CVDR41686_1Handhavingsverordening IOAW en IOAZnlregelingLanderd2017-11-21LanderdArena, 14-07-2010Handhavingsverordening IOAW en IOAZOnbekendgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-07-01De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2010-07-012015-02-28nieuwe regeling-1.844.5WelzijnGeenHandhavingsverordening IOAW en IOAZDe raad van de gemeente Landerd;Gezien het voorstel van het College van burgemeester en wethouders van 27 april 2010gelet op artikel 147 van de Gemeentewet, artikel 8a van de Wet werk en bijstand; artikel 12, eerste lid, onderdeel c, Wet investeren in jongeren; artikel 35, eerste lid, onderdeel b en artikel 20, tweede lid Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen werknemers, alsmede artikel 35, eerste lid, onderdeel b en artikel 20, eerste lid Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;overwegende dat met betrekking tot bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een inkomensvoorziening, alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, in het kader van het financieel beheer regels gesteld dienen te worden, welke in een verordening worden neergelegd; B E S L U I T:vast te stellen de Handhavingsverordening inkomensvoorzieningenArtikel1.Begripsomschrijving1.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Wet Werk en bijstand, de Wet investeren in jongeren, de Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen werknemers, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen.2.In deze verordening wordt verstaan onder:

Aangiftegrens: het bedrag vermeld in de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude waaronder in principe geen strafrechtelijke bevoegdheden worden ingezet.

Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude: de aanwijzing ex artikel 30, vierde lid van de Wet op de rechterlijke organisatie betreffende sociale zekerheidsfraude zoals deze is gepubliceerd in de Staatscourant 2008 nr 249.

Inkomensvoorziening: een uitkering ingevolge de Wet Werk en bijstand, de Wet investeren in jongeren, de Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen werknemers, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen.

Het college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Landerd.

Artikel2BevoegdheidBurgemeester en wethouders maken gebruik van de bevoegdheid tot:

het herzien of intrekken van het toekenningsbesluit ingevolge artikel 69 lid 3 van de Algemene bijstandswet (Abw) of artikel 54 lid 3 van de Wet werk en bijstand (WWB);

het terugvorderen van ten onrechte verleende inkomensvoorziening zoals neergelegd in de artikelen 78 tot en met 90 van de Abw en de artikelen 58 tot en met 60 van de WWB.

Artikel3Herziening of intrekking van het toekenningsbesluitEen besluit tot toekenning van inkomensvoorziening wordt herzien of ingetrokken indien:

het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting als bedoeld in artikel 17 lid 1 WWB, of de artikelen 30 c van de Wet Suwi, heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van inkomensvoorziening;

anderszins de inkomensvoorziening ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend. Van het nemen van een herzienings- of intrekkingsbesluit kan op grond van dringende redenen worden afgezien.

Artikel4TerugvorderingInkomensvoorziening wordt teruggevorderd in de gevallen zoals vermeld in deze beleidsregels.Artikel5Ten onrechte verleende inkomensvoorzieningBurgemeester en wethouders vorderen de inkomensvoorziening terug van de belanghebbende voorzover deze inkomensvoorziening:

ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend;

in de vorm van een geldlening is verleend en de uit de geldlening voortvloeiende verplichtingen niet of niet behoorlijk worden nagekomen;

voortvloeit uit gestelde borgtocht;

ingevolge artikel 52 WWB bij wijze van voorschot is verleend en nadien is vastgesteld dat geen recht op inkomensvoorziening bestaat;

anderszins onverschuldigd is betaald en de belanghebbende dit redelijkerwijs kon begrijpen, waaronder begrepen dat:

de belanghebbende met betrekking tot de periode waarover inkomensvoorziening is verleend, over in aanmerking te nemen middelen als bedoeld in artikel 31 WWB beschikt of kan beschikken;

inkomensvoorziening is verleend met een bepaalde bestemming en naderhand door de belanghebbende vergoedingen of tegemoetkomingen worden ontvangen met het oog op die bestemming.

terugvordering als bedoeld onder e. vindt niet plaats, indien de betreffende kosten zijn gemaakt meer dan twee jaar vóór de datum van verzending van het besluit tot terugvordering.

Artikel6Terugvordering van gezinsleden1.Onverminderd het bepaalde onder artikel 5 worden kosten van de inkomensvoorziening, indien de inkomensvoorziening aan een gezin wordt verleend, van alle gezinsleden teruggevorderd.2.Indien de inkomensvoorziening als gezinsbijstand aan gehuwden had moeten worden verleend, maar zulks achterwege is gebleven omdat belanghebbende de verplichting bedoeld in artikel 17 WWB, of de artikel 30 c van de Wet Suwi, niet of niet behoorlijk is nagekomen, kunnen de kosten van de inkomensvoorziening mede worden teruggevorderd van de gezinsleden met wier middelen als bedoeld in artikel 31 WWB bij de verlening van de inkomensvoorziening rekening had moeten worden gehouden.3.de onder a. en b. genoemde personen zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de terugbetaling van de kosten van de inkomensvoorziening die worden teruggevorderd.Artikel7Afzien van het nemen van een terugvorderingbesluitBurgemeester en wethouders zien af van het nemen van een terugvorderingsbesluit indien:

het terug te vorderen bedrag lager is dan € 130,--( jaarlijks te indexeren)

hiertoe een dringende reden aanwezig is.

Artikel8Kwijtschelding wegens schuldenproblematiekIn afwijking van artikel 5 en 6 kunnen burgemeester en wethouders besluiten tot gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de teruggevorderde inkomensvoorziening indien:

redelijkerwijs te voorzien is dat de belanghebbende niet zal kunnen voortgaan met het betalen van zijn schulden, en

redelijkerwijs te voorzien is dat een schuldregeling met betrekking tot alle vorderingen, behoudens de in artikel 5 onder b. bedoelde vorderingen, van de overige schuldeisers zonder een zodanig besluit niet tot stand zal komen, en

de vordering van de gemeente wegens teruggevorderde inkomensvoorziening ten minste zal worden voldaan naar evenredigheid met de vorderingen van de schuldeisers van gelijke rang.

Artikel9Afzien van kwijtschelding wegens schuldenproblematiekVan kwijtschelding als bedoeld in artikel 8 wordt afgezien indien:

de terugvordering van de inkomensvoorziening het gevolg is van verwijtbaar gedrag van de belanghebbende;

de vordering wordt gedekt door pand of hypotheek op een goed of goederen, behoudens voor zover de vordering niet op die goederen verhaald kan worden.

Artikel10Inwerkingtreding van het besluit tot afzien van terugvordering wegens schuldenproblematiekHet besluit tot het gedeeltelijk afzien van terugvordering of tot het gedeeltelijk afzien van verdere terugvordering treedt niet in werking voordat een schuldregeling tot stand is gekomen. Artikel11Intrekking kwijtscheldingsbesluit schuldenproblematiekHet besluit tot het gedeeltelijk afzien van terugvordering of tot het gedeeltelijk afzien van verdere terugvordering wordt ingetrokken of ten nadele van de belanghebbende gewijzigd indien:

niet binnen twaalf maanden nadat dat besluit is bekendgemaakt, een schuldregeling is tot stand gekomen;

de belanghebbende zijn schuld aan de gemeente niet overeenkomstig de schuldregeling voldoet; of

onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een ander besluit zou hebben geleid.

Artikel12Kwijtschelding na het voldoen aan de betalingsverplichtingIn afwijking van artikel 5 kunnen burgemeester en wethouders besluiten van terugvordering of van verdere terugvordering af te zien, indien de belanghebbende:

gedurende vijf jaar volledig aan zijn betalingsverplichtingen heeft voldaan;

gedurende vijf jaar niet volledig aan zijn betalingsverplichtingen heeft voldaan, maar het achterstallige bedrag over die periode en de op de invordering betrekking hebbende kosten, alsnog heeft betaald;

gedurende vijf jaar geen betalingen heeft verricht en niet aannemelijk is dat hij deze op enig moment zal gaan verrichten;

of een bedrag, overeenkomend met ten minste 50% van de restsom in één keer aflost.

Artikel13Verkorting van de periode van voldoen aan betalingsverplichtingDe in artikel 12 genoemde termijn is drie jaar indien:

het gemiddeld inkomen van de belanghebbende in die periode de beslagvrije voet bedoeld in de artikelen 475c en 475d van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet te boven is gegaan;

en de terugvordering niet het gevolg is van het niet of niet behoorlijk nakomen van de wet genoemde verplichtingen.

Artikel14Geen kwijtschelding na voldoen aan betalingsverplichtingKwijtschelding als bedoeld in artikel 12 vindt niet plaats ten aanzien van vorderingen welke door pand of hypotheek op een goed of goederen zijn gedekt, behoudens voorzover zij niet op die goederen verhaald kunnen worden.Artikel15InvorderingsbesluitIn het terugvorderingsbesluit delen burgemeester en wethouders aan de belanghebbende mede:

tot welk bedrag en over welke periode de ten onrechte ontvangen inkomensvoorziening wordt teruggevorderd;

de termijn of termijnen waarbinnen de belanghebbende de ten onrechte ontvangen inkomensvoorziening dient terug te betalen;

op welke wijze het besluit, bij gebrekkige betaling, ten uitvoer zal worden gelegd.

Artikel16Verplichtingen met betrekking tot de invordering1.Het aflossingsbedrag, zoals medegedeeld in het terugvorderingsbesluit of dat met de belanghebbende op grond van een minnellijke regeling tot stand is gekomen, geldt als een opgelegde betalingsverplichting;2.ten minste één keer per jaar verrichten burgemeester en wethouders onderzoek naar de betalingsverplichting.Indien het onderzoek daartoe aanleiding geeft kan als gevolg van dit onderzoek de betalingsverplichting gewijzigd worden vastgesteld.3.Het onderzoek blijft achterwege indien de belanghebbende binnen vijf jaar zijn betalingsverplichting nakomt.Artikel17Verrekening en beslagleggingIndien de belanghebbende niet bereid is tot het treffen van een minnelijke betalingsregeling, of een eerder opgelegde betalingsverplichting niet meer nakomt, dan wordt het terugvorderingsbesluit tenuitvoer gelegd door middel van:a.verrekening met de maandelijks verleende inkomensvoorziening ingevolge de Wet werk en bijstand, op grond van artikel 6:127 van het Burgerlijk Wetboek, of bij het ontbreken van deze mogelijkheidb.een executoriaal beslag overeenkomstig de artikelen 479b tot en met 479g, behoudens artikel 479e lid 2 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.Artikel18KostenIndien moet worden overgegaan tot verrekening of beslaglegging als bedoeld in artikel 17 dan wordt de vordering verhoogd met de door de deurwaarder gemaakte kosten.Artikel19Nadere invulling van beleidBurgemeester en wethouders kunnen deze verordening nader uitwerken in een beleidsnotitie inzake terugvordering en invordering van ten onrechte verleende inkomensvoorzieningen.Artikel20.Onvoorziene omstandigheden en hardheidsclausule1.In alle gevallen waarin deze verordening niet voorziet, beslist het college.2.Het college kan in bijzondere gevallen afwijken van de bepalingen in deze verordening, als toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.Artikel21.EvaluatieHet gemeentebestuur informeert de gemeenteraad jaarlijks over de uitvoering en resultaten op het gebied van handhaving van de Wet Werk en bijstand, de Wet investeren in jongeren, de Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werklozen werknemers, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen.Artikel22.Inwerkingtreding1.Deze verordening treedt in werking met ingang van de dag na bekendmaking en werkt terug tot en met 1 juli 2010. 2.De Handhavingverordening Wet werk en bijstand en Wet investeren in jongeren 2009 (vastgesteld op 8 oktober 2009) wordt met ingang van 1 juli 2010 ingetrokken.Artikel23.CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Handhavingsverordening inkomensvoorzieningen.Aldus besloten in de openbare vergaderingvan de raad der gemeente Landerdvan 1 juli 2010De raad voornoemd,de griffier, de voorzitter,J.A.G. Huijs W.C. Doorn-Van der HouwenTOELICHTINGArtikelsgewijze toelichting AlgemeenDe gemeenteraad dient regels te stellen voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van inkomensvoorziening alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet. De verordening dient te waarborgen dat aan de eisen van rechtmatigheid, verantwoording en controle wordt voldaan.Wet BUIGIn de Handhavingsverordening worden regels gesteld over de wijze waarop misbruik en oneigenlijk gebruik van de inkomensvoorzieningen worden tegengegaan. Uitgangspunt hierbij is dat het handhavingsbeleid voor inkomensvoorzienings-gerechtigden niet of nauwelijks uiteenloopt. Het handhavingsinstrumentarium in het kader van de WWB is evenzeer toepasbaar in de WIJ of IOAW en IOAZ. Bovendien weegt het principiële bezwaar dat in een verordening niet meerdere wetten worden uitgewerkt in deze minder zwaar, nu aan de handhavingsverordening voor de inkomensvoorzieningsgerechtigde geen individuele rechten zijn te ontlenen. Mede omdat een handhavingsverordening doorgaans beperkt van omvang is, het biedt immers veelal een beperkt beleidskader wordt aanbevolen om de bestaande handhavingsverordening om te bouwen tot een combiverordening.Samengevat pleiten diverse argumenten voor het ombouwen van de bestaande verordening (Handhavingsverordening WWB en WIJ 2009):

eenvoudig te regelen en te realiseren (beperkte aanpassing verordening vaak voldoende);

efficiënt (één verordening in plaats van twee);

Het handhavingsbeleid in het kader van de IOAW en IOAZ wijken niet af van het beleid in het kader van de WWB en WIJ;

Artikel 1 BegripsomschrijvingDe begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidende betekenis als de omschrijving in de WWB, WIJ, IOAW en IOAZ.In de Wet Werk en Bijstand, WIJ en na de invoering van de wet BUIG is het terugvorderen van ten onrechte verleende inkomensvoorziening een algehele bevoegdheid geworden van de gemeente. Dit houdt in dat het wettelijk kader op zichzelf geen sluitende basis meer vormt voor de gemeentelijke terugvorderingspraktijk. Met onderhavige Handhavingsverordening wordt een “wettelijke” basis gecreëerd om het bestaande terugvorderingsbeleid van onze gemeente te kunnen continueren. Burgemeester en wethouders maken gebruik van de hierboven bedoelde bevoegdheid in de gevallen en op grond van de bepalingen in deze verordening. Hoofdstuk 2 Herziening en intrekkingArtikel 3 Herziening of intrekking van het toekenningsbesluitEvenals terugvordering van inkomensvoorziening is het met terugwerkende gewijzigd vaststellen van het recht op inkomensvoorziening door middel van een herzienings- of intrekkingsbesluit een algehele bevoegdheid geworden van burgemeester en wethouders. Gelet op de hierboven geformuleerde uitgangspunten maken burgemeester en wethouders in beginsel in alle gevallen waarin er aanleiding is het toekenningsbesluit met terugwerkende kracht te wijzigen gebruik van deze bevoegdheid.Ad a.indien als gevolg van het niet nakomen van de inlichtingenverplichting van de belanghebbende ten onrechte inkomensvoorziening is verleend dan wordt in alle gevallen het uitkeringsrecht naar het verleden toe gecorrigeerd naar de juiste situatie. Het kan hierbij gaan om het schenden van de inlichtingenplicht naar zowel de gemeente als naar het Werkbedrijf.Ad b.In gevallen waarin er kennelijk in het verleden een niet correct toekenningsbesluit is genomen, maar dit niet is veroorzaakt door de belanghebbende, dan kan in voorkomende gevallen toch herziening of intrekking van het toekenningsbesluit aan de orde zijn.Dit zal zich vooral voordoen in gevallen waarin door burgemeester en wethouders onjuiste besluitvorming heeft plaatsgehad. Deze vorm van intrekking/herziening staat op gespannen voet met het rechtszekerheidsbeginsel. Op grond van dit beginsel kunnen rechten niet zonder meer met terugwerkende kracht worden gewijzigd. Doorslaggevend moet zijn of belanghebbende enige blaam treft bij het niet melden van de onjuiste situatie. De belanghebbende zal derhalve “op zijn klompen” hebben kunnen aanvoelen dat er iets mis was met de toekenning. Als dit niet het geval is dan gaan burgemeester en wethouders niet over tot herziening/intrekking met terugwerkende kracht. Het uitkeringsrecht zal in dat geval uiterlijk met ingang van de datum waarop de onjuistheid is geconstateerd worden gewijzigd, mits de belanghebbende hiervan tijdig op de hoogte wordt gebracht.Een andere overweging is of burgemeester en wethouders als gevolg van een grove fout een foutief besluit hebben genomen. Grove nalatigheid van het bestuursorgaan kan niet voor rekening komen van de belanghebbende, tenzij het bij de belanghebbende volkomen duidelijk kan zijn dat het hier een fout betreft.Hoofdstuk 3. TerugvorderingArtikel 4 TerugvorderingDeze bepaling vormt de kernbepaling van het gemeentelijke terugvorderingsbeleid. Benadrukt wordt dat de inkomensvoorziening uitsluitend wordt teruggevorderd in de gevallen waarin dit in de verordening is vastgelegd. Artikel 5 Ten onrechte verleende inkomensvoorzieningDe hier omschreven situaties waarin inkomensvoorziening wordt teruggevorderd zijn identiek aan de bepalingen van artikel 58 WWB. Om echter geen misverstand te laten bestaan over wanneer inkomensvoorziening moet worden teruggevorderd zijn deze beleidsregels, in tegenstelling tot de formulering van artikel 58 WWB, dwingend geformuleerd.Wij wijzen verwijzen hierbij naar de Aanwijzing sociale zekerheidsfraude nr: 2373 d.d. 23 december 2008)Ad aDe inkomensvoorziening is ten onrechte of tot een te hoog bedrag verleend wanneer achteraf komt vast te staan dat over de betreffende periode geen, of tot een lager bedrag, recht op inkomensvoorziening bestond. Voorafgaande aan deze terugvordering eerst een herzienings- of intrekkingsbesluit te worden genomen. Ad baan de inkomensvoorziening die in de vorm van een geldlening is verleend dient in alle gevallen een terugbetalingsverplichting te worden verbonden. Deze verplichting wordt in het toekenningsbesluit vastgelegd. Eerst wanneer deze verplichting niet wordt nagekomen wordt ten aanzien van het nog resterende bedrag van de lening een terugvorderingsbesluit genomen. Hiermee ontstaat er ten aanzien van het resterende deel van de lening een executoriale titel.Ad cBorgstelling is een vorm van bijstandsverlening. Dit betekent dat in het toekenningsbesluit vastgelegd moet zijn dat de gemeente de inkomensvoorziening heeft verleend in de vorm van een borgstelling. Deze inkomensvoorziening komt echter pas tot uitbetaling (aan de geldverstrekker) indien de belanghebbende in gebreke blijft met het terugbetalen van de door de geldverstrekker verleende geldlening. Op het moment van uitbetaling van de inkomensvoorziening ontstaat tevens een vordering. In dat geval is, evenals bij de terugvordering van een geldlening, een afzonderlijk terugvorderingsbesluit noodzakelijk.Ad dEen voorschot wordt op grond van artikel 52 WWB van rechtswege (automatisch op grond van de wet) verstrekt als een renteloze geldlening. Dit impliceert dat belanghebbende deze lening moet terugbetalen. Artikel 52 lid 3 WWB regelt dat het verstrekte voorschot ineens wordt verrekend met de toegekende uitkering over de periode waarop het voorschot betrekking had. Soms behoort verrekening van dit voorschot niet of niet volledig tot de mogelijkheden. Dat kan zijn omdat er geen toekenning van een uitkering tot stand komt, of dat de toegekende uitkering niet toereikend is om het totale bedrag van het voorschot ineens te verrekenen. Het openstaande bedrag van het voorschot wordt dan van belanghebbende teruggevorderd op grond van artikel 58 lid 1 sub d WWB. Wanneer deze omstandigheid zich voordoet dan is een afzonderlijk terugvorderingsbesluit noodzakelijk ten aanzien van het bedrag dat niet (volledig) kan worden verrekend met de toegekende inkomensvoorziening.Ad eer kunnen naast de hierboven genoemde omstandigheden andere redenen zijn waarin de inkomensvoorziening bij nader inzien onverschuldigd is betaald. Het gaat hierbij met name om situaties waarin er geen reden is om te komen tot herziening of intrekking van het toekenningsbesluit, bijvoorbeeld wanneer inkomensvoorziening is verleend in afwachting van het beschikbaar komen van middelen (inkomen of vermogen), of wanneer achteraf een vergoeding wordt ontvangen voor kosten waarvoor in een eerder stadium ook reeds (bijzondere) inkomensvoorziening is ontvangen. Ook de onverschuldigd betaalde inkomensvoorziening als gevolg van een administratieve vergissing dient op grond deze beleidsregel te worden teruggevorderd. Als restrictie geldt dat alleen kan worden teruggevorderd indien de belanghebbende redelijkerwijs kon begrijpen dat hij ten onrechte inkomensvoorziening ontving. Voor de hier bedoelde vorm van terugvordering geldt een wettelijke vervaltermijn van 2 jaar.Artikel 6 Terugvordering van gezinsledenDe inkomensvoorziening die als gevolg van schending van de inlichtingenplicht niet als gezinsbijstand is verleend, maar wel als gezinsbijstand verleend had moeten worden, tevens worden teruggevorderd van degene met wiens middelen rekening had moeten worden gehouden. Eenvoudiger gesteld: inkomensvoorziening die aan een alleenstaande is verleend, die achteraf een gezamenlijke huishouding blijkt te voeren, kan tevens van de verzwegen partner worden teruggevorderd.Duidelijk moet zijn dat:

de bijstandsontvanger het voeren van een gezamenlijke huishouding met deze partner heeft verzwegen.

de verzwegen partner van de bijstandsverlening op de hoogte was.

Alle gezinsleden waarvan in bovengenoemde situaties kan worden teruggevorderd zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de gehele vordering. Dit betekent in de praktijk dat het gehele bedrag van elk gezinslid kan worden teruggevorderd. In gevallen waarin één (of meer) gezinsleden niet in staat zijn om (het volledige) bedrag terug te betalen kunnen andere gezinsleden voor het gehele (restant)bedrag worden aangesproken. In principe dienen alle debiteuren die hoofdelijk aansprakelijk zijn hun aandeel in de aflossing onderling met elkaar te verrekenen. Dit is niet het probleem van de gemeente.Artikel 7 Afzien van het terugvorderingsbesluitIn het terugvorderingsproces kan op twee momenten worden afgezien van terugvordering. Ten eerste kan worden besloten om geen terugvorderingsbesluit te nemen. De vordering komt in dat geval niet tot stand. Ten tweede kan worden afgezien van verdere terugvordering in een later stadium. Deze variant, ook wel kwijtschelding genoemd, wordt behandeld in hoofdstuk 4 van deze Verordening .In voorkomende gevallen kunnen er redenen zijn om in het geheel geen terugvorderingsbesluit te nemen. Dit kan enerzijds worden ingegeven door doelmatigheidsoverwegingen, in gevallen waarin de ten onrechte verleende inkomensvoorziening dermate laag is dat de kosten die de terugvordering met zich meebrengen hoger zijn dan de vordering (kruimelbedragen). Hiertoe is artikel 78 b Abw letterlijk overgenomen in deze beleidsregel. De WWB kent een dergelijke bepaling niet meer. Burgemeester en wethouders zijn vrij tot het bepalen van de hoogte van het grensbedrag.Verder kunnen er in de individuele situatie dringenderedenen zijn op grond waarvan van een terugvorderingsbesluit kan worden afgezien. Hiervan kan sprake zijn wanneer de vordering is ontstaan buiten toedoen van de belanghebbende, en hem hiervan geen enkel verwijt kan worden gemaakt. Tevens zal in dat geval aannemelijk moeten zijn dat de belanghebbende niet kon weten dat hij ten onrechte inkomensvoorziening ontving.In gevallen waarin eerst een herzienings- of intrekkingsbesluit aan de orde is kan van een dergelijk besluit reeds worden afgezien wegens en dringende reden (zie artikel 3). In dat geval is ook geen grond tot het nemen van een terugvorderingsbesluit.Hoofdstuk 4 KwijtscheldingArtikel 8 tot en met 11. Kwijtschelding wegens schuldenproblematiekWanneer een bijstandsvordering door middel van een terugvorderingsbesluit is vastgelegd dan kan er in een later stadium reden zijn om de vordering (gedeeltelijk) kwijt te schelden. Dit is noodzakelijk om het gemeentelijke kwijtscheldingsbeleid te continueren. Artikel 12 tot en met 14 Kwijtschelding na voldoen aan betalingsverplichtingOp grond van artikel 78c Abw kon een restant van de nog openstaande vordering worden kwijtgescholden indien de belanghebbende gedurende een periode van 5 jaar aan zijn betalingsverplichtingen had voldaan. Het gemeentelijk kwijtscheldingsbeleid dat na de invoering van de Wet herziening debiteurenbeleid (1 augustus 1998) is geformuleerd kan op deze wijze worden gecontinueerd. De bepalingen van artikel 78c Abw zijn in deze beleidsregels ongewijzigd overgenomen aangezien in de WWB een dergelijke bepaling niet meer voorkomt. Het nader uitwerken van dit kwijtscheldingsbeleid in een notitie of handboek is noodzakelijk omdat in deze beleidsregel, evenals in de oude Abw-bepaling, sprake is van een “kan-bepaling”. Daar waar in beleidsregels opnieuw gemeentelijke beleidsvrijheid wordt gecreëerd, dient deze vrijheid nog nader te worden ingevuld.Overigens wordt met de onder artikel 12 sub d. genoemde mogelijkheid tot afkoop van 50% van de restsom tegen finale kwijting van het restant zeer terughoudend omgegaan. Van deze mogelijkheid wordt alleen gebruikt gemaakt in situaties waarin tevoren vrijwel vast staat dat de reguliere wijze van invordering minder oplevert dan datgene dat met afkoop van 50% van het restant kan worden geïncasseerd.Hoofdstuk 5 nvordering van teruggevorderde inkomensvoorzieningArtikel 15 InvorderingsbesluitIn deze regel is geregeld welke aspecten in ieder geval onderdeel uitmaken van het terugvorderingsbesluit.Artikel 16 Verplichtingen met betrekking tot de invorderingIn deze verordening wordt meerdere keren gesproken over het aflossingsbedrag als betalingsverplichting. Om er geen misverstand over te laten bestaan dat in dit verband van een verplichting wordt gesproken wordt hier bepaalde dat elk aflossingsbedrag, of dit nu is overeengekomen ingevolge een minnelijke betalingsregeling, of op basis van het terugvorderingsbesluit éénzijdig wordt medegedeeld, kan worden beschouwd als een betalingsverplichting.Burgemeester en wethouders verrichten regelmatig onderzoek naar de hoogte van het inkomen. Dit gebeurt tenminste éénmaal per jaar of zoveel vaker als wijzigingen in het inkomen hiertoe aanleiding geven. Dit onderzoek blijft achterwege indien de betalingsverplichting nog vijf jaar duurt maar de belanghebbende zijn opgelegde betalingsverplichting correct nakomt.Artikel 17 Verrekening en beslagleggingVerrekening met de inkomensvoorziening is gebaseerd op artikel 6:127 van het Burgerlijk Wetboek.Voor deze vorm van verrekenen moet aan de navolgende vereisten worden voldaan:

er moet een wederkerig schuldenaarschap bestaan. Het gaat hier om het over en weer voldoen van een schuld. De door de belanghebbende te ontvangen inkomensvoorziening, en de ten onrechte verleende inkomensvoorziening die moet worden terugbetaald, worden beschouwd als de hier bedoelde wederkerige schuld;

er moet gelijksoortigheid van schuld en prestatie zijn. Hieruit vloeit voort dat inkomensvoorziening alleen met inkomensvoorziening kan worden verrekend. Dit betekent dat een ten onrechte verleende inkomensvoorziening niet met bijvoorbeeld een WMO-vergoeding kan worden verrekend;

er moet een bevoegdheid zijn om betaling van de vordering af te dwingen. Verrekening is een vorm van tenuitvoerlegging. Dit kan niet zonder executoriale titel. Het tenuitvoerleggen van deze titel gebeurt pas als debiteur niet aan de (al dan niet minnelijk) vastgestelde betalingsverplichting voldoet;

bij verrekening is de gemeente gehouden aan de beslagvrije voet

verrekening kan alleen voor zover de uitkering voor beslag vatbaar is (dus bijvoorbeeld niet met bijzondere bijstand voor specifieke kosten)

Tenuitvoerlegging door middel van beslag geschiedt conform de regels van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De gemeente heeft de mogelijkheid van vereenvoudigd derdenbeslag op loon of uitkering. De procedure is als volgt:

de gemeente stuurt met een kennisgeving een afschrift van het terugvorderingsbesluit naar degene van wie debiteur een periodieke uitkering ontvangt

hierin wordt de beslagvrije voet aangegeven

de derde-beslagene moet de kennisgeving binnen 8 dagen voor gezien terugzenden aan de gemeente

door de terugzending is het beslag gelegd. De derde-beslagene wordt hiermee verplicht het voor beslag vatbare bedrag uit te betalen aan de gemeente

de gemeente moet binnen 7 dagen na retourontvangst van de kennisgeving een afschrift van die kennisgeving aangetekend toezenden aan de debiteur. Als de gemeente dit nalaat kan debiteur de President van de rechtbank vragen het beslag op te heffen.

Hoofdstuk 6 SlotbepalingenArtikel 18 KostenWanneer de belanghebbende de betalingsverplichting niet nakomt, dan dienen voor de onder artikel 17 genoemde vormen van dwanginvordering kosten te worden gemaakt. Artikel 19 Nadere invulling van beleidIn sommige artikelen is gekozen voor het (opnieuw) creëren van beleidsruimte. In principe zijn de beleidsregels dwingendrechtelijk geformuleerd. Zij dienen immers ter invulling van wettelijk gecreëerde beleidsruimte. Daar waar beleidsregels, bijvoorbeeld ten aanzien van kwijtschelding, lokaal zeer sterk van elkaar verschillen, is gekozen voor een kan-bepaling in de beleidsregels. Dit heeft wel als consequentie dat deze beleidsruimte nog zal moeten worden ingevuld in een notitie of handboek.De slotbepalingen spreken verder voor zich.