CVDR386493_1Verordening maatschappelijke ondersteuning Velsen 2016nlregelingVelsen2018-05-15VelsenElektronisch gemeenteblad 10 december 2015Verordening maatschappelijke ondersteuning Velsen 2016Artikel 5 Wet maatschappelijke ondersteuninggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2015-11-26De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-12-112018-01-01Nieuwe regelingR15.070GeenGeenVerordening maatschappelijke ondersteuning Velsen 2016vERORDENING MAATSCHAPPELIJKE ONDERSTEUNING GEMEENTE vELSEN 2016De raad van de gemeente Velsen;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van
13 oktober 2015;besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning
gemeente Velsen 2016gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, [eerste, tweede,] derde en zevende
lid, [2.1.5, eerste lid,] 2.1.6, [2.1.7, 2.3.6, vierde lid,] en 2.6.6,
eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015; gezien het
advies van IJmondcommissie];overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de
wijze waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het
maatschappelijk leven; dat van burgers verwacht mag worden dat zij
elkaar daarin naar vermogen bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel
samen met personen in hun omgeving onvoldoende zelfredzaam zijn of
onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep moeten kunnen
doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij zo lang mogelijk in de
eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het noodzakelijk is om
regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan als bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning bij de
versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met een
beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen,
beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de
toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met
een beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren
van een inclusieve samenleving;1.ALGEMENE BEPALINGEN1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet
speciaal is bedoeld voor mensen met een beperking, dus ook door
anderen gebruikt wordt, - en die algemeen verkrijgbaar is en
niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van
de wet;
gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning
als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de
wet;
melding: melding aan het college als bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere
voorziening waarmee aan de hulpvraag wordt
tegemoetgekomen;
wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
2AFHANDELING MELDING HULPVRAAG2.Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding.3.In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet,
treft het college na de melding onverwijld een tijdelijke
maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het
onderzoek.3.Cliëntondersteuning
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen
op kosteloze cliëntondersteuning, waarbij het belang van de
cliënt uitgangspunt is.
Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het
onderzoek, bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid gebruik te maken van
gratis cliëntondersteuning.4.Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke
gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig
mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige
gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college voor het
onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking
kan krijgen. De cliënt verstrekt in ieder geval een
identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht ter inzage.3.Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college
in overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als
bedoeld in het eerste en tweede lid.4.Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een
persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de
wet op te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding
in de gelegenheid het plan te overhandigen.5.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek in samenspraak met degene door
of namens wie de melding is gedaan, dan wel diens vertegenwoordiger
en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers en desgewenst
familie, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:a.de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt;b.het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;c.de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of
algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of zijn
participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorzien in zijn
behoefte aan beschermd wonen of opvang;d.de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit
zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering van zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorzien in zijn
behoefte aan beschermd wonen of opvang;e.de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger
van de cliënt;f.de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening,
zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de
wet, of door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten
te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn
participatie, of de mogelijkheden om met gebruikmaking van een
algemene voorziening te voorzien in zijn behoefte aan beschermd
wonen of opvang;g.de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen of
door samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van publieke
gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen,
te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde dienstverlening met het
oog op de behoefte aan verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn
participatie of aan beschermd wonen en opvang;h.de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;i.welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het
bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd zal
zijn, enj.de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over
de gevolgen van die keuze.2.Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde
lid, aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan
bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid.3.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het
gesprek, diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt
de cliënt toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.4.Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd
het bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt
afzien van een gesprek.6.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek.2.Na het gesprek verstrekt het college een verslag van de uitkomsten
van het onderzoek aan de cliënt.3PROCEDURE BESCHIKKING MAATWERKVOORZIENING7.Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan bij het
college een aanvraag om een maatwerkvoorziening schriftelijk
indienen op een door het college vastgesteld aanvraagformulier.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken
als aanvraag als de cliënt dat op het verslag heeft aangegeven.8.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling
van een aanvraag om een maatwerkvoorziening.2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:a.ter compensatie van de aantoonbare beperkingen in de zelfredzaamheid
of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht,
met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van
algemeen gebruikelijke voorzieningen of algemene voorzieningen kan
verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening
houdend met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek,
een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en
zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven, ofb.ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale problemen
en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in
verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk
geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het
college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg
of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of
wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende
bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd
wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen
kracht te handhaven in de samenleving.3.Als een cliënt zijn hulpvraag redelijkerwijs van te voren had kunnen
voorzien en deze hulpvraag met zijn handelen had kunnen voorkomen,
kan het college besluiten dat de cliënt niet in aanmerking komt voor
een maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfredzaamheid of
participatie.4.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,a.tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als
gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te
rekenen;b.tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, ofc.als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing biedt
voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke
ondersteuning.5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college
de goedkoopst adequate voorziening.9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om
advies vragen als het dit van belang acht voor de beoordeling van de
aanvraag om een maatwerkvoorziening.10.Inhoud beschikking1.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:a.welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat
daarvan is;b.wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;c.hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing;d.welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een
pgb wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:a.voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;b.welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;c.wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;d.wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
ene.de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.3.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover
in de beschikking geïnformeerd.4REGELS VOOR EEN PERSOONSGEBONDEN BUDGET11.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6
van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet
verstrekt het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking
heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de
ingekochte voorziening noodzakelijk was.3.De hoogte voor een pgb:a.is gebaseerd op een door de cliënt opgesteld plan over hoe hij het
pgb gaat besteden;b.is toereikend om veilige, doeltreffende en kwalitatief goede
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die
tot de maatwerkvoorziening behoren, van derden te betrekken, en
wordt indien nodig aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en
verzekering; enc.bedraagt niet meer dan het tarief of de kostprijs van de in de
betreffende situatie goedkoopst adequate voorziening in natura.4.De hoogte van een pgb voor een zaak wordt bepaald op ten hoogste het
tarief of de kostprijs van de zaak die de aanvrager op dat moment
zou hebben ontvangen als de zaak in natura zou zijn verstrekt. Als
de naturaverstrekking een tweedehands voorziening betreft, wordt het
tarief of de kostprijs daarop gebaseerd, met een looptijd gelijk aan
de verkorte termijn waarop de zaak technisch is afgeschreven,
rekening houdend met onderhoud en verzekering. Als de
naturaverstrekking een nieuwe voorziening betreft, wordt het tarief
of de kostprijs daarop gebaseerd, rekening houdend met een eventueel
door de gemeente te ontvangen korting en rekening houdend met
onderhoud en verzekering.5.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden
betreffende het tarief, een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt
de mogelijkheid heeft om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen
en andere maatregelen te betrekken van een persoon die behoort tot
het sociaal netwerk.6.Indien een cliënt niet binnen zes maanden na toekenning het pgb
aanwend ten behoeve van het resultaat waarvoor het is verstrekt dan
kan het college besluiten het pgb in te trekken.5REGELS VOOR BIJDRAGE IN DE KOSTEN12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:a.voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning, enb.voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de
maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode waarvoor
het pgb wordt verstrekt, overeenkomstig het Besluit maatschappelijke
ondersteuning, en afhankelijk van het inkomen en vermogen van de
cliënt en zijn partner.2.Het college kan bij nadere regeling bepalen:a.voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning,
de cliënt een bijdrage is verschuldigd;b.wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage is;
enc.dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van
een woningaanpassing voor een minderjarige is verschuldigd door de
onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie een
op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek
is afgewezen, en degene die anders dan als ouder samen met de ouder
het gezag uitoefent over een cliënt.3.Het college bepaalt bij nadere regeling:a.op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en pgb wordt
bepaald, enb.door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen bedoeld in
artikel 2.1.4, zevende lid van de wet bijdragen voor een
maatwerkvoorziening of pgb worden vastgesteld en geïnd.6KWALITEITSEISEN EN MELDINGSREGELING13.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen
worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met
betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.14.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat
zich heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening
onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet,
doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en
adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en
het bestrijden van geweld.7HERZIENING, INTREKKING OF TERUGVORDERING15.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van
alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien
dan wel intrekken als het college vaststelt dat:a.de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere
beslissing zou hebben geleid;b.de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is
aangewezen;c.de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;d.de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb
verbonden voorwaarden, ofe.de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander
doel gebruikt.3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen 6 maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten
onrechte genoten pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s .8MANTELZORGCOMPLIMENT16.Waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de blijk van waardering
voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat. HOOFDTUK 9 TEGEMOETKOMING MEERKOSTEN17.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen
Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld
in artikel 2.1.2. van de wet, op aanvraag aan personen met een
beperking of chronische, psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, en
die een inkomen hebben lager of gelijk aan 120% van de norm
zoals genoemd in artikel 20 tot en met 24 van de
Participatiewet, een tegemoetkoming verstrekken ter
ondersteuning van de zelfredzaamheid en participatie.
De kostendelersnorm zoals vastgesteld in artikel 22a van de
Participatiewet is op
lid 1 niet van toepassing. 3.Het college kan bij nadere regeling bepalen in welke gevallen en in
welke mate een tegemoetkoming kan worden verstrekt.10PRIJS-KWALITEITVERHOUDINGEN EN KLACHTREGELING18.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder
geval rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken; b. een redelijke
toeslag voor overheadkosten; c. een voor de sector reële mate
van non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof,
ziekte, scholing en werkoverleg; d. kosten voor bijscholing van
het personeel.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren overige
voorzieningen, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en b. de eventuele extra taken
die in verband met de voorziening van de leverancier worden
gevraagd, zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
3o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv.
sociaal wijkteams). 19.Klachtregeling1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.20.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door
periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.11INSPRAAK21.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college stelt ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of
hun vertegenwoordigers, in de gelegenheid voorstellen voor het
beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen,
vroegtijdig gevraagd en ongevraagd advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om
hun rol effectief te kunnen vervullen2.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen, waaronder in ieder geval
cliënten of hun vertegenwoordigers, kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en
dat zij worden voorzien van een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie.3. Het college stelt bij nadere regeling de uitvoering van het tweede
en derde lid vast.12SLOTBEPALINGEN22.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Velsen 2015
wordt ingetrokken.2.De Nadere regels maatschappelijke ondersteuning gemeente Velsen 2015
en de Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Velsen
2015, die zijn vastgesteld onder de werking van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Velsen 2015 worden geacht
Nadere regels en Beleidsregels te zijn, gebaseerd op deze
verordening.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening maatschappelijke
ondersteuning gemeente Velsen 2013 en waarop nog niet is beslist bij
het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld
krachtens deze verordening.4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Velsen 2015, wordt beslist
met inachtneming van die verordening.23.HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere (individuele) gevallen ten gunste van de
belanghebbende afwijken van de bepalingen in deze verordening indien
toepassing van deze verordening tot onbillijkheden van overwegende aard
zou kunnen leiden. TOELICHTING VERORDENING MAATSCHAPPELIJKE ONDERSTEUNING 2015Toelichting verordening maatschappelijke ondersteuning 2016AlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van
een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder
de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren
in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te
krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het
verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo
nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat
een maatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere
voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt. De Wmo 2015 en
deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Want
waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke
ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige,
tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die
bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten
leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De
uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders.
Waar in deze verordening en in de wet ‘het college’ staat, kan het college deze
bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de
wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter
alleen mandateren aan een bestuursorgaan.De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per
verordening de regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de
uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot
maatschappelijke ondersteuning. In de verordening dient overeenkomstig de
artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en
2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief
eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van
klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de
gebruikers van belang zijn vereist is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid
kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over
verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning
en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend;
en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.
Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6,
eerste lid, van de Wmo 2015 per verordening regels te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de
Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid,
2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd
zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met
een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend vaststellen.
Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt
gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de
cliënt en zijn echtgenoot;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere
instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de
eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan diens
onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen met
de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie, en vaststellen welke de
toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de financiële
draagkracht;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan
inkopen van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking
tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd. HOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1. BegripsbepalingenEen algemeen gebruikelijke voorziening is
bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in de
verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een
partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding
waarin het college met degene die maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn
gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn mogelijkheden om op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggende
voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen of
maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te
voorkomen dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke wettelijke
definities hieronder weergegeven.
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college
gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te
leveren;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder
voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen
leefomgeving kan blijven;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan
wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of
door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid;
cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies
en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal
mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende
kinderen of andere huisgenoten;
maatschappelijke ondersteuning: 1°. bevorderen van de sociale samenhang,
de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van
voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de
veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en
bestrijden van huiselijk geweld, 2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid
en de participatie van personen met een beperking of met chronische
psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen
leefomgeving, 3°. bieden van beschermd wonen en opvang; -
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen: 1°. ten behoeve van
zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen, 2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen
het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere
maatregelen, 3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang; -
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader
van een hulpverlenend beroep; - participatie: deelnemen aan het
maatschappelijke verkeer; - persoonsgebonden budget: bedrag waaruit
namens het college betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een maatwerkvoorziening
behoren, en die een cliënt van derden heeft betrokken; - sociaal
netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de
cliёnt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke
waardering van zijn belangen ter zake; - voorziening: algemene
voorziening of maatwerkvoorziening; - zelfredzaamheid: in staat zijn tot
het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd
huishouden.
Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2). HOOFDSTUK 2. AFHANDELING MELDING HULPVRAAGArtikel 2. Melding hulpvraagDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze
een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang.In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het
college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook
in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie.
In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan
worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is
vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het
college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over mandatering door het
college. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer
per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat
deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan.
Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens
vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de
Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting van
artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel
2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het
bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat
kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling
of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging
van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering
vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht
in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de
melding.Artikel 3. CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college
in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet
adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening
een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening
opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van
rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de
cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de
memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder
geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar
burgers informatie en advies over vraagstukken van maatschappelijke
ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide
vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald
dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de
mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk planDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het
eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de
melding waarbij in samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden
gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij de
gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de
melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de
belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens
het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen
worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over
te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid,
is opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader
van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder
geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van
een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is
de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat
document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste
en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht
genomen moeten worden.Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat
een onnodige herhaling van zetten zou betekenen.In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de
verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de
mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan
het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid. Artikel 5. GesprekDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en
de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel
2.3.2 van de wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de
aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een onderzoek in samenspraak met degene
door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of
mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”. De memorie van toelichting op
deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143) verduidelijkt
dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm van
persoonlijk contact met betrokkene of een vertegenwoordiger van betrokkene,
aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en zijn situatie
verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek moet
plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is
vrij.In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt
gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij
de cliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig zijn, is dat zeker
essentieel om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en doeltreffende
oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het
verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning
effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf
vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo
2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet
verankerd dat het college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk
plan betrekt bij het onderzoek. Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet
nodig is (zie het vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al
bekend is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, achtste lid, van
de wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze
verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van
de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt
het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op
een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.HOOFDSTUK 3 PROCEDURE BESCHIKKING MAATWERKVOORZIENINGArtikel 7. AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede
lid, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat
om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld. Een aanvraag die niet is ingediend met gebruikmaking van een aanvraagformulier
hoeft niet in behandeling genomen te worden. Ter voorkoming van onnodige
administratieve lasten is in het tweede lid de mogelijkheid opgenomen om een
door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag aan te merken. Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de
verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden
verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria
meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting
uitgewerkt.Op 13 februari 2015 is dit derde lid ter vervanging van het oorspronkelijk derde
lid ingevoerd. In de daarbij gepubliceerde ledenbrief is hierover het volgende
opgenomen: Het derde lid is als facultatief aangemerkt omdat het niet
noodzakelijk is en tevens omdat het daarin opgenomen criterium
‘voorzienbaarheid’ niet letterlijk in de wettekst van de Wmo 2015 wordt genoemd
en in de jurisprudentie op basis van de huidige Wmo nog geen eenduidigheid over
de reikwijdte en het toepassingsbereik van dit criterium bestaat.De grondslag voor deze bepaling is artikel 2.1.3, tweede lid, aanhef en onder a,
van de wet,waarin is bepaald dat de raad in de verordening bepaalt op basis van welke
criteria wordtvastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening in aanmerking komt. In de
memorie van toelichting wordt bij artikel 2.3.5, derde lid, van de wet
(Kamerstukken II 2013-14, 33 841, nr. 3, p. 148) vervolgens aangegeven dat de
maatwerkvoorziening nadrukkelijk een hekkensluiter is: ‘Alleen wanneer iemand
echt niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot zelfredzaamheid of
participatie en ook een algemene voorziening geen uitkomst biedt, is er een rol
voor het college. Dat is niet het geval wanneer het gaat om diensten,
hulpmiddelen,woningaanpassingen of andere maatregelen die naar hun aard gebruikelijk zijn
(fiets,schoonmaakmiddelen, wandelstok, eenvoudige rollator). Wanneer iemand beschikt
overalgemeen gebruikelijke zaken, maar deze in verband met zijn beperking of
problemen niet meer afdoende zijn, kan aanleiding bestaan om een voorziening te
treffen. Dat is ook niet het geval als de aanvrager zijn hulpvraag
redelijkerwijs van te voren had kunnen voorzien en met zijn beslissing had
kunnen voorkomen, bijvoorbeeld: indien iemand is aangewezen op een rolstoel en
een huis koopt waarin veel dure aanpassingen moeten worden aangebracht, had het
in de rede gelegen dat de aanvrager in een al aangepast huis zou zijn gaan
wonen.’De Memorie van Toelichting biedt dus aanknopingspunten om het begrip
‘voorzienbaarheid’ in individuele gevallen een rol te laten spelen bij de
afwijzing van een voorziening. Uit de nadere memorie van antwoord (Kamerstukken
I 2013-14, 33841, nr. J, p. 18) blijkt verder dat de wetgever ook heeft willen
aansluiten bij de huidige rechtspraak op dit punt. Wij gaan er dan ook vanuit
dat de wetgever heeft beoogd het begrip ‘voorzienbaarheid’ in individuele
omstandigheden een rol te kunnen laten spelen.Willen gemeente de mogelijkheid hebben om ‘voorzienbaarheid’ mee te laten wegen
bij het aldan niet verlenen van een maatwerkvoorziening, dan is het gelet op artikel
2.1.3, tweede lid,aanhef onder a, van de wet, de genoemde wetsgeschiedenis en de huidige
jurisprudentienoodzakelijk een expliciete grondslag te hebben voor afwijzing van een
maatwerkvoorzieningwaarbij de ‘voorzienbaarheid’ een rol speelt. Het derde lid voorziet in een
dergelijke grondslag. Gelet op de noodzaak tot een individuele beoordeling is
een ‘kan-bepaling’ opgenomen. Een categorale afwijzingsgrond is niet mogelijk.
Evenmin is een (verkapte) inkomenstoets mogelijk, immers een ieder kan in
aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening. Inkomen en vermogen kunnen alleen
een rol spelen bij de vaststelling van de bijdrage in de kosten (artikel
12).Artikel 9. AdviseringHet college kan extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een
aanvraag nodig is; als dat de enige mogelijkheid is om een zorgvuldig onderzoek
naar de aanvraag te doen, is het zelfs in zekere zin verplicht. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of
afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliёnt en de
adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De
cliёnt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Artikel 10. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een budget. Lid twee gaat over deze laatste situatie. Eerste lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Eerste, onder b, en tweede lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Het derde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt
niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt
immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie
artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is bepaald dat de
bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een persoonsgebonden budget, met
uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor de gemeente geïnd
door het CAK.HOOFDSTUK 4 REGELS VOOR EEN PERSOONSGEBONDEN BUDGET Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliënt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Het derde tot en met vijfde lid berusten op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b,
van de wet. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte
toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33
841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het
pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente
verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten
hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte
van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten
kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura. De wet maakt geen onderscheid tussen kostprijs en tarief. Voor de leesbaarheid
is gekozen om beide woorden in artikel 11 lid 3 en lid 4 op te nemen. Ten aanzien van het vijfde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van
het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft
aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is
de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in elk geval
beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp
overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten
(zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook
hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een
pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat
de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in
artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt
(artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).In het zesde lid is geconcretiseerd welke termijn is verbonden aan de besteding
van het persoonsgebonden budget. Dit dient de rechtszekerheid en voorkomt de
situatie waarin het recht oneindig open zou moeten staan. HOOFDSTUK 5 REGELS VOOR BIJDRAGE IN DE KOSTENArtikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde
en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet.De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota
naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz.
95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de
mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een
cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee
omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal
sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene
voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere
maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot een
bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.HOOFDSTUK 6 KWALITEITSEISEN EN MELDINGSREGELINGArtikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen. De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.HOOFDSTUK 7 HERZIENING, INTREKKING OF TERUGVORDERINGArtikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling
dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing
tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken.
Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede
lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’ In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.HOOFDSTUK 8 MANTELZORGCOMPLIMENTArtikel 16. Waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.HOOFDTUK 9 TEGEMOETKOMING MEERKOSTENArtikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is
opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het college aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie. De
regering heeft bij het wetsvoorstel waarmee de oude regelingen Wet
tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg) en de Compensatie Eigen
Risico (CER) werden afgeschaft een nota van wijzigingen (kamerstuk 33726, nr. 8)
ingediend waarmee werd voorgesteld aan de Wmo een bepaling toe te voegen opdat
het voor gemeenten mogelijk wordt gericht een financiële tegemoetkoming (al dan
niet in de vorm van een forfaitaire vergoeding) te verstrekken. De gemeentelijke
tegemoetkoming vanuit de Wmo kan ook worden gegeven aan personen met een inkomen
boven het netto sociaal minimum. Het is dus aan de gemeenteraad om hier ook
inkomenscriteria te benoemen.HOOFDSTUK 10 PRIJS-KWALITEITVERHOUDINGEN EN KLACHTREGELINGArtikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 19. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien
van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op
te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerdArtikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.HOOFDSTUK 11 INSPRAAK Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van
de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning. HOOFDSTUK 12 SLOTBEPALINGENArtikel 22. Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van deze
nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet
is beslist, worden afgedaan op grond van de nieuwe verordening. In het derde lid
is voor lopende bezwaarschriften bepaald dat deze volgens de oude verordening
worden afgedaan. Daarnaast bevat de wet nog overgangsrecht voor AWBZ cliënten
die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de artikelen
8.1 tot en met 8.4 van de wet).Artikel 23. HardheidsclausuleJuist omdat het in de Wmo om maatwerk gaat zal het college er niet aan ontkomen
om, ook al is er een zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch te
beoordelen of deze afweging niet leidt tot onbillijkheden van overwegende
aard.Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in normale omstandigheden te
verwachten is. Immers, bij de afwegingen gaat het al om een zeer persoonlijke
beoordeling. Als ondanks die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is van
een niet billijke situatie is de hardheidsclausule een vangnet. Daarbij kan de
aanvrager ook een beroep doen op deze clausule.