CVDR401578_1Verzamelverordening P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016nlregelingDongen2018-05-24DongenGemeenteblad, 2016, 39780Verzamelverordening P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016Onbekendgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-03-10De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-04-022018-05-25nieuwe regelingOnbekendGeenGeenVerzamelverordening P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016De raad van de gemeente Dongen
gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders;
gelet op artikel 108 en 147 van de Gemeentewet;
gelet op de artikelen 8 , 8a en 8b Participatiewet;
gelet op artikel 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers;
gelet op artikel 35 wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
gelet op het Besluit bijstandverlening zelfstandigen 2004;
gelet op de wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving;
gelet op de Wet taaleis Participatiewet en het onderliggende besluit
taaltoets Participatiewet,
besluit vast te stellen, Verzamelverordening P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016In deze verordening wordt verstaan onder:
P-wet: Participatiewet
Bbz: het Besluit bijstandverlening
zelfstandigen 2004;
IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
De wet: de P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz te
samen;
Algemene bijstand: de bijstand bedoeld in
artikel 5, onderdeel b, van de P-wet;
Bijstandsnorm: 1° toepasselijke norm als
bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de P-wet, of 2° grondslag
van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de IOAW of artikel
5 van de IOAZ voor zover sprake is van een uitkering op grond
van de IOAW of IOAZ;
Grondslag: de uitkeringsnorm zoals bedoeld in
artikel 5 IOAW en artikel 5 IOAZ;
Bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld in
artikel 5, onderdeel d, van de P-wet;
Belanghebbende: de alleenstaande,
alleenstaande ouder of het gezin dat recht heeft op een
uitkering dan wel een voorziening in het kader van de wet;
Uitkering: in de context van deze verordening
wordt onder uitkering verstaan de bijstandsuitkering of de
grondslag IOAW / IOAZ;
Uitkeringsgerechtigde: een persoon die een
uitkering ontvangt ingevolgde de P-wet, IOAW of IOAZ;
Re-integratieverplichting: de verplichting om
gebruik te maken van een voorziening gericht op inschakeling in
of het verkleinen van de afstand tot de arbeid waaronder
begrepen begeleiding naar maatschappelijke participatie en het
meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling en/ of de geschiktheid voor scholing/
opleiding;
Inlichtingenplicht: de verplichtingom op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling te doen van
alle feiten en omstandigheden waarvan redelijkerwijs duidelijk
is dat deze van invloed kunnen zijn op de arbeidsinschakeling of
het recht op bijstand;
Medewerkingsverplichting: de verplichting
ommee te werken aan de noodzakelijk geachte voorziening, aan een
onderzoek naar het recht op uitkering, eventueel via een
huisbezoek als ook naar de voortgang van het
re-integratietraject;
Benadelingsbedrag: het bedrag dat ten
onrechte of teveel is of wordt verleend als uitkering;
Recidive: hiervan is sprake wanneer een
belanghebbende zich binnen 12 maanden na de vorige als
verwijtbaar aangemerkte gedraging opnieuw schuldig maakt aan een
verwijtbare gedraging uit dezelfde categorie dan wel hetzelfde
artikel zoals genoemd in deze verordening dan wel de wet. Alleen
bij de boete is de recidiveperiode vastgesteld op 5 jaar.
Verlaging/maatregel: het verlagen van de
bijstand of grondslag op grond van artikel 18 tweede lid van de
P-wet resp. 20 lid 2 IOAW/ IOAZ;
Waarschuwing: het besluit waarin afgezien
wordt van het opleggen van een maatregel of boete, maar waarin
wel wordt bevestigd dat er sprake is van het verwijtbaar niet
nakomen van verplichtingen;
Voorziening: een door het college
noodzakelijk geachte voorziening gericht op inschakeling in de
arbeid of zelfstandige maatschappelijke participatie waaronder
begrepen een onderzoek naar de belastbaarheid en de noodzaak tot
inzet van loonkostensubsidie;
Doelgroep re-integratie: personen aan wie op
grond van artikel 7 eerste lid onder a van de P-wet of op grond
van artikel 34 van de IOAW, of op grond van artikel 34 van de
IOAZ door de gemeente ondersteuning bij re-integratie kan worden
geboden;
Participatie: het naar vermogen meedoen in de
samenleving door o.a. het verrichten van betaald regulier of
gesubsidieerd werk, het volgen van scholing, het verrichten van
maatschappelijk nuttige activiteiten of een tegenprestatie;
Loonkostensubsidie: de subsidie op de loonsom
die het college kan verstrekken aan een werkgever om een
werknemer met een verminderde loonwaarde vanwege een beperking
al dan niet tijdelijk in dienst te nemen;
Verminderde loonwaarde: hiervan is sprake
wanneer een persoon vanwege een beperking niet in staat is het
wettelijk minimumloon te verdienen;
Plan van aanpak: een plan van aanpak zoals
bedoeld in artikel 44a van de P-wet of een trajectplan;
Tegenprestatie: onbeloonde maatschappelijk
nuttige activiteiten die worden verricht, eventueel naast of in
aanvulling op beloonde arbeid, en die niet leiden tot
verdringing op de arbeidsmarkt. De werkzaamheden hoeven niet te
leiden tot het versterken van het arbeidsperspectief en dienen
als wederdienst voor de ontvangen uitkering;
Wachttijd (27-) wettelijk bepaalde periode
van vier weken waarin de belanghebbende verplicht is zelf op
zoek te gaan naar werk en om de mogelijkheden van regulier
onderwijs te onderzoeken. Pas hierna wordt de aanvraag ingediend
en het recht op inkomensondersteuning en ondersteuning naar
participatie onderzocht;
Duurzame arbeidsinschakeling: algemeen
geaccepteerde arbeid die over een periode van ten minste zes
maanden wordt verricht en waar geen voorziening aan verbonden is
in de vorm van loonkostensubsidie;
Bestuurlijke boete: een boete die door een
daartoe bevoegde overheidsdienst zonder tussenkomst van het
Openbaar Ministerie of een rechter kan worden opgelegd. Deze
boete heeft een straffend karakter;
Beslagvrije voet: beslagvrije voet als
bedoeld in de artikelen 475c tot en met 475e van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering, deel van het inkomen waarop geen
beslag mag worden gelegd;
Recidiveboete: bestuurlijke boete als bedoeld
in artikel 18a, vijfde lid, van de P-wet;
Bezit: waarde van de
bezittingen waarover belanghebbende of diens gezin beschikt of
redelijkerwijs kan beschikken, met uitzondering van het in de
bewoonde woning met bijbehorend erf gebonden vermogen, bedoeld
in artikel 50, eerste lid, van de P-wet;
Verrekenen: de verrekening
als bedoeld in artikel 60, vierde lid, van P-wet.
Mantelzorg: langdurige zorg, gedurende 10 uur
of meer per week, die niet in het kader van een hulpverlenend
beroep wordt geboden aan een hulpbehoevende, maar door personen
uit diens directe omgeving. De zorgverlening overstijgt de
gebruikelijke zorg van huisgenoten voor elkaar en vloeit
rechtstreeks voort uit de sociale relatie;
Flankerende voorziening: de inzet van deze
voorziening is een randvoorwaarde voor de belanghebbende voor
deelname aan re-integratievoorzieningen en nakoming van
arbeidsverplichtingen (waaronder schuldhulpverlening en
kinderopvang);
No-risk polis: een verzekering die de
financiële gevolgen van ziekte van de in dienst genomen
uitkeringsgerechtigde voor een werkgever afdekt;
Diagnose: een onderzoek naar de mogelijkheden
op de arbeidsmarkt van een uitkeringsaanvrager of
uitkeringsgerechtigde dat wordt verwerkt in een plan van aanpak.
Indien noodzakelijk wordt een nader onderzoek naar de
arbeidsmogelijkheden en beperkingen uitgevoerd, eventueel door
een externe deskundige, teneinde het plan van aanpak vast te
stellen.
Participatiepartner: re-integratiebedrijf,
werkgever of maatschappelijke partner, waarmee de gemeente
samenwerkt in het kader van de P-wet.
1.Het college biedt ondersteuning krachtens deze verordening ten
behoeve van de persoon die behoort tot de doelgroep
re-integratie en die dit naar het oordeel van het college nodig
heeft bij de arbeidsinschakeling of zelfstandige
maatschappelijke participatie. 2.Het college draagt zorg voor voldoende diversiteit in het aanbod
aan ondersteuning en voorzieningen.3.Het college houdt bij het aanbieden van een voorziening of
ondersteuning rekening met de mogelijkheden en omstandigheden
van de belanghebbende. Deze omstandigheden hebben in ieder geval
betrekking op zorgtaken van die persoon zoals beschreven in de
beleidsregels, eventuele structurele beperkingen en de
mogelijkheid dat hij behoort tot de doelgroep
loonkostensubsidie.4.Het college bevordert de beschikbaarheid en de inzet van
flankerende voorzieningen die belemmeringen voor re-integratie
en arbeidsinschakeling kunnen opheffen.5.Het college kan bij het bepalen van het aanbieden van
voorzieningen prioriteren naar gelang de financiële
mogelijkheden en rekening houden met maatschappelijke,
economische en conjuncturele ontwikkelingen.6.Het college kan budgetplafonds vaststellen voor de verschillende
voorzieningen of doelgroepen en draagt daarbij zorg voor een
evenwichtige verdeling. 1.Voorzieningen kunnen worden verstrekt aan een belanghebbende dan
wel aan de werkgever van de belanghebbende. 2.Op basis van een screening en eventueel een (verdiepende)
diagnosestemt het college de ondersteuning en voorzieningen af
op het vergroten van de zelfredzaamheid van de belanghebbende
via de kortste weg naar duurzame arbeidsinschakeling dan wel een
zo hoog mogelijke arbeidsproductiviteit. 3.Het college legt het individuele aanbod van een voorziening aan
een persoon vast in een plan van aanpak.4.Er bestaat geen aanspraak op ondersteuning voor zover er een
beroep kan worden gedaan op een voorliggende voorziening die
voldoende bijdraagt aan de arbeidsinschakeling of
maatschappelijke participatie.5.Een persoon die behoort tot de doelgroep re-integratie maar geen
bijstandsuitkering ontvangt, heeft, tenzij in de wet anders is
bepaald, geen aanspraak op ondersteuning krachtens deze
verordening indien:
het gezinsinkomen hoger is dan 110% van het wettelijk
minimumloon en/of het vermogen hoger is dan het maximaal
vrij te laten vermogen conform de P-wet;
deze persoon betaalde arbeid verricht gedurende meer dan
12 uur per week, tenzij de voorziening nodig is om dit
werk te behouden dan wel uit te breiden;
niet redelijkerwijs kan worden aangenomen dat deze
persoon bereid dan wel in staat is om tenminste 12 uur
per week algemeen geaccepteerde arbeid te verrichten.
6.De restricties zoals opgenomen in lid 6 kunnen buiten
beschouwing worden gelaten, indien het een jonggehandicapte met
arbeidsvermogen betreft, die na 31 december 2014 is uitgestroomd
uit het praktijkonderwijs, het voortgezet speciaal onderwijs of
een ROC-entree opleiding. Dit geldt enkel voor de voorzieningen
die daartoe in de beleidsregels zijn aangewezen en tot uiterlijk
een jaar na de datum van uitstroom. 7.Het college kan besluiten enige tijd geen voorziening aan te
bieden als een eerdere voorziening voortijdig is beëindigd
vanwege een reden, zoals opgenomen in artikel 5 sub a en e.
1.Het college kan een persoon behorende tot de doelgroep
re-integratie:
(laten) bemiddelen naar algemeen geaccepteerde
arbeid;
begeleiden bij het zoeken naar en verkrijgen van arbeid;
ondersteunen bij het zoveel mogelijk wegnemen van
belemmeringen voor de arbeidsinschakeling, waaronder
begeleiding op en aanpassingen van de werkplek en
scholing;
verwijzen naar en ondersteunen bij deelname aan
maatschappelijke participatie;
Anderszins een voorziening verstrekken in verband met
bepaalde specifieke re-integratie activiteiten, nader te
bepalen in de beleidsregels zoals vermeld in lid 3 van
dit artikel.
2.Het college kan aan een werkgever (financiële) ondersteuning
bieden ten behoeve van een belanghebbende die behoort tot de
doelgroep re-integratie, anders dan de loonkostensubsidie, zoals
opgenomen in §2.3 van deze verordening.3.Het college stelt ter nadere uitvoering van deze verordening
beleidsregels vast, waarin de voorzieningen en de bijbehorende
voorwaarden zijn opgenomen, voor zover daarover in deze
verordening geen nadere bepalingen zijn opgenomen.Het college kan een voorziening beëindigen als:
de persoon die aan de voorziening deelneemt zijn
verplichting als bedoeld in de artikelen 9 en 17 van de
P-wet of de artikelen 13 en 37 van de IOAZ of IOAW niet
(langer) nakomt;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer
behoort tot de doelgroep re-integratie;
de persoon die aan de voorziening deelneemt algemeen
geaccepteerde arbeid aanvaardt waarbij geen gebruik wordt
gemaakt van een in deze verordening genoemde voorzieningen,
tenzij het betreft een persoon als bedoeld in artikel 7,
eerste lid, onderdeel a, onder 2° van de P-wet;
naar het oordeel van het college de voorziening onvoldoende
bijdraagt aan een snelle arbeidsinschakeling of niet meer
geschikt is voor de persoon die gebruik maakt van de
voorziening;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet naar
behoren gebruik maakt van de aangeboden voorziening;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer
voldoet aan de voorwaarden die in deze verordening en de
beleidsregels worden gesteld om in aanmerking te komen voor
die voorziening;
door het college wordt vastgesteld dat voortzetting van de
voorziening niet wenselijk is omdat de participatiepartner,
niet of in onvoldoende mate aan de op hem rustende
verplichtingen krachtens het Burgerlijk Wetboek en/of de
geldende voorwaarden voldoet.
1.Het college kan ter uitvoering van artikel 7, eerste lid,
onderdeel a, van de P-wet een uitkeringsgerechtigde voor wie de
kans op inschakeling in het arbeidsproces gering is en die
daardoor vooralsnog niet bemiddelbaar is op de arbeidsmarkt,
onbeloonde additionele werkzaamheden laten verrichten zoals
bedoeld in artikel 10a van de P-wet.2.Een uitkeringsgerechtigde die onbeloonde additionele
werkzaamheden zoals bedoeld in artikel 10a P-wet verricht,
ontvangt conform lid 6 van dat artikel ieder half jaar een
premie, mits naar vermogen is meegewerkt aan het vergroten van
de kans op arbeidsinschakeling. 3.Het college kan op basis van artikel 10a van de P-wet of artikel
38a IOAW/IOAZ aan uitkeringsgerechtigden van 27 jaar of ouder en
die niet beschikt over een startkwalificatie scholing aanbieden
met als doel de afstand tot de arbeidsmarkt te verkleinen.4.De premie bedraagt per jaar 25% van het bedrag genoemd in
artikel 31, tweede lid, onder j van de P-wet. 5.Het college stelt beleidsregels op ten aanzien van de
participatieplaats, voor wat betreft de premie zoals bedoeld in
lid 2, de scholing zoals bedoeld in lid 3 en de voorwaarden en
verplichtingen die daaraan verbonden zijn.1.Het college kan, bij wijze van voorselectie, ambtshalve
beoordelen of een belanghebbende, zoals bedoeld in artikel 7 lid
1 onderdeel a P-wet, uitsluitend in een beschutte omgeving onder
aangepaste omstandigheden mogelijkheden tot arbeidsparticipatie
heeft. Het college selecteert voor deze beoordeling uitsluitend
personen met beperkingen richting werk.2.Indien uit de voorselectie zoals bedoeld in lid 1 een
belanghebbende naar voren komt die vermoedelijk uitsluitend in
een beschutte omgeving onder aangepaste omstandigheden
mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft, dan wint het
college een advies ter beoordeling van het arbeidsvermogen in
bij het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen.3.Indien het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
vaststelt dat het een belanghebbende betreft die alleen met een
hoge mate van ondersteuning en aanpassing van het werk in staat
is om arbeid te verrichten, dan vraagt het college, indien er
een of meerdere voorzieningen zoals bedoeld in artikel 10b lid 1
P-wet beschikbaar zijn, een advies beschut werk aan.4.Het college kan ten behoeve van de persoon, van wie het college
heeft geoordeeld dat hij uitsluitend in een beschutte omgeving
onder aangepaste omstandigheden kan werken, alle overige
voorzieningen inzetten, zoals opgenomen in de P-wet en deze
verordening.5.Het college bepaalt jaarlijks het aantal in te zetten plekken
beschut werk ten behoeve van de onder lid 1 genoemde
doelgroep.6.Het college biedt personen zoals bedoeld in lid 1 in beginsel
een alternatieve passende voorziening aan, wanneer er geen
voorziening zoals bedoeld in artikel 10b lid 1 P-wet voorhanden
is. 1.Het college stelt vast of een persoon behoort tot de doelgroep
loonkostensubsidie.2.Hierbij neemt het college de volgende criteria in acht:
een persoon moet behoren tot de doelgroep zoals
omschreven in artikel 7, eerste lid, onderdeel a, van de
P-wet; en
die persoon is niet in staat met voltijdse arbeid het
wettelijk minimumloon te verdienen; en
die persoon heeft mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie.
3.De loonwaarde wordt bepaald aan de hand van de regionaal
overeengekomen gevalideerde methodiek Dariuz.Een verzoek voor studietoeslag als bedoeld in artikel 36b, eerste
lid, van de P-wet, wordt ingediend middels een door het college
vastgesteld formulier. Het college controleert of de aanvrager voldoet aan de vereisten van
artikel 36b en stelt vast of de belanghebbende niet in staat is tot
het verdienen van het wettelijk minimumloon, maar wel mogelijkheden
heeft tot arbeidsparticipatie. Bij twijfel vraagt het college een
externe organisatie om advies.Een persoon kan slechts eenmaal per studiejaar in aanmerking komen
voor een individuele studietoeslag. 1.Een individuele studietoeslag bedraagt € 100 per maand. 2.De hoogte van de individuele studietoeslag wordt aangepast
indien relevante ontwikkelingen daarom vragen.Een individuele studietoeslag wordt per studiejaar eenmalig als één
bedrag uitbetaald.1.Tot de doelgroep van de tegenprestatie behoren alle
belanghebbenden van 18 jaar of ouder, die de pensioengerechtigde
leeftijd nog niet hebben bereikt en die een uitkering ontvangen
op grond van de wet.2.Het doel van het verrichten van een tegenprestatie is om
belanghebbenden maatschappelijk nuttige werkzaamheden te laten
verrichten.1.Het college kan onbeloonde maatschappelijk nuttige
werkzaamheden, die additioneel van aard zijn, inzetten als
tegenprestatie voor zover die werkzaamheden:
naar zijn aard niet zijn gericht op toeleiding tot de
arbeidsmarkt; en
niet zijn bedoeld als re-integratie instrument: en
in de organisatie waarin ze worden verricht, worden
verricht naast of in aanvulling op reguliere arbeid;
en
niet leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt.
2.Het college stelt ter nadere uitvoering van de tegenprestatie
beleidsregels vast waarin wordt vastgelegd welke aanvullende
werkzaamheden het college in ieder geval kan aanbieden en de
voorwaarden die daarbij gelden, voor zover daarover in deze
verordening geen nadere bepalingen zijn opgenomen. 1.Het college kan een belanghebbende een tegenprestatie opdragen.
2.Bij het opdragen van een tegenprestatie houdt het college
rekening met de volgende factoren:
de belanghebbende moet de tegenprestatie naar vermogen
kunnen verrichten;
de persoonlijke situatie en individuele omstandigheden
van een belanghebbende worden in aanmerking genomen;
de wensen van de belanghebbende ten aanzien van de
inhoud van de tegenprestatie, waaronder begrepen een
eventueel voorstel voor wat betreft de inhoud van de
tegenprestatie van de belanghebbende zelf.
1.De uitvoering van de tegenprestatie wordt opgedragen voor een
maximale duur van drie maanden. 2.De tegenprestatie wordt opgedragen voor maximaal acht uur per
week. 3.De tegenprestatie kan binnen een periode van 12 maanden slechts
eenmaal worden opgedragen. 1.Het college draagt geen tegenprestatie op indien een
belanghebbende mantelzorg verricht. 2.Het college draagt geen tegenprestatie op indien de
belanghebbende naar het oordeel van het college reeds voldoende
maatschappelijk nuttige activiteiten verricht. 1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan zoals bedoeld in de P-wet dan wel de
verplichtingen genoemd in deze verordening en/of de wet, met
uitzondering van artikel 17, eerste lid, P-wet en artikel 13
IOAW en IOAZ, niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het
zich zeer ernstig misdragen zoals omschreven in artikel 34 van
deze verordening, wordt overeenkomstig deze verordening een
verlaging van de uitkering opgelegd.2.Een verlaging van de uitkering wordt afgestemd op de ernst van
de gedraging en de omstandigheden waarin een belanghebbende of
zijn gezin verkeert. 1.In het besluit tot het opleggen van de verlaging of waarschuwing
van de uitkering wordt in ieder geval vermeld: de reden van de
verlaging/waarschuwing, de eventuele duur en hoogte van de
verlaging als ook de afweging van de individuele belangen zoals
bedoeld in deze verordening.2.Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd, wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen dan wel het geven van een waarschuwing op
grond van deze verordening. Daarom tellen ook deze besluiten mee
voor recidive.1.Het college ziet af van het opleggen van een verlaging
indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan 2 jaar voor constatering daarvan
door het college heeft plaatsgevonden en het is niet de
gedraging zoals bedoeld in de geüniformeerde
maatregelen, zoals opgenomen in artikel 18 lid 4
P-wet.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een verlaging indien
het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. 3.Indien het college afziet van het opleggen van een verlaging op
grond van dringende redenen, wordt aan de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan. 1.Tenzij in deze verordening anders is bepaald, gaat de verlaging
in op de eerste dag van de kalendermaand die volgt op de datum
waarop het besluit tot het opleggen van de verlaging van de
uitkering aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt
uitgegaan van de voor die maand geldende toepasselijke
bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging met
terugwerkende kracht worden opgelegd als er sprake is van een
besluit op aanvraag, voor zover de uitkering nog niet is
uitbetaald. In deze situatie werkt het verlagen van de uitkering
terug tot de ingangsdatumdatum van de uitkering dan wel de datum
waarop het verzuim betrekking heeft.3.In afwijking van het eerste lid kan het college, indien een
belanghebbende zich in een maand schuldig maakt aan meerdere
maatregelwaardige gedragingen en de belanghebbende al is gehoord
en in kennis gesteld is van de opgelegde maatregel, de tweede en
volgende maatregelen opleggen in de maand(en) volgend op de
maand waarover de eerste maatregel is opgelegd. 4.In afwijking van het eerste lid kan, voor zover het
zelfstandigen betreft die een uitkering voor levensonderhoud
hebben ontvangen in de vorm van een geldlening op grond van het
Bbz, de verlaging met terugwerkende kracht worden betrokken bij
de definitieve vaststelling van die bijstand.5.Bij samenloop van verschillende gedragingen die het niet nakomen
van verplichtingen inhouden, wordt de hoogte en duur van de
verlaging vastgesteld op de gedraging met de hoogste
verlaging.6.De uitkering wordt verlaagd voor de duur van één maand, tenzij
sprake is van:
recidive, dan wordt de hoogte en indien dat niet
mogelijk is de duur van de verlaging verdubbeld, tenzij
in deze verordening of de wet anders is bepaald;
verwijtbaar gedrag waarvoor in deze verordening een
afwijkende duur is vastgesteld.
7.Indien door beëindiging van de uitkering de verlaging niet of
niet volledig kan worden toegepast, kan bij een eventuele nieuwe
aanvraag binnen de termijn van 1 jaar de verlaging of het deel
dat nog niet is uitgevoerd alsnog worden geëffectueerd. 1.De verlaging wordt toegepast op de toepasselijke
bijstandsnorm.2.Deze verlaging bestaat uit een percentage van de toepasselijke
bijstandsnorm, dan wel uit een percentage van het
benadelingsbedrag, zoals opgenomen in deze verordening.3.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend
met toepassing van artikel 12 (onderhoudsplicht ouders)
P-wet;
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie
tot het recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding
geeft;
het bijzondere bijstand betreft voor woonkosten en
premie voor arbeidsongeschiktheidsverzekering aan
zelfstandigen die een uitkering voor levensonderhoud
(hebben) ontvangen krachtens het Bbz of IOAZ.
4.Onverminderd het bepaalde in de vorige leden kan bijzondere
bijstand worden afgestemd op de wijze zoals beschreven in
artikel 32 lid 5 van deze verordening wanneer sprake is van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid.5.Onverminderd het bepaalde in de vorige leden kan afstemming
plaatsvinden door de bijstand bij een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in de kosten van het
bestaan te verstrekken als geldlening op basis van artikel 48,
tweede lid, onder b, P-wet.1.Het college kan bij gedragingen uit de tweede categorie zoals
bedoeld in 27 sub b en 29 sub b van deze verordening, in plaats
van een verlaging, een waarschuwing opleggen, indien het college
hiertoe in de individuele omstandigheden aanleiding ziet.2.Een waarschuwing wordt niet afgegeven wanneer sprake is van
recidive zoals bedoeld in artikel 23 lid 6 onderdeel a van deze
verordening. Voordat de uitkering wordt verlaagd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen. Hiervan
kan afgezien worden als:
de belanghebbende zijn zienswijze al eerder kenbaar heeft
gemaakt en er geen sprake is van nieuwe feiten of
omstandigheden; of
binnen de gestelde termijn niet is voldaan aan de
inlichtingenplicht; of
het horen niet nodig is voor het vaststellen van de ernst
van de gedraging of de invloed van eventuele individuele
omstandigheden.
Gedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen
geaccepteerde arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op
grond van de artikelen 9 en 9a van de P-wet niet of onvoldoende
wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:
eerste categorie:
het door een persoon, jonger dan 27 jaar, niet
of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren of evalueren van een plan van
aanpak;
het onvoldoende aantoonbaar trachten arbeid of
passende scholing te verkrijgen, te aanvaarden en
te behouden gedurende de wachttijd van 4 weken na
melding voor jongeren tot 27 jaar;
het niet of onvoldoende verrichten van een door
het college opgedragen tegenprestatie naar
vermogen als bedoeld in artikel 9, eerste lid,
onderdeel c, P-wet;
het niet naar vermogen meewerken aan de arbeids-
en re-integratieverplichtingen, die gemeente
Dongen verbindt aan de aanvraag
levensonderhoud.
tweede categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen voor zover dit
niet voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in
artikel 18, vierde lid, van de P-wet;
het door een alleenstaande ouder niet voldoen
aan de re-integratieverplichtingen verbonden aan
de in artikel 9a, eerste lid, P-wet bedoelde
ontheffing, wat heeft geleid tot het intrekken van
de ontheffing van de arbeidsplicht;
het zich niet (tijdig) laten registeren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
Werknemersverzekeringen of het niet (tijdig) laten
verlengen van de registratie;
andere gedragingen die de inschakeling in arbeid
belemmeren, niet zijnde gedragingen genoemd in
artikel 18, vierde lid, P-wet;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan de
taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b lid 2
P-wet, waarvoor belanghebbende een schriftelijke
uitnodiging heeft ontvangen.
Indien een belanghebbende nadere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 P-wet die strekken tot arbeidsinschakeling niet
nakomt, wordt een verlaging van de uitkering van 50% gedurende 1
maand toegepast. Gedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen
geaccepteerde arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op
grond van de artikelen 37 en 38 van de IOAW/IOAZ niet of
onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:
eerste categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid;
het weigeren van een passend re-integratie
aanbod;
het niet of onvoldoende verrichten van een door
het college opgedragen tegenprestatie naar
vermogen als bedoeld in artikel 37, eerste lid,
onderdeel f, IOAW/IOAZ;
het niet naar vermogen meewerken aan de arbeids-
en re-integratieverplichtingen, die gemeente
Dongen verbindt aan de aanvraag
levensonderhoud.
tweede categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen;
het niet naar vermogen meewerken aan een door
het college aangeboden voorziening als bedoeld in
de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid,
onderdeel e, IOAW/IOAZ, waaronder begrepen het
niet naar vermogen deelnemen aan
taalwervingslessen voor mensen die onvoldoende de
Nederlandse taal beheersen;
het door een alleenstaande ouder niet voldoen
aan de re-integratieverplichtingen verbonden aan
de in artikel 38, eerste lid, IOAW/IOAZ bedoelde
ontheffing, wat heeft geleid tot het intrekken van
de ontheffing van de arbeidsplicht;
het zich niet (tijdig) laten registeren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
Werknemersverzekeringen of het niet (tijdig) laten
verlengen van de registratie;
andere gedragingen die de inschakeling in arbeid
belemmeren.
1.De verlaging, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 27
en 29 van deze verordening, wordt vastgesteld op:
100% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
50% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de tweede categorie.
2.Het college kan op basis van individuele omstandigheden
besluiten om in afwijking van lid 1, onderdeel a, van dit
artikel de maatregel te effectueren door gedurende 2 maanden
de uitkering met 50% te verlagen.1.Als een belanghebbende een verplichting als bedoeld in
artikel 18, vierde lid, van de P-wet niet of onvoldoende
nakomt, bedraagt de verlaging 100 % van de bijstandsnorm
gedurende 1 maand. 2.Het college kan op basis van individuele omstandigheden
besluiten om in afwijking van lid 1, onderdeel a, van dit
artikel de maatregel te effectueren door gedurende 2 maanden
de uitkering met 50% te verlagen.1.Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan
heeft betoond, niet zijnde de gedragingen zoals genoemd in
lid 4 van dit artikel en artikel 33 van deze verordening,
dan wordt een verlaging van de uitkering opgelegd die wordt
afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag.2.De verlaging als bedoeld in lid 1 wordt op de volgende wijze
vastgesteld:
10% van het benadelingsbedrag als dit gelijk of
lager is dan € 4.000;
20% van het benadelingsbedrag als dit hoger is dan €
4.000.
3.Indien geen benadelingsbedrag kan worden vastgesteld
bedraagt de verlaging 20% van de uitkering gedurende één
maand.4.Bij het versneld interen van vermogen of het hebben gedaan
van een schenking waarmee rekening zou zijn gehouden bij het
verlenen van de bijstand, kan voor de duur van het eerder
dan wel langer bijstandsafhankelijk zijn een verlaging
worden opgelegd van 100%. Deze bepaling geldt alleen voor de
P-wet.5.Wanneer een belanghebbende bij aanvragen voor bijzondere
bijstand geen gebruik maakt van een voorliggende
voorziening, die gezien haar aard passend en toereikend is
voor de soort kosten waarvoor bijzondere bijstand is
aangevraagd, wordt de bijzondere bijstand verlaagd met het
bedrag waarin de voorliggende voorziening zou hebben
voorzien. 6.Als toepassing van lid 4 leidt tot onbillijkheden wordt
toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 48, tweede
lid, onder b, P-wet en wordt de uitkering verstrekt in de
vorm van een geldlening voor de duur van het eerder dan wel
langer bijstandsafhankelijk zijn.1.In afwijking van het bepaalde in artikel 32 van deze
verordening wordt een verlaging van de uitkering opgelegd
van 100% gedurende één maand, indien belanghebbende geen
beroep meer kan doen op een passende en toereikende
voorliggende voorziening, omdat deze volledig wordt
verrekend met een bestuurlijke boete, gerekend vanaf de
start van de verrekening;2.In afwijking van het bepaalde in artikel 32 van deze
verordening wordt, indien een belanghebbende voor de aanvang
van de uitkering algemeen geaccepteerde arbeid verwijtbaar
niet heeft behouden, waardoor hij in bijstandsbehoeftige
omstandigheden is geraakt, een verlaging toegepast gedurende
een maand.3.De verlaging zoals bedoeld in lid 2 wordt vastgesteld op de
hoogte van het netto inkomen inclusief vakantietoeslag, maar
bedraagt maximaal 100% van de van toepassing zijnde
bijstandsnorm.4.Het inkomen zoals bedoeld in lid 2 wordt in beginsel
berekend op basis van het laatst ontvangen loon gedurende
een gehele maand. Indien het een wisselend inkomen betreft,
dan wordt de hoogte vastgesteld op basis van het gemiddelde
maandinkomen gedurende de drie maanden voorafgaand aan het
moment waarop de bijstandsbehoeftige omstandigheden
aanvingen. 1.Als de belanghebbende zich ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties, die zijn belast met de uitvoering
van de P-wet, als bedoeld in artikel 9, zesde lid van de
P-wet, kan de uitkering worden verlaagd.2.Als de belanghebbende zich ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de IOAW,
IOAZ of Bbz, kan de uitkering worden verlaagd.3.Het agressieprotocol treedt in werking in geval van een zeer
ernstige misdraging. 4.Het college legt een maatregel op van 100% gedurende één
maand.5.Bij recidive legt het college een maatregel op van 100%
gedurende 3 maanden.Indien een belanghebbende een of meerdere door het college
opgelegde verplichtingen als bedoeld in artikel 55 P-wet, niet
zijnde de gedragingen als bedoeld in artikel28 of 32 van
deze verordening, niet of onvoldoende nakomt, wordt een
verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
20% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende
nakomen van nadere verplichtingen die verband houden met
de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand;
40% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende
nakomen van nadere verplichtingen die strekken tot
vermindering van de bijstand;
100% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende
nakomen van nadere verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstand.
vervallen – zie toelichtingvervallen – zie toelichting1.Indien het bezit van een belanghebbende ten minste driemaal
de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt, verrekent het
college de recidiveboete de eerste drie maanden zonder
inachtneming van de beslagvrije voet.2.De verrekening, bedoeld in het eerste lid, geschiedt
gedurende een tijdvak van drie maanden vanaf de eerste van
de maand volgend op de dagtekening waarop de bestuurlijke
boete is opgelegd.1.Indien het bezit van een belanghebbende niet ten minste
driemaal de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt, verrekent
het college de recidiveboete gedurende één maand zonder
inachtneming van de beslagvrije voet. De verrekening
geschiedt vanaf de eerste van de maand volgend op de
dagtekening waarop de bestuurlijke boete is opgelegd.2.Aansluitend op verrekening als bedoeld in het eerste lid,
verrekent het college de recidiveboete in de daarop volgende
twee maanden op een dusdanige wijze dat belanghebbende
blijft beschikken over een inkomen ter hoogte van 80% van de
toepasselijke bijstandsnorm.3.Tot het inkomen, bedoeld in het tweede lid, worden ook
middelen gerekend als bedoeld in artikel 31, tweede lid,
onderdelen n en r, P-wet.In afwijking van de artikelen 38 en 39 van deze verordening kan
het college de recidiveboete met inachtneming van de beslagvrije
voet verrekenen indien:
aannemelijk is dat verrekening op de wijze, bedoeld in
de artikelen 38 en 39 zou leiden tot huisuitzetting van
belanghebbende en diens gezin; of
anderszins sprake is van dringende redenen.
De artikelen in deze paragraaf zijn van overeenkomstige
toepassing op de verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld
in artikel 18a, eerste lid, P-wet, indien en voor zover deze
boete nog niet is betaald op het moment van verrekening.1.Het voorkomen en bestrijden van uitkeringsfraude dan wel van
misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet is ingericht naar het
landelijk model voor hoogwaardig handhaven.2.Het college stelt beleidsregels op met betrekking tot hoogwaardig
handhaven waarbij tenminste wordt aangegeven hoe wordt
geregeld:
de voorlichting over de regelgeving alsmede de daaraan
verbonden gevolgen bij misbruik en oneigenlijk gebruik;
de wijze van verificatie van gegevens en van informatie
uitwisseling met derden;
de wijze waarop controles worden uitgevoerd;
de wijze waarop fraude wordt opgespoord en afgehandeld.
1.Het college doet onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering
en kan daarbij gebruikmaken van controlemiddelen zoals een
heronderzoeksplan, huisbezoeken, risicoprofielen,
bestandsvergelijkingen en de samenloopsignalen die daaruit
voortkomen. Het college onderzoekt daarnaast overige signalen en
tips die relevant zijn voor het recht op bijstand.2.Het college doet onderzoek naar de reden van de beëindiging van de
uitkering en neemt op basis daarvan besluiten met betrekking tot de
rechtmatigheid van de uitkering en de wederzijds tussen het college
en de belanghebbende resterende verplichtingen en de afhandeling
daarvan.Indien een schending van de inlichtingenplicht leidt tot benadeling van
de gemeenten, doet het college aangifte bij het Openbaar Ministerie, in
overeenstemming met de door het Openbaar Ministerie op dit punt
gehanteerde uitgangspunten in de Aanwijzing Sociale
Zekerheidsfraude.Het college stelt beleidsregels op met betrekking tot herziening, terug-
en invordering waarbij tenminste wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot herziening, terugvordering en invordering van
een verstrekte voorziening;
op welke wijze er geheel of gedeeltelijk van terugvordering dan
wel van invordering kan worden afgezien;
met welke frequentie heronderzoeken plaats moeten vinden.
Het college stelt beleidsregels op met betrekking tot verhaal op de
onderhoudsplicht waarin tenminste wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot verhaal;
wanneer en op welke wijze er wordt afgezien van het nemen van
een verhaalsbesluit en het invorderen van de te verhalen
voorziening;
met welke frequentie heronderzoeken plaats moeten vinden.
Het college kan in bijzondere gevallen afwijken van de bepalingen in
deze verordening, als toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. Hierbij moet vermeld
worden dat voorzieningen en uitkeringsverlening altijd afgestemd wordt
op de individuele situatie. Deze verordening kan worden aangehaald als: “Verzamelverordening P-wet,
IOAW, IOAZ en Bbz 2016”. De verordening treedt in werking vanaf de dag na bekendmaking. 1.De “Verzamelverordening P-wet, IOAW, IOAZ, Bbz 2015” wordt op het
moment zoals bedoeld in artikel 49 ingetrokken. 2.Voor wat betreft de re-integratieparagraaf geldt het
volgende:een persoon die gebruik maakt van een toegekende
voorziening op grond van de in artikel 49 genoemde verordening, die
moet worden beëindigd op grond van deze verordening, behoudt deze
voorziening voor zover wordt voldaan aan de voorwaarden voor de duur
dat deze is verstrekt.Toelichting Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz
2016InleidingPer 1 januari 2015 is de Participatiewet (P-wet) ingevoerd. De P-wet maakt
onderdeel uit van de 3 grote transities op het sociale domein, waarmee centrale
overheidstaken naar gemeenten zijn gekomen. Met de overheveling van deze taken
naar de P-wet is de Sociale Werkvoorziening ‘op slot gegaan’ voor nieuwe
instroom en ook jonggehandicapten met arbeidspotentieel kunnen niet meer
instomen in de Wajong. Het zittende bestand SW en Wajong blijft bij resp. de
Diamantgroep en UWV. Personen die duurzaam en volledig arbeidsongeschikt zijn,
kunnen nog wel aanspraak maken op een Wajong uitkering vanuit het UWV. Begin 2015 zijn naast de invoering van de P-wet ook de WWB maatregelen 2015
doorgevoerd. Deze bevatten o.a. de kostendelersnorm, waardoor het gemeentelijk
beleid op toeslagen en verlagingen geschrapt is. Deze verordeningsplicht is dan
ook sinds afgelopen jaar vervallen. Daarnaast zijn er een aantal gedragingen
expliciet in de wet opgenomen, waaraan een wettelijke maatregel is gekoppeld.
Deze verplichtingen worden de geüniformeerde verplichtingen genoemd.Met de invoering van de P-wet zijn een aantal nieuwe, verplichte verordeningen
geïntroduceerd. Dit zijn: tegenprestatie, loonkostensubsidie en beschut werk.
Deze verordeningen zijn in deze verzamelverordening gerangschikt onder de
paragraaf re-integratie en tegenprestatie. Verder komen de afstemmings- (incl.
bestuurlijke boete) en handhavingsverordening terug. Er is voor gekozen een
groot deel van de verplichte verordeningen samen te voegen tot één
verzamelverordening. Dit omdat de onderwerpen zeer nauw samenhangen en vanwege
de lokale wens om de uitvoering te vereenvoudigen en regels terug te dringen. Er
zijn nog een aantal aparte verordeningen: individuele inkomenstoeslag en
inspraak (cliëntenparticipatie).Met ingang van 2015 zijn er duidelijke aanscherpingen te zien op het
afstemmings- en handhavingsbeleid. Met name de geüniformeerde maatregelen in de
wet liggen hieraan ten grondslag. Hier staat een minimale maatregel van 100%
gedurende 1 maand voor. Ook is heel duidelijk sprake van een kanteling in
denken: minder inzet van voorzieningen, vooral begeleiding naar de reguliere
arbeidsmarkt en wie begeleiding nodig heeft krijgt deze zo kortdurend en gericht
mogelijkHet kabinet beschrijft deze ontwikkelingen als volgt:Individueel, maatschappelijk én financieel belang nieuwe aanpak
“Ieder mens heeft recht op zelfbeschikking, verdient de kans het beste
uit zichzelf te halen en zich te ontplooien. We schrijven niemand af, maar
spreken iedereen aan. Een baan is immers de beste sociale zekerheid.
Natuurlijk zorgen we samen voor wie echt niet kan meedoen.” Zo beschrijft
het regeerakkoord van dit kabinet het individuele belang dat iedereen die
dat kan, ook naar vermogen meedoet. Meedoen naar vermogen dient daarnaast
ook een maatschappelijk en economisch belang. De arbeidsmarkt staat voor
grote veranderingen. Voor het eerst sinds decennia neemt het aantal
werkenden af. Als er niets gebeurt, komt de samenleving straks mensen tekort
om het werk te doen. Terwijl er intussen om uiteenlopende redenen nog veel
mensen langs de kant staan die (gedeeltelijk) wel kunnen werken. Dat is
sociaal en economisch ongewenst.Voor mensen met een arbeidsbeperking die hierdoor niet in staat zijn om het
wettelijk minimum uurloon te verdienen, zijn specifieke voorzieningen
voorgeschreven welke op maat (voor de Hart van Brabantgemeenten) in deze
verordening terug te zien zijn. Het college zal deze algemeen geformuleerde
regels nog nader uitwerken in beleidsregels.Aanpassingen in verband met de invoering
P-wetIn de verordening zijn bepalingen opgenomen met betrekking tot voorzieningen,
specifiek voor mensen met verminderd arbeidsvermogen. Hieronder valt ook de
studietoeslag, die verstrekt wordt aan niet-uitkeringsgerechtigden ter
ondersteuning bij hun studie. Deze bepalingen zijn nader uitgewerkt in
beleidsregels om te komen tot maatwerk en toch zo veel als mogelijk
uniformiteit. Aanpassing in verband met WWB maatregelen 2015De maatregel behorend bij de geüniformeerde verplichtingen is sinds januari 2015
opgenomen in de verordening. Vanwege de invoering van de kostendelersnorm is de
toeslagenparagraaf vervallen. Er zijn beleidsregels opgesteld waarin de regels
rondom de commerciële huurdeling zijn opgenomen. Verder staat de tegenprestatie
in de paragraaf "re-integratie en tegenprestatie" opgenomen.Aanpassingen in verband met Wet taaleisPer 1 januari 2016 treedt de Wet taaleis in werking. Wie niet kan aantonen dat
hij aan het gewenste taalniveau voldoet, is verplicht om een taaltoets af te
leggen. Hoewel de regels in verband met de Wet taaleis voor het grootste deel in
de wet zijn opgenomen, heeft de wetgever verzuimd om een bepaling op te nemen
die regelt dat het college kan sanctioneren wanneer iemand niet verschijnt bij
de taaltoets. Om deze reden dienen gemeenten deze maatregelwaardige gedraging
vanaf 2016 op te nemen in de verordening. De Verzamelverordening 2015 is als volgt opgebouwd:
algemene bepalingen
re-integratie en tegenprestatie
maatregelen (afstemming) incl. bestuurlijke boete
handhaving
slotbepalingen
§1 Algemene bepalingenArtikel 1. DefinitiesDe centrale rol van participatie in de bijstandsverlening (werk boven inkomen en
iedereen doet mee) raakt in het bijzonder de doelgroep, het karakter en de
reikwijdte van begrippen als participatie en voorzieningen. De in de
verzamelverordening gebruikte begrippen sluiten zoveel als mogelijk aan bij die
van de wetgeving. Dit uit het oogpunt van helderheid en structuur. Hiermee wordt
het voor de burger makkelijker om de samenhang te doorzien tussen het doel van
de wetgeving en de in de verordening uitgewerkte beleidskaders. Voor zover er
definities niet in de verordening zijn opgenomen, gelden deze zoals in de wet
bedoeld.De definities in deze paragraaf gelden voor de gehele Verzamelverordening,
tenzij hierop in de paragrafen een uitzondering voor wordt gegeven.§2 Re-integratieDit hoofdstuk regelt het ondersteunen en het aanbieden van voorzieningen aan
werkzoekenden die behoren tot de doelgroep. De opdracht hiertoe is geregeld in
artikel 7 van de P-wet en 34 IOAW. Voor de IOAZ en Bbz gelden deze regels niet
vanwege de specifieke doelgroep en bepalingen.Artikel 2 Opdracht en taak van het collegeHet college biedt voorzieningen en ondersteuning, zoals bedoeld in deze
verordening, aan personen aan die behoren tot de doelgroep re-integratie. Door
het college wordt een afweging gemaakt, waarbij gekeken wordt of een voorziening
gelet op de mogelijkheden en capaciteiten van de belanghebbende (het meest)
doelmatig is met het oog op arbeidsinschakeling. Het is aan het college om te
zorgen voor voldoende aanbod van voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling en
re-integratie. Het college zorgt voor een gevarieerd aanbod aan voorzieningen en
legt deze vast in de beleidsregels.Bij het aanbieden van een voorziening of ondersteuning, houdt het college
rekening met de mogelijkheden en omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bedoeld in artikel 8a, tweede lid, onderdeel a, van de P-wet. Hierin ligt besloten dat de gemeenteraad ook rekening houdt met de
omstandigheden en functionele beperkingen van personen met een handicap. Dit is
in overeenstemming met het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een
handicap. De doelstelling van dit verdrag is het bevorderen, beschermen
en waarborgen van het volledige genot door alle personen met een handicap
van alle mensenrechten en fundamentele vrijheden op voet van gelijkheid en
het bevorderen van de eerbiediging van hun inherente
waardigheid.Daarnaast dient het college bij het aanbieden van ondersteuning of een
voorziening rekening te houden met de zorgtaken van de belanghebbende. Onder
deze zorgtaken worden ten minste verstaan de opvang van ten laste komende
kinderen en het verrichten van mantelzorg. Door het college worden beleidsregels
opgesteld over de inhoud van deze zorgtaken en de manier waarop daarmee rekening
wordt gehouden. Soms hebben personen hulp of ondersteuning nodig, anders dan direct gericht op
arbeid, om de stap richting de arbeidsmarkt te kunnen maken. Dit kan
bijvoorbeeld het geval zijn wanneer er sprake is van een ernstige
schuldenproblematiek. In lid vier is opgenomen dat het college de inzet van
flankerende voorzieningen bevordert. Bij deze voorzieningen kan dus gedacht
worden aan een traject in het kader van schuldhulpverlening maar bijvoorbeeld
ook kinderopvang. De inzet van een dergelijke voorziening kan (in het
individuele geval) een randvoorwaarde zijn voor wat betreft deelname aan
re-integratievoorzieningen en nakoming van arbeidsverplichtingen. Let wel: de
gemeente hoeft niet perse zelf alle voorzieningen te organiseren, maar houdt wel
rekening met de beschikbaarheid ervan.De gemeente kan, om de financiële risico’s te beheersen, een verdeling maken van
de middelen over de verschillende voorzieningen. Het college zal naar aanleiding
van een aanspraak op ondersteuning altijd een individuele afweging maken of zij
die aanspraak wil en kan honoreren. Het ontbreken van financiële middelen kan
echter niet de reden zijn om aanvragen op ondersteuning af te wijzen. Wel kan
per voorziening een plafond worden ingebouwd. Het college dient in zo'n geval na
te gaan welke andere, goedkopere alternatieven er beschikbaar zijn. In het
individuele geval is het altijd aan de gemeente om te beoordelen of er überhaupt
ondersteuning noodzakelijk is en welke vorm die moet krijgen, gelet op het te
bereiken doel van arbeidsinschakeling, al dan niet op langere termijn. Hierbij
kan de afweging gemaakt worden voor het goedkoopste adequate alternatief.Artikel 3 Aanspraak Met de wijziging van de WWB per 1 januari 2012, heeft de Regering de
verplichtingen voor jongeren tot 27 jaar aangescherpt. Onder meer is toen voor
de jongere tot 27 jaar een zoektermijn van 4 weken ingevoerd (vanaf de datum van
melding). In deze periode dient de jongere aantoonbare inspanningen te
verrichten om algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen en zijn mogelijkheden
voor de terugkeer naar regulier onderwijs te onderzoeken. Steeds meer gemeenten hebben in de praktijk de zoektermijn uitgebreid en ook
toepassing op personen van 27 jaar en ouder. Hoewel er zeker scherpe randjes aan
de toepassing hiervan zaten, werd vooruit gelopen op de verwachting dat de
zoektermijn als algehele maatregel in de P-wet zou worden opgenomen. Dat is niet
gebeurd. Het invoeren van de zoektermijn voor personen van 27 jaar en ouder is
onder de P-wet daarmee een beleidskeuze geworden. Dongen heeft ervoor gekozen de
zoektijd voor personen van 27 jaar en ouder niet in te zetten. Er wordt wel een
inspanning gericht op de arbeidsinschakeling en re-integratie gevraagd van een
belanghebbende die een uitkering aanvraagt. Indien een belanghebbende hier niet
aan voldoet dan wordt een maatregel bezien. Het college betrekt bij het afwegen
van de belangen bij het aanbieden van voorzieningen onder meer de situatie op de
arbeidsmarkt, de mate van investering in een belanghebbende (eerder aangeboden
voorzieningen), het vooruitzicht op inkomen uit betaalde arbeid als ook de
mogelijkheid van een voorliggende voorziening, waaronder voor jongeren de
terugkeer naar het reguliere onderwijs. De aanspraak voor mensen zonder uitkering, die wel tot de doelgroep behoren,
wordt beperkt naar inkomen en vermogen. Ook dit past in de nieuwe visie op
re-integratie waarbij de steeds schaarsere middelen worden ingezet voor de
doelgroepen die dit het hardste nodig hebben. In verband met de invoering van de
kostendelersnorm wordt de inkomensgrens gesteld op 110% van het Wettelijk
minimum loon (WML) en niet de van toepassing zijnde bijstandsnorm. Toepassing
van de (kostendelers)norm zou te snel tot uitsluiting van voorzieningen leiden.
Maar het hanteren van het 110% WML heeft ook consequenties. Het toepassen van de restricties die gelden voor niet-uitkeringsgerechtigden,
kan gevolgen hebben voor de groep jonggehandicapten. Wanneer zij buiten de in
lid 6 genoemde voorwaarden vallen, kunnen zij geen aanspraak maken op
ondersteuning richting de arbeidsmarkt. Zij zouden daar voorheen, toen de Wajong
nog toegankelijk was voor jongeren met arbeidspotentieel, wel aanspraak op
hebben kunnen maken. Het is onwenselijk dat deze kwetsbare groep, die over het
algemeen wel degelijk begeleiding nodig heeft om de stap naar de arbeidsmarkt te
kunnen maken, buiten de boot valt. Daarom is in lid 7 opgenomen dat voor de
doelgroep van jonggehandicapten bepaalde voorzieningen ingezet kunnen worden,
ook als zij niet voldoen aan de gestelde voorwaarden (m.b.t. het gezinsinkomen,
het vermogen en de mate van inzetbaarheid). Het gaat dan o.a. om de begeleiding
op de werkplek, ondersteuning bij het zoeken en aanvaarden van werk. In de
beleidsregels staat per instrument aangegeven of de uitzonderingsbepaling van
toepassing is. Merk op dat in lid 5 het zinsdeel "tenzij in de wet anders is bepaald" is
opgenomen. In verschillende gevallen zijn de beperkende voorwaarden niet van
toepassing. De gemeente is verantwoordelijk voor de ondersteuning van personen
met een indicatie banenafspraak en/of een verlaagde loonwaarde. Zij kunnen een
aanvraag indienen voor voorzieningen zoals loonkostensubsidie en hebben met dit
recht op loonkostensubsidie wettelijk ook recht op ondersteunende voorzieningen
op de werkplek (artikel 10c en 10da Participatiewet). Artikel 4 Voorzieningen De P-wet schrijft niet uitputtend voor welke voorzieningen het college aan moet
bieden. Het criterium is dat de voorziening gericht moet zijn op de
arbeidsinschakeling en moet bijdragen aan het (op termijn) mogelijk maken van
reguliere arbeid door een persoon. Al naar gelang de afstand tot de arbeidsmarkt
van een persoon, kan een voorziening gericht zijn op bijvoorbeeld:
activering en het voorkomen van een isolement (zoals het doen van
vrijwilligerswerk);
het leren van vaardigheden of kennis;
het opdoen van werkervaring (bijvoorbeeld via gesubsidieerd werk);
de mogelijkheid om met behoud van uitkering te werken (inclusief
vergoeding);
Etcetera.
De voorzieningen voor werkgevers zou je ook in verschillende categorieën kunnen
opdelen. Zo kan de werkgever gestimuleerd worden om een persoon uit de doelgroep
werkervaring op te laten doen in zijn bedrijf dan wel de persoon in dienst te
nemen. De gemeente zou bijvoorbeeld een deel van de opleidingskosten voor haar
rekening kunnen nemen. Ook kan er door middel van een voorziening worden
gecompenseerd voor een verminderde loonwaarde of productiviteit van een
belanghebbende. Dit betreft bijvoorbeeld loonkostensubsidie, zoals opgenomen in
artikel 9. In dit artikel zijn dus de verschillende categorieën voorzieningen opgenomen die
het college tot haar beschikking heeft bij het ondersteunen van belanghebbenden
richting de arbeidsmarkt. Onder deze categorieën vallen meer specifieke
instrumenten zoals bijvoorbeeld bemiddeling van de werkzoekende, scholing,
proefplaatsen etc. Deze individuele voorzieningen zijn door het college
uitgewerkt in beleidsregels. Artikel 5 Beëindigen van een voorzieningIn artikel vijf zijn de beëindigingsgronden opgenomen die gelden voor
voorzieningen die zijn toegekend. Er staat beschreven dat het college een
voorziening kan beëindigen en in welke gevallen dit kan. Een voorziening kan
bijvoorbeeld worden beëindigd als een persoon niet in voldoende mate meewerkt
aan de betreffende voorziening. In een dergelijk geval zal overigens ook een
afstemming van uitkering worden bezien. Onderdeel g is, anders dan in onderdeel a. tot en met f., gericht op de
werkgever en niet op de persoon die gebruik maakt van de voorziening. Indien een
participatiepartner niet voldoet aan de verplichtingen die zijn verbonden aan de
voorziening, bijvoorbeeld het bieden van bepaalde ondersteuning op de werkvloer,
dan kan de voorziening ook worden beëindigd. Het is wel van belang dat er door
de werkgever of uitvoeringsorganisatie een overeenkomst is ondertekend waarin de
geldende voorwaarden in verband met de voorziening staan beschreven. Er moet worden opgelet met de reikwijdte van deze bepaling, aangezien die
beperkt is. Dit lid kan niet worden toegepast wanneer er reeds in wettelijke
bepalingen is vastgelegd wanneer aan de voorwaarden is voldaan. Dat is het geval
bij de voorzieningen beschut werk en loonkostensubsidie. Wanneer er een
arbeidsovereenkomst is gesloten tussen werkgever en werknemer geldt het
burgerlijk recht en heeft de werkgever enkel verplichtingen richting de
werknemer (en niet jegens de gemeente). De P-wet voorziet niet in een wettelijke bepaling tot terugvordering van
re-integratiekosten die onnodig zijn gemaakt. Noch van een bijstandsgerechtigde,
noch van een niet-bijstandsgerechtigde of werkgever/re-integratiepartner kunnen
de kosten worden teruggevorderd. Terugvordering dient in een dergelijk geval te
geschieden op grond van het Burgerlijk Wetboek.Artikel 6 Participatie(plaats) voor personen ouder dan 27 jaarEen participatieplaats is bedoeld voor personen met een grotere afstand tot de
arbeidsmarkt. Voor personen jonger dan 27 jaar is ondersteuning in de vorm van
een participatieplaats niet mogelijk (artikel 7, achtste lid, van de P-wet). Het
college kan dan ook enkel aan personen van 27 jaar of ouder met recht op
algemene bijstand een participatieplaats aanbieden.Additionele werkzaamhedenOp een participatieplaats worden additionele werkzaamheden verricht. Niet de te
verrichten werkzaamheden staan centraal, maar het leren werken of het (opnieuw)
wennen aan werken. Aspecten als omgaan met gezag, op tijd komen, werkritme en
samenwerking met collega’s zijn allemaal zaken waaraan in een participatieplaats
gewerkt kan worden. Ook kan hiermee worden beoordeeld of het werkterrein past
bij de capaciteiten van de uitkeringsgerechtigde, zodat een persoon bijvoorbeeld
een opleiding op het betreffende terrein kan gaan volgen en daarmee voor
zichzelf een duurzaam perspectief op arbeid kan realiseren. De duur van de
participatieplaats is wettelijk beperkt tot maximaal vier jaar (artikel 10a van
de P-wet). Na negen maanden wordt beoordeeld door het college of de
participatieplaats de kans op arbeidsinschakeling heeft vergroot (artikel 10a,
achtste lid, van de P-wet). Zo niet, dan wordt de participatieplaats beëindigd.
Uiterlijk 24 maanden na aanvang van de participatieplaats wordt opnieuw
beoordeeld of de participatieplaats wordt voorgezet. Als de gemeente concludeert
dat voortzetting van de participatieplaats met het oog op in de persoon gelegen
factoren aanmerkelijk bijdraagt tot de arbeidsinschakeling, dan kan de
participatieplaats nog één jaar verlengd worden. Echter, in dat geval dient een
andere werkomgeving geboden te worden (artikel 10a, negende lid, van de P-wet).
Na 36 maanden vindt opnieuw een dergelijke beoordeling plaats (artikel 10a,
tiende lid, van de P-wet).PremieDe persoon die werkzaamheden verricht op een participatieplaats heeft recht op
een premie. Voor het eerst na zes maanden en vervolgens iedere zes maanden na
aanvang van de additionele werkzaamheden (artikel 10a, zesde lid, van de P-wet).
Voorwaarde is dat de persoon naar het oordeel van het college voldoende heeft
meegewerkt aan het vergroten van zijn kansen op de arbeidsmarkt. De hoogte van
de premie moet in de verordening vastgelegd worden (artikel 8a, eerste lid,
onderdeel d, van de P-wet). De premie wordt vrijgelaten op grond van artikel 31,
tweede lid, onderdeel j, van de P-wet. In verband hiermee is de hoogte van de
premie begrensd door het in de vrijlatingsbepaling genoemde bedrag. Bij het
bepalen van de hoogte van de premie zijn de risico's van de armoedeval
betrokken.De premie wordt per zes maanden verstrekt. Aangezien in artikel 6 wordt verwezen
naar de premie zoals genoemd in artikel 31, lid 2, onderdeel j, is ook bij de
hoogte van de premie aansluiting gezocht bij voornoemd artikel. De hoogte van de
premie is per jaar bepaald op 25% van het in artikel 6, lid 2, onderdeel j.
genoemde bedrag, thans € 2.340,00. Het bedrag per periode van 6 maanden
zoals genoemd in artikel 10a, lid 6 is derhalve thans telkens € 292,50.Artikel 7 Participatievoorziening beschut werk Het college kan de voorziening beschut werk aanbieden aan een persoon uit de
doelgroep die door eenlichamelijke, verstandelijke of psychische beperking een
zodanige mate van begeleiding op en aanpassingenvan de werkplek nodig heeft, dat
van een reguliere werkgever redelijkerwijs niet kan worden verwacht dat hijdeze
in dienst neemt (eerste lid).Ten behoeve van de participatievoorziening beschut werk kan de gemeente een
voorselectie uitvoeren. Als devoorselectie wordt uitgevoerd, dan wordt door het
college bepaald welke mensen in aanmerking kunnenkomen voor beschut werk, en op
welk moment. In de verordening moet vastgelegd worden hoe zij dezevoorselectie
uitvoeren. Het college kan ambtshalve vaststellen of een persoon uitsluitend in
een beschutte omgeving onder aangepaste omstandigheden mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie heeft (artikel 10b, eerste lid, van de P-wet). Het is voor
een individu niet mogelijk om hiervoor een aanvraag in te dienen.Het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen adviseert het college met
betrekking tot het oordeel of eenvoorgedragen persoon tot de doelgroep beschut
werk behoort. Sinds medio 2015 betreft dit niet enkel een boordeling voor
beschut werk, maar een integraal advies: een advies beoordeling arbeidsvermogen.
Het advies van het UWV geeft uitsluitsel op de vraag of het een belanghebbende
betreft die alleen met een hoge mate van ondersteuning en aanpassing van het
werk in staat is om arbeid te verrichten. Als dat het geval is dan kan de
gemeente, indien er beschutte werkplaatsen beschikbaar zijn, een advies beschut
werk aanvragen bij het UWV. Indien is het advies is afgegeven dat iemand tot de doelgroep 'beschut werk'
behoort, zorgt de gemeente ervoor dat deze persoon in een dienstbetrekking onder
beschutte omstandigheden aan de slag gaat (artikel 10b, derde lid, van de
P-wet). Het kan dan gaan om een privaatrechtelijke of een publiekrechtelijke
dienstbetrekking (artikel 6, eerste lid, onderdeel f, van de P-wet). Hoe de
dienstbetrekking wordt georganiseerd, behoort tot de beleidsvrijheid van
gemeenten. Een dienstbetrekking kan bijvoorbeeld worden georganiseerd via een
gemeentelijke dienst, NV, BV of stichting. Ook kunnen personen (via detachering)
in een beschutte omgeving bij reguliere werkgevers werken.Om een dienstbetrekking beschut te laten slagen is het veelal nodig om
aanvullende voorzieningen in te zetten.Denk hierbij aan een jobcoach of fysieke
aanpassingen op de werkplek of in de werkomgeving. Dezevoorzieningen en de bijbehorende voorwaarden worden vastgelegd in de
beleidsregels, tezamen met deandere voorzieningen.Het college bepaalt de omvang van het aanbod beschut werk en legt vast hoeveel
plekken voor beschut werkde gemeente beschikbaar stelt. Het aanbod is mede
afhankelijk van het aantal geschikte en beschikbareplaatsen bij werkgevers.Met de bepaling in lid 6 wordt gewaarborgd dat personen die zijn aangewezen op
beschut werk een passende alternatieve voorziening krijgen aangeboden indien er
op dat moment geen beschutte werkplekken beschikbaar zijn. Artikel 8 No-risk polisDe no-risk polis, zoals hij voorheen door gemeentes kon worden verstrekt aan
werkgevers, bestaat niet meer als zodanig. De reden hiervoor is dat er op de
markt geen aanbieder is bij wie een dergelijke polis kan worden afgenomen.
Gemeenten zijn wel druk bezig om te bezien of op een andere wijze het risico
voor werkgevers kan worden afgedekt of kan worden verminderd. Op dit moment is
daarvoor nog geen instrument beschikbaar.In 2015 bestond er nog een verordeningsplicht ten aanzien van de no-risk polis.
Deze verplichting is tijdelijk vervallen.No-riskpolis geldt wel voor doelgroep baanafspraak en doelgroep beschut
werkDe no-riskpolis is echter wel van toepassing voor de doelgroep banenafspraak en
beschut werk. Wanneer een werkgever een persoon die valt onder deze doelgroepen
in dienst neemt, dan is de no-riskpolis van rechtswege van toepassing. Wanneer
de werknemer ziek wordt dan treedt deze no-riskpolis - die wordt uitgevoerd door
het UWV - in werking. De gemeente heeft daar voor wat betreft deze doelgroep
geen rol in. Het is wel belangrijk dat dit benadrukt wordt door de gemeente,
wanneer een werkgever iemand uit het doelgroepenregister in dienst neemt of in
dienst wil nemen. Dit kan namelijk een extra stimulans zijn voor de werkgever om
de werknemer met een arbeidsbeperking een kans te bieden. Artikel 9 Vaststelling doelgroep loonkostensubsidie en
loonwaardeDe loonkostensubsidie zoals beschreven in dit artikel kan uitsluitend worden
ingezet als de persoon in kwestie behoort tot de doelgroep loonkostensubsidie,
als bedoeld in artikel 6, eerste lid, onderdeel e, van de P-wet: personen met
een arbeidsbeperking. Deze nieuwe vorm van loonkostensubsidie is niet per
definitie tijdelijk, maar kan indien nodig voor een langere periode worden
ingezet. Met dit instrument compenseert de gemeente werkgevers voor de
verminderde productiviteit van de werknemer. In artikel 10c van de P-wet is bepaald dat het aan college is om vast te stellen
of een persoon tot de doelgroep loonkostensubsidie behoort. Binnen de kaders van
de P-wet is het aan de gemeente om vast te stellen op welke wijze zij bepalen of
mensen tot de doelgroep loonkostensubsidie behoren en of loonkostensubsidie voor
hen wordt ingezet. In artikel 9, tweede lid, is vastgelegd welke criteria
daarbij in acht genomen worden. Deze cumulatieve criteria zijn ontleend aan
artikel 6, eerste lid, onderdeel e, van de P-wet. Daarin is immers wettelijk de
doelgroep loonkostensubsidie vastgelegd. LoonwaardebepalingIn de P-wet en in de concept lagere regelgeving zijn de wettelijke eisen
neergelegd waaraan de loonwaarde methodiek moet voldoen. Daarbinnen wordt aan
gemeenten en regio’s beleidsvrijheid gegeven. De P-wet bepaalt dat de methode
van loonwaardebepaling waarvoor wordt gekozen in de gemeentelijke verordening
wordt vastgelegd. Gemeenten moesten begin 2015 regionale afspraken maken over de
loonwaardebepaling in het Werkbedrijf. Het opstellen van een methodiek voor
loonwaardebepaling hing dus samen met de vorming van het Werkbedrijf. Voor onze
gemeente betreft dat de arbeidsmarktregio Hart van Brabant. Door middel van een
aanbestedingsprocedure is gekozen voor de loonwaardemethodiek Dariuz. In artikel
9 is opgenomen dat dit de loonwaardemethodiek is die door de regio wordt
ingezet. Het instrument voldoet aan voorwaarden van het Ontwerpbesluit
Loonkostensubsidie Participatiewet en is door het ministerie goedgekeurd. Naast de keuze van het instrument zijn er ook verschillende andere afspraken
gemaakt met betrekking tot de loonwaardemeting zoals die door de regiogemeentes
wordt uitgevoerd. Zo is bijvoorbeeld afgesproken dat gemeenten gebruik kunnen
maken van elkaars loonwaardespecialisten en dat een accountmanager die de
plaatsing heeft verzorgd nooit degene kan zijn die de loonwaardemeting
uitvoert.§ 2.4 StudietoeslagVoorwaarden individuele studietoeslag Artikel 36b, eerste lid, van de P-wet spreekt zowel over verzoek als aanvraag.
Het college kan op een dergelijk verzoek – gelet op de individuele
omstandigheden van een persoon - een individuele studietoeslag verlenen.
Hiervoor is vereist dat deze persoon op de datum van de aanvraag:
18 jaar of ouder is;
recht heeft op studiefinanciering op grond van de Wet studiefinanciering
2000 of recht heeft op een tegemoetkoming op grond van hoofdstuk 4 van
de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten;
geen in aanmerking te nemen vermogen als bedoeld in artikel 34 van de
P-wet heeft; en
een persoon is van wie is vastgesteld dat hij met voltijdse arbeid niet
in staat is tot het verdienen van het wettelijk minimumloon, doch wel
mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft.
Dat een persoon recht moet hebben op studiefinanciering of een
WTOS-tegemoetkoming, betekent niet dat deze persoon ook daadwerkelijk
studiefinanciering of een tegemoetkoming moet ontvangen. Het recht op
studiefinanciering bestaat, afhankelijk van iemands gekozen opleiding, leeftijd
en inkomen. Of van dit recht gebruik gemaakt wordt, is niet in de P-wet geregeld
en is geen vereiste voor het ontvangen van een individuele studietoeslag op
grond van de P-wet. Voor het recht op een individuele studietoeslag is het dan
ook voldoende dat een persoon recht heeft op studiefinanciering of een
tegemoetkoming. De persoon zal - als aanvrager van de toeslag - aannemelijk
moeten maken dat hij recht op studiefinanciering of een tegemoetkoming heeft,
bijvoorbeeld door een beschikking van DUO of door een bewijs van inschrijving
bij een bepaalde opleiding te overleggen. De artikelen 12, 43, 49 en 52 van de P-wet zijn niet van toepassing bij
verlening van de individuele studietoeslag (artikel 36b, tweede lid, van de
P-wet). De aanvraag moet worden ingediend bij het college en er wordt geen
rekening gehouden met een eventuele draagkracht van de ouders (artikel 12). Een
individuele studietoeslag kan niet als lening worden verstrekt als een persoon
met de studietoeslag schulden wil aflossen. Artikel 49 van de P-wet is namelijk
niet van toepassing op de individuele studietoeslag (artikel 36b, tweede lid,
van de P-wet). Ook artikel 52 van de P-wet is niet van toepassing op de
individuele studietoeslag (artikel 36b, tweede lid, van de P-wet). Dit maakt dat
de individuele studietoeslag niet kan worden verstrekt in de vorm van een
voorschot. Artikel 10 Indienen verzoek De persoon dient op datum van de aanvraag aan de voorwaarden te voldoen zoals
genoemd in artikel 36b, eerste lid, van de P-wet. Onder aanvraag wordt verstaan:
een verzoek van een persoon, een besluit te nemen (artikel 1:3, derde lid, van
de Awb). Een aanvraag dient in beginsel schriftelijk te worden ingediend
(artikel 4:1 van de Awb). Om onduidelijkheid te voorkomen omtrent de wijze
waarop het verzoek als bedoeld in artikel 36b, eerste lid, van de P-wet moet
worden ingediend, staat in deze verordening dat het verzoek moet worden gedaan
middels een door het college vastgesteld formulier. Een verzoek wordt dan gezien
als een aanvraag zoals bedoeld in afdeling 4.1.1 van de Awb. Het gaat dan om een
schriftelijke aanvraag (artikel 4:1 van de Awb) die wordt ondertekend door de
aanvrager en ten minste de naam en het adres van de aanvrager bevat, de
dagtekening en een aanduiding van de beschikking die wordt gevraagd (artikel
4:2, eerste lid, van de Awb). De aanvrager verschaft ook de gegevens en
bescheiden die voor de beslissing op de aanvraag nodig zijn en waarover hij
redelijkerwijs de beschikking kan krijgen (artikel 4:2, tweede lid, van de Awb).
Een mondeling verzoek kan hiermee dus niet worden aangemerkt als een verzoek om
individuele studietoeslag zoals bedoeld in artikel 36b van de P-wet. Artikel 11 Advies over oordeel verdienen wettelijk minimumloon In eerste instantie onderzoekt het college zelf of er sprake is van verminderd
arbeidsvermogen op basis van beschikbare gegevens. Wanneer het college niet in
staat is zelf deze beoordeling te maken, dan zal er extern advies worden
ingewonnen. Artikel 12 Eenmaal per periode individuele studietoeslag verlenen
Een persoon kan slechts eenmaal per studiejaar in aanmerking komen voor een
individuele studietoeslag. We kiezen voor deze periode omdat we dan de bijstand
onbelast kunnen verstrekken. Voordeel van eenmalige verstrekking is dat er
alleen bij de aanvraag hoeft te worden gekeken of belanghebbende voldoet aan
alle voorwaarden. We hoeven niet later ook nog te onderzoeken of iemand is
blijven studeren. Wel zal bij een nieuwe aanvraag voor een volgende periode weer
op dat moment onderzocht moeten worden of iemand voldoet aan de criteria. Een
studiejaar start op 1 september en eindigt op 31 augustus van het daaropvolgende
jaar.Artikel 13 Hoogte individuele studietoeslag De studietoeslag wordt per persoon toegekend. Een individuele studietoeslag
bedraagt € 100 per maand. Is er sprake van gehuwden die allebei afzonderlijk
voldoen aan de voorwaarden voor een individuele studietoeslag, dan komen zij
afzonderlijk in aanmerking voor een individuele studietoeslag. Voor de hoogte
van de studietoeslag is geen indexering opgenomen. De reden hiervoor is onder
andere dat het ‘indexeringsjaar’ niet gelijk loopt met het studiejaar. Dat niet
wordt aangesloten bij de indexering, betekent niet dat de hoogte van de toeslag
in de toekomst niet zal wijzigen. Indien relevante ontwikkelingen daarom vragen,
zal de toeslag in hoogte worden aangepast. Bij een volgende maal dat de
verordening gewijzigd wordt vastgesteld, zal worden bezien of de hoogte van de
toeslag aanpassing behoeft. Indien relevante ontwikkelingen daarom vragen zal de
aanpassing in hoogte eerder plaatsvinden.Artikel 14 Betaling individuele studietoeslag Een individuele studietoeslag wordt eenmalig per studiejaar in één bedrag
uitbetaald. Dit is het bedrag zoals neergelegd in artikel 13 van deze
verordening x 12 maanden. Bij de start van een nieuw studiejaar kan een persoon
opnieuw in aanmerking komen voor een individuele studietoeslag. Hiertoe dient
een nieuwe aanvraag worden ingediend.§ 2.5 TegenprestatieHet college is bevoegd een belanghebbende te verplichten naar vermogen een
tegenprestatie te verrichten, ook als die tegenprestatie niet direct samenhangt
met arbeidsinschakeling. Dit is vastgelegd in artikel 9, eerste lid, onderdeel
c, van de P-wet. Deze mogelijkheid staat al langere tijd in de wet, maar met de
invoering van de WWB maatregelen 2015 is de verplichting tot het opstellen van
een verordening opgenomen. Opvallend hierbij is dat de wet nog steeds een
discretionaire bevoegdheid aan het college geeft om de tegenprestatie op te
dragen en niet spreekt van een wettelijke verplichting. Maar de verplichte
verordening geeft een ander signaal aan gemeenten: ze worden geacht de
tegenprestatie te regelen, maar hebben de vrijheid om deze naar vermogen op te
leggen.De mogelijkheid tot het opleggen van een tegenprestatie is beperkt door hetgeen
is opgenomen in artikel 4 EVRM rondom gedwongen arbeid. De arbeid moet van korte
duur, incidenteel en onbeloond zijn en het mag beslist geen verdringing
opleveren op de arbeidsmarkt. Artikel 15 Doelgroep en doel De verplichting tot het verrichten van een tegenprestatie geldt in beginsel voor
iedereen die een uitkering ontvangt. Dit geldt niet alleen voor belanghebbenden
met een uitkering op grond van de P-wet, maar ook voor belanghebbenden met een
uitkering op grond van de IOAW of IOAZ. Het opleggen van een tegenprestatie naar
vermogen is geen middel, maar een doel. Doel is om uitkeringsgerechtigden, die
tot dusver aan de zijlijn stonden, te prikkelen om zich in te zetten voor de
samenleving als tegenprestatie voor de ontvangen uitkering.Artikel 16 Inhoud van een tegenprestatie Het college bepaalt aan de hand van de individuele omstandigheden en de
voorhanden zijnde onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden, de aard, de
duur en de omvang van de aan een persoon op te leggen tegenprestatie. Hierbij
moet het college de in deze verordening neergelegde criteria in acht nemen. Het
college dient hierbij maatwerk toe te passen. Als het college een tegenprestatie vraagt van belanghebbende, moet het een
duidelijke omschrijving geven van de te verrichten werkzaamheden. Het moet voor
een belanghebbende immers duidelijk zijn welke tegenprestatie het college van
hem verwacht. Additionele onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden
In de wet is bepaald dat de tegenprestatie onbeloonde maatschappelijk nuttige
werkzaamheden betreffen die additioneel van aard zijn. De maatschappelijk
nuttige werkzaamheden in het kader van de tegenprestatie dienen zich te
onderscheiden van de reguliere betaalde werkzaamheden: het moet om iets extra’s
gaan waar normaal gesproken geen banen voor zijn. De in dit artikel gestelde voorwaarden zijn gebaseerd op de belangrijkste
kenmerken van de tegenprestatie die volgen uit de parlementaire geschiedenis
(zie TK 2010-2011, 32 815, nr. 3, p. 14) en op de eisen van het EVRM. In de beleidsregels kan het college vastleggen welke werkzaamheden zij in ieder
geval als tegenprestatie kunnen inzetten (artikel 16, tweede lid, van deze
verordening). Deze werkzaamheden kunnen gezien worden als een uitwerking van
artikel 16 van deze Verordening.Samenwerking met maatschappelijke organisaties: De gemeente kan voor het werven van maatschappelijk nuttige werkzaamheden
samenwerken met maatschappelijke organisaties zoals: welzijnsinstellingen,
vrijwilligerswerkorganisaties, buurthuizen en/of sportvoorzieningen. Een
vrijwilligersvacaturebank bij een vrijwilligerscentrale kan een belangrijk
hulpmiddel zijn om het aanbod van maatschappelijk nuttige werkzaamheden te
bepalen. De tegenprestatie mag het accepteren van passende arbeid of van re-integratie
inspanningen niet belemmeren. Het uitgangspunt werk boven uitkering staat
voorop. Dit volgt uit artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de P-wet en de
parlementaire geschiedenis (zie TK 2010-2011, 32 815, nr. 3, p. 14). Artikel 17 Het opdragen van een tegenprestatie Het college heeft beleidsvrijheid om een tegenprestatie op te dragen. Het
college bepaalt uiteindelijk of, en zoja, welke tegenprestatie zij aan de
belanghebbende opdraagt. Tegen een besluit tot het opdragen van eentegenprestatie kan een belanghebbende bezwaar en beroep aantekenen (TK
2013-2014, 33 801, nr. 7, p. 49).Het college moet rekening houden met de
individuele omstandigheden van belanghebbende, waaronderleeftijd, opleiding, werkervaring en andere relevante persoonlijke
omstandigheden zoals zorgtaken. Het collegedraagt de werkzaamheden immers op
‘naar vermogen’. Het is dus van belang dat belanghebbende ook in staatis de
werkzaamheden te verrichten.Geen tegenprestatieIndien daarvoor dringende redenen - zoals zorgtaken - aanwezig zijn, kan het
college in individuele gevallentijdelijk ontheffing verlenen van de plicht tot
het verrichten van een tegenprestatie (artikel 9, tweede lid, vande P-wet). De
verplichting tot het verrichten van een tegenprestatie is niet van toepassing op
eenbelanghebbende die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is, als bedoeld in
artikel 4 van de Wet werk eninkomen naar arbeidsvermogen (artikel 9, vijfde lid,
van de P-wet).De verplichting tot tegenprestatie is bovendien niet van
toepassing op een alleenstaande ouder die in het bezitis van een ontheffing als bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de P-wet
(artikel 9, zevende lid, van de P-wet).Voorts houden we bij het opdragen van een tegenprestatie rekening met praktische
omstandigheden zoalsreistijd, beschikbaarheid van kinderopvang en de vergoeding
hiervan.Artikel 18 Duur en omvang van een tegenprestatie De uitvoering van de tegenprestatie kunnen we opdragen voor de maximale duur van
drie maanden. Let wel: het gaat hier om de termijn waarop de belanghebbende
daadwerkelijk werkzaam is op de tegenprestatie, niet de termijn waarop deze is
opgelegd zonder dat hiervoor ook gewerkt wordt.Er moet sprake zijn van een korte duur: daarom is er voor gekozen om maximaal 8
uur per week een tegenprestatie op te dragen. Daarnaast kan de rest van de week
nog steeds voldaan worden aan een eventuele re-integratie – of
arbeidsverplichting. We leggen binnen een periode van twaalf maanden een tegenprestatie slechts
eenmaal op. Het gaat hierbij om een aaneengesloten periode van twaalf maanden.
De tegenprestatie dient immers niet in de weg te staan aan de re-integratie van
een belanghebbende. Artikel 19 afzien van het opleggen van een tegenprestatieEr is een aantal redenen waarom geen tegenprestatie wordt opgelegd. De regering
heeft deze mogelijkheid uitdrukkelijk benoemd voor mantelzorg in de nota van
wijziging met betrekking tot de Wet maatregelen WWB (TK 2013-2014, 33 801, nr.
24, p. 6). Verricht een belanghebbende mantelzorg in de zin van deze verordening
en is het verrichten van mantelzorg volgens het college redelijkerwijs
noodzakelijk, dan draagt het college een belanghebbende geen tegenprestatie op.
Daarnaast leggen we geen aanvullende tegenprestatie op als iemand al voldoende
maatschappelijk actief is en op deze wijze een tegenprestatie levert aan de
maatschappij. § 3 Afstemming en bestuurlijke boeteOp 1 januari 2013 is de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving in werking getreden. Sinds die datum is het college verplicht een
bestuurlijke boete op te leggen als sprake is van schending van de
inlichtingenplicht. De eerdere bevoegdheid van het college om bij schending van
de inlichtingenplicht een maatregel op te leggen is verdwenen.Gaat het om schending van een andere verplichting dan de inlichtingenplicht, dan
is een maatregel nog wel aan de orde. Denk bijvoorbeeld aan schending van de
medewerkingsplicht, arbeid- en re-integratieverplichting, aan tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid, het zich zeer ernstig misdragen of het niet
nakomen van nadere verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging
van de bijstand. In paragraaf 3.1 en 3.2 is de verplichting als bedoeld in artikel 18 van de
P-wet uitgewerkt om vorm en inhoud te geven aan een sanctiebeleid (vaststellen
afstemmingsverordening). Het verlagen van de uitkering is voorgeschreven als de
belanghebbende naar het oordeel van het college:
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan;
de uit de wet voortvloeiende verplichtingen, anders dan benoemd in
artikel 17, eerste lid, P-wet niet of onvoldoende nakomt.
Het sanctiebeleid is uitgewerkt vanuit de visie, dat een uitkering als een
tijdelijke overbrugging moet worden gezien naar participatie met betaald
(gesubsidieerd) werk. Op grond van de eigen verantwoordelijkheid zijn
uitkeringsgerechtigden wettelijk verplicht al datgene te doen (en na te laten)
wat nodig en mogelijk is om in het eigen bestaan te voorzien. Zij worden hierin
ondersteund en aangemoedigd via eventuele voorzieningen. De tegenhanger hiervan
is het sanctiebeleid. Als een noodzakelijk traject naar participatie wordt
gefrustreerd, wordt metterdaad en streng gehandeld (lik op stuk beleid). Ook
waar het agressie/geweld tegen die dienstverleners die de wetten uitvoeren
betreft.§ 3.1 Algemene bepalingenMaatwerk uitgewerkt in de artikelen 20 t/m 22Het sanctiebeleid moet voldoen aan de vereisten van de P-wet en de Algemene wet
bestuursrecht. Deze bepalingen komen tegemoet aan de beginselen van
zorgvuldigheid, rechtszekerheid en motivering bij het opleggen van een sanctie.
De gestelde waarborgen verduidelijken de rechtspositie van de klant in relatie
tot de P-wet-inkomensgarantie op minimumniveau.Artikel 20 BesluitDe regels, zoals deze voortkomen uit constante jurisprudentie, worden hierbij
aangehaald: Een maatregel wordt beoordeeld op:
De ernst van de gedraging - welke verplichting is niet of niet correct
nagekomen;
De individuele omstandigheden - soms zijn de omstandigheden zodanig dat
de gedraging niet aan te rekenen valt en soms kunnen de omstandigheden
ook een reden zijn om geen maatregel op te leggen.
Met name deze laatste overweging is maatwerk, nu hier uitgegaan wordt van de
individuele situatie van de belanghebbende.Artikel 22 Afzien van het opleggen van een verlagingNieuw is hier dat er een termijn is gesteld waar binnen het college een
maatregel kan opleggen. Deze termijn geldt alleen voor de niet-geüniformeerde
maatregelen van artikel 18 lid 4 P-wet. Concreet betekent dit dat als de
gedraging meer dan 2 jaar voordat het college deze constateert heeft
plaatsgevonden, er wordt afgezien van het opleggen van een maatregel. Let wel:
dit geldt dus niet voor de schending van de inlichtingenplicht!Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel als hier dringende
redenen voor zijn: dit zal niet vaak het geval zijn. Gedacht moet worden aan de
zeer dringende reden zoals bedoeld in artikel 16 P-wet. Artikel 23 Ingangsdatum en tijdvak en recidiveLid 1: de verlaging kan pas ingaan op het moment dat iemand hiervan op de hoogte
is gesteld, dus als hij of zij de beschikking heeft ontvangen. Daarom gaat de
verlaging in de maand volgend op de maand waarin de beschikking wordt verstuurd
in. Meestal wijzigt de toepasselijke norm niet. Voor de effectuering van de
verlaging geldt de norm in de maand waarin deze wordt geëffectueerd om te
voorkomen dat iemand financieel onevenredig wordt benadeeld. Een voorbeeld
hierbij is dat iemand de norm alleenstaande heeft op het moment dat de
maatregelwaardige gedraging wordt geconstateerd en leeft als gehuwde (met de
norm tweepersoonshuishouden) op het moment dat de verlaging wordt geëffectueerd.
Als er 10% gedurende 1 maand wordt opgelegd, zal deze geëffectueerd worden op de
norm behorend bij een tweepersoonshuishouden. In dit geval is de verlaging
hoger, maar het kan andersom ook zo zijn dat de verlaging lager wordt als de
situatie omgekeerd is (tweepersoonshuishouden wordt alleenstaande).Lid 2: De verlaging kent geen terugwerkende kracht en gaat in per de eerste van
de maand volgend op de beschikkingsdatum. Uitzondering hierop is bij de
aanvraag. Als er dan sprake is van een maatregelwaardige gedraging gaat deze in
per ingangsdatum van de uitkering of datum gedraging, als deze hierna ligt, mits
de uitkering niet al is uitbetaald. Is de uitkering al wel uitbetaald, dan geldt
de hoofdregel van de eerste van de maand volgend op de beschikking.Lid 5: Als er sprake is van meerdere maatregelwaardige gedragingen, dan zal
altijd de maatregel met de hoogste sanctie worden opgelegd. De sancties worden
dus niet bij elkaar opgeteld en opgelegd.Lid 6 sub b: Bij recidive is de duur van de verlaging in principe altijd twee
maanden, ook als er sprake is van een derde of vierde overtreding. Dit in
afwijking van de geüniformeerde verlagingen, waarbij de duur van de verlaging
bij herhaalde niet nakoming is gesteld op drie maanden. In het geval een verlaging van 100% gedurende een maand wordt opgelegd, wordt
bij recidive de duur van de verlaging verdubbeld. In het geval een verlaging van
50% gedurende een maand wordt opgelegd, wordt bij recidive de hoogte van de
verlaging verdubbeld.Lid 7: als de uitkering is beëindigd, kan er geen verlaging van de uitkering
meer worden geëffectueerd. Wanneer de klant binnen een jaar een nieuwe uitkering
aanvraagt en deze wordt toegekend, dan kan de verlaging of het deel dat nog niet
is geëffectueerd alsnog worden geëffectueerd op de nieuwe uitkering vanaf de
ingangsdatum. Artikel 24 De berekeningsgrondslag van de maatregelDit artikel behoeft geen toelichting. Artikel 25 WaarschuwingIn plaats van het opleggen van een verlaging kan bij gedragingen van de
2e categorie zoals bedoeld in artikel 27 sub b en artikel 29 sub b
van deze verordening worden volstaan met het geven van een schriftelijke
waarschuwing. Dit kan alleen in de situaties waarin de verordening dit toestaat.
De waarschuwing telt mee voor de recidive en moet hiertoe dan ook beschikt en
geregistreerd worden.Artikel 26 Horen van de belanghebbende(n)De belanghebbende moet worden gehoord en het besluit moet altijd schriftelijk
worden genomen. Vanzelfsprekend zijn de bepalingen van de Algemene wet
bestuursrecht hierop ook van toepassing. In dit artikel staan alleen de
bijzondere bepalingen voor de uitvoering van de P-wet.De sanctie gaat pas in als de belanghebbende hier van op de hoogte is gesteld.
Het college kan slechts in bepaalde situaties, zoals opgenomen in deze
verordening, gemotiveerd afzien van het horen. § 3.2 Gedragingen en bijbehorende maatregelen§ 3.2.1 Niet nakomen van de niet
geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot de
arbeidsinschakelingArtikel 27 Gedragingen P-wetDe artikelen 27 en 30 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel
27 worden schendingen van verplichtingen uit de P-wet geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die hierin worden genoemd zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 30 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Gedragingen in de eerste categorieDe gedragingen die hier genoemd worden, wegen allemaal zeer zwaar gelet op de
eigen verantwoordelijkheid van de uitkeringsgerechtigde om al datgene te doen
wat nodig en mogelijk is om in het eigen bestaan te voorzien. Een tekortkoming
van deze aard druist zo in tegen het uitgangspunt van participatie naar
vermogen, dat een verlaging van de uitkering van 100% voor de duur van één maand
proportioneel wordt geacht. Deze verlaging wordt bovendien redelijk en billijk
geacht, omdat de belanghebbende door diens opstelling, houding of gedrag niet
zelf in het bestaan kan voorzien. Daarnaast wordt hiermee aangesloten bij de in
de wet genoemde (wel geüniformeerde) maatregelen.Gedragingen in de tweede categorieDe gedragingen die hier genoemd wegen minder zwaar dan de gedragingen in de
eerste categorie. Gelet op de aard van de gedragingen in relatie tot het
teruglopende participatiebudget, wordt een verlaging van 50% gedurende 1 maand
niet disproportioneel geacht. Vanaf 1 januari 2016 kan de verlaging in verband
met het niet of niet voldoende meewerken aan de taaltoets ook in de
afstemmingsparagraaf worden opgenomen. Artikel 28 Niet nakomen overige verplichtingen P-wetArtikel 55 van de P-wet geeft het college de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die afgestemd zijn op de individuele situatie van de
klant. Deze verplichtingen worden beperkt tot een viertal categorieën, te
weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
Dit artikel ziet op de verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling. De
overige verplichtingen komen terug in artikel 35.Voorbeeld van verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling:-het zich onderwerpen, op advies van een arts, aan een noodzakelijke behandeling
van medische aard, omdat de beperkingen arbeidsinschakeling in de weg staan. Bij het niet nakomen van deze verplichtingen wordt een verlaging van de
uitkering van 50% gedurende 1 maand opgelegd. Artikel 29 Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 29 en 30 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel
29 worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die hierin worden genoemd zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 30 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden
van betaalde arbeid. Omdat de Wet taaleis niet van toepassing is voor de IOAW is
die bepaling in dit artikel niet opgenomen. Artikel 30 Hoogte en duur van de verlagingIn lid 1 staan de verlagingspercentages behorende bij de verlagingswaardige
gedragingen als bedoeld in de artikelen 27 en 29.Met
de Wet Maatregelen WWB 2015 zijn geüniformeerde arbeidsverplichtingen en
bijbehorende maatregelen geïntroduceerd (artikel 18, vierde en vijfde lid, van
de P-wet). Er is voor gekozen bij de zwaarte van de afstemming van de
gedragingen in de eerste categorie als bedoeld in de artikelen 27 en 29 aan te
sluiten bij de maatregelen voor het schenden van de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen. Dit omwille van duidelijkheid. Bovendien zijn diverse
geüniformeerde arbeidsverplichtingen verwant aan de gedragingen in de eerste
categorie. In lid 2 is bepaald dat het college op basis van individuele omstandigheden kan
besluiten de verlaging van 100% gedurende een maand op te delen in 2 maanden
verlaging van 50%. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij gezinnen met kleine
kinderen die door de verlaging van 100% in dusdanige problemen komen dat de
huisvesting in het geding komt. Hierbij moet opgemerkt worden dat het hebben van
kinderen op zich niet de reden is voor deze spreiding, het moet gaan om de
gehele situatie.§ 3.2.2 Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakelingArtikel 31 Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingIn lid 1 is bepaald dat bij het verwijtbaar niet naleven van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, de verlaging van de uitkering 100% gedurende een maand
bedraagt. Dit is volgens de P-wet de minimale verlaging (artikel 18 lid 5).Volgens lid 2 kan het college op basis van individuele omstandigheden besluiten
de verlaging van 100% gedurende een maand op te delen in 2 maanden verlaging van
50%. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij gezinnen met kleine kinderen die
door de verlaging van 100% in dusdanige problemen komen dat de huisvesting in
het geding komt. Hierbij moet opgemerkt worden dat het hebben van kinderen op
zich niet de reden is voor deze spreiding, het moet gaan om de gehele
situatie.Als er sprake is van recidive (het niet of onvoldoende nakomen van een
geüniformeerde arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een
belanghebbende een eerste verlaging is opgelegd wegens schending van een
geüniformeerde arbeidsverplichting), bedraagt de verlaging 100% gedurende 2
maanden. Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige
verlaging, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie maanden (artikel
18, zevende en achtste lid, van de P-wet).Wettelijk heeft de belanghebbende de mogelijkheid om zich te herstellen. Hij kan
hiervoor een verzoek doen en moet aantonen nu wel te voldoen aan de
verplichtingen. Deze mogelijkheid is verder uitgewerkt in de beleidsregels.§ 3.2.3 Overige gedragingen die leiden tot een verlagingArtikel 32 tekortschietend besef van verantwoordelijkheidEen tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen
blijken zoals:
een onverantwoorde besteding van vermogen;
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;
het niet nakomen van de verplichting tot het instellen van een
alimentatievordering.
De sanctie wordt afgestemd op het benadelingsbedrag. Wanneer er geen
benadelingsbedrag kan worden vastgesteld (maar er is wel benadeling), dan wordt
een verlaging van 20% van de uitkering gedurende 1 maand opgelegd.Bij het onverantwoord interen van vermogen of het weggeven (schenken) van
vermogen is de hoogte van de sanctie gekoppeld aan de duur van de schadelast
voor de gemeente. Deze maatregel geldt niet voor de IOAW nu deze regeling geen
vermogensbepaling kent. Wanneer er sprake is van versneld interen of wegschenken
van vermogen wordt de uitkering gedurende het eerder bijstandsafhankelijk zijn
met 100% verlaagd. Als dit tot problemen leidt kan bijstand in de vorm van een
lening worden verstrekt conform artikel 48 van de wet. Versneld interen van
vermogen wordt berekend naar de systematiek van 1,5 x de norm per maand. Artikel 33 Verlies van een passende en toereikende voorliggende voorziening
Iemand die vanwege recidive wel recht heeft op een voorliggende voorziening die
niet tot uitbetaling komt, kan vanaf dat moment aanspraak maken op bijstand. De
voorliggende voorziening is namelijk niet meer passend en toereikend. Er bestaat
wel formeel recht, maar het komt niet meer tot uitbetaling. Als iemand een
beroep doet op bijstand vanwege verrekening van de bestuurlijke boete, wordt een
maatregel opgelegd van 100% gedurende de eerste maand gerekend vanaf de start
van de verrekening van de voorliggende voorziening. Als dan de beslagvrije voet bij een voorliggende voorziening op nihil wordt
gesteld, dan wordt een – bij ministeriële regeling bepaald – deel van de
zorgkosten, woonkosten en de kosten van kinderen vrijgesteld. Het vrij te laten
deel van de uitkering kan afhankelijk worden gesteld van de leefsituatie. Wordt
de beslagvrije voet op nihil gesteld en krijgt iemand als gevolg daarvan
bijstand, dan ontstaat de situatie dat iemand op papier twee (volledige)
uitkeringen ontvangt. Dit heeft gevolgen voor de toeslagen, nu het jaarinkomen
op papier hoog is. Er zal dus geen recht meer zijn op huur- en zorgtoeslag en
kindgebonden budget waardoor de kosten van bestaan niet meer betaald kunnen
worden uit de bijstandsuitkering. Om dit op te lossen is in de P-wet geregeld
dat dit vrijgelaten bedrag voor de bijstand niet als middel wordt aangemerkt
(artikel 31 lid 2 sub x P-wet). Daarnaast is een bepaling opgenomen die betrekking heeft op de situatie waarin
iemand, voorafgaand aan de bijstandsaanvraag, verwijtbaar werkloos wordt. In een
dergelijk geval doet iemand een beroep op de uitkering, terwijl dat niet nodig
was geweest indien hij de baan behouden had. Deze gedraging heeft een verlaging
van de uitkering tot gevolg die is opgenomen in lid 2 en 3. Artikel 34 Zeer ernstig misdragenMet ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de P-wet. Onder de term ‘zeer ernstig misdragen’ dient in elk
geval te worden verstaan: elke vorm van ongewenst en agressief (fysiek) contact
met een persoon of het ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt
bijvoorbeeld schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een
persoon. Ook het toebrengen van schade aan een gebouw of inventarisonderdeel,
evenals het ondernemen van pogingen daartoe in enige vorm wordt als zeer
ernstige misdraging gezien. Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende
impact op de desbetreffende persoon of personen grote invloed hebben zoals het
opzetten van gerichte lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek
en/of vuurwapens evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens
als zeer ernstige misdraging te beschouwen.Ook verbaal geweld valt onder
de noemer 'zeer ernstige misdraging'.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de P-wet belaste personen en instanties tijdens het verrichten
van hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de
werkzaamheden' wordt aangegeven dat de verlaging van de uitkering alleen
opgelegd kan worden bij misdragingen in het kader van de uitvoering van de
P-wet. Als er sprake is van misdragingen jegens de met de uitvoering van de
P-wet belaste personen en instanties zonder dat deze bezig zijn met de
uitvoering van de P-wet (dus evt. in hun privésituatie), wordt altijd aangifte
gedaan en kan een gebouwverbod worden opgelegd.Bij zeer ernstige misdragingen treedt het agressieprotocol in werking. Dit
protocol voorziet in onder meer een ordegesprek, het doen van justitiële
aangifte (altijd bij fysiek geweld) en een gebouwverbod. Daarnaast wordt een
verlaging van de uitkering van 100% gedurende een maand opgelegd. Bij recidive
wordt de uitkering gedurende 3 maanden met 100% verlaagd. Dit omdat de impact
van zeer ernstig misdragen op de personen maar ook op de organisatie dermate
groot zijn, dat dit zoveel mogelijk moet worden voorkomen. Deze hoogte heeft
naast een repressief ook een preventief aspect.Artikel 35 Niet nakomen overige verplichtingenArtikel 55 van de P-wet geeft het college de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die afgestemd zijn op de individuele situatie van de
klant. Deze verplichtingen worden beperkt tot een viertal categorieën, te
weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling (geregeld in artikel
28 van deze verordening);
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand; en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
De sanctie wordt afgestemd op het soort verplichting dat niet wordt nagekomen en
de impact hiervan op de bijstandsverlening.§ 3.3 Bestuurlijke boete§3.3.1 Schending inlichtingenplichtIn de P-wet (artikel 18a) is bepaald, dat het college een bestuurlijke boete
oplegt als de inlichtingenplicht wordt geschonden. Het college is verplicht de
bestuurlijke boete met de lopende uitkering te verrekenen. In beginsel moet bij
deze verrekening de bescherming van de beslagvrije voet in acht genomen worden.
Is er echter sprake van een recidiveboete (binnen 5 jaar), dan kan het college
besluiten gedurende maximaal drie maanden zonder beslagvrije voet te verrekenen.
De P-wet verplicht de gemeenteraad in een verordening regels te stellen over de
bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Deze
bevoegdheid van de gemeenteraad kan op veel verschillende manieren worden
ingevuld, echter strekt deze zich slechts uit over het al dan niet in acht nemen
van de beslagvrije voet bij verrekening van de recidiveboete. De wetgever geeft
gemeenten verder heel weinig beleidsruimte waar het gaat om terugvorderen
(verplicht) en het opleggen van een boete (ook verplicht).Artikel 36 Niet nakomen van de inlichtingenverplichting en
bestuurlijke boete (vervallen)Deze bepaling is hier opgenomen als zijnde vervallen. De reden hiervan is dat er
met betrekking tot deze bepaling geen verordeningsplicht bestaat. Omdat de
regelgeving omtrent dit onderwerp momenteel volop in ontwikkeling is, is ervoor
gekozen de bepalingen omtrent de bestuurlijke boete (met uitzondering van de
bepalingen omtrent het verrekenen van de bestuurlijke boete bij recidive – zie
paragraaf 3.3.2.) op te nemen in de beleidsregels in plaats van de verordening.
Op deze manier zijn we flexibeler voor wat betreft het voeren van actueel
beleid, wanneer medio 2016 nieuwe wetgeving gepresenteerd wordt. Hieronder wordt
kort toegelicht welke ontwikkelingen zich hebben voorgedaan. Met ingang van 1 januari 2013 trad de ‘Wet aanscherping handhaving en
sanctiebeleid SZW-wetgeving (Fraudewet) in werking. De Fraudewet
(her)introduceerde de bestuurlijke boete bij schending van de
inlichtingenplicht. Op 24 november 2014 heeft de Centrale Raad van Beroep (CRvB)
een uitspraak gedaan in het kader van toepassing van de Fraudewet en het op deze
wet gebaseerde Boetebesluit sociale zekerheidswetten (Boetebesluit).Recent heeft ook de Nationale ombudsman een rapport uitgebracht over de
Fraudewet. Zowel in de uitspraak als het rapport komt naar voren dat de
toepassing van de Fraudewet vaak zijn doel voorbij schiet. De boetes zijn
onevenredig zwaar en de opgelegde boetes worden ten onrechte niet altijd
individueel afgestemd. Naar aanleiding van voornoemde uitspraak van de CRvB en
het verschenen rapport van de Nationale ombudsman heeft de minister aangegeven
in de zomer van 2016 met nieuwe wetgeving te komen. De aanpassingen betreffen
primair het overgangsrecht en het boeteregime. Daarnaast worden de
waarschuwingsmogelijkheid en de criteria van verminderde verwijtbaarheid
uitgebreid. Totdat de aanpassingen van wet- en regelgeving in werking treden,
blijft het college gehouden het boeteregime zoals neergelegd door de uitspraak
van de CRvB toe te passen. De bepalingen zoals opgenomen in deze verordening worden dus - aangepast aan de
uitspraak van de CRvB - opgenomen in de beleidsregels.Artikel 37 Matigen en afzien van opleggen bestuurlijke boete
(vervallen)Zie toelichting artikel 36.§ 3.3.2 Bescherming beslagvrije voet bij verrekening wegens recidive
(alleen P-wet)Artikel 38 Verrekenen zonder beslagvrije voet bij voldoende
bezitBij het begrip bezit zoals dat in deze verordening wordt gebruikt, gaat het
nadrukkelijk niet om vermogen als bedoeld in artikel 34 van de P-wet. Eventueel
aanwezige schulden spelen immers geen rol en worden dus ook niet op het bezit in
mindering gebracht. Ook de vrijlatingen van artikel 34, tweede lid, van de P-wet
zijn hier niet van toepassing. Een belanghebbende die vanwege de volledige
verrekening met de beslagvrije voet zonder inkomsten komt te zitten, zal de
bezittingen waarover hij beschikt of redelijkerwijs kan beschikken, volledig
moeten aanwenden om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te kunnen
voorzien. Een uitzondering is gemaakt voor de door belanghebbende en zijn gezin
bewoonde (eigen) woning.Uitgangspunt van deze verordening is dat volledige verrekening met de
beslagvrije voet plaatsvindt voor de maximale termijn van drie maanden als een
belanghebbende over voldoende bezittingen beschikt om dit op te kunnen vangen.
Dat uitgangspunt is vastgelegd in artikel 38 van deze verordening. Van voldoende
bezit is sprake als de waarde van de bezittingen waarover belanghebbende
beschikt (of redelijkerwijs kan beschikken), ten minste driemaal de
toepasselijke bijstandsnorm bedraagt. Immers, bij aanwending of tegeldemaking
van deze bezittingen, zou een periode van drie maanden overbrugd moeten kunnen
worden.Artikel 39 Verrekenen bij geen of onvoldoende bezitHeeft een belanghebbende onvoldoende bezittingen om een periode van drie maanden
volledige verrekening met de beslagvrije voet te kunnen overbruggen, dan
verrekent het college slechts één maand zonder inachtneming van de beslagvrije
voet (dus 100% van de uitkering). Voor de overige twee maanden vindt weliswaar
verrekening met in achtneming van de beslagvrije voet plaats, maar niet
volledig. Belanghebbende blijft beschikken over een inkomen ter hoogte van 80%
van de toepasselijke bijstandsnorm. Voor het percentage van 80% is aansluiting
gezocht bij de invorderingsmogelijkheden die de Belastingdienst heeft bij
notoire wanbetalers. Onder omstandigheden kan deze de beslagvrije voet (90% van
de toepasselijke bijstandsnorm) verlagen met 10% op grond van artikel 19, eerste
lid, van de Invorderingswet 1990. Met de gekozen opzet wordt enerzijds uiting
gegeven aan het principe dat fraude niet mag lonen. Het gaat hier immers om
belanghebbenden die herhaaldelijk hun inlichtingenplicht hebben geschonden. Daar
mag een duidelijk signaal tegenover staan. Anderzijds wordt rekening gehouden
met de zorgplicht van gemeenten en de vangnetfunctie van de bijstand. Het
volledig buiten werking stellen van de beslagvrije voet gedurende drie maanden
kan kwalijke maatschappelijke consequenties hebben. Dat moet voorkomen worden,
nu de regeling daarmee zijn doel voorbij zou schieten. Een belanghebbende kan inkomsten uit arbeid hebben die op grond van artikel 31,
tweede lid, onderdelen n of r, van de P-wet worden vrijgelaten voor de algemene
bijstand. Bij verrekening van een recidiveboete tot 80% van de bijstandsnorm,
tellen deze inkomsten echter gewoon mee. Het college laat deze inkomsten dus
niet buiten beschouwing bij de beoordeling van de vraag of een belanghebbende
nog over voldoende inkomen beschikt. Dat is geregeld in lid 3.Artikel 40 Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetHoewel het hier gaat om een herhaaldelijke schending van de inlichtingenplicht,
zijn situaties denkbaar waarin volledige verrekening met de beslagvrije voet
niet aanvaardbaar wordt geacht. Het gaat daarbij altijd om individuele
omstandigheden waaraan het college zal moeten toetsen.In onderdeel a is geregeld dat het college kan besluiten in afwijking van de
artikelen 38 en 39 toch de beslagvrije voet te respecteren wanneer volledige
verrekening waarschijnlijk leidt tot huisuitzetting van belanghebbende en diens
gezin. Voorkomen moet worden dat een belanghebbende door de volledige
verrekening op straat komt te staan, nu dit de problematiek alleen maar
verergert, met alle maatschappelijke kosten van dien.Een dreigende huisuitzetting wordt in deze verordening gezien als een dringende
reden om van verrekening met de beslagvrije voet af te zien. Dat volgt uit het
woord 'anderszins' in onderdeel b. Ook bij aanwezigheid van andere dringende
redenen dan een dreigende huisuitzetting, kan het college rekening houden met de
bescherming van de beslagvrije voet.Van dringende redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om incidentele
gevallen, waarbij de behoeftige omstandigheden waarin de belanghebbende en diens
gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze te verhelpen zijn. Het enkele
feit dat het belanghebbende door de verrekening aan middelen ontbreekt om in het
bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende voorwaarde om te kunnen spreken
van dringende redenen.In het kader van pseudoverrekening kunnen gemeenten te maken krijgen met
verzoeken van andere gemeenten om een door hen opgelegde recidiveboete te
verrekenen. Het college dat de boete heeft opgelegd zal in dat geval aangeven in
hoeverre het de beslagvrije voet in acht wil nemen (volgens de regels van zijn
gemeentelijke verordening). De gemeente die de uitkering verstrekt, moet in
beginsel gehoor geven aan dit verzoek. Mocht de beslagvrije voet niet
gerespecteerd worden, dan kan de belanghebbende het college waarvan hij
uitkering ontvangt, verzoeken de beslagvrije voet toch in acht te nemen. In
artikel 60b, tweede lid, van de P-wet is geregeld dat het college die de
uitkering verstrekt, de bevoegdheid heeft aan dit verzoek van belanghebbende
tegemoet te komen. Het ligt voor de hand dat het college bij de beslissing op
dat verzoek handelt analoog aan de regels die in de eigen gemeentelijke
verordening zijn vastgelegd.Artikel 41 Eerder opgelegde bestuurlijke boeteIn artikel 60b, derde lid, van de P-wet is bepaald dat de bevoegdheid om te
verrekenen met de beslagvrije voet ook van toepassing is op eerder opgelegde
bestuurlijke boetes voor zover op het moment van verrekening van de
recidiveboete, die eerdere boetes nog niet zijn betaald. Mocht het college die
eerdere, nog openstaande boetes gaan verrekenen, dan regelt dit artikel dat de
bepalingen in deze verordening van overeenkomstige toepassing zijn.§ 4 Bestrijden misbruik en oneigenlijk gebruikIn deze paragraaf is de verplichting uitgewerkt als bedoeld in artikel 8b van de
P-wet: in het kader van goed financieel beheer regels opstellen voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van bijstand alsmede van misbruik en
oneigenlijk gebruik van de wet. Deze regels moeten waarborgen dat aan de eisen
van rechtmatigheid wordt voldaan. Gelet op de financiële verantwoordelijkheid
van de gemeente is naast controle van de rechtmatigheid van de bijstand ook het
beheersen van het volume in de bijstand belangrijk. Een effectieve handhaving
vertaalt zich immers in een besparing op het BUIG budget.Het beleid voor handhaving is sinds langere tijd ingericht naar het model van
hoogwaardig handhaven.Dit model voor integraal en hoogwaardig handhaven is opgebouwd uit vier pijlers,
waarvan twee preventief en twee repressief van aard zijn:
goede en tijdige voorlichting over rechten en verplichtingen;
het optimaliseren van de dienstverlening (creëren draagvlak voor
spontane naleving P-wet);
het vroegtijdig achterhalen (detecteren) van oneigenlijk gebruik en
misbruik en
het metterdaad straffen van oneigenlijk gebruik en misbruik.
Het college werkt de pijlers van hoogwaardig handhaven verder uit in
beleidsregels en richtlijnen voor de uitvoering.Het rechtmatig verstrekken van uitkeringen, het voorkomen en het bestrijden van
oneigenlijk gebruik en misbruik van de P-wet, IOAW, IOAZ en Bbz 2004 is
gewaarborgd door te werken naar de uitgangspunten van het landelijke model voor
programmatisch en hoogwaardig handhaven. De vier visievelden van dat model
worden in samenhang uitgevoerd. De nadruk ligt op preventie en
gedragsverandering (spontaan naleven verplichtingen). Voorkomen is beter dan
genezen.Artikel 44 Aangifte bij het Openbaar MinisterieEr wordt geen bestuurlijke boete opgelegd als er aangifte wordt gedaan bij het
OM, vanwege het beginsel “ne bis in idem” (niet 2x straffen voor hetzelfde
feit). Als het OM echter besluit niet tot vervolging over te gaan, dan kan er
wel worden gesanctioneerd. Dit kan wel enige tijd later zijn, omdat het OM de
aangifte zal moeten beoordelen en dat kost tijd.Artikel 45 Terugvorderen opgespoorde fraudebedragenTen onrechte of tot een te hoog bedrag verleende bruto uitkering door
oneigenlijk gebruik of misbruik van de P-wet, IOAW, IOAZ of Bbz 2004, wordt in
beginsel altijd volledig teruggevorderd volgens de door het college vastgestelde
beleidsregels terugvordering en verhaal. Deze beleidsregels voorzien mede in het
afzien van het terugvorderen van (marginale) kosten van bijstand, de termijn
waarover naar draagkracht moet worden terugbetaald en het matigen dan wel
afboeken (kwijtschelden) van terug te vorderen kosten van bijstand.De slotbepalingen behoeven geen toelichting