CVDR403964_1Verordening wet maatschappelijke ondersteuning gemeente LochemnlregelingLochem2018-06-13LochemGemeenteblad 2016, 51129Verordening wet maatschappelijke ondersteuning gemeente LochemWet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.1.3-2.1.6, art. 2.3.6, art. 2.6.6gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-04-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-06-012018-06-13Nieuwe regelingOnbekendGeenGeenVerordening wet maatschappelijke ondersteuning gemeente LochemVerordening Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Lochem
2016De raad van de gemeente Lochem,gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van
8 maart 2016; gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4 eerste, tweede, derde en zevende
lid, 2.1.5 eerste lid, 2.1.6, 2.1.7,2.3.6 vierde lid en 2.6.6 eerste lid
van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;overwegende dat het noodzakelijk is om cliënten te ondersteunen als zij
dusdanige beperkingen ondervinden bij hun maatschappelijke participatie
en zelfredzaamheid dat zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp,
met mantelzorg, met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking
van algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen
voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om cliënten met psychische of
psychosociale problemen en belanghebbenden die de thuissituatie hebben
verlaten, al dan niet in verband met risico's voor hun veiligheid als
gevolg van huiselijk geweld, te ondersteunen bij het zich handhaven in
de samenleving als zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
mantelzorg , of met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking
van algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen
voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot de invulling van de plicht tot ondersteuning;besluit vast te stellen de Verordening wet maatschappelijke
ondersteuning gemeente Lochem.1:Begrippen1.BegripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
Algemeen
gebruikelijkevoorziening:een
voorziening waarvan, gelet op de omstandigheden, aannemelijk is
dat de cliënt daarover, ook als hij geen beperkingen had, zou
(hebben kunnen) beschikken;
Algemenevoorziening:
aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand
onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
Beleidsregels: Beleidsregels wet
maatschappelijke ondersteuning gemeente Lochem 2015;
Besluit: Besluit wet maatschappelijke
ondersteuning gemeente Lochem 2015;
Bijdrage in
dekosten: bijdrage
als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;
HetGesprek: Het
gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in artikel
2.3.2 eerste lid van de Wet;
Hoofdverblijf: De plaats waar een cliënt de
meeste nachten per jaar doorbrengt;
Hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de
wet;
Ingezetene: cliënt die hoofdverblijf heeft in
de gemeente Lochem;
Melding: kenbaar maken van de hulpvraag aan
het college als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid van de
wet;
Onverwijld: zo spoedig mogelijk, doch in
ieder geval binnen drie werkdagen;
Persoon
gebondenBudget:
bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van
derden heeft betrokken;
Persoonlijkplan:
plan waarin de cliënt de omstandigheden, bedoeld in artikel
2.3.2, vierde lid, onderdelen a tot en met g van de wet,
beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar
zijn mening het meest is aangewezen;
Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning
2015.
Zorgin
natura: een voorziening in de vorm van goederen in
bruikleen of in eigendom of als persoonlijke
dienstverlening.
2:Melding, onderzoek en aanvraag2.Melding1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt vormvrij bij het college
worden gemeld.2.Het college bevestigt schriftelijk de ontvangst van de melding en
maakt zo spoedig mogelijk een afspraak voor een gesprek.3.Cliëntondersteuning1.Het college draagt zorg voor de beschikbaarheid van kosteloze en
onafhankelijke cliëntondersteuning.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek
op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis
cliëntondersteuning.4.Persoonlijk plan1.Het college informeert de cliënt over de mogelijkheid tot het
indienen van een persoonlijk plan en stelt hem gedurende zeven dagen
na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.2.Het college betrekt het persoonlijk plan bij het onderzoek als
bedoeld in artikel 6 van deze verordening.5.Informatie en identificatie1.De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger verschaft het college de
gegevens en bescheiden die voor het onderzoek nodig zijn en waar
over hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.2.Bij het onderzoek, bedoeld in artikel 6, stelt het college de
identiteit van de cliënt vast aan de hand van een document als
bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.6.Het onderzoek
Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, van belang zijnde en
toegankelijke gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt
zo spoedig mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.
Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college
onverminderd het bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in
overleg met de cliënt afzien van een gesprek.
Een gesprek maakt deel uit van het onderzoek. Het gesprek wordt
gevoerd met de cliënt, dan wel zijn vertegenwoordiger, voor
zover mogelijk zijn mantelzorger en voor zover nodig zijn
familie.
Factoren die in ieder geval deel uitmaken van het onderzoek en
de basis voor het gesprek zijn als volgt:
de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de
cliënt;
het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning;
de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke
hulp of met een voorziening welk voor de cliënt als
algemeen gebruikelijk mag worden beschouwd, zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of te
verbeteren, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen
op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere
personen uit zijn sociaal netwerk te komen tot
verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn
participatie, of te voorkomen dat hij een beroep moet
doen op een maatwerkvoorziening;
de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de
mantelzorger van de cliënt;
de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld
in artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot
verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te
voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om door middel van voorliggende
voorzieningen of door samen met zorgverzekeraars en
zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en
andere partijen op het gebied van publieke gezondheid,
jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen,
te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning;
de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te
verstrekken;
welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing
van het bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de
wet verschuldigd zal zijn, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van
een Pgb, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen
wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.
Tijdens het gesprek wordt aan de cliënt dan wel diens
vertegenwoordiger in begrijpelijke bewoordingen medegedeeld
welke mogelijkheden bestaan om te kiezen voor een
verstrekkingsvorm en wat de gevolgen van die keuze zijn.
Het college wijst de cliënt dan wel zijn vertegenwoordiger op de
mogelijkheid om een aanvraag als bedoeld in artikel 7 in te
dienen.
Het college verstrekt de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger
een schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek,
waaronder een verslag van het gesprek als bedoeld in het derde
lid.
Als de cliënt in aanmerking wil komen voor een
maatwerkvoorziening, wordt dit opgenomen in het verslag van het
gesprek.
7.Aanvraag1.Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan pas worden gedaan
nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is
uitgevoerd binnen zes weken na de ontvangst van de melding.2.Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan door of namens een
cliënt schriftelijk bij het college worden ingediend of met een
ondertekend gespreksverslag.3.Een ondertekend verslag van het gesprek kan, indien de cliënt dit
wenst, worden beschouwd als aanvraagformulier.4.De cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening,
verstrekt het college desgevraagd terstond een document als bedoeld
in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.8.Advisering1.Het college is bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn voor
het onderzoek, degene door of namens wie een aanvraag is ingediend
of bij gebruikelijke hulp diens relevante huisgenoten:
Op te roepen in persoon te verschijnen op een door het
college te bepalen plaats en tijdstip en hem te
bevragen.
Op een door het college te bepalen plaats en tijdstip door
een of meer daartoe aangewezen deskundigen te doen bevragen
en/of onderzoeken.
2.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om
advies vragen, indien:
Het een melding of aanvraag betreft van een persoon die niet
eerder een voorziening heeft gehad c.q met wie niet eerder
een gesprek als bedoeld in artikel 6 is gevoerd.
Het een melding of aanvraag betreft van een persoon die wel
eerder een voorziening heeft gehad of een gesprek zoals
bedoeld in artikel 6 heeft gevoerd, maar waarvan de medische
omstandigheden zodanig zijn veranderd dat die gewijzigde
omstandigheden de noodzaak van een voorziening of de soort
van voorziening kunnen beïnvloeden.
Het college dat overigens gewenst vindt.
3:Maatwerkvoorziening9.Criteria voor maatwerkvoorziening1.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen, chronische psychische of
psychosociale problemen, als gevolg waarvan cliënt niet voldoende in
staat is tot zelfredzaamheid of participatie en voor zover de cliënt
deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan verminderen
of wegnemen
op eigen kracht;
met gebruikelijke hulp;
met mantelzorg;
met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;
met gebruikmaking van algemene voorzieningen
met gebruikmaking van voorzieningen die voor de cliënt als
algemeen gebruikelijk mogen worden beschouwd.
De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van
het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde onderzoek, een passende
bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat
wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in
de eigen leefomgeving kan blijven, en/of
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale problemen en
de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband
met risico's voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor
zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet kan
verminderen of wegnemen
op eigen kracht;
met gebruikelijke hulp;
met mantelzorg;
met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk; of
met gebruikmaking van algemene voorzieningen.
De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van
het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde onderzoek, een passende
bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd
wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt
in staat wordt gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te
handhaven in de samenleving.
2.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de
goedkoopst compenserende voorziening.10.Voorwaarden en weigeringsgronden1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt:
voor zover met betrekking tot de problematiek die in het
gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot
ondersteuning, een voorziening op grond van een andere
wettelijke bepaling bestaat;
voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit
zijn sociale netwerk de beperkingen kan wegnemen;
voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene
voorzieningen de beperkingen kan wegnemen;
indien de voorziening voor een persoon als cliënt algemeen
gebruikelijk is;
indien het een voorziening betreft die de cliënt na de
melding en vóór datum van besluit heeft gerealiseerd of
geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk
toestemming heeft verleend of de noodzaak achteraf nog kan
worden vastgesteld;
voor zover de aanvraag betrekking heeft op een voorziening
die aan cliënt al eerder is verstrekt in het kader van enige
wettelijke bepaling of regeling en de normale
afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken
is, tenzij de eerder vergoede of verstrekte voorziening
verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet
aan de cliënt zijn toe te rekenen, of tenzij cliënt geheel
of gedeeltelijk tegemoetkomt in de veroorzaakte kosten;
voor zover deze niet in overwegende mate op het individu is
gericht;
indien de cliënt tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid heeft betoond.
Indien de voorziening op therapeutische basis wordt
aangevraagd of een therapeutisch doel dient;
als deze niet langdurig noodzakelijk is;
indien de cliënt geen ingezetene is van de gemeente
Lochem.
2.Geen woonvoorziening wordt verstrekt:
voor zover de beperkingen voortvloeien uit de aard van de in
de woning gebruikte materialen;
ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens,
kloosters, tweede woningen, vakantie- en recreatiewoningen,
ADL-clusterwoningen en gehuurde kamers;
voor zover het voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten
betreft, anders dan automatische deuropeners, hellingbanen,
het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het
aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen
van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de
gemeenschappelijke ruimte, met uitzondering van een
voorziening voor verhuizing en inrichting;
Een woonvoorziening voor de aanpassing van een
gemeenschappelijke ruimte in een wooncomplex is niet
mogelijk als het wooncomplex specifiek is bestemd voor de
huisvesting van ouderen of personen met een beperking.
indien de noodzaak het gevolg is van een verhuizing waarvoor
geen aanleiding bestaat op grond van beperkingen bij de
zelfredzaamheid of participatie en er geen belangrijke reden
voor verhuizing aanwezig is;
indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar
beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij
daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door
het college.
11.Beschikking1.Het college besluit binnen twee weken na ontvangst op de aanvraag
voor een maatwerkvoorziening.2.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening,
wordt aangegeven of deze als voorziening in natura of als
persoonsgebonden budget wordt verstrekt.3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura vermeldt
de beschikking in ieder geval:
welke maatwerkvoorziening verstrekt wordt en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
de ingangsdatum en duur van de verstrekking;
of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij
door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de
kostprijs van de voorziening.
4.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van
persoonsgebonden budget vermeldt de beschikking in ieder geval:
aan welk resultaat het persoonsgebonden budget kan worden
besteed;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
persoonsgebonden budget;
wat de hoogte van het persoonsgebonden budget is en hoe dit
tot stand is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarop het
persoonsgebonden budget ziet;
de wijze van verantwoording van de besteding van het
persoonsgebonden budget, en
of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij
door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de
kostprijs van de voorziening.
12.Persoonsgebonden budget1.Het college verstrekt een Pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6
van de wet, indien:
de cliënt naar het oordeel van het college op eigen kracht
voldoende in staat is te achten tot een redelijke waardering
van zijn belangen ter zake dan wel met hulp uit zijn sociale
netwerk of van zijn vertegenwoordiger, in staat te achten de
aan een Pgb verbonden taken op verantwoorde wijze uit te
voeren;
de cliënt zich gemotiveerd op het standpunt stelt dat hij de
maatwerkvoorziening als persoonsgeboden budget wenst
geleverd te krijgen;
naar oordeel van het college is gewaarborgd dat de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die
tot de maatwerkvoorziening behoren, veilig, doeltreffend en
cliëntgericht worden verstrekt.
2.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vierde lid, van de wet
verstrekt het college geen Pgb voor zover de aanvraag betrekking
heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de
ingekochte voorziening noodzakelijk was.3.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor een zaak wordt
bepaald aan de hand van en tot het maximum van de kostprijs van de
in de situatie van de cliënt goedkoopst compenserende voorziening in
natura en is toereikend voor de aanschaf daarvan.4.Voor zover dit geen onderdeel is van het persoonsgebonden budget,
kan het bedrag worden aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en
verzekering.5.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor dienstverlening is
opgebouwd uit verschillende kostencomponenten zoals salaris,
vervanging tijdens vakantie, verzekeringen en reiskosten;6.Een cliënt ten behoeve van wie een persoonsgebonden budget wordt
verstrekt, kan diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen onder de volgende voorwaarden betreffende het tarief
betrekken van een persoon, die hoort tot het sociale netwerk:
Deze persoon krijgt een lager tarief betaald voor zijn
diensten dan door het college in het Besluit vastgestelde
tarief. Dit lagere tarief wordt door het college in het
Besluit vastgesteld;
Tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het
persoonsgebonden budget worden betaald.
7.Een persoonsgebonden budget dient door de cliënt binnen zes maanden
na toekenning te worden aangewend ten behoeve van het resultaat
waarvoor het is verstrekt.8.Het college kan in het Besluit nadere regels stellen over de hoogte
van het persoonsgebonden budget;9.Bij de verstrekking van het Pgb wordt op basis van maatwerk een
brede afweging gemaakt. Hierin worden naast de belangen van zowel de
cliënt en het sociale netwerk ook de financiële en maatschappelijke
belangen afgewogen.13.Controle1.Het college onderzoekt, al dan niet steekproefsgewijs, of de
verstrekte voorzieningen worden gebruikt of besteed ten behoeve van
het doel waarvoor ze verstrekt zijn.2.Het college kan in het Besluit nadere regels stellen met betrekking
tot de controle op de besteding.4:Bijdrage in de kosten14.Bijdrage in de kosten1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
Voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning;
Voor een maatwerkvoorziening in natura dan wel een
persoonsgebonden budget.
2.De bijdrage in de kosten overstijgt niet de kostprijs van de
voorziening.3.De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt
bepaald:
Door een aanbesteding;
Na een consultatie in de markt, of
In overleg met de aanbieder.
4.De kostprijs van een persoonsgebonden budget is gelijk aan het
verstrekte bedrag.5.De bedragen die gelden voor een bijdrage in de kosten zijn gelijk
aan de bedragen opgenomen in het Besluit maatschappelijke
ondersteuning (AMvB).6.Als een maatwerkvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget
wordt verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een
minderjarige cliënt is de bijdrage in de kosten verschuldigd
door:
de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene
tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek gegrond verzoek is toegewezen, en
degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag
uitoefent over een cliënt.
7.In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage
verschuldigd indien de ouders Van het gezag over de cliënt zijn
ontheven of ontzet.8.Het college kan bij nadere regeling bepalen:
Voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
Wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze
bijdrage is; en
9.Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de kostprijs
van een maatwerkvoorziening en Pgb wordt bepaald.10.De eigen bijdragen voor maatwerkvoorzieningen, en algemene
voorzieningen voor zover het langdurige ondersteuning betreft in de
vorm van individuele of groepsgerichte begeleiding of huishoudelijke
ondersteuning, worden geheven door het CAK.11.Het college werkt de in lid 10 genoemde voorzieningen waarvoor een
eigen bijdrage verschuldigd en de langdurigheidstermijn in nadere
regels uit.12.De bijdragen in de kosten voor crisisopvang in Deventer worden door
de aanbieder van deze dienst vastgesteld en geïnd.5:Kwaliteit en veiligheid15.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen,
waaronder voldoende deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard.
2.Het college kan nadere regels stellen over verdere eisen aan de
kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervarings- onderzoek en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.16.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden1.Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot
de zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg; en
kosten voor bijscholing van personeel.
2.Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in
ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de voorziening
van de leverancier worden gevraagd, zoals:
aanmeten, leveren en plaatsen van de
voorziening;
instructie over het gebruik van de voorziening;
onderhoud van de voorziening, en
verplichte deelname in bepaalde
samenwerkingsverbanden.
17.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de levering van een voorziening door een aanbieder
en wijst een toezichthoudendambtenaar aan.
Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat
zich heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening
onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.
De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de
wet, doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en
adviseert het college over het voorkomen van verdere
calamiteiten en het bestrijden van geweld.
Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen
gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de
verstrekking van een voorziening.
18.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling
van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot
heroverweging van een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of
2.3.6 van de wet.
Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel2.3.5 of 2.3.6 van de wet
herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere
beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het Pgb is
aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het Pgb niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het
Pgb verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het Pgb niet of voor een
ander doel gebruikt.
Een beslissing tot verlening van een Pgb kan worden ingetrokken
als blijkt dat het Pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.
Als het college een beslissing op grond van het tweede lid,
onder a, heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of
onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft
plaatsgevonden, kan het college van de cliënt en degene die
daaraan opzettelijk zijn medewerking heeft verleend, geheel of
gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten Pgb.
Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.
Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen
van Pgb͛s.
6:Waardering mantelzorgers en tegemoetkoming meerkosten19.Jaarlijkse waardering mantelzorgers1.De jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers van cliënten
in de gemeente kan bestaan uit een financiële, materiële of
immateriële waardering.2.Het college werkt in de beleidsregels de waardering van
mantelzorgers nader uit.20.Tegemoetkoming meerkosten beperking of chronische
problemenHet college kan in de beleidsregels Maatschappelijke Ondersteuning
regels stellen voor de tegemoetkoming aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband
houdende aannemelijke meerkosten hebben, ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie.7:Klachten, medezeggenschap en inspraak21.Klachtregeling1.Aanbieders dienen te beschikken over een regeling voor de
afhandeling van klachten van cliënten ten aanzien van geleverde
algemene – en maatwerkvoorzieningen op grond van deze verordening of
gemeentelijke financiering.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.22.Medezeggenschap1.Aanbieders van dagbesteding of dagopvang waarbij steeds meer dan 10
cliënten tegelijkertijd aanwezig zijn, dienen te beschikken over een
regeling voor de medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder die voor de cliënten van belang
zijn.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.23.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning,
overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde
regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt
verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming
over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om
hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede
en derde lid.8:Overgangsrecht en slotbepalingen24.EvaluatieHet door het gemeentebestuur in 2016 vastgestelde en gevoerde beleid
wordt in 2017 geëvalueerd en daarna eens per twee jaar. Het college
zendt hiertoe telkens aan de gemeenteraad een verslag over de
doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de praktijk25.Nadere regels en hardheidsclausule1.In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffend, waarin
deze verordening niet voorziet, beslist het college.2.Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze
verordening.3.Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt
afwijken van de bepalingen van deze verordening indien toepassing
van de verordening tot onbillijkheden van overwegende aard
leidt.26.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De thans geldende Verordening wet maatschappelijke ondersteuning
gemeente Lochem 2015, vastgesteld op 13 oktober 2014 wordt
ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond
van de Verordening wet maatschappelijke ondersteuning gemeente
Lochem 2015 totdat het college een nieuw besluit heeft genomen.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening wet
maatschappelijke ondersteuning gemeente Lochem 2015, vastgesteld op
13 oktober 2014 en waarop nog niet is beslist bij het in werking
treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze
verordening.4.Van het in lid 3 gestelde kan ten gunste van de cliënt worden
afgeweken.27.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 juni 2016.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening wet
maatschappelijke ondersteuning gemeente Lochem .
Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Lochem op 18 april 2016. de voorzitter, de griffier,TOELICHTING OP DE VERORDENINGArtikelsgewijze toelichting op de Modelverordening maatschappelijke
ondersteuning 2015HOOFDSTUK 1: BegrippenArtikel 1. BegripsbepalingenAlgemeen gebruikelijke voorzieningHet is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt,
waarvan gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat
deze daarover, ook als hij of zij geen beperkingen had, zou (hebben kunnen)
beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr.
06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr.
AWB 11/5564).Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk
is voor de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of
sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het
beantwoorden van de vraag of de cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen)
beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. Bij die beoordeling
kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol
spelen:
Is de voorziening gewoon te koop?
Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten
die algemeen gebruikelijk worden geacht?
Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking
ontworpen?
Mag de voorziening voor de persoon als cliënt als algemeen gebruikelijk
worden beschouwd ?
BeleidsregelsDeze definitie spreekt voor zich.BesluitDeze definitie spreekt voor zich.Bijdrage in de kostenUit artikel 2.1.4 van de wet vloeit de bevoegdheid voort tot het vragen van een
bijdrage in de kosten. Cliënten betalen voor hun ondersteuning een bijdrage.
Deze bijdrage wordt afhankelijk gesteld van het inkomen en het vermogen. Op
grond van artikel 2.1.4 lid 4 van de wet zijn bij Algemene Maatregel van Bestuur
nadere regels (Besluit maatschappelijke ondersteuning 2015) gesteld. Daarin is
bepaald wat de ruimte is die de gemeenteraad (het college bij delegatie door de
gemeenteraad) heeft voor het bepalen van de omvang van de eigen bijdrage.Ook voor een algemene voorziening kan een bijdrage van de cliënt in de kosten
worden gevraagd (m.u.v. cliëntondersteuning), maar deze bijdrage kan, anders dan
die voor een maatwerkvoorziening, niet inkomensafhankelijk zijn, tenzij deze bij
het CAK wordt aangemeld.HulpvraagDe hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in
artikel 2.1.4 lid 1 van de wet. Als iemand die behoefte heeft aan
maatschappelijke ondersteuning zich tot het college wendt, is het van belang dat
allereerst wordt onderzocht wat de hulpvraag van betrokkene is.Wanneer de betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op
voorhand duidelijk of en in welke vorm het college in actie moet komen. Een
zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet is
noodzakelijk.IngezeteneDe cliënt kan als hij ingezetene is van een gemeente in aanmerking komen voor
een maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie (artikel
1.2.1 Wmo). Om voor een maatwerkvoorziening gericht op Beschermd Wonen en Opvang
in aanmerking te komen moet de cliënt in ieder geval ingezetene van Nederland
zijn, maar niet persé van de gemeente. Uit de Memorie van Toelichting volgt dat
een ingezetene zich, voor een maatwerkvoorziening, moet wenden tot het college
van de gemeente waar hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de
jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-09-2010, nr. 09/1743 WMO ) volgt dat het
gaat om de feitelijke verblijfplaats, waarbij een inschrijving in de
Basisregistratie Personen belangrijk is, maar niet doorslaggevend.MeldingEen ieder kan zich melden bij zijn gemeente met een hulpvraag. Door het melden
maakt de cliënt de hulpvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding
zal het college in samenspraak met de cliënt zo spoedig mogelijk een onderzoek
(laten) instellen. Indien een ingezetene alleen informeert naar bijvoorbeeld de
beschikbaarheid van een algemene voorziening of kenbaar maakt gebruik te willen
maken van een algemene voorziening, is er geen aanleiding om een onderzoek in te
stellen.OnverwijldDe wet en deze verordening spreken op verschillende momenten van ‘onverwijld’.
Het ligt altijd aan de concrete omstandigheden van een zaak wat daaronder moet
worden verstaan. Het is echter ook van belang voor de cliënt dat hij een indruk
heeft waar hij vanuit kan gaan. Dit tweede perspectief zou men zodanig van
belang kunnen vinden, dat deze passage in de verordening wordt opgenomen. Het
komt de rechtszekerheid ten goede en laat binnen de drie werkdagen voldoende
ruimte voor maatwerk.Persoonlijk planIn het plan kan de cliënt – al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk -
de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e van
de wet, en de maatschappelijke ondersteuning die door hem wordt gewenst,
beschrijven. De omstandigheden, bedoeld in artikel2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e Wmo, worden onderzocht door het college.
Doordat de cliënt hieromtrent voorafgaand aan het onderzoek door het college een
persoonlijk plan kan overleggen, is het college direct bekend met de wijze
waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig
is om zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren. Door de cliënt een
persoonlijk plan te laten opstellen, wordt de eigen regie en de betrokkenheid
van het sociale netwerk van cliënten in de Wmo versterkt.WetDeze definitie spreekt voor zich.HOOFDSTUK 2: Melding, onderzoek en aanvraagArtikel 2. MeldingDe cliënt doet een melding van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning,
de hulpvraag. De melding is, zo blijkt uit de Memorie van Toelichting, niet
gebonden aan een vorm of locatie. De melding kan elektronisch of telefonisch
worden gedaan en zowel op het gemeentehuis als bijvoorbeeld op locatie bij het
sociale wijkteam. In het eerste lid van artikel 2 is nog eens benadrukt dat de
melding het middel is van een cliënt om zijn hulpvraag bij het college neer te
leggen en dat deze vormvrij is. De melding kan door of namens de cliënt worden
gedaan, wat betekent dat ook iemand uit de omgeving van de cliënt als
vertegenwoordiger kan optreden.In het tweede lid is voor de volledigheid nog vermeld dat het college de
ontvangst bevestigt, hoewel dit ook blijkt uit artikel 2.3.2 lid 1 van de wet.
Uit de Memorie van Toelichting blijkt bovendien dat het college het tijdstip van
de melding moet registreren. Uit wet noch toelichting blijkt dat de bevestiging
van de ontvangst van de melding schriftelijk moet. De gemeente kan hier wel voor
kiezen in verband met de registratie en zorgvuldigheid. Daarom is de
schriftelijke bevestiging als optie opgenomen in het artikel.Artikel 3. CliëntondersteuningDe verplichtingen die in dit artikel genoemd worden, zijn ook neergelegd in de
artikelen 2.2.4, lid 1 onderdeel a en 2.3.2 lid 3van de wet. Vooral het wijzen
op de beschikbare cliëntondersteuning zal een specifieke plek gaan innemen in de
procedure na de melding. In het kader van de volledigheid is het dan ook hier
als optionele bepaling opgenomen.Cliëntondersteuning is gedefinieerd in artikel 1.1.1 van de wet. De
cliëntondersteuning is gratis en er kan ook geen bijdrage in de kosten voor
worden gevraagd.Artikel 4. Persoonlijk planDe verplichtingen voor het college die hier genoemd worden, zijn ook opgenomen
in artikel 2.3.2 van de wet. Omdat het een specifieke plaats inneemt in de
volgorde van de procedure, is het hier op de plaats in de procedure nogmaals
ingevoegd. Het persoonlijk plan is in de wet opgenomen door middel van een
amendement (TK 2013-2014, 33841 nr. 70). Doordat de cliënt voorafgaand aan het
onderzoek door het college een persoonlijk plan kan overleggen, is het college
direct bekend met de wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn
persoonlijk arrangement dat nodig is om zelfredzaam te kunnen zijn en te
participeren. Hiermee komt de regie bij de cliënt te liggen.Artikel 5. Informatie en identificatieOok voor deze bepaling geldt dat de verplichtingen al voortvloeien uit de wet,
concreet de artikelen2.3.2 lid 7 en 2.3.4 lid 1. Analoog aan artikel 4:2 Awb, dat voor de
aanvraagfase van een besluit regelt dat de aanvrager de nodige gegevens moet
verstrekken, is met lid 1 van artikel 4 geregeld dat de cliënt daartoe ook in de
voorafgaande onderzoeksfase gehouden is. In de Memorie van Toelichting op
artikel 2.3.4. lid 1 Wmo is beschreven welke documenten onder artikel 1 Wet op
de identificatieplicht vallen, zoals bedoeld in lid 2 van artikel 5.Artikel 6. Het OnderzoekHet onderzoek vormt de kern van de procedure. De wet beschrijft in artikel 2.3.2
lid 4 de zaken die tijdens het onderzoek aan bod moeten komen. Het gesprek wordt
in de wet niet expliciet genoemd, maar impliciet wordt er vanuit gegaan dat
persoonlijk contact tussen gemeente en cliënt plaatsvindt. In artikel 6 wordt
benadrukt dat een gesprek deel uitmaakt van het onderzoek en dat het past in het
stelsel van deze Wmo dat daar de omgeving van de cliënt zoveel mogelijk bij
betrokken wordt.In lid 7 is bepaald dat de weergave van het onderzoek ook een verslag van het
gesprek bevat. Dit kan een beknopte weergave zijn van hetgeen besproken is. Als
de cliënt aangeeft geen prijs te stellen op het ontvangen van de weergave van
het onderzoeksresultaat en/of het verslag kan verzending daarvan achterwege
blijven. In het kader van de zorgvuldigheid dient het college hier niet te
snelvanuit te gaan. De cliënt zal ondubbelzinnig en schriftelijk moeten verklaren
geen prijs te stellen op het ontvangen van de genoemde bescheiden.De tweede toevoeging slaat een brug tussen de melding en de aanvraag. Het zorgt
ervoor dat de cliënt vrijwel drempelvrij doorstroomt van de onderzoeksfase naar
de aanvraagfase en voorkomt onnodige handelingen en juridisering.Artikel 7. AanvraagIn het kader van de volgorde van de procedure herhaalt artikel 7 in lid 1 de
wet: de aanvraag kan pas worden ingediend na het onderzoek of na het verstrijken
van de zes wekentermijn. Artikel 2.3.5, lid 1 van de wet maakt duidelijk dat de
aanvraag ziet op een maatwerkvoorziening. Andere oplossingen die tot
tevredenheid kunnen bijdragen aan zelfredzaamheid en maatschappelijke
participatie kunnen zonder aanvraag en dus zonder beschikking worden ingezet. De
elektronische aanvraag is als optie opgenomen, omdat het college op grond van
artikel 2:15 lid 1 Awb kenbaar moet maken dat deze weg is geopend. Bij de
optionele toevoegingen is de mogelijkheid geboden om voor de aanvraag een
formulier vast te stellen dat de cliënt dient te gebruiken en is de mogelijkheid
geopend dat ook een ondertekend verslag als aanvraagformulier kan dienen. Met
dit artikel wordt ook uitgewerkt de verplichting, neergelegd in artikel 2.1.3,
eerste lid en tweede lid, onder a van de wet, waarin is bepaald dat de
gemeenteraad bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze wordt
vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt.Artikel 8. AdviseringLid 1 van dit artikel in de verordening bepaalt dat het college bevoegd is de
degene door of namens wie een melding is gedaan of door of namens wie een
aanvraag is ingediend, alsmede diens huisgenoten op te roepen in persoon te
verschijnen en te bevragen op een door het college te bepalen plaats en tijdstip
en te laten onderzoeken en/of bevragen door een of meer daartoe aangewezen
deskundigen. Dit alles met de beperking dat dit in het belang moet zijn van de
beoordeling van de aanspraak op een voorziening.Afdeling 3:3 van de Algemene wet bestuursrecht, geeft in een aantal artikelen
enige algemene bepalingen over (externe) advisering. Artikel 3:5 lid 1 Algemene
wet bestuursrecht geeft aan dat in deze afdeling onder adviseur verstaan wordt:
een persoon of college, bij of krachtens wettelijk voorschrift belast met het
adviseren inzake door een bestuursorgaan te nemen besluiten en niet werkzaam
onder verantwoordelijkheid van dat bestuursorgaan.In de wet is niet geregeld dat er een adviseur benoemd moet worden. Advies zal
in het kader van de uitvoering van de wet echter vaak onontbeerlijk zijn. Het
college dient één of meer adviseurs aan te wijzen om in het kader van de wet
advies uit te brengen. In de verordening wordt niet opgenomen wie de adviseur
is. Men kan immers meer adviseurs in verschillende, zelfs wisselende situaties
hebben, wat een eenduidige vermelding onmogelijk maakt.HOOFDSTUK 3: MaatwerkvoorzieningArtikel 9. Criteria voor maatwerkvoorzieningIn dit artikel is het algemene afwegingskader dat in deze Wmo centraal staat
nogmaals uiteengezet. De nadruk ligt, nog meer dan onder de Wmo 2007, op de
eigen kracht en hulp van anderen. De maatwerkvoorziening vormt slechts het
sluitstuk van de maatschappelijke ondersteuning.In artikel 2.1.3 lid 2 onderdeel a van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (TK 2013-2014, 33 841, nr. 3, blz. 134) wordt
aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk
aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van inwoners per
gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur per gemeente
anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente
gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening
limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt.
De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria meer in
detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting
uitgewerkt.In lid 2 van dit artikel is bepaald dat het college kan volstaan met de
goedkoopst compenserende voorziening. Voorzieningen die in het kader van deze
verordening worden verstrekt dienen naar objectieve maatstaven gemeten zowel
compenserend als de meest goedkope voorziening te zijn. Met nadruk wordt hierbij
gesteld dat met het begrip compenserend bedoeld wordt: volgens objectieve
maatstaven nog toereikend. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat
zij de voorziening meer adequaat maken, zullen in principe niet voor vergoeding
in aanmerking komen. Daarbij kan een overweging zijn dat de bruikbaarheid van
een voorziening niet alleen door technische en functionele aspecten bepaald
wordt. Tevens is het denkbaar dat een product dat duurder is dan een
vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat
betreft het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk
zijn dat bij een verantwoord, maar ook niet meer dan dat, niveau dient te worden
aangesloten. Het is uiteraard wel mogelijk een compenserende voorziening te
verstrekken die duurder is dan de goedkoopst compenserende voorziening, mits de
belanghebbende bereid is het prijsverschil uit eigen middelen te betalen. Het
begrip goedkoopst compenserend geeft het college mogelijkheden tot sturen binnen
het beleid.Artikel 10. Voorwaarden en weigeringsgrondenIn rechtbankjurisprudentie is herhaaldelijk bepaald dat afwijzingsgronden, wil
er een beroep op kunnen worden gedaan, een grondslag in de verordening moeten
hebben. Zie bijvoorbeeld Rechtbank Gelderland 8-11-2013, nr. ZUT 12/1823. Ook in
het kader van rechtszekerheid is hier iets voor te zeggen: bij het ontbreken van
afwijzingsgronden of het hanteren van zeer ruime afwijzingsgronden is het voor
de cliënt niet mogelijk om zijn rechtspositie te bepalen of te voorzien.
Bovendien is met dit artikel invulling gegeven aan de verplichting van artikel
2.1.3, tweede lid onder a van de wet, omdat is aangegeven op grond van welke
criteria iemand voor een maatwerkvoorziening in aanmerking kan komen.Ad. aDe wet kent niet een bepaling zoals die wel was opgenomen in artikel 2 van de
Wmo 2007. Het is echter wel van belang om een duidelijke afbakening te hebben
met andere wetten. Vandaar dat deze bepaling in de verordening is opgenomen.
Voor zover er met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval
aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grond
van een andere wettelijke bepaling bestaat, wordt er geen maatwerkvoorziening
toegekend.Uit de jurisprudentie tot stand gekomen ten tijde van de Wmo 2007 volgt dat de
cliënt aanspraak moet hebben op de voorziening, om te kunnen spreken van een
voorliggende voorziening (CRvB 09- 11-2011, nr. 11/3583 WMO en CRvB 28-09-2011,
nr. 10/2587 WMO). Dat wil niet zeggen dat cliënt de voorziening daadwerkelijk
moet hebben, maar dat hij daarop aanspraak heeft. Er is geen sprake van een
voorliggende voorziening indien de voorziening op grond van een andere
wettelijke bepaling is afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr. 11/517 WMO) of indien
vaststaat dat cliënt daarvoor niet in aanmerking komt (CRvB 19-04-2010, nr.
09/1082 WMO).Indien de voorziening op grond van een andere specifieke wettelijke regeling
slechts gedeeltelijk voor vergoeding in aanmerking komt, is er sprake van een
voorliggende voorziening (CRvB 22-05- 2013, nr. 10/6782 WMO). De cliënt kan dan
niet voor het overige gedeelte van de kosten een beroep doen op de Wmo.Ad. bDit betreft de herhaling van het algemene toetsingskader, zoals dat in de wet
centraal staat. Door het hier te herhalen kan het dienst doen als
afwijzingsgrond.Ad. cEen algemene voorziening gaat voor op verstrekking van een maatwerkvoorziening.
Ook dit is een uitvloeisel van het algemene toetsingskader van de wet. Het is
hier opgenomen om dienst te doen als afwijzingsgrond.Ad. dHet is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt,
waarvan gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat
deze daarover, ook als hij of zij geen beperkingen had, zou (hebben kunnen)
beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr.
06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr.
AWB 11/5564).Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk
is voor de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of
sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het
beantwoorden van de vraag of de cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen)
beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. Bij die beoordeling
kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol
spelen:Is de voorziening gewoon te koop?Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die
algemeen gebruikelijk worden geacht?Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?Ad. eHier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening aanvraagt nadat
deze al door de cliënt gerealiseerd of aangekocht is. Omdat het college dan geen
mogelijkheden meer heeft de voorziening volgens het vastgestelde beleid te
verstrekken, noch anderszins invloed heeft op de te verstrekken voorziening, kan
in deze situatie de voorziening worden geweigerd. Door deze regeling wordt
voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen uiteindelijk niet
overeenstemt met wat het college als goedkoopst adequate voorziening
beschouwt.Ad. fIn dit onderdeel wordt aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als het
gaat om een vergoeding of verstrekking die al eerder heeft plaatsgehad, terwijl
het de cliënt verwijtbaar is dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld
door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien de cliënt geen
schuld treft. Ook hier kan de eigen verantwoordelijkheid van een cliënt een rol
spelen. Indien bijvoorbeeld in een woning een verstelbare keuken of een andere
dure voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde
van de opstal. Dit risico dient in deopstalverzekering gedekt te worden. Indien vervolgens bij brand blijkt dat de
woning onvoldoende verzekerd is, dan kan op dat moment geen beroep op deze
verordening worden gedaan.Ad. gDe maatwerkvoorziening is gericht op een individuele cliënt. Het past hier niet
om generieke voorzieningen te treffen. Daarvoor zijn de algemene maatregelen en
algemene voorzieningen geschikte instrumenten.Ad. hDe eigen verantwoordelijkheid van cliënten speelt een prominentere rol in de
Wmo, getuige bijvoorbeeld CRvB 21-5-2012, nr. 11/5321 WMO. Onderdeel h is
optioneel opgenomen om de eigen verantwoordelijkheid daadwerkelijk weer te geven
in de verordening zodat het kan dienen als beoordelings- en afwijzingsgrond. De
CRvB heeft echter herhaaldelijk (zo ook in de hier genoemde uitspraak)
geoordeeld dat de eigen verantwoordelijkheid binnen de Wmo een grote rol speelt,
zodat een grondslag niet expliciet nodig lijkt te zijn.Ad i.De maatwerkvoorziening moet passen binnen het doel van de Wmo. In de loop der
jaren is veel jurisprudentie ontstaan over de vraag of iets tot de Wmo of
bijvoorbeeld de zorgverzekeringswet hoort. Een redenatie zou kunnen zijn: “ een
hoog-laagbad draagt bij aan het verminderen van bewegingsbeperkingen bij iemand
met reuma waardoor iemand beter kan participeren”. Maar de Wmo voorziet niet
overal in en is niet bedoeld om op therapeutische gronden dergelijke
voorzieningen te verstrekken. Er zou een hellend vlak ontstaan waardoor steeds
meer voorzieningen naar participatie en zelfredzaamheid geredeneerd worden..
Daarom is deze regel opgenomen.Ad j.Dit is een oud regel die zijn nut verdient door inwoners gebruik te laten maken
van onder andere de hulpmiddelen uitleen. Voorzieningen die kortdurend nodig
zijn, zijn daar veel sneller en gemakkelijker te verkrijgen dan via de gemeente,
die daarvoor altijd eerst onderzoek moet doen.In het tweede lid zijn enkele afwijzingsgronden opgenomen die specifiek zien op
een maatwerkvoorziening die onder de Wmo 2007 zouden worden aangeduid met de
term 'woonvoorziening', een term die binnen de Wmo 2015 ook gebruikt kan
worden.Artikel 11. BeschikkingDe cliënt moet op basis van de beschikking die hij ontvangt de informatie
krijgen die nodig is om zijn rechtspositie te bepalen en te begrijpen. Hiervoor
is nodig dat de beschikking de cliënt goed en volledig informeert. In dit
artikel zijn de essentialia opgenomen die in ieder geval in de beschikking
moeten worden opgenomen.Artikel 12. Persoonsgebonden budgetHet college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een Pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een Pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een Pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).In de volgende leden wordt gehoor gegeven aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder
b, van de wet. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald
op welke wijze de hoogte van een Pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de
hoogte toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld
kanbepalen dat het Pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die
voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in
natura. Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te
brengen in de hoogte van het Pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven
hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen
hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven in de
verordening bijvoorbeeld onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt
geleverd door het sociale netwerk, door hulpverleners die werken volgens de
kwaliteitsstandaarden en hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten,
zzp’ers zonder diploma’s e.d.).Een aanvraag voor een Pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het Pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
Pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het Pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een Pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een Pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een Pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in
natura.Ten aanzien van het zesde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van
het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft
aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is
de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in elk geval
beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp
overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten
(zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook
hiervoor een Pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een
Pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat
de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in
artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt
(artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).In het zevende lid is geconcretiseerd welke termijn is verbonden aan de
besteding van het persoonsgebonden budget. Dit dient de rechtszekerheid en
voorkomt de situatie waarin het recht oneindig open zou moeten staan.Artikel 13. ControleOp grond van artikel 2.3.6 vierde lid dienen in de verordening regels te worden
gesteld over de bestrijding van ten onrechte ontvangen van maatwerkvoorzieningen
of persoonsgebonden budget alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Essentieel daarbij is dat het college periodiek controles uitvoert naar het
gebruik en de besteding van voorzieningen op grond van deze wet.Artikel 14. Bijdrage in de kostenDe gemeente mag van cliënten een bijdrage in de kosten vragen voor
maatwerkvoorzieningen in natura en in de vorm van een persoonsgebonden budget
alsmede voor algemene voorzieningen. In het tweede lid is het uitgangspunt
benadrukt dat de bijdrage de kostprijs van de voorziening niet mag overstijgen:
de gemeente mag geen winst maken op de bijdragen. In het derde en vierde lid is
uiteengezet hoe de kostprijs tot stand komt. In het vijfde lid zijn de bedragen
van het het Besluit maatschappelijke ondersteuning (AMvB) van overeenkomstige
toepassing verklaard. Dat wil zeggen dat een maximale eigen bijdrage wordt
gevraagd, maar dat die begrensd is door het Besluit maatschappelijke
ondersteuning (AMvB). In lid 12 is gevolg gegeven aan artikel 2.1.4, zevende
lid, waar is bepaald dat in de verordening wordt bepaald welke instantie de
bijdrage voor een maatwerkvoorziening in natura of in de vorm van een
persoonsgebonden budget voor opvang vaststelt en int.HOOFDSTUK 5: Kwaliteit en veiligheidArtikel 15. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning.In het eerste lid is een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het derde lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is
verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 16. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 17. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt dit artikel dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.Artikel 18. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering Dit artikel is toegevoegd om in de praktijk handen en voeten te geven aan
veranderende omstandigheden waardoor intrekking of wijziging van de toegekende
voorziening nodig is.HOOFDSTUK 6: Waardering mantelzorgers en tegemoetkoming meerkosten Artikel 19. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of Pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Artikel 20 CliëntondersteuningIn artikel 2.1.7 van de wet is opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald
dat door het college aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten
hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie.De tegemoetkoming kan op aanvraag worden verstrekt. De beslissing op een
dergelijke aanvraag is een beschikking.HOOFDSTUK 7: Klachten, medezeggenschap en inspraak Artikel 21. KlachtregelingIn het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien
van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op
te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In de Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zichbejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een
gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of
over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over
een gedraging van deaanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder).Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerdArtikel 22. MedezeggenschapDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist
is.In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder al verwezenlijkt via
de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten.In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.Artikel 23. Betrekken van ingezetenen bij beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van
de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning.Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.HOOFDSTUK 8: Overgangsrecht en slotbepalingenArtikel 25. Nadere regels en hardheidsclausuleJuist omdat het in de Wmo om maatwerk gaat zal het college er niet aan ontkomen
om, ook al is er een zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch te
beoordelen of deze afweging niet leidt tot onbillijkheden van overwegende aard.
Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in normale omstandigheden te
verwachten is, Immers, bij de afwegingen gaat het al om een zeer persoonlijke
beoordeling. Als desondanks die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is
van een niet billijke situatie is de hardheidsclausule een vangnet. Daarbij kan
de aanvrager ook een beroep doen op deze clausule. Wordt de hardheidsclausule
vaker voor één onderwerp gebruikt dan kan men zich afvragen of het beleid
terzake niet aangepast zou moeten worden.Artikel 26. Intrekking oude verordening en overgangsrechtDe wet zelf bevat overgangsrecht voor cliënten die vanuit de AWBZ overgaan naar
de Wmo, zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4. In dit artikel is het
overgangsrecht op gemeentelijk niveau geregeld. In het tweede lid is duidelijk
gemaakt dat bestaande rechten doorlopen, totdat een nieuwe beoordeling heeft
plaatsgevonden. In het derde lid is als hoofdregel neergelegd dat aanvragen die
nog bij het college in behandeling zijn, op grond van deze verordening
beoordeeld zullen worden. Omdat dit voor de cliënt nadelige gevolgen kan hebben,
is in het vierde lid bepaald dat de vorige verordening gebruikt mag worden, als
dit evident voordeliger is voor de cliënt. Dit moet voorkomen dat de cliënt
gedupeerd is als zijn aanvraag enige tijd bij het college in behandeling is
geweest en zijn rechtspositie door het tijdverloop wordt aangetast. Artikel 27. Inwerkingtreding en citeertitelDit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe de
verordening dient te worden aangehaald.