CVDR391286_2Huisvestingsverordening gemeente Zaanstad 2016nlregelingZaanstad2018-04-24ZaanstadGemeenteblad 2016, nr. 99122Huisvestingsverordening gemeente Zaanstad 2016Huisvestingswet 2014gemeenteraadvolkshuisvesting en woningbouw2016-07-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-07-212018-03-10wijziging t.b.v. woonruimteverdeling in voormalige verzorgingshuizen2016/128132Huisvestingsverordening gemeente Zaanstad 2016GeenGeenHuisvestingsverordening gemeente Zaanstad 2016 Gebaseerd op Regionaal model huisvestingsverordening 2016 van de Stadsregio
Amsterdam d.d. 1 oktober 2015.1Algemene bepalingenArtikel 1 DefinitiesIn deze verordening wordt verstaan onder:
a.Aanbodinstrument: een aanbodinstrument als bedoeld in artikel 2.2.3,
eerste lid, waarop door corporaties woonruimte,
aangewezen in artikel 2.1.1 te huur wordt
aangeboden;b.Aanleunwoning:een woning in de nabijheid van of aanleunend aan een
zorginstelling en/of punt van waaruit zorg en/of
voorzieningen worden geleverd;c.Basisadministratie:de basisadministratie bedoeld in artikel 1.2 van de
Wet basisregistratie personen;d.Bezettingsnormen:de in artikel 2.3.3 vastgestelde
voorrangsregels;e.Bindingscriterium:bindingscriterium op grond van artikel 2.4.5 gesteld
aan woningzoekenden, om in aanmerking te komen voor
voorrang bij de verlening van een
huisvestingsvergunning;f.Burgemeester en wethouders:het College van burgemeester en wethouders;g.Complex: een aaneengesloten groep woonruimten die door
burgemeester en wethouders is aangewezen;h.COA-voorziening:als bedoeld in artikel 2 van de Wet Centraal orgaan
opvang asielzoekers;i.Corporaties: toegelaten instellingen als bedoeld in artikel 70,
eerste lid van de Woningwet die werkzaam zijn in één
of meer gemeenten van de Stadsregio Amsterdam;j.DAEB-norm: het in artikel 4, eerste lid aanhef en onder a, van
de Tijdelijke regeling diensten van algemeen
economisch belang toegelaten instellingen
volkshuisvesting genoemde bedrag, of, als
Herzieningswet toegelaten instellingen
volkshuisvesting (kamerstuk dossiernummer 32769) in
werking is getreden: de inkomensgrens bedoeld in
artikel 48, eerste lid, van de Woningwet;k.Directe bemiddeling:het rechtstreeks aan een woningzoekende aanbieden
van woonruimte zonder dat die woonruimte via het
aanbodinstrument te huur is aangeboden;l.G.E.B. woning: een woning geschikt voor een persoon met een geringe
ergonomische beperking;m.Huishouden: een alleenstaande dan wel twee personen met of
zonder kinderen, die een gemeenschappelijke
huishouding voeren of wensen te voeren;n.Huisvestingsvergunning: de vergunning, bedoeld in artikel 7, eerste lid,
van de wet;o.Huurprijs: de prijs die bij huur of verhuur is verschuldigd
voor het enkele gebruik van een woonruimte of
standplaats voor een woonwagen, uitgedrukt in een
bedrag per maand berekend volgens het
woningwaarderingstelsel behorende bij het Besluit
huurprijzen woonruimte;p.Indicatie:een beoordeling van de mate van zelfredzaamheid van
een woningzoekende, gemaakt door burgemeester en
wethouders of een door hen aan te wijzen adviseur,
ter voorbereiding van een door hen te nemen
beslissing op een aanvraag om een
huisvestingsvergunning;q.Inkomen:rekeninkomen als bedoeld in artikel 1, aanhef en
onder i van de Wet op de huurtoeslag; r.Inschrijfduur:de inschrijfduur bedoeld in artikel 2.2.4, tweede
lid;s.Inschrijving:het ingeschreven staan als woningzoekende;t.Instelling voor maatschappelijke opvang: een instelling als bedoeld in artikel 1.1.1, eerste
lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning
2015;u.Liberalisatiegrens: het huurbedrag genoemd in artikel 13, eerste lid,
aanhef en onder a van de Wet op de huurtoeslag;v.Mantelzorg:mantelzorg als bedoeld in artikel 1, lid 1,
onderdeel b van de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015;w.Ontvangende regiogemeente: de regiogemeente waarnaar een houder van een
urgentieverklaring wil verhuizen, als bedoeld in
artikel 2.6.4, derde lid;x.Onzelfstandige woonruimte: woonruimte, niet-zijnde woonruimte bestemd voor
inwoning, welke geen eigen toegang heeft of welke
niet door een huishouden zelfstandig kan worden
bewoond, zonder dat dit huishouden daarbij
afhankelijk is van wezenlijke voorzieningen buiten
die woonruimte, waarbij als wezenlijke voorzieningen
worden aangemerkt: keuken en toilet.y.Passende woonruimte: woonruimte die voldoet aan het in artikel 2.6.3,
eerste lid, bedoelde zoekprofiel;z.Passendheidscriterium: passendheidscriterium op grond van artikel 2.4.4,
tweede lid of vierde lid gesteld aan
woningzoekenden, om in aanmerking te komen voor
voorrang bij de verlening van een
huisvestingsvergunning;aa.Peildatum: de door burgemeester en wethouders vast te stellen
datum, bedoeld in artikel 2.6.8, tweede lid;bb.Platform: het Platform Woningcorporaties Noordvleugel
Randstad.cc.Rangordecriterium: een rangordecriterium als bedoeld in artikel
2.4.8;dd.Regiogemeenten: de gemeenten die deel uitmaken van de
woningmarktregio;ee.Regioraad: het algemeen bestuur van de Stadsregio
Amsterdam.ff.Rekenhuur: de prijs die bij huur en verhuur per maand is
verschuldigd voor het enkele gebruik van een
woonruimte zoals omschreven in artikel 5 van de Wet
op de huurtoeslag;gg.Student: studenten als bedoeld in artikel 7:274 lid 4 van
het Burgerlijk Wetboek alsmede voltijdspromovendi
bij binnen het gebied van de woningmarktregio
gevestigde universiteiten;hh.Studentenwoning:woonruimte krachtens de daarop betrekking hebbende
huurovereenkomst bestemd voor studenten indien:i. in de huurovereenkomst is bepaald dat de
woonruimte na beëindiging van de huurovereenkomst
opnieuw aan een student zal worden verhuurd;
en,ii. die woonruimte door het college van burgemeester
en wethouders in de regiogemeente waarin de
woonruimte is gelegen na overleg met de eigenaar is
erkend als studentenwoning;ii.Stuurgroep Wonen: het overleg bestaande uit een vertegenwoordiging van
burgemeester en wethouders van de regiogemeenten en
de binnen de woningmarktregio actieve
corporaties;jj.SV-urgentieverklaring: een urgentieverklaring waarmee een woningzoekende
is ingedeeld in de in artikel 2.6.8, eerste lid
aanhef en onder c bedoelde urgentiecategorie;kk.Traditionele doelgroep: de groep (degenen) die volgens de bepalingen in
artikel 18 van de voormalige Woonwagenwet voor een
bewonersverklaring in aanmerking kon (konden)
komen;ll.Urgentieverklaring: de beschikking, verleend door burgemeester en
wethouders van een tot de woningmarktregio behorende
gemeente, waarmee een woningzoekenden in een
urgentiecategorie als bedoeld in artikel 12, tweede
lid, van de wet wordt ingedeeld; mm.Vergunninghoudersde vergunninghouders als bedoeld in artikel 28 van
de Huisvestingswet 2014; nn.Voorliggende voorziening: een voorziening die gelet op haar aard en doel,
wordt geacht voor het oplossen van het
huisvestingsprobleem van belanghebbende toereikend
en passend te zijn;oo.Wet:de Huisvestingswet 2014;pp.Woningmarktregio: de woningmarktregio gevormd door de gemeenten
Aalsmeer, Amstelveen, Amsterdam, Beemster, Diemen,
Edam-Volendam, Haarlemmermeer, Landsmeer, Oostzaan,
Ouder-Amstel, Purmerend, Uithoorn, Waterland,
Wormerland, Zaanstad en Zeevang.qq.Woning:zelfstandige woonruimte;rr.Woningruil:ruil waarbij twee of meer huishoudens zich
daadwerkelijk vestigen in elkaars woning;ss.Woningtype: de ingevolge het bepaalde in artikel 2.6.3, tweede
lid, in het zoekprofiel van een urgentieverklaring
op te nemen categorie woonruimte;tt.Woongroep: een samenlevingsverband bestaande uit tenminste
drie personen tussen wie geen familierechtelijke
relatie bestaat.uu.Woonoppervlak: het gezamenlijk oppervlak van de vertrekken zoals
dat wordt berekend volgens het Besluit huurprijzen
woonruimte.vv.Woonruimte: besloten ruimte die, al dan niet tezamen met een of
meer andere ruimten, bestemd of geschikt is voor
bewoning door een huishouden;ww.Woonwagen:een voor bewoning bestemd gebouw dat is geplaatst op
een standplaats en dat in zijn geheel of in delen
kan worden verplaatst.xx.Zelfstandige woonruimte: woonruimte die een eigen toegang heeft en welke
door een huishouden kan worden bewoond zonder dat
dit huishouden daarbij afhankelijk is van wezenlijke
voorzieningen buiten de woonruimte;yy.zelfredzaamheid: het naar het oordeel van burgemeester en wethouders
voldoende zelfstandig redzaam zijn om zelfstandig te
kunnen wonen;zz.Zelfstandige huurwoning: zelfstandige woonruimte, welke verhuurd wordt;aaa.Zoekgebied: het zoekgebied als bedoeld in artikel 2.6.3, derde
lid en artikel 2.6.4;bbb.Zoekprofiel:het zoekprofiel als bedoeld in artikel 2.6.3, eerste
lid;ccc.Zorgwoning:een woning geschikt voor een persoon die intensieve
zorg nodig heeft.
Het bepaalde in deze afdeling is van toepassing in de
gemeente Zaanstad.
In het gebied bedoeld in het eerste lid worden als
woonruimten als bedoeld in artikel 7, eerste lid van de wet
aangewezen alle zelfstandige huurwoningen met een rekenhuur
tot de liberalisatiegrens.
In afwijking van het tweede lid is het bepaalde in deze
afdeling niet van toepassing op:
onzelfstandige woonruimte en woonruimte gebruikt
voor inwoning;
Woonschepen;
Woonruimte als bedoeld in artikel 15, eerste lid,
onder a tot en met c, van de Leegstandwet;
studentenwoningen.
woningen in voormalige verzorgingshuizen met een
geïntegreerd concept voor wonen, zorg en
welzijn
In afwijking van het bepaalde in het tweede lid worden
zelfstandige huurwoningen welke geen eigendom zijn van
corporaties niet aangewezen.
Artikel 2.1.2 Reikwijdte vergunningplicht
Het is verboden om woonruimte die is aangewezen krachtens
artikel 2.1.1 voor bewoning in gebruik te nemen zonder
huisvestingsvergunning.
Het is verboden om woonruimte die is aangewezen krachtens
artikel 2.1.1 voor bewoning in gebruik te geven aan een
persoon die niet beschikt over een
huisvestingsvergunning.
2.2Toelating tot het aangewezen deel van de woningmarkt2.2.1ToelatingscriteriaOm in aanmerking te komen voor een huisvestingsvergunning dient de
woningzoekende te voldoen aan de volgende voorwaarden:
tenminste één van de leden van het huishouden van de
woningzoekende is niet minderjarig als bedoeld in artikel
1:233 van het Burgerlijk Wetboek;
de leden van het huishouden van de woningzoekende bezitten
de Nederlandse nationaliteit of worden op grond van een
wettelijke bepaling als Nederlander behandeld of zijn
vreemdeling en verblijven rechtmatig in Nederland als
bedoeld in artikel 8, a t/m e en l van deVreemdelingenwet
2000.
2.2.2Aanbieden van woonruimte
Corporaties bieden hun voor verhuur beschikbare woonruimten
eenduidig en transparant te huur aan via een
aanbodinstrument of via meerdere aanbodinstrumenten.
Bij het aanbieden van woonruimte wordt vermeld aan welke
eisen de woningzoekende moet voldoen om in aanmerking te
komen voor de aangeboden woonruimte.
Het bepaalde in het eerste en tweede lid is niet van
toepassing op directe bemiddeling.
2.2.3Woningzoekenden en inschrijving
Personen van 18 jaar en ouder kunnen zich als
woningzoekenden inschrijven via een aanbodinstrument. De
inschrijving in een in de woningmarktregio gebruikt
aanbodinstrument geldt als inschrijving in elk in de
woningmarktregio gebruikt aanbodinstrument.
De inschrijfduur is gelijk aan de periode dat men als
woningzoekende ingeschreven staat.
De inschrijving eindigt nadat een woningzoekende als huurder
woonruimte aangewezen in artikel 2.1.1 in gebruik heeft
genomen.
De in het derde lid bedoelde beëindiging van de inschrijving
geldt voor de ingeschreven woningzoekende en de leden van
zijn huishouden, niet-zijnde meeverhuizende inwonende
kinderen, wier medeverhuizing noodzakelijk was voor het
verkrijgen van een huisvestingsvergunning voor de bewoning
van de betreffende woonruimte.
In afwijking van het bepaalde in het derde lid eindigt de
inschrijving niet nadat een woningzoekende als huurder
woonruimte aangewezen is in artikel 2.1.1 in gebruik heeft
genomen, voor zover die woonruimte geen eigendom is van een
corporatie en niet via het aanbodinstrument Woningnet te
huur is aangeboden.
2.2.4Voorwaarden aan inschrijving via het aanbodinstrumentDoor of namens de corporatie die verantwoordelijk is voor een
aanbodinstrument kunnen voorwaarden aan de in het eerste lid
bedoelde inschrijving worden verbonden. De voorwaarden zijn openbaar
en te raadplegen via de website van het aanbodinstrument.2.2.5Aanvraag vergunning en in te dienen bescheiden
Op een aanvraag om een huisvestingsvergunning beslissen
burgemeester en wethouders.
De aanvraag gaat vergezeld van de volgende
bewijsstukken:
meest recente inkomensgegevens van de
woningzoekende, verstrekt door diens werkgever,
uitkeringsinstantie of pensioeninstantie dan wel de
meest recente aanslag inkomstenbelasting of een
accountantsverklaring indien aanvrager zelfstandig
werkzaam is;
een uittreksel uit de basisadministratie van de
woonplaats vanaanvrager; en,
een kopie van een geldig verblijfsdocument indien de
woningzoekende en de overige leden van het
huishouden waarop de aanvraag betrekking heeft niet
de Nederlandse nationaliteit bezitten.
De aanvrager kan gevraagd worden een geldig
identiteitsbewijs van alle leden van het huishouden waarop
de aanvraag betrekking heeft, te tonen.
Indien aanvrager een huisvestingsvergunning aanvraagt voor
woonruimte als bedoeld in artikel 2.4.4, tweede lid, eerste
kolom, derde rij, dient de aanvraag tevens vergezeld te gaan
van een indicatie op basis waarvan beoordeeld kan worden of
de specifieke eigenschappen van de woonruimte tegemoetkomen
aan de verminderde zelfredzaamheid van één of meerdere leden
van het huishouden.
Burgemeester en wethouders zijn bevoegd om nadere gegevens
te vragen die nodig zijn om de aanvraag te beoordelen.
2.2.6Beslistermijn
Burgemeester en wethouders beslissen binnen acht weken na
datum van indiening op de aanvraag voor een
huisvestingsvergunning.
Burgemeester en wethouders zijn bevoegd de beslistermijn
eenmalig te verlengen met vier weken.
2.2.7Gegevens op vergunning
De beschikking op de aanvraag bevat tenminste:
de persoonsgegevens van de aanvrager;
de samenstelling van het huishouden dat de
woonruimte wil betrekken;
het adres van de woonruimte waar de aanvraag
betrekking op heeft;
het voorschrift houdende dat binnen vier weken na
verlening van de vergunning de woonruimte in gebruik
wordt genomen.
Burgemeester en wethouders kunnen in de beschikking tevens
opnemen dat de vergunning slechts geldig is indien het
gehele huishouden waarvoor de vergunning is verleend, de
woonruimte betrekt.
Paragraaf 2.3 Toewijzing en vergunningverlening
corporatiewoningen2.3.1Reikwijdte paragraaf 4Het bepaalde in deze paragraaf is uitsluitend van toepassing op
ingevolge artikel 2.1.1 aangewezen woonruimte die eigendom is van
een corporatie.2.3.2Weigeringsgronden van de huisvestingsvergunning
Burgemeester en wethouders weigeren de
huisvestingsvergunning indien:
het huishouden niet voldoet aan de
toelatingscriteria genoemd in artikel 2.2.1;
het huishouden al in het bezit is van een
huisvestingsvergunning;
het huishouden op grond van het bepaalde in artikel
2.3.6 niet voor de huisvestingsvergunning in
aanmerking komt;
het niet aannemelijk is dat het huishouden de
woonruimte in gebruik zal nemen; of,
de corporatie, gelet op haar taak als toegelaten
instelling of haar belang als verhuurder, daaronder
mede begrepen haar verantwoordelijkheid voor de
bescherming van de belangen van de overige huurders
en voor de waarborging van het woongenot,
redelijkerwijs het sluiten van een huurovereenkomst
met aanvrager heeft kunnen weigeren.
Burgemeester en wethouders verlenen de
huisvestingsvergunning indien geen van de in het eerste lid
genoemde weigeringsgronden zich voordoen.
2.3.3Intrekken vergunningBurgemeester en wethouders kunnen een huisvestingsvergunning
intrekken, indien:
het huishouden de in de vergunning vermelde woonruimte niet
binnen degenoemde termijn in gebruik heeft genomen;
de vergunning is verleend op grond van door de houder van de
vergunning verstrekte gegevens waarvan deze wist of
redelijkerwijs kan vermoeden dat zij onjuist ofonvolledig
waren.
2.3.4Passendheidscriteria: voorrang gelet op de aard, grootte en
prijs van woonruimte
Als categorieën woonruimte als bedoeld in artikel 11 van de
wet worden aangewezen de categorieën woonruimte beschreven
in kolom 1 van de in het tweede lid opgenomen tabel.
Bij het verlenen van een huisvestingsvergunning voor
woonruimte die behoort tot een in kolom 1 genoemde categorie
woonruimte wordt voorrang gegeven aan de categorieën
woningzoekenden genoemd in kolom 2 achter de desbetreffende
categorie woonruimte.
Kolom 1: Categorie woonruimte
(labels)Kolom 2: Categorie woningzoekenden
(voorrangsgroepen)Woonruimte in het bijzonder geschikt voor de huisvesting van seniorenhuishoudens waarvan één lid tenminste de leeftijd van 55 jaar of ouder heeft bereikt. Indien er geen huishouden dat voldoet aan het in de eerste zin bepaalde voor de woonruimte in aanmerking komt, wordt voorrang gegevenaan het huishouden met een lid dat deleeftijd van 55 jaar het dichtst benadert.Woonruimte in het bijzonder geschikt voor de huisvesting van jongerenhuishoudens bestaande uit één persoon, zijnde een jongere met een leeftijd tot 26.Woonruimte in het bijzonder geschikt voor de huisvesting van personen met verminderde zelfredzaamheid, te weten:- G.E.B. woning-aanleunwoning-zorgwoning-rolstoelwoninghuishoudens in het bezit van een indicatie waaruit blijkt dat de specifieke eigenschappen van de woonruimte tegemoetkomen
aan de verminderde zelfredzaamheid van één of
meerdere leden van het huishoudenWoonruimte gelet op de huurprijs in het bijzonder geschikt voor de huisvesting van huishoudens met een laag inkomenHuishoudens met een laag inkomen als bedoeld in lid 3.Woonruimte gelet op de huurprijs in het bijzonder geschikt voor de huisvesting van huishoudens met een hoger inkomenHuishoudens met een hoger inkomen als bedoeld in lid 3
Als categorie woonruimte als bedoeld in artikel 11 van de
wet wordt voorts aangewezen: woonruimte in het bijzonder
geschikt voor de huisvesting van grote huishoudens.
De belanghebbende die op grond van de regionale
huisvestingsverordening een indicatie aanvraagt is verplicht
aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de beoordeling van de aanvraag.
Meewerken aan een sociaal/medisch onderzoek, alsmede een
huisbezoek, kan van de belanghebbende redelijkerwijs gevergd
worden.
Het college trekt een indicatie in, indien uit onderzoek
blijkt dat de aanvrager niet bereid is te verhuizen.
Het college kan de indicatie voor een zorgwoning omzetten in
een indicatie voor een aanleunwoning, indien na afgifte van
de indicatie woonruimte is aangeboden zo vaak als in
beleidsregels bepaald.
Het college kan aan de indicatie aangepaste woning de status
"urgent"; "zeer urgent" of "acuut" verbinden
Het college kan bij de indicatie aangepaste woning aangeven
dat deze in het bijzonder ziet op bemiddeling naar een
woning in een aangewezen deel van de gemeente.
2.3.5Bindingscriteria: voorrang bij regionale of lokale
binding
Bij de verlening van huisvestingsvergunningen wordt voor ten
hoogste 50 procent van de in artikel 2.1.1 aangewezen
categorieën woonruimte, voorrang gegeven aan huishoudens
omdat zij economisch of maatschappelijk gebonden zijn aan de
woningmarktregio, zoals bedoeld in artikel 14, derde lid,
van de wet.
Voor ten hoogste de helft van het in het eerste lid genoemde
percentage mag bij de verlening van huisvestingsvergunningen
voorrang worden gegeven aan woningzoekenden omdat zij
economisch of maatschappelijk gebonden zijn aan een tot de
gemeente behorende kern als bedoeld in artikel 14, derde
lid, van de wet.
2.3.6Algemene volgordebepaling
Indien woonruimte te huur wordt aangeboden via een
aanbodinstrument wordt de volgorde waarin de woningzoekenden
die op het aanbod gereageerd hebben in aanmerking komen voor
een huisvestingsvergunning bepaald overeenkomstig het
bepaalde in artikel 2.3.6 tot en met 2.3.8.
Voor een huisvestingsvergunning komen achtereenvolgens de
volgende groepen woningzoekenden in aanmerking:
de woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
passendheids- en bindingscriteria;
de woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
passendheidscriteria;
de woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria;
de overige woningzoekenden.
Het bepaalde in dit artikel is niet van toepassing als op de
te huur aangeboden woonruimte het in artikel 2.4.4, vierde
lid, opgenomen passendheidscriterium van toepassing is.
2.3.6aBijzondere volgordebepaling
Het bepaalde in dit artikel is van toepassing als op te huur
aangeboden woonruimte het in artikel 2.4.4, vierde lid,
opgenomen passendheidscriterium van toepassing is.
Voor een huisvestingsvergunning komen achtereenvolgens de
volgende negen groepen woningzoekenden in aanmerking:
woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria, in het bezit zijn van een
urgentieverklaring en wier huishouden mede bestaat
uit drie of meer inwonende kinderen jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria, in het bezit zijn van een
urgentieverklaring en wier huishouden mede bestaat
uit tenminste één inwonend kind jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden in het bezit van een
urgentieverklaring en wier huishouden mede bestaat
uit drie of meer inwonende kinderen jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden die in het bezit zijn van een
urgentieverklaring en wier huishouden mede bestaat
uit tenminste één inwonend kind jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria en wier huishouden mede bestaat uit
drie of meer inwonende kinderen jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria en wier huishouden mede bestaat uit
tenminste één inwonend kind jonger dan 18 jaar;
woningzoekenden wier huishouden mede bestaat uit
drie of meer inwonende kinderen jonger dan 18
jaar;
woningzoekenden wier huishouden mede bestaat uit
tenminste één inwonend kind jonger dan 18 jaar;
overige woningzoekenden.
2.3.7Volgorde van houders van een urgentieverklaring
Van de woningzoekenden die zijn ingedeeld in één van de in
artikel 2.3.6, tweede lid aanhef en onder a tot en met d
bedoelde groepen of in één van de in artikel 2.3.6a, tweede
lid aanhef en onder a tot en met i bedoelde groepen, komen
als eerste in aanmerking voor een huisvestingsvergunning de
houders van een urgentieverklaring indien de woonruimte
voldoet aan het in de urgentieverklaring opgenomen
zoekprofiel.
Indien op grond van het eerste lid meerdere houders van een
urgentieverklaring als eerste in aanmerking zouden komen
voor een huisvestingsvergunning, komt als eerste in
aanmerking het huishouden waarvan de urgentieverklaring als
eerste is verleend of waarvoor voorziening in de behoefte
aan woonruimte naar het oordeel van burgemeester en
wethouders het meest dringend noodzakelijk is.
De houders van een urgentieverklaring, verleend ter indeling
in één van de in artikel 2.5.6 genoemde gronden, worden
geacht te voldoen aan de bindingscriteria.
2.3.8Volgorde van de overige woningzoekenden
De volgorde waarin woningzoekenden, niet zijnde houders van
een urgentieverklaring, die behoren tot één van de in
artikel 2.3.6, tweede lid, aanhef en onder a tot en met d,
bedoelde groepen of tot één van de in artikel 2.3.6a, tweede
lid aanhef en onder a tot en met i bedoelde groepen, in
aanmerking komen voor een huisvestingsvergunning, wordt
bepaald aan de hand van een in de volgende leden beschreven
rangordecriterium.
De volgende rangordecriteria kunnen worden toegepast:
Inschrijfduur. De woningzoekende met de langste
inschrijfduur komt als eerste in aanmerking voor de
huisvestingsvergunning.
Loting. Bij loting wordt door de corporatie op
elektronische of andere geschikte wijze bepaald in
welke volgorde de aan de loting deelnemende
woningzoekenden voor de huisvestingsvergunning in
aanmerking komen. Daarbij heeft elk deelnemende
woningzoekende een gelijke kans op elke plek in de
totale rangorde.
Per kalenderjaar wordt in de gehele woningmarktregio op ten
hoogste 15 % en per gemeente op ten hoogste 20 % van door
corporaties te huur aangeboden woonruimten het
rangordecriterium loting toegepast.
2.3.9Directe bemiddelingIn afwijking van het bepaalde in artikel 2.2.2, eerste lid, kan de
woonruimte via directe bemiddeling worden aangeboden indien het
betreft de huisvesting van woningzoekenden voor wie geldt dat het
naar het oordeel van burgemeester en wethouders niet doelmatig is om
hen via een aanbodinstrument naar woonruimte te laten zoeken. Dit
betreft in ieder geval:
vergunninghouders;
houders van een urgentieverklaring; en,
huishoudens bedoeld in artikel 2.3.10.
2.3.10Bijzondere gevallenOp verzoek van corporaties kan bij de huisvesting van huishoudens in
bijzondere gevallen die voldoen aan de volgende voorwaarden, direct
bemiddeld worden:
het betreft de huisvesting van huishoudens wier specifieke
situatie vraagt om een oplossing op maat, welke niet kan
worden geboden met toepassing van het bepaalde in deze
verordening;
het aantal huisvestingen op grond van dit artikel bedraagt
per regiogemeente per kalenderjaar ten hoogste vijf procent
van de met toepassing van het bepaalde in deze verordening
te verhuren woonruimte;
de huisvestingen op grond van dit artikel worden
geregistreerd en jaarlijks gerapporteerd aan de Stuurgroep
Wonen. Daarbij wordt de Stuurgroep Wonen in ieder geval
medegedeeld hoeveel gevallen het per regiogemeente
betrof.
Bij een experiment worden de effecten onderzocht van een
wijze van in gebruik geven van woonruimte, welke niet in of
op grond van deze verordening is geregeld maar wel in een op
grond van de Huisvestingswet 2014 vast te stellen
verordening geregeld zou kunnen worden.
De wijze van in gebruik geven van woonruimte als bedoeld in
het eerste lid staat ten dienste van een rechtvaardige,
doelmatige, evenwichtige en transparante verdeling van
woonruimte.
2.4.2Experimenten met woonruimten van corporaties
Corporaties en één of meer regiogemeenten kunnen een
experiment organiseren. Zij stellen daartoe de opzet van het
experiment vast, welke tenminste het volgende bevat:
een beschrijving van het doel en de inhoud van het
experiment; en,
het toepassingsbereik van het experiment; en,
de tijdsduur van het experiment; en,
de wijze van begeleiding van het experiment
gedurende de duur van het experiment; en,
de wijze en punten waarop het experiment geëvalueerd
wordt.
Een experiment heeft een maximale duur van twee jaar en
betreft per jaar maximaal tien procent van de in dat jaar
toe te wijzen woonruimten van de corporaties die bij het
experiment betrokken zijn.
Een experiment vangt pas aan nadat de Stuurgroep Wonen de
experimentenopzet heeft goedgekeurd. Bij zijn beslissing tot
goed- dan wel afkeuring van de experimentenovereenkomst
neemt de Stuurgroep Wonen de belangen van een evenwichtige,
rechtvaardige, doelmatige en transparante verdeling van
woonruimte in acht.
2.4.3Experiment met overige aangewezen woonruimten
Andere verhuurders dan corporaties kunnen in samenwerking
met één of meer regiogemeenten een experiment organiseren.
Het bepaalde in artikel 2.4.2, eerste lid, is hierop van
overeenkomstige toepassing.
Een experiment heeft een maximale duur van twee jaar en
vangt pas aan nadat burgemeester en wethouders, na
raadpleging van de Stuurgroep Wonen, de experimentenopzet
hebben goedgekeurd. Bij hun beslissing omtrent goedkeuring
nemen zij de belangen van een evenwichtige, rechtvaardige,
doelmatige en transparante verdeling van woonruimte in
acht.
Paragraaf 2.5 Urgentie2.5.1Bevoegdheid tot beslissen op een aanvraag om een
urgentieverklaringOp een aanvraag om een urgentieverklaring beslissen burgemeester en
wethouders bij wie de aanvraag ingevolge artikel 2.5.2, eerste lid,
aangevraagd moet worden.2.5.2Aanvraag om een urgentieverklaring
Een urgentieverklaring wordt aangevraagd:
bij burgemeester en wethouders van de regiogemeente
waar de aanvrager blijkens diens inschrijving in de
basisregistratie zijn woonadres heeft; of,
bij burgemeester en wethouders van de regiogemeente
waar de aanvrager wil gaan wonen, als de aanvrager
niet in de woningmarktregio woont.
Burgemeester en wethouders beslissen binnen acht weken na de
datum van ontvangst van de aanvraag. Zij kunnen deze termijn
eenmaal verlengen met ten hoogste vier weken en maken hun
besluit daartoe bekend binnen de in de vorige zin genoemde
termijn.
De aanvraag gaat in ieder geval vergezeld van de volgende
gegevens en bescheiden:
stukken waaruit blijkt dat de aanvrager als
woningzoekende is ingeschreven in een
aanbodinstrument;
informatie over de aard en de oorsprong van het
huisvestingsprobleem dat aan de aanvraag ten
grondslag ligt; en
informatie over het inkomen en het vermogen van het
huishouden van aanvrager.
Het bepaalde in het vorige lid, aanhef en onder a, is niet
van toepassing op een aanvraag die een verzoek om indeling
in een urgentiecategorie als bedoeld in artikel 2.5.6
inhoudt.
2.5.3Inhoud van de urgentieverklaring
De urgentieverklaring bevat een zoekprofiel voor
woonruimte.
Het zoekprofiel bevat het qua ligging, grootte, en aard
meest sobere woningtype of de meest sobere woningtypen, naar
het oordeel van burgemeester en wethouders noodzakelijk voor
het oplossen van het huisvestingsprobleem.
Het zoekprofiel bevat voorts het zoekgebied waarvoor de
urgentieverklaring geldig is.
De urgentieverklaring bevat verder de volgende
informatie:
de naam, het adres en de woonplaats van
aanvrager;
de geboortedatum van aanvrager;
het dossiernummer van de aanvraag;
de termijn gedurende welke de urgentieverklaring
geldig is.
2.5.4Het zoekgebied
Het zoekgebied omvat de gemeente van burgemeester en
wethouders die de urgentieverklaring hebben verleend.
Het bepaalde in de volgende leden is uitsluitend van
toepassing op een urgentieverklaring waarmee de
woningzoekende is ingedeeld in een in artikel 2.5.8 genoemde
urgentiecategorie.
Indien de houder van de urgentieverklaring wil verhuizen
naar een andere regiogemeente dan die waar de
urgentieverklaring is afgegeven, kunnen burgemeester en
wethouders van de ontvangende regiogemeente:
het zoekgebied wijzigen zodat het hun gemeente
omvat. Met de wijziging van het zoekgebied komt een
eerder in het zoekprofiel opgenomen zoekgebied te
vervallen; en,
de in het zoekprofiel opgenomen woningtypen wijzigen
in het voor de ontvangende gemeente, gelet op de
toepasselijke urgentiecategorie, met inachtneming
van het bepaalde in artikel 2.5.3, tweede lid,
gangbare woningtype of woningtypen.
Burgemeester en wethouders kunnen de in het tweede lid
bedoelde wijziging van het zoekgebied weigeren indien naar
hun oordeel de onevenwichtige en onrechtvaardige effecten
van schaarste aan goedkope woonruimte daartoe nopen.
Burgemeester en wethouders beslissen binnen een termijn van
vier weken op een verzoek om wijziging van het zoekgebied,
bedoeld in het tweede lid.
Burgemeester en wethouders weigeren de urgentieverklaring
indien naar hun oordeel sprake is van één of meerdere van de
volgende omstandigheden:
het huishouden van de aanvrager voldoet niet aan de
in artikel 2.2.1 genoemde eisen;
er is geen sprake van een urgent
huisvestingsprobleem;
de aanvrager kon het huisvestingsprobleem
redelijkerwijs voorkomen of kan het
huisvestingsprobleem redelijkerwijs op een andere
wijze oplossen;
het huisvestingsprobleem kon worden voorkomen of kan
worden opgelost door gebruik te maken van een
voorliggende voorziening;
het aan de aanvraag ten grondslag liggende
huisvestingsprobleem is ontstaan als gevolg van een
verwijtbaar doen of nalaten van aanvrager of een lid
van zijn huishouden;
het aan de aanvraag ten grondslag liggende
huisvestingsprobleem kan niet of in onvoldoende mate
opgelost worden met verhuizing naar zelfstandige
woonruimte of andere zelfstandige woonruimte;
de aanvraag is ingediend binnen twee jaar nadat een
eerder aan aanvrager of een lid van zijn huishouden
verleende urgentieverklaring is ingetrokken met
toepassing van artikel 2.5.10, eerste lid, aanhef en
onder a en d;
de aanvrager is niet in staat om in zijn bestaan of
in de kosten van bewoning van zelfstandige
woonruimte te voorzien;
de aanvrager in de periode direct voorafgaand aan
het indienen van de aanvraag blijkens diens
inschrijving in de basisadministratie niet tenminste
twee jaar onafgebroken in de gemeente waar de
urgentieverklaring wordt aangevraagd woonachtig
was;
het huishoudinkomen de DAEB-norm overschrijdt.
Indien de aanvraag betrekking heeft op indeling in een
urgentiecategorie bedoeld in artikel 2.5.8, eerste lid,
kunnen burgemeester en wethouders vervolgens het
aangevraagde weigeren indien de aanvrager gedurende de in
het vorige lid, onder i, bedoelde termijn niet heeft gewoond
in een zelfstandige en krachtens een besluit op grond van de
Wet ruimtelijke ordening voor permanente bewoning bestemde
woonruimte.
Burgemeester en wethouders weigeren vervolgens het
aangevraagde indien de aanvrager niet valt onder één van de
in artikel 2.5.6 tot en met 2.5.8 opgenomen
urgentiecategorieën.
2.5.6Wettelijke urgentiecategorieën
Een urgentieverklaring kan worden verleend indien zich geen
van de in artikel 2.5.5, eerste lid, aanhef en onder a tot
en met h en j genoemde omstandigheden voordoet en de
aanvrager tot tenminste één van de volgende
urgentiecategorieën behoort:
woningzoekenden die verblijven in een voorziening
voor tijdelijke opvang van personen, die in verband
met problemen van relationele aard of geweld hun
woonruimte hebben verlaten en waarvan de uitstroom
uit die voorziening aanstaande is, indien de
behoefte aan in de desbetreffende regiogemeente
gelegen woonruimte als gevolg van die uitstroom naar
het oordeel van burgemeester en wethouders dringend
noodzakelijk is;
woningzoekenden waarvan de voorziening in de
behoefte aan woonruimte als gevolg van het verlenen
of ontvangen van mantelzorg naar het oordeel van
burgemeester en wethouders voor aanvrager dringend
noodzakelijk is.
Een urgentieverklaring kan worden verleend aan een
vergunninghouder die, gelet op de in artikel 28 van de wet
genoemde taakstelling, gehuisvest moet worden door het
college van burgemeester en wethouders waar de
urgentieverklaring wordt aangevraagd indien wordt voldaan
aan de volgende voorwaarden:
de woningzoekende is niet door het Centraal Orgaan
opvang asielzoekers als bedoeld in artikel 2 van de
Wet Centraal orgaan opvang asielzoekers bij een
andere gemeente voorgedragen voor huisvesting;
en,
de woningzoekende heeft niet eerder aangeboden
woonruimte geweigerd.
2.5.7Regionale urgentiecategorie: uitstroom
Een urgentieverklaring kan worden verleend aan een
woningzoekende die moet omzien naar woonruimte aansluitend
op verblijf in een instelling voor maatschappelijke opvang,
een psychiatrische instelling of een erkende hulp- of
dienstverleningsinstelling, indien:
de aanvrager tenminste twee van de drie jaren direct
voorafgaand aan het verblijf in de instelling
blijkens de inschrijving in de basisadministratie
woonachtig was in de woningmarktregio;
geen van de in artikel 2.5.5, eerste lid, aanhef en
onder a, c, d, f, h of j genoemde omstandigheden
zich voordoet; en,
de aanvrager, naar het oordeel van burgemeester en
wethouders voldoende zelfredzaam is.
Indien een urgentieverklaring als bedoeld in het eerste lid
wordt aangevraagd door een woningzoekende die verblijft in
een in de woningmarktregio gelegen instelling als bedoeld in
het eerste lid, zijn de volgende leden van toepassing.
In afwijking van het bepaalde in artikel 2.5.1. en artikel
2.5.2, eerste lid, wordt op een aanvraag om een
urgentieverklaring waarmee een woningzoekende wordt
ingedeeld in een urgentiecategorie als bedoeld in het vorige
lid, besloten door burgemeester en wethouders van de
regiogemeente waar de locatie van de opvanginstelling waar
de woningzoekende verblijft resideert.
In afwijking van het bepaalde in artikel 2.5.4, eerste lid,
omvat het in de urgentieverklaring op te nemen zoekgebied e
regiogemeente waarin aanvrager tenminste twee van de drie
jaren direct voorafgaand aan het verblijf in de instelling
blijkens de inschrijving in de basisadministratie woonachtig
was, tenzij burgemeester en wethouders gelet op de
problematiek van aanvrager een andere regiogemeente in het
zoekgebied opnemen.
Het college van burgemeester en wethouders van de
regiogemeente die tot het in de urgentieverklaring opgenomen
zoekgebied behoort, stelt het in de urgentieverklaring op te
nemen woningtype vast, overeenkomstig het bepaalde in
artikel 2.5.3, tweede lid.
2.5.8Overige regionale urgentiecategorieën
Een urgentieverklaring kan worden verleend indien zich geen
van de in artikel 2.5.5, eerste en tweede lid, genoemde
omstandigheden voordoet en de aanvrager tot tenminste één
van de volgende urgentiecategorieën behoort:
woningzoekenden die in een acute noodsituatie
verkeren;
woningzoekenden die op grond van medische of sociale
redenen dringend woonruimte nodig hebben en niet
behoren tot de in artikel 2.5.7 bedoelde
urgentiecategorie;
woningzoekenden waarvan de huidige woonruimte
behoort tot een door burgemeester en wethouders op
grond van het tweede lid aangewezen complex.
Burgemeester en wethouders kunnen complexen aanwijzen
waarvan de bewoners in verband met sloop of ingrijpende
renovatie of herstructurering van het gebied waarin de
complexen zijn gelegen, redelijkerwijs binnen twee jaar niet
meer in hun huidige woonruimte kunnen blijven wonen.
Burgemeester en wethouders stellen daarbij een datum vast
met ingang waarvan de bewoners van de aangewezen complexen
een SV-urgentieverklaring kunnen aanvragen.
Op de urgentiecategorieën bedoeld in het eerste lid, aanhef
en onder a en c, is het bepaalde in artikel 2.5.5, eerste
lid aanhef en onder j en het bepaalde in artikel 2.5.3,
tweede lid, niet van toepassing.
2.5.9Geldigheid van de urgentieverklaring
Het bepaalde in het tweede lid, aanhef en onder b, en in het
derde en vierde lid van dit artikel is niet van toepassing
op de SV-urgentieverklaring en de urgentieverklaringen
waarmee een woningzoekende is ingedeeld in een
urgentiecategorie als bedoeld in artikel 2.5.6, tweede lid,
of artikel 2.5.7, eerste lid.
De urgentieverklaring vervalt:
nadat de houder ervan niet meer behoort tot de
urgentiecategorie welke aanleiding was voor
verlening van de urgentieverklaring; of,
na verloop van een termijn van 26 weken na verlening
van de urgentieverklaring.
Burgemeester en wethouders van de gemeente die tot het in de
urgentieverklaring vermelde zoekgebied behoort kunnen
besluiten dat de urgentieverklaring een langere termijn dan
die bedoeld in het tweede lid geldig blijft indien:
de omstandigheden bedoeld in artikel 2.5.5, eerste
lid, zich niet voordoen;
de houder van de urgentieverklaring nog steeds valt
in de urgentiecategorie welke aanleiding was voor
verlening van de urgentieverklaring.
Met inbegrip van de in het vorige lid bedoelde verlenging
vervalt een urgentieverklaring na het verstrijken van een
periode van 52 weken na het moment waarop zij verleend
is.
2.5.10Wijzigen en intrekken van de urgentieverklaring
Burgemeester en wethouders trekken de urgentieverklaring in
indien:
bij de aanvraag onjuiste of onvolledige gegevens
zijn verstrekt en er, indien juiste of volledige
gegevens verstrekt zouden zijn geweest, de
urgentieverklaring zou zijn geweigerd;
de houder van de urgentieverklaring niet meer
behoort tot de urgentiecategorie welke aanleiding
was voor verlening van de urgentieverklaring of zich
één of meer toepasselijke, in artikel 2.5.5, eerste
lid, opgenomen en op de desbetreffende
urgentiecategorie toepasselijke weigeringsgronden
voordoen;
de houder van de urgentieverklaring daartoe
verzoekt; of,
de houder van de urgentieverklaring passende
woonruimte heeft geweigerd of zich anderszins
onvoldoende heeft ingespannen om zijn
huisvestingsprobleem op te lossen.
Burgemeester en wethouders kunnen de urgentieverklaring
wijzigen indien:
bij de aanvraag onjuiste of onvolledige gegevens
zijn verstrekt en er, indien juiste of volledige
gegevens verstrekt zouden zijn geweest, de
urgentieverklaring niet zou zijn geweigerd maar
anders op de aanvraag zou zijn besloten; of
de houder van de urgentieverklaring behoort tot een
andere urgentiecategorie dan die welke aanleiding
was voor verlening van de urgentieverklaring.
Ter voorbereiding van een besluit tot intrekking of
wijziging van de urgentieverklaring kunnen burgemeester en
wethouders zich laten adviseren door een ter zake deskundig
persoon.
Indien burgemeester en wethouders een voorwaarde aan de
urgentieverklaring hebben verbonden, treedt de
urgentieverklaring pas in werking als aan de voorwaarde is
voldaan.
2.5.11Hardheidsclausule
Burgemeester en wethouders zijn, indien toepassing van deze
verordening zou leiden tot weigering van een
urgentieverklaring, bevoegd om toch een urgentieverklaring
toe te kennen indien:
weigering van een urgentieverklaring leidt tot een
schrijnende situatie; en,
sprake is van bijzondere, bij het vaststellen van de
verordening onvoorziene, omstandigheden die gelet op
het doel van de verordening redelijkerwijs toch een
grond voor de verlening van een urgentieverklaring
zouden kunnen zijn.
Burgemeester en wethouders registreren de gevallen waarin
met toepassing van het in het eerste lid bepaalde een
urgentieverklaring wordt verleend. De registratie bevat
tenminste de datum waarop de urgentieverklaring wordt
verleend en de specifieke omstandigheden van het geval die
leiden tot de verlening van de urgentieverklaring. De
registraties worden tenminste eenmaal per jaar besproken in
de Stuurgroep Wonen.
2.5.12Overgangsrecht urgentieverklaringenUrgentieverklaringen die zijn verleend op grond van de Regionale
Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam 2013 zoals deze luidt
onmiddellijk vóór 1 januari 2016 of daarmee gelijkgesteld is, worden
gelijkgesteld met de op grond van artikel 2.5.1 van deze verordening
te verlenen urgentieverklaringen.3Verdere bepalingen3.1Wijzigingen3.1.1.Overleg bij wijzigingBij de voorbereiding van een besluit tot wijziging van deze
verordening plegen burgemeester en wethouders overleg met
burgemeester en wethouders van de andere regiogemeenten, met de in
de woningmarktregio werkzame corporaties en met andere daarvoor naar
zijn oordeel in aanmerking komende organisaties die binnen de
woningmarktregio werkzaam zijn op het gebied van de
volkshuisvesting.3.2.Verslaglegging en monitoring3.4.2.1.Verstrekken van inlichtingenBurgemeester en wethouders verstrekken het
portefeuillehoudersoverleg inlichtingen, die nodig zijn voor een
juiste afstemming over de wijze waarop burgemeester en wethouders
deze verordening uitvoeren.3.3.Restbepalingen3.3.1.HardheidsclausuleBurgemeester en wethouders zijn bevoegd in gevallen waarin de
toepassing van deze verordening naar hun oordeel tot een bijzondere
hardheid leidt ten gunste van de aanvrager af te wijken van deze
verordening.4Overgangs- en slotbepalingenArtikel 4.1 Overgangsbepalingen beschikkingen
Vergunningen, toestemmingen, urgentieverklaringen, met inbegrip
van daaraan verbonden voorwaarden en voorschriften vóór het
tijdstip van inwerkingtreding van de onderhavige verordening
verleend, gelden als vergunningen, toestemmingen,
urgentieverklaringen en indicaties, met inbegrip van daaraan
verbonden voorwaarden en voorschriften als bedoeld in deze
verordening.
Het recht zoals dat gold onmiddellijk voor 1 januari 2016 blijft
van toepassing op een huisvestingsvergunning een beschikking tot
weigering, wijziging of intrekking daarvan, die nog niet
onherroepelijk is.
Het recht zoals dat gold onmiddellijk voor 1 januari 2016 blijft
van toepassing op een beschikking tot toepassing van een
bestuurlijke sanctie, genomen wegens de overtreding van het
bepaalde bij of krachtens de Huisvestingswet, of een beschikking
tot weigering, wijziging of intrekking daarvan, die nog niet
onherroepelijk is.
Artikel 4.2 Overgangsbepalingen en coulanceregeling omzetten
woonduur naar inschrijfduur
Indien een woningzoekende zich in de periode van 1 januari 2016
tot 1 juli 2019 als zodanig inschrijft, wordt de woonduur die
hij heeft opgebouwd onmiddellijk voorafgaand aan 31 december
2015, omgezet naar inschrijfduur indien de woningzoekende bij of
na die inschrijving bij de beheerder van het aanbodinstrument of
bij een corporatie aangegeven heeft dat bedoelde woonduur
omgezet moet worden naar inschrijfduur.
De in het eerste en tweede lid bedoelde omzetting van woonduur
naar inschrijfduur vindt plaats in een verhouding van 1:1.
De inschrijfduur die met toepassing van de vorige leden is
ontstaan door omzetting van woonduur vervalt op 1 juli
2030.
Artikel 4.3 CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als Huisvestingsverordening gemeente
Zaanstad 2016.Artikel 4.4 InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op 1 januari 2016 en vervalt op 1
januari 2020.Toelichting1. Algemene toelichting1.1. AanleidingDe Regionale Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam 2013 is met ingang van
1 juli 2015 gewijzigd. Ingevolge artikel XXIII van de Wet afschaffing plusregio’s vervalt de Regionale
Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam 2013 per 1 januari 2016. Dit
betekent dat voor die datum nieuwe regels over de verdeling van woonruimte en,
desgewenst, over woonruimtevoorraadbeheer door de gemeenteraden van de
regiogemeenten vastgesteld moeten zijn zodat zij per 1 januari 2016 in werking
kunnen treden.In regionaal verband is ervoor gekozen om de gemeenteraden van de afzonderlijke
regiogemeenten te verzoeken de woonruimteverdeelregels uit de meest recente
versie van de Regionale Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam 2013 vast
te stellen. Stadsregio Amsterdam heeft hiervoor een modeltekst aangeleverd. Op
enkele punten verschilt de modeltekst van de tot 1 januari 2016 geldende
woonruimteverdeelregels: deze punten betreffen wijzigingen die doorgevoerd zijn
in verband met de gewijzigde rol van Stadsregio Amsterdam. Daarnaast zijn nog
enkele wijzingen van ondergeschikte aard doorgevoerd. Dit model is de basis voor
de Huisvestingsverordening gemeente Zaanstad 2016 (HVV)Deze toelichting is in belangrijke mate gebaseerd op de toelichting bij de meest
recente versie van de Regionale Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam
2013. Ook voor de toelichting geldt dat de ten opzichte van de regionale
toelichting doorgevoerde wijzingen het gevolg zijn van aangepaste rol van
Stadsregio Amsterdam. Het deel dat betrekking heeft op de regels die voor de
gemeente Zaanstad van kracht zijn, zijn overgenomen.1.2. Waarom regels over woonruimteverdeling?Binnen de woningmarktregio die gevormd wordt door het gebied van de voormalige
Stadsregio Amsterdam overschrijdt de vraag naar sociale huurwoningen elk jaar
het aanbod in ruime mate. Dit wordt veroorzaakt door het grote beroep dat
woningzoekenden op dit deel van de voorraad doen en de gemiddeld lage
mutatiegraad in dit deel van de voorraad. Als gevolg van deze schaarste zitten
diverse groepen woningzoekenden in de knel. Om in termen van de Huisvestingswet
2014 - en in zekere zin ook in termen van de oude Huisvestingswet - te spreken:
zij ervaren de onevenwichtige en onrechtvaardige gevolgen van de schaarste aan
goedkope woonruimte.De lokale overheid kan proberen de schaarste aan goedkope woonruimte te beperken
door te sturen op beschikbaarheid. Daarvoor kan zij planologische instrumenten
inzetten, maar ook de in de HVV opgenomen regels over woonruimtevoorraadbeheer.
Verder kan de overheid samen met corporaties in de prestatieafspraken afspraken
maken over de omvang van de voorraad aan betaalbare huurwoningen.Net als de oude Huisvestingswet biedt de Huisvestingswet 2014 daarnaast de
mogelijkheid om de onevenwichtige en onrechtvaardige gevolgen van schaarste aan
goedkope woonruimte te bestrijden door in een huisvestingsverordening regels te
stellen over de verdeling van woonruimte. Deze regels beschrijven, kort gezegd,
welke groepen woningzoekenden met voorrang in aanmerking komen voor welke
categorieën betaalbare huurwoningen. Ook kan een huisvestingsverordening regels
bevatten over de wijze waarop verhuurders hun betaalbare huurwoningen te huur
aanbieden.Voor een verdere toelichting op de aan de HVV ten grondslag liggende
beleidsmatige keuzes wordt verwezen naar het Beleidsvoorstel
actualisatie regels woonruimteverdeling en
woonruimtevoorraad.1.3. De regionale Intentieovereenkomst betaalbare voorraadDe Huisvestingswet 2014 stelt dat de regels over woonruimteverdeling gesteld in
een verordening tijdelijk van aard zijn. De regels kunnen de schaarste aan
sociale huurwoningen niet oplossen, zij kunnen alleen tijdelijk nadelige
effecten hiervan beperken. Bij de onderbouwing van nut en noodzaak wordt daarom
opgenomen welke maatregelen genomen worden om schaarste op te heffen. In de
Woningmarktregio wordt hierbij verwezen naar o.a. de intentieovereenkomst
betaalbare voorraad. In deze overeenkomst hebben partijen de gezamenlijke intentie vastgelegd om te
zorgen voor beschikbaarheid van een substantiële betaalbare voorraad. De omvang
van de betaalbare voorraad is geen vast gegeven, maar afhankelijk van een aantal
factoren, waaronder de doelgroep die daarop is aangewezen, de doelmatige
benutting van de voorraad, de mate van doorstroming in die betaalbare voorraad
en de kansen van andere groepen op de markt, waaronder de huishoudens met een
(lager) middeninkomen tot € 43.000. Daarbij is betaalbaarheid van woonlasten
voor de minima een aandachtspunt. Uitgangspunt bij de overeenkomst is een
evenwichtige spreiding van het aanbod sociale huurwoningen over de
woningmarktregio, waarbij de verschillen in de omvang tussen het noordelijk en
zuidelijk deel van de woningmarktregio niet verder toe zullen nemen.1.4. De huisvestingsvergunningplichtIn artikel 2.1.1. van de verordening is het deel van de huurmarkt aangewezen dat
onder de huisvestingsvergunningplicht valt. In alle regiogemeenten geldt de
huisvestingsvergunningplicht in ieder geval voor de zelfstandige huurwoningen
van corporaties, met een rekenhuur tot de liberalisatiegrens. Rekenhuur is de prijs die bij huur en verhuur per maand is verschuldigd voor het
enkele gebruik van een woonruimte zoals omschreven in artikel 5 van de Wet op de
huurtoeslag. De liberalisatiegrens is het huurbedrag genoemd in artikel 13,
eerste lid, aanhef en onder a van de Wet op de huurtoeslag (het maximale
huurbedrag waarvoor, als het huishoudinkomen daartoe aanleiding geeft,
huurtoeslag kan worden verkregen).Als een woning onder de huisvestingsvergunningplicht valt, is het verboden deze
woning in gebruik te geven of te nemen zonder een door burgemeester en
wethouders af te geven huisvestingsvergunning. Dat verbod, in de verordening
opgenomen in artikel 2.1.2, richt zich tot zowel de verhuurder van de woning
(die geeft immers in gebruik) als de bewoner/huurder (die neemt immers in
gebruik). Om voor een huisvestingsvergunning in aanmerking te komen, moet de
woningzoekende achtereenvolgens aan een aantal eisen voldoen. 1.5. Huurwoningen van corporaties en de
huisvestingsvergunningplichtBetreft het een huisvestingsvergunningplichtige huurwoning van corporaties, dan
gelden de volgende eisen:
de woningzoekende moet toegelaten worden tot het deel van de woningmarkt
waarvoor de huisvestingsvergunningplicht geldt. Om toegelaten te kunnen
worden, moet de woningzoekende voldoen aan de toelatingscriteria
opgenomen in artikel 2.2.1 van de HVV;
de woningzoekende moet op grond van de regels opgenomen in paragraaf 2.3
van hoofdstuk 2 de HVV als eerste voor een huisvestingsvergunning in
aanmerking komen;
de corporatie moet bereid zijn om met de woningzoekende een
huurovereenkomst te sluiten;
er moeten zich geen andere (dan de bovenstaande) weigeringsgronden
voordoen.
ad a.De toelatingscriteria zijn opgenomen in artikel 2.2.1 van de HVV. Deze criteria
houden in dat tenminste één van de leden van het huishouden bevoegd is een
huurovereenkomst te sluiten (het onder a van artikel 2.2.1 genoemde criterium)
en dat alle leden van het huishouden in Nederland mogen verblijven (het onder b
van artikel 2.2.1 genoemde criterium). Voldoet een kandidaat-woningzoekende niet
aan de toelatingscriteria, dan kan hij geen huisvestingsvergunning krijgen.
Anders dan de passendheids- of bindingscriteria zijn de toelatingscriteria
daarmee weigeringsgronden en geen voorrangsgronden.ad b.Paragraaf 2.3 van hoofdstuk 2 van de HVV bevat de regels aan de hand waarvan kan
worden bepaald of een woningzoekende inderdaad als eerste in aanmerking komt
voor de huisvestingsvergunning. Er zijn twee routes waarlangs dat bepaald
wordt:
de route van het openbaar aanbod. Deze route houdt in dat de corporatie
een huurwoning adverteert op een aanbodinstrument
(bijvoorbeeld: WoningNet). Woningzoekenden die zich in een in de
woningmarktregio gebruikt aanbodinstrument hebben ingeschreven, reageren
vervolgens op een via een in de woningmarktregio gebruikt
aanbodinstrument aangeboden huurwoning. Vervolgens wordt beoordeeld wie
van hen als eerste voor een huisvestingsvergunning in aanmerking komt.
Daarbij wordt altijd getoetst aan een algemeen
volgordecriterium (inschrijfduur of loting) en eventueel
ook op de desbetreffende woning van toepassing zijnde
passendheidscriteria en
bindingscriteria.
de route van de directe bemiddeling, zie de artikelen 2.3.9 en 2.3.10
van de HVV. Deze route houdt in dat de corporatie een huurwoning
rechtstreeks aan een woningzoekende te huur aanbiedt, zonder dat deze
woningzoekende gereageerd hoeft te hebben op een aanbod van de woning op
een aanbodinstrument. Vaak wordt in dat geval een woning niet eens
aangeboden op een aanbodinstrument. Ook bij directe bemiddeling kunnen
passendheidscriteria en bindingscriteria van toepassing zijn op een
woning.
ad c.Het is belangrijk dat de woningzoekende met wie de corporatie een
huurovereenkomst wil sluiten, dezelfde woningzoekende is aan wie een
huisvestingsvergunning verleend kan worden. Artikel 2.3.2, eerste lid, aanhef en
onder e bevat daarom een grond waarop de vergunning geweigerd kan worden als de
corporatie om goede redenen niet bereid is om de huurovereenkomst aan te gaan.
Het kan daarbij gaan om de volgende situaties:
de woningzoekende heeft een overlast verleden of heeft zich in zijn
vorige woning gevaarlijk gedragen (bijvoorbeeld door wiet te telen). Op
deze situatie slaat de zinsnede "gelet (...) op haar belang als
verhuurder, daaronder mede begrepen haar verantwoordelijkheid voor
de bescherming van de overige huurders en de waarborging van het
woongenot";
de corporatie kan, gelet op de met de aanstaande wijziging van de
Woningwet, in te voeren passendheidstoets voor corporaties
redelijkerwijs niet gehouden worden met deze woningzoekende een
huurovereenkomst te sluiten omdat het huishoudinkomen te hoog is. Op
deze situatie slaat de zinsnede "gelet op haar taak als
toegelaten instelling";
de woningzoekende heeft een huurschuld en daarvoor geen
betalingsregeling getroffen of een getroffen betalingsregeling niet
nageleefd.
ad d.Artikel 2.3.2 bevat naast de hiervoor behandelde weigeringsgronden nog andere
weigeringsgronden. Zie daarvoor de artikelsgewijze toelichting.1.5.1. Inschrijving als woningzoekende en inschrijfduurBij woningen die via een aanbodinstrument te huur worden aangeboden, geldt een
algemeen volgordecriterium. Aan de hand van het algemeen volgordecriterium wordt
beoordeeld welke woningzoekende als eerste in aanmerking komt voor de
huisvestingsvergunning. Het meest gebruikte algemene volgordecriterium is
inschrijfduur.Inschrijving als woningzoekende en inschrijfduur zijn geregeld in artikel 2.2.4.
Iedereen van 18 jaar en ouder kan zich als woningzoekende inschrijven. Die
inschrijving vindt plaats in een aanbodinstrument (bijvoorbeeld: WoningNet). De
inschrijfduur is gelijk aan de periode dat men als woningzoekende staat
ingeschreven. De inschrijfduur eindigt:
nadat een woningzoekende als huurder een corporatiewoning waarvoor de
huisvestingsvergunningplicht geldt in gebruik heeft genomen; of
wanneer men huisgenoot (niet-zijnde een meeverhuizende inwonend kind) is
van zo'n woningzoekende, maar dan alleen als voor het verkrijgen van een
huisvestingsvergunning voor de betrokken woning het meeverhuizen
noodzakelijk was. Dit slaat op de situatie dat een huishouden een
minimale omvang moet hebben om met voorrang voor een woning van een
bepaalde grootte in aanmerking te komen. In dat geval verliest een
meerderjarig, inwonend persoon (niet-zijnde een kind) zijn of haar
inschrijving als de nieuwe woning is betrokken.
Het aanbodinstrument wordt door of onder verantwoordelijkheid van een corporatie
beheerd. Aan de inschrijving als woningzoekenden kunnen door of namens die
corporatie voorwaarden worden verbonden zoals de betaling van inschrijfgeld en
een periodieke verlengingsvergoeding. Artikel 2.2.5 bevat hier een regeling
voor. 1.5.2. Passendheidscriteria (labels inzake passendheid)Passendheidscriteria zijn een instrument waarmee woningzoekenden die aan
bepaalde eisen voldoen, voorrang krijgen bij het verlenen van een
huisvestingsvergunning voor een woning die in het bijzonder voor hen geschikt
is. Een voorbeeld is: een woningzoekende met verminderde zelfredzaamheid kan
voorrang krijgen bij de verlening van een huisvestingsvergunning voor een
gelijkvloers, met een lift toegankelijk, appartement. In de Huisvestingswet 2014 biedt artikel 11 de juridische grondslag voor de
toepassing van passendheidscriteria in de huisvestingsverordening. Blijkens het
artikel moet het gaan om passendheid in verband met "de aard, grootte of prijs"
van een woning. In artikel 2.34, tweede lid, is beschreven welke categorieën woningen (het
artikel spreekt in navolging van de oude Huisvestingswet en de Huisvestingswet
2014 over "woonruimte") gelet op hun aard, grootte of prijs met voorrang aan
welke categorieën woningzoekenden moeten worden aangeboden.Passendheidscriteria zijn voorrangsregelingen, geen uitsluitingsgronden. Dat
betekent dat een woningzoekende die voldoet aan de op een woning van toepassing
zijnde passendheidseis (die de vorm heeft van een “label” dat bij het te huur
aanbieden van de woning kenbaar wordt gemaakt), ten opzichte van woningzoekenden
die daaraan niet voldoen met voorrang in aanmerking komt voor
een huisvestingsvergunning. Andersom: woningzoekenden die niet voldoen aan een
passendheidseis, komen eventueel wel voor een huisvestingsvergunning in
aanmerking, maar dan alleen ná de woningzoekenden die wél aan de passendheidseis
voldoen.1.5.3. BindingscriteriaArtikel 2.3.5 van de HVV bevat een voorrangsregeling voor woningzoekenden met
lokale of regionale binding. Aan de hand van het bepaalde in artikel 14, derde
lid, van de Huisvestingswet 2014 kan nagegaan worden wanneer een woningzoekende
lokale of regionale binding heeft:
een woningzoekende is economisch gebonden aan de woningmarktregio, de
gemeente of de kern indien hij met het oog op de voorziening in het
bestaan een redelijk belang heeft zich in die woningmarktregio, die
gemeente of die kern te vestigen.
een woningzoekende is maatschappelijk gebonden aan de woningmarktregio,
de gemeente of de kern indien hij:
1°. een redelijk, met de plaatselijke samenleving verband houdend belang heeft
zich in die woningmarktregio, die gemeente of die kern te vestigen, of2°. ten minste zes jaar onafgebroken ingezetene is dan wel gedurende de
voorafgaande tien jaar ten minste zes jaar onafgebroken ingezetene is geweest
van die woningmarktregio, die gemeente of die kern. In artikel 2.3.5, eerste lid, van de HVV is bepaald dat maximaal 50% van de
verleende huisvestingsvergunningen met voorrang verleend mag worden aan
woningzoekenden met regionale binding. Uit het tweede lid volgt dat maximaal 25%
van de verleende huisvestingsvergunningen met voorrang verleend mag worden aan
woningzoekenden met lokale binding.Het ligt voor de hand om per kalenderjaar te sturen op het niet-overschrijden
van deze percentages. In uitzonderingssituaties kan een langere periode gekozen
worden, waarbij het, gelet op de maximale levensduur van een
huisvestingsverordening, voor de hand ligt om deze periode niet langer dan vier
jaar te laten zijn. Een uitzonderingssituatie is bijvoorbeeld een grote
herstructureringsopgave waarbij het wenselijk wordt geacht om de als gevolg
daarvan te herhuisvesten huishoudens nabij hun oorspronkelijke woonomgeving te
huisvesten. In die situatie kan het voorkomen dat de percentages in een bepaald
kalenderjaar overschreden worden, maar dat deze overschrijding in de daarop
volgende kalenderjaren gecompenseerd wordt.De in artikel 2.3.5 opgenomen percentages zijn maximumpercentages: bindingseisen
mogen dus altijd in mindere mate toegepast worden. Daarbij wordt opgemerkt dat
het in mindere mate gebruiken van het toegestane percentage voor regionale
binding niet tot gevolg heeft dat het maximale percentage voor lokale binding
neerwaarts bijgesteld moet worden. Daarmee wordt bedoeld dat de situatie waarin
bijvoorbeeld in 30% van de gevallen met voorrang huisvestingsvergunningen worden
verleend aan huishoudens omdat zij regionale binding hebben, niet tot gevolg
heeft dat slechts in 15% van de gevallen met voorrang huisvestingsvergunningen
verleend mogen worden aan huishoudens met lokale binding.Bindingscriteria zijn, net als passendheidscriteria, voorrangsregelingen, geen
uitsluitingsgronden. Dat betekent dat een woningzoekende die voldoet aan de op
een woning van toepassing zijnde bindingseis (die de vorm heeft van een “label”
dat bij het te huur aanbieden van de woning kenbaar wordt gemaakt), ten opzichte
van woningzoekenden die daaraan niet voldoen met voorrang in
aanmerking komt voor een huisvestingsvergunning. Andersom: woningzoekenden die
niet voldoen aan een bindingseis, komen eventueel wel voor een
huisvestingsvergunning in aanmerking, maar dan alleen ná de woningzoekenden die
wél aan de bindingseis voldoen.Opgemerkt wordt dat de woningzoekenden in het bezit van een urgentieverklaring
verleend in verband met mantelzorg, uitstroom uit een blijf-van-mijn-lijfhuis of
vergunninghouders (statushouders) die de gemeente gelet op de taakstelling moet
huisvesten, de bindingscriteria niet tegengeworpen mogen krijgen, zie lid 3 van
artikel 2.3.7 van de HVV en artikel 16 van de Huisvestingswet 2014.1.5.4. Openbaar aanbod via een aanbodinstrumentCorporaties bieden hun voor verhuur beschikbare woningen aan via een
aanbodinstrument of eventueel via meerdere aanbodinstrumenten. Artikel 2.2.3 lid
1 van de HVV bepaalt dat dit eenduidig en transparant dient te gebeuren. Bij het
aanbod moet worden vermeld aan welke eisen de woningzoekenden moet voldoen. Het
gaat daarbij in ieder geval om de op de woning van toepassing zijnde
passendheidscriteria en bindingscriteria en of loting dan wel inschrijfduur
wordt toegepast als algemeen volgordecriterium. Het is denkbaar dat de corporatie zelf ook nog aanvullende eisen kan en mag
stellen. Ook die moeten vermeld worden bij de aanbieding van de woning via het
aanbodinstrument. Het gaat bijvoorbeeld om de situatie dat een woningzoekende
moet verklaren dat hij zich aan de in een complex geldende huisregels zal
houden. 1.5.5. Openbaar aanbod: rangordebepalingOp een via een aanbodinstrument aangeboden woning reageren woningzoekenden. Op
grond van de regels in paragraaf 2.3 van hoofdstuk 2 van de HVV wordt bepaald
welke woningzoekende als eerste voor een huisvestingsvergunning voor de
aangeboden woonruimte in aanmerking komt. Dat gebeurt, met uitzondering van
woningen die met voorrang voor grote huishoudens (het passendheidscriterium
bedoeld in artikel 2.3.4, vierde lid) te huur worden aangeboden, door een aantal
stappen te doorlopen:Stap 1: verdeel de woningzoekenden in groepenDe woningzoekenden worden in vier groepen verdeeld, zie artikel 2.3.6 van de
HVV:
groep 1 bestaat uit de woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
passendheids- en bindingscriteria.
groep 2 bestaat uit woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
passendheidscriteria.
groep 3 bestaat uit woningzoekenden die voldoen aan de toepasselijke
bindingscriteria.
groep 4 bestaat uit de overige woningzoekenden.
Opgemerkt wordt dat de woningzoekenden in het bezit van een urgentieverklaring
verleend in verband met mantelzorg, uitstroom uit een blijf-van-mijn-lijfhuis of
vergunninghouders (statushouders) die de gemeente gelet op de taakstelling moet
huisvesten, de bindingscriteria niet tegengeworpen mogen krijgen, zie lid 3 van
artikel 2.3.7 van de HVV.Stap 2: voorrang van de houders van een urgentieverklaringUitgangspunt is dat eerst de woningzoekenden uit groep 1 in aanmerking komen
voor een huisvestingsvergunning, dan die uit groep 2, dan die uit groep 3 en tot
slot die uit groep 4.Vaak bestaat een groep uit meerdere woningzoekenden. In dat geval komen eerst de
houders van een urgentieverklaring in aanmerking voor de huisvestingsvergunning,
zie artikel 2.3.7, eerste lid, van de HVV. Echter, dit geldt alleen als de
aangeboden woning voldoet aan het in de urgentieverklaring opgenomen
zoekprofiel.Zitten er in één groep meer houders van een urgentieverklaring die op grond van
artikel 2.3.7, eerste lid, van de HVV als eerste in aanmerking zouden komen voor
de huisvestingsvergunning, dan komt als eerste in aanmerking de
woningzoekende:
waarvan de urgentieverklaring als eerste is verleend; of
waarvan de huisvesting naar het oordeel van burgemeester en wethouders
het meest dringend noodzakelijk is.
Stap 3: rangorde van de overige woningzoekendenZijn er geen houders van een urgentieverklaring die (omdat zij een
urgentieverklaring hebben) met voorrang in aanmerking komen voor een
huisvestingsvergunning, dan wordt aan de hand van loting of inschrijfduur
bepaald welke andere woningzoekende in aanmerking komt voor de
huisvestingsvergunning. Dit volgt uit artikel 2.3.8 van de HVV.Voor woningen die met voorrang aan grote huishoudens worden aangeboden komen op
grond van artikel 2.3.6a, kort gezegd, achtereenvolgens de volgende groepen in
aanmerking:
Urgent groot gezin met binding;
Urgent gezin met binding;
Urgent groot gezin;
Urgent gezin;
Groot gezin met binding;
Gezin met binding;
Groot gezin;
Gezin;
overige woningzoekenden
Een groot gezin bestaat (mede) uit drie inwonende kinderen jonger dan 18 jaar,
een gezin bestaat (mede) uit tenminste één inwonend kind jonger dan 18
jaar.De bijzondere volgordebepaling van artikel 2.3.6a is opgenomen om de specifieke
volgorderegels die gemeenten tot nu toe hanteren, en in WoningNet geprogrammeerd
zijn, zo goed als mogelijk te kunnen voortzetten.1.5.6. Directe bemiddelingBij directe bemiddeling biedt de corporatie een huurwoning rechtstreeks aan een
woningzoekende te huur aan, zonder dat deze woningzoekende gereageerd hoeft te
hebben op een aanbod van de woning op een aanbodinstrument. Vaak wordt in dat
geval een woning niet eens aangeboden op een aanbodinstrument. Ook bij directe bemiddeling kunnen passendheidscriteria en bindingscriteria van
toepassing zijn op een woning. Als passendheidscriteria of bindingscriteria (of
beide) van toepassing zijn op een woning, moet een corporatie de woning
aanbieden aan een woningzoekende die aan de passendheidscriteria of
bindingscriteria voldoet, tenzij zo'n woningzoekende er niet is. De
toelatingscriteria zijn altijd van toepassing bij directe bemiddeling.Directe bemiddeling is op grond van artikel 2.3.9 toegestaan voor de huisvesting
van woningzoekenden bij wie het niet doelmatig is om hen via een
aanbodinstrument naar woonruimte te laten zoeken. Dit betreft in ieder
geval:
vergunninghouders;
houders van een urgentieverklaring;
woningzoekenden bij wie het niet doelmatig is om hen via een
aanbodinstrument naar woonruimte te laten zoeken; of,
huishoudens bedoeld in artikel 2.3.10.
Bij de onder c. bedoelde categorie woningzoekenden gaat het om mensen die als
gevolg van bijzondere, persoonlijke omstandigheden vrijwel altijd met een
specifieke maatwerkoplossing aan woonruimte gematcht moeten worden. Bijvoorbeeld
mensen met een bijzondere zorgvraag en daarmee samenhangende specifieke
woonbehoeften.Op grond van artikel 2.3.10 betreft het, op verzoek van corporaties, de
bijzondere gevallen, zolang aan de volgende voorwaarden wordt voldaan:
het betreft de huisvesting van huishoudens wier specifieke situatie
vraagt om een oplossing op maat, welke niet kan worden geboden met
toepassing van het bepaalde in deze verordening;
het aantal huisvestingen op grond van dit artikel bedraagt per
regiogemeente per kalenderjaar ten hoogste vijf procent van de met
toepassing van het bepaalde in deze verordening te verhuren
woonruimte;
de huisvestingen op grond van dit artikel worden geregistreerd en
jaarlijks gerapporteerd aan de Stuurgroep Wonen. Daarbij wordt de
Stuurgroep Wonen in ieder geval medegedeeld hoeveel gevallen het per
regiogemeente betrof.
1.5.7. Beslissing op de aanvraag om een
huisvestingsvergunningEen huisvestingsvergunning, of de beslissing tot weigering of intrekking
daarvan, is een beschikking als bedoeld in artikel 1:3, tweede lid, van de
Algemene wet bestuursrecht (Awb). Tegen een besluit kan een belanghebbende (in
ieder geval: de aanvrager maar ook een woningzoekende die meent ten onrechte de
huisvestingsvergunning niet gekregen te hebben) bestuursrechtelijke
rechtsmiddelen aanwenden. Deze rechtsmiddelen zijn: bezwaar, beroep, hoger
beroep en, parallel aan bezwaar, beroep of hoger beroep, de indiening van een
verzoek om een voorlopige voorziening.Burgemeester en wethouders van de regiogemeente waar de woning gelegen is, zijn
bevoegdheid om een huisvestingsvergunning te verlenen, te weigeren of in te
trekken.De huisvestingsvergunning wordt verleend op aanvraag. Artikel 2.2.5 van de HVV
bevat regels voor het doen van zo'n aanvraag:
de aanvraag moet worden ingediend bij burgemeester en wethouders van de
regiogemeente waar de woning gelegen is;
de aanvraag moet vergezeld gaan van diverse stukken met nadere
informatie;
de aanvrager kan gevraagd worden een geldig identiteitsbewijs van alle
leden van het huishouden te tonen;
burgemeester en wethouders kunnen nog andere, niet in dit artikel
genoemde, informatie opvragen bij aanvrager.
Overigens bevat afdeling 4.1 van de Awb een algemene, ook voor de
huisvestingsvergunning geldende, regeling over beschikkingen. De voor de
praktijk belangrijkste artikelen uit dit deel van de Awb zijn:
artikel 4:5 Awb. Dit artikel schrijft voor hoe omgegaan moet worden met
een onvolledige aanvraag;
artikel 4:8 Awb. Dit artikel schrijft voor dat in bepaalde gevallen
aanvrager moet kunnen reageren op een voorgenomen, voor hem negatief,
besluit;
artikel 4:13 tot en met 4:15 Awb. Deze artikelen bevatten de regeling
over de beslistermijn en de opschorting daarvan. Zie daarvoor ook
artikel 2.2.6 van de HVV.
Voor de goede orde wordt hier vermeld dat naast een reactie van de
woningzoekende op een via een aanbodinstrument aangeboden woning óók een
aanvraag om een huisvestingsvergunning noodzakelijk is: zonder die aanvraag kan
de woningzoekende in ieder geval geen huisvestingsvergunning krijgen.Burgemeester en wethouders kunnen hun bevoegdheid om te beslissen op aanvragen
om een huisvestingsvergunning mandateren aan corporaties. Stadsregio Amsterdam
heeft in 2015 een in samenwerking met corporaties en regiogemeenten opgestelde
model-mandaatregeling aangeleverd. Die kan aangepast worden voor het verlenen
van mandaat voor de behandeling van aanvragen om een huisvestingsvergunning op
basis van de nieuwe HVV. Gaan burgemeester en wethouders over tot mandatering en accepteert een
corporatie het mandaat, dan kan de corporatie namens burgemeester en wethouders
de huisvestingsvergunning verlenen. Het is praktisch om het moment waarop de
corporatie dat doet, te laten samenvallen met het moment waarop de
huurovereenkomst ondertekend wordt. 1.6. Huurwoningen in particulier bezit en de
huisvestingsvergunningplichtParticulier bezit geldt geen huisvestingsvergunningsplicht.1.7. ExperimentenDe artikelen 2.4.1 tot en met 2.45.3 bevatten een regeling voor experimenten op
het gebied van woonruimteverdeling. Belangrijk is het om vast te stellen dat
experimenten weliswaar niet mogelijk zijn op grond van de (overige) bepalingen
van de HVV, maar wel, gelet op de Huisvestingswet 2014, in een
huisvestingsverordening opgenomen zouden kunnen worden. Het is dus zo dat
experimenten niet in strijd mogen zijn met de uitgangspunten van de
Huisvestingswet 2014 zelf. Artikel 2.4.2 regelt de experimenten die corporaties en gemeenten samen kunnen
organiseren. Een experiment duurt maximaal 2 jaar en betreft ten hoogste 10% van
de per jaar toe te wijzen woonruimten van de corporaties die bij het experiment
betrokken zijn. Een experiment mag pas starten als de Stuurgroep Wonen de opzet
ervan heeft goedgekeurd.Ook andere verhuurders dan corporaties kunnen, gelet op het bepaalde in artikel
2.4.3, samen met gemeenten experimenten organiseren. Deze experimenten behoeven
de goedkeuring van burgemeester en wethouders van de desbetreffende
regiogemeente. Voorafgaand aan een besluit over de goedkeuring van een
experiment, raadplegen burgemeester en wethouders de stuurgroep Wonen.1.8. De urgentieregelingDe urgentieregels maken het mogelijk dat woningzoekenden waarvoor, zoals artikel
12, eerste lid, van de Huisvestingswet 2014 dat noemt "voorziening in de
woonruimte dringend noodzakelijk is" met voorrang in aanmerking komen voor een
huisvestingsvergunning. Zie voor de werking van die voorrang artikel 2.34.7. Een
belangrijk uitgangspunt daarbij is dat het oplossen van het huisvestingsprobleem
dat de woningzoekende zelf niet kan oplossen centraal staat, en niet het
inwilligen van eventuele huisvestingswensen van de woningzoekende. Dit komt
onder meer tot uiting uit het feit dat voor alle houders van een
urgentieverklaring met uitzondering van de SV-urgentieverklaring en de
urgentieverklaring in verband met calamiteiten (de urgentiecategorie genoemd in
artikel 2.56.8, eerste lid, aanhef en onder a) geldt dat hun voorrang beperkt is
tot het meest sobere woningtype waarmee hun huisvestingsprobleem opgelost is,
zie artikel 2.5.3, tweede lid, van de HVV. Een tweede belangrijk uitgangspunt is
dat de urgentieregeling een uiterste, laatste, redmiddel voor de oplossing van
een huisvestingsprobleem is. Dit komt onder meer tot uiting in de algemene
weigeringsgronden, opgenomen in artikel 2.5.5 van de HVV.Uit artikel 12, eerste en tweede lid, van de Huisvestingswet 2014 volgt dat áls
een gemeenteraad een urgentieregeling wil instellen, hij in de
huisvestingsverordening de criteria opneemt aan de hand waarvan de
urgent-woningzoekenden ingedeeld worden in urgentiecategorieën. In de HVV zijn
die urgentiecategorieën en criteria opgenomen in artikel 2.56.6 tot en met
2.56.8. In de regionaal afgestemde beleidsregels wordt beschreven hoe bij de
uitvoering aan die criteria invulling wordt gegeven.Artikel 12, derde lid, van de Huisvestingswet 2014 bepaalt verder dat áls een
gemeenteraad besluit tot instelling van een urgentieregeling, hij in ieder geval
de volgende groepen onder de reikwijdte van de urgentieregeling moet laten
vallen:
woningzoekenden die verblijven in een voorziening voor tijdelijke opvang
van personen, die in verband met problemen van relationele aard of
geweld hun woonruimte hebben verlaten;
woningzoekenden die mantelzorg verlenen of ontvangen;
vergunninghouders (vroeger ook wel "statushouders" genaamd).
Deze groepen worden ook wel aangeduid met de term "wettelijke urgenten" (immers:
hun urgentiestatus volgt expliciet uit de Huisvestingswet 2014 zelf).De indeling van urgent-woningzoekenden in urgentiecategorieën geschiedt bij
besluit door (of namens) burgemeester en wethouders. Dit volgt uit artikel 13,
eerste lid, van de Huisvestingswet 2014. Zo'n besluit wordt ook wel een
"urgentieverklaring" genoemd. De Huisvestingswet 2014 noemt het woord
"urgentieverklaring" niet. Om te voorkomen dat telkens in plaats van
"urgentieverklaring" een zinsnede als "het besluit waarmee een woningzoekende is
ingedeeld in een urgentiecategorie" moet worden gebruikt, is in het eerste
artikel van de HVV het begrip "urgentieverklaring" gedefinieerd. Ook weigering,
wijziging en intrekking van de urgentieverklaring geschiedt bij besluit van
burgemeester en wethouders.De route naar een urgentieverklaring is te verdelen in ruwweg vier stappen:
indiening en volledigheid van de aanvraag (zie 1.8.1)
toetsing aan de algemene weigeringsgronden (zie 1.8.2)
toetsing aan de urgentiecategorieën (zie 1.8.3)
verlening of weigering van de urgentieverklaring (zie 1.8.4)
Vervolgens kan een urgentieverklaring ingetrokken of gewijzigd worden (zie
1.8.5).1.8.1. De aanvraag om een urgentieverklaringDe HVV is gebaseerd op het regionale model voor eenhuisvestingsverordening. De
aanvraag om een urgentie is regionaal afgestemd:
woont aanvrager binnen de woningmarktregio, dan vraagt hij de
urgentieverklaring aan bij burgemeester en wethouders van zijn
woonplaats;
woont aanvrager niet binnen de woningmarktregio, dan vraagt hij de
urgentieverklaring aan bij burgemeester en wethouders van de
regiogemeente waar hij wil gaan wonen.
Deze laatste situatie (een aanvrager van buiten de woningmarktregio) doet zich
in het bijzonder voor bij de zogenoemde "wettelijke urgentiegronden": deze
woningzoekenden zullen vaak niet in de woningmarktregio woonachtig zijn.Eén urgentiegrond kent een afwijkende bevoegdheidsregeling: dit betreft de in
artikel 2.5.7 van de HVV geregelde urgentiegrond "uitstroom", zie daarvoor
paragraaf 1.8.3 van de algemene toelichting en de artikelsgewijze
toelichting.Op een aanvraag wordt, gelet op het bepaalde in artikel 2.56.2, tweede lid, van
de HVV, binnen acht weken besloten. Deze termijn kan met ten hoogste vier weken
verlengd worden. Uiteraard is een behandeltermijn van acht weken respectievelijk
12 weken langer dan in de meeste gevallen, gelet op het urgente karakter van
veel huisvestingsproblemen, wenselijk is. Het derde lid van artikel 2.5.2 van de HVV somt op welke gegevens en bescheiden
in ieder geval bij de aanvraag ingediend moeten worden:
stukken waaruit blijkt dat de aanvrager als woningzoekende is
ingeschreven in het aanbodinstrument;
informatie over de aard en de oorsprong van het huisvestingsprobleem dat
aan de aanvraag ten grondslag ligt; en
informatie over het inkomen en het vermogen van het huishouden van
aanvrager.
Desgewenst kunnen burgemeester en wethouders ook andere gegevens en bescheiden
opvragen, voor zover deze nodig zijn voor de behandeling van de aanvraag en voor
zover aanvrager redelijkerwijs over deze gegevens kan beschikken. Dit volgt uit
artikel 4:2, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Voor de volledigheid
wordt erop gewezen dat afdeling 4.1.1 van de Algemene wet bestuursrecht diverse
bepalingen bevat over de indiening en de behandeling van aanvragen. De
belangrijkste zijn:
artikel 4:5 Awb. Dit artikel schrijft voor hoe omgegaan moet worden met
een onvolledige aanvraag;
artikel 4:8 Awb. Dit artikel schrijft voor dat in bepaalde gevallen
aanvrager moet kunnen reageren op een voorgenomen, voor hem negatief,
besluit;
artikel 4:13 tot en met 4:15 Awb. Deze artikelen bevatten de regeling
over de beslistermijn en de opschorting daarvan.
Het in artikel 2.5.2, derde lid aanhef en onder a van de HVV genoemde vereiste
dat aanvrager ingeschreven moet zijn in een aanbodinstrument is niet van
toepassing op de wettelijke urgentiecategorieën. 1.8.2. De algemene weigeringsgrondenAls de aanvraag volledig en te beoordelen is, wordt getoetst of er zich één of
meerdere algemene weigeringsgronden voordoen. Deze zijn opgenomen in artikel
2.5.5, eerste en tweede lid, van de HVV. Niet elke algemene weigeringsgrond is
van toepassing op elke urgentiecategorie, zoals blijkt uit onderstaand
schema.
Algemene weigeringsgrond in 2.5.5Urgentiecategorie2.5.6 lid 12.5.6 lid 22.5.72.5.8 lid 1 a2.5.8 lid 1 b2.5.8 lid 1 clid 1 avoldoet niet aan eisen uit 2.2.1.JajajajaJajalid 1 bgeen urgent huisvestings-probleemJajaneejaJajalid 1 chuisvestings-probleem is op andere wijze oplosbaarJajajajaJajalid 1 dvoorliggende voorzieningJajajajaJajalid 1 eaanwezigheid verwijtbaarheidJajaneejaJajalid 1 fverhuizing naar zelfstandige woonruimte lost niets opjajajajaJajalid 1 geerdere verklaring is ingetrokkenjajaneejaJajalid 1 hzelfstandige woonruimte te duurjajajajaJajalid 1 iminder dan 2 jaar woonachtig in gemeenteneeneeneejaJajalid 1 joverschrijding inkomensnormjajaneeneeJaneelid 2niet woonachtig in legale, permanente zelfstandige
woonruimteneeneeneejaJaja
De weigeringsgronden genoemd in het eerste lid zijn, voor zover ze toepasselijk
zijn op de desbetreffende urgentiecategorie, verplichtend voor burgemeester en
wethouders: als er zich één of meerdere van deze weigeringsgronden voordoen,
moet de aangevraagde urgentieverklaring geweigerd worden.De weigeringsgrond in het tweede lid heeft een facultatief karakter: indien zich
deze weigeringsgrond voordoet, kan de aangevraagde urgentieverklaring geweigerd
worden.Het derde lid van artikel 2.5.5 van de HVV bevat de koppeling met de in de
artikelen 2.5.7 tot en met 2.5.8 opgenomen urgentiecategorieën: valt aanvrager
niet onder één van die urgentiecategorieën, dan dient de aangevraagde
urgentieverklaring geweigerd te worden.Voor een verdere inhoudelijke toelichting op de algemene weigeringsgronden van
artikel 2.5.5 wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting.1.8.3. De urgentiecategorieënEr zijn verdeeld over drie artikelen zeven urgentiecategorieën opgenomen in de
HVV:De wettelijke urgentiecategorieën van artikel 2.5.6
een urgentiecategorie voor woningzoekenden die verblijven in een
voorziening voor tijdelijke opvang van personen, die in verband met
problemen van relationele aard of geweld hun woonruimte hebben verlaten
en waarvan de uitstroom uit die voorziening aanstaande is, indien de
behoefte aan woonruimte als gevolg van die uitstroom naar het oordeel
van burgemeester en wethouders dringend noodzakelijk is (artikel 2.5.6,
eerste lid, aanhef en onder a);
een urgentiecategorie voor woningzoekenden waarvan de voorziening in de
behoefte aan woonruimte als gevolg van het verlenen of ontvangen van
mantelzorg naar het oordeel van burgemeester en wethouders voor
aanvrager dringend noodzakelijk is (artikel 2.5.6, eerste lid, aanhef en
onder b);
een urgentiecategorie voor een vergunninghouder die, gelet op de in
artikel 28 van de wet genoemde taakstelling, gehuisvest moet worden door
het college van burgemeester en wethouders waar de urgentieverklaring
wordt aangevraagd (artikel 2.5.6, tweede lid).
De regionale urgentiecategorieën van artikel 2.5.7 en 2.5.8
een urgentiecategorie voor woningzoekende die moet omzien naar
woonruimte aansluitend op verblijf in een instelling voor
maatschappelijke opvang, een psychiatrische instelling of een erkende
hulp- of dienstverleningsinstelling (artikel 2.5.7, eerste lid aanhef en
onder a);
een urgentiecategorie voor woningzoekenden die in een acute noodsituatie
verkeren (artikel 2.5.8, eerste lid, aanhef en onder a);
een urgentiecategorie voor woningzoekende die op grond van medische of
sociale redenen dringend woonruimte nodig hebben en niet behoren tot de
in artikel 2.5.7 bedoelde urgentiecategorie (artikel 2.5.8, eerste lid,
aanhef en onder b);
een urgentiecategorie voor woningzoekenden waarvan de huidige woonruimte
behoort tot een door burgemeester en wethouders op grond van het tweede
lid aangewezen complex waaruit zij moeten verhuizen in verband met sloop
of ingrijpende renovatie of herstructurering van het gebied (artikel
2.5.8, eerste lid, aanhef en onder c).
Een aangevraagde urgentieverklaring kan pas verleend worden, als de aanvrager
valt onder één van deze urgentiecategorieën (en geen van de relevante algemene
weigeringsgronden zich voordoet). Uit artikel 2.5.5, derde lid, van de HVV volgt
dat de aangevraagde urgentieverklaring wordt geweigerd als de aanvrager in geen
van de urgentiecategorieën ingedeeld kan worden. De in artikel 2.5.11 opgenomen hardheidsclausule biedt de mogelijkheid om in
bijzondere gevallen een urgentieverklaring te verlenen, ook al doet zich één of
meer van de weigeringsgronden voor.Voor een meer gedetailleerde toelichting op de afzonderlijke urgentiecategorieën
wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting.1.8.4. Verlening of weigering van de urgentieverklaringAls bij de beoordeling van de aanvraag blijkt dat er zich geen algemene
weigeringsgrond voordoet en aanvrager ingedeeld kan worden in één van de in de
HVV opgenomen urgentiecategorieën, kan de urgentieverklaring worden verleend.
Doet zich wel een algemene weigeringsgrond voor of is aanvrager niet in te delen
in één van de urgentiecategorieën, dan wordt de aangevraagde urgentieverklaring
geweigerd.De beslissing op een aanvraag is een besluit in de zin van artikel 1:3 van de
Algemene wet bestuursrecht. Tegen een besluit kan een belanghebbende (in ieder
geval: de aanvrager) bestuursrechtelijke rechtsmiddelen aanwenden. Deze
rechtsmiddelen zijn: bezwaar, beroep, hoger beroep en, parallel aan bezwaar,
beroep of hoger beroep, de indiening van een verzoek om een voorlopige
voorziening. In artikel 2.5.3 van de HVV wordt beschreven welke gegevens de
urgentieverklaring zelf dient te bevatten:
de urgentieverklaring bevat een zoekprofiel voor woonruimte. Het
zoekprofiel bestaat uit een woningtype en het zoekgebied waarop de
voorrangswerking van de urgentieverklaring van toepassing is.
de urgentieverklaring bevat informatie over aanvrager, het dossier van
de aanvrager en de termijn gedurende welke de urgentieverklaring geldig
is.
Het in het woningtype op te nemen zoekprofiel bevat qua ligging, grootte, en
aard meest sobere woningtype of de meest sobere woningtypen dat naar het oordeel
van burgemeester en wethouders noodzakelijk is voor het oplossen van het
huisvestingsprobleem. Dit meest sobere woningtype kan per regiogemeente
verschillen: wat "meest sober" is, hangt immers af van de samenstelling van de
woningvoorraad. Op gemeentelijk niveau kan daarom beleid opgesteld worden aan de
hand waarvan bij de behandeling van concrete aanvragen het in het zoekprofiel op
te nemen woningtype bepaald kan worden.Het in het zoekprofiel op te nemen zoekgebied omvat de gemeente van het college
van burgemeester en wethouders dat de urgentieverklaring heeft verleend, zie
artikel 2.5.4, eerste lid, van de HVV.Artikel 2.5.9 van de HVV bevat een regeling voor de geldigheidsduur van de
urgentieverklaring. Deze regeling is niet van toepassing op:
zogenoemde SV-urgentieverklaringen (urgentieverklaringen verleend wegens
de toepasselijkheid van de urgentiecategorie opgenomen in artikel 2.5.8,
eerste lid, aanhef en onder c, van de HVV);
de aan vergunninghouders verleende urgentieverklaringen
(urgentieverklaringen verleend wegens de toepasselijkheid van de
urgentiecategorie opgenomen in artikel 2.5.6, tweede lid); en,
de urgentieverklaringen verleend wegens uitstroom (urgentieverklaringen
verleend wegens de toepasselijkheid van de urgentiecategorie opgenomen
in artikel 2.5.7, eerste lid).
Elke verleende urgentieverklaring is geldig:
totdat de woningzoekende niet meer behoort tot de urgentiecategorie
waarin hij was ingedeeld bij de beslissing op de aanvrager. Hiervan is
onder meer sprake wanneer de woningzoekende woonruimte heeft betrokken
en als gevolg daarvan het huisvestingsprobleem geëindigd is;
tot het moment waarop een termijn van 26 weken na verlening van de
urgentieverklaring eindigt. Binnen die 26 weken moet het
huisvestingsprobleem in beginsel opgelost zijn. Is dat niet het geval,
dan kunnen burgemeester en wethouders de geldigheidsduur van de
urgentieverklaring verlengen met ten hoogste 26 weken.
1.8.5. Regionale werking van de urgentieverklaringDe urgentieverklaring verleend wegens de toepasselijkheid van een in artikel
2.5.8 van de HVV opgenomen urgentiecategorie heeft regionale werking. Dit
betekent dat een woningzoekende onder bepaalde omstandigheden de
urgentieverklaring kan inzetten bij het verkrijgen van woonruimte, gelegen in
een andere regiogemeente dan die waar de urgentieverklaring is afgegeven. Het
tweede tot en met vijfde lid van artikel 2.5.4 van de HVV bevat hiervoor de
volgende regeling:
de houder van een urgentieverklaring meldt zich bij de regiogemeente
waar hij naar toe wil verhuizen. Deze regiogemeente wordt in het artikel
aangeduid als "de ontvangende gemeente". De houder van de
urgentieverklaring verzoekt burgemeester en wethouders van de
ontvangende gemeente om het in de urgentieverklaring opgenomen
zoekprofiel aan te passen.
burgemeester en wethouders van de ontvangende gemeente beoordelen het
verzoek. Het vierde lid van artikel 2.5.4 van de HVV geeft aan welke
belangen burgemeester en wethouders daarbij in acht nemen: zij kunnen
het verzoek weigeren indien naar hun oordeel de onevenwichtige en
onrechtvaardige effecten van schaarste aan goedkope woonruimte daartoe
nopen. Daarmee grijpt het vierde lid terug op het motief om een
huisvestingsverordening vast te stellen: het bestrijden van de effecten
van onevenwichtige en onrechtvaardige effecten van schaarste aan
goedkope woonruimte.
als burgemeester en wethouders gelet op het vierde lid geen reden zien
om het verzoek te weigeren, wijzigen zij het in de urgentieverklaring
opgenomen zoekprofiel. Het zoekgebied wijzigen zij in hun gemeente. Het
woningtype wijzigen zij in het woningtype dat voor hun gemeente in het
geval van deze woningzoekende als meest sobere woningtype geldt.
burgemeester en wethouders kunnen ook, gelet op het bepaalde in het
vierde lid, tot de conclusie komen dat het verzoek geweigerd moet
worden.
Het ligt voor de hand om op gemeentelijk niveau beleid vast te stellen waarin
beschreven wordt hoe invulling wordt gegeven aan de toets van verzoeken aan het
bepaalde in het vierde lid.Zowel een toekenning van het verzoek als een weigering van het verzoek is een
besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht.1.8.6. Intrekking en wijziging van de urgentieverklaringOnder bepaalde omstandigheden kunnen urgentieverklaringen worden gewijzigd of
ingetrokken. Artikel 2.5.10 van de HVV bevat hiervoor een regeling. Dit artikel
is niet van toepassing op de SV-urgentieverklaring.Het tweede lid van artikel 2.5.10 bevat de intrekkingsgronden. Deze zijn voor
burgemeester en wethouders verplichtend geformuleerd, hetgeen betekent dat
indien zich een intrekkingsgrond voordoet, de urgentieverklaring ingetrokken
dient te worden. Er zijn de volgende intrekkingsgronden:
bij de aanvraag zijn onjuiste of onvolledige gegevens verstrekt. Deze
grond leidt tot intrekking indien volledigheid of juistheid had geleid
tot weigering van de aangevraagde urgentieverklaring. Als bij
volledigheid of juistheid een andere urgentieverklaring - of
bijvoorbeeld een ander woningtype - zou zijn verleend, is dat een reden
om de urgentieverklaring te wijzigen, zie het derde lid.
de houder van de urgentieverklaring behoort niet meer tot de
urgentiecategorie welke aanleiding was voor verlening van de
urgentieverklaring of er doen zich één of meer toepasselijke, in artikel
2.5.5, eerste lid, opgenomen en op de desbetreffende urgentiecategorie
toepasselijke weigeringsgronden voor;
de houder van de urgentieverklaring verzoekt om intrekking van de
urgentieverklaring;
de houder van de urgentieverklaring heeft aangeboden passende woonruimte
geweigerd of heeft zich anderszins onvoldoende ingespannen om zijn
huisvestingsprobleem op te lossen. Van dat laatste is onder meer sprake
als hij niet heeft gereageerd op via een aanbodinstrument aangeboden
woonruimte, voor zover die woonruimte paste binnen zijn
zoekprofiel.
Het derde lid van artikel 2.5.10 bevat de wijzigingsgronden. Deze zijn
facultatief geformuleerd. Doet zich een wijzigingsgrond voor, dan kunnen
burgemeester en wethouders de urgentieverklaring wijzigen. Er zijn de volgende
wijzigingsgronden:
bij de aanvraag zijn onjuiste of onvolledige gegevens verstrekt en de
urgentieverklaring zou, indien juiste of volledige gegevens verstrekt
zouden zijn geweest, niet zijn geweigerd maar anders op de aanvraag
besloten; en
de houder van de urgentieverklaring tot een andere urgentiecategorie
behoort dan die welke aanleiding was voor verlening van de
urgentieverklaring.
Intrekken en wijzigen van een urgentieverklaring is een besluit in de zin van
artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht.1.8.7. Overgangsrecht urgentieverklaringenArtikel 2.5.12 van de HVV bevat het overgangsrecht voor urgentieverklaringen die
verleend zijn voor de inwerkingtreding van de nieuwe HVV: deze
urgentieverklaringen blijven ook na inwerkingtreding van de nieuwe HVV gewoon
geldig.Voor de overige gevallen zijn de regels in de nieuwe HVV onverkort van
toepassing, juist omdat er in artikel 2.5.12 niets geregeld wordt voor die
situaties. Dat betekent het volgende:
urgentieverklaringen aangevraagd voor 1 januari 2016 worden, als op die
aanvragen op 1 januari 2016 nog niet beslist is, afgehandeld met
toepassing van de nieuwe HVV. Inhoudelijk maakt dat geen verschil: de
regels voor weigering en toekenning zijn immers niet gewijzigd.
Als er voor 1 januari 2016 bezwaar is ingesteld tegen een
urgentieverklaring of een besluit tot weigering, wijziging of intrekking
daarvan, en op dat bezwaar is nog niet beslist op 1 januari 2016, dan
zijn de regels uit de nieuwe HVV van toepassing op het te nemen besluit
op bezwaar.
4.2.1 Verstrekken van inlichtingenTen behoeve van verslaglegging en monitoring was een artikel opgenomen om het
dagelijks bestuur van de stadsregio te informeren, zodat deze de wijze van
uitvoering van de verordening door de gemeenten kan beoordelen. In deze lokaal
vast te stellen verordening is dit gewijzigd in het plegen van afstemming in het
portefeuillehoudersoverleg.2. Artikelsgewijze toelichtingDit hoofdstuk van de toelichting bevat een artikelsgewijze toelichting op de
verordening. In bepaalde andere gevallen wordt volstaan met een verwijzing naar
de algemene toelichting of wordt een gedeelte van algemene toelichting
herhaald.Artikel 1 DefinitiesDit artikel spreekt voor zich.Artikel 2.1.1 WerkingsgebiedDit artikel bepaalt het werkingsgebied van hoofdstuk 2 (de artikelen 2.1.1 tot
en met 2.5.12) van de HVV. Het eerste lid bevat een geografische beschrijving
van het werkingsgebied. De daarop volgende leden beschrijven de omvang van de
woonruimtevoorraad die binnen dat geografische werkingsgebied onder de werking
van hoofdstuk 2 valt.Artikel 2.1.2 Reikwijdte vergunningplichtDit artikel bevat de op artikel 7 van de wet gebaseerde beschrijving van de
huisvestingsvergunningplicht.Artikel 2.2.1 ToelatingscriteriaDit artikel bevat twee criteria waaraan een huishouden moet voldoen om
toegelaten te worden tot het aangewezen deel van de woningmarkt:
ten minste één van de leden van het huishouden is niet minderjarig als
bedoeld in artikel 1:233 van het Burgerlijk Wetboek;
alle leden van het huishouden mogen rechtmatig in Nederland
verblijven.
Deze toelatingscriteria zijn, via artikel 2.3.2, eerste lid, tevens
weigeringsgronden voor de huisvestingsvergunning.Artikel 2.2.2 Aanbieden van woonruimteDit artikel regelt de wijze waarop corporaties hun voor verhuur beschikbare
woonruimte aanbieden. Deze aanbieding geschiedt, gelet op het bepaalde in het
eerste lid, eenduidig en transparant via een aanbodinstrument of via meerdere
aanbodinstrumenten. Het tweede lid heeft tot doel te waarborgen dat het voor de woningzoekende
duidelijk is aan welke voorwaarden hij dient te voldoen om in aanmerking te
komen voor de via een aanbodinstrument aangeboden woonruimte.Als woonruimte via directe bemiddeling wordt aangeboden, is het bepaalde in het
eerste en tweede lid niet van toepassing.Verwezen wordt verder naar paragraaf 1.5.4. van deze toelichting.Artikel 2.2.3 Woningzoekenden en inschrijvingEen woningzoekende kan zich vanaf het moment waarop hij de leeftijd van 18 jaar
bereikt, inschrijven als woningzoekende. Dat doet hij in een aanbodinstrument.
De inschrijving in één aanbodinstrument geldt als inschrijving in elk in de
woningmarktregio gebruikt aanbodinstrument. Zo wordt bewerkstelligt dat de
woningzoekende in de hele woningmarktregio dezelfde inschrijfduur opbouwt.Ingevolge het bepaalde in het tweede lid is de inschrijfduur gelijk aan de
periode dat men als woningzoekende staat ingeschreven. Ingevolge het bepaalde in
het derde lid eindigt de inschrijving nadat een woningzoekende als huurder
aangewezen woonruimte in gebruik heeft genomen. Als eventueel huisgenoten (niet-zijnde meeverhuizende inwonende kinderen) ook
zelfstandig als woningzoekende zijn ingeschreven én hun medeverhuizing is
noodzakelijk voor het verkrijgen van de huisvestingsvergunning voor de bewoning
van de desbetreffende woonruimte (bijvoorbeeld: in verband met passendheid gelet
op de grootte van de woning), eindigt ook hun inschrijving als woningzoekende,
zo volgt uit het vierde lid.Artikel 2.2.4 Voorwaarden aan inschrijving via het
aanbodinstrumentAan de inschrijving als woningzoekende via een aanbodinstrument kunnen
voorwaarden worden verbonden. Te denken valt aan inschrijfgeld of per jaar dat
men ingeschreven staat te betalen verlengingsgeld.Artikel 2.2.5 Aanvraag vergunning en in te dienen bescheidenBurgemeester en wethouders van de regiogemeente waar de woning gelegen is, zijn
bevoegdheid om een huisvestingsvergunning te verlenen, weigeren of
intrekken.De huisvestingsvergunning wordt verleend op aanvraag. Artikel 2.2.5 van de HVV
bevat regels voor het doen van zo'n aanvraag:
de aanvraag moet worden ingediend bij burgemeester en wethouders van de
regiogemeente waar de woning gelegen is;
de aanvraag moet vergezeld gaan van diverse stukken met nadere
informatie;
de aanvrager kan gevraagd worden een geldig identiteitsbewijs van alle
leden van het huishouden te tonen;
burgemeester en wethouders kunnen nog andere, niet in dit artikel
genoemde, informatie opvragen bij aanvrager;
in bepaalde gevallen moet de aanvrager over een indicatie beschikken, waaruit
blijkt dat de woning waarvoor hij een huisvestingsvergunning wil verkrijgen, bij
uitstek geschikt is voor hem.Overigens bevat afdeling 4.1 van de Awb een algemene, ook voor de
huisvestingsvergunning geldende, regeling over beschikkingen. De voor de
praktijk belangrijkste artikelen uit dit deel van de Awb zijn:
artikel 4:5 Awb. Dit artikel schrijft voor hoe omgegaan moet worden met
een onvolledige aanvraag;
artikel 4:8 Awb. Dit artikel schrijft voor dat in bepaalde gevallen
aanvrager moet kunnen reageren op een voorgenomen, voor hem negatief,
besluit;
artikel 4:13 tot en met 4:15 Awb. Deze artikelen bevatten de regeling
over de beslistermijn en de opschorting daarvan. Zie daarvoor ook
artikel 2.2.7 van de HVV.
Artikel 2.2.6 BeslistermijnHet eerste lid van dit artikel bepaalt de reguliere beslistermijn op acht weken.
Het tweede lid bepaalt dat die termijn eenmalig met vier weken verlengd kan
worden.Artikel 2.2.7 Gegevens op de vergunningDeze bepaling spreekt voor zich.Artikel 2.3.1 Reikwijdte paragraaf 2.3Op grond van dit artikel is het bepaalde in paragraaf 2.34 uitsluitend van
toepassing op ingevolge artikel 2.1.1 aangewezen woonruimte die eigendom is van
een corporatie.Artikel 2.3.2 Weigeringsgronden van de huisvestingsvergunningIngevolge het bepaalde in het eerste lid wordt de huisvestingsvergunning
geweigerd indien:
het huishouden niet voldoet aan de toelatingscriteria genoemd in artikel
2.2.1..Deze criteria houden in dat tenminste één van de leden van het
huishouden bevoegd is een huurovereenkomst te sluiten (het onder a van
artikel 2.2.1 genoemde criterium) en dat alle leden van het huishouden
in Nederland mogen verblijven (het onder b van artikel 2.2.1 genoemde
criterium).
het huishouden al in het bezit is van een huisvestingsvergunning;
het huishouden op grond van het bepaalde in artikel 2.3.6 niet voor de
huisvestingsvergunning in aanmerking komt. Dit is de koppeling naar de
regels over toewijzing van corporatiewoningen via het aanbodinstrument
of via directe bemiddeling.
het niet aannemelijk is dat het huishouden de woonruimte in gebruik zal
nemen. Hiervan is bijvoorbeeld sprake als aannemelijk is dat het
huishouden zelf niet in de woning gaat wonen maar deze (illegaal) zal
onderverhuren; of,
de corporatie, gelet op haar taak als toegelaten instelling of haar
belang als verhuurder, daaronder mede begrepen haar verantwoordelijkheid
voor de bescherming van de belangen van de overige huurders en voor de
waarborging van het woongenot, redelijkerwijs het sluiten van een
huurovereenkomst met aanvrager heeft kunnen weigeren. Deze
weigeringsgrond maakt het mogelijk om bij de beslissing over het al dan
niet verlenen van de huisvestingsvergunning rekening te houden met de
specifieke positie die een corporatie heeft ten gevolge van de Woningwet
en haar positie als verhuurder sec.
Alle genoemde weigeringsgronden vormen een zelfstandige weigeringsgrond.Zie overigens ook paragraaf 1.5. van deze toelichting.Artikel 2.3.3 Intrekking vergunningBurgemeester en wethouders kunnen een huisvestingsvergunning intrekken,
indien:
het huishouden de in de vergunning vermelde woonruimte niet binnen de
genoemde termijn in gebruik heeft genomen. In het belang van een
doelmatig beheer van schaarse woonruimte is het immers van belang dat
vrijkomende woonruimte zo spoedig mogelijk weer in gebruik genomen
wordt.
de vergunning is verleend op grond van door de houder van de vergunning
verstrekte gegevens waarvan deze wist of redelijkerwijs kan vermoeden
dat zij onjuist of onvolledig waren.
Artikel 2.3.4 Passendheidscriteria: voorrang gelet op de aard, grootte en
prijs van woonruimteArtikel 11 van de Huisvestingswet 2014 geeft de mogelijkheid om in de
huisvestingsverordening te bepalen dat bepaalde categorieën woningzoekenden met
voorrang in aanmerking komen voor een huisvestingsvergunning voor bepaalde
categorieën woonruimte. Dit, gelet op de aard, grootte of prijs van die
woonruimte. Artikel 11 van de Huisvestingswet 2014 biedt dus niet de
mogelijkheid om woningzoekenden uit te sluiten van de mogelijkheid om een
huisvestingsvergunning te krijgen. Zie daarvoor overigens ook de tweede alinea
van paragraaf 1.5 van deze toelichting.Passendheidscriteria zijn voorrangsregelingen, geen uitsluitingsgronden. Dat
betekent dat een woningzoekende die voldoet aan de op een woning van toepassing
zijnde passendheidseis, ten opzichte van woningzoekenden die daaraan niet
voldoen met voorrang in aanmerking komt voor een
huisvestingsvergunning. Andersom: woningzoekenden die niet voldoen aan een
passendheidseis, komen eventueel wel voor een huisvestingsvergunning in
aanmerking, maar dan alleen ná de woningzoekenden die wél aan de passendheidseis
voldoen.Het eerste lid van artikel 2.3.4 beschrijft dat de categorieën woonruimte
genoemd in kolom 2 van de in het tweede lid opgenomen tabel, categorieën
woonruimte als bedoeld in artikel 11 van de Huisvestingswet 2014 zijn. Deze
categorieën woonruimte zijn als het ware gematcht met de in kolom 1 van de tabel
genoemde, categorieën woningzoekenden. Het tweede lid van artikel 2.3.4 bepaalt
dan ook dat de woningzoekenden uit kolom 2 met voorrang in aanmerking komen voor
een huisvestingsvergunning voor woonruimte uit kolom 1, uiteraard voor zover
categorie woningzoekende en categorie woonruimte in dezelfde rij van de kolom
staan. Voor de gemeente Zaanstad zijn bij de categorie woonruimte in het
bijzonder geschikt voor de huisvesting van personen met verminderde
zelfredzaamheid subcategorieën opgenomen.Het met voorrang in aanmerking laten komen voor een huisvestingsvergunning maakt
onderdeel uit van de voorbereiding van de beslissing tot verlening van een
huisvestingsvergunning en is daarmee een bevoegdheid van burgemeester en
wethouders. Het is daarom dat de nadere invulling van de inkomenseis op grond
van het derde lid van artikel 2.3.4 door burgemeester en wethouders geschiedt.
Voor de volledigheid wordt hier opgemerkt dat het voorrang op basis van inkomen,
gelet op de prijs van de woonruimte, betreft en geen uitsluiting op basis van
inkomen.Artikel 2.3.5 Bindingscriteria: voorrang bij regionale of lokale
bindingArtikel 14, tweede lid, van de Huisvestingswet 2014 geeft de mogelijkheid om in
de huisvestingsverordening te bepalen dat bij de verlening van
huisvestingsvergunningen voor ten hoogste 50% van één of meer daarbij aangewezen
categorieën woonruimte, voorrang wordt gegeven aan woningzoekenden die
economisch of maatschappelijk gebonden zijn aan de woningmarktregio. Voor ten hoogste de helft van dat percentage mag bij de verlening van
huisvestingsvergunningen voorrang worden gegeven aan woningzoekenden die
economisch of maatschappelijk gebonden zijn aan een tot de gemeente behorende
kern, aldus de tweede zin van artikel 14, tweede lid, van de Huisvestingswet
2014.Bindingscriteria zijn, net als passendheidscriteria, voorrangsregelingen, geen
uitsluitingsgronden. Dat betekent dat een woningzoekende die voldoet aan de op
een woning van toepassing zijnde bindingseis, ten opzichte van woningzoekenden
die daaraan niet voldoen met voorrang in aanmerking komt voor
een huisvestingsvergunning. Andersom: woningzoekenden die niet voldoen aan een
bindingseis, komen eventueel wel voor een huisvestingsvergunning in aanmerking,
maar dan alleen ná de woningzoekenden die wél aan de bindingseis voldoen.In artikel 2.3.5 is van de HVV is van de in artikel 14, tweede lid, van de
Huisvestingswet 2014 geboden mogelijkheid gebruikgemaakt. Dat betekent dat ten
hoogste 50% van de huisvestingsvergunningen verleend met voorrang aan
woningzoekenden met regionale binding verleend mag worden. In de helft van die
gevallen, dus: in 25% van de gevallen, mag een huisvestingsvergunning met
voorrang verleend worden aan woningzoekenden met lokale binding.Let wel, alleen gevallen waarbij de huisvestingsvergunning daadwerkelijk
verleend wordt omdat sprake is van binding, tellen mee in de bovengenoemde
percentages. Opgemerkt wordt verder dat de woningzoekenden in het bezit van een
urgentieverklaring verleend in verband met mantelzorg, uitstroom uit een
blijf-van-mijn-lijfhuis of vergunninghouders (statushouders) die de gemeente
gelet op de taakstelling moet huisvesten, de bindingscriteria niet tegengeworpen
kunnen krijgen, zie lid 3 van artikel 2.4.7 van de HVV en artikel 16 van de
Huisvestingswet 2014.Artikel 2.3.6 Algemene volgordebepalingZie paragraaf 1.5.5.Artikel 2.3.6a Bijzondere volgordebepalingDeze volgordebepaling geldt als de woonruimte te huur wordt aangeboden met
toepassing het label "grote huishoudens" zoals dat is opgenomen in artikel
2.3.4, vierde lid. De volgordebepaling treedt, wanneer de woonruimte wordt
aangeboden via het aanbodinstrument, in de plaats van de algemene
volgordebepaling opgenomen in artikel 2.3.6.Artikel 2.3.7 Volgorde van de houders van de
urgentieverklaringZie paragraaf 1.5.5.Artikel 2.38 Volgorde overige woningzoekendenZie paragraaf 1.5.5.Artikel 2.3.9 Directe bemiddelingZie paragraaf 1.5.6.Artikel 2.3.10 Bijzondere gevallenZie paragraaf 1.5.6.Artikel 2.4.1 AlgemeenDe artikelen 2.4.1 tot en met 2.4.3 bevatten een regeling voor experimenten op
het gebied van woonruimteverdeling. Belangrijk is het om vast te stellen dat
experimenten weliswaar niet mogelijk zijn op grond van de (overige) bepalingen
van de HVV, maar wel, gelet op de Huisvestingswet 2014, in een
huisvestingsverordening opgenomen zouden kunnen worden. Het is dus zo dat
experimenten niet in strijd mogen zijn met de uitgangspunten van de
Huisvestingswet 2014 zelf. Artikel 2.4.2 Experimenten met woonruimten van corporatiesDit artikel regelt de experimenten die corporaties en gemeenten samen kunnen
organiseren. Een experiment duurt maximaal 2 jaar en betreft ten hoogste 10% van
de per jaar toe te wijzen woonruimten van de corporaties die bij het experiment
betrokken zijn. Een experiment mag pas starten als de Stuurgroep Wonen de opzet
ervan heeft goedgekeurd.Artikel 2.4.3 Experimenten met overige aangewezen woonruimtenOok andere verhuurders dan corporaties kunnen samen met gemeenten experimenten
organiseren. Artikel 2.5.1 Bevoegdheid tot beslissen op een aanvraag om een
urgentieverklaringDit artikel bepaalt dat burgemeester en wethouders van de gemeente waar de
urgentieverklaring moet worden aangevraagd, beslissen op de aanvraag Artikel
2.5.2 bepaalt waar de aanvraag ingediend moet worden.Eén urgentiegrond kent een eigen bevoegdheidsregeling: dit betreft de in artikel
2.5.7 van de HVV geregelde urgentiegrond "uitstroom", zie daarvoor paragraaf
1.8.3 van de algemene toelichting en de artikelsgewijze toelichting.Artikel 2.5.2 Aanvraag om een urgentieverklaringHet eerste lid van dit artikel bevat een regeling voor het indienen van de
aanvraag om een urgentieverklaring:
woont aanvrager binnen de woningmarktregio, dan vraagt hij de
urgentieverklaring aan bij burgemeester en wethouders van zijn
woonplaats;
woont aanvrager niet binnen de woningmarktregio, dan vraagt hij de
urgentieverklaring aan bij burgemeester en wethouders van de
regiogemeente waar hij wil gaan wonen.
Deze laatste situatie (een aanvrager van buiten de woningmarktregio) doet zich
in het bijzonder voor bij de zogenoemde "wettelijke urgentiegronden": deze
woningzoekenden zullen vaak niet in de woningmarktregio woonachtig zijn.Op een aanvraag wordt, gelet op het bepaalde in artikel 2.5.2, tweede lid, van
de HVV, binnen acht weken besloten. Deze termijn kan met ten hoogste vier weken
verlengd worden. Uiteraard is een behandeltermijn van acht weken respectievelijk
12 weken langer dan in de meeste gevallen, gelet op het urgente karakter van
veel huisvestingsproblemen, wenselijk is. Het derde lid van artikel 2.5.2 van de HVV somt op welke gegevens en bescheiden
in ieder geval bij de aanvraag ingediend moeten worden:
stukken waaruit blijkt dat de aanvrager als woningzoekende is
ingeschreven in het aanbodinstrument;
informatie over de aard en de oorsprong van het huisvestingsprobleem dat
aan de aanvraag ten grondslag ligt; en
informatie over het inkomen en het vermogen van het huishouden van
aanvrager.
Artikel 2.5.3 Inhoud van de urgentieverklaringIn artikel 2.5.3 van de HVV wordt beschreven welke gegevens de
urgentieverklaring zelf dient te bevatten:
de urgentieverklaring bevat een zoekprofiel voor woonruimte. Het
zoekprofiel bestaat uit een woningtype en het zoekgebied waarop de
voorrangswerking van de urgentieverklaring van toepassing is.
de urgentieverklaring bevat informatie over aanvrager, het dossier van
de aanvrager en de termijn gedurende welke de urgentieverklaring geldig
is.
Het in het woningtype op te nemen zoekprofiel bevat qua ligging, grootte, en
aard het meest sobere woningtype of de meest sobere woningtypen dat naar het
oordeel van burgemeester en wethouders noodzakelijk is voor het oplossen van het
huisvestingsprobleem. Dit meest sobere woningtype kan per regiogemeente
verschillen: wat "meest sober" is, hangt immers af van de samenstelling van de
woningvoorraad. Op gemeentelijk niveau kan daarom beleid opgesteld worden aan de
hand waarvan bij de behandeling van concrete aanvragen het in het zoekprofiel op
te nemen woningtype bepaald kan worden. Dit geldt voor urgentieverklaringen met
uitzondering van de SV-urgentieverklaring en de urgentieverklaring in verband
met calamiteiten (de urgentiecategorie genoemd in artikel 2.6.8, eerste lid,
aanhef en onder a). Verder wordt opgemerkt dat binnen de gemeente Amsterdam de
houders van een wegens een calamiteit verleende urgentieverklaring zelf in
WoningNet kunnen zoeken en reageren op woningen die zijn gelabeld voor
voorrangskandidaten. De woningcorporaties labelen in hun ogen geschikte woningen
voor de urgenten.Zie voor de bepaling van het in het zoekprofiel op te nemen zoekgebied artikel
2.5.4 van de HVV.Artikel 2.5.4 Het zoekgebiedHet in het zoekprofiel op te nemen zoekgebied omvat de gemeente van het college
van burgemeester en wethouders dat de urgentieverklaring heeft verleend, aldus
eerste lid.De urgentieverklaring verleend wegens de toepasselijkheid van een in artikel
2.5.8 van de HVV opgenomen urgentiecategorie heeft regionale werking. Dit
betekent dat een woningzoekende onder bepaalde omstandigheden de
urgentieverklaring kan inzetten bij het verkrijgen van woonruimte, gelegen in
een andere regiogemeente dan die waar de urgentieverklaring is afgegeven. Het
tweede tot en met vijfde lid van artikel 2.5.4 van de HVV bevat hiervoor de
volgende regeling:
de houder van een urgentieverklaring meldt zich bij de regiogemeente
waar hij naar toe wil verhuizen. Deze regiogemeente wordt in het artikel
aangeduid als "de ontvangende gemeente". De houder van de
urgentieverklaring verzoekt burgemeester en wethouders van de
ontvangende gemeente om het in de urgentieverklaring opgenomen
zoekprofiel aan te passen.
burgemeester en wethouders van de ontvangende gemeente beoordelen het
verzoek. Het vierde lid van artikel 2.5.4 van de HVV geeft aan welke
belangen burgemeester en wethouders daarbij in achtnemen: zij kunnen het
verzoek weigeren indien naar hun oordeel de onevenwichtige en
onrechtvaardige effecten van schaarste aan goedkope woonruimte daartoe
nopen. Daarmee grijpt het vierde lid terug op het motief om een
huisvestingsverordening vast te stellen: het bestrijden van de effecten
van onevenwichtige en onrechtvaardige effecten van schaarste aan
goedkope woonruimte. Opgemerkt wordt dat burgemeester en wethouders in
deze situatie niet opnieuw beoordelen of de urgentieverklaring zelf
terecht is verleend.
als burgemeester en wethouders gelet op het vierde lid geen reden zien
om het verzoek te weigeren, wijzigen zij het in de urgentieverklaring
opgenomen zoekprofiel. Het zoekgebied wijzigen zij in hun gemeente. Het
woningtype wijzigen zij in het woningtype dat voor hun gemeente in het
geval van deze woningzoekende als meest sobere woningtype geldt.
burgemeester en wethouders kunnen ook, gelet op het bepaalde in het
vierde lid, tot de conclusie komen dat het verzoek geweigerd moet
worden.
Het ligt voor de hand om op gemeentelijk niveau beleid vast te stellen waarin
beschreven wordt hoe invulling wordt gegeven aan de toets van verzoeken aan het
bepaalde in het vierde lid.Zowel een toekenning van het verzoek als een weigering van het verzoek is een
besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht.Artikel 2.5.5 Algemene weigeringsgronden urgentieverklaringAls de aanvraag volledig en te beoordelen is, wordt getoetst of er zich één of
meerdere algemene weigeringsgronden voordoen. Deze zijn opgenomen in artikel
2.56.5, eerste en tweede lid, van de HVV. Niet elke algemene weigeringsgrond is
van toepassing op elke urgentiecategorie, zie het schema in paragraaf
1.8.2.De weigeringsgronden genoemd in het eerste lid zijn, voor zover ze toepasselijk
zijn op de desbetreffende urgentiecategorie, verplichtend voor burgemeester en
wethouders: als er zich één of meerdere van deze weigeringsgronden
voordoen, moet de aangevraagde urgentieverklaring geweigerd worden. Het betreft
de volgende weigeringsgronden:
het huishouden van de aanvrager voldoet niet aan de in artikel 2.2.1
genoemde eisen. Dit betekent dat tenminste één lid van het huishouden
van aanvrager niet minderjarig is en dat alle leden van het huishouden
in Nederland mogen verblijven.
er is geen sprake van een urgent huisvestingsprobleem. Uit deze
weigeringsgrond volgt dat sprake moet zijn van een urgent
huisvestingsprobleem.
de aanvrager kon het huisvestingsprobleem redelijkerwijs voorkomen of
kan het huisvestingsprobleem redelijkerwijs op een andere wijze
oplossen. In bepaalde gevallen is wel sprake van een urgent
huisvestingsprobleem, maar had aanvrager dit redelijkerwijs zelf kunnen
voorkomen. Bijvoorbeeld door in verband met een voorzienbare beperking
tijdig te verhuizen naar meer geschikte woonruimte. Of door met eigen
vermogen geschikte woonruimte te kopen.
het huisvestingsprobleem kon worden voorkomen of kan worden opgelost
door gebruik te maken van een voorliggende voorziening. Het begrip
'voorliggende voorziening' is gedefinieerd in artikel 1 en kan eventueel
in lokaal beleid verder inhoud gegeven worden.
het aan de aanvraag ten grondslag liggende huisvestingsprobleem is
ontstaan als gevolg van een verwijtbaar doen of nalaten van aanvrager of
een lid van zijn huishouden. Van deze weigeringsgrond is bijvoorbeeld
sprake als aanvrager zijn vorige woning heeft moeten verlaten in verband
met door hem ondernomen wietteelt of als aanvrager met zijn gezin is
gaan inwonen, terwijl het redelijkerwijs voorzienbaar was dat dit tot
problemen zou leiden.
het aan de aanvraag ten grondslag liggende huisvestingsprobleem kan niet
of in onvoldoende mate opgelost worden met verhuizing naar andere
zelfstandige woonruimte. Deze weigeringsgrond doet zich bijvoorbeeld
voor indien aanvrager als gevolg van specifieke problematiek een urgent
huisvestingsprobleem heeft gekregen en redelijkerwijs te verwachten is
dat die problematiek hem nog steeds belet om zelfstandig woonruimte te
bewonen. Het kan daarbij gaan om problematiek van sociaal-medische
aard.
de aanvraag is ingediend binnen twee jaar nadat een eerder aan aanvrager
of een lid van zijn huishouden verleende urgentieverklaring is
ingetrokken met toepassing van artikel 2.5.10, tweede lid, aanhef en
onder a en d. Bij intrekking wegens de toepasselijkheid van deze
intrekkingsgronden (a. onvolledige of onjuiste gegevens verstrekt en d.
aangeboden woonruimte geweigerd dan wel zich onvoldoende ingespannen)
kan gezegd worden dat aanvrager het ontstane of voortdurende
huisvestingsprobleem in belangrijke mate aan zichzelf te wijten
heeft.
de aanvrager is niet in staat om in zijn bestaan of in de kosten van
bewoning van zelfstandige woonruimte te voorzien. Indien aanvrager niet
in de kosten van bestaan of de kosten van bewoning van zelfstandige
woonruimte kan voorzien, is het, via een urgentieverklaring verkrijgen
van zelfstandige woonruimte, geen duurzame oplossing van het
huisvestingsprobleem.
de aanvrager in de periode direct voorafgaand aan het indienen van de
aanvraag blijkens diens inschrijving in de basisadministratie niet
tenminste twee jaar onafgebroken in de gemeente waar de
urgentieverklaring wordt aangevraagd woonachtig was. Deze
weigeringsgrond spreekt voor zich.
het huishoudinkomen de DAEB-norm overschrijdt. Huishoudens met een
inkomen boven de DAEB-norm worden verondersteld in beginsel zelf voor
hun huisvesting te kunnen zorgen.
De weigeringsgrond in het tweede lid heeft een facultatief karakter: indien zich
deze weigeringsgrond voordoet, kan de aangevraagde urgentieverklaring geweigerd
worden. Deze weigeringsgrond stelt burgemeester en wethouders in staat om een
urgentieverklaring te weigeren indien het huisvestingsprobleem veroorzaakt wordt
door het
bewonen van onzelfstandige woonruimte;
bewonen van voor tijdelijke bewoning geschikte woonruimte; of
in een in strijd met een bestemmingsplan permanent bewonen van een
bouwwerk.
Aanvrager kon immers bij de start van deze vormen van bewoning verwachten dat op
een zeker moment als gevolg daarvan een huisvestingsprobleem zou gaan ontstaan.
Het ligt overigens voor de hand dat gemeenten die voornemens zijn om van deze
weigeringsgrond gebruik te maken, ter zake beleid ontwikkelen.Artikel 2.5.6 Wettelijke urgentiecategorieënArtikel 2.5.6 bevat de zogenoemde wettelijke urgentiecategorieën. Dit zijn de
urgentiecategorieën waarvan in artikel 12, derde lid, van de Huisvestingswet
2014 is bepaald dat áls een gemeenteraad besluit tot instelling van een
urgentieregeling, hij in ieder geval die categorieën onder de reikwijdte van de
urgentieregeling moet laten vallen. Concreet gaat het om:
woningzoekenden die verblijven in een voorziening voor tijdelijke opvang
van personen, die in verband met problemen van relationele aard of
geweld hun woonruimte hebben verlaten;
woningzoekenden die mantelzorg verlenen of ontvangen;
vergunninghouders (vroeger ook wel "statushouders" genaamd).
In het eerste lid zijn de onder a. en b. genoemde categorieën opgenomen. Er
wordt op gewezen dat op deze categorieën de algemene weigeringsgronden van
artikel 2.5.5, eerste lid, aanhef en onder a tot en met h en j van toepassing
zijn. Over de onder a. genoemde categorie wordt opgemerkt dat deze urgentiegrond
zich, naast de overige in het eerste lid onder a genoemde omstandigheden, pas
voordoet als "de behoefte aan in de desbetreffende regiogemeente
gelegen woonruimte" naar het oordeel van burgemeester en
wethouders noodzakelijk is. Over de onder b. genoemde categorie wordt opgemerkt dat het enkele bestaan van
een mantelzorgrelatie tussen een inwoner van de regiogemeente en een
woningzoekende van elders, geen grond is voor toekenning van een
urgentieverklaring. Het verlenen of ontvangen van mantelzorg moet een dusdanige
impact op het leven van aanvrager hebben, dat naar het oordeel van burgemeester
en wethouders sprake is van een voor aanvrager dringend noodzakelijke behoefte
aan andere woonruimte. De onder c. genoemde categorie is opgenomen in het tweede lid van artikel 2.5.6.
Een vergunninghouder (statushouder) komt pas in aanmerking voor een
urgentieverklaring als:
de vergunninghouder, gelet op de op burgemeester en wethouders rustende
taakstelling, gehuisvest moet worden in de desbetreffende
regiogemeente;
de vergunninghouder door het COA niet bij een andere gemeente is
voorgedragen; en,
de vergunninghouder niet reeds eerder aangeboden woonruimte heeft
geweigerd.
Artikel 2.5.7 Regionale urgentiegrond "uitstroom"De woningzoekenden die tot deze urgentiecategorie behoren stromen uit een
instelling voor maatschappelijke opvang, een psychiatrische instelling of een
erkende hulp- of dienstverleningsinstelling uit naar de gemeente waar zij
voorafgaand aan hun verblijf in die instelling tenminste twee van de drie jaar
woonachtig waren. Burgemeester en wethouders van de regiogemeente waar zo'n
instelling staat, beslissen op de aanvraag om een urgentieverklaring. Vervolgens
wordt de houder van de urgentieverklaring door burgemeester en wethouders
doorgeleid naar de regiogemeente waar hij tenminste twee van de drie jaar direct
voorafgaand aan het verblijf in de instelling woonachtig was of, als dat eerste
gelet op de problematiek niet wenselijk is, een andere regiogemeente.
Burgemeester en wethouders van die gemeente bepalen het voor de woningzoekende
passende woningtype.Artikel 2.5.8 Overige regionale urgentiecategorieënDe regionale urgentiecategorieën genoemd in artikel 2.5.8 van de HVV
betreffen:
een urgentiecategorie voor woningzoekenden die in een acute noodsituatie
verkeren (artikel 2.5.8, eerste lid, aanhef en onder a);
een urgentiecategorie voor die op grond van medische of sociale redenen
dringend woonruimte nodig hebben en niet behoren tot de in artikel 2.5.7
bedoelde urgentiecategorie (artikel 2.5.8, eerste lid, aanhef en onder
b); en,
een urgentiecategorie voor woningzoekenden waarvan de huidige woonruimte
behoort tot een door burgemeester en wethouders op grond van het tweede
lid aangewezen complex waaruit zij moeten verhuizen in verband met met
sloop of ingrijpende renovatie of herstructurering van het gebied
(artikel 2.5.8, eerste lid, aanhef en onder c).
Ten aanzien van de de eerste twee genoemde urgentiecategorieën is regionaal
afgestemd beleid tot stand gekomen. Voor de derde genoemde urgentiecategorie betreft de zogenoemde SV-urgenten. Dit
zijn huishoudens die een, in het kader van stedelijke herstructurering, te
slopen of ingrijpend te renoveren complexen bewonen. Om hen in aanmerking te
laten komen voor een urgentieverklaring, moeten burgemeester en wethouders eerst
het complex aanwijzen. Het tweede lid van artikel 2.5.8 van de HVV bevat hier
een regeling voor. Zo'n aanwijzing kan pas plaatsvinden als aannemelijk is dat
de huidige bewoners van het complex binnen twee jaar moeten verhuizen. Na zo'n
aanwijzing komen de bewoners in aanmerking voor een urgentieverklaring, gelet op
het bepaalde in het eerste lid, aanhef en onder c.Artikel 2.56.9 Geldigheid van de urgentieverklaringDit artikel van de HVV bevat een regeling voor de geldigheidsduur van de
urgentieverklaring. Deze regeling is niet van toepassing op:
zogenoemde SV-urgentieverklaringen (urgentieverklaringen verleend wegens
de toepasselijkheid van de urgentiecategorie opgenomen in artikel 2.5.8,
eerste lid, aanhef en onder c, van de HVV);
de aan vergunninghouders verleende urgentieverklaringen
(urgentieverklaringen verleend wegens de toepasselijkheid van de
urgentiecategorie opgenomen in artikel 2.5.6, tweede lid); en,
de urgentieverklaringen verleend wegens uitstroom (urgentieverklaringen
verleend wegens de toepasselijkheid van de urgentiecategorie opgenomen
in artikel 2.5.7, eerste lid).
Een verleende urgentieverklaring is geldig:
totdat de woningzoekende niet meer behoort tot de urgentiecategorie
waarin hij was ingedeeld bij de beslissing op de aanvrager. Hiervan is
onder meer sprake wanneer de woningzoekende woonruimte heeft betrokken
en als gevolg daarvan het huisvestingsprobleem geëindigd is;
tot het moment waarop een termijn van 26 weken na verlening van de
urgentieverklaring eindigt. Binnen die 26 weken moet het
huisvestingsprobleem in beginsel opgelost zijn. Is dat niet het geval,
dan kunnen burgemeester en wethouders de geldigheidsduur van de
urgentieverklaring verlengen met ten hoogste 26 weken.
Artikel 2.5.10 Wijzigen en intrekken van de
urgentieverklaringDit artikel van de HVV bevat een regeling voor wijziging en intrekken van de
urgentieverklaring. Dit artikel is niet van toepassing op de
SV-urgentieverklaring.Het tweede lid van artikel 2.5.10 bevat de intrekkingsgronden. Deze zijn voor
burgemeester en wethouders verplichtend geformuleerd, hetgeen betekent dat
indien zich een intrekkingsgrond voordoet, de urgentieverklaring ingetrokken
dient te worden. Er zijn de volgende intrekkingsgronden:
bij de aanvraag zijn onjuiste of onvolledige gegevens verstrekt. Deze
grond leidt tot intrekking indien volledigheid of juistheid had geleid
tot weigering van de aangevraagde urgentieverklaring. De omstandigheid
dat bij volledigheid of juistheid een andere urgentieverklaring - of
bijvoorbeeld een ander woningtype - zou zijn verleend, is gelet op het
derde lid een reden om de urgentieverklaring te wijzigen.
de houder van de urgentieverklaring behoort niet meer tot de
urgentiecategorie welke aanleiding was voor verlening van de
urgentieverklaring of er doen zich één of meer toepasselijke, in artikel
2.5.5, eerste lid, opgenomen en op de desbetreffende urgentiecategorie
toepasselijke weigeringsgronden voor;
de houder van de urgentieverklaring verzoekt om intrekking van de
urgentieverklaring;
de houder van de urgentieverklaring heeft aangeboden passende woonruimte
geweigerd of heeft zich anderszins onvoldoende ingespannen om zijn
huisvestingsprobleem op te lossen. Van dat laatste is onder meer sprake
als hij niet heeft gereageerd op via een aanbodinstrument aangeboden
woonruimte, voor zover die woonruimte paste binnen zijn
zoekprofiel.
Het derde lid van artikel 2.5.10 bevat de wijzigingsgronden. Deze zijn
facultatief geformuleerd. Doen er zich een wijzigingsgrond voor, dan kunnen
burgemeester en wethouders de urgentieverklaring wijzigen. Er zijn de volgende
wijzigingsgronden:
bij de aanvraag onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt en er,
indien juiste of volledige gegevens verstrekt zouden zijn geweest, de
urgentieverklaring niet zou zijn geweigerd maar anders op de aanvraag
zou zijn besloten; en
de houder van de urgentieverklaring behoort niet meer tot de
urgentiecategorie welke aanleiding was voor verlening van de
urgentieverklaring.
Artikel 2.5.11 HardheidsclausuleHet eerste lid van deze bepaling spreekt voor zich. Het tweede lid bevat een
registratie en verantwoordingsverplichting voor burgemeester en wethouders. Het
doel hiervan is onder meer na te gaan of in bepaalde gevallen relatief vaak de
hardheidsclausule wordt toegepast en of naar aanleiding daarvan de HVV aangepast
dient te worden.Artikel 2.5.12 Overgangsrecht urgentieverklaringenVerwezen wordt naar de artikelsgewijze toelichting.Artikel 4.1Dit artikel bevat de overgangsrechtelijke bepalingen voor een aantal
beschikkingen op grond van de HVV. Zie voor de urgentieverklaringen ook artikel
2.5.12.Artikel 4.2Dit artikel bevat de overgangsrechtelijke bepaling voor de overgang van woonduur
naar inschrijfduur. Op de website van WoningNet is informatie te vinden over de
voorwaarden waaronder de op grond van de Tijdelijke Regeling Behoud
Inschrijfduur en Tijdelijke Regeling Behoud Woonduur tot 1 juli 2015 opgebouwde
inschrijf- en woonduur ingezet kan worden.