CVDR399390_1Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016nlregelingGoirle2017-07-19GoirleGemeenteblad, 2016, 31144Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016Gemeentewet, artt. 108, 147Participatiewet, artt. 8, 8a, 8bWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 35Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, art. 35Besluit bijstandsverlening zelfstandigen 2004Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgevinggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-03-08De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-03-172016-01-012017-08-01nieuwe regelingOnbekendGeenGeen
Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016
1:Algemeen1:Definitiesa.Algemene bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5, onderdeel b,
van de PW;b.Bbz: het Besluit bijstandsverlening zelfstandigen 2004;c.Belanghebbende: de alleenstaande, alleenstaande ouder of het gezin
dat recht heeft op een uitkering dan wel een voorziening in het
kader van de wet;d.Benadelingsbedrag: het bedrag dat ten onrechte of teveel is of wordt
verleend als uitkering;e.Beslagvrije voet: de beslagvrije voet als bedoeld in de artikelen
47c tot en met 475e van het Wetboek van Burgerlijke rechtsvordering,
deel van het inkomen waarop geen beslag mag worden gelegd;f.Bestuurlijke boete: een boete die door een daartoe bevoegde
overheidsdienst zonder tussenkomst van het Openbaar Ministerie of de
rechter kan worden opgelegd. Deze boete heeft een straffend
karakter.g.Bezit: waarde van de bezittingen waarover de belanghebbende of zijn
gezin beschikt of redelijkerwijs kan beschikken, met uitzondering
van het in de bewoonde woning met bijbehorend erf gebonden vermogen,
zoals bedoeld in artikel 50, eerste lid, PW;h.Bijstandsnorm: de toepasselijke norm als bedoeld in artikel 5,
onderdeel c, PW, dan wel de grondslag van de uitkering zoals bedoeld
in artikel 5 van de IOAW of artikel 5 IOAZ;i.Bijzondere bijstand: de bijstand zoals bedoeld in artikel 5,
onderdeel d, PW;j.Diagnose: een onderzoek naar de mogelijkheden op de arbeidsmarkt van
een uitkeringsaanvrager of uitkeringsgerechtigde dat wordt verwerkt
in een plan van aanpak. Indien noodzakelijk wordt een nader
onderzoek naar de arbeidsmogelijkheden en beperkingen uitgevoerd,
eventueel door een externe deskundige, teneinde een plan van aanpak
vast te stellen;k.Doelgroep re-integratie: personen aan wie op grond van artikel 7,
eerste lid, onderdeel a, PW, of op grond van artikel 34 IOAW, of op
grond van artikel 34 IOAZ door de gemeente ondersteuning bij de
re-integratie kan worden geboden;l.Duurzame arbeidsinschakeling: algemeen geaccepteerde arbeid die over
een periode van ten minste zes maanden wordt verricht en waar geen
voorziening aan verbonden ins in de vorm van
loonkostensubsidie;m.Flankerende voorziening: een voorziening, waarvan de inzet een
randvoorwaarde is voor de belanghebbende voor deelname aan
re-integratievoorzieningen en nakoming van de arbeidsverplichtingen,
waaronder schulddienstverlening en kinderopvang;n.Grondslag: de uitkeringsnorm zoals bedoeld in artikel 5 IOAW en
artikel 5 IOAZ;o.Inlichtingenplicht: de verplichting om op verzoek of onverwijld uit
eigen beweging mededeling te doen van alle feiten en omstandigheden
waarvan redelijkerwijs duidelijk is dat deze van invloed kunnen zijn
op de arbeidsinschakeling of het recht op bijstand;p.IOAW: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers;q.IOAZ: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;r.Loonkostensubsidie: de subsidie op de loonsom die het college kan
verstrekken aan een werkgever om een werknemer met een verminderde
loonwaarde vanwege een beperking al dan niet tijdelijk in dienst te
nemen;s.Mantelzorg: langdurige zorg, gedurende 10 uur of meer per week, die
niet in het kader van een hulpverlenend beroep wordt geboden aan een
hulpbehoevende door personen uit diens directe omgeving, waarbij de
zorgverlening rechtstreeks voortvloeit uit de sociale relatie en de
gebruikelijke zorg van huisgenoten voor elkaar overstijgt;t.Medewerkingsverplichting: de verplichting om mee te werken aan de
noodzakelijk geachte voorziening, aan een onderzoek naar het recht
op uitkering, eventueel via een huisbezoek, als ook naar de
voortgang van een re-integratietraject;u.No risk polis: een verzekering die de financiële gevolgen van ziekte
van de in dienst genomen uitkeringsgerechtigde voor een werkgever
afdekt;v.Participatie: het naar vermogen meedoen in de samenleving door onder
andere het verrichten van betaald regulier of gesubsidieerd werk,
het volgen van scholing, het verrichten van maatschappelijk nuttige
activiteiten of een tegenprestatie;w.Participatiepartner: re-integratiebedrijf, werkgever of
maatschappelijke partner, waarmee de gemeente samenwerkt in het
kader van de PW;x.Plan van aanpak: een plan van aanpak zoals bedoeld in artikel 44a
van de PW of een trajectplan;y.PW: de Participatiewet;z.Recidive: hiervan is sprake wanneer een belanghebbende zich binnen
12 maanden na de vorige als verwijtbaar aangemerkte gedraging
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde
categorie, dan wel hetzelfde artikel, zoals genoemd in deze
verordening dan wel in de wet. Alleen bij de boete is de
recidiveperiode vastgesteld op 5 jaar;aa.Recidiveboete: bestuurlijke boete als bedoeld in artikel 18a, vijfde
lid, van de PW;bb.Re-integratieverplichting: de verplichting om gebruik te maken van
een voorziening gericht op inschakeling in of het verkleinen van de
afstand tot de arbeid, waaronder begrepen begeleiding naar
maatschappelijke participatie en het meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling en/of de geschiktheid
voor scholing of opleiding;cc.Tegenprestatie: onbeloonde maatschappelijk nuttige activiteiten die
worden verricht, eventueel naast of in aanvulling op beloonde
arbeid, en die niet leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt. De
werkzaamheden hoeven niet te leiden tot het versterken van het
arbeidsperspectief en dienen als wederdienst voor de ontvangen
uitkering;dd.Uitkering: in de context van deze verordening wordt verstaan onder
uitkering de bijstandsuitkering op grond van de PW of de grondslag
IOAW of IOAZ;ee.Uitkeringsgerechtigde: een persoon die uitkering ontvangt ingevolge
de PW, IOAW of IOAZ;ff.Verlaging/maatregel: het verlagen van de bijstand of grondslag op
grond van artikel 18, tweede lid, PW, of artikel 20, tweede lid,
IOAW of artikel 20, tweede lid, IOAZ;gg.Verminderde loonwaarde: hiervan is sprake wanneer een persoon
vanwege een beperking niet in staat is het wettelijk minimum uurloon
te verdienen;hh.Verrekenen: de verrekening zoals bedoeld in artikel 60, vierde lid,
PW;ii.Voorziening: een door het college noodzakelijk geachte voorziening
gericht op inschakeling in de arbeid of zelfstandige
maatschappelijke participatie waaronder begrepen een onderzoek naar
de belastbaarheid en de noodzaak tot inzet van
loonkostensubsidie;jj.Waarschuwing: het besluit waarin afgezien wordt van het opleggen van
een maatregel of boete, maar waarin wel wordt bevestigd dat er
sprake is van het verwijtbaar niet nakomen van verplichtingen;kk.Wachttijd: wettelijk bepaalde periode van vier weken waarin de
belanghebbende, jonger dan 27 jaar, verplicht is zelf op zoek te
gaan naar werk en om de mogelijkheden van regulier onderwijs te
onderzoeken. Pas hierna wordt de aanvraag ingediend en het recht op
inkomensondersteuning en ondersteuning naar participatie
onderzocht;ll.Wet: de PW, IOAW, IOAZ en Bbz tezamen.2:Re-integratie en tegenprestatie2.1:Algemene bepalingen2:Opdracht en taak van het college1.Het college biedt ondersteuning krachtens deze verordening ten
behoeve van de persoon die behoort tot de doelgroep
re-integratie en die dit naar het oordeel van het college nodig
heeft bij de arbeidsinschakeling of zelfstandige
maatschappelijke participatie.2.Het college draagt zorg voor voldoende diversiteit in het aanbod
aan ondersteuning en voorzieningen.3.Het college houdt bij het aanbieden van een voorziening of
ondersteuning rekening met de mogelijkheden en omstandigheden
van de belanghebbende. Deze omstandigheden hebben in ieder geval
betrekking op zorgtaken van die persoon zoals beschreven in
beleidsregels, eventuele structurele beperkingen en de
mogelijkheid dat hij behoort tot de doelgroep
loonkostensubsidie.4.Het college bevordert de beschikbaarheid en de inzet van
flankerende voorzieningen die belemmeringen voor re-integratie
en arbeidsinschakeling kunnen opheffen.5.Het college kan bij het bepalen van het aanbieden van
voorzieningen prioriteren naar gelang de financiële
mogelijkheden en rekening houden met maatschappelijke,
economische en conjuncturele ontwikkelingen. 6.Het college kan budgetplafonds vaststellen voor de verschillende
voorzieningen of doelgroepen en draagt daarbij zorg voor een
evenwichtige verdeling.3:Aanspraak1.Voorzieningen kunnen worden verstrekt aan een belanghebbende dan
wel aan de werkgever van de belanghebbende. 2.Op basis van een screening en eventueel een (verdiepende)
diagnose stemt het college de ondersteuning en voorzieningen af
op het vergroten van de zelfredzaamheid van de belanghebbende
via de kortste weg naar duurzame arbeidsinschakeling dan wel een
zo hoog mogelijke arbeidsproductiviteit. 3.Het college legt het individuele aanbod van een voorziening aan
een persoon vast in een plan van aanpak.4.Er bestaat geen aanspraak op ondersteuning voor zover er een
beroep kan worden gedaan op een voorliggende voorziening die
voldoende bijdraagt aan de arbeidsinschakeling of
maatschappelijke participatie.5.Een persoon die behoort tot de doelgroep re-integratie maar geen
bijstandsuitkering ontvangt, heeft geen aanspraak op
ondersteuning krachtens deze verordening indien:
het gezinsinkomen hoger is dan 110% van het wettelijk
minimumloon en/of het vermogen hoger is dan het maximaal
vrij te laten vermogen conform de PW;
deze persoon betaalde arbeid verricht gedurende meer dan
12 uur per week;
niet redelijkerwijs kan worden aangenomen dat deze
persoon bereid dan wel in staat is om tenminste 12 uur
per week algemeen geaccepteerde arbeid te verrichten.
6.De restricties zoals opgenomen in het vijfde lid kunnen buiten
beschouwing worden gelaten, indien het een persoon betreft die
is opgenomen in het Doelgroepenregister Wet banenafspraak. Dit
geldt enkel voor de voorzieningen die daartoe in de
beleidsregels zijn aangewezen en zolang zij in het
Doelgroepenregister Wet banenafspraak zijn opgenomen. 7.Het college kan besluiten enige tijd geen voorziening aan te
bieden als een eerdere voorziening voortijdig is beëindigd
vanwege een reden, zoals opgenomen in artikel 5 sub a en e.
2.2:Voorzieningen4:Voorzieningen1.Het college kan een persoon behorende tot de doelgroep
re-integratie:
(laten) bemiddelen naar algemeen geaccepteerde
arbeid;
begeleiden bij het zoeken naar en verkrijgen van arbeid;
ondersteunen bij het zoveel mogelijk wegnemen van
belemmeringen voor de arbeidsinschakeling, waaronder
begeleiding op en aanpassingen van de werkplek en
scholing;
verwijzen naar en ondersteunen bij deelname aan
maatschappelijke participatie;
anderszins een voorziening verstrekken in verband met
bepaalde specifieke re-integratie activiteiten, nader te
bepalen in de beleidsregels zoals vermeld in het derde
lid van dit artikel.
2.Het college kan aan een werkgever (financiële) ondersteuning
bieden ten behoeve van een belanghebbende die behoort tot de
doelgroep re-integratie, anders dan de loonkostensubsidie, zoals
opgenomen in paragraaf 2.3 van deze verordening.3.Het college stelt ter nadere uitvoering van deze verordening
beleidsregels vast, waarin de voorzieningen en de bijbehorende
voorwaarden zijn opgenomen, voor zover daarover in deze
verordening geen nadere bepalingen zijn opgenomen.5:Beëindigen van een voorzieningHet college kan een voorziening beëindigen als:
de persoon die aan de voorziening deelneemt zijn
verplichting als bedoeld in de artikelen 9 en 17 van de PW
of de artikelen 13 en 37 van de IOAZ of IOAW niet (langer)
nakomt;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer
behoort tot de doelgroep re-integratie;
de persoon die aan de voorziening deelneemt algemeen
geaccepteerde arbeid aanvaardt waarbij geen gebruik wordt
gemaakt van een in deze verordening genoemde voorzieningen,
tenzij het betreft een persoon als bedoeld in artikel 7,
eerste lid, onderdeel a, onder 2° van de PW;
naar het oordeel van het college de voorziening onvoldoende
bijdraagt aan een snelle arbeidsinschakeling of niet meer
geschikt is voor de persoon die gebruik maakt van de
voorziening;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet naar
behoren gebruik maakt van de aangeboden voorziening;
de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer
voldoet aan de voorwaarden die in deze verordening en de
beleidsregels worden gesteld om in aanmerking te komen voor
die voorziening.
door het college wordt vastgesteld dat voortzetting van de
voorziening niet wenselijk is omdat de participatiepartner,
niet of in onvoldoende mate aan de op hem rustende
verplichtingen krachtens het Burgerlijk Wetboek en/of de
geldende voorwaarden voldoet.
6:Participatie(plaats) voor personen ouder dan 27 jaar1.Het college kan ter uitvoering van artikel 7, eerste lid,
onderdeel a, van de PW een uitkeringsgerechtigde voor wie de
kans op inschakeling in het arbeidsproces gering is en die
daardoor vooralsnog niet bemiddelbaar is op de arbeidsmarkt,
onbeloonde additionele werkzaamheden laten verrichten zoals
bedoeld in artikel 10a van de PW.2.Een uitkeringsgerechtigde die onbeloonde additionele
werkzaamheden zoals bedoeld in artikel 10a van de PW verricht,
ontvangt conform het zesde lid van dat artikel ieder half jaar
een premie mits naar vermogen is meegewerkt aan het vergroten
van de kans op arbeidsinschakeling. 3.Het college kan op basis van artikel 10a van de PW of artikel
38a van de IOAW/IOAZ aan uitkeringsgerechtigden van 27 jaar of
ouder en die niet beschikt over een startkwalificatie scholing
aanbieden met als doel de afstand tot de arbeidsmarkt te
verkleinen.4.De premie bedraagt per jaar 25% van het bedrag genoemd in
artikel 31, tweede lid, onder j van de PW. 5.Het college stelt beleidsregels vast ten aanzien van de
participatieplaats, voor wat betreft de premie zoals bedoeld in
het tweede lid, de scholing zoals bedoeld in het derde lid en de
voorwaarden en verplichtingen die daaraan verbonden zijn.2.3:Voorzieningen voor mensen met verminderde loonwaarde of
beperkingen richting werk7:Participatievoorziening beschut werka.Het college kan, bij wijze van voorselectie, ambtshalve
beoordelen of een belanghebbende, zoals bedoeld in artikel 7,
eerste lid, onderdeel a PW, uitsluitend in een beschutte
omgeving onder aangepaste omstandigheden mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie heeft. Het college selecteert voor deze
beoordeling uitsluitend personen met beperkingen richting
werk.b.Indien uit de voorselectie zoals bedoeld in het eerste lid een
belanghebbende naar voren komt die vermoedelijk uitsluitend in
een beschutte omgeving onder aangepaste omstandigheden
mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft, dan wint het
college een advies ter beoordeling van het arbeidsvermogen in
bij het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen.c.Indien het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
vaststelt dat het een belanghebbende betreft die alleen met een
hoge mate van ondersteuning en aanpassing van het werk in staat
is om arbeid te verrichten, dan vraagt het college, indien er
een of meerdere voorzieningen zoals bedoeld in artikel 10b,
eerste lid, PW beschikbaar zijn, een advies beschut werk
aan.d.Het college kan ten behoeve van de persoon, van wie het college
heeft geoordeeld dat hij uitsluitend in een beschutte omgeving
onder aangepaste omstandigheden kan werken, alle overige
voorzieningen inzetten, zoals opgenomen in de PW en deze
verordening.e.Het college bepaalt jaarlijks het aantal in te zetten plekken
beschut werk ten behoeve van de onder het eerste lid genoemde
doelgroep.f.Het college biedt personen zoals bedoeld in het eerste lid in
beginsel een alternatieve passende voorziening aan, wanneer er
geen voorziening zoals bedoeld in artikel 10b, eerste lid, PW
voorhanden is. 8:No-risk polisVervallen. 9:Vaststelling doelgroep loonkostensubsidie en
loonwaarde1.Het college stelt vast of een persoon behoort tot de doelgroep
loonkostensubsidie.2.Hierbij neemt het college de volgende criteria in acht:
een persoon moet behoren tot de doelgroep zoals
omschreven in artikel 7, eerste lid, onderdeel a, van de
PW en;
die persoon is niet in staat met voltijdse arbeid het
wettelijk minimumloon te verdienen; en
die persoon heeft mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie.
3.De loonwaarde wordt bepaald aan de hand van de regionaal
overeengekomen gevalideerde methodiek Dariuz.2.4:Studietoeslag10:Indienen verzoekEen verzoek voor studietoeslag als bedoeld in artikel 36b, eerste
lid, van de PW, wordt ingediend middels een door het college
vastgesteld formulier. 11:Mogelijkheid tot verdienen wettelijk minimumloonHet college controleert of de aanvrager voldoet aan de vereisten van
artikel 36b en stelt vast of de belanghebbende niet in staat is tot
het verdienen van het wettelijk minimumloon, maar wel mogelijkheden
heeft tot arbeidsparticipatie. Bij twijfel vraagt het college een
externe organisatie om advies.12:Eenmaal per periode individuele studietoeslag
verlenenEen persoon kan slechts eenmaal per studiejaar in aanmerking komen
voor een individuele studietoeslag. 13:Hoogte individuele studietoeslagEen individuele studietoeslag bedraagt € 100,00 per maand. 14:Betaling individuele studietoeslagEen individuele studietoeslag wordt per studiejaar eenmalig als één
bedrag uitbetaald.2.5:Tegenprestatie15:Doelgroep en doel tegenprestatie1.Tot de doelgroep van de tegenprestatie behoren alle
belanghebbenden van 18 jaar of ouder, die de pensioengerechtigde
leeftijd nog niet hebben bereikt en die een uitkering ontvangen
op grond van de wet.2.Het doel van het verrichten van een tegenprestatie is om
belanghebbenden maatschappelijk nuttige werkzaamheden te laten
verrichten.16:Inhoudvan een tegenprestatie1.Het college kan onbeloonde maatschappelijk nuttige
werkzaamheden, die additioneel van aard zijn, inzetten als
tegenprestatie voor zover die werkzaamheden:
naar zijn aard niet zijn gericht op toeleiding tot de
arbeidsmarkt en;
niet zijn bedoeld als re-integratie instrument en;
in de organisatie waarin ze worden verricht, worden
verricht naast of in aanvulling op reguliere arbeid
en;
niet leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt.
2.Het college stelt ter nadere uitvoering van de tegenprestatie
beleidsregels vast waarin wordt vastgelegd welke aanvullende
werkzaamheden het college in ieder geval kan aanbieden en de
voorwaarden die daarbij gelden voor zover daarover in deze
verordening geen nadere bepalingen zijn opgenomen. 17:Het opdragen van een tegenprestatie1.Het college kan een belanghebbende een tegenprestatie opdragen.
2.Bij het opdragen van een tegenprestatie houdt het college
rekening met de volgende factoren:
de belanghebbende moet de tegenprestatie naar vermogen
kunnen verrichten;
de persoonlijke situatie en individuele omstandigheden
van een belanghebbende worden in aanmerking genomen;
de wensen van de belanghebbende ten aanzien van de
inhoud van de tegenprestatie, waaronder begrepen een
eventueel voorstel voor wat betreft de inhoud van de
tegenprestatie van de belanghebbende zelf.
18:Duur en omvang van een tegenprestatie1.De uitvoering van de tegenprestatie wordt opgedragen voor een
maximale duur van tachtig uur per kalenderjaar. 2.De tegenprestatie wordt opgedragen voor maximaal acht uur per
week. 3.De tegenprestatie kan binnen een periode van twaalf maanden
slechts eenmaal worden opgedragen. 19:Afzien van het opleggen van een tegenprestatie1.Het college draagt geen tegenprestatie op indien een
belanghebbende mantelzorg verricht. 2.Het college draagt geen tegenprestatie op indien de
belanghebbende naar het oordeel van het college reeds voldoende
maatschappelijk nuttige activiteiten verricht. 3.Het college kan afzien van het opdragen van de tegenprestatie
aan bepaalde groepen uitkeringsgerechtigden en legt dat, indien
van toepassing, vast in beleidsregels.3:Afstemming en bestuurlijke boete3.1:Algemene bepalingen20:Het opleggen van een verlaging van de uitkering1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan zoals bedoeld in de PW dan wel de
verplichtingen genoemd in deze verordening en/of de wet, met
uitzondering van artikel 17, eerste lid, PW en artikel 13 IOAW
en IOAZ, niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich
zeer ernstig misdragen zoals omschreven in artikel 34 van deze
verordening, wordt overeenkomstig deze verordening een verlaging
van de uitkering opgelegd.2.Een verlaging van de uitkering wordt afgestemd op de ernst van
de gedraging, de mate waarin de belanghebbende de gedraging kan
worden verweten en de omstandigheden waarin hij of zijn gezin
verkeert.21:Besluit1.In het besluit tot het opleggen van de verlaging of waarschuwing
van de uitkering wordt in ieder geval vermeld: de reden van de
verlaging/waarschuwing, de eventuele duur en hoogte van de
verlaging als ook de afweging van de individuele belangen zoals
bedoeld in deze verordening.2.Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd, wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen dan wel het geven van een waarschuwing op
grond van deze verordening. Daarom tellen ook deze besluiten mee
voor recidive.22:Afzien van het opleggen van een verlaging1.Het college ziet af van het opleggen van een verlaging
indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan 2 jaar voor constatering daarvan
door het college heeft plaatsgevonden en het is niet de
gedraging zoals bedoeld in de geüniformeerde
maatregelen, zoals opgenomen in artikel 18, vierde lid,
PW.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een verlaging indien
het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. 3.Indien het college afziet van het opleggen van een verlaging op
grond van dringende redenen, legt het college dit vast in een
besluit. 23:Ingangsdatum, tijdvak en recidive1.Tenzij in deze verordening anders is bepaald, gaat de verlaging
in op de eerste dag van de kalendermaand die volgt op de datum
waarop het besluit tot het opleggen van de verlaging van de
uitkering aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt
uitgegaan van de voor die maand geldende toepasselijke
bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging met
terugwerkende kracht worden opgelegd als er sprake is van een
besluit op aanvraag, voor zover de uitkering nog niet is
uitbetaald. In deze situatie werkt het verlagen van de uitkering
terug tot de ingangsdatumdatum van de uitkering dan wel de datum
waarop het verzuim betrekking heeft.3.In afwijking van het eerste lid kan het college, indien een
belanghebbende zich in een maand schuldig maakt aan meerdere
maatregelwaardige gedraging en de belanghebbende al is gehoord
en in kennis gesteld is van de opgelegde maatregel, de tweede en
volgende maatregelen opleggen in de maand volgend op de maand
waarover de eerste maatregel is opgelegd. 4.In afwijking van het eerste lid kan, voor zover het
zelfstandigen betreft die een uitkering voor levensonderhoud
hebben ontvangen in de vorm van een geldlening op grond van het
Bbz, de verlaging met terugwerkende kracht worden betrokken bij
de definitieve vaststelling van die bijstand.5.Bij samenloop van verschillende gedragingen die het niet nakomen
van verplichtingen inhouden, wordt de hoogte en duur van de
verlaging vastgesteld op de gedraging met de hoogste
verlaging.6.De uitkering wordt verlaagd voor de duur van één maand, tenzij
sprake is van:
recidive, dan wordt de hoogte en indien dat niet
mogelijk is de duur van de verlaging verdubbeld, tenzij
in deze verordening of de wet anders is bepaald;
verwijtbaar gedrag waarvoor in deze verordening een
afwijkende duur is vastgesteld.
7.Indien door beëindiging van de uitkering de verlaging niet of
niet volledig kan worden toegepast kan bij een eventuele nieuwe
aanvraag binnen de termijn van 1 jaar de verlaging of het deel
dat nog niet is uitgevoerd alsnog worden geëffectueerd. 24:De berekeningsgrondslag van de verlaging1.De verlaging wordt toegepast op de toepasselijke
bijstandsnorm.2.Deze verlaging bestaat uit een percentage van de toepasselijke
bijstandsnorm, dan wel uit een percentage van het
benadelingsbedrag, zoals opgenomen in deze verordening.3.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend
met toepassing van artikel 12 (onderhoudsplicht ouders)
PW;
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie
tot het recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding
geeft;
het bijzondere bijstand betreft voor woonkosten en
premie voor arbeidsongeschiktheidsverzekering aan
zelfstandigen die een uitkering voor levensonderhoud
(hebben) ontvangen krachtens het Bbz of IOAZ.
4.Onverminderd het bepaalde in de vorige leden kan bijzondere
bijstand worden afgestemd op de wijze zoals beschreven in
artikel 32, vijfde lid, van deze verordening wanneer sprake is
van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid.5.Onverminderd het bepaalde in de vorige leden kan afstemming
plaatsvinden door de bijstand bij een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in de kosten van het
bestaan te verstrekken als geldlening op basis van artikel 48,
tweede lid, onder b, PW.25:Waarschuwing1.Het college kan bij gedragingen uit de tweede categorie zoals
bedoeld in de artikelen 27 sub b en 28 sub b van deze
verordening, in plaats van een verlaging, een waarschuwing
opleggen, indien het college hiertoe in de individuele
omstandigheden aanleiding ziet.2.Een waarschuwing wordt niet afgegeven wanneer sprake is van
recidive zoals bedoeld in artikel 23, zesde lid, onderdeel a,
van deze verordening.26:Horen van belanghebbende(n)Voordat de uitkering wordt verlaagd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen. Hiervan
kan afgezien worden als:
de belanghebbende zijn zienswijze al eerder kenbaar heeft
gemaakt en er geen sprake is van nieuwe feiten of
omstandigheden; of
binnen de gestelde termijn niet is voldaan aan de
inlichtingenplicht; of
het horen niet nodig is voor het vaststellen van de ernst
van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid.
3.2:Gedragingen en bijbehorende maatregelen3.2.1:Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling27:Gedragingen PWGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 9 en 9a van de PW niet of onvoldoende wordt nagekomen,
worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie:
het door een persoon, jonger dan 27 jaar, niet of
onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren
of evalueren van een plan van aanpak;
het onvoldoende aantoonbaar trachten arbeid of
passende scholing te verkrijgen, te aanvaarden en te
behouden gedurende de wachttijd van 4 weken na
melding voor jongeren tot 27 jaar;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel c,
PW;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een
onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling of re-integratie.
tweede categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen voor zover dit
niet voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in
artikel 18, vierde lid, van de PW;
het door een alleenstaande ouder niet voldoen aan de
re-integratieverplichtingen verbonden aan de in
artikel 9a, eerste lid, PW bedoelde ontheffing, wat
heeft geleid tot het intrekken van de ontheffing van
de arbeidsplicht;
het zich niet (tijdig) laten registeren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet (tijdig) laten
verlengen van de registratie;
andere gedragingen die de inschakeling in arbeid
belemmeren, niet zijnde gedragingen genoemd in
artikel 18, vierde lid, PW;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan de
taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b, tweede lid,
PW, waarvoor belanghebbende een schriftelijke
uitnodiging heeft ontvangen.
28:Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 37 en 38 van de IOAW/IOAZ niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;
het weigeren van een passend re-integratie
aanbod;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel f,
IOAW/IOAZ;
het niet naar vermogen meewerken aan de arbeids- en
re-integratieverplichtingen.
tweede categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen;
het niet naar vermogen meewerken aan een door het
college aangeboden voorziening als bedoeld in de
artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid,
onderdeel e, IOAW/IOAZ, waaronder begrepen het niet
naar vermogen deelnemen aan taalwervingslessen voor
mensen die onvoldoende de Nederlandse taal
beheersen;
het door een alleenstaande ouder niet voldoen aan de
re-integratieverplichtingen verbonden aan de in
artikel 38, eerste lid, IOAW/IOAZ bedoelde
ontheffing, wat heeft geleid tot het intrekken van
de ontheffing van de arbeidsplicht;
het zich niet (tijdig) laten registeren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet (tijdig) laten
verlengen van de registratie;
andere gedragingen die de inschakeling in arbeid
belemmeren.
29:Hoogte en duur van de verlaging1.De verlaging, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 27 en
28 van deze verordening, wordt vastgesteld op:
100% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
20% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de tweede categorie.
2.Het college kan op basis van individuele omstandigheden
besluiten om in afwijking van het eerste lid, onderdeel a, van
dit artikel de maatregel te effectueren door gedurende 2 maanden
de uitkering met 50% te verlagen.30:Niet nakomen overige verplichtingen PWIndien een belanghebbende nadere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 PW die strekken tot arbeidsinschakeling niet nakomt,
wordt een verlaging van de uitkering van 20% gedurende 1 maand
toegepast. 3.2.2:Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakeling31:Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingen1.Als een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel
18, vierde lid, van de PW niet of onvoldoende nakomt, bedraagt
de verlaging 100 % van de bijstandsnorm gedurende 1 maand. 2.Het college kan op basis van individuele omstandigheden
besluiten om in afwijking van het eerste lid van dit artikel de
maatregel te effectueren door gedurende 2 maanden de uitkering
met 50% te verlagen.3.2.3:Overige gedragingen die leiden tot een verlaging32:Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft
betoond, niet zijnde de gedragingen zoals genoemd in het vierde
lid van dit artikel en artikel 33 van deze verordening, dan
wordt een verlaging van de uitkering opgelegd die wordt
afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag.2.De verlaging als bedoeld in lid 1 wordt op de volgende wijze
vastgesteld:
10% van het benadelingsbedrag als dit gelijk of lager is
dan € 4.000,00;
20% van het benadelingsbedrag als dit hoger is dan €
4.000,00.
3.Indien geen benadelingsbedrag kan worden vastgesteld bedraagt de
verlaging 20% van de uitkering gedurende één maand.4.Bij het versneld interen van vermogen of het hebben gedaan van
een schenking waarmee rekening zou zijn gehouden bij het
verlenen van de bijstand, kan voor de duur van het eerder dan
wel langer bijstandsafhankelijk zijn een verlaging worden
opgelegd van 100%. Deze bepaling geldt alleen voor de PW.5.Wanneer een belanghebbende bij aanvragen voor bijzondere
bijstand geen gebruik maakt van een voorliggende voorziening,
die gezien haar aard passend en toereikend is voor de soort
kosten waarvoor bijzondere bijstand is aangevraagd, wordt de
bijzondere bijstand verlaagd met het bedrag waarin de
voorliggende voorziening zou hebben voorzien. 6.Als toepassing van het vierde lid leidt tot onbillijkheden wordt
toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 48, tweede lid,
onder b, PW en wordt de uitkering verstrekt in de vorm van een
geldlening voor de duur van het eerder dan wel langer
bijstandsafhankelijk zijn.33:Verlies van een passende voorliggende voorziening1.In afwijking van het bepaalde in artikel 32 van deze verordening
wordt een verlaging van de uitkering opgelegd van 100% gedurende
één maand, indien belanghebbende geen beroep meer kan doen op
een passende en toereikende voorliggende voorziening, omdat deze
volledig wordt verrekend met een bestuurlijke boete, gerekend
vanaf de start van de verrekening;2.In afwijking van het bepaalde in artikel 32 van deze verordening
wordt, indien een belanghebbende voor de aanvang van de
uitkering algemeen geaccepteerde arbeid verwijtbaar niet heeft
behouden, waardoor hij in bijstandsbehoeftige omstandigheden is
geraakt, een verlaging toegepast gedurende een maand.3.De verlaging zoals bedoeld in het tweede lid wordt vastgesteld
op de hoogte van het netto inkomen inclusief vakantietoeslag,
maar bedraagt maximaal 100% van de van toepassing zijnde
bijstandsnorm.4.Het inkomen zoals bedoeld in het tweede lid wordt in beginsel
berekend op basis van het laatst ontvangen loon gedurende een
gehele maand. Indien het een wisselend inkomen betreft dan wordt
de hoogte vastgesteld op basis van het gemiddelde maandinkomen
gedurende de drie maanden voorafgaand aan het moment waarop de
bijstandsbehoeftige omstandigheden aanvingen. 34:Zeer ernstig misdragen1.Als de belanghebbende zich ernstig misdraagt tegenover personen
en instanties, die zijn belast met de uitvoering van de PW, als
bedoeld in artikel 9, zesde lid van de PW, kan de uitkering
worden verlaagd.2.Als de belanghebbende zich ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de IOAW, IOAZ
of Bbz, kan de uitkering worden verlaagd.3.Het agressieprotocol treedt in werking in geval van een zeer
ernstige misdraging. 4.Het college legt een maatregel op van 100% gedurende één
maand.5.Bij recidive legt het college een maatregel op van 100%
gedurende 3 maanden.35:Niet nakomen van overige verplichtingenIndien een belanghebbende een of meerdere door het college opgelegde
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 PW, niet zijnde de
gedragingen als bedoeld in artikel 28 of 32 van deze verordening,
niet of onvoldoende nakomt, wordt een verlaging toegepast. De
verlaging wordt vastgesteld op:
20% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende nakomen
van nadere verplichtingen die verband houden met de aard en
het doel van een bepaalde vorm van bijstand;
40% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende nakomen
van nadere verplichtingen die strekken tot vermindering van
de bijstand;
100% gedurende 1 maand bij het niet of onvoldoende nakomen
van nadere verplichtingen die strekken tot beëindiging van
de bijstand.
3.3:Bestuurlijke boete3.3.1:Schending inlichtingenplicht36:Niet nakomen van de inlichtingenverplichting en bestuurlijke
boetevervallen – zie toelichting37:Matigen en afzien van opleggen bestuurlijke boetevervallen – zie toelichting3.3.2:Bescherming beslagvrije voet bij verrekening wegens recidive
(alleen PW)38:Verrekenen zonder beslagvrije voet bij voldoende
bezit1.Indien het bezit van een belanghebbende ten minste driemaal de
toepasselijke bijstandsnorm bedraagt, verrekent het college de
recidiveboete de eerste drie maanden zonder inachtneming van de
beslagvrije voet.2.De verrekening, bedoeld in het eerste lid, geschiedt gedurende
een tijdvak van drie maanden vanaf de eerste van de maand
volgend op de dagtekening waarop de bestuurlijke boete is
opgelegd.39:Verrekenen bij geen of onvoldoende bezit1.Indien het bezit van een belanghebbende niet ten minste driemaal
de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt, verrekent het college
de recidiveboete gedurende één maand zonder inachtneming van de
beslagvrije voet. De verrekening geschiedt vanaf de eerste van
de maand volgend op de dagtekening waarop de bestuurlijke boete
is opgelegd.2.Aansluitend op verrekening als bedoeld in het eerste lid,
verrekent het college de recidiveboete in de daarop volgende
twee maanden op een dusdanige wijze dat belanghebbende blijft
beschikken over een inkomen ter hoogte van 80% van de
toepasselijke bijstandsnorm.3.Tot het inkomen, bedoeld in het tweede lid, worden ook middelen
gerekend als bedoeld in artikel 31, tweede lid, onderdelen n en
r, PW.40:Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetIn afwijking van de artikelen 38 en 39 van deze verordening kan het
college de recidiveboete met inachtneming van de beslagvrije voet
verrekenen indien:
aannemelijk is dat verrekening op de wijze, bedoeld in de
artikelen 38 en 39 zou leiden tot huisuitzetting van
belanghebbende en diens gezin; of
anderszins sprake is van dringende redenen.
41:Eerder opgelegde bestuurlijke boeteDe artikelen in deze paragraaf zijn van overeenkomstige toepassing
op de verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a,
eerste lid, PW, indien en voor zover deze boete nog niet is betaald
op het moment van verrekening.4:Handhaving en bestrijden misbruik en oneigenlijk gebruik42:Hoogwaardig handhaven1.Het voorkomen en bestrijden van uitkeringsfraude dan wel van
misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet is ingericht naar het
landelijk model voor hoogwaardig handhaven.2.Het college stelt beleidsregels vast met betrekking tot hoogwaardig
handhaven waarbij tenminste wordt aangegeven hoe wordt
geregeld:
de voorlichting over de regelgeving alsmede de daaraan
verbonden gevolgen bij misbruik en oneigenlijk gebruik;
de wijze van verificatie van gegevens en van informatie
uitwisseling met derden;
de wijze waarop controles worden uitgevoerd;
de wijze waarop fraude wordt opgespoord en afgehandeld.
43:Controle1.Het college doet onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering
en kan daarbij gebruikmaken van controlemiddelen zoals een
heronderzoeksplan, huisbezoeken, risicoprofielen,
bestandsvergelijkingen en de samenloopsignalen die daaruit
voortkomen. Het college onderzoekt daarnaast overige signalen en
tips die relevant zijn voor het recht op bijstand.2.Het college doet onderzoek naar de reden van de beëindiging van de
uitkering en neemt op basis daarvan besluiten met betrekking tot de
rechtmatigheid van de uitkering en de wederzijds tussen het college
en de belanghebbende resterende verplichtingen en de afhandeling
daarvan.44:Aangifte bij het Openbaar MinisterieIndien een schending van de inlichtingenplicht leidt tot benadeling van
de gemeenten, doet het college aangifte bij het Openbaar Ministerie, in
overeenstemming met de door het Openbaar Ministerie op dit punt
gehanteerde uitgangspunten in de Aanwijzing Sociale
Zekerheidsfraude.45:Terugvorderen opgespoorde fraudebedragenHet college stelt beleidsregels vast met betrekking tot herziening,
terug- en invordering waarbij tenminste wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot herziening, terugvordering en invordering van
een verstrekte voorziening;
op welke wijze er geheel of gedeeltelijk van terugvordering dan
wel van invordering kan worden afgezien;
met welke frequentie heronderzoeken plaats moeten vinden.
46:VerhaalHet college stelt beleidsregels vast op met betrekking tot verhaal op de
onderhoudsplicht waarin tenminste wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot verhaal;
wanneer en op welke wijze er wordt afgezien van het nemen van
een verhaalsbesluit en het invorderen van de te verhalen
voorziening;
met welke frequentie heronderzoeken plaats moeten vinden.
5:Slotbepalingen47:Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende participatie en inkomen, overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met
betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende participatie en inkomen te
doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen
en beleidsvoorstellen betreffende participatie en inkomen, en
voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen
vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.4.De wijze waarop invulling wordt gegeven aan de in het eerste tot en
met het derde lid genoemde bepalingen zijn geregeld in de
Verordening participatieraad gemeente Goirle. 47A:Evaluatie1.Het door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per vier
jaar geëvalueerd, met uitzondering van een additionele evaluatie
over het jaar 2015. Het college zendt hiertoe aan de gemeenteraad
een verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de
verordening in de praktijk.2.In afwijking van het eerste lid vindt een tussenevaluatie plaats een
jaar na inwerkingtreding van deze verordening.48:HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen afwijken van de bepalingen in
deze verordening, als toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. 49:CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als: 'Verzamelverordening
Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz 2016'. 50:InwerkingtredingDe verordening treedt, met terugwerkende kracht, in werking op 1 januari
2016. 51:Intrekking oude verordeningen en overgangsrecht
De 'Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ, Bbz 2015'
wordt per 1 januari 2016 ingetrokken.
Voor wat betreft de re-integratieparagraaf geldt het volgende:
een persoon die gebruik maakt van een toegekende voorziening op
grond van de 'Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en
Bbz 2015', die moet worden beëindigd op grond van deze
verordening, behoudt deze voorziening voor zover wordt voldaan
aan de voorwaarden voor de duur dat deze is verstrekt.
Aldus besloten door de raad van de gemeente Goirle in zijn vergadering van
08-03-2016.
, de voorzitter
, de griffier
Toelichting Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz
2016InleidingPer 1 januari 2015 is de Participatiewet (PW) ingevoerd. De PW maakt onderdeel
uit van de 3 grote transities op het sociale domein, waarmee centrale
overheidstaken zijn overgeheveld naar de gemeenten. De invoering van de PW en de
Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving maakte het
noodzakelijk om de - op dat moment bestaande - Verzamelverordening WWB, IOAW,
IOAZ en Bbz 2013-II ingrijpend te wijzigen. De wijziging van de
Verzamelverordening is in regionaal verband opgepakt en heeft geresulteerd in de
'Verzamelverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ en Bbz 2015. Op 1 januari 2016 is de Wet taaleis Participatiewet (hierna: Wet taaleis) in
werking getreden. Deze wet is neergelegd in artikel 18b PW. De Wet taaleis houdt
in dat bijstandsgerechtigden de Nederlandse taal op een bepaald niveau moeten
beheersen. De bijstandsgerechtigde dient dit aan te tonen door middel van
documenten, zoals diploma's. Kan hij niet aantonen dat hij de Nederlandse taal
op het vereiste niveau beheerst, dan is hij verplicht deel te nemen aan een
taaltoets. Bij een onvoldoende score bij de taaltoets, zal de
bijstandsgerechtigde zich moeten (gaan) inspannen om zijn kennis van de
Nederlandse taal te verbeteren. Doet hij dat niet, dan moet het college een
sanctie opleggen. De Wet taaleis geldt niet voor de IOAW en de IOAZ.De regels in verband met de Wet taaleis zijn bijna geheel opgenomen in de wet.
De wetgever heeft echter verzuimd om een bepaling op te nemen die regelt dat het
college een maatregel kan opleggen, wanneer de bijstandsgerechtigde niet
verschijnt op de taaltoets. Deze gedraging is nu als 'maatregelwaardige
gedraging' opgenomen in de nieuwe Verzamelverordening. De Verzamelverordening 2016 is als volgt opgebouwd:
Algemene bepalingen
Re-integratie en tegenprestatie
Maatregelen (afstemming) incl. bestuurlijke boete
Handhaving
Slotbepalingen
Hoofdstuk 1: Algemene bepalingenArtikel 1: DefinitiesDe centrale rol van participatie in de bijstandsverlening (werk boven inkomen en
iedereen doet mee) raakt in het bijzonder de doelgroep, het karakter en de
reikwijdte van begrippen als participatie en voorzieningen. De in de
verzamelverordening gebruikte begrippen sluiten zoveel als mogelijk aan bij die
van de wetgeving. Dit uit het oogpunt van helderheid en structuur. Hiermee is
het voor de burger gemakkelijker om de samenhang te doorzien tussen het doel van
de wetgeving en de in de verordening uitgewerkte beleidskaders. Voor zover er
definities niet in de Verzamelverordening zijn opgenomen, gelden deze zoals in
de wet bedoeld.De definities in deze paragraaf gelden voor de gehele Verzamelverordening,
tenzij hierop in de paragrafen een uitzondering is gegeven. Omwille van de
vindbaarheid zijn de definities in alfabetische volgorde geplaatst.Hoofdstuk 2: Re-integratieDit hoofdstuk regelt het ondersteunen en het aanbieden van voorzieningen aan
werkzoekenden die behoren tot de doelgroep. De opdracht hiertoe is geregeld in
artikel 7 van de PW en 34 van de IOAW. Voor de IOAZ en Bbz gelden deze regels
niet vanwege de specifieke doelgroep en bepalingen.Artikel 2: Opdracht en taak van het college Het college biedt voorzieningen en ondersteuning, zoals bedoeld in deze
verordening, aan personen aan die behoren tot de doelgroep re-integratie. Het
college maakt een afweging, waarbij zij kijkt of een voorziening gelet op de
mogelijkheden en capaciteiten van de belanghebbende (het meest) doelmatig is met
het oog op arbeidsinschakeling. Het is aan het college om te zorgen voor
voldoende aanbod van voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling en
re-integratie. Het college zorgt voor een gevarieerd aanbod aan voorzieningen en
legt deze vast in de beleidsregels.Bij het aanbieden van een voorziening of ondersteuning, houdt het college
rekening met de mogelijkheden en omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bedoeld in artikel 8a, tweede lid, onderdeel a, van de PW. Hierin ligt besloten dat de gemeenteraad ook rekening houdt met de
omstandigheden en functionele beperkingen van personen met een handicap. Dit is
in overeenstemming met het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een
handicap. De doelstelling van dit verdrag is het bevorderen, beschermen en
waarborgen van het volledige genot door alle personen met een handicap van alle
mensenrechten en fundamentele vrijheden op voet van gelijkheid en het bevorderen
van de eerbiediging van hun inherente waardigheid. Daarnaast dient het college bij het aanbieden van ondersteuning of een
voorziening rekening te houden met de zorgtaken van de belanghebbende. Onder
deze zorgtaken verstaat het college ten minste de opvang van ten laste komende
kinderen en het verrichten van mantelzorg. Het college stelt beleidsregels vast
over inhoud van deze zorgtaken en de manier waarop zij daarmee rekening houdt. Soms hebben personen hulp of ondersteuning nodig, anders dan direct gericht op
arbeid, om de stap richting de arbeidsmarkt te kunnen maken. Dit kan
bijvoorbeeld het geval zijn wanneer er sprake is van een ernstige
schuldenproblematiek. In het vierde lid is opgenomen dat het college de inzet
van flankerende voorzieningen bevordert. Bij deze voorzieningen valt te denken
aan schulddienstverlening of kinderopvang. De inzet van een dergelijke
voorziening kan (in het individuele geval) een randvoorwaarde zijn voor wat
betreft deelname aan re-integratievoorzieningen en nakoming van
arbeidsverplichtingen. Let wel: de gemeente hoeft niet zelf alle voorzieningen
te organiseren, maar houdt wel rekening met de beschikbaarheid ervan.De gemeente kan, om de financiële risico’s te beheersen, een verdeling maken van
de middelen over de verschillende voorzieningen. Het college zal naar aanleiding
van een aanspraak op ondersteuning altijd een individuele afweging maken of zij
die aanspraak wil en kan honoreren. Het ontbreken van financiële middelen kan
echter niet de reden zijn om aanvragen op ondersteuning af te wijzen. Wel kan
het college per voorziening een plafond inbouwen. Het college dient in zo'n
geval na te gaan welke andere, goedkopere alternatieven er beschikbaar zijn. In
het individuele geval is het altijd aan de gemeente om te beoordelen of er
daadwerkelijk ondersteuning noodzakelijk is en welke vorm deze moet krijgen,
gelet op het te bereiken doel van arbeidsinschakeling, al dan niet op langere
termijn. Hierbij kan het college de afweging maken voor het goedkoopste adequate
alternatief.Artikel 3: Aanspraak Met de wijziging van de Wet werk en bijstand (WWB) per 1 januari 2012, heeft de
regering de verplichtingen voor jongeren tot 27 jaar aangescherpt. Toen is onder
meer een zoektijd van vier weken - vanaf de datum van melding - voor jongeren
tot 27 jaar ingevoerd. In deze periode dient de jongere aantoonbare inspanningen
te verrichten om algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen en zijn
mogelijkheden voor de terugkeer naar regulier onderwijs te onderzoeken. Het college verlangt wel een inspanning gericht op de arbeidsinschakeling en
re-integratie gevraagd van iedereen die een uitkering aanvraagt. Als een
belanghebbende hier niet aan voldoet dan overweegt het college om een maatregel
op te leggen. Het college betrekt bij het afwegen van de belangen bij het
aanbieden van voorzieningen onder meer de situatie op de arbeidsmarkt, de mate
van investering in een belanghebbende (eerder aangeboden voorzieningen), het
vooruitzicht op inkomen uit betaalde arbeid als ook de mogelijkheid van een
voorliggende voorziening, waaronder voor jongeren de terugkeer naar het
reguliere onderwijs. Het college beperkt de aanspraak voor mensen zonder uitkering, die wel tot de
doelgroep re-integratie behoren, naar inkomen en vermogen. Ook dit past in de
nieuwe visie op re-integratie waarbij het college de afweging moet maken om de
steeds schaarsere middelen in te zetten voor de doelgroepen die dit het hardste
nodig hebben. In verband met de invoering van de kostendelersnorm is de
inkomensgrens gesteld op 110% van het Wettelijk minimum loon (WML) en niet de
van toepassing zijnde bijstandsnorm. Toepassing van de (kostendelers)norm zou te
snel tot uitsluiting van voorzieningen leiden. Het hanteren van het 110% WML heeft ook consequenties. Het toepassen van de
restricties die gelden voor niet-uitkeringsgerechtigden, kan gevolgen hebben
voor de groep arbeidsgehandicapten, die zijn opgenomen in het
Doelgroepenregister Wet banenafspraak (hierna: Doelgroepenregister). Voor zover
deze personen tot de doelgroep re-integratie behoren en geen bijstandsuitkering,
IOAW- of IOAZ-uitkering hebben, is het college wettelijk verplicht om voor deze
groep loonkostensubsidie te verstrekken, als zij bij een werkgever in dienst
treden (er vanuit gaande dat zij een verminderde loonwaarde hebben). Personen
met een WSW-indicatie en jongeren die vanuit het Voortgezet Speciaal Onderwijs
(VSO) of Praktijkonderwijs (Pro) op de arbeidsmarkt komen, zijn automatisch
opgenomen in het Doelgroepenregister. Juist deze groepen willen wij een
voorziening kunnen aanbieden, om hen te begeleiden naar betaalde arbeid. Dit om
te voorkomen dat zij langdurig aangewezen blijven op een uitkering.Artikel 4: Voorzieningen De PW schrijft niet uitputtend voor welke voorzieningen het college aan moet
bieden. Het criterium is dat de voorziening gericht moet zijn op de
arbeidsinschakeling en moet bijdragen aan het (op termijn) mogelijk maken van
reguliere arbeid door een persoon. Al naar gelang de afstand tot de arbeidsmarkt
van een persoon, kan een voorziening gericht zijn op bijvoorbeeld:• activering en het voorkomen van een isolement (zoals het doen van
vrijwilligerswerk);• het leren van vaardigheden of kennis; • het opdoen van werkervaring (bijvoorbeeld via gesubsidieerd werk);• de mogelijkheid om met behoud van uitkering te werken (inclusief
vergoeding);• et cetera.De voorzieningen voor werkgevers zijn ook op te delen in verschillende
categorieën. Zo is het mogelijk de werkgever te stimuleren om een persoon uit de
doelgroep werkervaring op te laten doen in zijn bedrijf dan wel de persoon in
dienst te nemen. De gemeente zou in dat geval bijvoorbeeld een deel van de
opleidingskosten voor haar rekening kunnen nemen. Ook is het mogelijk door
middel van een voorziening te compenseren voor een verminderde loonwaarde of
productiviteit van een belanghebbende. Dit betreft bijvoorbeeld
loonkostensubsidie, zoals opgenomen in artikel 9. In dit artikel zijn dus de verschillende categorieën voorzieningen opgenomen die
het college tot haar beschikking heeft bij het ondersteunen van belanghebbenden
richting de arbeidsmarkt. Onder deze categorieën vallen meer specifieke
instrumenten zoals bijvoorbeeld bemiddeling van de werkzoekende, scholing,
proefplaatsen et cetera. Deze individuele voorzieningen zijn door het college
uitgewerkt in beleidsregels. Artikel 5: Beëindigen van een voorziening In artikel 5 zijn de beëindigingsgronden opgenomen die gelden voor voorzieningen
die zijn toegekend. Er staat beschreven dat het college een voorziening kan
beëindigen en in welke gevallen dit kan. Het college kan bijvoorbeeld een
voorziening beëindigen als een persoon niet in voldoende mate meewerkt aan de
betreffende voorziening. In een dergelijk geval zal het college overigens ook
een afstemming van uitkering bezien. Onderdeel g is, anders dan in onderdeel a. tot en met f., gericht op de
werkgever en niet op de persoon die gebruik maakt van de voorziening. Indien een
participatiepartner niet voldoet aan de verplichtingen die zijn verbonden aan de
voorziening, bijvoorbeeld het bieden van bepaalde ondersteuning op de werkvloer,
dan kan het college de voorziening ook beëindigen. Het is wel van belang dat er
door de werkgever of uitvoeringsorganisatie een overeenkomst is ondertekend
waarin de geldende voorwaarden in verband met de voorziening staan beschreven. De reikwijdte van deze bepaling is beperkt. Het college kan dit lid niet
toepassen wanneer er al in wettelijke bepalingen is vastgelegd wanneer aan de
voorwaarden is voldaan. Dat is het geval bij de voorzieningen beschut werk en
loonkostensubsidie. Wanneer er een arbeidsovereenkomst is gesloten tussen
werkgever en werknemer geldt het burgerlijk recht en heeft de werkgever enkel
verplichtingen richting de werknemer (en niet jegens de gemeente). De PW voorziet niet in een wettelijke bepaling tot terugvordering van
re-integratiekosten die onnodig zijn gemaakt. Het college kan noch van een
bijstandsgerechtigde, noch van een niet-bijstandsgerechtigde of werkgever of
re-integratiepartner de kosten terugvorderen. Terugvordering dient in een
dergelijk geval te geschieden op grond van het Burgerlijk Wetboek.Artikel 6: Participatie(plaats) voor personen ouder dan 27
jaarEen participatieplaats is bedoeld voor personen met een grotere afstand tot de
arbeidsmarkt. Voor personen jonger dan 27 jaar is ondersteuning in de vorm van
een participatieplaats niet mogelijk (artikel 7, achtste lid, van de PW). Het
college kan dan ook enkel aan personen van 27 jaar of ouder met recht op
algemene bijstand een participatieplaats aanbieden.Additionele werkzaamhedenEen participatieplaats is bedoeld om additionele werkzaamheden te verrichten.
Niet de te verrichten werkzaamheden staan centraal, maar het leren werken of het
(opnieuw) wennen aan werken. Aspecten als omgaan met gezag, op tijd komen,
werkritme en samenwerking met collega’s zijn allemaal zaken waaraan een
belanghebbende in een participatieplaats kan werken. Ook is het mogelijk hiermee
te beoordelen of het werkterrein past bij de capaciteiten van de
uitkeringsgerechtigde, zodat een persoon bijvoorbeeld een opleiding op het
betreffende terrein kan gaan volgen en daarmee voor zichzelf een duurzaam
perspectief op arbeid kan realiseren. De duur van de participatieplaats is
wettelijk beperkt tot maximaal vier jaar (artikel 10a van de PW). Na negen
maanden beoordeelt het college of de participatieplaats de kans op
arbeidsinschakeling heeft vergroot (artikel 10a, achtste lid, PW). Zo niet, dan
beëindigt het college de participatieplaats. Uiterlijk 24 maanden na aanvang van
de participatieplaats beoordeelt het college opnieuw of zij de
participatieplaats zal voortzetten. Als het college concludeert dat voortzetting
van de participatieplaats met het oog op in de persoon gelegen factoren
aanmerkelijk bijdraagt tot de arbeidsinschakeling, dan kan zij de
participatieplaats nog één jaar verlengen. Echter, in dat geval dient het
college een andere werkomgeving aan te beiden (artikel 10a, negende lid, PW). Na
36 maanden vindt opnieuw een dergelijke beoordeling plaats (artikel 10a, tiende
lid, van de PW).PremieDe persoon die werkzaamheden verricht op een participatieplaats heeft recht op
een premie. Voor het eerst na zes maanden en vervolgens iedere zes maanden na
aanvang van de additionele werkzaamheden (artikel 10a, zesde lid, van de PW).
Voorwaarde is dat de persoon naar het oordeel van het college voldoende heeft
meegewerkt aan het vergroten van zijn kansen op de arbeidsmarkt. De hoogte van
de premie moet in de verordening zijn vastgelegd (artikel 8a, eerste lid,
onderdeel d, PW). De premie is vrijgelaten op grond van artikel 31, tweede lid,
onderdeel j, PW. In verband hiermee is de hoogte van de premie begrensd door het
in de vrijlatingsbepaling genoemde bedrag. Bij het bepalen van de hoogte van de
premie zijn de risico's van de armoedeval betrokken. Het college verstrekt de premie per zes maanden. Aangezien artikel 6 verwijst
naar de premie zoals genoemd in artikel 31, tweede lid, onderdeel j, PW, is ook
bij de hoogte van de premie aansluiting gezocht bij voornoemd artikel. De hoogte
van de premie is per jaar bepaald op 25% van het in artikel 31, tweede lid,
onderdeel j. genoemde bedrag, thans € 2.340,00 . Het bedrag per periode van 6
maanden zoals genoemd in artikel 10a, zesde lid, PW, is dus op dit moment
telkens € 292,50.Artikel 7: Participatievoorziening beschut werk Het college kan de voorziening beschut werk aanbieden aan een persoon uit de
doelgroep die door eenlichamelijke, verstandelijke of psychische beperking een zodanige mate van
begeleiding op en aanpassingenvan de werkplek nodig heeft, dat van een reguliere werkgever redelijkerwijs niet
valt te verwachten dat hijdeze in dienst neemt (eerste lid).De wetgever heeft de inzet van beschut werk (nog) niet verplicht gesteld. Het
college gaat er - evenals een aantal andere gemeenten in de regio Hart van
Brabant - vanuit dat we, anders dan in de huidige Wsw, zelf mogen bepalen of we
de voorziening Beschut Werk aanbieden. En in welke vorm en omvang. Als er een wettelijke verplichting komt ten aanzien van het aanbieden van
plekken nieuw beschut, zet de gemeente Goirle in op een minimaal aantal plekken.
Als er geen wettelijke verplichting is, wil de gemeente Goirle zich inspannen om
deze doelgroep mogelijk een ander aanbod doen. Hierbij denken we aan begeleiding
bij werk via leerwerkbedrijven (maar zonder dat de gemeente de werkgeversrol op
zich neemt), arbeidsmatige dagbesteding of vormen van maatschappelijke
participatie.Ten behoeve van de participatievoorziening beschut werk kan de gemeente een
voorselectie uitvoeren. Als het college de voorselectie uitvoert, dan bepaalt
zij welke mensen in aanmerking kunnen komen voor beschut werk, en op welk
moment. In de verordening moet de raad vastleggen hoe het college deze
voorselectie moet uitvoeren. Het college kan ambtshalve vaststellen of een
persoon uitsluitend in een beschutte omgeving onder aangepaste omstandigheden
mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft (artikel 10b, eerste lid, PW). Het
is voor een individu niet mogelijk om hiervoor een aanvraag in te dienen.Het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) adviseert het college met
betrekking tot het oordeel of een voorgedragen persoon tot de doelgroep beschut
werk behoort. Sinds medio 2015 betreft dit niet enkel een boordeling voor
beschut werk, maar een integraal advies: een advies beoordeling arbeidsvermogen.
Het advies van het UWV geeft uitsluitsel op de vraag of het een belanghebbende
betreft die alleen met een hoge mate van ondersteuning en aanpassing van het
werk in staat is om arbeid te verrichten. Als dat het geval is dan kan de
gemeente, als er beschutte werkplaatsen beschikbaar zijn, een advies beschut
werk aanvragen bij het UWV. Als het UWV het advies heeft afgegeven dat iemand tot de doelgroep 'beschut
werk' behoort, zorgt de gemeente ervoor dat deze persoon in een dienstbetrekking
onder beschutte omstandigheden aan de slag gaat (artikel 10b, derde lid, PW).
Het kan dan gaan om een privaatrechtelijke of een publiekrechtelijke
dienstbetrekking (artikel 6, eerste lid, onderdeel f, PW). Hoe men de
dienstbetrekking organiseert, behoort tot de beleidsvrijheid van gemeenten. Het
is bijvoorbeeld mogelijk een dienstbetrekking te organiseren via een
gemeentelijke dienst, NV, BV of stichting. Ook kunnen personen (via detachering)
in een beschutte omgeving bij reguliere werkgevers werken.Om een 'dienstbetrekking beschut' te laten slagen is het veelal nodig om
aanvullende voorzieningen in te zetten.Denk hierbij aan een jobcoach of fysieke aanpassingen op de werkplek of in de
werkomgeving. Dezevoorzieningen en de bijbehorende voorwaarden legt het college vast in de
beleidsregels, tezamen met deandere voorzieningen.Het college bepaalt de omvang van het aanbod beschut werk en legt vast hoeveel
plekken voor beschut werkde gemeente beschikbaar stelt. Het aanbod is mede afhankelijk van het aantal
geschikte en beschikbareplaatsen bij werkgevers.Met de bepaling in lid 6 wordt gewaarborgd dat personen die zijn aangewezen op
beschut werk een passende alternatieve voorziening krijgt aangeboden indien er
op dat moment geen beschutte werkplekken beschikbaar zijn. Artikel 8: No-risk polisDe no-risk polis, zoals hij de gemeenten deze konden verstrekken aan werkgevers,
bestaat niet meer als zodanig. De reden hiervoor is dat er op de markt geen
aanbieder is bij wie het college een dergelijke polis kan afnemen. Gemeenten
zijn wel druk bezig om te bezien of zij op een andere wijze het risico voor
werkgevers kunnen afdekken of verminderen. Op dit moment is daarvoor nog geen
instrument beschikbaar. In 2015 bestond er nog een verordeningsplicht ten aanzien van de no-risk polis.
Deze verplichting is tijdelijk vervallen.No-riskpolis geldt wel voor doelgroep baanafspraak en doelgroep beschut
werkDe no-riskpolis is echter wel van toepassing voor de doelgroep banenafspraak en
beschut werk. Wanneer een werkgever een persoon die valt onder deze doelgroepen
in dienst neemt, dan is de no-riskpolis van rechtswege van toepassing. Bij
ziekte van de werknemer treedt deze no-riskpolis in werking. Het UWV voert deze
regeling uit. De gemeente heeft daar voor wat betreft deze doelgroep geen rol
in. Het is wel belangrijk dat de gemeente dit benadrukt, wanneer een werkgever
iemand uit het doelgroepenregister in dienst neemt of in dienst wil nemen. Dit
kan namelijk een extra stimulans zijn voor de werkgever om de werknemer met een
arbeidsbeperking een kans te bieden. Artikel 9: Vaststelling doelgroep loonkostensubsidie en
loonwaardeHet college kan de loonkostensubsidie zoals beschreven in dit artikel kan
uitsluitend inzetten als de persoon in kwestie behoort tot de doelgroep
loonkostensubsidie, als bedoeld in artikel 6, eerste lid, onderdeel e, PW. Het
gaat daarbij om personen met een arbeidsbeperking. Deze nieuwe vorm van
loonkostensubsidie is niet per definitie tijdelijk. Het college kan deze -
indien nodig - voor een langere periode inzetten. Met dit instrument compenseert
de gemeente werkgevers voor de verminderde productiviteit van de werknemer. In artikel 10c PW is bepaald dat het aan college is om vast te stellen of een
persoon tot de doelgroep loonkostensubsidie behoort. Binnen de kaders van de PW
is het aan de gemeente om vast te stellen op welke wijze zij bepalen of mensen
tot de doelgroep loonkostensubsidie behoren en of zij loonkostensubsidie voor
hen inzetten. In artikel 9, tweede lid, is vastgelegd welke criteria het college
daarbij in acht neemt. Deze cumulatieve criteria zijn ontleend aan artikel 6,
eerste lid, onderdeel e, PW. Daarin is immers wettelijk de doelgroep
loonkostensubsidie vastgelegd. LoonwaardebepalingIn de PW en in de lagere regelgeving zijn de wettelijke eisen neergelegd waaraan
de loonwaarde methodiek moet voldoen. Daarbinnen hebben de gemeenten en regio’s
beleidsvrijheid gekregen. De PW bepaalt dat de methode van loonwaardebepaling
waarvoor de gemeente heeft gekozen, in de gemeentelijke verordening een plaats
moet krijgen. Gemeenten moesten begin 2015 regionale afspraken maken over de
loonwaardebepaling in het Werkbedrijf. Het opstellen van een methodiek voor
loonwaardebepaling hing dus samen met de vorming van het Werkbedrijf. Voor de
gemeente Goirle betreft dat de arbeidsmarktregio Hart van Brabant. Door middel
van een aanbestedingsprocedure is gekozen voor de loonwaardemethodiek Dariuz. In
artikel 9 is opgenomen dat dit de loonwaardemethodiek is die de gehele regio
inzet. Het instrument voldoet aan voorwaarden van het Ontwerpbesluit
loonkostensubsidie Participatiewet en is door het ministerie goedgekeurd. Naast de keuze van het instrument zijn er ook verschillende andere afspraken
gemaakt met betrekking tot de loonwaardemeting zoals de regiogemeenten die
uitvoeren. Zo is bijvoorbeeld afgesproken dat gemeenten gebruik kunnen maken van
elkaars loonwaardespecialisten en dat een accountmanager die de plaatsing heeft
verzorgd nooit degene kan zijn die de loonwaardemeting uitvoert .Paragraaf 2.4: StudietoeslagVoorwaarden individuele studietoeslag Artikel 36b, eerste lid, PW spreekt zowel over verzoek als aanvraag. Het college
kan op een dergelijk verzoek – gelet op de individuele omstandigheden van een
persoon - een individuele studietoeslag verlenen. Hiervoor is vereist dat deze
persoon op de datum van de aanvraag:
18 jaar of ouder is;
recht heeft op studiefinanciering op grond van de Wet studiefinanciering
2000 (WSF2000) of recht heeft op een tegemoetkoming op grond van
hoofdstuk 4 van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten
(WTOS);
geen in aanmerking te nemen vermogen als bedoeld in artikel 34 PW heeft;
en
een persoon is van wie is vastgesteld dat hij met voltijdse arbeid niet
in staat is tot het verdienen van het wettelijk minimumloon, doch wel
mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft.
Dat een persoon recht moet hebben op studiefinanciering (WSF2000) of een
WTOS-tegemoetkoming, betekent niet dat deze persoon ook daadwerkelijk WSF2000 of
WTOS moet ontvangen. Het recht op studiefinanciering bestaat, afhankelijk van
iemands gekozen opleiding, leeftijd en inkomen. Of iemand van dit recht gebruik
maakt, is niet in de PW geregeld en is geen vereiste voor het ontvangen van een
individuele studietoeslag op grond van de PW. Voor het recht op een individuele
studietoeslag is het dan ook voldoende dat een persoon recht heeft op WSF2000 of
WTOS. De persoon zal - als aanvrager van de toeslag - aannemelijk moeten maken
dat hij recht op WSF2000 of WTOS heeft, bijvoorbeeld door een beschikking van
DUO of door een bewijs van inschrijving bij een bepaalde opleiding te
overleggen. De artikelen 12, 43, 49 en 52 PW zijn niet van toepassing bij verlening van de
individuele studietoeslag (artikel 36b, tweede lid, PW). De belanghebbende moet
de aanvraag indienen bij het college. Het college houdt geen rekening met een
eventuele draagkracht van de ouders (artikel 12). Het college kan een
individuele studietoeslag niet als lening verstrekken als een persoon met de
studietoeslag schulden wil aflossen. Artikel 49 PW is namelijk niet van
toepassing op de individuele studietoeslag (artikel 36b, tweede lid, PW). Ook
artikel 52 PW is niet van toepassing op de individuele studietoeslag (artikel
36b, tweede lid, van de PW). Dit maakt dat het college de individuele
studietoeslag niet kan verstrekken in de vorm van een voorschot. Artikel 10: Indienen verzoek De persoon dient op datum van de aanvraag aan de voorwaarden te voldoen zoals
genoemd in artikel 36b, eerste lid, PW. Onder aanvraag is te verstaan: een
verzoek van een persoon om een besluit te nemen (artikel 1:3, derde lid, Awb).
De belanghebbende dient de aanvraag in beginsel schriftelijk in te dienen
(artikel 4:1 Awb). Om onduidelijkheid te voorkomen over de wijze waarop de
belanghebbende het verzoek, als bedoeld in artikel 36b, eerste lid, PW moet
indienen, staat in deze verordening dat hij het verzoek moet doen met een door
het college vastgesteld formulier. Het college ziet een verzoek dan als een
aanvraag zoals bedoeld in afdeling 4.1.1 van de Awb. Het gaat dan om een
schriftelijke aanvraag (artikel 4:1 Awb) die is ondertekend door de aanvrager en
ten minste de naam en het adres van de aanvrager bevat, de dagtekening en een
aanduiding van de beschikking die hij vraagt (artikel 4:2, eerste lid, Awb). De
aanvrager verschaft ook de gegevens en bescheiden die voor de beslissing op de
aanvraag nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen
(artikel 4:2, tweede lid, Awb). Een mondeling verzoek valt hiermee dus niet aan
te merken als een verzoek om individuele studietoeslag zoals bedoeld in artikel
36b PW. Artikel 11: Advies over oordeel verdienen wettelijk minimumloon In eerste instantie onderzoekt het college zelf of er sprake is van verminderd
arbeidsvermogen op basis van beschikbare gegevens. Wanneer het college niet in
staat is zelf deze beoordeling te maken, dan zal zij een extern advies inwinnen. Artikel 12: Eenmaal per periode individuele studietoeslag verlenen Een persoon kan slechts eenmaal per studiejaar in aanmerking komen voor een
individuele studietoeslag. Het college kiest voor deze periode omdat zij dan de bijstand onbelast kan
verstrekken. Voordeel van eenmalige verstrekking is dat het college alleen bij
de aanvraag hoeft te kijken of belanghebbende voldoet aan alle voorwaarden. Het
college hoeft niet later ook nog te onderzoeken of iemand is blijven studeren.
Wel zal het college bij een nieuwe aanvraag voor een volgende periode op dat
moment weer moeten onderzoeken of iemand voldoet aan de criteria. Een studiejaar
start op 1 september en eindigt op 31 augustus van het daaropvolgende jaar.Artikel 13: Hoogte individuele studietoeslag Het college kent de studietoeslag per persoon die voldoet aan de voorwaarden
toe. Een individuele studietoeslag bedraagt € 100,00 per maand. Is sprake van
gehuwden die allebei afzonderlijk voldoen aan de voorwaarden voor een
individuele studietoeslag, dan komen zij afzonderlijk in aanmerking voor een
individuele studietoeslag. Artikel 14: Betaling individuele studietoeslag Het college betaalt een individuele studietoeslag eenmalig per studiejaar in één
bedrag uitbetaald. Dit is het bedrag zoals neergelegd in artikel 13 van deze
verordening, vermenigvuldigd met 12 maanden. Bij de start van een nieuw
studiejaar kan een persoon opnieuw in aanmerking komen voor een individuele
studietoeslag. Hiertoe moet hij een nieuwe aanvraag indienen.Paragraaf 2.5: TegenprestatieHet college is bevoegd een belanghebbende te verplichten naar vermogen een
tegenprestatie te verrichten, ook als die tegenprestatie niet direct samenhangt
met arbeidsinschakeling. Dit is vastgelegd in artikel 9, eerste lid, onderdeel
c, PW. Deze mogelijkheid staat al langere tijd in de wet, maar met de invoering
van de WWB maatregelen 2015 is de verplichting tot het opstellen van een
verordening opgenomen. Opvallend hierbij is dat de wet nog steeds een
discretionaire bevoegdheid aan het college geeft om de tegenprestatie op te
dragen en niet spreekt van een wettelijke verplichting. Maar de verplichte
verordening geeft een ander signaal aan gemeenten: de wetgever verlangt van de
gemeenten dat zij de tegenprestatie te regelen, maar gemeenten hebben de
vrijheid om de tegenprestatie naar vermogen op te leggen.De mogelijkheid tot het opleggen van een tegenprestatie is beperkt door hetgeen
is opgenomen in artikel 4 EVRM rondom gedwongen arbeid. De arbeid moet van korte
duur, incidenteel en onbeloond zijn en het mag beslist geen verdringing
opleveren op de arbeidsmarkt. Artikel 15: Doelgroep en doel De verplichting tot het verrichten van een tegenprestatie geldt in beginsel voor
iedereen die een uitkering ontvangt. Dit geldt niet alleen voor belanghebbenden
met een uitkering op grond van de PW, maar ook voor belanghebbenden met een
uitkering op grond van de IOAW of IOAZ. Het opleggen van een tegenprestatie naar
vermogen is geen middel, maar een doel. Doel is om uitkeringsgerechtigden, die
tot dusver aan de zijlijn stonden, te prikkelen om zich in te zetten voor de
samenleving als tegenprestatie voor de ontvangen uitkering.Artikel 16: Inhoud van een tegenprestatie Het college bepaalt aan de hand van de individuele omstandigheden en de
voorhanden zijnde onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden, de aard, de
duur en de omvang van de aan een persoon op te leggen tegenprestatie. Hierbij
moet het college de in deze verordening neergelegde criteria in acht nemen. Het
college dient hierbij maatwerk toe te passen. Als het college een tegenprestatie vraagt van belanghebbende, moet het een
duidelijke omschrijving geven van de te verrichten werkzaamheden. Het moet voor
een belanghebbende immers duidelijk zijn welke tegenprestatie het college van
hem verwacht. Additionele onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden In de wet is bepaald dat de tegenprestatie onbeloonde maatschappelijk nuttige
werkzaamheden betreffen die additioneel van aard zijn. De maatschappelijk
nuttige werkzaamheden in het kader van de tegenprestatie dienen zich te
onderscheiden van de reguliere betaalde werkzaamheden: het moet om iets extra’s
gaan waar normaal gesproken geen banen voor zijn. De in dit artikel gestelde voorwaarden zijn gebaseerd op de belangrijkste
kenmerken van de tegenprestatie die volgen uit de parlementaire geschiedenis
(zie TK 2010-2011, 32 815, nr. 3, p. 14) en op de eisen van het EVRM. In beleidsregels kan het college vastleggen welke werkzaamheden zij in ieder
geval als tegenprestatie kan inzetten (artikel 16, tweede lid, van deze
verordening). Deze werkzaamheden zijn te beschouwen als een uitwerking van
artikel 16 van deze Verordening. Samenwerking met maatschappelijke organisatiesDe gemeente kan voor het werven van maatschappelijk nuttige werkzaamheden
samenwerken met maatschappelijke organisaties zoals: welzijnsinstellingen,
vrijwilligerswerkorganisaties, buurthuizen en/of sportvoorzieningen. Een
vrijwilligersvacaturebank bij een vrijwilligerscentrale kan een belangrijk
hulpmiddel zijn om het aanbod van maatschappelijk nuttige werkzaamheden te
bepalen. De tegenprestatie mag het accepteren van passende arbeid of van re-integratie
inspanningen niet belemmeren. Het uitgangspunt werk boven uitkering staat
voorop. Dit volgt uit artikel 9, eerste lid, onderdeel c, PW en de parlementaire
geschiedenis (zie TK 2010-2011, 32 815, nr. 3, p. 14). Artikel 17: Het opdragen van een tegenprestatie Het college heeft beleidsvrijheid om een tegenprestatie op te dragen. Het
college bepaalt uiteindelijk of, en zo ja, welke tegenprestatie zij aan de
belanghebbende opdraagt. Tegen een besluit tot het opdragen van een
tegenprestatie kan een belanghebbende bezwaar en beroep aantekenen (TK
2013-2014, 33 801, nr. 7, p. 49). Het college moet rekening houden met de
individuele omstandigheden van belanghebbende, waaronder leeftijd, opleiding,
werkervaring en andere relevante persoonlijke omstandigheden zoals zorgtaken.
Het college draagt de werkzaamheden immers op ‘naar vermogen’. Het is dus van
belang dat belanghebbende ook in staat is de werkzaamheden te verrichtenGeen tegenprestatieIndien daarvoor dringende redenen - zoals zorgtaken - aanwezig zijn, kan het
college in individuele gevallen tijdelijk ontheffing verlenen van de plicht tot
het verrichten van een tegenprestatie (artikel 9, tweede lid, PW). De
verplichting tot het verrichten van een tegenprestatie is niet van toepassing op
een belanghebbende die volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is, als bedoeld in
artikel 4 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) (artikel 9,
vijfde lid, PW). De verplichting tot het verrichten van een tegenprestatie is
bovendien niet van toepassing op een alleenstaande ouder die in het bezit is van
een ontheffing als bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de PW (artikel 9,
zevende lid, PW).Voorts houdt het college bij het opdragen van een tegenprestatie rekening met
praktische omstandigheden zoals reistijd, beschikbaarheid van kinderopvang en de
vergoeding hiervan.Artikel 18: Duur en omvang van een tegenprestatie De uitvoering van de tegenprestatie kunnen we opdragen voor de maximale duur van
drie maanden. Let wel: het gaat hier om de termijn waarop de belanghebbende
daadwerkelijk werkzaam is op de tegenprestatie, niet de termijn waarop deze is
opgelegd zonder dat hiervoor ook gewerkt wordt.Er moet sprake zijn van een korte duur: daarom is er voor gekozen om maximaal 8
uur per week, en maximaal 80 uur per kalenderjaar een tegenprestatie op te
dragen. Naast de tegenprestatie kan de belanghebbende de rest van de week nog
steeds voldoen aan een eventuele re-integratie – of arbeidsverplichting. We leggen binnen een periode van twaalf maanden een tegenprestatie slechts
eenmaal op. Het gaat hierbij om een aaneengesloten periode van twaalf maanden.
De tegenprestatie dient immers niet in de weg te staan aan de re-integratie van
een belanghebbende. Artikel 19: Afzien van het opleggen van een tegenprestatieEr is een aantal redenen waarom het college geen tegenprestatie oplegt. De
regering heeft deze mogelijkheid uitdrukkelijk benoemd voor mantelzorg in de
nota van wijziging met betrekking tot de Wet maatregelen WWB (TK 2013-2014, 33
801, nr. 24, p. 6). Verricht een belanghebbende mantelzorg in de zin van deze
verordening en is het verrichten van mantelzorg volgens het college
redelijkerwijs noodzakelijk, dan draagt het college een belanghebbende geen
tegenprestatie op. Daarnaast legt het college geen aanvullende tegenprestatie op
als iemand al voldoende maatschappelijk actief is en op deze wijze een
tegenprestatie levert aan de maatschappij. Hoofdstuk 3: Afstemming en bestuurlijke boeteOp 1 januari 2013 is de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving in werking getreden. Sinds die datum is het college verplicht een
bestuurlijke boete op te leggen als sprake is van schending van de
inlichtingenplicht. De eerdere bevoegdheid van het college om bij schending van
de inlichtingenplicht een maatregel op te leggen is verdwenen.Gaat het om schending van een andere verplichting dan de inlichtingenplicht, dan
is een maatregel nog wel aan de orde. Denk bijvoorbeeld aan schending van de
medewerkingsplicht, arbeids- en re-integratieverplichting, aan tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid, het zich zeer ernstig misdragen of het niet
nakomen van nadere verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging
van de bijstand. In paragraaf 3.1 en 3.2 is de verplichting als bedoeld in artikel 18 PW
uitgewerkt om vorm en inhoud te geven aan een sanctiebeleid (vaststellen
afstemmingsverordening). Het verlagen van de uitkering is voorgeschreven als de
belanghebbende naar het oordeel van het college:
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan;
de uit de wet voortvloeiende verplichtingen, anders dan benoemd in
artikel 17, eerste lid, PW niet of onvoldoende nakomt.
Het sanctiebeleid is uitgewerkt vanuit de visie, dat een uitkering als een
tijdelijke overbrugging is te zien naar participatie met betaald (gesubsidieerd)
werk. Op grond van de eigen verantwoordelijkheid zijn uitkeringsgerechtigden
wettelijk verplicht al datgene te doen (en na te laten) wat nodig en mogelijk is
om in het eigen bestaan te voorzien. Zij kunnen daarbij ondersteuning krijgen
met voorzieningen. De tegenhanger hiervan is het sanctiebeleid. Als een
belanghebbende een noodzakelijk traject naar participatie frustreert, handelt
het college metterdaad en streng (lik op stuk beleid). Ook waar het
agressie/geweld tegen die dienstverleners die de wetten uitvoeren betreft.Paragraaf 3.1: Algemene bepalingenMaatwerk uitgewerkt in de artikelen 20 t/m 22Het sanctiebeleid moet voldoen aan de vereisten van de PW en de Algemene wet
bestuursrecht. Deze bepalingen komen tegemoet aan de beginselen van
zorgvuldigheid, rechtszekerheid en motivering bij het opleggen van een sanctie.
De gestelde waarborgen verduidelijken de rechtspositie van de klant in relatie
tot de PW-inkomensgarantie op minimumniveau.Artikel 20: BesluitDe regels, zoals deze voortkomen uit constante jurisprudentie zijn hierbij
aangehaald. Het college beoordeelt het opleggen van een maatregel op de volgende
criteria:
de ernst van de gedraging: welke verplichting is niet of niet correct
nagekomen;
de mate van verwijtbaarheid: is de het de belanghebbende wel volledig te
verwijten dat hij een verplichting niet is nagekomen; en
de persoonlijke omstandigheden: soms zijn de omstandigheden zodanig dat
de gedraging niet aan te rekenen valt en soms kunnen de omstandigheden
ook een reden zijn om geen maatregel op te leggen.
Met name deze laatste overweging is maatwerk, omdat het college hier uitgaat van
de persoonlijke situatie van de belanghebbende.Artikel 22: Afzien van het opleggen van een verlagingNieuw is hier dat er een termijn is gesteld waar binnen het college een
maatregel kan opleggen. Deze termijn geldt alleen voor de niet-geüniformeerde
maatregelen van artikel 18, vierde lid, PW. Concreet betekent dit dat als de
gedraging meer dan 2 jaar voordat het college deze constateert heeft
plaatsgevonden, zij afziet van het opleggen van een maatregel. Let wel: dit
geldt niet voor de schending van de inlichtingenplicht! Het college kan afzien
van het opleggen van een maatregel als hier dringende redenen voor zijn. Dit zal
niet vaak het geval zijn. Hierbij valt te denken aan de zeer dringende reden
zoals bedoeld in artikel 16 PW. Artikel 23:Ingangsdatum en tijdvak en recidiveLid 1: de verlaging kan pas ingaan op het moment dat iemand hiervan op de hoogte
is gesteld, dus als hij of zij de beschikking heeft ontvangen. Daarom gaat de
verlaging in op de maand volgend op de maand waarin de beschikking aan de
belanghebbende is verstuurd in. Meestal wijzigt de toepasselijke norm niet. Voor
de effectuering van de verlaging geldt de norm in de maand waarin het college de
maatregel effectueert, om te voorkomen dat zij belanghebbende financieel
onevenredig benadeelt. Een voorbeeld hierbij is dat iemand de norm alleenstaande
heeft op het moment dat het college de maatregelwaardige gedraging constateert,
en leeft als gehuwde (met de norm voor gehuwden) op het moment dat het college
de verlaging effectueert. Als het college een verlaging van 10% gedurende 1
maand oplegt, zal zij deze effectueren op de norm voor gehuwden. In dit geval is
de verlaging hoger, maar het kan andersom ook zo zijn dat de verlaging lager
uitvalt als de situatie omgekeerd is (gehuwdennorm is gewijzigd in een norm voor
een alleenstaande).Lid 2: De verlaging kent geen terugwerkende kracht en gaat in per de eerste van
de maand volgend op de beschikkingsdatum. Uitzondering hierop is bij de
aanvraag. Als er dan sprake is van een maatregelwaardige gedraging gaat deze in
per ingangsdatum van de uitkering of datum gedraging, als deze hierna ligt, mits
de uitkering niet al is uitbetaald. Is de uitkering al wel uitbetaald, dan geldt
de hoofdregel van de eerste van de maand volgend op de beschikking.Lid 5: Als er sprake is van meerdere maatregelwaardige gedragingen, dan legt het
college altijd de maatregel met de hoogste sanctie op. Het college telt de
sancties dus niet bij elkaar op.Lid 6 sub b: Bij recidive is de duur van de verlaging in principe altijd twee
maanden, ook als er sprake is van een derde of vierde overtreding. Dit in
afwijking van de geüniformeerde verlagingen, waarbij de duur van de verlaging
bij herhaalde niet nakoming is gesteld op drie maanden. In het geval het college een verlaging van 100% gedurende een maand oplegt, dan
verdubbelt de duur van de verlaging bij recidive. In het geval het college een
verlaging van 50% gedurende een maand oplegt, verdubbelt de hoogte van de
verlaging bij recidive.Lid 7: als de uitkering is beëindigd kan het college geen verlaging van de
uitkering meer effectueren. Wanneer de klant binnen een jaar een nieuwe
uitkering aanvraagt en het college deze toekent, dan kan zij de verlaging of het
deel dat nog niet is geëffectueerd alsnog effectueren op de nieuwe uitkering
vanaf de ingangsdatum. Artikel 24: De berekeningsgrondslag van de maatregelDit artikel behoeft geen toelichting. Artikel 25: WaarschuwingIn plaats van het opleggen van een verlaging kan het college bij gedragingen van
de 2e categorie zoals bedoeld in artikel 27 sub b en artikel 28 sub b van deze
verordening volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing. Dit kan
alleen in de situaties waarin de verordening dit toestaat. De waarschuwing telt
mee voor de recidive en het college moet hiertoe dan ook beschikken en
registreren.Artikel 26: Horen van de belanghebbende(n)Het college moet de belanghebbende horen en het besluit altijd schriftelijk
nemen. Vanzelfsprekend zijn de bepalingen van de Awb hierop ook van toepassing.
In dit artikel staan alleen de bijzondere bepalingen voor de uitvoering van de
PW.De sanctie gaat pas in als de belanghebbende hier van op de hoogte is gesteld.
Het college kan slechts in bepaalde situaties, zoals opgenomen in deze
verordening, gemotiveerd afzien van het horen. Paragraaf 3.2: Gedragingen en bijbehorende maatregelenParagraaf 3.2.1: Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakelingArtikel 27: Gedragingen PWDe artikelen 27 en 29 moet men in onderlinge samenhang lezen. In artikel 27 zijn
de schendingen van verplichtingen uit de PW geformuleerd. De verwijtbare
gedragingen die hierin staan genoemd, zijn ondergebracht in categorieën. Aan die
categorieën kent artikel 29 een gewicht toe in de vorm van een
verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Gedragingen in de eerste categorieDe gedragingen die hier genoemd zijn wegen allemaal zeer zwaar gelet op de eigen
verantwoordelijkheid van de uitkeringsgerechtigde om al datgene te doen wat
nodig en mogelijk is om in het eigen bestaan te voorzien. Een tekortkoming van
deze aard druist zo in tegen het uitgangspunt van participatie naar vermogen,
dat een verlaging van de uitkering van 100% voor de duur van één maand
proportioneel is geacht. Deze verlaging is bovendien redelijk en billijk geacht,
omdat de belanghebbende door diens opstelling, houding of gedrag niet zelf in
het bestaan kan voorzien. Daarnaast sluit de bepaling in de verordening hiermee
aan bij de in de wet genoemde (wel geüniformeerde) maatregelen.Gedragingen in de tweede categorieDe gedragingen die hier genoemd wegen minder zwaar dan de gedragingen in de
eerste categorie. Gelet op de aard van de gedragingen in relatie tot het
teruglopende participatiebudget, is een verlaging van 20% gedurende 1 maand niet
disproportioneel geacht. Vanwege de inwerkingtreding van de Wet Taaleis per 1
januari 2016, is ook een verlaging in verband met het niet of niet voldoende
meewerken aan de taaltoets in de afstemmingsparagraaf opgenomen. Artikel 28: Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 29 en 30 moet men in onderlinge samenhang lezen. In artikel 29 zijn
de schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die hierin staan genoemd zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën kent in artikel 31 een gewicht toe in de vorm
van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar toenemende
zwaarte. Een gedraging is ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete
gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid. Artikel 29: Hoogte en duur van de verlagingIn het eerste lid staan de verlagingspercentages behorende bij de
verlagingswaardige gedragingen als bedoeld in de artikelen 27 en 28. Met de Wet
Maatregelen WWB 2015 zijn geüniformeerde arbeidsverplichtingen en bijbehorende
maatregelen geïntroduceerd (artikel 18, vierde en vijfde lid, PW). Er is voor
gekozen bij de zwaarte van de afstemming van de gedragingen in de eerste
categorie als bedoeld in de artikelen 27 en 28 aan te sluiten bij de maatregelen
voor het schenden van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Dit omwille van
duidelijkheid. Bovendien zijn diverse geüniformeerde arbeidsverplichtingen
verwant aan de gedragingen in de eerste categorie. In het tweede lid is bepaald dat het college op basis van individuele
omstandigheden kan besluiten de verlaging van 100% gedurende een maand op te
delen in 2 maanden verlaging van 50%. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij
gezinnen met kleine kinderen die door de verlaging van 100% in dusdanige
problemen komen dat de huisvesting in het geding komt. Hierbij zij opgemerkt dat
het hebben van kinderen op zich niet de reden is voor deze spreiding, het moet
gaan om de gehele situatie.Artikel 30: Niet nakomen overige verplichtingen PWArtikel 55 van de PW geeft het college de bevoegdheid om personen verplichtingen
op te leggen die afgestemd zijn op de individuele situatie van de klant. Deze
verplichtingen zijn beperkt tot een viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
Dit artikel ziet op de verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling. De
overige verplichtingen komen terug in artikel 35.Voorbeeld van verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling is het zich
onderwerpen, op advies van een arts, aan een noodzakelijke behandeling van
medische aard, omdat de beperkingen arbeidsinschakeling in de weg staan. Bij het
niet nakomen van deze verplichtingen kan het college een verlaging van de
uitkering van 20% gedurende 1 maand opgelegd. Paragraaf 3.2.2: Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling Artikel 31: Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingIn het eerste lid is bepaald dat bij het verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting, de verlaging van de uitkering 100% gedurende
een maand bedraagt. Dit is volgens de PW de minimale verlaging (artikel 18
vijfde lid, PW).Volgens het tweede lid kan het college op basis van individuele omstandigheden
besluiten de verlaging van 100% gedurende een maand op te delen in 2 maanden
verlaging van 50%. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij gezinnen met kleine
kinderen die door de verlaging van 100% in dusdanige problemen komen dat de
huisvesting in het geding komt. Hierbij zij opgemerkt dat het hebben van
kinderen op zich niet de reden is voor deze spreiding, het moet gaan om de
gehele situatie.Als er sprake is van recidive (het niet of onvoldoende nakomen van een
geüniformeerde arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een
belanghebbende een eerste verlaging is opgelegd wegens schending van een
geüniformeerde arbeidsverplichting), bedraagt de verlaging 100% gedurende 2
maanden. Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige
verlaging, bedraagt de verlaging 100% gedurende drie maanden (artikel 18,
zevende en achtste lid, PW).Wettelijk heeft de belanghebbende de mogelijkheid om zich te herstellen. Hij kan
hiervoor een verzoek doen en moet dan aantonen nu wel te voldoen aan de
verplichtingen. Deze mogelijkheid is verder uitgewerkt in beleidsregels.Paragraaf 3.2.3: Overige gedragingen die leiden tot een verlagingArtikel 32: Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidEen tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen
blijken zoals:
een onverantwoorde besteding van vermogen;
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;
het niet nakomen van de verplichting tot het instellen van een
alimentatievordering.
Het benadelingsbedrag bepaalt de hoogte van de sanctie. Wanneer er geen
benadelingsbedrag is vast te stellen (maar er is wel benadeling), dan legt het
college een verlaging van 20% van de uitkering gedurende 1 maand op.Bij het onverantwoord interen van vermogen of het weggeven (schenken) van
vermogen is de hoogte van de sanctie gekoppeld aan de duur van de schadelast
voor de gemeente. Deze maatregel geldt niet voor de IOAW nu deze regeling geen
vermogensbepaling kent. Wanneer er sprake is van versneld interen of wegschenken
van vermogen verlaagt het college de uitkering gedurende het eerder
bijstandsafhankelijk zijn met 100%. Als dit tot problemen leidt kan het college
bijstand in de vorm van een geldlening verstrekken, zoals bedoeld in artikel 48
PW. Het college berekent het versneld interen van vermogen naar de systematiek
van 1½ maal de bijstandsnorm per maand. Artikel 33: Verlies van een passende en toereikende voorliggende
voorziening Iemand die vanwege de effectuering van een recidiveboete wel recht heeft op een
voorliggende voorziening, maar die niet tot uitbetaling komt vanwege het
opleggen en effectueren van die recidiveboete, kan vanaf dat moment aanspraak
maken op bijstand. De voorliggende voorziening is namelijk niet meer passend en
toereikend. Er bestaat wel formeel recht, maar het komt niet meer tot
uitbetaling. Als iemand een beroep doet op bijstand vanwege verrekening van de
bestuurlijke boete, legt het college een maatregel op van 100% gedurende de
eerste maand gerekend vanaf de start van de verrekening van de voorliggende
voorziening. Als dan de beslagvrije voet bij een voorliggende voorziening op nihil is
gesteld, dan is een – bij ministeriële regeling bepaald – deel van de
zorgkosten, woonkosten en de kosten van kinderen vrijgesteld. Het vrij te laten
deel van de uitkering is afhankelijk gesteld van de leefsituatie. Wanneer de
beslagvrije voet op nihil is gesteld en krijgt iemand als gevolg daarvan
bijstand, dan ontstaat de situatie dat iemand op papier twee (volledige)
uitkeringen ontvangt. Dit heeft gevolgen voor de toeslagen (huurtoeslag,
zorgtoeslag), nu het jaarinkomen op papier hoog is. Er zal dus geen recht meer
zijn op huur- en zorgtoeslag en kindgebonden budget waardoor belanghebbende de
kosten van bestaan niet meer kan betalen uit de bijstandsuitkering. Om dit op te
lossen is in de PW geregeld dat het college dit vrijgelaten bedrag voor de
bijstand niet als middel is kan aanmerken (artikel 31 lid 2 sub x, PW). Daarnaast is een bepaling opgenomen die betrekking heeft op de situatie waarin
iemand, voorafgaand aan de bijstandsaanvraag, verwijtbaar werkloos raakt. In een
dergelijk geval doet iemand een beroep op de uitkering, terwijl dat niet nodig
was geweest indien hij de baan behouden had. Deze gedraging heeft een verlaging
van de uitkering tot gevolg die is opgenomen in het tweede en derde lid. Artikel 34: Zeer ernstig misdragenMet ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, PW. Onder de term ‘zeer ernstig misdragen’ is in deze verordening
in elk geval verstaan: elke vorm van ongewenst en agressief (fysiek) contact met
een persoon of het ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld
schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een persoon. Ook
het toebrengen van schade aan een gebouw of inventarisonderdeel, evenals het
ondernemen van pogingen daartoe in enige vorm is als zeer ernstige misdraging te
beschouwen. Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de
desbetreffende persoon of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van
gerichte lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek- en/of
vuurwapens evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens als
zeer ernstige misdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer
'zeer ernstige misdraging'.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de PW belaste personen en instanties tijdens het verrichten van
hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden'
is aangegeven dat het college de verlaging van de uitkering alleen kan opleggen
bij misdragingen in het kader van de uitvoering van de PW. Als er sprake is van
misdragingen jegens de met de uitvoering van de PW belaste personen en
instanties zonder dat deze bezig zijn met de uitvoering van de PW (dus eventueel
in hun privésituatie), zal het college altijd aangifte doen en kan het college
een gebouwverbod opleggen. Bij zeer ernstige misdragingen treedt het agressieprotocol in werking. Dit
protocol voorziet in onder meer een ordegesprek, het doen van justitiële
aangifte (altijd bij fysiek geweld) en een gebouwverbod. Daarnaast legt het
college een verlaging van de uitkering van 100% gedurende een maand op. Bij
recidive verlaagt het college de uitkering gedurende 3 maanden met 100%. Dit
omdat de impact van zeer ernstig misdragen op de personen maar ook op de
organisatie dermate groot zijn, dat we dit zoveel mogelijk moeten zien te
voorkomen. De hoogte van de sanctie heeft naast een repressief ook een
preventief aspect.Artikel 35: Niet nakomen overige verplichtingenArtikel 55 van de PW geeft het college de bevoegdheid om personen verplichtingen
op te leggen die afgestemd zijn op de individuele situatie van de klant. Deze
verplichtingen zijn beperkt tot een viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling (geregeld in artikel
30 van deze verordening);
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand; en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
De sanctie is afgestemd op het soort verplichting dat de belanghebbende niet
nakomt en de impact hiervan op de bijstandsverlening.Paragraaf 3.3: Bestuurlijke boeteParagraaf 3.3.1: Schending inlichtingenplichtIn artikel 18a PW is bepaald, dat het college een bestuurlijke boete oplegt als
een belanghebbende de inlichtingenplicht schendt. Het college is verplicht de
bestuurlijke boete met de lopende uitkering te verrekenen. In beginsel moet zij
bij deze verrekening de bescherming van de beslagvrije voet in acht nemen. Is
echter sprake van een recidiveboete (binnen 5 jaar), dan kan het college
besluiten gedurende maximaal drie maanden zonder beslagvrije voet te verrekenen.
De PW verplicht de gemeenteraad in een verordening nadere regels te stellen over
de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin zij het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel achten. Deze bevoegdheid kan
de gemeenteraad op veel verschillende manieren invullen, echter strekt deze zich
slechts uit over het al dan niet in acht nemen van de beslagvrije voet bij
verrekening van de recidiveboete. De wetgever geeft gemeenten verder heel weinig
beleidsruimte waar het gaat om terugvorderen (verplicht) en het opleggen van een
boete (ook verplicht).Artikel 36: Niet nakomen van de inlichtingenverplichting en bestuurlijke
boete (vervallen)Deze bepaling is hier opgenomen als zijnde vervallen. De reden hiervan is dat er
met betrekking tot deze bepaling geen verordeningsplicht bestaat. Omdat de
regelgeving omtrent dit onderwerp momenteel volop in ontwikkeling is, is ervoor
gekozen de bepalingen omtrent de bestuurlijke boete (met uitzondering van de
bepalingen omtrent het verrekenen van de bestuurlijke boete bij recidive – zie
paragraaf 3.3.2.) op te nemen in de beleidsregels in plaats van de verordening.
Op deze manier zijn we flexibeler voor wat betreft het voeren van actueel
beleid, wanneer de regering medio 2016 nieuwe wetgeving hierover presenteert.
Hieronder staat kort toegelicht welke ontwikkelingen zich hebben voorgedaan. Met ingang van 1 januari 2013 trad de ‘Wet aanscherping handhaving en
sanctiebeleid SZWwetgeving (Fraudewet) in werking. De Fraudewet
(her)introduceerde de bestuurlijke boete bij schending van de
inlichtingenplicht. Op 24 november 2014 heeft de Centrale Raad van Beroep (CRvB)
een uitspraak gedaan in het kader van toepassing van de Fraudewet en het op deze
wet gebaseerde Boetebesluit sociale zekerheidswetten (Boetebesluit).Recent heeft ook de Nationale ombudsman een rapport uitgebracht over de
Fraudewet. Zowel in de uitspraak van de CRvB als het rapport van de Ombudsman
komt naar voren dat de toepassing van de Fraudewet vaak zijn doel voorbij
schiet. De boetes zijn onevenredig zwaar en gemeenten stemmen de opgelegde
boetes ten onrechte niet altijd individueel af. Naar aanleiding van voornoemde
uitspraak van de CRvB en het verschenen rapport van de Nationale ombudsman heeft
de minister aangegeven in de zomer van 2016 met nieuwe wetgeving te komen. De
aanpassingen betreffen primair het overgangsrecht en het boeteregime. Daarnaast
breidt de regering de waarschuwingsmogelijkheid en de criteria van verminderde
verwijtbaarheid uit. Totdat de aanpassingen van wet- en regelgeving in werking
treden, blijft het college gehouden het boeteregime zoals neergelegd door de
uitspraak van de CRvB toe te passen. De bepalingen zoals opgenomen in deze verordening neemt het college - aangepast
aan de uitspraak van de CRvB - op in de beleidsregels.Artikel 37: Matigen en afzien van opleggen bestuurlijke boete
(vervallen)Zie toelichting artikel 36.Paragraaf 3.3.2: Bescherming beslagvrije voet bij verrekening wegens recidive
(alleen PW)Artikel 38: Verrekenen zonder beslagvrije voet bij voldoende
bezitBij het begrip bezit zoals dat in deze verordening is opgenomen, gaat het
nadrukkelijk niet om vermogen als bedoeld in artikel 34 PW. Eventueel aanwezige
schulden spelen immers geen rol deze brengen we dus ook niet op het bezit in
mindering. Ook de vrijlatingen van artikel 34, tweede lid, PW zijn hier niet van
toepassing. Een belanghebbende die vanwege de volledige verrekening met de
beslagvrije voet zonder inkomsten komt te zitten, zal de bezittingen waarover
hij beschikt of redelijkerwijs kan beschikken, volledig moeten aanwenden om in
de noodzakelijke kosten van het bestaan te kunnen voorzien. Een uitzondering is
gemaakt voor de door belanghebbende en zijn gezin bewoonde (eigen) woning.Uitgangspunt van deze verordening is dat volledige verrekening met de
beslagvrije voet plaatsvindt voor de maximale termijn van drie maanden als een
belanghebbende over voldoende bezittingen beschikt om dit op te kunnen vangen.
Dat uitgangspunt is vastgelegd in artikel 38 van deze verordening. Van voldoende
bezit is sprake als de waarde van de bezittingen waarover belanghebbende
beschikt (of redelijkerwijs kan beschikken), ten minste driemaal de
toepasselijke bijstandsnorm bedraagt. Immers, bij aanwending of tegeldemaking
van deze bezittingen, zou belanghebbende een periode van drie maanden moeten
kunnen overbruggen.Artikel 39: Verrekenen bij geen of onvoldoende bezitHeeft een belanghebbende onvoldoende bezittingen om een periode van drie maanden
volledige verrekening met de beslagvrije voet te kunnen overbruggen, dan
verrekent het college slechts één maand zonder inachtneming van de beslagvrije
voet (dus 100% van de uitkering). Voor de overige twee maanden vindt weliswaar
verrekening met in achtneming van de beslagvrije voet plaats, maar niet
volledig. Belanghebbende blijft beschikken over een inkomen ter hoogte van 80%
van de toepasselijke bijstandsnorm.Voor het percentage van 80% is aansluiting gezocht bij de
invorderingsmogelijkheden die de Belastingdienst heeft bij notoire wanbetalers.
Onder omstandigheden kan deze de beslagvrije voet (90% van de toepasselijke
bijstandsnorm) verlagen met 10% op grond van artikel 19, eerste lid, van de
Invorderingswet 1990. Met de gekozen opzet geven we enerzijds uiting aan het
principe dat fraude niet mag lonen. Het gaat hier immers om belanghebbenden die
herhaaldelijk hun inlichtingenplicht hebben geschonden. Daar mag een duidelijk
signaal tegenover staan. Anderzijds houden we rekening met de zorgplicht van
gemeenten en de vangnetfunctie van de bijstand. Het volledig buiten werking
stellen van de beslagvrije voet gedurende drie maanden kan kwalijke
maatschappelijke consequenties hebben. Dat proberen we met deze regeling te
voorkomen, omdat deze anders zijn doel voorbij zou schieten.Een belanghebbende kan inkomsten uit arbeid hebben die op grond van artikel 31,
tweede lid, onderdelen n of r, PW zijn vrijgelaten voor de algemene bijstand.
Bij verrekening van een recidiveboete tot 80% van de bijstandsnorm, tellen deze
inkomsten echter gewoon mee. Het college laat deze inkomsten dus niet buiten
beschouwing bij de beoordeling van de vraag of een belanghebbende nog over
voldoende inkomen beschikt. Dat is geregeld in het derde lid.Artikel 40: Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetHoewel het hier gaat om een herhaaldelijke schending van de inlichtingenplicht,
zijn situaties denkbaar waarin volledige verrekening met de beslagvrije voet
niet aanvaardbaar is. Het gaat daarbij altijd om individuele omstandigheden
waaraan het college zal moeten toetsen.In onderdeel a is geregeld dat het college kan besluiten in afwijking van de
artikelen 38 en 39 toch de beslagvrije voet te respecteren wanneer volledige
verrekening waarschijnlijk leidt tot huisuitzetting van belanghebbende en diens
gezin. We moeten voorkomen dat een belanghebbende door de volledige verrekening
op straat komt te staan, omdat dit de problematiek alleen maar verergert, met
alle maatschappelijke kosten van dien.Een dreigende huisuitzetting zien we in deze verordening als een dringende reden
om van verrekening met de beslagvrije voet af te zien. Dat volgt uit het woord
'anderszins' in onderdeel b. Ook bij aanwezigheid van andere dringende redenen
dan een dreigende huisuitzetting, kan het college rekening houden met de
bescherming van de beslagvrije voet.Van dringende redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om incidentele
gevallen, waarbij de behoeftige omstandigheden waarin de belanghebbende en diens
gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze te verhelpen zijn. Het enkele
feit dat het belanghebbende door de verrekening aan middelen ontbreekt om in het
bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende voorwaarde om te kunnen spreken
van dringende redenen.In het kader van pseudoverrekening kunnen gemeenten te maken krijgen met
verzoeken van andere gemeenten om een door hen opgelegde recidiveboete te
verrekenen. Het college dat de boete heeft opgelegd zal in dat geval aangeven in
hoeverre het de beslagvrije voet in acht wil nemen (volgens de regels van zijn
gemeentelijke verordening). De gemeente die de uitkering verstrekt, moet in
beginsel gehoor geven aan dit verzoek. Mocht die gemeente de beslagvrije voet
niet respecteren, dan kan de belanghebbende het college waarvan hij uitkering
ontvangt, verzoeken de beslagvrije voet toch in acht te nemen. In artikel 60b,
tweede lid, PW is geregeld dat het college dat de uitkering verstrekt, de
bevoegdheid heeft aan dit verzoek van belanghebbende tegemoet te komen. Het ligt
voor de hand dat het college bij de beslissing op dat verzoek handelt analoog
aan de regels die in de eigen gemeentelijke verordening zijn vastgelegd.Artikel 41: Eerder opgelegde bestuurlijke boeteIn artikel 60b, derde lid, PW is bepaald dat de bevoegdheid om te verrekenen met
de beslagvrije voet ook van toepassing is op eerder opgelegde bestuurlijke
boetes voor zover op het moment van verrekening van de recidiveboete, die
eerdere boetes nog niet zijn betaald. Mocht het college die eerdere, nog
openstaande boetes gaan verrekenen, dan regelt dit artikel dat de bepalingen in
deze verordening van overeenkomstige toepassing zijn.Hoofdstuk 4: Bestrijden misbruik en oneigenlijk gebruikIn dit hoofdstuk is de verplichting uitgewerkt als bedoeld in artikel 8b PW: de
gemeenteraad stelt, in het kader van goed financieel beheer, regels op voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van bijstand alsmede van misbruik en
oneigenlijk gebruik van de wet. Deze regels moeten waarborgen dat de uitvoering
van de bijstand aan de eisen van rechtmatigheid voldoet. Gelet op de financiële
verantwoordelijkheid van de gemeente is naast controle van de rechtmatigheid van
de bijstand ook het beheersen van het volume in de bijstand belangrijk. Een
effectieve handhaving vertaalt zich immers in een besparing op het BUIG-budget.
Het beleid voor handhaving is sinds langere tijd ingericht naar het model van
hoogwaardig handhaven.Dit model voor integraal en hoogwaardig handhaven is opgebouwd uit vier pijlers,
waarvan twee preventief en twee repressief van aard zijn:
goede en tijdige voorlichting over rechten en verplichtingen;
het optimaliseren van de dienstverlening (creëren draagvlak voor
spontane naleving PW);
het vroegtijdig achterhalen (detecteren) van oneigenlijk gebruik en
misbruik en
het metterdaad straffen van oneigenlijk gebruik en misbruik.
Het college werkt de pijlers van hoogwaardig handhaven verder uit in
beleidsregels en richtlijnen voor de uitvoering.Het rechtmatig verstrekken van uitkeringen, het voorkomen en het bestrijden van
oneigenlijk gebruik en misbruik van de PW, IOAW, IOAZ en Bbz 2004 is gewaarborgd
door te werken naar de uitgangspunten van het landelijke model voor
programmatisch en hoogwaardig handhaven. Het college voert de vier visievelden
van dat model in samenhang uit. De nadruk ligt op preventie en
gedragsverandering (spontaan naleven verplichtingen). Voorkomen is beter dan
genezen.Artikel 44: Aangifte bij het Openbaar MinisterieHet college legt geen bestuurlijke boete op als zij aangifte doet van fraude bij
het Openbaar Ministerie (OM), vanwege het beginsel 'ne bis in idem' (niet 2x
straffen voor hetzelfde feit). Als het OM echter besluit niet tot vervolging
over te gaan, dan kan het college wel sanctioneren. Dit kan wel enige tijd later
zijn, omdat het OM de aangifte zal moeten beoordelen en dat kost tijd.Artikel 45: Terugvorderen opgespoorde fraudebedragenHet college vordert ten onrechte of tot een te hoog bedrag verleende bruto
uitkering door oneigenlijk gebruik of misbruik van de PW, IOAW, IOAZ of Bbz
2004, in beginsel altijd volledig terug volgens de door het college vastgestelde
beleidsregels terugvordering en verhaal. Deze beleidsregels voorzien mede in het
afzien van het terugvorderen van (marginale) kosten van bijstand, de termijn
waarover belanghebbende naar draagkracht moet terugbetalen en het matigen dan
wel afboeken (kwijtschelden) van terug te vorderen kosten van bijstand.Hoofdstuk 5: SlotbepalingenDe slotbepalingen behoeven geen toelichting.