CVDR397778_1Afstemmingsverordening 2016 Gemeente HeerlennlregelingHeerlen2017-03-06HeerlenGemeenteblad 2016, nr. 29877Afstemmingsverordening 2016 Gemeente HeerlenParticipatiewetgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-02-24 De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht 2016-03-012017-03-06Nieuwe regelingOBM-16000377GeenGeenAfstemmingsverordening 2016 Gemeente Heerlen”AFSTEMMINGSVERORDENING 2016 GEMEENTE HEERLEN”Hoofdstuk1Algemene bepalingenArtikel1Begrippen1.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die hierin niet nader worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de wet.2.

De wet: de Participatiewet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ), het Besluit bijstandsverlening zelfstandigen 2004 (Bbz 2004), de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Het college: het college van burgermeester en wethouders Heerlen.

De raad: de gemeenteraad van de gemeente Heerlen

De uitkering: algemene bijstand op grond van de Participatiewet, als ook een uitkering op grond van IOAW, IOAZ, Bbz2004 of op grond van artikel 12 van de Participatiewet.

De bijstandsnorm: 1° de toepasselijke bijstandsnorm, zoals bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de Participatiewet, of; 2° de grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de IOAW of artikel 5 van de IOAZ voor zover sprake is van een uitkering op grond van de IOAW of IOAZ. 3° de bijzondere bijstand voor levensonderhoud als er sprake is van een uitkering op grond van artikel 12 van de Participatiewet. 4° het bedrag aan bijzondere bijstand.

De maatregel: de toepassing van een verlaging op grond van de wet en deze verordening in verband met het begaan van een gedraging waarvoor een verlaging van de uitkering kan worden toegepast.

Artikel2Afwijken van de standaardverlaging1.Het college wijkt af van de in de wet of deze verordening genoemde maatregelen als er sprake is van verminderde verwijtbaarheid bij het begaan van een verwijtbare gedraging.2.Als er sprake is van verminderde verwijtbaarheid in de zin van het eerste lid is de hoogte van de maatregel de helft van de standaardmaatregel.Artikel3Ingangsdatum, tijdvak, berekeningsgrondslag van eenverlaging

De maatregel wordt uitgevoerd over de uitkering in de maand na de maand waarin het besluit tot het opleggen van een maatregel opgenomen is.

De maatregel wordt terstond uitgevoerd als een maatregel niet overeenkomstig het eerste lid kan worden uitgevoerd omdat de uitkering is beëindigd of ingetrokken.

Als de maatregel als gevolg van de beëindiging of intrekking van de uitkering niet uitgevoerd kan worden, wordt deze alsnog opgelegd als belanghebbende binnen 6 maanden na de beëindiging of intrekking opnieuw een uitkering ontvangt.

Bij een maatregel zoals bedoeld in het derde lid wordt de maatregel uitgevoerd in de maand waarin het laatste besluit tot toekenning van de uitkering is genomen.

Bij een aan de bijzondere bijstand verbonden maatregel wordt het recht op bijzondere bijstand verlaagd met de maatregel.

De maatregel bedraagt een in de wet en in deze verordening genoemd percentage van de bijstandsnorm.

Hoofdstuk2Niet nakomen van niet geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakelingArtikel4Gedragingen ParticipatiewetGedragingen bestaande uit het schenden van de in de artikelen 9, 9a, 55 of 57 van de Participatiewet genoemde verplichtingen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:a. De eerste categorie: Het zich niet laten registreren als werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen;

De tweede categorie: 1°. Het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van het plan van aanpak zoals bedoeld in artikel 44a van de Participatiewet;2°. Het onvoldoende nakomen van verplichtingen zoals bedoeld in de artikelen 9, eerste lid of 55 van de Participatiewet, voor zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na een melding als bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid, van de Participatiewet, voor zover deze verplichtingen niet worden genoemd in artikel 18, vierde lid van de Participatiewet;3°. Het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b, van de Participatiewet niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder, zoals bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de Participatiewet.4°. Het niet voldoen aan de verplichting tot medewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede lid, van de Participatiewet, waaronder:

Het niet, dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op een

aangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met arbeidsinschakeling of re-integratie; b. Het niet overleggen van de gevraagde documenten zoals bedoeldin artikel 18b van de Participatiewet;c. Het de eerste keer niet, dan wel niet tijdig voldoen aan eenoproep om op een aangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met het afnemen van de taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b, tweede lid, van de Participatiewet;d. Het niet, dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op eenaangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met het opstellen, uitvoeren en evalueren van het plan van aanpak voor zover het gaat om een persoon jonger dan 27 jaar;e. Het niet, dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op eenaangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met een onderzoek naar de ontheffing van de re-integratieverplichting op grond van artikel 9a van de Participatiewet. 5°. Het niet of onvoldoende voldoen aan een verplichting zoals in artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de Participatiewet;6°. Het niet of onvoldoende nakomen van een verplichting zoals bedoeld in artikel 55 en 57 van de Participatiewet;c. derde categorie:1°. Het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen voor zover dit niet gezien kan worden als een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet;2° Het voor de tweede keer niet, dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op een aangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met het afnemen van de taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b, tiende lid van de Participatiewet;d. vierde categorie:d. 1°. Het niet nakomen van verplichtingen zoals bedoeld in de artikelen 9 eerste lid of 55 van de Participatiewet, voor zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na een melding als bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid,d. van de Participatiewet, voor zover deze verplichtingen niet d. worden genoemd in artikel 18, vierde lid van de Participatiewet;2° Het voor de derde en daarop volgende keren niet, dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op een aangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met het afnemen van de taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b, elfde lid van de Participatiewet.Artikel5Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grondvan de artikelen 37 en 38 van de IOAW of de artikelen 37 en 38 van de IOAZ niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën: a. eerste categorie:a. Het zich niet tijdig laten registeren als werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen;b. tweede categorie:b. 1°. Het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek b. naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;b. 2°. Het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het b. college aangeboden voorziening zoals bedoeld in de artikelen 36, b. eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAW of de b. artikelen 36, eerste lid, en artikel 37, eerste lid, onderdeel e, b. van de IOAZ, voor zover dit niet heeft geleid tot het geen b. doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging daarvan;b. 3°. Het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de b. verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel e, b. van de IOAW of artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAZ niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken of het niet verlenen van de ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder als bedoeld in artikel 38, eerste lid, van de IOAW of artikel 38, eerste lid, van de IOAZ;4°. Het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting zoals bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de IOAW of artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de IOAZ;c. derde categorie:c. 1°. Het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde c. arbeid te verkrijgen;2°. Het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college aangeboden voorziening, gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAW en de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAZ, voor zover dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging van die voorziening.d. vierde categoried. 1°. Het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;d. 2°. Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen d. geaccepteerde arbeid.Artikel6Hoogte en duur van de verlaging1.Bij een gedraging van de eerste categorie volgt een waarschuwing mits het een eerste gedraging betreft.2.De maatregel in geval van gedragingen in de zin van artikel 4 en 5 van deze verordening bedraagt:

10% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bijeen tweede gedraging van de eerste categorie binnen 12 maanden na de waarschuwing zoals bedoeld in het eerste lid;

20% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij gedragingen van de tweede categorie;

40% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij gedragingen van de derde categorie;

100% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij gedragingen van de vierde categorie.

Hoofdstuk3Niet nakomen van geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakelingArtikel7Duur verlaging bij schending geüniformeerde arbeidsverplichting1.Als een belanghebbende een verplichting zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt de maatregel 100% van de bijstandsnorm gedurende:

1 maand, bij een eerste verwijtbare gedraging

2 maanden in geval van een herhaalde gedraging zoals bedoeld in artikel 18, zesde lid van de Participatiewet.

2.Het college verrekent de gehele maatregel met de bijstand gedurende ten hoogste 3 maanden. Daarna beloopt de verrekening 50% van de bijstandsnorm.Hoofdstuk4Overige gedragingen die leiden tot een verlagingArtikel8Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid

Van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan is onder meer sprake als:

tijdens of voorafgaande aan de aanvraag om bijstand aanwezig vermogen onverantwoord ingeteerd is;

ten tijde van de bijstandsverlening vermogen waarop aanspraak gemaakt kan worden verwerpt, vervreemd of bezwaard;

voorafgaande aan of tijdens de bijstandverlening geen gebruik wordt gemaakt van een voorliggende voorziening.

voorafgaande aan de bijstandsverlening verwijtbaar inkomen uit arbeid verliest.

In geval van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid, zoals bedoeld in het eerste lid onder a en b, wordt de bijstandsnorm voor de duur van het aantal maanden dat geen beroep op een uitkering nodig zou zijn geweest, indien wel op een verantwoorde wijze op het meer dan het vrij te laten vermogen zou zijn ingeteerd, verlaagd met 20%.

De in het tweede lid bedoelde verlaging kan gedurende maximaal 36 maanden worden opgelegd.

In geval van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid, zoals bedoeld in het eerste lid sub c en d, wordt de bijstandsnorm gedurende 1 maand verlaagd met 100%.

Artikel9Maatregel bij verlies van een passende en toereikendevoorliggende voorziening door toepassing vanbestuurlijke boeteIn afwijking van het in artikel 12 van deze verordening bepaalde wordt, indien een belanghebbende geen beroep meer kan doen op een passende en toereikende voorliggende voorziening omdat deze volledig wordt verrekend met een bestuurlijke boete in het kader van het bij herhaling schenden van de inlichtingenplicht, een maatregel van 100% gedurende 3 manden gerekend vanaf de start van de volledige verrekening. Artikel10Zeer ernstige misdragingenAls de belanghebbende zich niet houdt aan de verplichting zich te onthoudenvan ernstige misdragingen jegens de met de uitvoering van de wet belastepersonen en instanties tijdens het verrichten van hun werkzaamheden wordtde bijstandsnorm gedurende 1 maand verlaagd met 100%.Hoofdstuk5Samenloop en recidiveArtikel11Samenloop van gedragingen

1.Als sprake is van één gedraging die een schending oplevert vanmeerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt één maatregel opgelegd. Voor de vaststelling van de hoogte en duur van de maatregel wordt uitgegaan van de gedraging waarvoor de hoogste maatregel kan worden opgelegd.

Als sprake is van meerdere gedragingen die een schending opleveren van één of meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere gedraging een afzonderlijke maatregel opgelegd. Deze maatregelen worden zo veel als mogelijk gelijktijdig uitgevoerd, tenzij dit gelet op de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de belanghebbende niet verantwoord of mogelijk is.

Mocht de cumulatie van maatregelen zoals bedoeld in het tweede lid van dit artikel leiden tot een maatregel die hoger is dan 100% in een maand, dan wordt het meerdere uitgevoerd in de daaropvolgende maand(en).

Artikel12Recidive en herhaalde recidive1.Als de belanghebbende zich binnen 12 maanden na het begaan van een gedraging genoemd in de artikelen 4,5,8,9,10 van deze verordening opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging of een maatregel van dezelfde categorie, wordt de duur van de op te leggen maatregel verdubbeld.2.Als de belanghebbende zich binnen 12 maanden na het begaan van een tweede gedraging zoals bedoeld in het eerste lid van dit artikel opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde gedraging of een gedraging van dezelfde categorie, wordt de hoogte van de maatregel en de duur van de maatregel individueel vastgesteld, rekening houdend met de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden.3.De maatregel zoals bedoeld in het tweede lid van dit artikel is in ieder geval van dezelfde hoogte en duur als de maatregel zoals bedoeld in het eerste lid van dit artikel.Hoofdstuk6Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZArtikel13Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de IOAWof artikel 20, tweede lid, van de IOAZ blijvend of tijdelijk wordt geweigerd en de gedraging die tot deze weigering heeft geleid tevens op grond van dezeverordening tot een verlaging zou kunnen leiden, wordt geen maatregel opgelegd. Artikel14Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkering1.De uitkering kan tijdelijk worden geweigerd naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in of op grond van artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben kunnen verwerven, als:

aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en een persoon ter zake een verwijt kan worden gemaakt, of

de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van een persoon zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd.

2.De uitkering kan blijvend worden geweigerd naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in of op grond van artikel 8 van de IOAW van de IOAZ zou hebben kunnen verwerven, als een persoon:

nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden, of

door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid verkrijgt.

Hoofdstuk7SlotbepalingenArtikel15Intrekken verordeningDe Afstemmingsverordening 2015 wordt ingetrokken per1 maart 2016.Artikel16Inwerkingtreding en citeertitelArtikel16Inwerkingtreding en citeertitel

Deze verordening treedt in werking op 1 maart 2016.

Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening 2016 Gemeente Heerlen.

Aldus besloten tijdens de openbare vergadering van de gemeenteraad van de gemeente Heerlen van 24 februari 2016. griffier, voorzitter, mr. J.H.M. Martens R.K.H. Krewinkel ToelichtingAlgemeenRechten en plichten in de ParticipatiewetDe gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invullingvan de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op derechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleidvastgelegd worden in een verordening. Rechten en plichten zijn echter tweekanten van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd verbondenaan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van deuitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen vande bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordtbenadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraanverbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbijmoet recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijkeomstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van deParticipatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten vanuitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan deplicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Ditbetekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleenafhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen vande bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingenworden nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naarvermogen kunnen worden verwacht, spelen ook een rol.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijnverplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering.Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting.Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college afvan een dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststellingvan de verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en deindividueel vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van eenverlaging afzien als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Geüniformeerde verplichtingenMet ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van deParticipatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voorschending van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moetworden verlaagd met honderd procent gedurende één tot drie maanden. Inde verordening de duur van de verlaging vastgelegd (artikel 18, vijfde lid,van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm vanverwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingenten aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege deafstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet ofvanwege dringende redenen afgezien van het opleggen van een verlaging,dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buitenbeschouwing te laten in geval van recidive.Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van debeschikking of de omstandigheden en het gedrag van belanghebbendeaanleiding geven de beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van deParticipatiewet). Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw eenbesluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuwtegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen ofbelanghebbende tussentijds (binnen de periode waarover de verlaging zichuitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige gedragsverandering of datsprake is van een zodanige wijziging van omstandigheden, dat aanleidingbestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte of duur bij te stellen1.Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet is naar oordeel van het ministerievan Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van toepassing als sprake is vanschending van een van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen (artikel 18,vierde lid, van de Participatiewet). Ten aanzien van geüniformeerdearbeidsverplichtingen is artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet vantoepassing. Verschil tussen artikel 18, derde lid, en artikel 18, elfde lid, vande Participatiewet is dat artikel 18, elfde lid, pas wordt toegepast alsbelanghebbende daarom vraagt.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve sanctievoor zover de verlaging wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeerernstig heeft misdragen2. Als een betreffende gedraging ook een strafbaarfeit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd.Deze verlaging en de strafvervolging kunnen alleen naast elkaar bestaan alssprake is van juridisch te onderscheiden feiten. Bijvoorbeeld:belanghebbende beledigt opzettelijk een ambtenaar. Strafrechtelijk bezienkan een geldboete worden opgelegd of een gevangenisstraf van ten hoogstedrie maanden. Daarnaast is sprake van zich zeer ernstig misdragen zoalsbedoeld in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet op grond waarvan debijstand kan worden verlaagd.In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens deafstemmingsverordening is sprake van een reparatoire sanctie (bijvoorbeeldbij schending arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook eenstrafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor wordenvervolgd. De verlaging en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaanomdat het hier gaat om een reparatoire maatregel en een punitieve sanctie.Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een uitkering op grondvan de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschiktewerkloze werknemers (hierna: IOAW) of Wet inkomensvoorziening oudere engedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (hierna: IOAZ) teverlagen of te weigeren als een belanghebbende de aan het recht opuitkering verbonden verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20van de IOAW en artikel van de 20 IOAZ). Het gemeentelijk beleid moetvastgelegd worden in een verordening (artikel van de 35 IOAW en artikel 35van de IOAZ).De verlaging van de uitkering komt in de plaats van het boeten- enmaatregelenregime, waarbij moet worden opgemerkt dat de mogelijkheid omeen boete op te leggen al per 1 januari 2010 was vervallen.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven totverlaging van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van demedewerkingsplicht is het toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zalhet niet toestaan van een huisbezoek echter leiden tot beëindiging ofintrekking van het recht op bijstand omdat het recht op bijstand niet kanworden vastgesteld. Het verlagen van de bijstand is in dat geval niet aan deorde. Het niet voldoen aan een oproep om op een bepaalde plaats en tijd teverschijnen in verband met arbeidsinschakeling valt ook onder het nietvoldoen aan de medewerkingsplicht. In de praktijk betreft het echter veelaloproepen voor gesprekken om bepaalde inlichtingen te verstrekken zodat hetniet verschijnen dan wordt gezien als het niet nakomen van deinlichtingenplicht. Daarom is ervoor gekozen het niet verlenen vanmedewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede lid, van de Participatiewetniet als verlagingswaardige gedraging op te nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wetwerk en bijstand (hierna: WWB) (thans: Participatiewet), IOAW en IOAZ.Deze moet worden opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht enkomt in de plaats van de verlaging van de bijstand.Verrekening bestuurlijke boete bij recidiveDe Participatiewet verplicht in een verordening nadere regels te stellen overde bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bijverrekening van de recidiveboete. Gemeenten hebben daarmee de ruimteeen afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buitenwerking stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Hetis mogelijk deze regels onder te brengen in de afstemmingsverordening. Degemeenteraad heeft er echter voor gekozen deze regels niet in dezeverordening op te nemen omdat deze verordening een gecombineerdeParticipatiewet, IOAW en IOAZ afstemmingsverordening is. De regels over debevoegdheid om de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bijverrekening van de recidiveboete zijn neergelegd in de verordeningverrekening bestuurlijke boete 2015.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van deParticipatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen.Voor het schenden van deze verplichtingen geldt dat de bijstand in beginselmoet worden verlaagd met 100% gedurende 1 tot 3 maanden.Bij een eerste gedraging is dit 100% gedurende 1 maand, bij recidive 2maanden en bij herhaalde recidive 3 maanden. Bij het schenden van deinlichtingenplicht wordt bij een eerste gedraging de bestuurlijke boeteverrekend tot de beslag vrije voet (10% van de bijstandsnorm). Bij recidivestaat het gemeenten vrij om de hoogte van de verrekening te bepalen toteen maximaal van 100% van de bijstand gedurende 3 maanden. Om hetschenden van de verplichtingen in het kader van arbeidsinschakeling nietzwaarder te laten bestraffen dan fraude wordt de hoogte van de maatregelvoor zowel recidive bij het schenden van de inlichtingenplicht en het zeerernstig misdragen jegens ambtenaren 100% van de toepasselijkebijstandsnorm. De duur is vastgelegd in de verschillende verordeningen.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 BegrippenBegrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ,Bbz 2004 de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewetworden niet afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijnvanzelfsprekend van toepassing op deze verordening.BijstandsnormOnder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze verordening verstaan de in desituatie van belanghebbende geldende bijstandsnorm. Dit is de toepasselijkenorm, verminderd met eventuele verlagingen of verhogingen inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake is van een uitkering op grondvan de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm verstaan detoepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 van de IOAW en artikel 5van de IOAZ.Artikel 2 Afwijken van de standaardverlaging Indien er sprake is van verminderde verwijtbaarheid dan is de hoogte van de maatregel de helft van de standaardmaatregel. Dit artikel is toegevoegd zodat een maatregel gematigd kan worden als dat in het belang is van gemaakte afspraken is in 1gezin1plan1regisseur of het Sociaal Domein en de ondersteuning daarmee in het geding is. Er is geen sprake van verminderde verwijtbaarheid indien:a.de betrokkene geen redelijke inspanning heeft geleverd om op dehoogte te zijn van feiten en omstandigheden die van invloed kunnenzijn op de verplichtingen;b.de betrokkene de inhoud van de correspondentie van deuitvoeringsinstantie niet begrijpt, bijvoorbeeld omdat hij deNederlandse taal onvoldoende beheerst. Van de betrokkene magworden verwacht dat hij zich laat informeren omtrent de betekenishiervan;c.de betrokkene langere tijd niet in staat is om zijn belangen tebehartigen. Van de betrokkene mag worden gevergd dat hij ervoorzorgt dat een ander zijn zaken regelt. Laat hij dit na dan is er geensprake van verminderde verwijtbaarheid.Er is onder andere sprake van verminderde verwijtbaarheid indien:a.de betrokkene verkeerde in onvoorziene en ongewensteomstandigheden, die niet tot het normale levenspatroon behoren endie hem weliswaar niet in de feitelijke onmogelijkheid brachten omaan de inlichtingenverplichting te voldoen, maar die emotioneel zoontwrichtend waren dat hem niet volledig valt toe te rekenen dat deinlichtingen niet tijdig of volledig zijn verstrekt;b.de betrokkene verkeerde in een zodanige geestelijke toestand dathem de overtreding niet volledig valt aan te rekenen, ofc.dit in het belang is van gemaakte afspraken in 1gezin1plan1regisseur of het Sociaal Domein en de ondersteuning daarmee in het geding is.Artikel 3 Ingangsdatum, tijdvak, berekeningsgrondslag van een verlaging Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is degemakkelijkste methode van het opleggen van een verlaging. Dan hoeft niette worden overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering vanhet te veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat eenverlaging wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van dekalendermaand, die volgt op de kalendermaand waarin het besluit bekend isgemaakt. Voor de berekening van de hoogte van de verlaging moet wordenuitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm.Verlagen met terugwerkende kracht (tweede lid)Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In diegevallen kan de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast.Het afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een bijzonderevorm van herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te veelverstrekte uitkering. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit teveel is verstrekt kan met toepassing van artikel 58, tweede lid, onderdeel a,van de Participatiewet, respectievelijk artikel 25, tweede lid, van de IOAW envan de IOAZ, worden teruggevorderd. Afstemming met terugwerkende krachtis echter niet altijd mogelijk. Als alle uitkering over de betreffende periode isingetrokken en teruggevorderd, resteert er niets meer om af te stemmen. Isgeen duidelijke datum te koppelen aan de gedraging van eenbelanghebbende of is de verlaging het gevolg van een gedragingvoorafgaande aan de aanvraag, dan is verlagen met terugwerkende krachtevenmin mogelijk en kan de verlaging uitsluitend naar de toekomst toeworden toegepast. Denk bijvoorbeeld aan het nalaten om voldoende tesolliciteren.Verlaging uitvoeren op nieuwe uitkering (derde lid)Een verlaging kan niet los worden gezien van het recht op bijstand. Hetopleggen van een verlaging is niet mogelijk als een belanghebbende geenrecht op bijstand (meer) heeft. Als een verlaging niet of niet geheel tenuitvoer kan worden gelegd als gevolg van de beëindiging of intrekking van deuitkering, is het ook mogelijk om de verlaging of dat deel van de verlagingdat nog niet is uitgevoerd, alsnog op te leggen als belanghebbende binneneen bepaalde termijn na beëindiging van de uitkering opnieuw een uitkeringop grond van de wet ontvangt. Een dergelijke maatregel kan vanwege de samenhang met het recht opbijstand niet bij voorbaat worden opgelegd. Het college moet bij het opnieuwtoekennen van het recht op bijstand beoordelen in hoeverre er nogaanleiding bestaat om een verlaging toe te passen. Pas dan is sprake van eenafstemmingsbesluit en staat de mogelijkheid van bezwaar tegen demaatregel open.BijstandsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordtberekend over de bijstandsnorm van de Participatiewet. Onder debijstandsnorm wordt verstaan dewettelijke norm, inclusief gemeentelijke verlaging en inclusiefvakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordtgekeken naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de IOAWrespectievelijk van de IOAZ. De verordening biedt geen ruimte om een verlaging toe te passen op een individuele inkomenstoeslag.Artikel 4 Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 4 en 6 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. Inartikel 4 worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewetgeformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 4 zijnondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 6 eengewicht toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De categorieënzijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstigergeacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen heeft voor het nietverkrijgen of behouden van betaalde arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoendenakomen van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWBzoals dat luidde vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het college moestafstemmen als een belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoendenakomt". Met het huidige artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordtdit gewijzigd in "het niet nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg. Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen. Omonduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 4 neergelegd datsprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of onvoldoende nakomenvan de verplichtingen.Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid teverkrijgen (onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om hetniet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerdearbeid als dit het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18,vierde lid, van de Participatiewet. In artikel 18, vierde lid, van deParticipatiewet staan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voorschending van een geüniformeerde arbeidsverplichting geldt een apartafstemmingsregime: verlaging van de bijstand met honderd procentgedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur van tenminste een maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid, van deParticipatiewet). In deze verordening is de duur vastgelegd in artikel 10.Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel4, onder c, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeengeaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals bedoeld in artikel18, vierde lid, van de Participatiewet zoals:-het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden dienoodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid, en-het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeiddoor kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en gedrag.Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9,eerste lid, van de Participatiewet). Specifiek voor personen jonger dan 27jaar geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vierweken na de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van de Participatiewet).Is geen enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van artikel 13,tweede lid, onderdeel d, van de Participatiewet geen recht op bijstand. Zijn erwel inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het collegeonvoldoende, dan verlaagt het college de uitkering. De verlaging kan inprincipe al worden toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd inartikel 6 van deze verordening. Een aparte grondslag is strikt genomen nietnoodzakelijk. Het zou wellicht zelfs tot verwarring kunnen leiden als hetbijvoorbeeld gaat om een belanghebbende die in de vijfde of zesde week nade melding de fout in gaat. Desalniettemin is het niet of onvoldoendeverrichten van inspanningen vanwege de herkenbaarheid toch als apartegedraging genoemd opgenomen in de afstemmingsverordening (zie artikel 4,sub b onder 2°).Artikel 5 Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 5 en 6 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. Inartikel 5 worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZgeformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 5, zijnondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 6 een gewicht toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De categorieënzijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstigergeacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen heeft voor het nietaanvaarden, verkrijgen of behouden van betaalde arbeid.Artikel 6 Hoogte en duur van de verlagingZie voor de verlagingswaardige gedragingen de toelichting bij de artikelen 4en 5. Er is gekozen voor een afstemmingsregime bij gedragingen zoals bedoeld in de artikelen 4 en 5 dat afwijkt van de maatregel bij schending van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid,van de Participatiewet. Dit ondanks dat enkele van de in de artikelen 4 en 5genoemde gedragingen verwant zijn aan de geüniformeerdearbeidsverplichtingen.Artikel 7 Duur verlaging bij schending geüniformeerde arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college het verwijtbaar niet naleven van eengeüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de maatregel honderdprocent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordeningvastgestelde periode namelijk 1 maand.Bij het wederom verwijtbaar schenden van een geüniformeerdearbeidsverplichting , bedraagt de maatregel honderd procent van debijstandsnorm gedurende een bij deze verordening vastgestelde periodenamelijk 2 maanden.Lid 2De bepaling ziet op het geval dat meerdere geüniformeerde arbeidsverplichtingen zijn geschonden wat zou kunnen leiden tot een maatregel van 100% gedurende meer dan drie maanden. NA 3 maanden is de hoogte van de maatregel 50%. Artikel 8 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de wet ligt het beginsel ten grondslag dat eenieder in eerste instantie inzijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet mogelijkis, kan men een beroep doen op bijstand. Dat betekent ook dat men vollediggebruik zal moeten maken van de bestaande voorliggende voorzieningen.Hiermee wordt o.a. bedoeld WW, maar ook wanneer een jongere (jongerendan 27) verwijtbaar met zijn studie stopt.Op grond van artikel 8 van deze verordening kan een maatregel wordenopgelegd wegens een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid.Hiervan is in ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toeleiden dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag isaangewezen op bijstand):• het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;• het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende voorziening;• het verwijtbaar stoppen met de studie• of wanneer men het meer dan bescheiden vermogen op een onverantwoorde wijze inteert• of wanneer iemand een erfenis verwerpt• zonder gegronde redenen de werkzaamheden als ZZP er beëindigd• zonder gegronde redenen de eigen onderneming opheftLid 2 en 3Ook het op een onverantwoorde wijze interen op het meerdere dan het vrij telaten eigen vermogen kan er toe leiden dat men (langer) een beroep opbijstandsverlening zal moeten doen. Met onverantwoord interen bedoelen wijhet per maand meer uitgeven dan ongeveer 1.5 x de bijstandsnorm die geldtvoor de persoon. Dit geldt zeker in situaties waarin de cliënt kon verwachtendat hij, als het vermogen (bijna) op zou zijn, een beroep zou moeten doen opbijstandsverlening.Voornoemde rekenmethode hanteert het college ook om vast te stellen overhoeveel maanden de cliënt geen bijstand nodig zou hebben gehad, als hijverantwoord met het geld om zou zijn gegaan. Voor iedere maand dat mendaardoor een beroep doet op bijstandsverlening geldt een verlaging van20%, met een maximum van 36 maanden.Artikel 9 Maatregel bij verlies van een passende en toereikende voorliggende voorziening door toepassing van bestuurlijke boeteVanaf 1 januari 2013 kan het voorkomen dat personen, die gebruik makenvan een voorliggende uitkering, op die uitkering gesanctioneerd worden in verband met het niet nakomen van de inlichtingenverplichtingop basis van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW wetgeving. Deze personen houden weliswaar recht op die voorliggendeuitkering, maar het recht komt niet tot uitbetaling vanwege de sanctie of volledige verrekening van de bestuurlijke boete. In deze situatie zullen deze mensen een beroep moeten en willen doen op de Participatiewet om in het bestaan te kunnen voorzien. Echter, ook de gemeente is gehouden deze personen een maatregel op te leggen. Wel mag de gemeente de hoogte van die maatregel vaststellen, alsmede de randvoorwaarden. De gemeente Heerlen kiest er voor om, in lijn met de verordening verrekening bestuurlijke boete, een maatregel op te leggen van 100% voor die persoon geldende bijstandsuitkering voor de duur van 3 maanden.Artikel 10 Zeer ernstige misdragingenParticipatiewetOnder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te wordenverstaan: elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met eenpersoon of het ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valtbijvoorbeeld schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien van voorwerpennaar een persoon. Ook het toebrengen van schade aan een gebouw ofinventarisonderdeel, evenals het ondernemen van pogingen daartoe in enigevorm wordt als zeer ernstige misdraging gezien. Handelingen die door hungrote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende persoon of personengrote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte lastercampagnes,seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens evenals(pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens als zeer ernstigemisdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeerernstige misdraging'. Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstigemisdragingen tegenover de met de uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college, SVB en re-integratiebedrijven) tijdens het verrichten van hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden' wordt aangegeven dat de misdraging dient plaats te vinden in het kader van de uitvoering van de Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar buiten werktijd tegen komen: dan is alleen het strafrechtvan toepassing. Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich teonthouden van zeer ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die isopgenomen in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze verplichtingstaat dus op zichzelf. Vóór 1 januari 2015 was dit een onzelfstandigeverplichting. Om een belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstigemisdragingen, moest sprake zijn van een samenhang tussen de zeer ernstigemisdragingen met het niet nakomen van een of meer verplichtingen dievoortvloeien uit de toenmalige WWB, IOAW of IOAZ.IOAW en IOAZOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen vanagressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheiden van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen alsonacceptabel wordt beschouwd. Ook verbaal geweld valt onder de noemer'zeer ernstige misdraging'. Het college kan alleen een verlaging opleggen alser een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke)belemmeringen bij het vaststellen van het recht op een uitkering. De IOAWen IOAZ bevatten immers geen afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeerernstige misdragingen. Het recht op uitkering kan daarom alleen wordenafgestemd wegens het zich zeer ernstig misdragen als dit heeftplaatsgevonden bij het (niet) nakomen van een (andere) aan de uitkeringverbonden verplichting. Vandaar dat in het tweede lid wordt bepaald dat dezeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onderomstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering vanIOAW of IOAZ. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheellos van een (andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komtbijvoorbeeld uit eigen beweging stennis maken - dan is binnen de IOAW enIOAZ tegen deze gedraging geen sanctie mogelijk.Artikel 11 Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen wordengeschondenHet eerste lid regelt samenloop als sprake is van één gedraging dieschending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in dezeverordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beideregelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen vande hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedragingwaarop de hoogste verlaging is gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere verplichtingenworden geschonden. Het tweede regelt samenloop als sprake is vanmeerdere gedraging die schending opleveren van één of meerdereverplichtingen, die zijn genoemd in deze verordening, artikel 18, vierde lid,van de Participatiewet of in beide regelingen. Dit wordt 'meerdaadsesamenloop' genoemd. In dat geval wordt voor iedere gedraging eenafzonderlijke verlaging toegepast. Deze verlagingen worden in principegelijktijdig opgelegd. Dit is anders als dit niet verantwoord is. Hierbij spelenfactoren zoals de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en deomstandigheden van een belanghebbende een rol. Daarvoor moet altijdgekeken worden naar de individuele omstandigheden. De verlaging wordtdan over meerdere maanden uitgesmeerd.Artikel 12 Recidive en herhaalde recidiveVerdubbeling duur verlagingAls binnen 12 maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprakeis van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordtgeschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukkinggebracht in een verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Eenverlaging kan nooit hoger zijn dan honderd procent. Daarom is bijgedragingen waar relatief zware verlagingen voor gelden, gekozen voor eenverdubbeling van de duur van de maatregel in plaats van de hoogte. Met deeerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld dieaanleiding is geweest tot een verlaging, ook als wegens dringende redenen –op grond 18, tiende lid, van de Participatiewet – is afgezien van het opleggen van een verlaging. Dit geldt ook als van afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet is afgezien van het opleggen van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is opgelegd, is verzonden.Verdubbeling hoogte verlagingAls binnen 12 maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprakeis van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordtgeschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukkinggebracht in een verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Dit wordt individueel vastgesteld. Voor lichte verlagingen is gekozen voor een verdubbeling van de hoogte van de verlaging.Recidive op recidive bij niet geüniformeerde arbeidsverplichtingenOok in het geval dat een belanghebbende voor een derde of volgende keereen niet geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de recidivebepalingvan artikel 12, eerste of tweede lid, van deze verordening van toepassing. Ditwordt tot uitdrukking gebracht door het woord "telkens" in derecidivebepaling. Voor toepassing van de recidivebepaling is vereist dat hetopnieuw schenden van dezelfde verplichting plaatsvindt binnen twaalfmaanden na bekendmaking van het vorige besluit waarmee een verlaging istoegepast.Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt – evenals bij deeerste keer recidive – dat ofwel de hoogte ofwel de duur van deoorspronkelijke verlaging wordt verdubbeld. Bij lichte gedragingen geldt eenverdubbeling van de hoogte van de verlaging. Bij zware gedragingen geldteen verdubbeling van de duur van de verlaging.Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlagingverdubbeld. Dit is de verlaging die geldt bij een eerste schending van deverplichting. Er is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur van devorige verlaging te verdubbelen. Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogteof de duur van de oorspronkelijke verlaging. Hiermee wordt stapeling vanverdubbeling van de verlaging voorkomen.Eenzelfde gedraging vereist voor recidiveVoor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat sprakemoet zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoorde eerste verlaging is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichtingwordt geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare gedragingworden aangemerkt als een eerste schending van een verplichting. Heeft eenpersoon zich zeer ernstig misdragen (artikel 14) binnen 12 maanden nadateen verlaging is opgelegd wegens het zich niet tijdig laten registreren alswerkzoekende bij Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (artikel 7,sub a), dan is geen sprake van recidive aangezien het niet "eenzelfdegedraging" betreft. Evenmin is sprake van recidive als een belanghebbendeniet meewerkt aan het opstellen van een plan van aanpak (artikel 7, sub bonder 1° ) en vervolgens een opgedragen tegenprestatie niet verricht(artikel 7, sub b onder 4°). Ook dan is geen sprake van eenzelfdegedraging aangezien twee verschillende verplichtingen zijn geschonden.Recidive schending geüniformeerde arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerdearbeidsverplichting binnen 12 maanden nadat aan een belanghebbende eeneerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerdearbeidsverplichting, dan bedraagt de verlaging honderd procent gedurende2 maanden. Dit valt binnen de in artikel 18, zesde lid, van de Participatiewetgegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerdearbeidsverplichting, telkens binnen 12 maanden na oplegging van de vorigemaatregel, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie maanden(artikel 18, zevende en achtste lid, van de Participatiewet).Artikel 13 Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de IOAZbevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als eenbelanghebbende, kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven,maar dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van het college. Devraag of een verlaging moet worden toegepast, zal pas aan de orde komenals het college zich een oordeel heeft gevormd over de eventuele weigeringvan de uitkering. Deze beoordeling gaat in beginsel voor. Pas als het collegeconcludeert dat van een weigering geen sprake is, kan op grond van dezeverordening een verlaging worden toegepast. Artikel 13 van dezeverordening is derhalve bedoeld om samenloop te voorkomen.Artikel 14 Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkeringArtikel 20, eerste lid, van de IOAW en artikel 20, tweede lid, van de IOAZgeeft het college de bevoegdheid om de uitkering tijdelijk of blijvend teweigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in ofop grond van artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben kunnenverwerven, indien:

aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de belanghebbende ter zake een verwijt kan worden gemaakt;

de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de belanghebbende zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd.

de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden; of

de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid verkrijgt.

Als sprake is van een situatie die valt onder a of b dan kan hetcollege de uitkering tijdelijk weigeren. Beide situaties spelen zich afvoorafgaand aan de aanvraag van de uitkering. Als sprake is vaneen situatie die valt onder c of d dan kan het college de uitkeringblijvend weigeren. Beide situaties spelen zich af tijdens de uitkering.