CVDR402904_1Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke boete bij recidive Gemeente Doetinchem 2016nlregelingDoetinchem2017-10-17DoetinchemGemeenteblad 2016/48376Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke boete bij recidive gemeente Doetinchem 2016Participatiewet, art. 8, lid 1, onderdeel a en eParticipatiewet, art. 18bWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 35Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-04-15De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-04-212016-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenDeze verordening vervangt de Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke boete bij recidive gemeente Doetinchem uit 2015Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke
boete bij recidive Gemeente Doetinchem 2016De raad van de gemeente Doetinchem;gezien het advies van de sociale raad;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 6 april 2016;gelet op artikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a en e, en artikel 18b
van de Participatiewet, artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;vast te stellen de Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ en
verrekening bestuurlijke boete bij recidive gemeente Doetinchem 2016.1- Algemene bepalingen1- Begrippen
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die
niet nader worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in
de Participatiewet, de Algemene wet bestuursrecht en de
Gemeentewet.
In deze verordening wordt verstaan onder:
benadelingsbedrag: netto-uitkering waarop eerder, langer
of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan
ten gevolge van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan;
bijstandsnorm:
1° toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, onderdeel c,
van de Participatiewet, of2° grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers of artikel 5 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen voor zover sprake
is van een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;
uitkering: algemene bijstand op grond van de Participatiewet of
een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen.
beslagvrije voet: beslagvrije voet als bedoeld in de artikelen
475c tot en met 475e van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering;
recidiveboete: bestuurlijke boete als bedoeld in artikel 18a,
vijfde lid van de Participatiewet;
verrekenen: verrekening als bedoeld in artikel 60, vierde lid
van de Participatiewet
2- Het besluit tot opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging van de uitkering als
bedoeld in artikel 18, tweede, vijfde en zesde lid, en 18b van de
Participatiewet, de artikelen 20 en 38, twaalfde lid van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers en de artikelen 20 en 38, twaalfde lid van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen worden in ieder geval vermeld:
de reden van de verlaging;
de duur van de verlaging;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd,
en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.
3- Horen van belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd wordt een belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van een belanghebbende kan achterwege blijven als:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen
van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid, of
belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen
maken.
4- Afzien van verlaging1.Het college ziet af van een verlaging als elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt.2.Het college ziet af van een verlaging indien de gedraging meer dan
één jaar voor constatering van die gedraging door het college heeft
plaatsgevonden. 3.Het college kan afzien van een verlaging als het daarvoor dringende
redenen aanwezig acht.4.Als het college afziet van een verlaging op grond van dringende
redenen, wordt een belanghebbende hiervan schriftelijk op de hoogte
gesteld.5.Het college kan volstaan met het geven van een schriftelijke
waarschuwing, uitgezonderd de geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot arbeidsinschakeling als bedoeld in 18 lid 4
Participatiewet, tenzij het niet of niet behoorlijk nakomen van de
verplichting plaatsvindt binnen een periode van één jaar te rekenen
vanaf de datum waarop eerder aan belanghebbende een schriftelijke
waarschuwing is gegeven. 6.Met een besluit waarbij een verlaging is opgelegd, wordt
gelijkgesteld:
het besluit om daarvan af te zien op grond van dringende
redenen;
b. het besluit tot het geven van een schriftelijke
waarschuwing.
5- Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging1.De verlaging wordt opgelegd zodra het besluit tot het opleggen van
de verlaging aan belanghebbende is bekendgemaakt, voor zover de
ingangsdatum daardoor niet voor de datum van de gedraging komt te
liggen. Daarbij wordt uitgegaan van de voor belanghebbende geldende
bijstandsnorm ten tijde van de gedraging. 2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de ingangsdatum van de verlaging
daardoor niet voor de datum van de gedraging komt te liggen. Daarbij
wordt uitgegaan van de voor belanghebbende geldende bijstandsnorm
ten tijde van de gedraging. 3.Als de verlaging niet kan worden opgelegd omdat de uitkering
inmiddels is beëindigd, wordt de verlaging alsnog gerealiseerd over
de periode waarin de verwijtbare gedraging heeft plaatsgevonden,
voor zover de ingangsdatum daardoor niet voor de datum van de
gedraging komt te liggen. 4.Als de verlaging niet kan worden geëffectueerd met toepassing van
het eerste, tweede of derde lid, vindt realisatie plaats door
verlaging van de bijstandsnorm als aan belanghebbende opnieuw binnen
12 maanden recht op bijstand wordt verleend. 5.Als de verlaging slechts gedeeltelijk kan worden geëffectueerd,
wordt de verlaging met toepassing van het eerste, tweede of derde
lid gedeeltelijk geëffectueerd. Het restant van de verlaging wordt
niet geëffectueerd. 6- Berekeningsgrondslag1.Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm inclusief
vakantietoeslag.2.In afwijking van het eerste lid kan een verlaging worden toegepast
op de bijzondere bijstand als:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Participatiewet, of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als
‘bijstandsnorm inclusief de op grond van artikel 12 van de
Participatiewet verleende bijzondere bijstand’.4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de
verleende bijzondere bijstand’.2- Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling7- Gedragingen ParticipatiewetGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 9, 9a, 18b lid 2 en 55 van de Participatiewet niet of
onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:
1° het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren en
evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a van de
Participatiewet;2° het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de
artikelen 9, eerste lid, of 55 van de Participatiewet, voor zover het
gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na
een melding als bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid, van de
Participatiewet, voor zover deze verplichtingen niet worden genoemd in
artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet;3° het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken verplichtingen
als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b, van de
Participatiewet niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het
intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande
ouder, bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de Participatiewet;4° het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel 9, eerste
lid, onderdeel c, van de Participatiewet;5° Het niet of in onvoldoende mate meewerken aan de arbeidsinschakeling
of maatschappelijke participatie, waaronder in ieder geval wordt
verstaan het verlenen van medewerking aan een oproep om op een bepaalde
plaats en tijd te verschijnen in verband met de arbeidsinschakeling of
maatschappelijke participatie. 6° Het niet of onvoldoende meewerken aan het uitvoeren van de toets
zoals bedoeld in artikel 18b, lid 2 van de Participatiewet.c.derde categorie: het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen of behouden voor zover dit niet
voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet.8- Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 37 en 38 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoerings-instituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:
1° het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;2° het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening als bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en
37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet inkomens- voorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 36,
eerste lid, en artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen, voor zover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang
vinden of tot voortijdige beëindiging van die voorziening;3° het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de
verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken
van de ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder als
bedoeld in artikel 38, eerste lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 38,
eerste lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;4° het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel 37,
eerste lid, onderdeel f, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 37,
eerste lid, onderdeel f, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;c.derde categorie:1° het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;2° het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;3° het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid;4° het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in de
artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers en de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel
e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover dit heeft geleid
tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging van die
voorziening.9- Hoogte en duur van de verlagingDe verlaging, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 7 en 8, wordt
vastgesteld op:
5 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie.
3- Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakeling10- Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt
de verlaging 100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand.11- Verrekenen verlaging1.Het bedrag van de verlaging, bedoeld in artikel 10, wordt toegepast
over de maand van oplegging van de maatregel en de volgende twee
maanden als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen. 2.Als sprake is van een verlaging op grond van artikel 18, vierde lid,
onderdeel a, van de Participatiewet, vindt geen verrekening als
bedoeld in het eerste lid plaats. 4- Overige gedragingen die leiden tot een verlaging12- Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een verlaging wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18, tweede
lid, van de Participatiewet wordt afgestemd op het
benadelingsbedrag.2.De verlaging wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een
benadelingsbedrag tot en met € 1000;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een
benadelingsbedrag vanaf € 1000 tot en met € 2000;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een
benadelingsbedrag vanaf € 2000 tot en met € 4000;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een
benadelingsbedrag vanaf € 4000 of hoger.
13- Zeer ernstige misdragingen1.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties die zijn belast met de uitvoering van de
Participatiewet als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van die wet,
wordt een verlaging opgelegd gedurende een maand rekening houdend
met de ernst van de volgende gedragingen: a.verbaal geweld en discriminatie 020% van de bijstandsnormb.intimidatie en bedreiging 040% van de bijstandsnormc.zaakgericht fysiek geweld 060% van de bijstandsnormd.mensgericht fysiek geweld 100% van de bijstandsnorme.een combinatie van geweldsvormen 100% van de bijstandsnorm2.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen, wordt een verlaging opgelegd gedurende een
maand rekening houdend met de ernst van de volgende gedragingen:
a.verbaal geweld en discriminatie 020% van de bijstandsnormb.intimidatie en bedreiging 040% van de bijstandsnormc.zaakgericht fysiek geweld 060% van de bijstandsnormd.mensgericht fysiek geweld 100% van de bijstandsnorme.een combinatie van geweldsvormen 100% van de bijstandsnorm3.In aanvulling op het eerste en tweede lid kan, conform het bepaalde
in het agressieprotocol, door of namens het college aangifte worden
gedaan bij de politie, dan wel voor een door het college nader te
bepalen periode de toegang tot de afdeling werk en inkomen op het
Werkplein worden ontzegd. 14- Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het college opgelegde verplichting als
bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt,
wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
arbeidsinschakeling;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
vermindering van de bijstand;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstand.
5- Samenloop en recidive15- Samenloop van gedragingen1.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van meerdere
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt één verlaging
opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de verlaging
wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is
gesteld.2.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
één of meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere
gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze verlagingen
worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende niet verantwoord is.3.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van zowel een
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, wordt geen
verlaging opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke
boete wordt opgelegd. 4.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, waarvoor een
bestuurlijke boete kan worden opgelegd, wordt voor iedere gedraging
een afzonderlijke verlaging opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst
van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden
van de belanghebbende niet verantwoord is.5.Indien sprake is van het niet naleven van de verplichtingen als
bedoeld in artikel 18b lid 6 Participatiewet en belanghebbende voor
deze gedraging reeds een bestuurlijke boete heeft gekregen op basis
van hoofdstuk 6 van de Wet inburgering, wordt afgezien van de
verlaging als bedoeld in artikel 18b lid 1 Participatiewet. 16- Recidive1.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, tweede of derde lid, 8,
tweede of derde lid, 12, eerste lid, of 14 opnieuw schuldig maakt
aan eenzelfde verwijtbare gedraging, wordt telkens de duur van de
oorspronkelijke verlaging verdubbeld.2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, eerste lid, 8, eerste lid
of artikel 13 opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare
gedraging, wordt telkens de hoogte van de oorspronkelijke verlaging
verdubbeld.3.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, bedraagt de verlaging honderd procent van de
bijstandsnorm gedurende twee maanden.6- Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZ17- Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls het college de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 20, tweede lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot deze
weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een
verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die
gedraging achterwege.7- Verrekening bestuurlijke boete bij recidive18- De uitoefening van de bevoegdheid tot verrekening1.Burgemeester en wethouders verrekenen de recidiveboete gedurende één
maand zonder inachtneming van de beslagvrije voet. De verrekening
geschiedt vanaf het moment van de dagtekening waarop de bestuurlijke
boete is opgelegd. 2.Aansluitend op verrekening als bedoeld in het eerste lid, verrekenen
burgemeester en wethouders de recidiveboete in de daarop volgende
twee maanden op een dusdanige wijze dat belanghebbende blijft
beschikken over een inkomen ter hoogte van 80% van de van toepassing
zijnde bijstandsnorm. 3.Tot het inkomen, bedoeld in het tweede lid, worden ook middelen
gerekend als bedoeld in artikel 31, tweede lid, onderdelen n en r,
van de Participatiewet. 19- Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetIn afwijking van artikel 18 kunnen burgemeester en wethouders de
recidiveboete met inachtneming van de beslagvrije voet verrekenen indien
er sprake is van dringende redenen. 20- Eerder opgelegde bestuurlijke boetesDe artikelen 18 en 19 zijn van overeenkomstige toepassing op de
verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a, eerste
lid van de Wet werk en bijstand, indien en voor zover deze boete nog
niet is betaald op het moment van verrekening van de recidiveboete.8- Slotbepalingen21- OvergangsbepalingVoor gedragingen die betrekking hebben op de periode van voor de
inwerkingtreding van deze verordening blijven de bepalingen van de oude
verordening van toepassing.22- Intrekken oude verordeningDe Verordening Afstemmingsverordening Wwb, Ioaw en Ioaz gemeente
Doetinchem 2013 en de Verordening verrekening bestuurlijke boete bij
recidive gemeente Doetinchem 2013 worden ingetrokken23- Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt met terugwerkende kracht in werking met
ingang van 1 januari 2016. De Afstemmingsverordening
Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke boete
bij recidive gemeente Doetinchem uit 2015 wordt gelijktijdig
ingetrokken.
Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
Participatiewet, IOAW en IOAZ en verrekening bestuurlijke boete
bij recidive gemeente Doetinchem 2016.
Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergaderingvan 15 april 2016,locogriffier vicevoorzitterToelichtingAlgemeenRechten en plichten in de ParticipatiewetDe gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van
de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleid
vastgelegd worden in een verordening. Het recht op algemene bijstand is altijd
verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet
recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit
betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden
nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naar vermogen kunnen
worden verwacht, spelen ook een rol.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien
als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet geüniformeerde (gelijkvormige) arbeidsverplichtingen opgenomen.
Voor schending van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moet
worden verlaagd met honderd procent gedurende één tot drie maanden. In deze
verordening is de duur van de verlaging vastgelegd op maximaal één maand
(artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet of vanwege dringende
redenen afgezien van het opleggen van een verlaging, dan is daarin geen reden
gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
recidive.Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van de beschikking of
de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven de
beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van de Participatiewet). Bij een
dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen,
waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden.
Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen
de periode waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een
zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte
of duur bij te stellen. Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet is naar
oordeel van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van
toepassing als sprake is van schending van een van de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen (artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet). Ten
aanzien van geüniformeerde arbeidsverplichtingen is artikel 18, elfde lid, van
de Participatiewet van toepassing. Verschil tussen artikel 18, derde lid, en
artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet is dat artikel 18, elfde lid, pas
wordt toegepast als belanghebbende daarom vraagt.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve sanctie (doel
om het gepleegde onrecht bij de dader te doen voelen) voor zover de verlaging
wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen. Als een
betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier
strafrechtelijk voor worden vervolgd. Deze verlaging en de strafvervolging
kunnen alleen naast elkaar bestaan als sprake is van juridisch te onderscheiden
feiten. Bijvoorbeeld: belanghebbende beledigt opzettelijk een ambtenaar.
Strafrechtelijk bezien kan een geldboete worden opgelegd of een gevangenisstraf
van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is sprake van zich zeer ernstig
misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet op grond
waarvan de bijstand kan worden verlaagd.In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens de
afstemmingsverordening is sprake van een reparatoire/herstellende sanctie (doel
om het gepleegde onrecht te herstellen, bijvoorbeeld bij schending
arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit
oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. De
verlaging en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat
om een reparatoire maatregel en een punitieve sanctie. Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een uitkering op grond van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (hierna: IOAW) of Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (hierna: IOAZ) te verlagen of te
weigeren als een belanghebbende de aan het recht op uitkering verbonden
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20 van de IOAW en artikel van
de 20 IOAZ). Het gemeentelijk beleid moet vastgelegd worden in een verordening
(artikel van de 35 IOAW en artikel 35 van de IOAZ).De verlaging van de uitkering komt in de plaats van het boeten- en
maatregelenregime, waarbij moet worden opgemerkt dat de mogelijkheid om een
boete op te leggen al per 1 januari 2010 was vervallen.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot verlaging
van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de medewerkingsplicht is het
toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal het niet toestaan van een
huisbezoek echter leiden tot beëindiging of intrekking van het recht op bijstand
omdat het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld. Het verlagen van de
bijstand is in dat geval niet aan de orde. Het niet voldoen aan een oproep om op
een bepaalde plaats en tijd te verschijnen in verband met arbeidsinschakeling
valt ook onder het niet voldoen aan de medewerkingsplicht. In de praktijk
betreft het echter veelal oproepen voor gesprekken om bepaalde inlichtingen te
verstrekken zodat het niet verschijnen dan wordt gezien als het niet nakomen van
de inlichtingenplicht. Daarom is ervoor gekozen het niet verlenen van
medewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede lid, van de Participatiewet niet
als verlagingswaardige gedraging op te nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet werk en
bijstand (hierna: WWB) (thans: Participatiewet), IOAW en IOAZ. Deze moet worden
opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en komt in de plaats van de
verlaging van de bijstand.Artikelsgewijze toelichtingAlleen die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier
behandeld.Artikel 1 - Begrippen Begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Bijstandsnorm Onder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze
verordening verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende
bijstandsnorm. Dit is de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen, en
verminderd met verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake
is van een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm
verstaan de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 van de IOAW en
artikel 5 van de IOAZ.BenadelingsbedragHet benadelingsbedrag is de netto-uitkering waarop eerder, langer of tot een
hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Voor het bepalen
van het benadelingsbedrag wordt uitgegaan van het nettobedrag van de uitkering,
zoals ook het geval is bij het benadelingsbedrag in het kader van de
bestuurlijke boete.Artikel 2 - Het besluit tot opleggen van een verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In dit artikel is aangegeven wat in het besluit in ieder geval
moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan
vooral uit het motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere
in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.Artikel 4 - Afzien van verlagingAfzien van verlagenHet afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 20, derde lid, van de IOAW en artikel
20, derde lid, van de IOAZ. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van verwijtbaarheid. Het is aan het college
te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt aan het betreffende
gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van
een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze
gedraging mee te tellen (zie artikel 16 van deze verordening). Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet van een
verlaging afgezien dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging
buiten beschouwing te laten in geval van recidive.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 4, tweede lid van deze verordening dat het college
geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben
plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een uitkeringsgerechtigde niet
te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag of het college overgaat tot
het opleggen van een verlaging.Afzien van verlagen in verband met dringende redenenIn het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen van een
verlaging als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een
algemene verplichting tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen
moeten echter mogelijk zijn als voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets
heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van
het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van
verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of
sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens gezin. Daarbij moet worden
opgemerkt dat ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van
een verlaging af te zien, omdat dit inherent is aan het verlagen van een
uitkering. Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde
arbeidsverplichtingen De wet schrijft bij overtreding van een
geüniformeerde arbeidsverplichting een afstemming voor van honderd procent van
de bijstand gedurende één tot drie maanden. Op grond van artikel 18, tiende lid,
van de Participatiewet moet het college een op te leggen maatregel of een
opgelegde maatregel afstemmen op de omstandigheden van een belanghebbende en
diens mogelijkheden om middelen te verwerven. Dit als - volgens het college -
dringende redenen daartoe noodzaken, gelet op bijzondere omstandigheden. Op
grond van bijzondere omstandigheden kan het college besluiten de maatregel op
een lager niveau, voor een kortere duur of op nul vast te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met recidive Het doen van
een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college afziet van het
opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive (artikel 4, derde lid). Het opleggen van een verlaging bij
recidive is geregeld in artikel 16.Artikel 5 - Ingangsdatum en tijdvak van een verlagingHet verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode van het opleggen van een verlaging. Dan hoeft niet te
worden overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering van het te
veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een verlaging
wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op
de kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van de
hoogte van de verlaging moet worden uitgegaan van de voor die maand geldende
bijstandsnorm.Verlagen met terugwerkende kracht (tweede lid)Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In die
gevallen kan de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast. Het
afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een bijzondere vorm van
herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te veel verstrekte
uitkering. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit te veel is
verstrekt kan met toepassing van artikel 58, tweede lid, onderdeel a, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 25, tweede lid, van de IOAW en van de
IOAZ, worden teruggevorderd. Afstemming met terugwerkende kracht is echter niet
altijd mogelijk. Als alle uitkering over de betreffende periode is ingetrokken
en teruggevorderd, resteert er niets meer om af te stemmen. Is geen duidelijke
datum te koppelen aan de gedraging van een belanghebbende of is de verlaging het
gevolg van een gedraging voorafgaande aan de aanvraag, dan is verlagen met
terugwerkende kracht evenmin mogelijk en kan de verlaging uitsluitend naar de
toekomst toe worden toegepast. Denk bijvoorbeeld aan het nalaten om voldoende te
solliciteren.Verlaging uitvoeren op nieuwe uitkering (derde lid)Een verlaging kan niet los worden gezien van het recht op bijstand. Het opleggen
van een verlaging is niet mogelijk als een belanghebbende geen recht op bijstand
(meer) heeft. Als een verlaging niet of niet geheel ten uitvoer kan worden
gelegd als gevolg van de beëindiging of intrekking van de uitkering, is het ook
mogelijk om de verlaging of dat deel van de verlaging dat nog niet is
uitgevoerd, alsnog op te leggen als belanghebbende binnen een bepaalde termijn
na beëindiging van de uitkering opnieuw een uitkering op grond van de wet
ontvangt. Het college moet wel rekening houden met de vervaltermijn voor het
opleggen van een maatregel zoals bedoeld in artikel 4, eerste lid, onderdeel b. Een dergelijke maatregel kan vanwege de samenhang met het recht op bijstand niet
bij voorbaat worden opgelegd. Het college moet bij het opnieuw toekennen van het
recht op bijstand beoordelen in hoeverre er nog aanleiding bestaat om een
verlaging toe te passen. Pas dan is sprake van een afstemmingsbesluit en staat
de mogelijkheid van bezwaar tegen de maatregel open.]Artikel 6 - BerekeningsgrondslagBijstandsnormBijstandsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt gekeken
naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de IOAW respectievelijk van de
IOAZ. Bijzondere bijstandIn het tweede lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet. Personen tussen
de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen.
Daarom is in het derde lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in
dat geval bestaat uit de bijstandsnorm inclusief de verleende bijzondere
bijstand op grond van artikel 12 van de Participatiewet.Op grond van het tweede lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als
daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. De verordening biedt geen ruimte om een verlaging toe te passen op een
individuele inkomenstoeslag.Artikel 7 - Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 7 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 7
worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7 zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 9 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen
van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde
vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het college moest afstemmen als een
belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige
artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet
nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg.
Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft
beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen. Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 7
neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen. Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen (onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om het niet
naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid als dit
het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet. In artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet staan de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voor schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting geldt een apart afstemmingsregime: verlaging van de bijstand
met honderd procent gedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur
van ten minste een maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid,
van de Participatiewet). In deze verordening is de duur vastgelegd in artikel
10. Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel 7
onder c, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet zoals:
het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden die
noodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid,
en
het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid door
kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en gedrag.
Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9,
eerste lid, van de Participatiewet). Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar
geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vier weken na
de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van de Participatiewet). Is geen
enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van artikel 13, tweede lid,
onderdeel d, van de Participatiewet geen recht op bijstand. Zijn er wel
inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college onvoldoende, dan
verlaagt het college de uitkering. De verlaging kan in principe al worden
toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd in artikel 6 van deze
verordening. Een aparte grondslag is strikt genomen niet noodzakelijk. Het zou
wellicht zelfs tot verwarring kunnen leiden als het bijvoorbeeld gaat om een
belanghebbende die in de vijfde of zesde week na de melding de fout in gaat.
Desalniettemin is het niet of onvoldoende verrichten van inspanningen vanwege de
herkenbaarheid toch als aparte gedraging genoemd opgenomen in de
afstemmingsverordening (zie artikel 7, tweede lid, onderdeel b).Wet taaleisPer 1 januari 2016 is de Wet taaleis van kracht. Indien betrokkene niet of
onvoldoende meewerkt aan het uitvoeren van de toets als bedoeld in artikel 18b
lid 2 Participatiewet kan de gemeente de uitkering afstemmen op basis van
artikel 7 van deze verordening. Artikel 8 - Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 8 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 8
worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 8, zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 9 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden
van betaalde arbeid.Artikel 9 - Hoogte en duur van de verlagingZie voor de verlagingswaardige gedragingen de toelichting bij de artikelen 7 en
8.Met de Wet Maatregelen WWB zijn geüniformeerde arbeidsverplichtingen en
bijbehorende maatregelen geïntroduceerd. Zie artikel 18, vierde en vijfde lid,
van de Participatiewet. Er is voor gekozen bij de zwaarte van de afstemming aan
te sluiten bij de forse maatregelen voor het schenden van geüniformeerde
arbeidsverplichtingen. Dit omwille van eenvoud en duidelijkheid. Bovendien zijn
diverse geüniformeerde arbeidsverplichtingen verwant aan de gedragingen als
bedoeld in de artikelen 7 en 8 van deze verordening. Artikel 10 - Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college een verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de verlaging honderd
procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordening vastgestelde
periode (artikel 18, vijfde lid, eerste volzin, van de Participatiewet). Artikel 11 - Verrekenen verlagingHet college heeft de mogelijkheid bij verlaging van de bijstand wegens schending
van een geüniformeerde arbeidsverplichting, de verlaging te verrekenen. Dit over
de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over de twee volgende
maanden. Over de eerste maand moet minimaal een derde van het bedrag van de
verlaging worden verrekend (artikel 18, vijfde lid, tweede volzin, van de
Participatiewet). Wanneer belanghebbende tot inkeer komt, wordt de verlaging
stopgezet en ontvangt belanghebbende weer de volledige uitkering (artikel 18,
elfde lid, van de Participatiewet). Het gaat hier om een facultatieve bepaling. Verrekenen bij bijzondere omstandighedenEr is voor
gekozen gebruik te maken van de mogelijkheid tot het verrekenen van het bedrag
van de verlaging bij een eerste schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting (of een herhaalde schending buiten de recidivetermijn) als
bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen. Hierbij kan worden gedacht
aan:
vergroting schuldenproblematiek;
(dreigende) huisuitzetting;
afsluiting van gas en elektriciteit.
De maand van opleggingIn het eerste lid wordt gesproken over de "maand van oplegging". Deze term is
overgenomen uit artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet. Met de "maand
van oplegging" wordt in deze verordening bedoeld: de maand waarin het besluit
aan belanghebbende is bekend gemaakt. Geen verrekening bij niet aanvaarden of behouden algemeen geaccepteerde
arbeidIn het vierde lid is bepaald dat als sprake is van een verlaging op grond van
artikel 18, vierde lid, onderdeel a, van de Participatiewet, geen verrekening
plaatsvindt zoals bedoeld in artikel 11, eerste lid. Het betreft het niet
aanvaarden of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Deze keuze is
gebaseerd op de zwaarte van de gedraging.Geen verrekening bij recidiveIs sprake van een
tweede of volgende schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting binnen
de recidivetermijn, dan is verrekenen van de maatregel niet mogelijk. Artikel 11
bepaalt immers dat verrekenen uitsluitend mogelijk is bij een gedraging zoals
bedoeld in artikel 10 van deze verordening én als sprake is van bijzondere
omstandigheden. Recidive is niet geregeld in artikel 10, maar in artikel 16,
derde lid, van deze verordening en artikel 18, zesde, zevende en achtste lid,
van de Participatiewet. Daarom is verrekenen bij recidive niet mogelijk. Geen verrekening bij maatregel wegens schending andere
gedragingenVerrekening bij maatregelen voor schendingen
van andere gedragingen dan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen, is niet
mogelijk. Dit volgt uit artikel 11 van deze verordening en artikel 18, vijfde
lid, van de Participatiewet.Artikel 12 - Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste
instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen
alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt
een gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag
is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van onvoldoende eigen
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in ieder
geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid moet
worden aangemerkt als een geüniformeerde arbeidsverplichting (zie de artikelen
9, eerste lid, onderdeel a, en 18, vierde lid, onderdeel g, van de
Participatiewet). Is sprake van het door eigen toedoen niet behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid, dan moet afstemming plaatsvinden volgens de
regels van artikel 18 van de Participatiewet en artikel 10 en 16, derde lid, van
deze verordening.Op grond van artikel 12 van deze verordening kan een verlaging worden opgelegd
wegens het betonen van onvoldoende eigen verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de
hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is in dit geval het gedeelte van de
uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt
gedaan.Bijstand in de vorm van een geldleningAls sprake is van onvoldoende eigen verantwoordelijkheid kan het college tevens
besluiten de bijstand in de vorm van een geldlening te verstrekken. Dit volgt
uit artikel 48, tweede lid, onderdeel b, van de Participatiewet. Als het college
besluit beide instrumenten te gebruiken (leenbijstand én verlaging) moet het wel
voldoende acht slaan op het totale effect hiervan voor de
bijstandsgerechtigde.Artikel 13 - Zeer ernstige misdragingenParticipatiewet (eerste lid)Onder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te worden verstaan:
elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met een persoon of het
ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld schoppen, slaan of
het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een persoon. Ook het toebrengen van
schade aan een gebouw of inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van
pogingen daartoe in enige vorm wordt als zeer ernstige misdraging gezien.
Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende
persoon of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens
evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens als zeer ernstige
misdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college, SVB
en re-integratiebedrijven) tijdens het verrichten van hun werkzaamheden. Met de
zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden' wordt aangegeven dat de
misdraging dient plaats te vinden in het kader van de uitvoering van de
Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar buiten werktijd tegen
komen: dan is alleen het strafrecht van toepassing.Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf.
Vóór 1 januari 2015 was dit een onzelfstandige verplichting. Om een
belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstige misdragingen, moest sprake
zijn van een samenhang tussen de zeer ernstige misdragingen met het niet nakomen
van een of meer verplichtingen die voortvloeien uit de toenmalige WWB, IOAW of
IOAZ.IOAW en IOAZ Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
wordt beschouwd. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'. Het college kan alleen een verlaging opleggen als er een verband
bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het
vaststellen van het recht op een uitkering. De IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het recht
op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich zeer ernstig
misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet) nakomen van een (andere)
aan de uitkering verbonden verplichting. Vandaar dat in het tweede lid wordt
bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder
omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van IOAW of
IOAZ. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van een
(andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit
eigen beweging stennis maken - dan is binnen de IOAW en IOAZ tegen deze
gedraging geen sanctie mogelijk.Het opleggen van een maatregel bij zeer ernstige misdragingen staat los van het
doen van aangifte bij de politie. Het college legt een maatregel op, terwijl de
functionaris tegen wie de misdraging zich richt aangifte doet bij de politie.
.Artikel 14 - Niet nakomen van overige verplichtingenDeParticipatiewet geeft het college de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Artikel 55
van de Participatiewet biedt daartoe de mogelijkheid en beperkt deze tot een
viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
De hoogte van de verlaging is in deze verordening per categorie verschillend
vastgesteld. Omdat de verplichtingen die het college op grond van artikel 55 van
de Participatiewet kan opleggen een zeer individueel karakter hebben, kan het
voorkomen dat de in de verordening vastgestelde verlaging niet is afgestemd op
de individuele omstandigheden van een belanghebbende. Het college zal daarom
altijd rekening moeten houden met de individualiseringsbepaling van artikel 18,
eerste lid, van de Participatiewet. Deze bepaling verplicht het college de
bijstand af te stemmen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In individuele gevallen kan dus worden afgeweken van de in dit
artikel vastgestelde verlaging.Artikel 15 - Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen worden
geschonden Het eerste lid regelt samenloop als sprake is van één
gedraging die schending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd
in deze verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de
hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de
hoogste verlaging is gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden geschonden Het tweede regelt samenloop als
sprake is van meerdere gedraging die schending opleveren van één of meerdere
verplichtingen, die zijn genoemd in deze verordening, artikel 18, vierde lid,
van de Participatiewet of in beide regelingen. Dit wordt 'meerdaadse samenloop'
genoemd. In dat geval wordt voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging
toegepast. Deze verlagingen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Dit is
anders als dit niet verantwoord is. Hierbij spelen factoren zoals de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van een
belanghebbende een rol. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de individuele
omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een verlaging kan worden opgelegd
als sprake is van een verlagingswaardige gedraging die tevens een boetewaardige
gedragingen is. Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze verordening
opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht oplevert, kan de
schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat
schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake is van
samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het college in het
individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse
samenloop ligt het voor de hand één sanctie op te leggen. Het college bepaalt of
al dan niet een boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen verlaging
meer opgelegd (derde lid).Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren door
het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover sprake is van een gedraging
waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast kan het college in dit geval
nog een of meer maatregelen opleggen, waarbij bij de hoogte van de afstemming zo
nodig rekening kan worden gehouden met de boete en de eventuele andere
maatregelen (vierde lid).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet benoemde verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, is het voorgaande ook van toepassing.Samenloop Wet taaleis met Wet inburgeringVanaf 1 januari 2016 zijn uitkeringsgerechtigden op basis van artikel 18b
Participatiewet verplicht om - als zij nog niet de Nederlandse taal beheersen op
het taalniveau 1F - zich in te spannen om alsnog het taalniveau te behalen.
Indien iemand zich onvoldoende inspant, dient de uitkering te worden verlaagd.
Indien iemand daarnaast ook inburgeringsplichtig is, kan het voorkomen dat voor
dezelfde gedraging de uitkering verlaagd moet worden en dat hij een bestuurlijke
boete op basis van de Wet inburgering moet betalen.Op basis van artikel 4:3 lid 2 Awb dient rekening te worden gehouden met het
evenredigheids-principe. Vandaar dat in artikel 15, lid 5 is opgenomen dat
indien belanghebbende voor hetzelfde vergrijp een boete heeft gekregen in het
kader van de Wet inburgering, er geen verlaging op de uitkering plaats
vindt.Artikel 16 - RecidiveVerdubbeling duur verlagingAls binnen vierentwintig maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt
geschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht
in een verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Een verlaging kan
nooit hoger zijn dan honderd procent. Daarom is bij gedragingen waar relatief
zware verlagingen voor gelden, gekozen voor een verdubbeling van de duur van de
maatregel in plaats van de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de
eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook als
wegens dringende redenen - op grond van artikel 4, tweede lid, van deze
verordening en eventueel 18, tiende lid, van de Participatiewet - is afgezien
van het opleggen van een verlaging. Dit geldt ook als van afstemming op grond
van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet is afgezien van het opleggen
van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van vierentwintig maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee
de verlaging is opgelegd, is verzonden.Verdubbeling hoogte verlagingAls binnen vierentwintig maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt
geschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht
in een verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Voor lichte
verlagingen is gekozen voor een verdubbeling van de hoogte van de
verlaging.Recidive op recidive bij niet geüniformeerde
arbeidsverplichtingenOok in het geval dat een belanghebbende voor een derde of volgende keer een niet
geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de recidivebepaling van artikel
16, eerste of tweede lid, van deze verordening van toepassing. Dit wordt tot
uitdrukking gebracht door het woord "telkens" in de recidivebepaling. Voor
toepassing van de recidivebepaling is vereist dat het opnieuw schenden van
dezelfde verplichting plaatsvindt binnen vierentwintig maanden na bekendmaking
van het vorige besluit waarmee een verlaging is toegepast. Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt - evenals bij de eerste
keer recidive - dat ofwel de hoogte ofwel de duur van de oorspronkelijke
verlaging wordt verdubbeld. Bij lichte gedragingen geldt een verdubbeling van de
hoogte van de verlaging. Bij zware gedragingen geldt een verdubbeling van de
duur van de verlaging.Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlaging verdubbeld.
Dit is de verlaging die geldt bij een eerste schending van de verplichting. Er
is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur van de vorige verlaging te
verdubbelen. Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogte of de duur van de
oorspronkelijke verlaging. Hiermee wordt stapeling van verdubbeling van de
verlaging voorkomen. Eenzelfde gedraging vereist voor recidiveVoor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat sprake moet
zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de eerste
verlaging is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichting wordt
geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare gedraging worden
aangemerkt als een eerste schending van een verplichting. Heeft een persoon zich
zeer ernstig misdragen (artikel 13) binnen vierentwintig maanden nadat een
verlaging is opgelegd wegens het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij Uitvoeringsinstituut werknemers-verzekeringen (artikel 7,
eerste lid), dan is geen sprake van recidive aangezien het niet "eenzelfde
gedraging" betreft. Evenmin is sprake van recidive als een belanghebbende niet
meewerkt aan het opstellen van een plan van aanpak (artikel 7, onderdeel b,
onder 2o) en vervolgens een opgedragen tegenprestatie niet verricht (artikel 7,
onderdeel b, onder 4o,). Ook dan is geen sprake van eenzelfde gedraging
aangezien twee verschillende verplichtingen zijn geschonden. Recidive schending geüniformeerde arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen vierentwintig maanden nadat aan een belanghebbende
een eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de verlaging honderd procent gedurende
maximaal 2 maanden afhankelijk van de gedraging. Dit valt binnen de in artikel
18, zesde lid, van de Participatiewet gegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen vierentwintig maanden na oplegging van de
vorige maatregel, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie maanden
(artikel 18, zevende en achtste lid, van de Participatiewet).Artikel 17 - Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de IOAZ
bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een belanghebbende,
kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar dit nalaat. Dit is
een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag of een verlaging moet
worden toegepast, zal pas aan de orde komen als het college zich een oordeel
heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering. Deze beoordeling
gaat in beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weigering
geen sprake is, kan op grond van deze verordening een verlaging worden
toegepast. Artikel 17 van deze verordening is derhalve bedoeld om samenloop te
voorkomen.Verrekening bestuurlijke boete bij recidive gemeente
DoetinchemArtikel 18 - De uitoefening van de bevoegdheid tot verrekening Het college verrekent slechts één maand zonder inachtneming van de beslagvrije
voet. Voor de overige twee maanden vindt weliswaar verrekening met de
beslagvrije voet plaats, maar niet volledig. Belanghebbende blijft beschikken
over een inkomen ter hoogte van 80% van de van toepassing zijnde bijstandsnorm. Voor het percentage van 80% is aansluiting gezocht bij de
invorderingsmogelijkheden van de Belastingdienst bij notoire wanbetalers. Onder
omstandigheden kan deze de beslagvrije voet (90% van de van toepassing zijnde
bijstandsnorm) verlagen met 10% op grond van artikel 19, eerste lid van de
Invorderingswet 1990. Met de gekozen opzet wordt enerzijds uiting gegeven aan het principe dat fraude
niet mag lonen. Het gaat hier immers om belanghebbenden die herhaaldelijk hun
inlichtingenplicht hebben geschonden. Daar mag een duidelijk signaal tegenover
staan. Anderzijds wordt rekening gehouden met de zorgplicht van het college. Het
volledig buiten werking stellen van de beslagvrije voet gedurende drie maanden
kan kwalijke maatschappelijke consequenties hebben. Dat moet voorkomen worden,
nu de regeling daarmee zijn doel voorbij zou schieten. Een belanghebbende kan inkomsten uit arbeid hebben die op grond van artikel 31,
tweede lid, onderdelen n of r, van de Participatiewet worden vrijgelaten voor de
algemene bijstand. Bij verrekening van een recidiveboete tot 80% van de
bijstandsnorm tellen deze inkomsten echter gewoon mee. Het college laat deze
inkomsten dus niet buiten beschouwing bij de beoordeling van de vraag of een
belanghebbende nog over voldoende inkomen beschikt. Dat is geregeld in lid
3.Artikel 19 - Verrekenen met inachtneming beslagvrije voet Hoewel het hier gaat om een herhaaldelijke schending van de inlichtingenplicht,
zijn situaties denkbaar waarin volledige verrekening met de beslagvrije voet
niet aanvaardbaar wordt geacht. Die situaties komen aan de orde in artikel 19.
Het gaat daarbij altijd om individuele omstandigheden waaraan het college
toetst. Van dringende redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om incidentele
gevallen waarbij de behoeftige omstandigheden waarin de belanghebbende en diens
gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze te verhelpen zijn. Het enkele
feit dat het belanghebbende door de verrekening aan middelen ontbreekt om in het
bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende voorwaarde om te kunnen spreken
van dringende redenen. Artikel 20 - Eerder opgelegde bestuurlijke boetes In artikel 60b, derde lid van de Participatie is bepaald dat de bevoegdheid om
te verrekenen met de beslagvrije voet ook van toepassing is op eerder opgelegde
bestuurlijke boetes voor zover op het moment van verrekening van de
recidiveboete, die eerdere boetes nog niet zijn betaald. Mocht het college die
eerdere, nog openstaande boetes gaan verrekenen, dan regelt artikel 20 dat de
bepalingen in deze verordening van overeenkomstige toepassing zijn.