389309_1Verordening op de heffing en invordering van onroerende-zaakbelastingen 2016nlregelingZuidplas2015-12-29OnbekendVerordening onroerende-zaakbelastingen 2016Onbekendalgemeengemeenteraad2015-12-15De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2016-01-012017-01-12OnbekendOnbekendGeenGeenDe raad van de gemeente Zuidpias; gelezen het voorstel van het college van
burgemeester en wethouders van 17 november 2015; gelet op artikel 220 tot en
met 220h van de Gemeentewet; besluit vast te stellen de : Verordening
op de heffing en invordering van onroerende-zaakbelastingen
20161Belastingplicht1.Onder de naam onroerende-zaakbelastingen worden ter zake van binnen de
gemeente gelegen onroerende zaken twee directe belastingen geheven, te
weten; a. een gebruikersbelasting van degene die bij het begin van het
kalenderjaar een onroerende zaak die niet in hoofdzaak tot woning dient,
al dan niet krachtens eigendom, bezit, beperkt recht of persoonlijk
recht gebruikt, verder te noemen: gebruikersbelasting; b. een eigenarenbelasting van degene die bij het begin van het
kalenderjaar van een onroerende zaak het genot heeft krachtens eigendom,
bezit of beperkt recht, verder te noemen: eigenarenbelasting.2.Bij de gebruikersbelasting wordt:a. gebruik door degene aan wie een deel van een onroerende zaak in
gebruik is gegeven, aangemerkt als gebruik door degene die dat deel in
gebruik heeft gegeven; degene die het deel in gebruik heeft gegeven is
bevoegd de belasting als zodanig te verhalen op degene aan wie dat deel
in gebruik is gegeven; b. het ter beschikking stellen van een onroerende zaak voor volgtijdig
gebruik aangemerkt als gebruik door degene die de onroerende zaak ter
beschikking heeft gesteld; degene die de onroerende zaak ter beschikking
heeft gesteld is bevoegd de belasting als zodanig te verhalen op degene
aan wie die zaak ter beschikking is gesteld.3.Met betrekking tot de eigenarenbelasting wordt als genothebbende
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht aangemerkt degene die bij het
begin van het kalenderjaar als zodanig in de basisregistratie kadaster
is vermeld, tenzij blijkt dat hij op dat tijdstip geen genothebbende
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht is.2Belastingobject1.Als onroerende zaak wordt aangemerkt de onroerende zaak, bedoeld in
hoofdstuk III van de Wet waardering onroerende zaken.2.Een onroerende zaak dient in hoofdzaak tot woning indien de waarde die
op grond van Hoofdstuk IV van Wet waardering onroerende zaken is
vastgesteld voor zover die onroerende zaak in hoofdzaak kan worden
toegerekend aan delen van die onroerende zaak die dienen tot woning dan
wel volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden.3Maatstaf van heffing1.De heffingsmaatstaf is de op de voet van hoofdstuk IV van de Wet
waardering onroerende zaken voor de onroerende zaak vastgestelde waarde
voor het kalenderjaar als bedoeld in artikel 1.2.hoofdstuk IV van de Wet waardering onroerende zaken wordt de
heffingsmaatstaf van die onroerende zaak bepaald met overeenkomstige
toepassing van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 17, 18, 20,
tweede lid, van de Wet waardering onroerende zaken.4Vrijstellingen1.In afwijking van artikel 3 wordt bij de bepaling van de heffingsmaatstaf
buiten aanmerking gelaten, voor zover dit niet reeds is geschied bij de
bepaling van de in artikel 3 bedoelde waarde, de waarde van: a. ten behoeve van de land- of bosbouw bedrijfsmatig geëxploiteerde
cultuurgrond, daaronder mede begrepen de open grond, alsmede de
ondergrond van glasopstanden, die bedrijfsmatig aangewend wordt voor de
kweek of teelt van gewassen, zonder daarbij de ondergrond als
voedingsbodem te gebruiken; b. glasopstanden, die bedrijfsmatig worden aangewend voor de kweek of
teelt van gewassen, voor zover de ondergrond daarvan bestaat uit de in
onderdeel a bedoelde grond; c. onroerende zaken die in hoofdzaak zijn bestemd voor de openbare
eredienst of voor het houden van openbare bezinningssamenkomsten van
levensbeschouwelijke aard, één en ander met uitzondering van delen van
zodanige onroerende zaken die dienen als woning; d. één of meer onroerende zaken die deel uitmaken van een op de voet van
de Natuurschoonwet 1928 aangewezen landgoed dat voldoet aan de in
artikel 1, derde lid, onderdeel b, van die wet bedoelde voorwaarden met
uitzondering van de daarop voorkomende gebouwde eigendommen; e. natuurterreinen, waaronder mede worden verstaan duinen, heidevelden,
zandverstuivingen, moerassen en plassen, die door rechtspersonen met
volledige rechtsbevoegdheid welke zich uitsluitend of nagenoeg
uitsluitend het behoud van natuurschoon ten doel stellen, beheerd
worden; f. openbare land- en waterwegen en banen voor openbaar vervoer per rail,
een en ander met inbegrip van kunstwerken; g. waterverdedigings- en waterbeheersingswerken die worden beheerd door
organen, instellingen of diensten van publiekrechtelijke rechtspersonen,
met uitzondering van de delen van zodanige werken die dienen als woning; h. werken die zijn bestemd voor de zuivering van riool- en ander
afvalwater en die worden beheerd door organen, instellingen of diensten
van publiekrechtelijke rechtspersonen, met uitzondering van de delen van
zodanige werken die dienen als woning; i. werktuigen die van een onroerende zaak kunnen worden afgescheiden
zonder dat beschadiging van betekenis aan die werktuigen wordt
toegebracht en die niet op zichzelf als gebouwde eigendommen zijn aan te
merken. j . onroerende zaken voor zover die bestemd zijn te worden gebruikt voor
de publieke dienst van de gemeente, met uitzondering van delen van
zodanige onroerende zaken die bestemd zijn te worden gebruikt voor het
geven van onderwijs; k. straatmeubilair, waaronder begrepen alle zodanige gebouwde
eigendommen - niet zijnde gebouwen - welke zijn geplaatst ten gerieve of
in het belang van het publiek, ten dienste van het verkeer of ter
verfraaiing van de gemeente, zoals lichtmasten, verkeersinstallaties,
standbeelden, monumenten, fonteinen, banken, abri's, hekken en palen; l. plantsoenen, parken en waterpartijen, die bij de gemeente in beheer
zijn of waarvan de gemeente het genot heeft krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht, met uitzondering van delen van zodanige onroerende zaken
die dienen als woning; m. begraafplaatsen, umentuinen en crematoria, met uitzondering van delen
van zodanige onroerende zaken die dienen als woning.2.De vrijstelling met betrekking tot de in onderdeel j van het eerste lid
bedoelde onroerende zaken voor de eigenarenbelasting geldt niet voor
zover de gemeente van die zaken niet het genot heeft krachtens eigendom,
bezit of beperkt recht.3.In afwijking van artikel 3 wordt bij de bepaling van de heffingsmaatstaf
voor de gebruikersbelasting buiten aanmerking gelaten de waarde van
gedeelten van de onroerende zaak die in hoofdzaak tot woning dienen dan
wel in hoofdzaak dienstbaar zijn aan woondoeleinden.5Belastingtarieven1.Het tarief van de belasting bedraagt een percentage van de
heffingsmaatstaf. Het percentage bedraagt voor 2016:
a. de eigenarenbelastingTarief 2015Tarief 2016. voor onroerende zaken die in hoofdzaak tot woning
dienen0,1377%0,1349%. voor onroerende zaken die niet in hoofdzaak tot
woning dienen0,1698%0,1713%b. de gebruikersbelasting. voor onroerende zaken die niet in hoofdzaak tot
woning dienen0,1274%0,1286%
2.Voor belastingbedragen van minder dan ê 10,00 vindt geen invordering
plaats. Voor de toepassing van de vorige volzin wordt het totaal van op
één aanslagbiljet verenigde verschuldigde bedragen
onroerende-zaakbelastingen of andere heffingen aangemerkt als één
belastingbedrag.6Wijze van heffingDe belastingen worden bij wege van aanslag geheven.7Termijnen van betaling1.Artikel 7 Termijnen van betaling 1. In afwijking van artikel 9, eerste
lid, van de Invorderingswet 1990 moeten de aanslagen worden betaald in
twee gelijke termijnen waarvan de eerste vervalt op de laatste dag van
de maand volgend op de maand2.De Algemene Termijnenwet is niet van toepassing op de in de voorgaande
leden gestelde termijnen.3.In afwijking van het eerste lid geldt, zolang de verschuldigde bedragen
door middel van automatische betalingsincasso kunnen worden
afgeschreven, dat de aanslagen kunnen worden betaald in tien (10)
gelijke termijnen. De voorwaarden waaronder zijn beschreven in het
''Reglement voor automatische incasso gemeentebelastingen 2016''. Dit
reglement is op 22 september 2015 door het college van burgemeester en
wethouders vastgesteld. 8KwijtscheldingBij de invordering van de onroerende-zaakbelastingen wordt geen
kwijtschelding verleend.9Nadere regels door het college van burgemeester en wethoudersHet college van burgemeester en wethouders kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering van de
onroerende-zaakbelastingen. 10OvergangsrechtDe Verordening onroerende-zaakbelastingen 2015, vastgesteld op 4 november
2014, wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2016, met dien verstande
dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor 1
januari 2016 hebben voorgedaan.11InwerkingtredingDeze verordening treedt in werl<ing met ingang van 1 januari 2016. De
datum van ingang van de heffing is eveneens 1 januari 2016.12CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als Verordening onroerende-zaakbelastingen
2016. Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van 15 december
2015.De raad voornoemd, De griffier, De voorzitter, P. van Vught K.J.G. KatsToelichtingA Algemeen 1 Wettelijke basisDe verordening onroerende-zaakbelastingen is gebaseerd op de tekst van de
Gemeentewet (artikelen 220-220h). Voor de waardebepaling gelden ook de
bepalingen van de Wet waardering onroerende zaken (hierna: Wet WOZ). In de
verordening is gekozen voor een duidelijke scheiding tussen
verantwoordelijkheden op waarderingsgebied (geregeld in de Wet WOZ) en op
heffingsgebied. Overeenkomstig de Gemeentewet is daarom gekozen voor verwijzing
naar de bepalingen in de Wet WOZ en is de tekst van de desbetreffende bepalingen
niet overgenomen in de verordening. 2 Financiële-verhoudingswet Er is samenhang tussen de hoogte van de algemene uitkering van een gemeente en
haar belastingcapaciteit voor de onroerende-zaakbelastingen. De werkelijke
hoogte van de tarieven heeft geen invloed op de uitkering uit het gemeentefonds.
Het gemeentefonds is te zien als egalisatiefonds voor verschillen in
belastingcapaciteit. 3 Wet WOZ De Wet WOZ regelt de bepaling en vaststelling van de waarde van onroerende zaken
ten behoeve van de belastingheffing door rijk, gemeenten en waterschappen,
waaronder ook de onroerendezaakbelastingen. De waardebepaling geschiedt onder
verantwoordelijkheid van het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente waarin de onroerende zaak is gelegen. De waarde wordt door de
heffingsambtenaar met een voor bezwaar en beroep vatbare beschikking aan de
eigenaar en aan de gebruiker (belanghebbenden) bekendgemaakt. Vanaf 2007 wordt
de waarde jaarlijks vastgesteld. 4 Geen tarieflimieten wel een macronorm Gemeenten zijn vrij in het vaststellen van de drie tarieven: een
eigenarentarief en een gebruikerstarief voor niet-woningen en een
eigenarentarief voor woningen. Daarbij gelden geen absolute of relatieve
limieten. Wel is ter voorkoming van een onevenredige stijging van de collectieve
lastendruk een macronorm ingesteld. Dit is een norm voorde totale opbrengsten
OZB in Nederland. Bij overschrijding van de norm vindt er een bespreking plaats
tussen Rijk en gemeenten in het bestuurlijk overleg Financiële Verhoudingen in
de maand april. Het Rijk kan uiteindelijk als machtsmiddel de hoogte van de
uitkering uit het gemeentefonds gebruiken. 5 Tarief als percentage van de waarde De onroerende-zaakbelasting wordt berekend
naar een percentage van de waarde van de onroerende zaak.B Artìkelsgewìjze toelichting Artikel 1 Belastingplicht Eerste lid Voor iedere onroerende zaal< die binnen de gemeente ligt kan een directe
belasting voor het genot krachtens eigendom, bezit of beperkt recht worden
geheven. De belasting wegens genot krachtens eigendom, bezit of beperkt recht
wordt aangeduid als eigenarenbelasting. De belasting wegens het gebruik van een
onroerende zaak wordt aangeduid als gebruikersbelasting en wordt alleen geheven
ter zake van onroerende zaken die niet in hoofdzaak tot woning dienen. De
onroerende-zaakbelastingen zijn tijdstipbelastingen. Het begin van het
kalenderjaar bepaalt de belastingplicht. Indien het gebruik dan wel het genot
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht in de loop van het jaar aanvangt of
eindigt, heeft dat geen invloed op de belastingplicht. De aanslag wordt dan niet
tijdsevenredig verminderd (zie Hof Den Haag 26 januari 2000, nr. 98/02639,
Belastingblad 2001, blz.163). Gebruikersbelasting De gebruikersbelasting wordt alleen geheven van degene die (naar de
omstandigheden beoordeeld) bij het begin van het kalenderjaar een onroerende
zaak die niet in hoofdzaak tot woning dient (nietwoning) al dan niet krachtens
eigendom, bezit of beperkt recht of persoonlijk recht gebruikt. Het is daarbij
niet van belang waarop het gebruik van de niet-woning is gebaseerd. Ook bij
wederrechtelijk gebruik (krakers) is sprake van gebruik (Hoge Raad 10 maart
1982, nr. 20 860, BNB 1982/115, Belastingblad 1982, biz. 148 (Dordrecht)). Het begrip gebruik Of er sprake is van gebruik wordt beoordeeld naar de feitelijke omstandigheden.
Er is in ieder geval sprake van gebruik als een niet-woning daadwerkelijk wordt
gebruikt (Hoge Raad 5 september 1979, nr. 19420, BNB 1979/268 (Uitgeest):
"metterdaad bezigt ter bevrediging van zijn eigen behoeften"). Maar er is ook
gebruik als een persoon de niet-woning bewust leeg laat staan met de bedoeling
die voor bepaalde doeleinden voor zichzelf ter beschikking te houden: Gebruik is
aanwezig als de persoon een niet-woning bouwt of laat bouwen op een ongebouwd
eigendom. Er is alleen geen sprake is van gebruik als de bevrediging van
behoeften door exteme belemmeringen wordt geblokkeerd, zoals het wachten op
verstrekking van een bouwvergunning na aanvraag daarvan. Het aanhouden voor
handels- of beleggingsdoeleinden levert geen metterdaad bezigen en dus geen
gebruik op, aldus Hoge Raad 22 juli 1985, nr. 22649, BNB 1985/258, Belastingblad
1985, bIz. 658 (De Bilt). De afwezigheid van de gebruiker van een niet-woning op
1 januari leidt niet zonder meer tot het achterwege laten van heffing van de
gebruikersbelasting. Zie Hoge Raad 30 juni 1993, nr. 28345, BNB 1993/265. Het begrip gebruiker Wie de gebruiker van een niet-woning is, zal bijvoorbeeld uit de administratie
van nutsbedrijven blijken. Tweede lid onderdeel aIn artikel 1, tweede lid, van de verordening is een aanvullende bepaling voorde
gebruikersbelasting opgenomen (zie ook Artikel 220b, eerste lid, van de
Gemeentewet): gebruik door degene aan wie een (onzelfstandig) deel van een
onroerende zaak in gebruik is gegeven (gebruiker), wordt aangemerkt als gebruik
door degene die dat deel in gebruik heeft gegeven (gebruikgever). De verhuurder
(al of niet tevens eigenaar) is ook belastingplichtig voor de
gebruikersbelasting als hij niet zelf gebruiker (van een deel) van de
niet-woning is maar het gehele object in onzelfstandige delen verhuurt (Hoge
Raad 5 juni 2009, nr. 44103, UN: BI6157). Bij bedrijfsverzamelgebouwen met meer dan één gebruiker (die voor de Wet WOZ en
de onroerende-zaakbelastingen als één object kunnen gelden), wordt de verhuurder
in de heffing van de gebruikersbelasting betrokken. De huurders zijn dan niet
belastingplichtig. De bepaling ziet alleen op situaties waarin delen van de
onroerende zaak worden gebruikt door afzonderlijke gebruikers, die niet
gezamenlijk het geheel gebruiken. De verhuurder van een niet-woning kan niet als
gebruiker worden aangemerkt als hij de niet-woning verhuurt aan bijvoorbeeld één
onderneming of één persoon. Verhuurt hij de verschillende onzelfstandige delen
aan verschillende gebruikers, dan is hij wel belastingplichtig. Verhuurt hij
echter de niet-woning als geheel aan meerdere gebruikers (bijvoorbeeld van één
ondememing), dan is hij niet belastingplichtig. Hij staat dan immers niet een
gedeelte van de niet-woning in gebruik af. De gebruikgever mag de
gebruikersbelasting wel verhalen op de gebruiker. Tweede lid, onderdeel b Het ter beschikking stellen van een onroerende zaak voor volgtijdig gebruik
wordt aangemerkt als gebruik door degene die de onroerende zaak ter beschikking
heeft gesteld. Dit ziet met name op nietwoningen die voor korte perioden worden
verhuurd. In beginsel is de eigenaar degene die de nietwoning ter beschikking
stelt voor volgtijdig gebruik. Dit is anders indien gebruik wordt gemaakt van
een verhuurorganisatie en deze verhuurorganisatie grotendeels het financiële
risico van meer- of minderopbrengsten uit de verhuur draagt. Alleen het uit
handen geven van de bemiddeling (al dan niet tegen een beperkt percentage van de
verhuurprijs) aan een verhuurorganisatie is niet voldoende om deze
verhuurorganisatie als gebruiker aan te merken. Zie ook Hoge Raad 7 februari
2001, nr. 35865, UN: AA9843, BNB 2001/113, Belastingblad 2001, blz456, BNB
2001/113, m.n. Snoijink (Wierden) en Hoge Raad 22 november 2002, nr. 37361, UN:
AF0960, BNB 2003/36 m.n. Snoijink (Oostburg). Degene die de niet-woning ter
beschikking stelt is bevoegd om de belasting te verhalen op degene aan wie die
zaak ter beschikking is gesteld. Derde lid De vaststelling van de belastingplicht voor het genot baseert de
gemeente in het algemeen op de basisregistratie kadaster. De tot belastingplicht
leidende beperkte rechten zijn: . appartementsrecht; . erfpachtrecht; . recht van opstal; . recht van vruchtgebruik; . recht van beklemming; . recht van gebruik en bewoning; . beperkt recht in de zin van artikel 5, derde lid, onderdeel b, van de
Belemmeringenwet privaatrecht.De basisregistratie l<adaster geeft in bijna alle gevallen uitsluitsel over
de vraag wie de genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht is. De
gemeente heeft een keuzemogelijkheid indien er naast eigendom ook sprake is van
een afgeleid recht (bijvoorbeeld recht van vruchtgebruik). De aanwijzing van een
belastingplichtige vindt daarom plaat op basis van "Beleidsregels voor het
aanwijzen van een belastingplichtige in een keuzesituatie", zoals vastgesteld
door het college van burgemeester en wethouders op 22 september 2015. De basisregistratie kadaster geeft in een beperkt aantal gevallen niet aan wie
de genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht is. Op grond van
artikel 5:20 BW is de eigenaar van de grond ook eigenaar van alle gebouwen en
werken die duurzaam met de grond zijn verenigd, tenzij de wet anders bepaalt of
als er sprake is van een bestanddeel van een andere onroerende zaak. Economische eigendom leidt meestal niet tot genot krachtens bezit. Iemand heeft
de economische eigendom van een zaak indien hij niet de juridische eigenaar
daarvan is, maar economisch wel belang heeft in die zin dat hij het volle risico
voor alle waardeveranderingen en voor het eventuele tenietgaan van die zaak
draagt. De juridisch eigenaar is echter genothebbende krachtens eigendom, bezit
of beperkt recht. De overdracht van de economische eigendom belet niet dat de
juridisch eigenaar in de heffing van de onroerende-zaakbelastingen wordt
betrokken omdat het objectieve karakter van de onroerende-zaakbelastingen dat
met zich meebrengt: door de eigenaar, bezifter of beperkt gerechtigde vrijwillig
aanvaarde beperkingen van zijn genot staan niet in de weg aan zijn
belastingplicht (Hoge Raad 29 november 1989, nr. 26308, BNB 1990/43,
Belastingblad 1991, bIz, 63 (Amsterdam)). Voorbeelden van economisch eigenaarschap zijn huurkoop, maar ook het
lidmaatschapsrecht van een coöperatieve fiatvereniging kan worden gezien als een
vorm van economische eigendom van een flatwoning. In de praktijk bestaat
economisch eigendom wanneer een vennoot in een vennootschap onder firma of een
aandeelhouder van een NV of BV niet de juridische eigendom, maar alleen het
belang bij de onroerende zaak inbrengt. Een huurder of pachter kan daarentegen
niet als economisch eigenaar worden aangemerkt, omdat hij niet het volle
waarderisico loopt. Dit geldt ook in een bijzonder geval van erfpacht, als een
zeer hoge canon moet worden betaald. De erfpachter is ook in dat geval nog de
genothebbende. Onder genot wordt dan verstaan de aan het erfpachtrecht ontleende
bevoegdheid om de onroerende zaak te gebruiken overeenkomstig de bepalingen van
het erfpachtrecht (Hoge Raad 18 april 1990, nr. 26 607, BNB 1991/197,
Belastingblad 1990, bIz. 419 (Ommen)). De eigenaar, bezitter of beperkt gerechtigde wordt in de belastingheffing
betrokken ongeacht de omvang van zijn genot. Alleen als de eigenaar
wederrechtelijk de eigendom is ontnomen, kan hij niet als genothebbende
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht worden aangemerkt, tenzij die
ontneming van voorbijgaande aard is (Hoge Raad 10 maart 1982, nr. 20 860, BNB
1982/115, Belastingblad 1982, bIz. 148 (Dordrecht)). Het enkele ingeschreven
staan in de basisregistratie kadaster levert nog geen belastingplicht op (Hoge
Raad 4 juni 1986, nr. 23764, BNB 1986/240, Belastingblad 1986, bIz. 442
(Amsterdam)). Het genot kan ook voortvloeien uit een persoonlijk recht. Bijvoorbeeld voor bij
een huurafhankelijk recht van opstal. In dat geval worden twee objecten en
derhalve twee genothebbenden krachtens eigendom, bezit of beperkt recht
onderscheiden, te weten de eigenaar van de grond en de eigenaar van het opstal.
Bij een zelfstandig recht van opstal wordt slechts een genothebbende krachtens
eigendom, bezit of beperkt recht onderscheiden: de houder van het recht van
opstal, (zie Hoge Raad 7 maart 1979, nr. 20 860, BNB 1979/126 (Rotterdam); Hoge
Raad 21 oktober 1992, nr. 28 641, BNB 1993/9, Belastingblad 1992, biz. 840
(Tilburg) en Hoge Raad 14 september 1994, nr. 29 871, BNB 1994/322,
Belastingblad 1994, bIz. 627 en 727 (Rotterdam).Artikel 2 Belastingobject Eerste lid De voorschriften voor de objectafbakening worden staan in artikel 16 van de Wet
WOZ. Daarom wordt voor de afbakening van het belastingobject (de onroerende
zaak) in de tekst van de verordening verwezen naar hoofdstuk III van de Wet
WOZ. Objectafbakening De Wet WOZ merkt als onroerende zaak aan: a. een gebouwd eigendom; b. een ongebouwd eigendom; c. een zelfstandig gedeelte van een gebouwd eigendom of ongebouwd eigendom; d. een samenstel van een gebouwd eigendom, een ongebouwd eigendom of een
zelfstandig gedeelte daarvan; e. een als verblijfsrecreatie bestemd en geëxploiteerd geheel van twee of meer
gebouwde eigendommen, ongebouwde eigendommen of zelfstandige gedeelten; f. het binnen de gemeente gelegen deel van een gebouwd eigendom, een ongebouwd
eigendom, een zelfstandig gedeelte, een samenstel of een als verblijfsrecreatie
bestemd en geëxploiteerd geheel. Gebouwd en ongebouwd eigendom Onder een gebouwd eigendom worden niet alleen
constructies van min of meer duurzame aard verstaan die dienen voor het bewaren
van goederen of het beschutten van personen of goederen tegen atmosferische
invloeden. Uit de jurisprudentie volgt dat ook installaties, open inrichtingen,
locaties en dergelijke bouwsels vallen onder het begrip gebouwd eigendom: Gedeelten Een gedeelte van een gebouwd of ongebouwd eigendom dat blijkens zijn indeling is
bestemd om als afzonderlijk geheel te worden gebruikt is in beginsel een
afzonderlijk belastingobject. Het gaat daarbij om gedeelten die elk nog als
zelfstandige en onafhankelijke eenheid kunnen worden gebruikt (bijvoorbeeld de
woning in een flatgebouw). Gemeenschappelijke ruimten in een gebouw worden niet
aangemerkt als een zelfstandig gedeelte maar moeten evenredig aan de overige
zelfstandige gedeelten worden toegerekend. Samenstel (complex) Kenmerkend voor samenstellen is dat de daartoe behorende eigendommen naar de
omstandigheden beoordeeld bij elkaar behoren en dooreen en dezelfde
(rechts)persoon worden gebruikt. Er zijn dus, naast het eigendom, twee
voorwaarden. Allereerst moeten de eigendommen naar de omstandigheden beoordeeld
bij elkaar behoren. Daarbij kan bijvoorbeeld de afstand tussen de eigendommen
een rol spelen. Vaak zal het ene eigendom een hulpfunctie vervullen voor het
andere eigendom. Bijvoorbeeld de garage die naast de woning staat. Bij de
bepaling of de eigendommen naar de omstandigheden bij elkaar behoren moet ook
aansluiting worden gezocht bij de maatschappelijke opvatting.Recreatieterrein Een recreatieterrein waarop standplaatsen voor stacaravans worden verhuurd of
andere vakantieonderkomens staan, wordt vanaf 1 januari 2005 voor de Wet WOZ
aangemerkt als één onroerende zaak. De wetgever heeft het ondoelmatig geacht om
van alle op recreatieterreinen gelegen onroerende recreatiewoningen en
stacaravans met de bijbehorende (onder)grond, de waarde afzonderlijk te bepalen
en vast te stellen en deze afzonderlijk in de heffing te betrekken. Daarom geldt
dat de afbakening als afzonderlijke objecten achterwege blijft wanneer het gaat
om een geheel van onroerende zaken, zoals recreatiewoningen en stacaravans, dat
bijeengenomen een terrein vormt dat bestemd is voor verblijfsrecreatie en als
zodanig wordt geëxploiteerd. Anders gezegd: een recreatieterrein met de opstallen die niet in privé-eigendom
zijn, dat als geheel bestemd is en geëxploiteerd wordt voor verblijfsrecreatie,
wordt als één onroerende zaak aangemerkt. Binnen de gemeentegrens Het binnen de gemeente gelegen deel is een afzonderlijk belastingobject dat
afzonderlijk in de heffing zal moeten worden betrokken. Een gebouw dat op de
gemeentegrens ligt, zal dus door twee (of meer) gemeenten moeten worden
aangeslagen. Eigendomsgrens is grens object Alleen als van de samenstellende delen van een onroerende zaak de genothebbende
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht dezelfde is, is sprake van één
belastingobject. Dit betekent dat de eigendomsgrens de uiterste grens van het
object vormt. Tweede lid Dit lid geeft een definitie van het begrip woning overeenkomstig de bepaling in
de Gemeentewet (artikel 220a, lid 2). Een onroerende zaak dient tot woning
indien de vastgestelde WOZ-waarde in hoofdzaak kan worden toegerekend aan delen
van de onroerende zaak die dienen tot woning dan wel volledig dienstbaar zijn
aan woondoeleinden. Het 'in hoofdzaak-criterium' wordt uitgelegd als: 70^0 of
meer. Artikel 3 Maatstaf van heffing Algemeen De heffingsmaatstaf is de waarde van de onroerende zaak zoals deze is
vastgesteld op basis van de Wet WOZ. In het eerste lid is de tekst van artikel
220c van de Gemeentewet overgenomen. Is de waarde middels een WOZ-beschikking
vastgesteld, dan kunnen de waardebepalende elementen in een bezwaar- en/of
beroepsprocedure tegen de aanslag niet meer aan de orde komen.Eerste lid Waarde in het economische verkeer Artikel 17 van de Wet WOZ geeft de regels voor
de waardering. Uitgangspunt daarbij is de waarde in het economische verkeer. Dat
is de waarde die aan de onroerende zaak kan worden toegekend indien de volle en
onbezwaarde eigendom van de onroerende zaak zou kunnen worden overgedragen
(overdrachtsfictie) en de verkrijger de zaak in de staat waarin die zich
bevindt, onmiddellijk en in volle omvang in gebruik zou kunnen nemen
(verkrijgingsfictie). Bij de waardebepaling wordt geen rekening gehouden met
eventueel op de onroerende zaak rustende lasten, zoals een anti-speculatiebeding
met kettingbeding. Volgens de Hoge Raad dient bij de waardebepaling wel rekening
te worden gehouden met een zakelijke of daarmee gelijk te stellen verplichting
die de omvang van het genot van de zaak beperkt (Hoge Raad 25 november 1998, nr.
33212, UN: AA2572, Belastingblad 1999, blz. 93 (Rotterdam). Voor woningen en
rijksmonumenten is de waarde in het economische verkeer altijd van toepassing.
Voor niet-woningen daarentegen wordt de gecorrigeerde vervangingswaarde genomen
indien deze hoger is dat de waarde in het economische verkeer. Gecorrigeerde vervangingswaarde De overdrachts- en verkrijgingsfictie gelden ook voor de gecorrigeerde
vervangingswaarde (Hoge Raad 9 juli 1999, nr. 34377, UN: AA2808, Belastingblad
1999, blz. 622 (kettingbeding met recht van terugkoop)). De gecorrigeerde
vervangingswaarde wordt bepaald door de vervangingswaarde van de onroerende zaak
te verminderen met de afschrijving wegens technische en functionele veroudering.
De afschrijving wegens technische veroudering vindt plaats op grond van de
verwachte levensduur van het object en de restwaarde die het object aan het
einde van die levensduur zal hebben. De afschrijving wegens functionele
veroudering brengt de mate tot uitdrukking waarin nog behoefte bestaat aan de
onroerende zaak als gevolg van technische, economische en maatschappelijke
ontwikkelingen. Redenen vooreen afschrijving wegens functionele veroudering
kunnen bijvoorbeeld gewijzigde bouwtechnieken of bouwtechnische eisen zijn.
Daarnaast kan ook worden gedacht aan ondoelmatig ingerichte ruimten alsmede aan
een tekort of overschot aan ruimte. Ook economische veroudering als gevolg van
algemene conjuncturele ontwikkelingen en ontwikkelingen in de branche kunnen van
invloed zijn op de functionele veroudering. Wijzigingen na waardepeildatum De waarde van de onroerende zaak wordt vastgesteld naar de waarde die de zaak
heeft op de waardepeildatum en naar de staat waarin de zaak verkeert op het
tijdstip van de waardepeildatum. De waardepeildatum ligt één jaar vóór het
kalenderjaar waan/oor de waarde wordt vastgesteld. Met wijzigingen tussen deze
waardepeildatum en het begin van het kalenderjaar wordt alleen in bepaalde
gevallen rekening gehouden. Deze gevallen zijn: a. een onroerende zaak gaat op in een andere onroerende zaak dan wel in meer
onroerende zaken; b. een onroerende zaak wijzigt als gevolg van hetzij bouw, verbouwing,
verbetering, afbraak of vernietiging, hetzij verandering van bestemming; c. een onroerende zaak ondergaat als gevolg van een andere, specifiek voor de
onroerende zaak geldende, omstandigheid een waardeverandering.Wijzigingen onder a betreffen de objectafbakening. Onder b gaat het om
wijzigingen van het object zelf. De wijzigingen onder c betreffen wijzigingen
aan het object zelf, maar ook omgevingsfactoren. De waardeverandering wordt
meegenomen vanaf het begin van het kalenderjaar wanneer de bedoelde feiten of
omstandigheid geheel of gedeeltelijk hun beslag hebben gekregen. Tweede lid Het tweede lid is een zogenaamde 'vangnet-bepaling' en voorziet erin dat indien
voor een onroerende zaak onverhoopt geen WOZ-beschikking is vastgesteld, toch
een aanslag kan worden opgelegd. De memorie van toelichting noemt als voorbeeld
het geval dat een WOZ-beschikking door de rechter is vernietigd vanwege een fout
in de objectafbakening. Als de WOZ-beschikking wel is vastgesteld, maar niet is
bekend gemaakt, dan is de vangnetbepaling niet van toepassing, maar de gewone
hoofdregel van het eerste lid van dit artikel (Hoge Raad 13 mei 2005, nr. 39569,
LJN: AR6816). De waardebepaling geschiedt in het kader van de vangnetbepaling
zoveel mogelijk op gelijke wijze als voor de andere onroerende zaken, waarvoor
wel een WOZ-beschikking is vastgesteld. In de memorie van toelichting wordt
opgemerkt dat de waardevaststelling in deze gevallen alleen voor het betreffende
kalenderjaar geldt. Zolang er geen WOZ-beschikking is, dient de
waardevaststelling (door het opleggen van de aanslag onroerende-zaakbelastingen)
dus voor elk kalenderjaar plaats te vinden. Voor de tekst van de vangnetbepaling
is aangesloten bij de tekst van artikel 220d, vierde lid, van de Gemeentewet. Artikel 4 Vrijstellingen Algemeen De verplichte vrijstellingen zijn opgenomen in artikel 220d van de Gemeentewet.
Op grond van jurisprudentie heeft de wetgever bij de Wet materiële
belastingbepalingen de opzet van de vrijstellingen gewijzigd. Een object als
zodanig wordt niet vrijgesteld maar de waarde van (een gedeelte) van een object
wordt buiten aanmerking gelaten. Dit maakt het mogelijk dat een onroerende zaak
gedeeltelijk wordt belast en gedeeltelijk wordt vrijgesteld. De vrijstellingen
zijn dus eigenlijk geen echte vrijstellingen maar vormen een onderdeel van de
maatstaf van heffing. Immers, bij het bepalen van de maatstaf van heffing wordt
(een gedeelte van) de waarde buiten aanmerking gelaten. Met nadruk wordt erop
gewezen dat een vrijstelling voor de onroerende-zaakbelastingen niet inhoudt dat
ook de waardering achterwege kan blijven. In het kader van de Wet WOZ kan de
waardering (niet de gegevensverzameling) van een onroerende zaak alleen
achterwege blijven indien op grond van de Uitvoeringsregeling uitgezonderde
objecten Wet WOZ de gehele waarde buiten aanmerking kan worden gelaten. In
beginsel zijn de vrijstellingen die in de Uitvoeringsregeling staan in de op de
beschikking vastgestelde WOZ-waarde meegenomen. Artikel 5 Belastingtarieven Gemeenten zijn vrij in het vaststellen van drie tarieven: een eigenarentarief en
een gebruikerstarief voor niet-woningen en een eigenarentarief voor woningen.
Daarbij gelden geen absolute of relatieve limieten. Wel is ter voorkoming van
een onevenredige stijging van de collectieve lastendruk een macronorm
afgesproken (zie hieronder). Met ingang van 1 januari 2009 worden de tarieven
naar een percentage van de waarde berekend (Stb. 2008, 262). Eerste lidDe tarieven worden met ingang van 1 januari 2009 berekend naar een percentage
van de waarde van de onroerende zaak. Voor elke afzonderlijke belasting kan een
apart percentage worden vastgesteld dat volgens artikel 220f van de Gemeentewet
wel gelijkelijk moet zijn. Vaststellen van een degressief of progressief tarief
is niet mogelijk.Macronorm De regering heeft met de VNG afgesproken dat gemeenten zich collectief houden
aan een macronorm, dat wil zeggen dat de stijging van de totale, landelijke
OZB-opbrengsten niet boven een bepaalde limiet mogen uitgaan. Dat heeft echter
geen gevolgen voor de vaststelling van de tarieven van een individuele gemeente.
De macronorm is een bestuurlijke norm. Bij overschrijding van de norm vindt er
een bespreking plaats tussen Rijk en gemeenten in het bestuurlijk overleg
Financiële Verhoudingen in de maand april. Het Rijk kan uiteindelijk als
machtsmiddel de hoogte van de uitkering uit het gemeentefonds gebruiken. Tweede lid Artikel 220h, tweede lid, van de Gemeentewet geeft de mogelijkheid dat
belastingbedragen tot maximaal C 10 niet ingevorderd behoeven te worden. De
gemeente heeft gekozen dit bedrag te hanteren per belastingaanslag of voor alle
op één aanslagbiljet verenigde belastingaanslagen. Met de tweede volzin wordt
bereikt dat het totaal van de op één aanslagbiljet verenigde belastingaanslagen
als één belastingaanslag wordt aangemerkt. De mogelijkheid hiertoe staat in
artikel 220h, tweede lid, van de Gemeentewet. Het totaalbedrag van de op het
aanslagbiljet verzamelde belastingaanslagen wordt dan getoetst aan het bedrag
zoals dat in het vierde lid is opgenomen. Artikel 6 Wijze van heffing In de verordening is gekozen voor een heffing bij wege van aanslag. Artikel 7 Termijnen van betaling Artikel 9 van de Invorderingswet 1990 geeft een wettelijke regeling over de
betaaltermijnen. Op grond van artikel 250 van de Gemeentewet is hiervan in de
verordening afgeweken. Artikel 9 Nadere regels door het college van burgemeester en wethouders Met
betrekking tot de onroerende-zaakbelastingen heeft het college van burgemeester
en wethouders geen nadere regels als bedoeld in dit artikel vastgesteld.
Beleidsregels Met betrekking tot de onroerende-zaakbelastingen heeft het college
op grond van artikel 4:81 van de Algemene wet bestuursrecht de volgende
beleidsregels vastgesteld. Beleidsregel: Vastgesteld op: Beleidsregels voor het aanwijzen van een
Belastingplichtige in een keuzesituatie 2016 22 september 2015 Reglement
Automatische Incasso 2016 22 september 2015Artikel 10 Overgangsrecht Als een verordening wordt gewijzigd of een vervangende verordening wordt
vastgesteld, verdient het aanbeveling eerbiedigende werking aan de oude
verordening te geven. Dit houdt in dat de verordening die wordt ingetrokken, van
toepassing blijft op de belastbare feiten die zich vóór de datum van ingang van
de heffing van de nieuwe verordening hebben voorgedaan. Voor die belastbare
feiten blijft heffing dus mogelijk op basis van de oude verordening, ook al is
die verordening ingetrokken Artikel 11 Inwerkingtreding Het inwerkingtredingartikel in de gemeentelijke belastingverordeningen bestaat
uit twee onderdelen. Het eerste onderdeel regelt de inwerkingtreding, het tweede
onderdeel bepaalt de datum van ingang van de heffing. Artikel 12 Citeertitel Een citeertitel vereenvoudigt de verwijzing naar een
bepaalde verordening. Pagina