CVDR388273_1Verordening Wmo gemeente Oisterwijk 2016nlregelingOisterwijk2018-01-30OisterwijkOnbekendVerordening Wmo gemeente Oisterwijk 2016Onbekendgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2015-12-17De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-01-012017-07-13OnbekendOnbekendGeenGeenVerordening Wmo gemeente Oisterwijk 2016Verordening WmoGemeente
Oisterwijk 2016De raad van de gemeente Oisterwijk;gelezen het voorstel van het college van 10 november 2015gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, eerste, tweede en derde lid, 2.1.5,
eerste lid, 2.1.6, 2.1.7, 2.3.6, vierde lid, en 2.6.6, eerste lid, van
de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015; alsmede gelet op artikel 156
van de Gemeentewet;gelet op de doelstellingen zoals verwoord in het Beleidskader sociaal
domein ‘Goed voor elkaar in Oisterwijk’;overwegende dat het noodzakelijk is om cliënten te ondersteunen als zij
dusdanige beperkingen ondervinden bij hun maatschappelijke participatie
en zelfredzaamheid dat zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp,
met mantelzorg, met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking
van algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen
voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om cliënten met psychische of
psychosociale problemen en belanghebbenden die de thuissituatie hebben
verlaten, al dan niet in verband met risico's voor hun veiligheid als
gevolg van huiselijk geweld, te ondersteunen bij het zich handhaven in
de samenleving als zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
mantelzorg, of met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking van
algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen
voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot de invulling van de plicht tot ondersteuning;besluit vast te stellen de:Verordening Wmo gemeente Oisterwijk 2016.1BEGRIPSBEPALINGEN1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening en de daarop gebaseerde regelgeving wordt
verstaan onder:
Algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening waarvan,
gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat de cliënt
daarover, ook als hij geen beperkingen had, zou (hebben
kunnen) beschikken;
Beperking: aan de cliënt verbonden factoren die er toe
leiden dat deze niet (volledig) in staat is tot zelfredzaam
zijn en te kunnen participeren;
Bijdrage in de kosten: bijdrage als bedoeld in artikel
2.1.4, eerste lid, van de wet;
Budgetplan: een door de cliënt opgesteld, en zonodig door
het college goedgekeurd, plan in verband met de aanspraak op
een persoonsgebonden budget. Daarin is opgenomen welke
maatwerkvoorziening uit het persoonsgebonden budget wordt
betaald, wat de kwaliteit daarvan is, en welke resultaten
daarmee worden bereikt. Het plan kan worden aangevuld met
door het college te stellen voorwaarden;
Cliënt: belanghebbende ten behoeve van wie een voorziening
is of wordt aangevraagd
Gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde
opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van de
echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten
die een leefeenheid vormen;
Huisgenoot: de persoon die met de cliënt duurzaam
gemeenschappelijke een woning bewoont, anders dan door een
commerciële huurders- of kostgangersrelatie;
Hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, waar de cliënt zijn vaste woon- en
verblijfplaats heeft of zal hebben en op welk adres hij in
de basisadministratie personen ingeschreven staat of zal
staan. Indien de cliënt met een briefadres in de
basisadministratie personen ingeschreven staat, gaat het om
het feitelijk woonadres;
Instelling: volgens de Wet toelating zorginstellingen, een
ziekenhuis of kleinschalig wooninitiatief als bedoeld in de
Regeling Subsidies AWBZ/Wlz dan wel een door het college
goedgekeurde accommodatie van een aanbieder;
Leefeenheid: de echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of
andere huisgenoten die duurzaam gemeenschappelijk een woning
bewonen en gezamenlijk een huishouden voeren;
Meerkosten: kosten, niet zijnde de kosten bedoeld in artikel
2.1.7 van de wet, die uitgaan boven de kosten die voor de
cliënt als algemeen gebruikelijk zijn te beschouwen;
Melding: een verzoek om een onderzoek naar de behoefte aan
maatschappelijke ondersteuning door of namens de cliënt als
bedoeld in artikel 2.3.2 van de wet;
Persoonlijk plan: een door de cliënt opgesteld plan dat
aangeeft op basis van artikel 2.3.2, vierde lid, onderdelen
a tot en met e van de wet, welke maatschappelijke
ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen;
Plan van Aanpak: de schriftelijke weergave van de uitkomsten
van het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 achtste lid
van de wet. Daarin kunnen (niet limitatief) benoemd worden:
de adviezen, verwijzingen en afspraken die in samenspraak
met de cliënt zijn gemaakt, zijn persoonlijk plan, alsmede
de beoogde resultaten en de evaluatie daarvan;
Specialisten: een groep van personen met specialistische
inhoudelijke kennis over beperkingen van cliënten die
geraadpleegd kunnen worden in verband met het onderzoeken
van een melding;
Spoedeisend: een onvoorziene situatie die geen uitstel
verdraagt;
Vervoersvoorziening: een maatwerkvoorziening, al dan niet
gemotoriseerd, waarmee de cliënt zich in zijn leefomgeving
kan verplaatsen;
Voorliggende voorziening: een andere wettelijke regeling
waarop de cliënt een beroep kan doen met het oog op zijn
behoefte aan maatschappelijke ondersteuning;
Gesprek: een gesprek naar aanleiding van een melding waarin
de onderwerpen van het onderzoek als bedoeld in artikel
2.3.2 vierde lid van de wet aan bod komen;
Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
Woning: een woonruimte bestemd en geschikt voor permanente
bewoning en waarbij naast een eigen toegang ook geen
wezenlijke woonfuncties, zoals woon- en slaapruimte, was en
kookgelegenheid en toilet met andere woningen worden
gedeeld. Hieronder begrepen woningen waarvoor een
persoonlijke gedoogverklaring is afgegeven, een woonschip en
een woonwagen mits bestemd en geschikt zijn voor permanente
bewoning;
2.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet nader
worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de wet, het
Uitvoeringsbesluit maatschappelijke ondersteuning 2015 en de
Algemene wet bestuursrecht.2PROCEDUREREGELS2.1De melding1.De melding kan door of namens een cliënt schriftelijk, digitaal,
telefonisch of persoonlijk bij het college worden gedaan.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk of
digitaal.3.Het college wijst de cliënt op de mogelijkheid van het indienen van
een persoonlijk plan en stelt hem in de gelegenheid gedurende zeven
dagen na de melding het plan te overhandigen. Het plan wordt
betrokken bij het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3 van deze
verordening.4.In spoedeisende gevallen treft het college na de melding als bedoeld
in het eerste lid onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening in
afwachting van de uitkomsten van het gesprek.2.2Cliëntondersteuning1.Het college draagt zorg voor de beschikbaarheid van kosteloze
cliëntondersteuning. 2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voorafgaand aan het
onderzoek op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis
cliëntondersteuning.2.3Het onderzoek1.Een gesprek maakt deel uit van het onderzoek. Het gesprek wordt zo
spoedig mogelijk na de melding gevoerd met de cliënt, dan wel zijn
vertegenwoordiger, voor zover nodig en mogelijk zijn mantelzorger en
voor zover nodig en mogelijk zijn familie.2.De factoren, genoemd in artikel 2.3.2, vierde lid, van de wet maken
in ieder geval deel uit van het onderzoek en vormen de basis van het
gesprek als bedoeld in het eerste lid. 3.De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger verschaft het college de
gegevens en bescheiden die voor het onderzoek nodig zijn en waarover
hij redelijkerwijs kan beschikken.4.Indien de ondersteuningsbehoefte van de cliënt, die zich heeft
gemeld, voldoende bekend is bij het college, kan het in
overeenstemming met de cliënt afzien van een gesprek.5.Afhankelijk van de aard en omvang van de ondersteuningsbehoefte bij
de melding kan het college specialisten raadplegen.6.Het college stelt na het gesprek een verslag op en verstrekt dat aan
de cliënt. In plaats van een verslag kan het college een plan van
aanpak opstellen.7.Het college betrekt bij het verslag ook de behoefte aan maatregelen
ter ondersteuning van de mantelzorger.2.4Advisering1.Het college kan om deskundigenadvies vragen indien:
het onduidelijk is of en zo ja, welke beperkingen de cliënt
ondervindt en wat de prognose daarvan is;
het college voornemens is de aanvraag om medische redenen af
te wijzen;
het college dat overigens gewenst vindt.
2.Het college is bevoegd om, voor zover dit van belang is voor de
beoordeling van de aanspraak op een maatwerkvoorziening, de cliënt
of in geval van gebruikelijke hulp zijn huisgenoten:
uit te nodigen in persoon te verschijnen op een door het
college te bepalen plaats en tijdstip en hem te
ondervragen;
op een door het college te bepalen plaats en tijdstip door
één of meer daartoe aangewezen deskundigen te doen
ondervragen.
2.5Vaststellen identiteitHet college is bevoegd de identiteit van de vertegenwoordiger of
mantelzorger van de cliënt vast te stellen aan de hand van een document
als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.3AANVRAAG EN BESCHIKKING3.1De aanvraag1.Een aanvraag wordt schriftelijk ingediend door middel van een door
het college vastgesteld aanvraagformulier. Een door de cliënt
ondertekend verslag van het gesprek of een ondertekend plan van
aanpak kan worden aangemerkt als aanvraagformulier.2.Het college is bevoegd de beslistermijn als bedoeld in artikel
2.3.5, tweede lid, van de wet op te schorten indien een
deskundigenadvies nodig is.3.Het college merkt een aanvraag en een daarbij behorend verslag of
plan van aanpak, dat naar het oordeel van het college verouderde
informatie bevat, aan als een melding.3.2Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt
in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als
persoonsgebonden budget wordt verleend.2.Bij het verlenen van een voorziening in natura wordt in de
beschikking tevens vastgelegd:
welke de te verlenen voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verleend, en indien van
toepassing;
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.
3.Bij het verlenen van een voorziening in de vorm van een
persoonsgebonden budget wordt in de beschikking tevens in ieder
geval vastgelegd:
voor welk resultaat het persoonsgebonden budget moet worden
aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
persoonsgebonden budget;
wat de hoogte van het persoonsgebonden budget is en hoe
hiertoe is gekomen;
wat de ingangsdatum en de duur is van de verstrekking
is;
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn;
welke verplichtingen zijn verbonden aan het persoonsgebonden
budget.
4.Als de cliënt een bijdrage in de kosten is verschuldigd, wordt dat
in de beschikking opgenomen. Daarbij wordt tevens vermeld wat de
kostprijs is.4BEOORDELING AANSPRAAK4.1Wettelijke criteria maatwerkvoorziening1.Een cliënt die zijn hoofdverblijf heeft of daadwerkelijk zal hebben
in de gemeente Oisterwijk komt in aanmerking voor een
maatwerkvoorziening in verband met de door hem ondervonden
beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie, voor zover de
cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan
verminderen of wegnemen:
op eigen kracht;
met gebruikelijke hulp;
met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn
sociale netwerk; of
met gebruikmaking van algemene voorzieningen.
2.De maatwerkvoorziening als bedoeld in het eerste lid levert,
rekening houdend met het verslag of het plan van aanpak en indien
aanwezig het persoonlijk plan, een passende bijdrage aan het
realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld
tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven wonen.4.2Voorwaarden en weigeringsgronden1.Er bestaat slechts aanspraak op een maatwerkvoorziening voor
zover:
deze noodzakelijk is om de cliënt in staat te stellen tot
zelfredzaamheid en participatie mede met het oog op het zo
lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven
wonen;
deze als goedkoopst passende bijdrage aan te merken is;
deze in overwegende mate op de cliënt gericht is.
2.Geen aanspraak op een maatwerkvoorziening bestaat:
indien de beperkingen van de cliënt met een voor hem als
algemeen gebruikelijk te beschouwen voorziening kunnen
worden opgelost dan wel kunnen worden verminderd;
voor zover de cliënt aanspraak kan maken op een voorliggende
voorziening;
voor zover er aan de zijde van de cliënt geen sprake is van
aantoonbare meerkosten in vergelijking met de situatie
voorafgaand aan de melding;
indien er sprake is van een verzoek tot vervanging van een
eerder door het college toegekende voorziening terwijl deze
nog in voldoende mate ondersteuning biedt, en de eerder
toegekende voorziening nog niet technisch is afgeschreven
dan wel verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die
aan de cliënt zijn toe te rekenen;
indien de noodzaak tot ondersteuning is ontstaan als gevolg
van omstandigheden die in de risicosfeer van de cliënt
liggen.
3.De aanvraag om een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden
budget wordt in ieder geval geweigerd indien de maatwerkvoorziening
is gerealiseerd vóór de melding dan wel de aanvraag, tenzij de
noodzaak achteraf door het college kan worden vastgesteld.4.De aanvraag om een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden
budget kan worden geweigerd indien de maatwerkvoorziening nog niet
is gerealiseerd vóór de melding dan wel de aanvraag, tenzij de
noodzaak achteraf door het college kan worden vastgesteld.5PERSOONSGEBONDEN BUDGET5.1Criteria persoonsgebonden budget1.De cliënt heeft onverminderd artikel 2.3.6 vijfde lid van de wet
recht op een persoonsgebonden budget indien:
de cliënt naar oordeel van het college voldoende in staat is
de aan het persoonsgebonden budget verbonden taken op een
verantwoorde manier uit te voeren. Dat kan bijvoorbeeld op
eigen kracht maar ook met hulp uit zijn sociale netwerk of
zijn vertegenwoordiger;
de cliënt weet te motiveren waarom hij de
maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden
budget wenst, middels bijvoorbeeld het overleggen van een
budgetplan;
naar oordeel van het college is gewaarborgd dat de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
voldoen aan de kwaliteitseisen van de wet en in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden
budget wordt toegekend.
2.Aan het recht op een persoonsgebonden budget zijn de volgende
verplichtingen verbonden:
de cliënt stelt een budgetplan op in geval met het
persoonsgebonden budget diensten worden ingekocht;
het persoonsgebonden budget mag niet worden besteed aan een
voorziening die voor de cliënt algemeen gebruikelijk wordt
geacht;
uit het persoonsgebonden budget mogen in ieder geval geen
administratieve bemiddelingsbureaus, andere tussenpersonen
of belangbehartigers worden betaald;
het persoonsgebonden budget moet binnen zes maanden na
toekenning zijn aangewend voor de bekostiging van het
resultaat waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden. Voor
woningaanpassingen kan het college een termijn van 15
maanden hanteren;
de cliënt die is aangewezen op maatschappelijke
ondersteuning besteedt het persoonsgebonden budget niet aan
een persoon welke tot zijn leefeenheid behoort die feitelijk
gebruikelijke hulp op zich moet nemen, maar daartoe niet in
staat is wegens overbelasting of dreigende
overbelasting.
3.De cliënt aan wie een persoonsgebonden budget is toegekend voor de
inkoop van diensten komt met de aanbieder een schriftelijke
overeenkomst overeen, waarin ten minste afspraken zijn opgenomen
over de kwaliteit en het resultaat van de maatschappelijke
ondersteuning en de wijze van declareren. De cliënt maakt daarbij in
principe gebruik van de overeenkomsten die de Sociale
verzekeringsbank ter beschikking stelt.4.Het college kan andere eisen stellen aan de in het vorige lid
bedoelde overeenkomst indien het persoonsgebonden budget wordt
besteed aan een persoon uit het sociale netwerk van de cliënt of aan
een persoon die niet als beroepskracht wordt aangemerkt.5.Het college stelt nadere regels over de voorwaarden ingeval het
persoonsgebonden budget aan een hulpmiddel, vervoersvoorziening of
woningaanpassing wordt besteed. Deze voorwaarden kunnen van
toepassing zijn indien een maatwerkvoorziening in natura wordt
toegekend.5.2Vaststellen hoogte persoonsgebonden budget1.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor
vervoersvoorzieningen, hulpmiddelen en woningaanpassingen bedraagt
in ieder geval niet meer dan de aanschafprijs of bekostiging van de
goedkoopst passende bijdrage, waaronder gerekend onderhoud,
reparatie en verzekering zoals het college aan de aanbieder
verschuldigd is.2.Het college kan de hoogte van het persoonsgebonden budget als
bedoeld in het vorige lid vaststellen op basis van een offerte.3.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor diensten is afgeleid
van het tarief van de vergelijkbare door de gemeente gecontracteerde
maatwerkvoorziening in natura. Het college kan nadere regels stellen
over de hoogte van het tarief.4.Het persoonsgebonden budget moet in ieder geval toereikend zijn om
maatschappelijke ondersteuning in te kunnen kopen welke voldoet aan
de kwaliteitseisen als bedoeld in de wet en in redelijkheid geschikt
is voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt
toegekend.5.3Controle1.Het college kan, al dan niet steekproefsgewijs, onderzoeken of de
verstrekte voorzieningen worden gebruikt of besteed aan het doel
waarvoor ze verstrekt zijn.2.Het college kan nadere regels stellen over de controle op de
besteding.6BIJDRAGE IN DE KOSTEN6.1Maatwerkvoorziening1.De cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor het gebruik
van een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden budget, zolang
hij van de maatwerkvoorziening gebruik maakt dan wel gedurende de
periode waarvoor het persoonsgebonden wordt toegekend. De bijdrage
in kosten is afhankelijk van het bijdrageplichtig inkomen van de
cliënt en zijn echtgenoot overeenkomstig het bepaalde in het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015.2.Indien een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden budget wordt
toegekend ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige
cliënt is de bijdrage verschuldigd door:
de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene
tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek gegrond verzoek is afgewezen; en
degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag
uitoefent over een cliënt.
3.Het college kan nadere regels stellen over de omvang van
verschuldigde bijdrage in de kosten en in welke gevallen geen
bijdrage in de kosten is verschuldigd voor de maatwerkvoorziening
dan wel persoonsgebonden budget met inachtneming van het bepaalde in
het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015.6.2Algemene voorziening1.De cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor het gebruik
van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning.2.De cliënt is de bijdrage verschuldigd aan de aanbieder.3.Het college kan nadere regels stellen over:
wat per soort algemene voorziening de hoogte van de bijdrage
is;
of voor cliënten uit omschreven groepen een bepaalde korting
van toepassing is op de bijdrage.
6.3Kostprijs berekening bijdrage in de kosten1.De kostprijs van een maatwerkvoorziening is gelijk aan de prijs
waarvoor de gemeente de maatwerkvoorziening afneemt of aanschaft van
een (gecontracteerde) aanbieder, inclusief de bijkomende
kosten.2.De kostprijs van een persoonsgebonden budget is gelijk aan de hoogte
van het toegekende persoonsgebonden budget. 3.De kostprijs van een algemene voorziening is nooit meer dan een
kostendekkende bijdrage. Voor cliëntondersteuning is geen bijdrage
verschuldigd.7TEGEMOETKOMING MEERKOSTEN7.1Aanspraak1.Het college verstrekt op aanvraag aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband
houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming ter
ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie. 2.De aanvraag als bedoeld in het eerste lid moet worden ingediend
voordat de kosten zijn gemaakt.3.Het college kan nadere regels stellen over de hoogte van de
tegemoetkoming voor meerkosten en in welke gevallen en onder welke
voorwaarden deze tegemoetkoming kan worden verstrekt als alternatief
voor een maatwerkvoorziening.4.Aanspraak op een tegemoetkoming als bedoeld in het eerste lid kan
alleen als er geen aanspraak bestaat op een vergoeding van de
(meer)kosten op grond van een voorliggende voorziening.8TOEZICHT, HANDHAVING EN TERUGBETALING8.1Nieuwe feiten en omstandighedenOnverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze
aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld
in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet of tegemoetkoming als bedoeld in
hoofdstuk 7 van de verordening.8.2BeëindigingOnverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een toegekende
aanspraak op een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden budget of
tegemoetkoming als bedoeld in hoofdstuk 7 van de verordening geheel of
gedeeltelijk te beëindigen, indien:
niet meer wordt voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of
krachtens de wet of de verordening;
de cliënt langer dan 6 maanden wordt opgenomen in een
instelling;
de cliënt zich niet houdt aan de verplichtingen verbonden aan
het gebruik van de maatwerkvoorziening die in bruikleen is
toegekend;
de cliënt is overleden, waarbij het persoonsgebonden budget
eindigt op de dag gelegen na de dag van overlijden;
de cliënt vanwege een verhuizing geen woonplaats meer heeft in
de gemeente Oisterwijk.
8.3Herziening of intrekkingOnverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een besluit tot
toekenning van een maatwerkvoorziening (in natura), een persoonsgebonden
budget of een tegemoetkoming als bedoeld in hoofdstuk 7 herzien of
intrekken indien:
niet is voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of krachtens deze
verordening;
achteraf blijkt dat onjuiste of onvolledige gegevens zijn
verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens
tot een andere beslissing zouden hebben geleid;
blijkt dat de cliënt aan wie een persoonsgebonden budget is
toegekend niet heeft voldaan aan de verplichtingen als bedoeld
in artikel 5.1 van deze verordening.
8.4TerugvorderingOnverminderd artikel 2.4.1 van de wet kan het college nadat het besluit
tot toekenning van een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden
budget of tegemoetkoming als bedoeld in hoofdstuk 7 van de verordening
is herzien of ingetrokken:
het ten onrechte of tot een te hoog bedrag ontvangen
persoonsgebonden budget terugvorderen;
de ten onrechte ontvangen tegemoetkoming terugvorderen;
de geldswaarde van een maatwerkvoorziening terugvorderen of de
maatwerkvoorziening terugvorderen dan wel terughalen;
de wijze waarop de terugvordering geïnd wordt, kan verrekening
zijn. De hoogte van het (periodieke) bedrag van verrekening met
een persoonsgebonden budget of tegemoetkoming als bedoeld in
hoofdstuk 7 van de verordening moet in redelijke verhouding
staan tot de ondersteuning in de zelfredzaamheid en
participatie.
8.5Terugbetaling8.5TerugbetalingIndien de maatwerkvoorziening die met het persoonsgebonden budget is
aangeschaft door de cliënt niet meer wordt gebruikt door bijvoorbeeld
verhuizing buiten de gemeente of overlijden, dient de cliënt of de
nabestaande(n) binnen een termijn van acht weken de restwaarde van de
maatwerkvoorziening aan de gemeente terug te betalen. De restwaarde
wordt berekend volgens het afschrijvingsprincipe dat in nadere regels is
vastgelegd. Het college houdt daarbij rekening met de
afschrijvingstermijnen die gelden voor maatwerkvoorzieningen die in
natura worden toegekend.9KWALITEIT9.1Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen
met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van
maatwerkvoorzieningen handelen in overeenstemming met de
professionele standaard.
2.Het college kan nadere regels stellen over verdere eisen aan de
kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
maatwerkvoorzieningen.9.2Verhouding prijs-kwaliteit van voorziening geleverd door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder
geval rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van
het personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren overige
voorzieningen, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening; en
de eventuele extra taken die in verband met de
voorziening van de leverancier worden gevraagd,
zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
3o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden.10OVERIGE BEPALINGEN10.1Jaarlijkse waardering mantelzorgers1.Het college draagt jaarlijks zorg voor een blijk van waardering voor
mantelzorgers indien mantelzorg wordt verleend aan een cliënt die
zijn hoofdverblijf heeft in de gemeente Oisterwijk.2.De wijze van waardering als bedoeld in het eerste lid kan tot stand
komen in samenspraak met belangenorganisaties.3.Bij de waardering als bedoeld in het eerste lid heeft het college
oog voor mantelzorgers van cliënten die mogelijk alleen gebruik
maken van algemene voorzieningen.10.2Inspraak1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning,
overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde
regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt
verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming
over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om
hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.11SLOTBEPALINGEN11.1HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken
van de bepalingen van deze verordening indien toepassing van de
verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. 11.2IndexeringHet college kan jaarlijks per 1 januari de bedragen in de krachtens deze
verordening vastgestelde nadere regels indexeren. In de nadere regels is
opgenomen voor welke bedragen dit kan gelden en welk prijsindexcijfer
gehanteerd wordt. 11.3Intrekking huidige verordeningMet de inwerkingtreding van deze verordening wordt de Verordening Wmo
gemeente Oisterwijk 2015 ingetrokken met dien verstande dat besluiten
die zijn genomen op grond van die verordening met de daarbij behorende
rechten en plichten in stand blijven.11.4EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per vier jaar
geëvalueerd. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft wordt deze
verordening aangepast. Het college rapporteert ten behoeve van de
evaluatie over de doeltreffendheid en de effectiviteit van de
verordening in de praktijk.11.5OvergangsrechtAanvragen die bij het college zijn ingediend voor 1 januari 2016 en
waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze
verordening, worden afgehandeld krachtens de Verordening Wmo gemeente
Oisterwijk 2015.11.6Inwerkingtreding en citeertitelDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2016 en
wordt aangehaald als: Verordening Wmo gemeente Oisterwijk 2016.Toelichting Verordening Wmo Gemeente Oisterwijk 2016 InleidingDe Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) schrijft voor dat het
college moet zorgdragen voor maatschappelijke ondersteuning. Onder
maatschappelijke ondersteuning wordt volgens de wet verstaan:
bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk,
de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen
met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede
voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld,
ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met
een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen
zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving,
bieden van beschermd wonen en opvang.
In het beleidsplan ‘Goed voor elkaar in 2016’ is vastgelegd hoe de gemeente
invulling aan deze opdracht geeft. Naast dit verplichte beleidsplan, moet de gemeenteraad bij verordening een
aantal zaken regelen die noodzakelijk zijn om de wet en het beleidsplan uit te
kunnen voeren. In de Verordening Wmo Gemeente Oisterwijk 2016 worden deze zaken geregeld.Hoofdstuk 1 BegripsbepalingenIn dit hoofdstuk zijn begripsbepalingen opgenomen die het college nodig heeft of
kan hebben bij het uitvoeren van de wet en het toepassen van deze verordening.
Hieronder wordt alleen nader ingegaan op de begripsomschrijvingen die extra
toelichting behoeven.Artikel 1 Begripsomschrijvingena.Algemeen gebruikelijke voorzieningHet is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt,
waarvan gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat
deze daarover, ook als hij of zij geen beperkingen had, zou (hebben kunnen)
beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr.
06-4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr.
AWB 11/5564).Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk
is voor de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of
sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het
beantwoorden van de vraag of de cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen)
beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. Bij die beoordeling
kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol
spelen:
Is de voorziening gewoon te koop?
Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten
die algemeen gebruikelijk worden geacht?
Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking
ontworpen?
n MeldingOnder een melding wordt een verzoek om maatschappelijke ondersteuning verstaan
waarbij het college een onderzoek (laat) doen. Dit verzoek kan door of namens de
cliënt worden gedaan. Een verzoek om informatie en/of advies wordt niet als
melding aangemerkt. Zo kan het college iemand verwijzen naar algemene
voorzieningen of op een andere manier informatie verstrekken.l.Persoonlijk planIn een persoonlijk plan beschrijft de cliënt welke maatschappelijke
ondersteuning volgens hem het meest is aangewezen als passende bijdrage,
eventueel in aanvulling op eigen oplossingen, die nodig is om zelfredzaam te
zijn en te kunnen participeren.m.Plan van aanpakNadat het gesprek heeft plaatsgevonden stelt het college een plan van aanpak op
(ondersteuningsplan). Daarin wordt ingegaan op de wettelijk voorgeschreven
onderwerpen van artikel 2.3.2, vierde lid, van de wet. Dat wat in samenspraak
met de cliënt is besproken wordt opgenomen in het plan. Indien aanwezig betrekt
het college het persoonlijk plan van de cliënt. p.SpoedeisendHet is ter beoordeling van het college of, in afwachting van de resultaten van
het gesprek, per omgaande een maatwerkvoorziening in natura moet worden ingezet.
Gelet op het spoedeisende karakter is (nog) geen sprake van het toekennen van
een persoonsgebonden budget.u.WoningOnder een woning wordt een zelfstandige woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, verstaan. Dat blijkt in ieder geval uit het hebben van een
eigen toegang en dat geen wezenlijke woonfuncties met andere woningen worden
gedeeld. Een woonschip en een woonwagen kunnen ook als woning worden aangemerkt.
Verder geldt voor een woning wat daar naar algemeen maatschappelijk aanvaarde
maatstaven onder wordt verstaan. Een woning voldoet (minimaal) aan het niveau
van sociale woningbouw, hetgeen betekent dat de woning moet zijn voorzien van
een woonkamer, een keuken, inpandige sanitaire ruimten (badkamer en toilet) en
voldoende slaapkamers voor alle gezinsleden. Een woning waarin een cliënt woonachtig is en waarvoor hij beschikt over een
persoonlijke gedoogverklaring wordt gelijkgesteld met een woning die bestemd en
geschikt is voor permanente bewoning. Hoofdstuk 2 ProcedureregelsIn dit hoofdstuk van de verordening worden de procedureregels beschreven. Het
gaat om de manier waarop het college omgaat met de melding van cliënten en hoe
het onderzoek wordt gedaan en afgerond. De wettelijke termijn waarbinnen de
procedure moet zijn afgerond is zes weken. De regels van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) zijn niet van toepassing op de procedure. Wel is het college
overeenkomstig artikel 3:2 Awb gehouden het onderzoek zorgvuldig te doen. Dat
volgt uit de schakelbepaling van artikel 3:1 Awb. Om voldoende rechtsbescherming
te bieden kan de cliënt die een melding heeft gedaan in ieder geval na zes weken
altijd een aanvraag indienen.Artikel 2.1 De meldingMet een melding genoemd in dit artikel bedoelen we een melding die wordt gedaan
op basis van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning. Hiervan moet
worden onderscheiden een vraag om informatie en advies. Dit is geen melding in
het kader van de wet en dus ook niet in het kader van deze verordening.Een melding kan door of namens de cliënt worden gedaan, wat betekent dat ook
iemand uit de omgeving van de cliënt als vertegenwoordiger kan optreden.Een melding is feitelijk vormvrij en kan op verschillende manieren worden gedaan
(schriftelijk, digitaal, telefonisch of persoonlijk). Zoals bij wet is voorgeschreven bevestigt het college de ontvangst van de
melding aan de cliënt. Dit doet het college schriftelijk of digitaal. Na de
melding start het college het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 van de wet
(zie verder artikel 2.3 van de verordening). Nadat de cliënt zich heeft gemeld wijst het college op de mogelijkheid om een
persoonlijk plan in te dienen en stelt de cliënt in de gelegenheid gedurende
zeven dagen na de melding het plan te overhandigen. Doordat de cliënt
voorafgaand aan het onderzoek door het college een persoonlijk plan kan
overleggen, is het college direct bekend met de wijze waarop de cliënt zelf vorm
wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig is om zelfredzaam te kunnen
zijn en te participeren. Hiermee komt de regie bij de cliënt te liggen.Met het indienen van een persoonlijk plan is overigens niet gezegd dat het
college gehouden is, indien een aanvraag wordt ingediend, (volledig) tegemoet te
komen aan de wensen zoals die in dat plan zijn beschreven.De hoofdregel is dat het college na de melding eerst een gesprek voert met de
cliënt. Een uitzondering geldt voor spoedeisende situaties. Het college zet in
voorkomende gevallen, in afwachting van de uitkomsten van het gesprek, direct
een maatwerkvoorziening in. Artikel 2.2 CliëntondersteuningHet verstrekken van informatie over cliëntondersteuning vindt plaats na melding
dan wel tijdens het eerste gesprek dat met de cliënt en/of diens
vertegenwoordiger in het kader van het onderzoek wordt gevoerd. Clientondersteuning is domeinoverstijgend en heeft dus niet alleen betrekking op
de Wmo. Dit maakt integrale dienstverlening nog beter mogelijk. Het gaat in alle
gevallen om onafhankelijke ondersteuning ten behoeve de cliënt waarbij zijn
belang het uitgangspunt moet zijn. Van belang is dat cliëntondersteuning en het
beslissen op een aanvraag niet in één hand liggen. De cliëntondersteuner moet
immers onpartijdig zijn en alleen in het belang van de cliënt handelen.Artikel 2.3 Het onderzoekNa bevestiging van de melding wordt een afspraak gemaakt voor een gesprek. Op
voorhand bepaalt de verordening niet precies wanneer deze afspraak wordt
gemaakt. Afhankelijk van de aard van de melding kan het namelijk zijn dat het
college eerst gegevens wil verzamelen voor een goede voorbereiding op het
gesprek. Daarvoor kan ook medewerking van de cliënt nodig zijn. Bij het gesprek
kunnen ook andere personen dan de cliënt aanwezig zijn. Denk bijvoorbeeld aan de
mantelzorger of personen uit diens sociale netwerk. In het gesprek wordt in
samenspraak met de cliënt bekeken welk resultaat hij wil bereiken ten aanzien
van zijn zelfredzaamheid en participatie en welke oplossingen daarvoor mogelijk
zouden kunnen zijn. Daarbij staat het belang van de cliënt voorop. Het spreekt
voor zich dat aanwezigheid van een persoon of personen uit het sociale netwerk
van een cliënt een meerwaarde heeft. Denk ook aan de oplossingen die zij geheel
of gedeeltelijk zouden kunnen bieden waarmee de zelfredzaamheid van de cliënt
wordt versterkt of zal verbeteren. Ook kan het college in samenspraak met de
betrokkenen het probleemoplossend vermogen van de cliënt en/of de personen uit
diens sociale omgeving bespreken. In geval van mantelzorg wordt de mantelzorger
altijd uitgenodigd voor het gesprek. Het is namelijk van belang te weten of de
mantelzorger ondersteuning behoeft in verband met het verlenen van
mantelzorg.Het kan voorkomen dat de situatie van cliënt ten aanzien van zijn
ondersteuningsbehoefte voldoende bekend is bij het college. Het uitvoeren van
een gesprek kan in die gevallen mogelijk niets toevoegen. In overeenstemming met
de cliënt kan dan worden afzien van een gesprek. Denk bijvoorbeeld aan de
melding van een reparatie aan een rolstoel. Er kan een kort verslag worden
opgesteld dat het college als aanvraag kan aanmerken. Uitgangspunt is dat het college zorg draagt voor voldoende professionaliteit bij
degene die het gesprek uitvoert en ter afronding daarvan een verslag of een plan
van aanpak opstelt. Het behoeft verder geen toelichting dat de mate van
beperkingen van cliënten die een melding doen bij het college niet op voorhand
vaststaat. Het college heeft dan ook de bevoegdheid om specialisten te
raadplegen. Dit draagt bij aan de kwaliteit van het onderzoek en de acceptatie
van het verslag of plan van aanpak door de cliënt.Van het gesprek wordt een verslag opgesteld. Daarin staan het in samenspraak met
de cliënt, en indien aanwezig de mantelzorger en andere personen uit het sociale
netwerk, tot stand gekomen oplossingen. Het college kan in plaats van een
verslag een plan van aanpak opstellen. Het spreekt voor zich dat het persoonlijk
plan en de ondersteuningsbehoefte van de mantelzorger onderdeel uit maken van
het verslag of het plan van aanpak. Daarbij wordt gekeken naar de behoeften,
mogelijkheden en belastbaarheid van de mantelzorger en het sociale netwerk. Het
verslag of het plan van aanpak vormt de belangrijkste basis voor de beslissing
op de aanvraag. Nadat de cliënt beschikt over het verslag of plan van aanpak is
het zijn verantwoordelijkheid, al dan niet van diens mantelzorger, om zelf te
beslissen of een aanvraag wordt ingediend. De cliëntondersteuner kan hierbij een
rol spelen.Artikel 2.4 AdviseringVoor de uitvoering van de wet kan het zijn dat het college advies moet vragen
omdat het zelf niet ter zake deskundig is. Vereist is dat de beperkingen van de
cliënt objectiveerbaar zijn, vast te stellen aan de hand van reguliere
onderzoeksmethoden (vergelijk CRVB:2009:BK4567 en CRVB:2012:BY0324). In het
eerste lid zijn voorbeelden genoemd wanneer het college daartoe kan
overgaan.Uit de artikel 2.3.8 derde lid van de wet vloeit voort dat de cliënt medewerking
verleent aan het onderzoek door gehoor geven aan een oproep van de medisch
adviseur of het - via een machtiging - toestemming verlenen om medische
informatie te mogen inwinnen bij de huisarts of specialist. Wordt de bedoelde
medewerking niet verleend, dan kan dat tot gevolg hebben dat het college het
recht op een maatwerkvoorziening niet kan vaststellen. Daarbij geldt wel dat het
college het recht op een maatwerkvoorziening niet op andere wijze dan door het
verlenen van de medewerking en/of de bedoelde machtiging kan vaststellen
(CRVB:2012:BY0448 en vergelijk CRVB:2014:2287). De hier bedoelde plicht voor de
huisgenoten geldt als voor het college aannemelijk is dat door hen geen of
slechts beperkt gebruikelijke hulp kan worden verleend.Naast het oproepen van de cliënt of zijn huisgenoot kan het college ook
deskundigen raadplegen op het gebied van bijvoorbeeld een woningaanpassing.Artikel 2.5 Vaststellen identiteitBij wet is geregeld dat de cliënt gehouden is zich desgevraagd te legitimeren.
Voor de mantelzorger en de vertegenwoordiger van de cliënt is dat niet het
geval. Uit het oogpunt van zorgvuldigheid is de bevoegdheid daartoe bij
verordening bepaald.Hoofdstuk 3 Aanvraag en beschikkingVanaf het moment dat de cliënt een aanvraag indient, is er sprake van enige vorm
van juridisering. Dit heeft met name tot doel om de rechtszekerheid van de
cliënt te waarborgen. Artikel 3.1 De aanvraagPas na verstrekking van een verslag of een plan van aanpak kan een aanvraag voor
een maatwerkvoorziening worden gedaan, tenzij het onderzoek (het gesprek) niet
binnen zes weken is uitgevoerd. Om onnodige administratieve lasten voor zowel de
burger als het college te voorkomen kan een verslag of plan van aanpak voorzien
van een daarvoor bestemd formulier als aanvraag worden aangemerkt. Het formulier
is in ieder geval voorzien van de NAW-gegevens én een handtekening van de
cliënt.Het college moet binnen twee weken na ontvangst van de aanvraag beslissen. Het
kan echter voorkomen dat het college in verband met de zorgvuldige voorbereiding
van dat besluit bijvoorbeeld een deskundigenadvies nodig heeft zoals bedoeld in
artikel 2.4 van de verordening. Doorgaans zal het college niet binnen een
termijn van twee weken over een dergelijk advies kunnen beschikken. In dat geval
is het college bevoegd de beslistermijn op te schorten (artikel 4:14 Awb). Uit
de wet vloeit overigens voort de beslistermijn ook op te schorten als de cliënt
niet de benodigde gegevens, bescheiden of medewerking heeft verleend aan het
gesprek (als bedoeld in hoofdstuk 2 van de verordening), voor zover dat van
belang is voor het beoordelen van de aanspraak. Opschorting van de beslistermijn
gebeurt in die gevallen onder toepassing van artikel 4:15 Awb.Het kan voorkomen dat geruime tijd verstrijkt tussen het verstrekken van een
verslag of plan van aanpak aan de cliënt en het feitelijk indienen van een
aanvraag. Het bedoelde verslag of plan kan dan ook verouderde informatie
bevatten waardoor het college niet (meer) binnen de wettelijke kaders zoals
genoemd in hoofdstuk 4 van de verordening kan beslissen op de aanvraag. In
voorkomende gevallen zal het college de cliënt (opnieuw) uitnodigen voor een
gesprek voordat op de aanvraag wordt beslist. Dit is analoog aan artikel 2.3.2
negende lid van de wet. Het gesprek wordt afgesloten met een nieuw of aangepast
verslag of plan van aanpak.De cliënt moet op basis van de beschikking die hij ontvangt de informatie
krijgen die nodig is om zijn rechtspositie te bepalen en te begrijpen. Hiervoor
is nodig dat de beschikking de cliënt goed en volledig informeert. In dit
artikel zijn de onderwerpen opgenomen die in ieder geval in de beschikking
moeten worden opgenomen.Hoofdstuk 4 Beoordeling aanspraakArtikel 4.1 Wettelijke criteria maatwerkvoorzieningIn dit artikel is het algemene afwegingskader dat in de Wmo centraal staat
nogmaals uiteengezet. De nadruk ligt op de eigen kracht en hulp van anderen. De
maatwerkvoorziening vormt slechts het sluitstuk van de maatschappelijke
ondersteuning.In de memorie van toelichting (TK 2013-2014, 33 841, nr. 3, blz. 134) behorende
bij artikel 2.1.3, tweede lid, onderdeel a, van de wet (waarin is bepaald dat de
raad bij verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening in aanmerking komt) wordt
aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk
aankomt. De behoefte van cliënten kan verschillen. Daarom is het niet wenselijk
dat in de verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen
zullen worden verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van toepasbare
criteria nader afbakenen in welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan
krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt.De cliënt die geen woonplaats heeft in de gemeente, heeft geen aanspraak op een
maatwerkvoorziening. De toevoeging ‘daadwerkelijk zal hebben’ is opgenomen om
cliënten niet de mogelijkheid te ontnemen naar de gemeente te verhuizen. Wel zal
de cliënt bij de keuze van een woning nadrukkelijk rekening moeten houden met
diens beperkingenIn het eerste lid zijn de algemene criteria van artikel 2.3.5, derde lid, van de
wet opgenomen. Eerst wordt gekeken naar de eigen kracht (dat wat binnen het vermogen van de
cliënt ligt om zelf tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie te
komen) en andere mogelijkheden om de cliënt te helpen met zijn beperkingen met
betrekking tot zijn zelfredzaamheid, participatie of zelfstandig functioneren.
De cliënt zal zich in hoge mate moeten inspannen om dat aan te wenden wat binnen
zijn eigen bereik ligt om zelf in zijn behoefte op het gebied van
maatschappelijke ondersteuning te voorzien. Daarnaast wordt gekeken of de cliënt
gebruik kan maken van algemene voorzieningen of van voorzieningen waarvan het,
gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat de cliënt daarover, ook als hij
geen beperkingen had, zou (hebben kunnen) beschikken.De maatwerkvoorziening vormt het (aanvullende) sluitstuk als voorliggende opties
niet voldoende zijn en moet een passende bijdrage leveren aan het in staat
stellen van de cliënt tot zelfredzaam te zijn, te participeren en zo lang
mogelijk in de eigen leefomgeving te blijven wonen. Daarbij wordt gewezen op
artikel 2.3.5, zesde lid, van de wet waarmee het college bevoegd is de
maatwerkvoorziening te weigeren, indien de cliënt aanspraak heeft of kan hebben
op een indicatie tot de Wet langdurige zorg. Feitelijk stelt het college dan
vast of het nog verantwoord is voor de cliënt om in zijn eigen leefomgeving te
blijven wonen.Bij de beoordeling door het college of de cliënt is aangewezen op een
maatwerkvoorziening, wordt een eventueel door de cliënt ingediend persoonlijk
plan betrokken. Artikel 4.2 Voorwaarden en weigeringsgrondenDe maatwerkvoorziening moet de cliënt in staat stellen tot zelfredzaamheid en
participatie. Het begrip ‘zelfredzaamheid’ bevat twee elementen: het uitvoeren
van de noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van
een gestructureerd huishouden. Het begrip wordt gebruikt om te bepalen in
hoeverre iemand zelfredzaam is. Bij ‘participatie’ gaat het om het deelnemen aan
het maatschappelijke verkeer, dit wil zeggen dat iemand, ondanks zijn
lichamelijke of geestelijke beperkingen, op gelijke voet met anderen in
redelijke mate mensen kan ontmoeten, contacten kan onderhouden, boodschappen kan
doen en aan maatschappelijke activiteiten kan deelnemen. Daarvoor is het ook een
vereiste dat hij zich kan verplaatsen. De verplichting van het college om een
maatwerkvoorziening te verstrekken, gaat niet zo ver dat de cliënt in exact
dezelfde of wellicht zelfs betere positie wordt gebracht dan waarin hij
verkeerde voor hij de ondersteuning nodig had. De gevraagde ondersteuning moet
in een redelijke verhouding staan tot wat de situatie van de cliënt was voor hij
ondersteuning nodig had.Het college is slechts gehouden de naar objectieve maatstaven gemeten goedkoopst
passende bijdrage te bieden. Maatwerkvoorzieningen die kostenverhogend werken
zonder dat zij de maatwerkvoorziening passender maken, komen in principe niet
voor toekenning in aanmerking.Omdat een maatwerkvoorziening een individuele voorziening is, spreekt het voor
zich dat deze ook in overwegende mate op de cliënt gericht is. In dit artikel zijn situaties opgenomen waaronder geen aanspraak op een
maatwerkvoorziening bestaat of kan bestaan. In de meeste van deze bepalingen
(criteria) ligt het beginsel van de eigen verantwoordelijkheid van de cliënt
besloten.Het college is niet gehouden voorzieningen te verlenen die voor de cliënt als
algemeen gebruikelijk zijn te beschouwen (vergelijk CRVB:2009:BK5657 en
RBSGR:2011:BQ5651). Deze bepaling heeft dan ook als doel te voorkomen dat een
voorziening wordt verstrekt waarvan, gelet op de omstandigheden van de cliënt
met beperkingen, aannemelijk is dat deze daarover zou (hebben kunnen) beschikken
als hij geen beperkingen zou hebben gehad.Een voorziening is algemeen gebruikelijk als deze:
normaal in de handel verkrijgbaar is; en
niet specifiek is bedoeld voor mensen met beperkingen; en
niet substantieel duurder is dan vergelijkbare producten.
Het is ter beoordeling aan het college of er sprake is van een voorziening die
naar geldende maatschappelijke opvattingen tot het gangbare gebruiks- dan wel
bestedingspatroon van een persoon als de cliënt behoort. Hierbij is het inkomen
van belanghebbende niet van belang (vergelijk RBARN:2012:BX8032). Uitzonderingen
zijn mogelijk als de voorziening vanwege omstandigheden van de cliënt toch niet
algemeen gebruikelijk zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om een plotseling
optredende beperking waardoor algemeen gebruikelijke voorzieningen eerder dan
normaal moeten worden vervangen. Daaronder zou ook het tegelijkertijd moeten
vervangen van verschillende algemeen gebruikelijke voorzieningen kunnen
vallen.Voorzieningen die zijn afgeschreven worden algemeen gebruikelijk geacht en als
renovatie aangemerkt. Voorbeelden zijn badkamers, sanitair, keuken, kranen,
e.d.. In het kader van de beoordeling of een (aangevraagde) voorziening algemeen
gebruikelijk is, kan onder omstandigheden betekenis toekomen aan het gegeven dat
op grond van een privaatrechtelijke verbintenis (waaronder een verbintenis uit
overeenkomst) aanspraak op de voorziening kan worden gemaakt (vergelijk
CRVB:2011:BQ4115). Dat betekent concreet dat het college van de cliënt kan en
mag verlangen dat hij zich in hoge mate inspant door bijvoorbeeld de
woningeigenaar aan te schrijven of een kort geding aanspant (zoals in de
genoemde uitspraak aan de orde was) om zo te bewerkstelligen dat de woning wordt
aangepast aan de eisen die daar aan mogen worden gesteld. Het is algemeen
gebruikelijk dat te doen.Het college is niet gehouden een maatwerkvoorziening te verlenen indien er met
betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de
noodzaak tot maatschappelijke ondersteuning, een voorziening op grond van een
andere wettelijke bepaling bestaat. Denk bijvoorbeeld aan een
leefvervoersvoorziening op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(vergelijk CRVB:2012:BV9433). De cliënt moet aanspraak hebben op de voorziening
om te kunnen spreken van een voorliggende voorziening (CRvB 09-11-2011, nr.
11/3583 WMO en CRvB 28-09-2011, nr. 10/2587 WMO). Dat wil niet zeggen dat de
cliënt de voorziening daadwerkelijk moet hebben, maar dat hij daarop aanspraak
heeft. Er is geen sprake van een voorliggende voorziening indien de voorziening
op grond van een andere wettelijke bepaling is afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr.
11/517 WMO) of indien vaststaat dat cliënt daarvoor niet in aanmerking komt
(CRvB 19-04-2010, nr. 09/1082 WMO). Indien de voorziening op grond van een
andere specifieke wettelijke regeling slechts gedeeltelijk voor vergoeding in
aanmerking komt, is er sprake van een voorliggende voorziening (CRvB 22-05-2013,
nr. 10/6782 WMO). De cliënt kan dan niet voor het overige gedeelte van de kosten
een beroep doen op de Wmo. In sommige gevallen gebruiken mensen al jaren door hen zelf bekostigde
voorzieningen en melden zich voor een aanspraak op een maatwerkvoorziening na
het optreden van een beperking. In voorkomende gevallen kan dat leiden tot de
conclusie dat het optreden van die beperking geen meerkosten met zich meebrengt.
Het begrip meerkosten hangt dan ook nauw samen met het begrip algemeen
gebruikelijk. Denk bijvoorbeeld aan iemand die al jaren een eigen auto tot zijn
beschikking heeft waarmee nog steeds wordt voorzien in de
verplaatsingsbehoefte.Als de beoordeling van de aanvraag betrekking heeft op reeds eerder in het kader
van deze of hieraan voorafgaande verordeningen toegekende voorzieningen en de
normale afschrijvingstermijn daarvan nog niet is verstreken, dan wordt de
aanvraag afgewezen. Hierop kan een uitzondering worden gemaakt als de eerder
vergoede of toegekende voorziening verloren is gegaan als gevolg van
omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen, of tenzij
belanghebbende geheel of gedeeltelijk tegemoetkomt in de veroorzaakte kosten.
Hieronder wordt ook verstaan het risico dat verzekerd kan worden met
bijvoorbeeld de opstalverzekering. Verder geldt dat als de cliënt een
voorziening (al dan niet met toestemming) meeneemt op vakantie naar het
buitenland, verwacht mag worden dat daarvoor een adequate verzekering wordt
afgesloten in geval van schade of verlies. Voor zover een derde verantwoordelijk
kan worden geacht voor de schade, zal de cliënt deze derde aansprakelijk moeten
stellen.Het is niet mogelijk limitatief te bepalen wanneer sprake is van omstandigheden
die als ‘risicosfeer’ worden aangemerkt en daarmee voor rekening moeten blijven
van de cliënt. In voorkomende gevallen betekent dit concreet dat de aanvraag om
een maatwerkvoorziening wordt geweigerd. Het gaat in ieder geval over
(onomkeerbare) keuzes die de cliënt maakt of heeft gemaakt en waarvan de
gevolgen op het college worden afgewenteld door zich te melden met het oog op
het indienen van een aanvraag. Deze keuzes kunnen de cliënt - afhankelijk van
het individuele geval - door het college worden tegengeworpen (vergelijk
CRVB:2014:1161 en CRVB:2013:BZ7735). Het college is niet gehouden om een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden
budget te verlenen als de (gevraagde) maatwerkvoorziening al vóór de melding of
de aanvraag gerealiseerd is. Denk aan het realiseren van aanpassingen in de
badkamer of het bestellen van een traplift die óók al geplaatst is door de
aanbieder. Met het zelf (laten) realiseren van (maatwerk)voorzieningen is geen
sprake meer van het ondervinden van beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie (vergelijk RBOBR:2014:3092). Onbekendheid van een cliënt met de
terzake geldende regelingen komen voor diens eigen rekening en risico (vergelijk
CRVB:1993:ZB2748).In tegenstelling tot het hiervoor genoemde is hier sprake van een nog niet
gerealiseerde maatwerkvoorziening. Dat betekent dat er nog beperkingen (kunnen)
worden ondervonden in de zelfredzaamheid of participatie op het moment van de
melding of de aanvraag. Wel is er in deze gevallen sprake van omstandigheden die
in principe in de risicosfeer liggen van de cliënt. Door zich niet eerder te
melden met het oog op uiteindelijk een aanvraag in te dienen ontneemt de cliënt
het college de mogelijkheid te beoordelen of, en zo ja welke aanspraak bestaat
op een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden budget. Daarbij geldt de
hoofdregel onverkort: wat is de goedkoopste passende bijdrage als bedoeld in
artikel 4.2 eerste lid onder b van de verordening.Kan het college de noodzaak van de maatwerkvoorziening nog wel vaststellen, dan
kan worden overgegaan tot het verlenen van een maatwerkvoorziening dan wel
persoonsgebonden budget die als goedkoopst passende bijdrage wordt aangemerkt.
Een start met bijvoorbeeld de aanpassing van de badkamer of een andersoortige
woningaanpassing hoeft niet zonder meer in te houden dat de noodzaak daarvan
niet meer kan worden vastgesteld. Het kan zijn dat het college eenzelfde
maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden budget zou toekennen als wanneer de
cliënt nog niet zou zijn begonnen met de aanpassingen. Het kan ook zijn dat de
noodzaak nog wel kan worden vastgesteld maar dat de kosten hoger zijn dan het
college zou toekennen; de goedkoopst passende bijdrage. In voorkomende gevallen
kan het college daarmee volstaan.Hoofdstuk 5 Persoonsgebonden budget In dit hoofdstuk van de verordening zijn criteria opgenomen over de aanspraak,
bijbehorende verplichtingen verbonden aan het persoonsgebonden budget en regels
over het vaststellen van de hoogte van het persoonsgebonden budget.Artikel 5.1 Criteria persoonsgebonden budgetIn dit artikel zijn de drie voorwaarden van artikel 2.3.6, tweede lid, van de
wet opgenomen. Deze zijn ter beoordeling aan het college. De aanspraak op een
persoonsgebonden budget is wettelijk bepaald voor de cliënt die dat wenst.
Daarmee is niet zonder meer gezegd dat er ook recht bestaat op een
persoonsgebonden budget. Het college beoordeelt of aan de voorwaarden wordt
voldaan. Opgemerkt wordt dat het college ook nog op grond van artikel 2.3.6,
vijfde lid, onder b, van de wet bevoegd is het persoonsgebonden budget te
weigeren.De cliënt die een persoonsgebonden budget wenst voor de inkoop van diensten en
daar naar oordeel van het college recht op heeft, is verplicht een budgetplan op
te stellen. Wat daaronder wordt verstaan is opgenomen in de begripsbepalingen
van de verordening. Het kan zijn dat de cliënt al een budgetplan opstelt om zijn
motivatie, waarom hij een persoonsgebonden budget wenst, te onderbouwen.Een persoonsgebonden budget mag niet worden besteed aan een voorziening die voor
de cliënt als algemeen gebruikelijk wordt aangemerkt. Dit is in lijn met het
bepaalde in artikel 4.2 tweede lid onder a van de verordening.De wetgever heeft met de invoering van het trekkingsrecht nadrukkelijk de
bedoeling gehad om uitbetaling van persoonsgebonden budgetten niet meer toe te
staan aan bemiddelingsbureaus, andere tussenpersonen of belangbehartigers.
Persoonsgebonden budgetten worden door de Sociale verzekeringsbank in opdracht
van het college uitbetaald aan derden.Het persoonsgebonden budget moet binnen zes maanden na toekenning zijn aangewend
voor de bekostiging van het resultaat waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden. In voorkomende gevallen kan het college gebruik maken van de
bevoegdheid het toekenningsbesluit in te trekken. Voor woningaanpassingen kan de
termijn van 15 maanden gelden. Zie verder hoofdstuk 8 van deze verordening.In geval een huisgenoot normaal gesproken wordt geacht gebruikelijke hulp te
kunnen verrichten mag het persoonsgebonden budget niet aan die huisgenoot worden
uitbetaald voor geleverde of te leveren maatschappelijke ondersteuning.De cliënt gaat altijd met de aanbieder een schriftelijke overeenkomst aan,
waarin in ieder geval afspraken zijn opgenomen over de kwaliteit en het
resultaat van de maatschappelijke ondersteuning en de wijze van declareren. Deze
voorwaarde is een concrete uitwerking van het voorkomen van misbruik van
persoonsgebonden budgetten. Zie verder hoofdstuk 8 van de verordening. Het
college kan bepalen dat de cliënt verplicht is gebruik te maken van de
overeenkomsten van de Sociale verzekeringsbank.Omdat een persoon uit het sociale netwerk bijvoorbeeld niet ingeschreven zal
staan bij de Kamer van Koophandel, kan het college aan de hiervoor genoemde
schriftelijke overeenkomst andere eisen stellen in geval het persoonsgebonden
budget wordt besteed aan een persoon uit het sociale netwerk van de cliënt of
aan een persoon die niet als beroepskracht wordt aangemerkt. Denk bij een
persoon die niet als beroepskracht wordt aangemerkt bijvoorbeeld aan een student
met bijbaan. Indien aan de cliënt een persoonsgebonden budget is verleend, worden daaraan,
afhankelijk van de maatwerkvoorziening die daarmee zal worden aangeschaft,
verplichtingen verbonden. Het college heeft in dat kader eerst de bevoegdheid te
beoordelen of voldoende is gewaarborgd dat de betreffende maatwerkvoorziening
veilig, doeltreffend en cliëntgericht wordt verstrekt (art. 2.3.6 van de wet).
Daarnaast oordeelt het college of de kwaliteit daarvan in redelijkheid geschikt
is met het oog op het doel waarvoor het persoonsgebonden budget is verstrekt
(art. 2.3.6 van de wet). Om dat oordeel kracht bij te zetten stelt het college
hierover nadere regels. Welke verplichtingen gelden is vanzelfsprekend
afhankelijk van de soort maatwerkvoorziening. Ook kunnen deze voorwaarden van
toepassing zijn indien de maatwerkvoorziening in natura wordt toegekend.Artikel 5.2 Vaststellen hoogte persoonsgebonden budgetVoor vervoersvoorzieningen, hulpmiddelen en woningaanpassingen geldt dat het
persoonsgebonden budget in ieder geval niet meer bedraagt dan het bedrag welke
het college zelf verschuldigd zou zijn, waaronder inbegrepen de genoemde kosten.
Dit is in overeenstemming met artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet
(vergelijk ook CRVB:2012:BX8897). De hoogte van het persoonsgebonden budget kan
daarom ook afhankelijk zijn van de afschrijvingstermijnen die het college
overeen is gekomen met de leverancier die de betreffende maatwerkvoorziening in
natura levert. Het college kan de hoogte van het persoonsgebonden budget ook
vaststellen op basis van een offerte. Het kan gaan om een offerte die het
college zelf opvraagt, maar ook een offerte die de cliënt zelf aan het college
overhandigt.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor diensten is afgeleid van het
tarief van de vergelijkbare door de gemeente gecontracteerde maatwerkvoorziening
in natura. Het college kan nadere regels stellen over de hoogte van dit tarief. Het persoonsgebonden budget moet toereikend moet zijn om daarmee de
maatschappelijke ondersteuning in te kunnen kopen welke voldoet aan de kwaliteit
met betrekking tot het doel waarvoor het is verstrekt.Artikel 5.3 ControleHet college kan steekproefsgewijs de besteding van de persoonsgebonden budgetten
controleren en nadere regels stellen over deze controle. Tevens kan het college
beoordelen of de cliënt nog voldoet aan de criteria om voor een persoonsgebonden
budget in aanmerking te komen (art. 2.3.9 van de wet).Hoofdstuk 6 Bijdrage in de kostenIn dit hoofdstuk van de verordening zijn de regels neergelegd over het
verschuldigd zijn van een bijdrage in de kosten voor de gebruikers van
maatwerkvoorzieningen, ontvangers van een persoonsgebonden budget en gebruikers
van algemene voorzieningen.Artikel 6.1 MaatwerkvoorzieningVoor de maatwerkvoorziening en het persoonsgebonden budget is de cliënt een
bijdrage in de kosten verschuldigd. Dit geldt zolang de maatwerkvoorziening
wordt gebruikt. Daaronder wordt ook verstaan zolang de cliënt de beschikking
heeft over de maatwerkvoorziening. Immers is hij dan in de gelegenheid daar
gebruik van te maken. Voor het persoonsgebonden budget geldt het verschuldigd
zijn van de bijdrage in de kosten ook zolang het persoonsgebonden budget is
toegekend. Dat is afhankelijk van de aard van de maatwerkvoorziening. De
bijdrage in de kosten wordt opgelegd en geïnd door het CAK conform de regels van
het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 (AMvB).Voor een maatwerkvoorziening, dan wel persoonsgebonden budget ten behoeve van
een minderjarige (jonger dan 18 jaar) mag het college geen bijdrage in de kosten
opleggen. Een uitzondering geld in het geval een woningaanpassing wordt
verleend. De bijdrage in de kosten is dan verschuldigd door de personen genoemd
in het tweede lid, onder a en b, van dit artikel.Het college is bevoegd nadere regels te stellen over de omvang van de bijdrage
in de kosten. Ook kan het college bepalen wanneer geen bijdrage in de kosten is
verschuldigd.Artikel 6.2 Algemene voorzieningAls hoofdregel geldt dat een bijdrage in de kosten voor het gebruik van een
algemene voorziening is verschuldigd. Cliëntondersteuning is gratis, daarvoor
mag geen bijdrage worden gevraagd. De cliënt is de bijdrage verschuldigd aan de
aanbieder.Het kan bijvoorbeeld gaan om kosten van maaltijden, het doen van de was, of
materiaalkosten bij een creatieve activiteit. Het college kan nadere regels stellen over deze bijdrage in de kosten. Artikel 6.3 Kostprijs berekening bijdrage in de kostenDit artikel bepaalt wat de kostprijs van een maatwerkvoorziening,
persoonsgebonden budget en een algemene voorziening is. De kostprijs is bepalend
voor de hoogte van de bijdrage in de kosten die de cliënt verschuldigd is. De
bijdrage in de kosten voor een maatwerkvoorziening mag niet meer bedragen dan de
kostprijs. De cliënt betaalt dus niet meer dan de gemeente verschuldigd is aan
kosten voor het verstrekken van de maatwerkvoorziening. Indien aan een cliënt
een persoonsgebonden budget is verstrekt, is de kostprijs gelijk aan de hoogte
van het toegekende budget. De bijdrage in de kosten voor het gebruik van een
algemene voorziening bedraagt nooit meer dan een kostendekkende bijdrage.Hoofdstuk 7 Tegemoetkoming meerkostenIn dit hoofdstuk van de verordening zijn regels opgenomen over de bevoegdheid
van het college een tegemoetkoming in bepaalde meerkosten te verlenen aan de
genoemde doelgroep. De wet biedt het college geen andere mogelijkheid om
forfaitaire bedragen (meerkosten) rechtstreeks aan de cliënt te kunnen
uitbetalen.Artikel 7.1 AanspraakUit de wettekst blijkt dat het bij de tegemoetkoming niet hoeft te gaan om een
cliënt. Gesproken wordt over de persoon met een beperking of chronisch psychisch
of psychosociaal probleem die in verband daarmee aantoonbare of aannemelijke
meerkosten kan hebben. De tegemoetkoming dient ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en participatie. De hoofdregel is dat de tegemoetkoming op aanvraag wordt verleend én dat de
aanvraag moet worden ingediend voor dat de kosten zijn gemaakt.Het college kan nadere regels stellen over de hoogte van de tegemoetkoming voor
meerkosten en in welke gevallen en onder welke voorwaarden deze tegemoetkoming
kan worden verstrekt.Aanspraak op een tegemoetkoming kan alleen als er geen aanspraak bestaat op een
vergoeding van de (meer)kosten op grond van een voorliggende voorziening. Met
deze bepaling moet worden voorkomen dat dubbele vergoedingen worden verstrekt.
Denk bijvoorbeeld aan een leefvervoersvoorziening op grond van de Wet Werk en
Inkomen naar Arbeidsvermogen, vergoeding van kosten op grond van de bijzondere
bijstand of een tegemoetkoming op basis van de toelage huishoudelijke hulp.Hoofdstuk 8 Toezicht, handhaving en terugbetalingIn dit hoofdstuk van de verordening zijn bepalingen opgenomen over het aantasten
van rechten van cliënten. Daarvoor kan rechtvaardiging worden gevonden indien
sprake is van de situaties zoals genoemd in dit hoofdstuk. Deze situaties hebben
onder andere betrekking op het - door de cliënt - verstrekken van onjuiste
inlichtingen of het niet voldoen aan voorwaarden/verplichtingen. Het gaat in
alle gevallen om een bevoegdheid van het college (kan-bepaling). Bij de
toepassing van de bepalingen van dit hoofdstuk hoort een afweging tussen alle
bij het te nemen besluit betrokken belangen.Artikel 8.1 Nieuwe feiten en omstandighedenVoor de cliënt geldt een wettelijke plicht tot het desgevraagd of onverwijld
mededeling doen van feiten of omstandigheden die van belang zijn voor de
voortzetting van het recht op een maatwerkvoorziening dan wel persoonsgebonden
budget of tegemoetkoming meerkosten.Artikel 8.2 BeëindigingEr wordt gesproken van een beëindiging als de inwerkingtreding van het besluit
ingaat vanaf het heden of naar de toekomst toe. Beëindiging heeft dus, in
tegenstelling tot een herziening/intrekking, geen terugwerkende kracht. Het
artikel benoemt situaties waarin het college kan overgaan tot beëindiging van de
maatwerkvoorziening dan wel het persoonsgebonden budget of de tegemoetkoming
meerkosten. Het zich niet houden aan de verplichtingen verbonden aan het gebruik
van de maatwerkvoorziening die in bruikleen is toegekend, kan leiden tot
beëindiging van die voorziening. Het college zal bij die beëindiging wel moeten
overwegen of het daarvoor een andere maatwerkvoorziening in de plaats stelt. De
verwijtbaarheid in aanmerking nemende brengt dan mee dat het college mag
volstaan met slechts het strikt noodzakelijke ten behoeve van de zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt. Dat zou ook kunnen betekenen dat de cliënt enige
ongemakken voor lief moet nemen. Denk bijvoorbeeld aan collectief vervoer voor
de korte afstand in plaats van de door het college beëindigde toekenning van de
scootmobiel. In geval van overlijden van de cliënt is de termijn van de
beëindiging van het persoonsgebonden budget op de dag gelegen na de dag van
overlijden bepaald. Indien de cliënt verhuist en zijn woonplaats niet meer in de
gemeente Oisterwijk heeft, leidt dat ook tot beëindiging.Artikel 8.3 Herziening of intrekkingHet (deels) ongedaan maken van een aanspraak over een periode in het verleden,
wordt herzien/intrekken genoemd. Herziening/intrekking van het bedoelde besluit
is het met terugwerkende kracht opnieuw beslissen over de aanspraak over een
periode in het verleden, waarbij de aanspraak afwijkend wordt vastgesteld, of er
in het geheel geen aanspraak heeft bestaan.Een reden om tot herziening of intrekking over te gaan heeft te maken met het
verstrekken van onjuiste inlichtingen die tot een ander besluit zouden hebben
geleid dan als de cliënt wel de juiste inlichtingen had verstrekt. Ook kan het
niet of niet volledig voldoen aan de gestelde verplichtingen aan het
persoonsgebonden budget, uit hoofdstuk 5 van de verordening, leiden tot
herziening of intrekking van het toekenningsbesluit. Opgemerkt wordt dat
bepaalde voorwaarden ook kunnen gelden voor maatwerkvoorzieningen die in natura
worden toegekend. Overigens geldt verder de wettelijke bevoegdheid van het college om
toekenningsbesluiten te heroverwegen en eventueel over te gaan tot intrekken van
dat besluit (zie art. 2.3.10 van de wet).Artikel 8.4 TerugvorderingIn de wet is slechts één terugvorderingsgrond opgenomen ten aanzien van cliënten
en/of degene die zijn medewerking heeft verleend aan het ‘misbruik’ van de wet.
Namelijk indien opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt en
de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou
hebben geleid. Er is daarom ervoor gekozen terugvorderingsgronden in dit artikel
uit te breiden. Uit de jurisprudentie blijkt dat een terugvorderingsbepaling in
de verordening voldoende grondslag biedt om tot terugvordering over te gaan.
Voor zover sprake is van de wettelijke terugvorderingsbepaling kan het college
het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel invorderen. Dat geeft een
executoriale titel. Bij andere terugvorderingsgronden moet de invordering langs
civielrechtelijke weg plaatsvinden. Denk aan de terugvordering van de
tegemoetkoming meerkosten als bedoeld in hoofdstuk 7 van deze verordening. Of
sprake is van onverschuldigde betaling (artikel 6:203 e.v. BW) zal in de
praktijk geen problemen opleveren, mits het college een herzienings- of
intrekkingsbesluit neemt. De verordening biedt ook de bevoegdheid om over te
gaan tot verrekening met een persoonsgebonden budget of een tegemoetkoming
meerkosten. Hoewel de wetgever in principe beoogt om de geldswaarde van
maatwerkvoorzieningen terug te vorderen is in dit artikel de bevoegdheid
gecreëerd om maatwerkvoorzieningen die in eigendom of bruikleen zijn toegekend
terug te halen (terug te vorderen).Artikel 8.5 TerugbetalingHet college is bevoegd een beschikking af te geven over de terugbetaling van
(een deel van) het persoonsgebonden budget door de cliënt of de nabestaande(n)
in de situaties zoals in dit artikel bepaald. Het college heeft hierover nadere
regels vastgesteld.Hoofdstuk 9 KwaliteitArtikel 9.1 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDe wet bevat een basisnorm voor kwaliteit van voorzieningen die aanbieders
direct bindt (zie hoofdstuk 3 van de wet), waaronder begrepen de eisen over de
deskundigheid van beroepskrachten.De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeente om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. Die standaarden kunnen
als richtinggevend kader voor gemeenten dienen. Uitgangspunt hierbij is dat deze
standaarden de benodigde ruimte voor maatwerk, om goed in te kunnen spelen op de
situatie van de cliënt, intact laten. Er is een aantal voor de hand liggende
kwaliteitseisen in dit hoofdstuk uitgewerkt. Het jaarlijkse verplichte
cliëntervaringsonderzoek draagt eraan bij, dat het college kan toezien op de
kwaliteit.Artikel 9.2 Verhouding prijs-kwaliteit van voorziening geleverd door
derdenTer waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van
een voorziening of voor diensten en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan, moeten regels worden gesteld. Daarbij moet in ieder geval rekening
worden gehouden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden. Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste
prijs voor de uitvoering wordt ook een aantal andere aspecten genoemd waarmee
het college bij het vaststellen van tarieven rekening moet houden. Hiermee wordt
bereikt dat een beter beeld ontstaat van een reële kostprijs voor de
activiteiten die het college door aanbieders wil laten uitvoeren. Uitgangspunt
is dat de aanbieder deskundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die
passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van
de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt
een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor
geldende arbeidsvoorwaarden. Bij de prijs-kwaliteitsverhouding kunnen eventuele
extra taken in verband met de maatwerkvoorziening een rol spelen.Hoofdstuk 10 Overige bepalingenArtikel 10.1 Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college draagt jaarlijks zorg voor een blijk van waardering voor
mantelzorgers indien mantelzorg wordt verleend aan een cliënt die zijn
hoofdverblijf heeft in de gemeente Oisterwijk. De wijze waarop de jaarlijkse
blijk van waardering kan worden vormgegeven kan in samenspraak met
belangenorganisaties tot stand komen. Dit is geen verplichting voor het college.
Uit de bepaling vloeit eveneens voort dat de blijk van waardering per jaar zou
kunnen verschillen. Het college moet bij de uitvoering oog hebben voor
mantelzorgers van cliënten die mogelijk alleen gebruik maken van algemene
voorzieningen.Artikel 10.2 InspraakDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. Verwezen
wordt naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde
inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als voor andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op maatschappelijke
ondersteuning.Hoofdstuk 11 SlotbepalingenArtikel 11.1 HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van de
bepalingen van deze verordening. Dit afwijken kan alleen maar ten gunste en
nooit ten nadele van de cliënt. Het gebruik maken van de hardheidsclausule moet
nadrukkelijk worden beschouwd als een uitzondering. Bij de beoordeling van de
aanvraag zou het college zelf aanleiding kunnen zien om de hardheidsclausule toe
te passen. In het algemeen geldt echter dat de cliënt gemotiveerd moet aangeven
dat zijn situatie bijzonder is en dat voor het overige ook nader moeten
onderbouwen.INHOUDSOPGAVEHoofdstuk 1 Begripsbepalingen 4Artikel 1.1 Begripsomschrijvingen 4Hoofdstuk 2 Procedureregels 6Artikel 2.1 De melding 6Artikel 2.2 Cliëntondersteuning 6Artikel 2.3 Het onderzoek 6Artikel 2.4 Advisering 6Artikel 2.5 Vaststellen identiteit 7Hoofdstuk 3 Aanvraag en beschikking 8Artikel 3.1 De aanvraag 8Artikel 3.2 Inhoud beschikking 8Hoofdstuk 4 Beoordeling aanspraak 9Artikel 4.1 Wettelijke criteria maatwerkvoorziening 9Artikel 4.2 Voorwaarden en weigeringsgronden 9Hoofdstuk 5 Persoonsgebonden budget 10Artikel 5.1 Criteria persoonsgebonden budget 10Artikel 5.2 Vaststellen hoogte persoonsgebonden budget 10Artikel 5.3 Controle 11Hoofdstuk 6 Bijdrage in de kosten 12Artikel 6.1 Maatwerkvoorziening 12Artikel 6.2 Algemene voorziening 12Artikel 6.3 Kostprijs berekening bijdrage in de kosten 12Hoofdstuk 7 Tegemoetkoming meerkosten 13Artikel 7.1 Aanspraak 13Hoofdstuk 8 Toezicht, handhaving en terugbetaling 14Artikel 8.1 Nieuwe feiten en omstandigheden 14Artikel 8.2 Beëindiging 14Artikel 8.3 Herziening of intrekking 14Artikel 8.4 Terugvordering 14Artikel 8.5 Terugbetaling 15Hoofdstuk 9 Kwaliteit 16Artikel 9.1 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning 16Artikel 9.2 Verhouding prijs-kwaliteit van voorziening geleverd door
derden 16Hoofdstuk 10 Overige bepalingen 17Artikel 10.1 Jaarlijkse waardering mantelzorgers 17Artikel 10.2 Inspraak 17Hoofdstuk 11 Slotbepalingen 18Artikel 11.1 Hardheidsclausule 18Artikel 11.2 Indexering 18Artikel 11.3 Intrekking huidige verordening 18Artikel 11.4 Evaluatie 18Artikel 11.5 Overgangsrecht 18Artikel 11.6 Inwerkingtreding en citeertitel 1819