CVDR40490_1Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente TynaarlonlregelingTynaarlo2017-09-26TynaarloOostermoer, 16-02-2009Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente TynaarloArtikel 149 gemeentewetgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2009-12-08De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-01-012013-01-01OnbekendRaadsbesluit 17GeenAfstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente TynaarloDe “Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente
Tynaarlo”De raad van de gemeente Tynaarlo;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 17
november jl.; gelet op artikel 147, eerste lid van de Gemeentewet en artikel 8, eerste
lid, onderdeel b, en artikel 18 van de Wet werk en bijstand;overwegende dat het bij verordening regels dienen te worden gesteld ter
verlaging van de bijstand B E S L U I T:vast te stellenDe “Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente
Tynaarlo”1.Algemene bepalingen1.Begripsomschrijving1.In deze verordening wordt verstaan onder:
De wet: de Wet werk en bijstand
(WWB);
Algemene bijstand: de bijstand bedoeld in
artikel 5, onderdeel b, van de wet;
Bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld
in artikel 5, onderdeel d, van de wet;
Bijstand: algemene en bijzondere
bijstand;
Bijstandsnorm: de bijstandsnorm bedoeld
in artikel 5, onderdeel c, van de wet;
Verlaging: het verlagen van de bijstand
of de langdurigheidstoeslag op grond van artikel 18, tweede
lid, van de wet;
Inlichtingenplicht: als bedoeld in
artikel 17 van de wet;
Benadelingsbedrag: de als gevolg van het
niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenverplichting ten onrechte of tot een te hoog
bedrag betaalde bijstand verhoogd met de loonbelasting en de
premies volksverzekeringen waarvoor de gemeente krachtens de
Wet op de loonbelasting 1964 inhoudingsplichtige is, alsmede
met de ziekenfondspremie, voor zover deze belasting en
premies niet verrekend kunnen worden, met de belastingdienst
en het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen;
Het college: het
college van burgemeester en wethouders van de gemeente
Tynaarlo.
2.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Wet werk
en bijstand en de Algemene wet bestuursrecht.2.Het opleggen van een verlaging1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college in de periode
voorafgaand aan de bijstandsaanvraag of nadien tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan
dan wel de bij beschikking vastgestelde, of de uit de wet, of de
artikel 28, tweede lid dan wel artikel 29 eerste lid van de Wet
structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het
zich jegens het college zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig
deze verordening de bijstand verlaagd.2.De verlaging wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert.3.Berekeningsgrondslag1.De verlaging wordt toegepast op de bijstandsnorm. 2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
Aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de wet; of
De verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding geeft.
4.Het besluit tot opleggen van een
verlagingIn het besluit tot opleggen van een verlaging worden in ieder geval
vermeld: de reden van de verlaging, de duur van de verlaging, het
percentage waarmee de bijstand wordt verlaagd, het bedrag waarmee de
bijstand wordt verlaagd uitgaande van de bijstandsnorm en, indien van
toepassing, de reden om af te wijken van een standaardverlaging. 5.Horen van belanghebbende1. Voordat een verlaging wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2. Het horen van belanghebbende kan achterwege worden gelaten
indien:
De belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe
feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
De belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het
college of van een derde aan wie het college met toepassing van
artikel 7 van de wet werkzaamheden in het kader van de wet heeft
uitbesteed, om binnen een gestelde termijn inlichtingen te
verstrekken als bedoeld in artikel 17 van de wet; of
Het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen van
de ernst van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid.
6.Afzien van het opleggen van een
verlaging1.Het college ziet af van het opleggen van een verlaging indien:
Elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
De gedraging meer dan twaalf maanden vóór constatering van
die gedraging door het college heeft plaatsgevonden, tenzij
de gedraging een schending van de inlichtingenplicht inhoudt
en als gevolg van die gedraging ten onrechte bijstand is
verleend. Een verlaging wegens schending van de
inlichtingenplicht wordt niet opgelegd na verloop van vijf
jaren nadat de betreffende gedraging heeft plaatsgevonden.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een verlaging indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een verlaging op
grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.7.Ingangsdatum en tijdvak1.De verlaging wordt opgelegd met ingang van de eerst volgende
kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de verlaging aan de belanghebbende is bekendgemaakt.
Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maand geldende
bijstandsnorm. 2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de bijstand nog niet is
uitbetaald.3.Indien de verlaging wordt opgelegd over een periode voor
bijstandsbeëindiging, en de verlaging kan niet meer worden
verrekend, dan wordt de bijstand herzien. 4.Een verlaging wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een verlaging die
voor een periode van meer dan driemaanden wordt opgelegd,
wordt uiterlijk binnen drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd
heroverwogen. 8.Samenloop van gedragingenIndien een belanghebbende zich schuldig maakt aan verschillende
gedragingen die het niet nakomen van een verplichting als genoemd in
artikel 2, eerste lid, inhouden, wordt voor het bepalen van de hoogte
van de verlaging uitgegaan van het gezamenlijk percentage behorende bij
de verschillende gedragingen met dien verstande dat de verlaging niet
hoger kan zijn dan de geldende bijstandsnorm.9.Recidive1.Waar in deze verordening geen nadere bepalingen omtrent recidive
zijn opgenomen geldt dat de duur van de verlaging wordt verdubbeld,
indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarbij een verlaging is opgelegd, opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere
categorie. Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid. 2.Waar in deze verordening geen nadere bepalingen omtrent een derde
verwijtbare gedraging binnen een periode van twaalf maanden is
opgenomen, dient de bijstand individueel te worden afgestemd.2.Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan het
verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid10.Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van de
artikel 9 en/of de nadere verplichting(en) op grond van artikel 55 van
de wet niet of onvoldoende zijn nagekomen, worden onderscheiden in de
volgende categorieën:
Eerste categorie:
Het zich niet of niet tijdig laten registreren als werkzoekende
bij de Centrale organisatie werk en inkomen of het niet tijdig
laten verlengen van de registratie;
Het zich niet of niet tijdig laten inschrijven bij
uitzendbureaus.
Tweede categorie:
Het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
Niet voldoen aan een oproep ter onderzoek naar
arbeidsinschakeling.
Derde categorie
Gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren;
Het niet of in onvoldoende mate gebruikmaken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling
als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b en artikel 10,
eerste lid van de wet en in de re-integratieverordening.
4. Vierde categorie:
Het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid of een
door het college aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9, eerste lid,
onderdeel b en artikel 10, eerste lid van de wet en in de
re-integratieverordening;
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid of een door het college aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9, eerste lid,
onderdeel b en artikel 10, eerste lid van de wet en in de
re-integratieverordening;
Geen medewerking verlenen aan een onderzoek ter vaststelling van
het recht op een voorliggende voorziening.
11.De hoogte en duur van de verlaging1.Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de verlaging vastgesteld
op:
Vijf procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
Twintig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
Vijftig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de derde categorie;
Honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de vierde categorie.
2.De duur van de verlaging als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit waarbij een verlaging is opgelegd,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of
hogere categorie. 3.Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid.
4.Het college kan bij een derde verwijtbare gedraging uit de eerste
en/of de tweede categorie binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het laatste besluit tot verlaging, met toepassing van dit hoofdstuk,
de verlaging stellen op 50% gedurende één maand. Bij verdere
herhaling van het verwijtbare gedrag kan het college besluiten de
bijstand voor bepaalde tijd te weigeren.5.Het college kan bij een derde verwijtbare gedraging uit de derde
categorie binnen twaalf maanden na bekendmaking van het laatste
besluit tot verlaging, met toepassing van dit hoofdstuk, de
verlaging stellen op 100% gedurende één maand. Bij verdere herhaling
van het verwijtbare gedrag kan het college besluiten de bijstand
voor bepaalde tijd te weigeren.6.Het college kan bij een derde verwijtbare gedraging uit de vierde
categorie binnen twaalf maanden na bekendmaking van het laatste
besluit tot verlaging, met toepassing van dit hoofdstuk, de
verlaging stellen op 100% gedurende drie maanden. Bij verdere
herhaling van het verwijtbare gedrag kan het college besluiten de
bijstand voor bepaalde tijd te weigeren.3.Verstrekken van inlichtingen12.Onjuist of onvolledig verstrekken van inlichtingen met gevolgen
voor de bijstand1. Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
bedoeld in artikel 17 van de wet heeft geleid tot het ten onrechte of
tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand, wordt de bijstand
afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag.2. Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de bijstand op de volgende
wijze vastgesteld:
Bij een benadelingsbedrag tot € 2000,-: 20% van de bijstandsnorm
gedurende een maand;
Bij een benadelingsbedrag van € 2000,- tot € 4000,-: 50% van de
bijstandsnorm gedurende een maand;
Bij een benadelingsbedrag van € 4000,- of meer: 100% van de
bijstandsnorm gedurende een maand.
13.Te laat verstrekken van gegevens zonder dat hierdoor teveel
bijstand is verstrekt
Indien een belanghebbende de verplichting op grond van artikel
17 van de wet niet is nagekomen door informatie die van belang
is voor de verlening van bijstand of de voortzetting daarvan
niet binnen de door het college daartoe gestelde termijn te
verstrekken, wordt een verlaging opgelegd van vijf procent van
de bijstandsnorm gedurende een maand.
Van het opleggen van de verlaging wordt afgezien en volstaan met
het geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij het niet of
niet behoorlijk nakomen van de verplichting plaatsvindt binnen
een periode van 12 maanden te rekenen vanaf de datum waarop
eerder aan de belanghebbende een schriftelijke waarschuwing is
gegeven.
De duur van de verlaging wordt verdubbeld, indien de
belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van
een besluit waarbij een verlaging wordt opgelegd opnieuw
schuldig maakt aan dezelfde als verwijtbare aan te merken
gedraging. Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd
wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond
van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid.
14.Onjuist of onvolledig verstrekken van
inlichtingen zonder gevolgen voor de bijstand1.Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
bedoeld in artikel 17 van de wet niet heeft geleid tot het ten
onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand, bedraagt
de verlaging, onverminderd artikel 2, tweede lid,
vijfprocent van de bijstand gedurende een maand.2.Van het opleggen van de verlaging wordt afgezien en volstaan met het
geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij het niet of niet
behoorlijk nakomen van de verplichting plaatsvindt binnen een
periode van 12 maanden te rekenen vanaf de datum waarop eerder aan
de belanghebbende een schriftelijke waarschuwing is gegeven. 3.De duur van de verlaging wordt verdubbeld, indien de belanghebbende
zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit waarbij
een verlaging wordt opgelegd opnieuw schuldig maakt aan dezelfde als
verwijtbare aan te merken gedraging. Met een besluit waarmee een
verlaging is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af
te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede
lid. 4.Overige gedragingen die leiden tot verlaging15.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft
betoond als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de wet, wordt een
verlaging opgelegd die wordt afgestemd op de periode waarover de
belanghebbende als gevolg van zijn gedraging eerder of langer recht
heeft op bijstand. 2.Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de verlaging op de volgend
wijze vastgesteld:
Bij een periode tot 3 maanden of korter: 10% van de
bijstandsnorm gedurende die maanden dat er verwijtbaar een
beroep op bijstand wordt gedaan;
Bij een periode van 3 tot 6 maanden: 20% van de
bijstandsnorm gedurende die maanden dat er verwijtbaar een
beroep op bijstand wordt gedaan.
3.Bij een periode van 6 maanden en langer besluit het college.16.Zeer ernstige misdragingenGedragingen van de belanghebbende waarmee deze zich zeer ernstig
misdraagt tegenover het college of zijn ambtenaren, als bedoeld in
artikel 18, tweede lid van de wet, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de wet, worden onderscheiden in de
volgende categorieën:
Eerste categorie:
verbaal geweld (schelden);
discriminatie.
Tweede categorie:
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
belediging;
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen).
Derde categorie:
mensgericht fysiek geweld/ dan wel bedreiging met geweld;
combinatie van agressievormen.
17De hoogte en duur van de verlaging1. Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de verlaging vastgesteld
op:
Vijftig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
Honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
Honderd procent van de bijstandsnorm gedurende drie maanden bij
gedragingen van de derde categorie.
2. De duur van de verlaging als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van het besluit tot verlaging met toepassing van het eerste
lid, opnieuw schuldig maakt aan een zeer ernstige gedraging.3. Het college kan bij een derde en een volgende verwijtbare gedraging
binnen twaalf maanden na de bekendmaking van het laatste besluit tot
verlaging met toepassing van het eerste lid, de verlaging op een hoger
bedrag vaststellen en/of de duur van de verlaging verlengen. Bij
herhaald verwijtbaar gedrag kan het college de bijstand voor bepaalde
tijd weigeren.5.Slotbepalingen18Beslissing burgemeester en wethouders in gevallen waarin de
verordening niet voorziet.1.In alle gevallen waarin deze verordening niet voorziet, beslissen
burgemeester en wethouders.2.Ter uitvoering van deze verordening kan, onverminderd artikel 12,
tweede lid, het college nadere beleidsregels vaststellen.19Inwerkingtreding en intrekking
Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari
2010.
De Afstemmingsverordening Wet werk en bijstand gemeente Tynaarlo
2004 vastgesteld op 26 oktober 2004 wordt per 1 januari 2010
ingetrokken.
20CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als “Afstemmingsverordening Wet werk
en bijstand gemeente Tynaarlo”.Vries, 8 december 2009De raad voornoemd,F.A. van Zuilen, voorzitterJ.L. de Jong, griffierAlgemene toelichtingDe regeling in de Wet werk en bijstandMet de inwerkingtreding van de WWB komt het systeem van boeten en maatregelen
van de Algemene bijstandswet (de artikelen 14 tot en met 14f, nader uitgewerkt
in het Maatregelbesluit en Boetebesluit) te vervallen. In plaats daarvan zullen
gemeenten zelf hun sanctiebeleid moeten gaan vormgeven. De WWB kent slechts één
soort sanctie: het verlagen van de uitkering. De boete als sanctie voor
uitkeringsgerechtigden die hun inlichtingenplicht hebben geschonden, verdwijnt. Artikel 18 WWB bevat de opdracht aan gemeenten om een verlagingenbeleid in een
verordening vast te leggen. Dit artikel luidt:
Het college stemt de bijstand en de daaraan verbonden
verplichtingen af op de
omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van de belanghebbende.
Indien de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid betoont
voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit deze
wet dan wel de artikelen 28, tweede lid, of 29,
eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen
voortvloeiende verplichtingen
niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het
college zeer ernstig misdragen, verlaagt het college overeenkomstig
de verordening, bedoeld in artikel
8, eerste lid, onderdeel b, de bijstand of de
langdurigheidstoeslag. Van een
verlaging wordt afgezien indien elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt.
Het college heroverweegt een besluit als bedoeld in het tweede
lid binnen een door hem te bepalen termijn die ten hoogste drie
maanden bedraagt.
Bij de toepassing van het eerste lid wordt onder belanghebbende
mede verstaan het gezin.
In het eerste lid van artikel 18 wordt gesproken over het
afstemmen van de bijstand en de daaraan verbonden
verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van de
belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de
hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor de
uitkeringsgerechtigden maatwerk is, waarbij recht wordt
gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
uitkeringsgerechtigden. In tweede lid wordt een directe koppeling gelegd tussen
de rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een
uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat de vaststelling van
de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke
uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de
mate waarin de opgelegde verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college
tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in
onvoldoende mate nakomt, wordt de uitkering verlaagd. Er is dus geen sprake van
een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen wanneer
iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van zo’n
verlaging. Verlaging van de uitkering moet plaatsvinden overeenkomstig een door
de gemeenteraad vast te stellen verordening. Dit is de afstemmingsverordening. De term ‘verlaging’Het verlagen van de bijstand op grond van het feit dat de belanghebbende zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate is nagekomen, wordt in de
terminologie van de WWB aangeduid als het afstemmen van de
uitkering op de mate waarin de belanghebbende de opgelegde verplichtingen
nakomt. Met de begrip ‘afstemmen’ wordt het uitgangspunt van de WWB benadrukt
dat rechten en plichten één kant van dezelfde medaille vormen. Het opleggen van een verlaging is géén punitieve sanctie,
waarbij het leedtoevoegend karakter voorop staat, maar een
reparatoire sanctie (ook wel herstelsanctie genoemd),
gericht op het (weer) in overeenstemming brengen van de hoogte van de bijstand
met de mate waarin de bijstandsgerechtigde de aan de uitkering verbonden
verplichtingen nakomt. Het verlagen van de bijstandOp grond van artikel 18, tweede lid, WWB kan zowel de bijstand (dat wil zeggen:
algemene bijstand en bijzondere bijstand) als de langdurigheidstoeslag worden
verlaagd. De uitzondering hierop vormt de bijzondere bijstand voor jongeren van
18 tot 21 jaar. Deze groep ontvangt een lage algemene bijstandsuitkering die
wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Indien de verlaging alleen op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de groep
21-jarigen en ouder.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1. Begripsomschrijving De begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidende
betekenis als de omschrijving in de WWB.Het begrip benadelingsbedrag is in deze verordening opgenomen. Dit begrip komt
niet voor in de wet, maar is van belang omdat in artikel 12 de maatregel wordt
afgestemd op het benadelingsbedrag. Bij de omschrijving van het begrip is
uitgegaan van de omschrijving van het begrip kosten van bijstand als genoemd in
artikel 90 van de Abw zoals dat gold tot 1 januari 2004.In de verordening wordt het begrip ‘belanghebbende’ gebruikt.Dit begrip
wordt in artikel 1:2 van de Algemene wet bestuursrecht omschreven als ‘degene
wiens belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken’. Artikel 2. Het opleggen van een verlagingEerste lid De WWB verbindt aan het recht op een bijstandsuitkering de volgende
verplichtingen:
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede lid).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9). Deze plicht bestaat uit
twee soorten verplichtingen:
De plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en deze te aanvaarden; en
De plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling.
Deze verplichtingen zullen nader moeten worden uitgewerkt in
specifieke verplichtingen die zijn toegesneden op de situatie en
mogelijkheden van de bijstandsgerechtigde. De
re-integratieverordening die elke gemeente moet opstellen, vormt
de juridische basis voor opleggen van deze specifieke
verplichtingen. Deze verplichtingen zullen in het besluit tot
het verlenen van bijstand moeten worden neergelegd.
De informatieplicht (artikel 17, eerste lid). Op een
uitkeringsgerechtigde rust de verplichting aan het college op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling te doen van alle feiten en
omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij
van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op
bijstand.
De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid). Dit is de plicht van
uitkeringsgerechtigden om desgevraagd het college de medewerking te
verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet. De
medewerkingsplicht kan uit allerlei concrete verplichtingen bestaan,
zoals: het toestaan van huisbezoek; het meewerken aan een psychologisch
onderzoek.
Artikel 18, tweede lid, noemt een gedraging die in ieder geval een schending van
de medewerkingsplicht inhoudt: ‘het zich jegens het college zeer
ernstig misdragen’. De Wet SUWI legt ook verplichtingen op aan uitkeringsgerechtigden. Het betreft
de verplichting om alle gevraagde gegevens en bewijsstukken aan de Centrale
organisatie werk en inkomen te verstrekken die nodig zijn voor de beslissing
door het college (artikel 28, tweede lid en artikel 29 eerste lid Wet SUWI) en
de verplichting om op verzoek of onverwijld uit eigen beweging alle feiten en
omstandigheden mee te delen aan de Centrale organisatie werk en inkomen, waarvan
hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het
recht op bijstand, het geldend maken van het recht bijstand of de hoogte of de
duur van de bijstand. Tweede lidIn de afstemmingsverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, standaardverlagingen vastgesteld in de vorm van
een vaste (percentuele) verlaging van de bijstandsnorm. In het tweede lid is de
hoofdregel neergelegd: het college dient een op te leggen verlaging af te
stemmen op de individuele omstandigheden van de belanghebbende en de mate van
verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij elke op
te leggen verlaging zal moeten nagaan of gelet op de individuele omstandigheden
van de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van de hoogte en de duur van de
voorgeschreven standaardverlaging geboden is. Afwijking van de
standaardverlaging kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen. Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een verlaging moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de uitkeringsgerechtigde.De beoordeling van de ernst van de gedraging is in deze verordening
geobjectiveerd door voor een groot aantal gedragingen een standaardverlaging
voor te schrijven. Dit neemt uiteraard niet weg dat indien individuele omstandigheden daartoe
aanleiding geven, ten voor- of ten nadele van de klant, een andere dan de
standaardverlaging kan worden opgelegd. Voor de beoordeling van de mate van
verwijtbaarheid kan bijvoorbeeld gekeken worden naar de omstandigheden waaronder
de belanghebbende zijn verplichtingen niet is nagekomen of de mate waarin
belanghebbende bekend verondersteld kan worden met de hem opgelegde
verplichtingen. Toetsing van de mate van verwijtbaarheid kan in individuele
gevallen leiden tot een grotere of een mindere verlaging dan de
standaardverlaging. Indien de gedraging in het geheel niet verwijtbaar is, wordt
geen verlaging opgelegd. Zie hiervoor artikel 3, eerste lid, onder a, en de
toelichting hierop. Bij de vaststelling van de omstandigheden waarin de belanghebbende verkeert kan
gedacht worden aan financiële en sociale aspecten. Hierbij kan onder meer
aandacht worden besteed aan eventuele bijzondere lasten, bijvoorbeeld hoge
woonlasten of aflossingsverplichtingen, de gezinssamenstelling of het effect van
een opeenstapeling van verlagingen.Uitgangspunt is dat het college vaststelt of er sprake is van een gedraging
waarvoor verlaging van de uitkering gepast is en onderzoek doet naar de mate van
verwijtbaarheid en de omstandigheden van de belanghebbende. Daarnaast kan het
college, indien het zich nog niet voldoende geïnformeerd acht, de belanghebbende
uitnodigen zijn visie te geven op het voornemen om de uitkering te
verlagen.Artikel 3. De berekeningsgrondslagEerste lid In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt opgelegd over
de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke norm,
inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief vakantietoeslag. Tweede lid Onderdeel a: de 18 tot 21-jarigen ontvangen een lage jongerennorm, die indien
noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in
de kosten van levensonderhoud. Indien de verlaging alleen op de lage
jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte
van de 21-jarigen. Onderdeelb: deze bepaling maakt het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand of de
langdurigheidstoeslag. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging
van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand of de
langdurigheidstoeslag.Artikel 4. Het besluit tot opleggen van een verlaging Het verlagen van de bijstand vindt plaats door middel van een besluit. Wanneer
de verlaging bij een lopende uitkering wordt opgelegd, wordt een besluit tot
vaststelling van de algemene bijstand op grond van artikel 45 WWB genomen. Wordt een verlaging met terugwerkende kracht opgelegd, dan moet een besluit tot
herziening van de bijstand worden genomen (artikel 54, derde lid).Artikel 5. Horen van belanghebbende Op grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen van
de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze
hoorplicht geldt echter niet bij de voorbereiding van beschikkingen die
betrekking hebben op een financiële aanspraak (artikel 4:12). Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen
a en b. staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht. Artikel 6. Afzien van het opleggen van een
verlagingEerste lidHet afzien van het opleggen van een verlaging ‘indien elke vorm van
verwijtbaarheid’ ontbreekt, is geregeld in artikel 18, tweede lid, WWB. Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder b.
geregeld dat het college geen verlagingen opgelegd voor gedragingen die langer
dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden. Voor gedragingen die een schending van de informatieplicht inhouden en als
gevolg waarvan ten onrechte bijstand is verleend of een te hoog bedrag aan
bijstand is verleend, geldt in de verordening een verjaringstermijn van vijf
jaar. Met deze termijn wordt aangesloten bij de termijn die staat in artikel 14e
van de Algemene bijstandswet in verband met het opleggen van een boete wegens
niet-nakoming van de informatieplicht. Een termijn van vijf jaar ligt voor de
hand gelet op de ernst van de gedraging (fraude) en gelet op het feit dat de
gemeente vaak tijd nodig zal hebben om de omvang van de fraude (het
benadelingsbedrag) vast te stellen. Tweede lidHierin wordt geregeld dat het college kan afzien van het opleggen van een
verlaging indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Wat dringende
redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op
voorhand worden vastgelegd. Derde lid Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive. Artikel 7. Ingangsdatum en tijdvakEerste lid Het opleggen van een verlaging vindt plaats door het verlagen van het
uitkeringsbedrag in de eerstvolgende maand(en). Bij toekenning van de bijstand
vindt de verlaging plaats ingaande ingangsdatum van de toe te kennen bijstand. Tweede lidWanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde is
uitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet de
bijstand wel worden herzien en teruggevorderd. Derde lidIndien er een maatregel wordt opgelegd, maar deze kan niet meer worden verrekend
door beëindiging, dan dient de uitkering herzien te worden over de periode dat
de verwijtbare gedraging heeft plaatsgevonden.Vierde lidDoor een verlaging voor een bepaalde periode op te leggen, weet de
uitkeringsgerechtigde die met een verlaging wordt geconfronteerd waar hij aan
toe is. Het college kan na afloop van de periode waarvoor de verlaging is
getroffen opnieuw een verlaging opleggen. Hiervoor is dan wel weer een apart
besluit nodig. Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het
college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is geregeld
in artikel 18, derde lid WWB.Gemeenten mogen zelf bepalen wanneer die herbeoordeling plaatsvindt, als dat
maar gebeurt binnen drie maanden nadat het besluit is genomen. Bij zo’n
herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen, waarbij alle
relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden. Een
marginale beoordeling volstaat: het college moet beoordelen of het redelijk is
dat de opgelegde verlaging wordt gecontinueerd. Daarbij kan worden gekeken naar
de omstandigheden waarin betrokkene verkeert, maar bijvoorbeeld ook of de
betreffende persoon nu wel aan zijn verplichtingen voldoet.Artikel 8. Samenloop van gedragingen De regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillende
gedragingen van een bijstandsgerechtigde. Bijvoorbeeld, niet ingeschreven CWI en
niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen. Het
gaat hier om gedragingen uit twee categorieën. De verlaging van de bijstandsnorm
wordt dan vastgesteld aan de hand van de percentages van de beide categorieën.
In dit geval 25% gedurende één maand. Verlaging kan niet hoger zijn dan de
geldende bijstandsnorm, is dat wel het geval dan wordt de verlaging gematigd tot
100%.Artikel 9. RecidiveDe algemene recidiveregel geldt waar in deze verordening geen nadere recidive
bepalingen zijn opgenomen. Bij een derde gedraging binnen 12 maanden is er geen
sprake meer van recidive en dient de bijstand individueel te worden
afgestemd.Artikel 10. Indeling in categorieënDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, dan
wel het niet of in onvoldoende mate nakomen van verplichtingen die strekken tot
arbeidsinschakeling, dan wel die verband houden met aard en doel van een
bepaalde vorm van bijstand of die strekken tot zijn vermindering of beëindiging,
worden in vier categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging
het onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van
betaalde arbeid. De gedragingen die in dit artikel worden genoemd zijn minder concreet omschreven
dan in het Verlagingenbesluit. De reden hiervoor is dat de WWB, in tegenstelling
tot de Abw, volstaat met een algemene omschrijving van de plicht tot
arbeidsinschakeling. De concrete invulling van de verplichtingen dient zoveel
mogelijk te worden afgestemd op de mogelijkheden van de individuele
bijstandsgerechtigde. De eerste categorie betreft de formele verplichting om zich als werkzoekende in
te schrijven bij het CWI en uitzendbureaus. Daarnaast dient men ingeschreven te
blijven staan. De tweede categorie betreft de verplichting tot een actieve opstelling op de
arbeidsmarkt, de eigen verantwoordelijkheid van de belanghebbende om
bijvoorbeeld voldoende te solliciteren en te voldoen aan een oproep. In de derde categorie gaat het om gedragingen die direct een aanleiding vormen
tot een beroep op bijstand of het zonder noodzaak langer voortduren daarvan. Het
gaat hier om het stellen van niet verantwoorde beperkingen ten aanzien van de
aanvaardbare arbeid en om gedragingen die de kansen op arbeidsinschakeling
verminderen. Voorbeelden van deze categorie zijn negatieve gedragingen bij
sollicitaties en onvoldoende meewerken aan het opgesteld trajectplan waaronder
ook sociale activering verplicht kan worden gesteld.De vierde categorie betreft het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde of
een door het college aangeboden voorziening arbeid alsmede door eigen toedoen
voorafgaand aan de aanvraag algemeen geaccepteerde arbeid niet behouden dan wel
tijdens de bijstand deeltijdarbeid niet behouden of een door het college
aangeboden voorziening. Artikel 11. De hoogte en duur van de
verlagingEerste lidDeze bepaling bevat de standaardverlagingen voor de vier categorieën van
gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking verlenen
aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Tweede lid Indien binnen 12 maanden na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van een
herhaling van de verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de
verlaging. Met eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan
die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook indien de verlaging wegens
dringende redenen niet is geëffectueerd. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
verlaging is opgelegd, bekend is gemaakt. Op basis van deze bepaling kan een recidiveverlaging slechts één keer worden
toegepast. Indien belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging wederom
hetzelfde verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte en de duur van de verlaging
individueel moeten worden vastgesteld, waarbij gekeken zal moeten worden naar de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele
omstandigheden van de betrokkene. Middels het gestelde in lid 3 tot en met lid 6 wordt een richtlijn gegeven om de
rechtsgelijkheid te bevorderen.Hoofdstuk 3. Niet nakomen van de
inlichtingenplichtIn dit hoofdstuk worden twee vormen van het niet nakomen van de informatieplicht
onderscheiden:Artikel 12: het niet tijdig verstrekken van inlichtingen aan de gemeente. In
deze situatie is artikel 54 WWB van toepassing. Het college kan in dat geval het
recht op bijstand opschorten en belanghebbende in de gelegenheid stellen binnen
een door hem te stellen termijn het verzuim te herstellen.Artikel 13: het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen aan de
gemeente, waardoor er ten onrechte een uitkering is verstrekt of een te hoog
bedrag aan bijstand is verstrekt. In deze situatie heeft de belanghebbende niet
voldaan aan de inlichtingenplicht van artikel 17 WWB. Het opzettelijk verzwijgen
van relevante informatie tegenover de gemeente, met het oogmerk een (hogere)
uitkering te krijgen (fraude) vormt een schending van de informatieplicht van
artikel 17. Het kan ook voorkomen dat bepaalde gevraagde gegevens niet
aan de gemeente worden verstrekt. In dat geval kan het college de rechtmatigheid
van de uitkering niet vaststellen. De bijstand moet dan worden geweigerd (in de
situatie dat een uitkering wordt aangevraagd) of het besluit tot toekenning van
de bijstand moet worden ingetrokken (bij een lopende uitkering). Het opleggen
van een verlaging is dus bij het niet-verstrekken van gegevens die noodzakelijk
zijn voor het vaststellen van de rechtmatigheid van de uitkering niet aan de
orde. Artikel 12. Onjuist of onvolledig verstrekken van
inlichtingen met gevolgen voor de bijstandEerste lidIn artikel 17, eerste lid WWB, is bepaald dat belanghebbende op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden
waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn
op de arbeidsinschakeling of het recht op bijstand. De ernst van de gedraging
komt tot uitdrukking in de hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is het door de
gemeente te veel betaalde bedrag aan bijstand.Tweede lidIn dit lid wordt de hoogte van de verlaging geregeld. Artikel 13. Te laat verstrekken van gegevens zonder dat
hierdoor teveel bijstand is verstrekt Eerste lidIn artikel 17, eerste lid, WWB is bepaald dat belanghebbende op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden
waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn
op zijn arbeidsinschakeling of het recht op bijstand. Met onverwijld wordt hiermee bedoeld binnen de termijn van het inleveren van de
inkomstenverklaring, of de redelijke termijn die middels een aanvul-, dan wel
hersteltermijn is gegeven. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de
hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is het door de gemeente te veel betaalde
bedrag aan bijstand.Tweede lid De bevoegdheid tot het geven van een waarschuwing bij het niet of niet
behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht is gelijk aan de bevoegdheid tot
het geven van een waarschuwing bij het te laat verstrekken van informatieDerde lidEen schriftelijke waarschuwing geldt als een besluit. Bij herhaling van het
gedrag binnen de daarvoor geldende termijn geldt dan de recidive bepaling.Artikel 14. Onjuist of onvolledig verstrekken van
inlichtingen zonder gevolgen voor de bijstandEerste lid In dit artikel wordt de zogeheten ‘nulfraude’ geregeld: het verstrekken van
onjuiste of onvolledige inlichtingen, zonder dat deze gedraging gevolgen heeft
voor de hoogte van de bijstand. Voorbeelden van nulfraude zijn het niet opgeven
van een vermogensbestanddeel onder de vermogensgrens of het niet melden van
vrijwilligerswerk. Tweede lid De bevoegdheid tot het geven van een waarschuwing bij het niet of niet
behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht is gelijk aan de bevoegdheid tot
het geven van een waarschuwing bij het te laat verstrekken van informatieDerde lidEen schriftelijke waarschuwing geldt als een besluit. Bij herhaling van het
gedrag binnen de daarvoor geldende termijn geldt dan de recidive bepaling.Artikel 15. Tekortschietend besef van
verantwoordelijkheidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de
voorziening in het bestaan, geldt reeds voordat een bijstandsuitkering wordt
aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de
bijstandaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de kosten van
het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een bijstandsuitkering aanvraagt,
het college bij de toekenning van de bijstand hiermee rekening kan houden door
het opleggen van een verlaging. Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen
blijken, zoals onder andere:
Een onverantwoorde besteding van vermogen;
Geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;
Het niet nakomen van de verplichting tot instellen van een
alimentatievordering;
Langer dan de gebruikelijke vakantieduur verblijven in het
buitenland;
Door eigen schuld niet adequaat verzekerd zijn tegen ziektekosten.
In het tweede lid wordt een relatie gelegd tussen de hoogte van de verlaging en
het benadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is in dit geval de omvang van het
vermogen of de voorziening waarmee de betrokkene gedurende kortere of langere
tijd buiten de bijstand zou zijn gebleven. Artikel 16. Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd. Gemeenten kunnen alleen een verlaging opleggen indien er
een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen
voor de gemeente bij het vaststellen van het recht op een uitkering. Vandaar dat
in dit artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben
plaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van WWB. In artikel 18, tweede lid, wordt gesproken over ‘het zich jegens het college
zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer) agressief gedrag
tegenover leden van het college en hun ambtenaren aanleiding kan zijn voor het
opleggen van een verlaging. Er kan dus geen verlaging worden opgelegd als een
belanghebbende zich agressief heeft gedragen tegenover een medewerker van een
andere organisatie die belast is met de uitvoering van de WWB (bijvoorbeeld een
re-integratiebedrijf). Het is dat geval wellicht wel mogelijk om een verlaging op te leggen wegens het
niet of onvoldoende gebruikmaken van een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling (artikel 9, derde lid, van deze verordening). Bij het vaststellen van de verlaging in de situatie dat een
uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft misdragen, zal gekeken moeten worden
naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de betrokkene. Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende
vormen van agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden
onderscheiden:
Verbaal geweld (schelden);
Belediging;
Discriminatie;
Intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
Zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
Mensgericht fysiek geweld, dan wel bedreiging met geweld.
Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten worden
naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In dit verband
is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel
geweld en frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is
sprake als iemand het toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel
te bereiken (bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die
ontstaat door onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden
aangeduid met frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat de mate van
verwijtbaarheid bij instrumenteel geweld in beginsel groter is dan bij
frustratiegeweld. Het opleggen van een verlaging staat geheel los van het doen van aangifte bij de
politie. Het college legt een verlaging op, terwijl de functionaris tegen wie de
agressie zich richtte aangifte kan doen bij de politie. Artikel 17 Hoogte en duur van de verlagingDeze bepaling bevat de standaardverlagingen voor de drie categorieën van zeer
ernstige misdragingen.