CVDR395237_1Afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente Smallingerland 2015nlregelingSmallingerland2017-10-17SmallingerlandGemeenteblad, 09-02-2016, nr. 14763Afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente Smallingerland 2015Gemeentewet, art. 147Participatiewet, art. 8Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artt. 20 en 35Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, artt. 20 en 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-01-19De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-02-102015-01-01Nieuwe regeling19-01-2016, volgnr. 7GeenDeze regeling vervangt de Afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente Smallingerland, vastgesteld op 9 december 2014.Afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente Smallingerland
2015OnderwerpAFSTEMMINGSVERORDENING PARTICIPATIEWET, IOAW EN IOAZ GEMEENTE SMALLINGERLAND
2015De raad van de gemeente Smallingerland;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van Smallingerland d.d.2
december 2015;gelet op artikel 147, eerste lid, Gemeentewet, artikel 8, eerste lid ,
aanhef en onderdeel a, van de Participatiewet, artikel 20 en artikel 35,
eerste lid, onderdeel b van de Wet Inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw), artikel 20 en
artikel 35, eerste lid, onderdeel b van de Wet Inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Ioaz);B E S L U I T:vast te stellen de volgende AFSTEMMINGSVERORDENING PARTICIPATIEWET, IOAW EN
IOAZ GEMEENTE SMALLINGERLAND 2015.1Begrippen
1.Alle begrippen die in deze verordening worden
gebruikt en die niet nader worden omschreven hebben
dezelfde betekenis als in de Participatiewet, de Wet
Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers, de Wet
Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen en de
Algemene wet bestuursrecht.2.In deze verordening wordt verstaan onder:
a.de wet de Participatiewet;b.de Awbde Algemene wet bestuursrecht;c.de IoawWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijke
arbeidsongeschikte werkloze werknemersd. de IoazWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;e.de wet Suwide Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomenf.verlagingverlaging van de uitkeringsnormg.uitkeringsnormde toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in
artikel 5, onderdeel c , van de wet inclusief
vakantietoeslag dan wel de grondslag als bedoeld in
artikel 5 van de Ioaw en de Ioaz, inclusief
vakantietoeslag;h.uitkeringde bijstandsuitkering op grond van de
Participatiewet en de uitkering op grond van de Ioaw
en Ioaz;i.re-integratievoorzieningenvoorzieningen die het college ter beschikking heeft
voor het bieden van ondersteuning als bedoeld in
artikel 7 van de wet en artikel 34 van de Ioaw en
artikel 34 van de Ioaz;j.re-integratietrajecteen plan bestaande uit een geheel van
re-integratievoorzieningen, dat tot doel heeft om
binnen een bepaald tijdsbestek te komen tot
arbeidsinschakeling; k.belanghebbendedegene die recht heeft op een bijstandsuitkering op
grond van de wet of degene die recht heeft op een
uitkering op grond van de Ioaw en is aangewezen op
arbeid in dienstbetrekking , alsmede degene die
recht heeft op een uitkering op grond van de
Ioaz;
2Het besluit tot het opleggen van een verlaging
1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het
college de verplichtingen die de wet, de Ioaw, de
Ioaz en de Wet Suwi aan het recht op een uitkering
verbinden niet of onvoldoende nakomt , waaronder
begrepen het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen, dan wel indien de belanghebbende naar het
oordeel van het college tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in
het bestaan, wordt overeenkomstig deze verordening
een verlaging opgelegd.2.In het besluit tot opleggen van een verlaging van de
uitkering als bedoeld in artikel 18 , tweede, vijfde
en zesde lid van de wet, de artikelen 20 en 38
,twaalfde lid van de Ioaw en de artikelen 20 en 38 ,
twaalfde lid van Ioaz worden in ieder geval vermeld: a.de reden van de verlaging; b.de duur van de verlaging; c.het bedrag of percentage waarmee de uitkering
wordt verlaagd; d.indien van toepassing, de reden om af te wijken
van een standaardverlaging;e.dat de opgelegde maatregel is afgestemd op de
ernst van de gedraging , de mate van verwijtbaarheid
en de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert.
3Berekeningsgrondslag
De verlaging wordt toegepast op de uitkeringsnorm.
De verlaging kan niet meer bedragen dan de uitkering waarop
belanghebbende recht zou hebben gehad gedurende de periode
waarop de verlaging betrekking heeft , indien er geen grond voor
verlaging zou zijn geweest.
In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend
met toepassing van artikel 12 van de wet ,of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie
met zijn recht op bijzondere bijstand, daartoe
aanleiding geeft.
Bij toepassing van het derde lid , onderdeel a , moet in artikel
10 "uitkering" worden gelezen als "uitkering plus de op grond
van artikel 12 van de wet verleende bijzondere bijstand".
Bij toepassing van het derde lid , onderdeel b, moet in artikel
10 " uitkering" worden gelezen als "de verleende bijzondere
bijstand".
4Horen van belanghebbende
Voordat een verlaging wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in
de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te
brengen.
Het horen van de belanghebbende kan achterwege worden gelaten
indien:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is
gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen en zich
sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben
voorgedaan;
het college het horen niet nodig acht voor het
vaststellen van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid.
de belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te
willen maken.
5Afzien van een verlaging
1.Het college ziet af van het opleggen van een
verlaging indien:a.elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; ofb.de gedraging meer dan een jaar vóór constatering
van die gedraging door het college heeft
plaatsgevonden.2.Het college kan afzien van het opleggen van een
verlaging indien het daarvoor dringende redenen
aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een
verlaging op grond van dringende redenen, wordt de
belanghebbende daarvan schriftelijk mededeling
gedaan.
6Ingangsdatum en tijdvak
De verlaging wordt bij continuering van de uitkering of
bijzondere bijstand die is verleend met toepassing van artikel
12 van de wet zo spoedig mogelijk na de datum van verzending van
het besluit tot het opleggen van een verlaging toegepast.
De verlaging wordt, bij niet continueren van de uitkering,
toegepast met ingang van de eerste van de maand waarin de
gedraging heeft plaatsgevonden. Het recht op uitkering wordt
over deze kalendermaand herzien en als gevolg daar van wordt de
ten onrechte of tot een te hoog bedrag aan verstrekte uitkering
teruggevorderd.
Indien een verlaging niet of niet geheel ten uitvoer gelegd kan
worden als gevolg van beëindiging of intrekking van de uitkering
, wordt de verlaging of dat deel van de verlaging dat nog niet
is uitgevoerd en de als gevolg van deze verlaging ten onrechte
of tot een te hoog bedrag aan verstrekte uitkering nog niet door
belanghebbende is terugbetaald, alsnog opgelegd als
belanghebbende binnen de termijn, bedoeld in artikel 5, eerste
lid, onderdeel b. opnieuw een uitkering ontvangt.
7Samenloop van gedragingen
Indien sprake is van een gedraging die schending oplevert van
meerdere in deze verordening genoemde verplichtingen of in
artikel 18 , vierde lid van de wet genoemde verplichtingen,
wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en
duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de
hoogste verlaging is gesteld.
Indien sprake is van meerdere gedragingen die schending
opleveren van één of meerdere in deze verordening of in artikel
18 , vierde lid van de wet genoemde verplichtingen, wordt voor
iedere gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze
verlagingen worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
omstandigheden van de belanghebbende niet verantwoord is.
Indien er sprake is van een gedraging die een schending oplevert
van zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid van
de wet genoemde verplichtingen als een in artikel 17,eerste lid,
van de wet genoemde verplichting , wordt geen verlaging
opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke boete
wordt opgelegd. Indien sprake is van meerdere gedragingen die
schending opleveren van zowel een in deze in deze verordening of
in artikel 18, vierde lid, van de wet genoemde verplichting, als
een in artikel 17, eerste lid van de wet genoemde verplichting,
waarvoor een bestuurlijke boete kan worden opgelegd , wordt voor
iedere gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd, tenzij
dit gelet op de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de omstandigheden van de belanghebbende niet
verantwoord is.
8Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling op grond van
de wetGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 9, 9a , 17 lid 2 en 55 van de wet niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën.Eerste categorie:
het niet, onvoldoende of niet binnen een door het college
gestelde termijn nakomen van de medewerkingsplicht bedoeld in
artikel 17 lid 2 van de wet , voor zover dit niet heeft geleid
tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag ontvangen van een
uitkering;
het niet of onvoldoende nakomen van een verplichting als bedoeld
in artikel 55 van de wet;
Het indienen van een aanvraag voor een uitkering gedurende de
termijn , genoemd in artikel 41, vierde lid , van de wet.
Tweede categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen of het niet tijdig
laten verlengen van de registratie.
Derde categorie:
het blijk geven van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als
bedoeld in artikel 18 , tweede lid van de wet;
het niet naar vermogen trachten de mogelijkheden naar uit 's
rijks kas bekostigd onderwijs te onderzoeken gedurende de
termijn , genoemd in artikel 41 vierde lid, van de wet;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel
9, eerste lid, onderdeel c, van de wet;
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren
en evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a
van de wet als dit niet heeft geleid tot:1º. het geen doorgang vinden van het re-integratietraject;
of2º. een voortijdige beëindiging van het
re-integratietraject;
het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de
artikelen 9, eerste lid van de wet , voor zover het gaat om een
belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na een
melding als bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid, van de
wet, voor zover deze verplichtingen niet worden genoemd in
artikel 18, vierde lid, van de wet;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid onder b, van
de wet niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het
intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht voor een
alleenstaande ouder, bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de
wet;
Vierde categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen in de gemeente van inwoning voor zover dit niet
voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18 , vierde
lid van de wet.
het niet of in onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren dan wel aan het evalueren van een plan van aanpak als
bedoeld in artikel 44a , van de wet als dit heeft geleid tot: 1º. het geen doorgang vinden van het re-integratietraject;
of 2º. een voortijdige beëindiging van het
re-integratietraject.
het zich zeer ernstig misdragen jegens het college en de in zijn
opdracht werkende ambtenaren en medewerkers;
9Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling op grond van de Ioaw en IoazGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 13, 37 en 38 van de Ioaw of de artikelen 13, 37 en 38 van de
Ioaz niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de
volgende categorieën:Eerste categorie:
het niet, onvoldoende of niet binnen een door het college
gestelde termijn nakomen van de medewerkingsplicht bedoeld in
artikel 13 van de Ioaw en Ioaz, voor zover dit niet heeft geleid
tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag ontvangen van een
uitkering;
Tweede categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
Uitvoerings-instituut werknemersverzekeringen of het niet tijdig
laten verlengen van de registratie.
Derde categorie:
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar
de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening als bedoeld in de artikelen 36, eerste
lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de Ioaw of de artikelen
36, eerste lid, en artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de
Ioaz, voor zover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang
vinden of tot voortijdige beëindiging van die voorziening;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de
verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel
e, van de Ioaw of artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de
Ioaz wat heeft geleid tot het intrekken van de ontheffing van de
arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder als bedoeld in
artikel 38, eerste lid, van de Ioaw of artikel 38, eerste lid,
van de Ioaz;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel
37, eerste lid, onderdeel f, van de Ioaw of artikel 37, eerste
lid, onderdeel f, van de Ioaz.
Vierde categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling als
bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid,
onderdeel e, van de Ioaw en de artikelen 36, eerste lid, en 37,
eerste lid, onderdeel e, van de Ioaz voor zover dit heeft geleid
tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging van
die voorziening.
het zich zeer ernstig misdragen jegens het college en de in zijn
opdracht werkende ambtenaren en medewerkers.
10Hoogte en duur van de verlaging op grond van artikel 8
en 9 van deze verordeningOnverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de hoogte en duur van de
verlagingen genoemd in dit artikel onderscheidenlijk vastgesteld.
Bij een eerste verwijtbare
gedraging;
vijf procent van de uitkering gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
tien procent van de uitkering gedurende een maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
twintig procent van de uitkering gedurende een maand bij
gedragingen van de derde categorie;
honderd procent van de uitkering gedurende een maand bij
gedragingen van de vierde categorie.
Bij recidive:indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit waarbij een verlaging is opgelegd,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van
dezelfde categorie dan wordt:
het percentage van de verlaging bij gedragingen uit de
eerste, tweede en derde categorie verdubbeld;
de periode van de verlaging bij gedragingen uit de
vierde categorie verdubbeld.
Bij volhardingBij een derde en volgende verwijtbare gedraging van dezelfde
categorie binnen twaalf maanden na de laatste als verwijtbaar
aangemerkte gedraging wordt de uitkering voor de duur van twaalf
maanden verlaagd tegen het percentage dat bij recidive van
toepassing is.
Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt
gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van
dringende redenen, bedoeld in artikel 5, tweede lid.
11Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot arbeidsinschakeling
Indien een belanghebbende een verplichting als bedoeld in
artikel 18, vierde lid van de wet niet of onvoldoende nakomt
bedraagt de verlaging 100% van de uitkering gedurende één
maand.
Indien een belanghebbende zich binnen 12 maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in het vorige lid, zich opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging als bedoeld in het vorige
lid, bedraagt de verlaging 100% van de uitkering gedurende twee
maanden.
12Verrekening verlaging
Het bedrag van de verlaging, bedoeld in artikel 11 lid 1 , wordt
toegepast over de maand van oplegging van de maatregel en de
volgende twee maanden als bijzondere omstandigheden dit
rechtvaardigen
Als sprake is van een verlaging op grond van artikel 18, vierde
lid, onderdeel a van de wet, vindt geen verrekening als bedoeld
in het eerste lid plaats.
13Heroverweging
Het college heroverweegt de in artikel 10, derde lid, bedoelde
verlaging, of de verlaging die na een eerdere heroverweging voor
een periode langer dan drie maanden is voortgezet, binnen een
termijn van ten hoogste drie maanden na de datum van het besluit
tot verlaging of voortzetting van de verlaging.
In het kader van de in het eerste lid bedoelde heroverweging
beoordeelt het college of en in hoeverre de omstandigheden en
het gedrag van belanghebbende aanleiding geven te besluiten tot
herziening, beëindiging of voortzetting van de verlaging.
Het college kan bij een besluit tot voortzetting van de
verlaging het percentage van de verlaging verdubbelen, rekening
houdend met de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van de
belanghebbende.
14Samenloop bij weigeren uitkering Ioaw/IoazIndien het college de uitkering op grond van artikel 20 lid 1 Ioaw of
artikel 20 lid 2 Ioaz blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die
tot deze weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot
een verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die gedraging achterwege. 15CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente Smallingerland 2015Citeertitel16Inwerkingtreding
Deze verordening treedt met terugwerkende kracht in werking op 1
januari 2015
De afstemmingsverordening Participatiewet, Ioaw en Ioaz gemeente
Smallingerland vastgesteld op 9 december 2014 wordt
ingetrokken.
Aldus vastgesteld door de raad voornoemdin zijn vergadering van 19 januari 2016TOELICHTINGAlgemeenRechten en plichten in de Participatiewet, de Ioaw en Ioaz In de Participatiewet, de Ioaw en de Ioaz staat de eigen verantwoordelijkheid
van de burger om in zijn levensonderhoud te voorzien centraal. Pas als men hier
niet toe in staat blijkt te zijn kan aanspraak worden gemaakt op ondersteuning
door de overheid. De gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van
de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleid
vastgelegd worden in een verordening. Rechten en plichten zijn echter twee kanten van één medaille. Het recht op
algemene bijstand is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet
recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit
betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden
nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naar vermogen kunnen
worden verwacht, spelen ook een rol.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien
als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voor schending
van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moet worden verlaagd met
honderd procent gedurende één tot drie maanden. In de verordening de duur van de
verlaging vastgelegd (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet of vanwege dringende
redenen afgezien van het opleggen van een verlaging, dan is daarin geen reden
gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
recidive.Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van de beschikking of
de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven de
beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van de Participatiewet). Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden
genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden
gehouden.Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen
de periode waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een
zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte
of duur bij te stellen.1 Artikel 18, derde lid, van de
Participatiewet is naar oordeel van het ministerie van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid niet van toepassing als sprake is van schending van een van de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen (artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet). Ten aanzien van geüniformeerde arbeidsverplichtingen is
artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet van toepassing. Verschil tussen
artikel 18, derde lid, en artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet is dat
artikel 18, elfde lid, pas wordt toegepast als belanghebbende daarom
vraagt.1 CRvB 19-04-2011, nr. 10/4882 WWB, ECLI:NL:CRVB:2011:BQ3002.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve sanctie voor
zover de verlaging wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeer ernstig heeft
misdragen.2 Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit
oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. Deze
verlaging en de strafvervolging kunnen alleen naast elkaar bestaan als sprake is
van juridisch te onderscheiden feiten. Bijvoorbeeld: belanghebbende beledigt
opzettelijk een ambtenaar. Strafrechtelijk bezien kan een geldboete worden
opgelegd of een gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is
sprake van zich zeer ernstig misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid,
van de Participatiewet op grond waarvan de bijstand kan worden verlaagd.2 CRvB 31-12-2007, nrs. 06/4510 WWB, ECLI:NL:CRVB:2007:BC1811, CRvB 29-07-2008, nrs. 07/2262 WWB e.a., ECLI:NL:CRVB:2008:BD9023, CRvB 19-08-2008, nrs. 07/2416 WWB e.a., ECLI:NL:CRVB:2008:BE8919 en CRvB 19-01-2010, nr. 08/1012 WWB, ECLI:NL:CRVB:2010:BL0052. In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens de
afstemmings-verordening is sprake van een reparatoire sanctie (bijvoorbeeld bij
schending arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook een strafbaar
feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. De
verlaging en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat
om een reparatoire maatregel en een punitieve sanctie. Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking kan aanleiding zijn tot verlaging van de
bijstand. Een voorbeeld van de medewerkingsplicht is het toestaan van een huisbezoek. In
de praktijk zal het niet toestaan van een huisbezoek echter leiden tot
beëindiging of intrekking van het recht op bijstand omdat het recht op bijstand
niet kan worden vastgesteld. Het verlagen van de bijstand is in dat geval niet
aan de orde. Ook een voorbeeld van de medewerkingsplicht is het meewerken aan
een psychologisch onderzoek.Het niet voldoen aan een oproep om op een bepaalde plaats en tijd te verschijnen
in verband met arbeidsinschakeling ( bijvoorbeeld een oproep van de consulent ,
een arts of een arbeidsdeskundige ) valt op grond van artikel 18 lid 4 sub h ook
onder het niet voldoen aan de medewerkingsplicht en leidt tot verlaging van de
bijstand. De medewerkingsplicht betreft ook het voldoen aan oproepen voor
gesprekken om bepaalde inlichtingen te verstrekken . Het niet verschijnen wordt
in dat geval gezien als het niet nakomen van de inlichtingenplicht. Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet werk en
bijstand (hierna: WWB) (thans: Participatiewet), Ioaw en Ioaz. Deze moet worden
opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en is in de plaats gekomen
van de verlaging van de bijstand.Verrekening bestuurlijke boete bij recidiveDe Participatiewet verplicht in een verordening nadere regels te stellen over de
bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de recidiveboete. Gemeenten hebben daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Het is mogelijk
deze regels onder te brengen in de afstemmingsverordening. De gemeenteraad heeft in 2013 besloten geen gebruik te maken van de bevoegdheid
de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij verrekening van de
recidiveboete.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGEnkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier behandeld.Artikel 1 - BegrippenBegrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de Ioaw, de Ioaz, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Uitkeringsnorm Onder de ‘uitkeringsnorm ' wordt in deze verordening verstaan de in de situatie
van belanghebbende geldende bijstandsnorm. Dit is de toepasselijke norm,
vermeerderd met toeslagen, en verminderd met verlagingen, alles inclusief
vakantietoeslag. Voor zover sprake is van een uitkering op grond van de Ioaw of
de Ioaz wordt onder bijstandsnorm verstaan de toepasselijke grondslag zoals
bedoeld in artikel 5 van de Ioaw en artikel 5 van de Ioaz.Artikel 2 - Het besluit tot opleggen van een
verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In dit artikel is aangegeven wat in het besluit in ieder geval
moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan
vooral uit het motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere
in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.Eerste lidDe Participatiewet, Ioaw en de Ioaz verbindt aan het recht op een uitkering de
volgende verplichtingen.
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 en 9a van de wet en artikel
37 van zowel de Ioaw en de Ioaz). Deze algemene plicht bestaat uit
verschillende verplichtingen zoals:
de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en deze te aanvaarden en te behouden en
de plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling.
Deze verplichtingen zullen nader moeten worden uitgewerkt in
specifieke verplichtingen die zijn toegesneden op de situatie en
mogelijkheden van de uitkeringsgerechtigde. De
participatieverordening die elke gemeente moet opstellen, vormt
mede de juridische basis voor opleggen van deze specifieke
verplichtingen. Deze verplichtingen zullen in het besluit tot
het verlenen van de uitkering moeten worden neergelegd;
De verplichting tot het verrichten van onbeloonde
maatschappelijk nuttige werkzaamheden (artikel 9, eerste lid
onder c);
de verplichting voor jongeren tot 27 jaar om mee te werken aan
het opstellen , uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak
als bedoeld in artikel 44a van deze wet;
de verplichting voor jongeren tot 27 jaar om een aanvraag niet
eerder in te dienen dan 4 weken na melding (artikel 41 lid 4 van
de wet );
de verplichting voor jongeren tot 27 jaar om gedurende de
wachttijd te zoeken naar mogelijkheden voor werk en scholing
(artikel 43 lid 4 van de wet);
de plicht zich te onthouden van zeer ernstige misdragingen
jegens de met de uitvoering van deze wet belaste personen en
instanties tijdens het verrichten van hun werkzaamheden (
artikel 9 lid 6 van de wet , artikel 37 lid 1 sub g Ioaw en Ioaz
).
De informatieplicht (artikel 17, eerste lid van de wet
en artikel 13 van de Ioaw en de Ioaz). Op een
belanghebbende rust de verplichting aan het college op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling te
doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed
kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op
uitkering.
De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid van de wet
en artikel 13 van de Ioaw en de Ioaz).Dit is de plicht
van belanghebbenden om desgevraagd het college de
medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor
de uitvoering van de wet. De medewerkingsplicht kan uit
allerlei concrete verplichtingen bestaan, zoals: - het toestaan van huisbezoek; - het meewerken aan een psychologisch onderzoek .
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede
lid van de wet).
Een aantal specifieke ( arbeids) verplichtingen genoemd
in artikel 18 , vierde lid van de wet die niet
voortvloeien uit de algemene verplichtingen op grond van
artikel 9 , 17 , 41 van de wet en de
medewerkingsverplichting op grond van artikel 17 lid 2
van de wet..
Overige verplichtingen op grond van artikel 55 van de
wet.
De Wet SUWI (Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen) legt ook
verplichtingen op aan belanghebbenden. Het betreft de verplichting om alle
gevraagde gegevens en bewijsstukken aan het UWV te verstrekken die nodig zijn
voor de beslissing door het college (artikel 30c, tweede lid en derde lid Wet
SUWI) en de verplichting om op verzoek of onverwijld uit eigen beweging alle
feiten en omstandigheden mee te delen aan het UWV , waarvan hem redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht op een
uitkering, het geldend maken van het recht op een uitkering of de hoogte of de
duur van de uitkering. Tweede lidIn de afstemmingsverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, verlagingen vastgesteld in de vorm van een vaste
(percentuele) verlaging van de uitkeringsnorm. In het tweede lid is ook de hoofdregel neergelegd: het college dient een op te
leggen verlaging af te stemmen op de individuele omstandigheden van de
belanghebbende en de mate van verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee
dat het college bij elke op te leggen verlaging zal moeten nagaan of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken belanghebbende afwijking van de
hoogte en de duur van de voorgeschreven standaardverlaging geboden is. Afwijking
van de standaardverlaging kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen. Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een verlaging moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:
stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging;
stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid;
stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de
uitkeringsgerechtigde.
De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage
waarmee de uitkering wordt verlaagd. Wat betreft de beoordeling van de mate van
verwijtbaarheid wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 6.Matiging van de opgelegde verlaging wegens persoonlijke omstandigheden kan
bijvoorbeeld in de volgende gevallen aan de orde zijn:
bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bijvoorbeeld hoge woonlasten of andere vaste lasten of uitgaven van
bijzondere aard waarvoor geen financiële tegemoetkoming mogelijk
is;
sociale omstandigheden, gezinnen met kinderen bijvoorbeeld; bij een
opeenstapeling van verlagingen: de zwaarte van het geheel van
verlagingen is niet evenredig aan de ernst van de gedraging en de mate
van verwijtbaarheid.
Artikel 3 - BerekeningsgrondslagEerste lidUitkeringsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de uitkeringsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de Ioaw of de Ioaz wordt gekeken
naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de Ioaw respectievelijk van de
Ioaz. Tweede lidMaximale verlaging Omdat de verlaging het gevolg is van het schenden van aan het recht op uitkering
verbonden verplichtingen en gezien moet worden als de 'keerzijde van de
medaille' en niet als een boete, kan de verlaging ten hoogste het bedrag aan
uitkering bedragen waarop belanghebbende recht op zou hebben gehad. Is door het
verrekenen van inkomsten of herziening van het recht op uitkering het recht
minder dan de verlaging die overeenkomstig deze verordening zou moeten worden
toegepast, dient het college een geringere verlaging toe te passen van ten
hoogste het resterend recht op uitkering.Derde lidBijzondere bijstandIn het derde lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet. Personen tussen
de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen.
Daarom is in het derde lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in
dat geval bestaat uit de bijstandsnorm inclusief de verleende bijzondere
bijstand op grond van artikel 12 van de Participatiewet.Op grond van het derde lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als
daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. De verordening biedt geen ruimte om een verlaging toe te passen op een
individuele inkomenstoeslag.Artikel 4 - Horen van belanghebbendeEerste lidOp grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen van
de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze
hoorplicht geldt echter niet bij de voorbereiding van beschikkingen die
betrekking hebben op een financiële aanspraak (artikel 4:12), behalve bij
subsidies.In het eerste lid van artikel 4 wordt het horen van de belanghebbende voordat
een verlaging wordt opgelegd met inachtneming van de uitzonderingen genoemd in
het tweede van artikel 4 in beginsel voorgeschreven. Tweede lidHet tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen
a en b. staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht.
Onderdeel c. heeft betrekking op de situatie dat het horen overbodig is omdat de
ernst van de gedraging volstrekt duidelijk is of omdat de mate van
verwijtbaarheid niet ter discussie staat. Onderdeel d heeft betrekking op de
situatie dat de belanghebbende aangeeft geen gebruik te willen maken om zijn
zienswijze naar voren te brengen. De belanghebbende kan te allen tijde een onafhankelijk persoon meenemen die de
belanghebbende kan bijstaan bij het naar voren brengen van zijn
zienswijze..Artikel 5 -Afzien van verlagingAfzien van verlagenHet afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 20, derde lid, van de Ioaw en artikel
20, derde lid, van de Ioaz. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van verwijtbaarheid. 3Het is aan het college te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt
aan het betreffende gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van
verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij
toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen (zie artikel 16 van deze
verordening). Is vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van
de Participatiewet van een verlaging afgezien dan is daarin geen reden gelegen
om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
recidive.3CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, ECLI:NL:CRVB:2001:AD4887.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 5, eerste lid, onderdeel b, van deze verordening
dat het college geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar
geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag
of het college overgaat tot het opleggen van een verlaging.Afzien van verlagen in verband met dringende
redenenIn het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen van een
verlaging als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een
algemene verplichting tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen
moeten echter mogelijk zijn als voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets
heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van
het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan de financiële of sociale gevolgen voor belanghebbende
en/of diens gezin. Daarbij moet worden opgemerkt dat ernstige financiële
gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van een verlaging af te zien, omdat dit
inherent is aan het verlagen van een uitkering.Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde
arbeidsverplichtingenDe wet schrijft bij overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting een
afstemming voor van honderd procent van de bijstand gedurende één tot drie
maanden. Op grond van artikel 18, tiende lid, van de Participatiewet moet het
college een op te leggen maatregel of een opgelegde maatregel afstemmen op de
omstandigheden van een belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te
verwerven. Dit als - volgens het college - dringende redenen daartoe noodzaken,
gelet op bijzondere omstandigheden. Op grond van bijzondere omstandigheden kan
het college besluiten de maatregel op een lager niveau, voor een kortere duur of
op nul vast te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met recidiveHet doen van een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college
afziet van het opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang
in verband met eventuele recidive (artikel 5, derde lid). Het opleggen van een
verlaging bij recidive is geregeld in artikel 9 lid 2.Artikel 6 - Ingangsdatum en tijdvakEerste lidHet toepassen van een verlaging vindt plaats door het verlagen van de
uitkering.Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de lopende maand
of in de eerst volgende maand(en); of
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering.
Om te voorkomen dat er steeds een herzieningsbesluit en terugvorderingsbesluit
moet worden genomen dient de verlaging bij voorkeur in de toekomst worden
gelegd. Dit kan alleen als de uitkering na de geconstateerde gedraging wordt
gecontinueerd. Het streven is wel dat de verlaging zo spoedig mogelijk na de
datum van verzending van het besluit tot het opleggen van een verlaging wordt
uitgevoerd. Voor de berekening van de hoogte van de verlaging moet worden
uitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm. Het verlagen van de uitkering, vindt plaats door middel van een besluit. Wanneer
de verlaging bij een lopende uitkering wordt toegepast, wordt een besluit tot
vaststelling van de algemene bijstand op grond van artikel 45 van de wet
genomen. Voor de vaststelling van de Ioaw en de Ioaz gebeurt dit op grond van
artikel 21 van zowel de Ioaw als de Ioaz.Tweede lidIndien de verlening van de uitkering niet wordt gecontinueerd dient de verlaging
te wordentoegepast met ingang van de eerste van de maand waarin de gedraging
plaatsgevonden. Ditis logisch omdat belanghebbende anders niet wordt gestraft
voor zijn/haar tekortkoming, omdat er immers in de toekomst geen recht op
uitkering meer bestaat. De verlaging is gelijk aan het percentage van een gehele
maanduitkering ongeacht of al dan niet gedurende de gehele maand recht bestaat
op een uitkering. Uiteraard kan de verlaging nooit meer bedragen dan het bedrag
waar men recht op heeft. Wordt een verlaging met terugwerkende kracht toegepast
voor wat betreft de bijstand, dan moet een besluit tot herziening van de
bijstand worden genomen (artikel 54 lid 3 van de wet. De uitkering die op grond
van het afstemmingsbesluit teveel is verstrekt kan met toepassing van artikel 58
lid 2 onderdeel a van de wet, respectievelijk artikel 25 lid 1 Ioaw en Ioaz,
worden teruggevorderd.). Derde lidEen verlaging kan niet los worden gezien van het recht op bijstand. Het opleggen
van een verlaging is niet mogelijk als een belanghebbende geen recht op bijstand
(meer) heeft.4 Als een verlaging niet of niet geheel ten uitvoer kan
worden gelegd als gevolg van de beëindiging of intrekking van de uitkering, is
het ook mogelijk om de verlaging of dat deel van de verlaging dat nog niet is
uitgevoerd, alsnog op te leggen als belanghebbende binnen een bepaalde termijn
na beëindiging van de uitkering opnieuw een uitkering op grond van de wet
ontvangt. Het college moet wel rekening houden met de vervaltermijn voor het
opleggen van een maatregel zoals bedoeld in artikel 5, eerste lid, onderdeel b
van deze verordening. Een dergelijke maatregel kan vanwege de samenhang met het recht op bijstand niet
bij voorbaat worden opgelegd. Het college moet bij het opnieuw toekennen van het
recht op bijstand beoordelen in hoeverre er nog aanleiding bestaat om een
verlaging toe te passen. Pas dan is sprake van een afstemmingsbesluit en staat
de mogelijkheid van bezwaar tegen de maatregel open.5]4 CRvB 07-08-2012, nr. 10/3435 WWB, ECLI:NL:CRVB:2012:BX3978.5 CRvB 08-09-2009, nrs. 07/6337 WWB e.a., ECLI:NL:CRVB:2009:BJ7732 en CRvB 07-12-2010, nr. 09/1094 WWB, ECLI:NL:CRVB:2010:BO6721.Artikel 7 -Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen worden
geschondenHet eerste lid regelt samenloop als sprake is van één gedraging die schending
oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in deze verordening,
artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide regelingen. In dat
geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en de duur
van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is
gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden geschondenHet tweede regelt samenloop als sprake is van meerdere gedraging die schending
opleveren van één of meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in deze
verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. Dit wordt 'meerdaadse samenloop' genoemd. In dat geval wordt voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging
toegepast. Deze verlagingen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Dit is
anders als dit niet verantwoord is. Hierbij spelen factoren zoals de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van een
belanghebbende een rol. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de individuele omstandigheden. De
verlaging wordt dan over meerdere maanden uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een verlaging kan worden opgelegd
als sprake is van een verlagingswaardige gedraging die tevens een boetewaardige
gedragingen is. Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze verordening
opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht oplevert, kan de
schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat
schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake is van
samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het college in het
individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse
samenloop ligt het voor de hand één sanctie op te leggen. Het college bepaalt of
al dan niet een boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen verlaging
meer opgelegd (derde lid).Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren door
het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover sprake is van een gedraging
waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast kan het college in dit geval nog een of meer maatregelen opleggen,
waarbij bij de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden
met de boete en de eventuele andere maatregelen (vierde lid).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet benoemde verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, is het voorgaande ook van toepassing.Artikel 8 en 9 - Niet nakomen van de niet geüniformeerde
verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling op grond van de wet
,Ioaw en IoazDe artikelen 8 ,9 en 10 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In
artikel 8 worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet
geformuleerd en in artikel 9 worden de schendingen van verplichtingen uit de
Ioaw en Ioaz geformuleerd.De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 8 en 9 zijn ondergebracht
in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 10 een gewicht toegekend in
de vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen
van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde
vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het college moest afstemmen als een
belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige
artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet
nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg.
Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft
beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen. Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 8
en 9 neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen. Hierna worden de diverse gedragingen
toegelicht.Eerste lid - Eerste categorie
Deze bepaling doelt op het schenden van de medewerkingsplicht als
bedoeld in artikel 17 lid 2 van de wet en voor zover dat niet heeft
geleid tot het ten onrechte ontvangen uitkering of tot het ontvangen van
een te hoog bedrag van een uitkering. Hierbij kan worden gedacht aan het
niet toestaan van een huisbezoek of het niet meewerken aan een
rechtmatigheidsonderzoek. Van belang is te melden dat het niet voldoen aan een oproep om op een
bepaalde plaats en tijd te verschijnen in verband met
arbeidsinschakeling ( bijvoorbeeld een oproep van de consulent, een arts
of een arbeidsdeskundige ) een verplichting is als bedoeld in artikel 18
lid 4 sub h. Dit is een geüniformeerde verplichting en voor het opleggen
van een verlaging is artikel 11 van deze verordening van toepassing.
De aanvullende verplichtingen op grond van de wet moeten expliciet bij
beschikking worden opgelegd. Dat kan zowel plaatsvinden bij aanvang van
de bijstandsuitkering als in een later stadium, zodra de omstandigheden
daartoe aanleiding geven. Het gaat hier om de aanvullende verplichting
genoemd in artikel 55 van de wet . Deze verplichting is niet
rechtstreeks van invloed op de hoogte van het recht, maar wel op de
bevordering van de arbeidsinschakeling en uitstroom .Het kan hierbij
bijvoorbeeld gaan om de verplichting mee te werken aan een budgetbeheer
of de verplichting een medische behandeling te ondergaan.
De verplichting voor jongeren om een aanvraag niet eerder in te dienen
dan vier weken na melding vloeit voort uit de bijzondere
verantwoordelijkheid die jongeren in de wet hebben om in de eigen
bestaanskosten te voorzien. Het eerder indienen van een aanvraag is een
schending van deze verplichting.
Tweede lid - Tweede categorie
De wetgever hecht een groot belang aan de plicht tot arbeidsinschakeling
(artikel 9 en 9a van de wet. Om voor actieve bemiddeling in aanmerking
te komen is registratie onontbeerlijk. Het is bovendien een eerste,
betrekkelijk eenvoudige stap op weg naar re-integratie in het
arbeidsproces, in het bijzonder voor de doelgroep die geacht wordt op
eigen kracht naar reguliere arbeid uit te stromen.
Derde lid - Derde categorie
Het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
direct gevolgen voor de hoogte of de duur van de aanspraak op een
uitkering. De verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid
te tonen voor de voorziening in het bestaan, geldt al voordat een
uitkering wordt aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de
aanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de
kosten van het toekenning van de uitkering hiermee rekening kan houden
door het toepassen van een verlaging. Een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen blijken, zoals:
een onverantwoorde besteding van vermogen; dit geldt alleen voor de
bijstandsuitkering; voor de Ioaw en de Ioaz geldt er geen
vermogenstoets;
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;
het niet nakomen van de verplichting tot instellen alimentatievordering,
ook dit geldt alleen voor de bijstandsuitkering;
onvoldoende of geen inzet getoond om een uitkeringsaanvraag te
voorkomen. Voor wat betreft het op reguliere wijze interen van het
vermogen wordt uitgegaan van een bedrag dat gelijk is aan anderhalf maal
de van toepassing zijnde bijstandsuitkering. Eventuele inkomsten dienen
hierop in mindering te worden gebracht. Verder dient rekening te worden
gehouden met een noodzaak tot (her)inrichting. Wanneer de noodzaak
hiervoor aanwezig is mag een bedrag van anderhalf maal het bedrag dat
hiervoor wordt genoemd in het gemeentelijke bijzondere bijstandsbeleid,
worden meegenomen voor deze (her)inrichting.
Deze gedraging heeft betrekking op personen jonger dan 27 jaar. De
verplichting om gedurende de 4 weken na de melding zoals bedoeld in
artikel 43 lid 4 en 5 van de wet te zoeken naar geschikte scholing of
studie kan doorgaans niet gesanctioneerd worden zonder daarvoor een
grondslag op te nemen in de afstemmingsverordening Participatiewet. Op
grond van artikel 9 lid 3 sub b van deze verordening is dat wel
mogelijk.
Het college heeft de bevoegdheid om van belanghebbenden met een
uitkering op grond van de wet Ioaw en Ioaz, naar vermogen een
tegenprestatie te verlangen voor het verlenen van een uitkering (artikel
9 , eerste lid onderdeel c van de wet , artikel 37 lid 1 onderdeel f.
Ioaw of artikel 37 lid 1 onderdeel f. Ioaz).Deze tegenprestatie dient te bestaan uit onbeloonde maatschappelijk
nuttige werkzaamheden. Hierbij is een aantal randvoorwaarden van
toepassing. De tegenprestatie:
mag niet gericht zijn op arbeidsinschakeling;
mag niet in de weg staan aan acceptatie van arbeid of
re-integratie;
bestaat daarom uit werkzaamheden die de uitkeringsgerechtigde naar
vermogen kan verrichten;
wordt onbeloond verricht naast of in aanvulling op de reguliere
arbeidsmarkt (additioneel)
kan niet worden ondersteund door het college met voorzieningen als
scholing, kinderopvang en premies.Hoewel dit instrument nu nog niet wordt ingezet is het raadzaam om in de
afstemmingsverordening Participatiewet wel een grondslag te creëren die
het mogelijk maakt het niet nakomen van de verplichting tot het
verrichten van onbeloonde maatschappelijke nuttige werkzaamheden te
kunnen sanctioneren. Dit geldt ook voor de Ioaw en de Ioaz.
Voor personen tot 27 jaar geldt specifiek de verplichting om mee te
werken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak
( artikel 44a van de wet ). Deze verplichting is opgenomen in artikel 9
lid 1 sub b. Gesteld kan worden deze verplichting ook valt onder artikel
18 lid 4 sub h. Echter de verplichting op grond van artikel 9 lid 1 sub
b zien wij als een specifieke verplichting en niet als een
geüniformeerde verplichting. Het plan van aanpak bevat ( indien van
toepassing de uitwerking van de ondersteuning , de verplichtingen
gericht op arbeidsinschakeling en de gevolgen bij het naleven van die
verplichtingen . Het college begeleidt de jongere bij de uitvoering van
het plan van aanpak en evalueert in samenspraak met die persoon
periodiek het plan van aanpak en stelt dit zo nodig bij. De
arbeidsinschakeling wordt geschaad , wanneer de belanghebbende deze
verplichting niet of onvoldoende nakomt. De gedragingen in deze
subcategorie hebben echter niet tot gevolg dat het traject ( definitief
) geen doorgang vindt of moet worden beëindigd. Is dat wel het geval dan
valt deze gedraging in de vierde categorie ( sub b )
Deze gedraging heeft betrekking op de actieve sollicitatieplicht. De
belanghebbende is verplicht sollicitaties te verrichten en hiervan op
verzoek de bewijsstukken te tonen. Met de enkele mededeling van
mondelinge sollicitaties wordt in beginsel geen genoegen genomen, tenzij
kan worden geverifieerd dat deze ook daadwerkelijk hebben
plaatsgevonden. De plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum
melding (zie artikel 9 lid 1 van de wet). Specifiek voor personen jonger
dan 27 jaar geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de
eerste vier weken na de melding (artikel 43 lid 4 en 5 van de wet. Is
geen enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van artikel 13 lid
2 onderdeel d van de wet geen recht op bijstand. Zijn er wel
inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college
onvoldoende, dan kan het college de uitkering verlagen..
Deze gedraging heeft betrekking op de verplichting als bedoeld in
artikel 9, eerste lid onderdeel b , die heeft geleid tot het intrekken
van de ontheffing van van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder
, bedoeld in artikel 9a , eerste lid, van de wet.
Vierde lid - Vierde categorie
Het gaat in deze categorie gedraging om het niet naar vermogen trachten
te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid (dit geldt voor artikel
8 en 9 ) en om het niet aanvaarden of het door eigen toedoen niet
behouden van geaccepteerde arbeid ( artikel 9). In het laatste geval
gaat het om verwijtbaar ontslag, bijvoorbeeld een ontslag op staande
voet wegens diefstal of werkweigering. In deze gevallen wordt een
eventuele aanvraag WW vrijwel zonder uitzondering geweigerd. Tenzij
achteraf anders blijkt, neemt de gemeente de constatering van de UWV dat
er sprake is van verwijtbaarheid over. Mocht in het bezwaar tegen de
weigering van de WW-uitkering blijken dat het ontslag niet verwijtbaar
is, dan kan er in het kader van de wet , Ioaw of Ioaz ook geen sprake
zijn van verwijtbaarheid. Als de belanghebbende afziet van het aanvragen van WW, dan zal de
gemeente zelf moeten onderzoeken of het ontslag verwijtbaar is. Het
aanvaarden en behouden van algemeen geaccepteerde arbeid is voor de
doelgroep van de Participatiewet een geüniformeerde arbeidsverplichting.
In artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet staan de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voor schending van een
geüniformeerde arbeidsverplichting geldt een apart afstemmingsregime:
verlaging van de bijstand met 100% gedurende een in de
afstemmingsverordening vastgelegde duur van ten minste een maand en ten
hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).
In deze verordening is de duur van de verlaging voor de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen vastgelegd in artikel 11.
Het gaat hier om dezelfde soort gedragingen als bedoeld in de derde
categorie onder d, echter met dit belangrijke verschil dat de gedraging
heeft geleid tot het (definitief) geen doorgang vinden of afbreken van
een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a van de wet In de praktijk
zal beëindiging van de ondersteuning opgenomen in het plan van aanpak
veelal pas plaatsvinden nadat de belanghebbende door zijn gedrag
herhaaldelijk heeft laten blijken niet mee te willen meewerken aan
voorzieningen gericht op een zo spoedig mogelijke inschakeling in het
arbeidsproces. Ook kan een zeer ernstige gedraging, bijvoorbeeld
diefstal tijdens een proefplaatsing, tot beëindiging van de
ondersteuning opgenomen in het plan van aanpak leiden. In alle gevallen
betreft het gedragingen die de kans op uitstroom voor langere tijd
vrijwel onmogelijk maken. Zonder een plan van aanpak is inschakeling in
de arbeid voor de desbetreffende belanghebbende immers niet
mogelijk.Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding
(zie artikel 9, eerste lid, van de wet ). Specifiek voor personen jonger
dan 27 jaar geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de
eerste vier weken na de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van
de wet ).Is geen enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van
artikel 13, tweede lid, onderdeel d, van de wet geen recht op bijstand.
Zijn er wel inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college
onvoldoende, dan verlaagt het college de uitkering.
Deze verplichting is opgenomen in artikel 9, zesde lid van de wet en in
artikel 37 lid 1 sub g van de Ioaw en de Ioaz. De formulering in artikel 9 lid 6 van de wet en in artikel 37 lid 1 sub
g van de Ioaw en Ioaz is geactualiseerd naar aanleiding van
jurisprudentie. Het gaat nu om alle vormen van zeer ernstige gedragingen
jegens de met de uitvoering van de wet belaste personen en instanties
tijdens het verrichten van hun werkzaamheden los van de vraag of er
sprake is van het niet- nakomen van een andere uit de wet voortvloeiende
verplichtingen de verplichting geldt nu expliciet voor alle met de
uitvoering van de wet belaste instanties ( college , de SVB en de in
opdracht van het college werkende re-integratiebedrijven). Onder de term
"zeer ernstige misdragingen" kunnen diverse vormen van agressie worden
verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als
onacceptabel kan worden beschouwd. Gemeenten kunnen alleen een verlaging
toepassen indien er een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en
(mogelijke) belemmeringen voor de gemeente bij het vaststellen van het
recht op een uitkering. Vandaar dat in dit artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige
misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de wet en van de Ioaw
en Ioaz.Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de
volgende vormen van agressief gedrag in een oplopende (steeds ernstiger)
reeks worden onderscheiden:
verbaal geweld (schelden), bedreigingen;
discriminatie;
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
mensgericht fysiek geweld;
combinatie van agressievormen.Het opleggen van een verlaging wordt toegepast bij die gedragingen
waarvan ook aangifte bij de politie wordt
gedaan door de functionaris tegen wie de agressie zich richtte. De
verlaging moet worden gezien als een signaal vanuit het college naar de
belanghebbende dat zijn gedrag onacceptabel is. Het is aan de rechter om
deze gedraging verder strafrechtelijk te beoordelen. Indien de gedraging
geen aanleiding geeft voor aangifte en dus geen verlaging wordt
opgelegd, dan blijft de mogelijkheid open belanghebbende tijdelijk de
toegang tot het gebouw te ontzeggen. Dit wordt in de praktijk als
toereikend en effectief ervaren.
Artikel 10 - Hoogte en duur van de verlaging op grond van artikel 8
en 9 van deze verordeningEerste lid - Eerste verwijtbare
gedragingAan de categorieën is een bepaald wegingspercentage gekoppeld al naar gelang de
zwaarte van de gedraging. Dit percentage dient als uitgangspunt bij de
uiteindelijke vaststelling van de verlaging, waarbij te allen tijde de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden
moeten worden meegewogen. Het laatste is nader uitgewerkt in de toelichting bij
artikel 2 lid 2.Bij een eerste verwijtbare gedraging, dat wil zeggen binnen een tijdvak van 12
maanden, geldt de verlaging voor de duur van een maand.Tweede lid – RecidiveIndien binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van een
herhaling van de verwijtbare gedraging uit dezelfde categorie, wordt de grotere
mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van het
percentage van de verlaging voor de categorieën 1, 2 en 3. Voor categorie 4
geldt bij recidive een verdubbeling van de duur. Met eerste verwijtbare
gedraging wordt de eerste gedraging verstaan die aanleiding is geweest tot een
verlaging, ook indien de verlaging wegens dringende redenen niet is
geëffectueerd. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden,
geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is opgelegd, bekend
is gemaakt. Derde lid – VolhardingVan volharding is sprake bij een derde en volgende gedraging uit dezelfde
categorie binnen twaalf maanden na de laatste verwijtbare gedraging. Omdat een
verlaging voor de duur van 12 maanden grote gevolgen heeft voor de
belanghebbende, geldt hier bij uitstek het vereiste van een zorgvuldige
belangenafweging. Overigens blijft het mogelijk om bij volharding na twaalf
maanden opnieuw een verlaging voor bepaalde duur (tot maximaal twaalf maanden)
op te leggen. De verlaging wordt beëindigd indien de belanghebbende bij de in
artikel 11 bedoelde heroverweging aannemelijk kan maken van verder verwijtbaar
gedrag af te zien. Bijvoorbeeld bij het niet nakomen van de sollicitatieplicht.
Het is aan de belanghebbende om door middel van bewijsstukken aan te tonen dat
hij inmiddels weer volledig aan de sollicitatieplicht voldoet.Artikel 11 - Duur verlaging bij schending
geüniformeerde arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college een verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de verlaging honderd
procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordening vastgestelde
periode (artikel 18, vijfde lid, eerste volzin, van de Participatiewet). Deze
periode is vastgesteld op een maand. Indien een belanghebbende zich binnen 12 maanden opnieuw schuldig maakt aan een
gedraging als bedoeld in artikel 18 lid 4 dan bedraagt de verlaging 100%
gedurende twee maanden.Artikel 12 - Verrekenen
verlagingHet college heeft de mogelijkheid bij verlaging van de bijstand wegens schending
van een geüniformeerde arbeidsverplichting, de verlaging te verrekenen. Dit over
de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over de twee volgende
maanden. Over de eerste maand moet minimaal een derde van het bedrag van de
verlaging worden verrekend (artikel 18, vijfde lid, tweede volzin, van de wet).
Wanneer belanghebbende tot inkeerkomt, wordt de verlaging stopgezet en
ontvangt belanghebbende weer de volledige uitkering (artikel 18, elfde lid, van
de wet). Verrekenen bij bijzondere omstandigheden Er is voor gekozen gebruik te maken van de mogelijkheid tot het verrekenen van
het bedrag van de verlaging bij een eerste schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting (of een herhaalde schending buiten de recidivetermijn) als
bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen. Hierbij kan worden gedacht aan:
vergroting schuldenproblematiek;
(dreigende) huisuitzetting;
afsluiting van gas en elektriciteit.
Geen verrekening bij niet aanvaarden of behouden algemeen geaccepteerde
arbeid.In lid 2 is bepaald dat als sprake is van een verlaging op grond van artikel 18,
vierde lid, onderdeel a, van de Participatiewet, geen verrekening plaatsvindt
zoals bedoeld in artikel 11, eerste lid. Het betreft het niet aanvaarden of
behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Deze keuze is gebaseerd op de
zwaarte van de gedraging. Artikel 13 - HeroverwegingEerste lidArtikel 18, derde lid, van de wet schrijft voor dat het college een verlaging
moeten heroverwegen binnen uiterlijk drie maanden. Deze heroverweging kan
achterwege blijven als de verlaging voor een periode van ten hoogste drie
maanden is opgelegd.Binnen drie maanden na de beschikking tot verlaging moet het college beginnen
met het onderzoek in het kader van de heroverweging. Dit onderzoek kan in
sommige gevallen schriftelijk plaatsvinden, afhankelijk van de aard van de
verplichting of gedraging. Zo kan, bijvoorbeeld wanneer het gaat om het al dan
niet nakomen van de sollicitatieplicht, worden volstaan met het opvragen van
schriftelijke bewijzen waaruit blijkt dat de belanghebbende inmiddels aan de
sollicitatieplicht is gaan voldoen. In andere gevallen zal het noodzakelijk zijn
om de belanghebbende op te roepen. Als de belanghebbende de gevraagde gegevens
niet overlegt of geen gehoor geeft aan oproepen, dan vindt heroverweging plaats
op basis van de dan bekende gegevens, hetgeen veelal tot voortzetting van de
verlaging zal leiden. De heroverweging resulteert in een beschikking.Tweede lidHet resultaat van de heroverweging kan drieledig zijn. De belanghebbende laat blijken zich inmiddels niet langer schuldig te maken aan
de verwijtbare gedraging waarvoor de verlaging was opgelegd. In dat geval zal de
verlaging worden herzien met ingang van het moment waarop van verder verwijtbaar
gedrag geen sprake meer is. Beëindiging van de verlaging na drie maanden vindt plaats als de belanghebbende
aannemelijk maakt dat hij zich voortaan aan de opgelegde verplichtingen zal
houden. Van voortzetting zal sprake zijn als de belanghebbende zich ook ten tijde van de
heroverweging nog steeds aan de verwijtbare gedraging schuldig maakt.
Heroverweging kan overigens leiden tot voortzetting met vaststelling van een
lager percentage als de belanghebbende blijk geeft zijn gedrag enigszins, maar
onvoldoende te hebben verbeterd.Derde lidDeze bepaling biedt de mogelijkheid om bij volharding het percentage van de
verlaging te verdubbelen. Men moet hierbij bijvoorbeeld denken aan de
weigerachtigheid om actief te solliciteren. Als hiervoor een verlaging is
opgelegd en de belanghebbende blijft onvoldoende actief in het zoeken naar werk,
ook na een tweede verlaging voor twee maanden en na een derde voor de duur van
12 maanden, dan kan bij de voortzetting het percentage worden verdubbeld.
Verlaging van het percentage is mogelijk indien de belanghebbende blijk geeft
zijn gedrag enigszins, maar onvoldoende te hebben verbeterd. Ook hierbij staat
een zorgvuldige belangenafweging voorop. Het eerste lid blijft overigens bij
volharding van toepassing.Artikel 14 - Samenloop bij weigeren uitkering
Ioaw/IoazHet college is op grond van artikel 20 Ioaw respectievelijk artikel 20 Ioaz
bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een belanghebbende,
kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar dit nalaat. Dit is
een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag of een verlaging moet
worden toegepast, zal pas aan de orde komen als het college zich een oordeel
heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering. Deze beoordeling
gaat in beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weigering geen sprake is, kan op
grond van deze verordening een verlaging worden toegepast. Artikel 14 van deze
verordening is derhalve bedoeld om samenloop te voorkomen. Artikel 15 -CiteertitelIn dit artikel is de citeertitel neergelegd van deze verordening Artikel 16. InwerkingtredingDeze verordening treedt met terugwerkende kracht in werking met ingang van 1
januari 2015. Op deze datum is de Participatiewet in werking getreden