening
houdend met de gebruikte verdunning als waarin het
biodegradatieonderzoek wordt uitgevoerd.
Alle meetpunten en verdunningen, bij het biodegradatieonderzoek
en de toxiciteitstesten, worden gerapporteerd aan AGV.
Met de LUMIStox test kan op een snelle en eenvoudige wijze de acute
toxiciteit worden bepaald in waterige oplossingen. Het principe van de
test berust op het meten van de afname van de bio-luminescentie van de
bacterie Photobacterium Phosphoreum. Bij deze bacterie wordt de
bio-luminescentie veroorzaakt door energie die vrijkomt in de
citroenzuurcyclus. Bij verstoring van de citroenzuurcyclus (giftige
stoffen) neemt de bio-luminescentie af. Deze afname wordt als maat voor
de toxiciteit genomen.De resultaten van de test worden uitgedrukt in EC20- of
EC50-waarde of de toxiciteitindex (TI). De EC-waarde is de
concentratie waarbij respectievelijk 20% en 50% remming van de
activiteit plaatsvindt. De toxiciteitindex geeft de relatieve toxiciteit
van het monster aan. Dit is het aantal malen dat een monster moet worden
verdund om 20% remming te veroorzaken.Bij de beoordeling van de toxiciteit wordt gebruik gemaakt van een
indeling in drie klassen:
TI < 2: niet of nauwelijks acuut toxischTI = 2-10: matig acuut toxischTI > 10: sterk acuut toxisch
Voor de beoordeling van toxiciteit/remming geldt: als
EC50-waarde niet bepaalbaar is in het onverdunde monster,
wordt het te testen monster als niet toxisch beschouwd.Met deze test wordt de acute toxiciteit bepaald ten aanzien van aëroob
actief slib door meting van het respiratietempo. De test wordt als volgt
uitgevoerd:Het monster wordt in verschillende verdunningen aan een aëroob actief
slibmengsel toegevoegd. Het zuurstofverbruik van het slib wordt direct
na toevoeging van het al dan niet verdunde monster gemeten en
geregistreerd door middel van een zuurstofmeter en schrijver. Deze
gegevens worden vergeleken met gegevens van hetzelfde slib zonder
monster (= blanco). De procentuele remming wordt berekend met behulp van
de volgende formule:I = (1-Ra/Rb) x 100 %waarin:
= Remming in %
= het respiratietempo gemeten met het al dan niet verdunde
monster (mg/l per uur)
= het respiratietempo gemeten zonder monster (mg/l per
uur)
Op basis van het gemeten respiratietempo in het verdunde en onverdunde
monsters wordt bepaald of er remming plaatsvindt en in welke mate
bacteriën adapteren op het geloosde afvalwater.Door de resultaten van de verschillende verdunningen met elkaar te
vergelijken en het percentage remming grafisch te extrapoleren tegen de
log concentratie van het te testen monster, kan de zogenaamde
EC50 worden bepaald. De EC50-waarde is de
concentratie waarbij respectievelijk 50% remming van de activiteit
plaatsvindt. Doordat de meetwaarden bij lage remming minder betrouwbaar
zijn, dient de extrapolatie naar EC50 uitgevoerd te worden
met meetwaarden vanaf EC10.Voor de beoordeling van toxiciteit/remming bij de respiratieremmingtest
geldt: als de EC50-waarde niet bepaalbaar is in het
onverdunde monster, wordt het monster als niet toxisch beschouwd. Dat
wil zeggen dat bij 100% monster (onverdund) er minder dan 50% remming
plaatsvindt.Met deze test wordt de acute toxiciteit bepaald ten aanzien van aerobe
bacteriën door meting van de respiratie na 5 dagen.De glucose/glutamine toxiciteitstest wordt uitgevoerd volgens een
aangepaste BZV5-meting die uitgevoerd wordt conform NEN-EN
1899-1 ‘bepaling van het biochemisch zuurstofverbruik na n dagen –
verdunningsmethode met enting’. In hetzelfde etmaalverzamelmonster
waarin het BZV(n) onderzoek wordt uitgevoerd, wordt de
toxiciteit bepaald door middel van een academische oplossing van
glucose/glutaminezuur.Aan het te onderzoeken monster wordt een oplossing van glucose /
glutaminezuur toegevoegd, corresponderend met een BZV5 van
200 mg O2/liter. Als de academische oplossing van 200 mg/l wordt
teruggemeten na 5 dagen, kan worden vastgesteld dat het water niet
toxisch is voor de gebruikte aerobe bacteriën. (Het entwater conform
NEN-EN 1899-1 betreft hetzelfde entwater als bij het BZV-oneindig
onderzoek en is effluent van een biologische zuivering of commercieel
verkrijgbaar entmateriaal). De resultaten worden uitgedrukt als % van
het rendement van de standaard, ofwel het % van de BZV van de glucose /
glutaminezuur oplossing, die teruggemeten is. Voor de beoordeling van
toxiciteit/remming ten aanzien van de BZV-toxiciteitstest geldt: als
> 75% wordt teruggemeten in de glucose- glutaminezuurtest, is er geen
sprake van toxiciteit.Het Zahn-Wellens onderzoek is een biodegradatie onderzoek, gebaseerd op
de bepaling van de totale aerobe bio-afbreekbaarheid van organische
componenten in een waterig medium. Op basis van deze test kan dus ook de
T-correctie worden bepaald. Deze test is niet toepasbaar als het
afvalwater grote hoeveelheden niet opgelost koolstof bevat. Het
Zahn-Wellens onderzoek is niet van toepassing op onopgelost materiaal en
is enkel bedoeld om de afbraak van de opgeloste organische stoffractie
te bepalen. Ook is Zahn-Wellens onderzoek enkel toepasbaar bij effluent
met minimaal 100 mg/l opgelost CZV. De test wordt als volgt
uitgevoerd:Een hoeveelheid actief slib wordt vooraf geconditioneerd door het
gedurende acht dagen zonder voeding te beluchten. Vervolgens wordt er
een testmengsel samengesteld bestaande uit het monster, actief slib,
leidingwater en een vastgestelde hoeveelheid van een buffer- en
nutriëntenoplossing. Het testmengsel wordt vervolgens belucht, waarbij
de beluchting zodanig wordt ingesteld dat het zuurstofgehalte > 2
mg/liter is. De zuurgraad wordt dagelijks gemeten en gecorrigeerd tot
een waarde in de range van pH 7-8. Naast het testmengsel wordt ook een
blanco onderzocht, bestaande uit een met het testmengsel overeenkomende
concentratie van het actiefslib en de buffer- en nutriëntenoplossing. De
blanco wordt op identieke wijze behandeld als het testmengsel. De
afbraak van de organische koolstofverbindingen wordt gevolgd met behulp
van CZV-metingen. De afbreekbaarheid van de organische koolstof in het afvalwatermonster
wordt nu als volgt berekend:D(t) = l - (Ct - Cb) / Ca x 100 % waarin:
D(t) = afbreekbaarheid in % na n dagen
Ct = CZV-gehalte na n dagen op moment van monstername in mg/1 Cb
= CZV-gehalte van de blanco in mg/1
Ca = CZV-gehalte van het oorspronkelijke monster in mg/1
Voorwaarde voor een juiste uitkomst is het ontbreken van giftige en/of
remmende stoffen in het afvalwater. Daarvoor is een onderzoek op
toxische stoffen vereist.Als blijkt dat biodegradatiecurve bij een Zahn-Wellens onderzoek nog
niet is afgevlakt op de laatste meetdagen en er sprake is geweest van
remming (respiratieremming tussen de 20 % en 50 %), maar geen toxiciteit
in het verdunde monster dat gebruikt is voor de biodegradatietest, dan
dient het onderzoek per situatie nader bekeken te worden. Dit vraagt om
maatwerk.Het onderzoek op het biochemisch zuurstofverbruik wordt uitgevoerd
volgens NEN-EN 1899-1. De waarden worden opgegeven in BZV(n)-
waarden.BZVn (19, 28 en 40 dagen)Bij een BZV19 oneindig onderzoek gelden voor n de volgende
dagen: 0, 5, 7, 9, 12, 15, 19. Bij de analyse wordt allylthioureum (ATU)
toegevoegd om de activiteiten van de eveneens zuurstof consumerende
nitrificerende bacteriën te onderdrukken. Daar ATU maar beperkt houdbaar
is, na ca. 14 dagen zijn werking verliest (in de praktijk 21 dagen), en
bij gaat dragen als koolstof- en stikstofbron bij de BZV-afbraak, wordt
bij het BZV(n) onderzoek standaard uitgegaan van maximaal n=
19 dagen.Bij een BZV28 oneindig onderzoek, wordt ATU toegevoegd om de
nitrificatie te remmen. Indien de laatste meting onbetrouwbaar is (door
een verminderde of beëindigde werking van ATU), dient deze meting
weggelaten worden in de berekening van BZV-oneindig.Het is in bepaalde gevallen gewenst om een BZV40 of
BZV28 oneindig onderzoek uit te voeren. Bij een
BZV28 of BZV40 oneindig onderzoek gelden voor n
minimaal 7 meetdagen, die lineair verdeeld zijn over de
onderzoeksduur.Bij een BZV40 oneindig onderzoek moeten de meetwaarden in
veel gevallen gecorrigeerd te worden voor de nitrificatie. Hiervoor
worden op iedere meetdag NH4, NO2, NO3
en Nkj gemeten, om een stikstofbalans te maken, ter bepaling van de
zuurstofconsumptie bij de stikstofomzetting.De BZV-oneindig waarde wordt grafisch door middel van lineaire regressie
bepaald (zie paragraaf 4.2).EntwaterAls entwater bij het onderzoek wordt het effluent gebruikt van de
rioolwaterzuiveringsinstallatie waarop het bedrijf het afvalwater
brengt. Er mag geen gebruik gemaakt worden van entwater afkomstig van de
(eigen) biologische waterzuivering van het bedrijf. De reden hiervoor is
dat de restverontreinigingen in het effluent niet of zeer moeilijk
biologisch afbreekbaar kunnen zijn door de aanwezige bacteriën welke
volledig ingesteld zijn op het aanbod van bedrijfs-specifieke
stoffen.In standaard gevallen kan getest worden met effluent van een communale
RWZI of standaard commercieel verkrijgbaar entmateriaal, zie hiervoor
5.1.2.ToxiciteitVoorwaarde voor een juiste uitkomst is het ontbreken van giftige- en/of
remmende stoffen in het afvalwater. Simultaan aan het BZV-oneindig
onderzoek wordt daarom een afbraakproef van glutaminezuur uitgevoerd om
eventuele toxische werking van het te onderzoeken monster afvalwater te
detecteren.Monstername en voorbehandelingAfvalwatermonsters met een bezinksel- en/of opdrijvende volume van ≥ 0,2
ml/liter worden voor aanvang van de analyses gefiltreerd over een
glasvezelfilter met maximaal een poriegrootte van 1,6 μm. De filtratie
vindt plaats in een onaangezuurd monster.
Het monster voor een BZV
Invriezing van het monster is niet toegestaan.
Het monster voor opgelost CZV wordt
binnen 12 uur na bemonstering ingezet of
binnen twaalf uur gefiltreerd en daarna direct
ingevroren of
binnen twaalf uur gefiltreerd en daarna direct
aangezuurd met H2SO4 tot pH <2.
Bij een eerste onderzoeksperiode
Bij alle bedrijven wordt de eerste keer in de T-correctie
meetperiode (en na gewijzigde productie) een uitgebreide
BZV
Als uit de uitgebreide BZV
Interpretatie
Bruikbare triplo en duplo metingen van de verschillende BZV
verdunningen, worden in principe gemiddeld, mits ze voor wat de
trend betreft met elkaar overeen komen. In geval van remming bij
de BZV meting, kan het voorkomen dat de meest verdunde reeks een
beter verloop geeft van de afbraak.
Er vindt een statistische analyse plaats bij de uitwerking van
de analyseresultaten om te bepalen of er uitschieters zijn. Van
de 11 waarnemingen bij de eerste BZV
ATUIn standaard gevallen is de benodigde hoeveelheid te doseren ATU 2 mg/l.
Echter, als de CZV/Nkj verhouding van het monster kleiner is dan 1, en
de BZV resultaten zijn onbetrouwbaar, dan is nader onderzoek
noodzakelijk om de juiste hoeveelheid te doseren ATU vast te stellen. In
alle gevallen geldt dat, als CZV< BZVn, het BZV onderzoek
ongeldig is.6KwaliteitszorgIn dit hoofdstuk wordt ingegaan op de kwaliteitseisen: de eisen ten
aanzien van het onderzoek en de eisen ten aanzien van de deelnemende
laboratoria en/of adviesbureau.Als er gegevens bestaan over de afbreekbaarheid van een stof
(bijvoorbeeld uitgevoerd door de fabrikant) en men hier gebruik van wil
maken, wordt de wijze waarop deze afbreekbaarheid is bepaald kenbaar
gemaakt aan AGV/Waternet. Resultaten van bio-degeneratieproeven,
uitgevoerd door de fabrikant, waarover geen informatie bekend is of
gemaakt (mag) worden, zullen niet worden geaccepteerd bij de aanvraag.
Verificatie van gegevens door AGV/Waternet moet mogelijk zijn waarbij de
aanvrager de kosten van het onderzoek draagt.Voor afvalwateronderzoek geldt dat de wijze waarop het monster wordt
verkregen in overeenstemming moet zijn met de aan het bedrijf verleende
meetbeschikking. Het monster moet representatief zijn voor de gehele
aangevraagde periode. Bij twijfel hieromtrent dienen meerdere monsters,
van verschillende dagen, onderzocht te worden.Toxiciteits- en bio-degeneratieproeven op specifieke stoffen worden
uitgevoerd volgens de voorgeschreven methodieken. Als er sprake is van
vervanging van de norm (bijvoorbeeld verandering in ISO-norm), worden de
analyses volgens de nieuwe norm uitgevoerd.Door de ambtenaar belast met de heffing wordt als eis gesteld dat het
laboratorium en/of adviesbureau, dat het onderzoek uitvoert namens een
bedrijf, aantoonbare ervaring heeft met de proeven die worden
aangevraagd. Als een laboratorium en/of adviesbureau in de aanvraag
genoemd wordt die geen ervaring heeft met de bovengenoemde onderzoek- en
analysemethodieken, moet men deze ervaring eerst aantoonbaar verkrijgen
voordat de onderzoeksresultaten zullen worden geaccepteerd. In
voorkomende gevallen zal geadviseerd worden een ander laboratorium en/of
adviesbureau te kiezen.Amsterdam, 17 mei 2016De ambtenaar belast met de heffing,I.M. de Boer – de Wolf.1Beslisboom T-correctie protocolBeslisboom 1: hoofdschema T-correctieonderzoekBeslisboom 2: Details uitvoering biodegradatietest2Voorbeeldberekening BZV-oneindig bepaling op basis van
BZNn onderzoekTabel 1 Voorbeeld BZV∞ bepaling
t (dag)BZVn(mg O2/l)ln (BZVn / BZV5)1/t (dag-1)y = ax + b t/m BZV40y = ax + b t/m BZV19oneindig (∞)01,90421,3789254,0000,2-0,15450,00126129,000,81090,08331,04640,804901911,001,01160,05261,36241,016382613,001,17870,03851,50831,113993323,001,74920,03031,59221,170184038,002,25130,02501,64681,20671
Debiet 577,6 m3CZV 69 mg/lN-kj 17 mg/lDe kolommen 5 en 6 ( y = ax+b) zijn berekend op basis van de regressieuitkomsten (zie tabel 2) voor de BZV bepalingentot en met dag 19 en dag 40.De richtingscoëfficiëntvoor kolom 5 bedraagta = -10,2932 en b = 1,904161. De richtingscoëfficiëntvoor kolom 6 bedraagta = -6,888324 en b = 1,37892208Tabel 2: Regressie uitkomst
De regressie uitvoer berekent de grootheden voor een lijn met de methode van de
kleinste kwadraten om een rechte lijn de berekenen die het beste past bij de
gevonden analyseresultaten. Het resultaat is een matrix die de lijn beschrijft.
De regressiegrootheid R2 is het kwadraat van de
correlatiecoëfficiënt. Dit geeft aan hoe de geschatte en de feitelijke y-waarden
zich tot elkaar verhouden en drukt deze verhouding uit in een waarde tussen 0 en
1.In de voorbeelden hierboven is R2 voor de uitvoer t/m
BZV40 en de uitvoer t/m BZV19 respectievelijk 0,768454 en
0,999894. Als het kwadraat van de correlatie-coëfficiënt 1 bedraagt, is er
sprake van een perfecte correlatie. Als extra check voor een eerste orde afbraak
kan R2 worden gebruikt. Is deze kleiner dan 0,7- 0,8 dan is de
correlatie te onnauwkeurig.In figuur 1 is de BZVn, uitgezet tegen het aantal dagen, grafisch
weergegeven.In figuur 2 is grafisch de Ln(BZVn/BZV5) evenals de
berekende regressielijnen uit tabel 1 voor de BZV tot en met dag 19 en dag 40
weergegeven.