CVDR386407_2Algemene Plaatselijke VerordeningnlregelingZuidplas2016-02-04ZuidplasHart van Holland, 21-07-2010Algemene Plaatselijke Verordening gemeente ZuidplasGemeentewet, art. 147gemeenteraadopenbare orde en veiligheid2015-04-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-02-042019-10-04art.1:1, 1:2, 1:8, 2:1, 2:10, 2:11, 4:11, 4:12R100114Geen.Geen.Algemene Plaatselijke Verordening1ALGEMENE BEPALINGEN1:1Begripsbepalingen1.In deze verordening wordt verstaan onder: a. bebouwde kom: de
bebouwde kom of kommen waarvan gedeputeerde staten de grenzen hebben
vastgesteld overeenkomstig artikel 27, tweede lid, van de Wegenwet;
b. bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1:1, eerste
lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht; c. bouwwerk:
bouwwerk als bedoeld in artikel 1 van de Bouwverordening; d. gebouw:
gebouw als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c, van de
Woningwet; e. handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van
goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel
belang te dienen; f. openbaar water: wateren die voor het publiek
bevaarbaar of op andere wijze toegankelijk zijn; g. openbare plaats:
een voor het publiek toegankelijke plaats, waaronder begrepen de weg
als bedoeld onder i h. rechthebbende: degene die over een zaak
zeggenschap heeft krachtens een zakelijk of persoonlijk recht; i.
weg: weg, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994.1:2Beslistermijn1Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een
vergunning of ontheffing binnen acht weken na de datum van ontvangst
van de aanvraag.2Het bestuursorgaan kan de termijn voor ten hoogste zes weken
verlengen.1:3Indiening aanvraag1Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt
ingediend minder dan drie weken vóór het tijdstip waarop de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft, kan het
bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2Voor bepaalde, door het bevoegde bestuursorgaan aan te wijzen,
vergunningen of ontheffingen kan de in het eerste lid genoemde
termijn worden verlengd tot ten hoogste dertien weken.1:4Voorschriften en beperkingen1Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen
worden verbonden. Deze voorschriften en beperkingen strekken slechts
tot bescherming van het belang of de belangen in verband waarmee de
vergunning of ontheffing is vereist. 2. Degene aan wie een
vergunning of ontheffing is verleend, is verplicht de daaraan
verbonden voorschriften en beperkingen na te komen.2Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is
verplicht de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te
komen.1:5Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing is persoonsgebonden, tenzij bij of krachtens
deze verordening anders is bepaald.1:6Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd: a.
indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens zijn
verstrekt; b. indien op grond van een verandering van de omstandigheden
of inzichten opgetreden na het verlenen van de ontheffing of vergunning,
intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het belang of de
belangen ter bescherming waarvan de vergunning of ontheffing is vereist;
c. indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften en
beperkingen niet zijn of worden nagekomen; d. indien van de vergunning
of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt binnen een daarin gestelde
termijn dan wel, bij het ontbreken van een gestelde termijn, binnen een
redelijke termijn; e. indien de houder dit verzoekt.1:7Vergunning voor onbepaalde tijdDe vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de
vergunning of ontheffing anders is bepaald of de aard van de vergunning
of ontheffing zich daartegen verzet.1:8WeigeringsgrondenDe vergunning of ontheffing kan door het bevoegd gezag of het bevoegde
bestuursorgaan worden geweigerd in het belang van: a. de openbare orde;
b. de openbare veiligheid; c. de volksgezondheid; d. de bescherming van
het milieu.2OPENBARE ORDE1Bestrijding van ongeregeldheden2:1Samenscholing en ongeregeldheden1Het is verboden op een openbare plaats deel te nemen aan een
samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend gedrag
aanleiding te geven tot ongeregeldheden2Hij die op een openbare plaats aanwezig is bij een voorval
waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, of bij
een tot toeloop van publiek aanleiding gevende gebeurtenis
waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, dan
wel zich bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing, is
verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te
vervolgen of zich in de door hem aangewezen richting te
verwijderen.3Het is verboden zich te begeven of te bevinden op openbare
plaatsen die door of vanwege het bevoegde bestuursorgaan in het
belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
wanordelijkheden zijn afgezet.4De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde lid
gestelde verbod.5Het bepaalde in de voorgaande leden geldt niet voor betogingen,
vergaderingen en godsdienstige en levensbeschouwelijke
samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.6Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2Betoging2:2Optochten[gereserveerd]2:3Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen1Hij die het voornemen heeft op een openbare plaats een betoging
te houden, geeft daarvan voor de openbare aankondiging en ten
minste 48 uur voordat de betoging wordt gehouden, schriftelijk
kennis aan de burgemeester.2De kennisgeving bevat:a. naam en adres van degene die de betoging houdt;b. het doel van de betoging;c. de datum waarop de betoging wordt gehouden en het tijdstip
van aanvang en vanbeëindiging;d. de plaats en, voor zover van toepassing, de route en de
plaats van beëindiging;e. voor zover van toepassing, de wijze van samenstelling;f. maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen om
een regelmatig verloop tebevorderen.3Hij die de kennisgeving doet, ontvangt daarvan een bewijs waarin
het tijdstip van de kennisgeving is vermeld.4Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op
een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een zondag of een
algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan
uiterlijk 12.00 uur op de aan de dag van dat tijdstip
voorafgaande werkdag.5De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden de in het
eerste lid, genoemde termijn verkorten en een mondelinge
kennisgeving in behandeling nemen.2:4Afwijking termijn(Vervallen; opgenomen in artikel 2:3)2:5Te verstrekken gegevens(Vervallen; opgenomen in artikel 2:3)3Verspreiden van gedrukte stukken2:6Beperkingen aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken
of afbeeldingen1Het is verboden gedrukte of geschreven stukken dan wel
afbeeldingen onder publiek te verspreiden dan wel openlijk aan
te bieden op door het college aangewezen openbare plaatsen.2Het college kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde
dagen en uren.3Het verbod geldt niet voor het huis-aan-huis verspreiden of het
aan huis bezorgen van gedrukte of geschreven stukken en
afbeeldingen.4Het college kan ontheffing verlenen van het verbod in het eerste
lid.4Vertoningen e.d. op de weg2:7Feest, muziek en wedstrijd e.d.[gereserveerd]2:8Nieuw Artikel[gereserveerd]2:9Straatartiest1Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest,
straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur of gids op te treden op
door de burgemeester in het belang van de openbare orde, de
openbareveiligheid, de volksgezondheid en het milieu aangewezen openbare
plaatsen.2De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot
bepaalde dagen en uren.3De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod in het
eerste lid.4Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht van toepassing.5Bruikbaarheid en aanzien van de weg2:10Het plaatsen van voorwerpen1Het is verboden een openbare plaats of een gedeelte anders te
gebruiken dan overeenkomstig depublieke functie daarvan, als:a. het gebruik schade toebrengt aan een openbare plaats, gevaar
oplevert voor de bruikbaarheid van een openbare plaats of voor
het doelmatig en veilig gebruik daarvan, danwel een belemmering kan vormen voor het doelmatig beheer en
onderhoud van een openbare plaats;b. het gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de
omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van welstand.2Het college kan in het belang van de openbare orde of de woon-
en leefomgeving nadere regels stellen ten aanzien van terrassen
en uitstallingen.3Het bevoegd bestuursorgaan kan ontheffing verlenen van het in
het eerste lid gestelde verbod.4Het bevoegd gezag kan een omgevingsvergunning verlenen voor het
in het eerste lid bedoelde gebruik, voor zover dit een
activiteit betreft als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder
j . of onder k.van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.5Het verbod in het eerste lid van dit artikel geldt niet
voor:a. evenementen als bedoeld in artikel 2:24;b. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:18;c. terrassen behorend bij een openbare inrichting waarbij een
vergunning als bedoeld in artikel2:28 is verleend.d. overige gevallen waarin krachtens een wettelijke regeling een
vergunning voor het gebruik van een openbare plaats is
verleend.6Het verbod in het eerste lid van dit artikel geldt niet
voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door
de Wet beheer Rijkswaterstaatwerken, artikel 5 van de
Wegenverkeerswet, ofde provinciale wegenverordening.2:10aStraatreclame1.Artikel 2:10 is niet van toepassing op straatreclame.2.Onder straatreclame wordt verstaan: elke aanduiding van
commerciële en niet-commerciële aard in de vorm van een
opschrift, aankondiging en/of mededeling, voor zover deze op een
openbare plaats geplaatst is.3.Straatreclame mag alleen worden aangebracht op de door het
college aangewezen plekken door middel van de door het college
beschikbaar gestelde middelen.4.Het gebod in het derde lid geldt niet voor spandoeken, deze
mogen alleen worden aangebracht op de door het college
aangewezen plekken.5.Het college kan nadere regels stellen omtrent
straatreclame.6.Het college wijst aanplakobjecten aan waarop gedachten of
gevoelens als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet worden
geopenbaard.2:11(Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg.1Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een
weg aan te leggen, de verharding daarvan op te breken, in een
weg te graven of te spitten, aard of breedte van de
wegverharding te veranderen of anderszins verandering te brengen
in de wijze van aanleg van een weg.2De vergunning wordt verleend:a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien de
activiteiten zijn verboden bij een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit;b. door het college in overige gevallen.3De vergunning kan, in aanvulling op artikel 1:8, worden
geweigerd in het belang van:a. de bruikbaarheid van de weg;b. het veilig en doelmatig gebruik van de weg;c. de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
omgeving;d. de bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente.4Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing indien in
opdracht van een bestuursorgaan ofopenbaar lichaam publieke taken worden verricht.5Het verbod geldt voorts niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken, de provinciale
wegenverordening,de Waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop
gebaseerde Telecommunicatieverordening.2:12Maken, veranderen van een uitweg1Het is verboden zonder vergunning van het college:a. een uitweg te maken naar de weg;b. van de weg gebruik te maken voor het hebben van een
uitweg;c. verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de
weg.2Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder weg verstaan
wat artikel 1 van deWegenverkeerswet 1994 daaronder verstaat.3De vergunning kan, in aanvulling op artikel 1:8, worden
geweigerd in het belang van:a. de bruikbaarheid van de weg;b. het veilig en doelmatig gebruik van de weg;c. de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
omgeving;d. de bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente.4Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
Rijkswaterstaatswerken, de Waterschapskeur of de provinciaal
wegenverordening.6Veiligheid op de weg2:13Veroorzaken van gladheid[gereserveerd]2:14Winkelwagentjes[vervallen]2:15Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerpHet is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen ofte
hebben op zodanige wijze dat aan het wegverkeer het vrije uitzicht
wordt belemmerd of dat er op andere wijze voor het wegverkeer hinder
of gevaar ontstaat.2:16Openen straatkolken e.d.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
straatkolk, rioolput, brandkraan of een andere afsluiting die
behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te
maken of af te dekken.2:17Kelderingangen e.d.[vervallen]2:18Rookverbod in bossen en natuurterreinen1Het is verboden te roken in bossen, op heide of veengronden dan
wel in duingebieden of binnen een afstand van dertig meter
daarvan gedurende een door het college aangewezen periode.2Het is verboden in bossen, op heide of veengronden dan wel in
duingebieden of binnen een afstand van honderd meter daarvan,
voorzover het de open lucht betreft, brandende of smeulendevoorwerpen te laten vallen, weg te werpen of te laten
liggen.3Het in het eerste en tweede lid gestelde verbod geldt niet
voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door
artikel 429, aanhef en onder 3, van het Wetboek van
Strafrecht.4Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet
voorzover het roken plaatsvindt in gebouwen en aangrenzende
erven.2:19Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp[gereserveerd]2:20Vallende voorwerpen[gereserveerd]2:21Voorzieningen voor verkeer en verlichting1De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat
op of aan dat bouwwerk voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het verkeer of de openbare verlichting worden
aangebracht, onderhouden, gewijzigd of verwijderd.2Het bepaalde geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Waterstaatswet 1900, de
Onteigeningswet, of de Belemmeringenwet Privaatrecht.2:22Objecten onder hoogspanningslijn1Het is verboden binnen een afstand van zes meter aan weerszijden
van voor stroomgeleiding bestemde draden van bovengrondse
hoogspanningslijnen voorwerpen, opgaand houtgewas ofandere objecten, die niet zijn aan te merken als bouwwerken,
hoger dan twee meter te plaatsen of te hebben.2Het college kan van het verbod ontheffing verlenen indien de
elektrische spanning van de bovengrondse hoogspanningslijn dat
toelaat.3Het verbod geldt niet voor objecten die deel uitmaken van de
hoogspanningslijn.2:23Veiligheid op het ijs1Het is verboden:a. voor het publiek toegankelijke ijsvlakten te beschadigen, te
verontreinigen, te versperren of het verkeer daarop op enige
andere wijze te belemmeren of in gevaar te brengen;b. bakens of andere voorwerpen ten behoeve van de veiligheid
geplaatst op de onder a bedoelde ijsvlakten te verplaatsen, weg
te nemen, te beschadigen of op enige andere wijze het gebruik
daarvan te verijdelen ofte belemmeren.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht of de
Provinciale vaarwegenverordening.7Evenementen2:24Begripsbepaling1In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt
onder evenement verstaan: elke voor een publiek toegankelijke
verrichting van vermaak, met uitzondering van:a. bioscoopvoorstellingen;b. markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van
de Gemeentewet;c. kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen;d. verrichtingen van vermaak die plaatsvinden in een openbare
inrichting, waarvoor een vergunning krachtens artikel 2:28 geldt
is verleend, mits die vergunning mede betrekking heeft op deze
verrichting van vermaak;e. betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de
Wet openbare manifestaties;f. activiteiten als bedoeld in artikel 2:9 en 2:39 van deze
verordening.2Onder evenement wordt mede verstaan:a. een
herdenkingsplechtigheid;b. een braderie;c. een optocht, niet
zijnde een betoging als bedoeld in artikel 2:3 van deze
verordening, op de weg;d. een feest, muziekvoorstelling of
wedstrijd op of aan de weg;e. een klein evenement. 2:25Evenement1Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
evenement te organiseren.2In afwijking van artikel 1:3 kan de burgmeester besluiten om de
aanvraag niet te behandelen indien de aanvraag minder dan 13
weken voor aanvang van het evenement wordt ingediend.3De burgemeester stelt voor het indienen van een aanvraag voor
een evenementenvergunning eenaanvraagformulier vast.4De burgemeester kan nadere regels stellen in het belang van de
openbare orde en veiligheid, verkeersveiligheid, volksgezondheid
en milieuhygiëne.5Risicoverhogende feiten of omstandigheden waarvan eerst na de
aanvraag is gebleken, dienen door de aancrafer of
vergunninghouder onverwijld aan de burgemeester te worden
gemeld.6De burgemeester kan aan de evenementenvergunning voorschriften
verbinden, die onder meer betrekking kunnen hebben op:a. de plaats en het tijdstip van het evenement;b. de benodigde technische voorzieningen;c. de inrichting van het evenemententerrein;d. het activiteitenprogramma;e. een veiligheidsplan, waaronder het aantal beveiligers;f. een verkeersplan.7De burgmeester kan plaatsen aanwijzen waar het aantal
evenementen en de tijden waarop deze plaatsvinden, beperkt kan
worden.8Het verbod van het eerste lid geldt niet voor een wedstrijd op
of aan de weg, voorzover in het geregeld onderwerp wordt
voorzien door artikel 10 en 148, van de Wegenverkeerswet
1994.9Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht is niet van toepassing.2:25aKlein evenement1.Het verbod gesteld in artikel 2:25 lid 1 geldt niet voor een
(klein) evenement, indien:a. het aantal aanwezigen niet meer bedraagt dan 150
personen;b. het evenement tussen 09:00 uur en 23:00 uur plaats
vindt;c. geen muziek ten gehore wordt gebracht voor 09.00 uur of na
23.00 uur en het geluidsniveau op een afstand van 10 meter van
enige geluidsbron niet meer bedraagt dan 80 dB(A);d. het evenement niet plaatsvindt op de rijbaan of
(brom)fietspad of anderszins een belemmering of gevaar vormt
voor het verkeer en de hulpdiensten;e. slechts kleine objecten worden geplaatst met een oppervlakte
van minder dan 25 m2 per object;g. de organisator twee weken voorafgaand aan het evenement
daarvan melding heeft gedaan aan de burgemeester door middel van
een door de burgemeester vastgesteld formulier;h. de organisator een ontvangstbevestiging van de melding kan
tonen en de organisator gedurende het evenement aanwezig
is.2.De burgemeester kan binnen zeven dagen na ontvangst van de
melding besluiten het organiseren van het klein evenement te
verbieden, indien daardoor de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar
komt.2:25bMeerjarige evenementenvergunning1.De burgemeester kan categorieën van evenementen aanwijzen
waarvoor een meerjarige vergunning kan worden verleend.2.Een meerjarige vergunning kan worden verleend indien:a. het evenement reeds twee jaar eerder voorafgaand aan de
aanvraag voor een meerjarige vergunning heeft
plaatsgevonden;b. het evenement in ongewijzigde vorm en onder exact dezelfde
omstandigheden zal plaats vinden;c. het evenement in dezelfde periode zal plaats vinden;d. de tijdstippen van het evenement ongewijzigd zijn;3.De organisator legt jaarlijks minimaal 13 weken voorafgaand aan
het evenement een melding ter beoordeling voor aan de
burgemeester, inclusief programma en draaiboek door middel van
het daarvoor vastgestelde formulier.4.De meerjarige evenementenvergunning wordt verleend voor de duur
van maximaal 5 jaar.5.Indien uit de melding als bedoeld in het derde blijkt dat het
evenement niet voldoet aan het bepaalde in het tweede lid zal de
melding worden gezien als een aanvraag voor een
evenementenvergunning als bedoeld in artikel 2:24.6.Op de vergunning is artikel 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:26OrdeverstoringHet is verboden bij een evenement de orde te verstoren.8Toezicht op horecabedrijven2:27BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. openbare inrichting: de
voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin bedrijfsmatig
of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was logies wordt verstrekt
of dranken worden geschonken of rookwaren of spijzen voor directe
consumptie worden bereid of verstrekt. Onder een openbare inrichting
wordt in ieder geval verstaan: een hotel, restaurant, pension, café,
cafetaria, snackbar, discotheek, buurthuis of clubhuis. Onder
openbare inrichting wordt tevens verstaan een bij dit bedrijf
behorend terras en andere aanhorigheden. b. terras: een buiten de
besloten ruimte van de openbare inrichting liggend deel daarvan waar
sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waartegen vergoeding
dranken kunnen worden geschonken of spijzen voor directe consumptie
kunnen worden bereid of verstrekt.2:28Exploitatievergunning horecabedrijf1Het is verboden een openbare inrichting te exploiteren zonder
vergunning van de burgemeester.2De burgemeester stelt voor het indienen van een aanvraag van een
vergunning een aanvraagformulier vast.3De burgemeester weigert de vergunning indien:a. de vestiging of exploitatie van de openbare inrichting in
strijd is met een geldend bestemmingsplan, beheersverordening,
exploitatieplan of voorbereidingsbesluit, ofb. de aanvrager geen verklaring omtrent het gedrag met
betrekking tot de leidinggevende overlegt die uiterlijk drie
maanden voor de datum waarop de aanvraag is ingediend, is
afgegeven.4In afwijking van artikel 1:8 kan de burgemeester de vergunning
geheel of gedeeltelijk weigeren, indien naar zijn oordeel moet
worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving
van de openbare inrichting of openbare orde op ontoelaatbare
wijze nadelig wordt beïnvloed.5Bij de toepassing van de in liet derde lid, onder a, genoemde
weigeringsgrond houdt de burgemeester rekening met het karakter
van de straat en de wijk, waarin de openbare inrichtingis gelegen of zal zijn gelegen, de aard van de openbare
inrichting en de spanning, waaraan het woonmilieu ter plaatse
reeds blootstaat of bloot zal komen te staan door de
exploitatie.6Geen vergunning is vereist voor:a. een openbare inrichting in een winkel als bedoeld in artikel
1 van de Winkeltijdenwet voor zover de activiteiten van de
openbare inrichting een nevenactiviteit vormen van de
winkelactiviteit;b. een openbare inrichting in een zorginstelling of museum;c. een openbare inrichting waarvan de exploitatie en
openingstijden aansluiten bij winkelvoorzieningen en waar
overwegend kleinere spijzen voor directe consumptie worden
bereid en verstrekt en uitsluitend niet-alcoholhoudende dranken
worden geschonken, zoals eenkoffie- en theeschenkerij, lunchroom, konditorei of
ijssalon;d. een openbare inrichting die zich bevindt in een
bedrijfskantine of bedrijfsrestaurant;e. een Bed&Breakfast voor maximaal vier personen, die niet
toegankelijk is voor anderen dan de
Bed&Breakfastgasten.7Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:28aTerassen1.Het is verboden zonder vergunning als bedoeld in artikel 2:28
een terras te exploiteren.2.In het geval een aanvraag voor een exploitatievergunning als
bedoeld in artikel 2:28 tevens van toepassing is op één of meer
bij de openbare inrichting behorende terrassen, beslist de
burgemeester eveneens omtrent de ingebruikneming van de openbare
weg als bedoeld in artikel2:10.3.De burgemeester kan het in het tweede lid bedoelde gebruik van
de openbare weg weigeren indien de verwachting bestaat dat het
gebruik:a. schade toebrengt aan de weg dan wel gevaar kan veroorzaken
voor de bruikbaarheid van de weg of voor doelmatig en veilig
gebruik daarvan;b. een belemmering vormt voor het doelmatig beheer en onderhoud
van de weg;c. afbreuk doet aan andere publieke functies van de openbare
ruimte, inclusief de bescherming van het uiterlijk daarvan.4.Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op openbare
inrichtingen als bedoeld in artikel 2:28, zesde lid,
indien:a. het terras is gelegen in de onmiddellijke nabijheid van de
openbare inrichting;b. de omvang van het terras beperkt is tot maximaal zes tafels
en twaalf stoelen;c. het terras tussen 0.00 uur en 8.00 uur gesloten is;d. de stoelen en tafels niet buiten worden opgeslagen;e. op het terras geen muziek te gehore wordt gebracht, tenzij
het een collectieve festiviteit betreftals bedoeld in artikel 4:2;f. de verkeersveiligheid niet in gevaar wordt gebracht en de
doorgang van het verkeer niet wordt belemmerd.2:29Sluitingstijd1.Openbare inrichtingen zijn gesloten van maandag tot en met
vrijdag tussen 1.00 uur en 6.00 uur, en op zaterdag en zondag
tussen 2.00 uur en 6.00 uur.2.Het is verboden een openbare inrichting voor bezoekers geopend
te hebben of bezoekers in de inrichting te laten verblijven na
sluitingstijd.3.De burgemeester kan:a. ontheffing verlenen van de in het eerste lid genoemde
sluitingstijden.b. door middel van een vergunningvoorschrift andere
sluitingstijden vaststellen voor een afzonderlijke openbare
inrichting en/of een daartoe behorend terras.4.In afwijking van het eerste lid gelden voor openbare
inrichtingen als bedoeld in artikel 2:28, zesde lid, onder a en
c, en daartoe behorende terrassen de sluitingstijden van de
Verordening winkeltijden Zuidplas 2014.5.Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door op de Wet
milieubeheer gebaseerde voorschriften.2:30Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting1De burgemeester kan in het belang van de openbare orde,
veiligheid, zedelijkheid of gezondheid of in geval van
bijzondere omstandigheden voor een of meer openbare inrichtingen
tijdelijk andere dan de krachtens artikel 2:29 geldende
sluitingstijden vaststellen of tijdelijk sluiting bevelen.2Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 13b van
de Opiumwet.2:31verboden gedragingenHet is verboden in een openbare inrichting: a. de orde te verstoren;
b. voor bezoekers zich te bevinden na sluitingstijd of gedurende de
tijd dat de inrichting gesloten dient te zijn op grond van een
besluit krachtens artikel 2:30, eerste lid.2:32Handel in openbare inrichtingen1In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op
grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht.2De exploitant van een openbare inrichting laat niet toe dat een
handelaar of een voor hem handelend persoon in dat bedrijf enig
voorwerp verwerft, verkoopt of op enig andere wijze
overdraagt.2:33Ordeverstoring[vervallen]2:34Het college als bevoegd bestuursorgaanIndien een openbare inrichting geen inrichting is in de zin van
artikel 174 van de Gemeentewet, treedt het college op als bevoegd
bestuursorgaan voor de toepassing van artikel 2:28 tot en met
2:31.34aBegripsbepaling1.Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan
onder:a. inrichting: de lokaliteiten, waarin bedrijfsmatig of anders
dan om niet alcoholhoudende drank wordt verstrekt voor gebruik
ter plaatse, met de daarbij behorende terrassen voor zover die
terrassen in ieder geval bestemd zijn voor het verstrekken van
alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse, welke
lokaliteiten al dan niet onderdeel uitmaken van een andere
besloten ruimte;b. paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde
een naamloze vennootschap of besloten vennootschap met beperkte
aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve,
sportieve, sociaal culturele, educatieve, levensbeschouwelijke
of godsdienstigeaard richt op de exploitatie in eigen beheer van een
horecabedrijf;c. paracommerciële inrichting: een inrichting waarin een
paracommerciële rechtspersoon in eigen beheer het horecabedrijf
exploiteert;d. sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig
graden Celsius voor vijftien of meer volumenprocenten uit
alcohol bestaat, met uitzondering van wijn;e. vergunning: de vergunning als bedoeld in artikel 3 van de
Drank- en Horecawet;f. de wet: Drank- en Horecawet;g. zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met
uitzondering van sterke drank.2.Voor de toepassing van deze afdeling wordt onder de overige
begrippen in deze afdeling verstaan hetgeen de wet daaronder
verstaat.2:34b schenktijden paracommerciële rechtspersonen,
privébijeenkomsten en bijeenkomsten derden1.Een paracommercieel rechtspersoon die zich richt op het
organiseren van activiteiten van sportieve, sociaal-culturele,
educatieve, levensbeschouwelijke of godsdienstige aard kan
alcoholhoudende drank uitsluitend verstrekken vanaf 12.00 uur
tot uiterlijk 00.30 uur tijdens een activiteit die wordt
uitgeoefend in verband met de statutaire doelen van de
rechtspersoon.2.Het is verboden voor een paracommercieel rechtspersoon die zich
richt op het organiseren van jeugdwerk en daarbij gelegenheid
schept tot verantwoorde en vormende activiteiten die jongeren in
contact kunnen brengen met cultuur, amusement en informatie, om
sterke drank te schenken, zwak-alcoholhoudende drank kan
uitsluitend verstrekt worden op:- woensdag en donderdag van 18.00 uur tot uiterlijk 0.30
uur;- vrijdag en zaterdag van 12.00 uur tot uiterlijk 1.30 uur;- zondag van 13.00 uur tot uiterlijk 19.00 uur.3.Het is verboden alcoholhoudende drank te verstrekken in een
paracommerciële inrichting tijdens bijeenkomsten van
persoonlijke aard en bijeenkomsten die gericht zijn op personen
welke niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van de
desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn, als dit zou leiden
tot aantoonbare oneerlijke mededinging of dit buiten de in het
eerste en tweede lid genoemde schenktijden gebeurt.4.De burgemeester verleent op aanvraag ontheffing van de in het
derde lid gestelde verboden indien de paracommerciële
rechtspersoon kan aantonen dat in een straal van 10 kilometer
rond de paracommerciële inrichting geen commercieel
horecabedrijf in staat en bereid is om de in dat artikel
bedoelde bijeenkomsten te organiseren.5.Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is niet van
toepassing op de aanvraag om ontheffingen als bedoeld in het
vierde lid.2:34cSchenktijden voor commerciële kantinesIn een inrichting, niet door een paracommerciële rechtspersoon
uitgebaat, welke deel uitmaakt van een gebouw, dat uitsluitend of in
hoofdzaak in gebruik is bij één of meer sportorganisaties of -
instellingen of welke zich richt op sociaal-culturele,
levensbeschouwelijke of godsdienstige activiteiten kan
alcoholhoudende drank uitsluitend verstrekken vanaf 12:00 uur tot
uiterlijk 00:30 uur tijdens een activiteit die wordt uitgeoefend in
verband met de statutaire doelen van de rechtspersoon.2:34dOntheffingen1.De burgemeester kan op aanvraag ontheffing verlenen van de in de
artikelen 2:34b, lid 1, 2 en 2:34c gestelde verboden. Aan deze
ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen worden
verbonden.2.Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is niet van
toepassing op de aanvraag om ontheffingen als bedoeld in dit
artikel.2:34ePrijsacties horecaTer bescherming van de volksgezondheid of in het belang van de
openbare orde is het verboden bedrijfsmatig of anders dan om niet
alcoholhoudende dranken te verstrekken voor gebruik ter plaatse
tegen een prijs die voor een periode van 24 uur of korter lager is
dan 60^0 van de prijs die in de betreffende horecalokaliteit of op
het betreffende terras gewoonlijk wordt gevraagd.2:34fAanvullende vragen aan paracommerciële rechtspersonen1.Een paracommercieel rechtspersoon geeft bij de aanvraag voor het
verkrijgen van een vergunning tot uitoefening van het
horecabedrijf nadere informatie over de doelstelling van de
paracommerciële rechtspersoon en de doelgroep waarop de
rechtspersoon zich richt.2.Hiertoe wordt het in de bijlage IV van deze verordening
opgenomen formulier ingevuld en verstrekt de paracommerciële
rechtspersoon een afschrift van de statuten en het
bestuursreglement als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de
wet.2:34gVoorschriften aan vergunningenDe burgemeester kan aan een vergunning voor een horecabedrijf en een
slijtersbedrijf voorschriften verbinden. Deze voorschriften kunnen
alleen worden gesteld: a. ter bescherming van de volksgezondheid, of
b. in het belang van de openbare orde, of c. ter bevordering van de
naleving van artikel 20 van de wet.9Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf2:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder inrichting: elke al dan niet
besloten ruimte waarin, in de uitoefening van beroep of bedrijf, aan
personen de mogelijkheid van nachtverblijf of gelegenheid tot
kamperen wordt verschaft.2:36Kennisgeving exploitatieDegene die een inrichting opricht, overneemt, verplaatst of de
exploitatie of feitelijke leiding van een inrichting staakt, is
verplicht binnen drie dagen daarna daarvan schriftelijk kennis te
geven aan de burgemeester.2:37Nachtregister[gereserveerd]2:38Verschaffing gegevens nachtregisterDegene die in een inrichting nachtverblijf houdt of de kampeerder is
verplicht de exploitant of feitelijk leidinggevende van die
inrichting volledig en naar waarheid naam, adres, woonplaats,
geboortedatum, geboorteplaats, betrekking, dag van aankomst en de
dag van vertrek te verstrekken.10Toezicht op speelgelegenheden2:39Speelgelegenheden1Dit artikel verstaat onder speelgelegenheid: een voor het
publiek toegankelijke gelegenheid waar bedrijfsmatig of in een
omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden
enig spel te beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare
voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren.2Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
speelgelegenheid te exploiteren of te doen exploiteren. Het
verbod is niet van toepassing op: a. speelautomatenhallen
waarvoor op grond van artikel 30c, eerste lid, onder b, van de
Wet op de Kansspelen vergunning is verleend; b.
speelgelegenheden waarvoor de minister van Veiligheid en
Justitie of de Kamer van Koophandel bevoegd is vergunning te
verlenen; c. speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt
geboden om het kleine kansspel als bedoeld in artikel 7c van de
Wet op de kansspelen te beoefenen, of te spelen op
speelautomaten als bedoeld in artikel 30 van de Wet op de
kansspelen, of de handeling als bedoeld in artikel 1, onder a,
van de Wet op de kansspelen te verrichten.3De burgemeester weigert de vergunning: a. indien naar zijn
oordeel moet worden aangenomen dat de woon en leefsituatie in de
omgeving van de speelgelegenheid of de openbare orde op
ontoelaatbare wijze nadelig worden beïnvloed door de exploitatie
van de speelgelegenheid; b. indien de exploitatie van de
speelgelegenheid in strijd is met een geldend
bestemmingsplan.4Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht van toepassing.2:40Kansspelautomaten1In dit artikel wordt verstaan onder: a. Wet: de Wet op de
kansspelen; b. kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel
30, onder c, van de Wet; c. hoogdrempelige inrichting:
inrichting als bedoeld in artikel 30, onder d, van de Wet; d.
laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30,
onder e, van de Wet.2In hoogdrempelige inrichtingen zijn maximaal twee
kansspelautomaten toegestaan.3In laagdrempelige inrichtingen zijn kansspelautomaten niet
toegestaan.11Maatregelen tegen overlast en baldadigheid2:41Betreden gesloten woning of lokaal1Het is verboden zonder ontheffing van de burgemeester een
krachtens artikel 174a van de Gemeentewet gesloten woning, een
niet voor publiek toegankelijk lokaal of een bij die woning of
dat lokaal behorend erf te betreden.2Het is verboden zonder ontheffing van de burgemeester een
krachtens artikel 13b van de Opiumwet gesloten woning, een niet
voor het publiek toegankelijk lokaal, een bij die woning of dat
lokaal behorend erf, een voor het publiek toegankelijk lokaal of
bij dat lokaal behorend erf te betreden.3Deze verboden gelden niet voor personen wier aanwezigheid in de
woning of het lokaal wegens dringende reden noodzakelijk
is.2:42Plakken en kladden1Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is te bekrassen
of te bekladden.2Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is: a. een
aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding aan
te plakken, te doen aanplakken, op andere wijze aan te brengen
of te doen aanbrengen; b. met kalk, krijt, teer of een kleur of
verfstof een afbeelding, letter, cijfer of teken aan te brengen
of te doen aanbrengen.3Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift.4Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen.5Het is verboden de in het vierde lid bedoelde aanplakborden te
gebruiken voor het aanbrengen van handelsreclame.6Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen, die geen betrekking mogen
hebben op de inhoud van de meningsuitingen en
bekendmakingen.7De houder van de in het tweede lid bedoelde schriftelijke
toestemming is verplicht die aan een opsporingsambtenaar op
diens eerste vordering terstond ter inzage af te geven.2:43Vervoer plakgereedschap e.d.[vervallen]2:44Vervoer inbrekerswerktuigen1Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te
vervoeren of bij zich te hebben.2Het verbod is niet van toepassing indien de genoemde
gereedschappen, voorwerpen of middelen niet zijn gebruikt of
niet zijn bestemd voor de in de het eerste lid bedoelde
handelingen.2:45Betreden van plantsoenen e.d.[vervallen]2:46Rijden over bermen e.d.1Het is verboden met voertuigen die niet voorzien zijn van
rubberbanden te rijden over de berm, de glooiing of de zijkant
van een weg, tenzij dit door de omstandigheden redelijkerwijs
wordt vereist.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de provinciale wegenverordening.2:47Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen1Het is verboden: a. op een openbare plaats te klimmen of zich te
bevinden op een beeld, monument, overkapping, constructie,
openbare toiletgelegenheid, voertuig, hekheining of andere
afsluiting, verkeersmeubilair en daarvoor niet bestemd
straatmeubilair; b. zich op een openbare plaats zodanig op te
houden dat aan weggebruikers of bewoners van nabij de weg
gelegen woningen onnodig overlast of hinder wordt
veroorzaakt.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 424, 426bis of 431 van het
Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet
1994.2:48Verboden drankgebruik1Het is verboden op een openbare plaats of op openbaar water, dan
wel in voor publiek toegankelijke gebouwen alcoholhoudende drank
te nuttigen, indien dit gepaard gaat met gedragingen die de
openbare orde verstoren, het woon- en leefklimaat aantasten of
anderszins overlast veroorzaken.2Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt verboden op een openbare plaats, die deel uitmaakt van
een door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te
gebruiken of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met
alcoholhoudende drank bij zich te hebben.3Het bepaalde in het tweede lid geldt niet voor: a. een terras
dat behoort bij een horecabedrijf, als bedoeld in artikel 1 van
de Drank- en Horecawet; b. de plaats, niet zijnde een
horecabedrijf, als bedoeld onder a, waarvoor een ontheffing
geldt krachtens artikel 35 van de Drank- en Horecawet.4Het is verboden op een openbare plaats, die deel uitmaakt van
een door het college aangewezen gebied, softdrugs te gebruiken
of openlijk voor handen te hebben.5Onder softdrugs worden verstaan: de middelen genoemd in lijst
II, onderdeel b, behorende bij de Opiumwet. 2:49Hinderlijk gedrag bij of in gebouwen1Het is verboden: a. zich zonder redelijk doel in een portiek of
poort op te houden; b. zonder redelijk doel in, op of tegen een
raamkozijn of een drempel van een gebouw te zitten ofte liggen.
2Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van flatgebouwen,
appartementsgebouwen en soortgelijke meergezinshuizen en van
gebouwen die voor publiek toegankelijk zijn, verboden zich
zonder redelijk doel te bevinden in een voor gemeenschappelijk
gebruik bestemde ruimte van zo'n gebouw.2:50Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimtenHet is verboden zich zonder redelijk doel op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in of op een voor het publiek
toegankelijk portaal, wachtlokaal voor een openbaar vervoermiddel,
parkeergarage, rijwielstalling of een andere soortgelijke, voor het
publiek toegankelijke ruimte dan wel deze te verontreinigen of te
bezigen voor een ander doel dan waarvoor de desbetreffende ruimte is
bestemd.2:51Neerzetten van fiesten e.d.Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een bromfiets te
plaatsen ofte laten staan tegen een raam, een raamkozijn, een deur,
de gevel van een gebouw dan wel in de ingang van een portiek indien:
a. dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de
gebruiker van dat gebouw of dat portiek; b. daardoor die ingang
versperd wordt. 162:52Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen
uren en plaatsen zich met een fiets of bromfiets te bevinden op een
door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een
markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden
wordt die publiek trekt, mits dit verbod kenbaar is aan de bezoekers
van het terrein.2:53Bespieden van personen1Het is verboden zich in de nabijheid van een persoon dan wel een
gebouw, woonwagen of woonschip op te houden met de kennelijke
bedoeling deze persoon dan wel een zich in dit gebouw, deze
woonwagen of dit woonschip bevindende persoon, te
bespieden.2Het is verboden door middel van een verrekijker of enig ander
optisch instrument een zich in een gebouw, woonwagen of
woonschip bevindende persoon te bespieden.2:54Bewakingsapparatuur[gereserveerd]2:55Nodeloos alarmeren[gereserveerd]2:56Alarminstallaties[gereserveerd]2:57Loslopende honden1Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen: a. binnen de bebouwde kom op
de weg zonder dat die hond aangelijnd is; b. op een voor het
publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte
kinderspeelplaats, zandbak of speelweide of op een andere door
het college aangewezen plaats; c. op de weg zonder voorzien te
zijn van een halsband of een ander identificatiemerk dat de
eigenaar of houder duidelijk doet kennen. 2Het college kan plaatsen aanwijzen waar het verbod genoemd in
het eerste lid onder a niet geldt.3De verboden genoemd in het eerste lid onder a en b gelden niet
voorzover de eigenaar of houder van een hond: a. die zich
vanwege zijn handicap door een geleidehond of sociale hulphond
laat begeleiden, of b. deze hond aantoonbaar gekwalificeerd
opleidt tot geleidehond of sociale hulphond.2:58Verontreiniging door honden1De eigenaar of houder van een hond is verplicht ervoor te zorgen
dat die hond zich niet van uitwerpselen ontdoet op: a. een
gedeelte van de weg dat bestemd is of mede bestemd voor het
verkeer van voetgangers en/of fietsers; b. een voor het publiek
toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte
kinderspeelplaats, zandbak of speelweide; c. een andere door het
college aangewezen plaats.2Het college kan plaatsen aanwijzen waar het verbod genoemd in
het eerste lid, onder a en b niet geldt.3De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid
gestelde gebod wordt opgeheven indien de eigenaar of houder van
de hond er zorg voor draagt dat de uitwerpselen onmiddellijk
worden verwijderd.4De eigenaar of houder van een hond is verplicht, indien hij zich
met de hond op een plaats als bedoeld in het eerste lid bevindt,
een plasticzakje of schepje voor de directe verwijdering van de
uitwerpselen van de hond bij zich te hebben.5De eigenaar of houder van een hond is verplicht het in het
vierde lid bedoelde hulpmiddel op verzoek van een
toezichthouders als bedoeld in artikel 6:2 te laten zien.6De geboden genoemd in het eerste, vierde en vijfde lid gelden
niet voor zover de eigenaar of houder van een hond zich vanwege
zijn handicap door een geleidehond of een sociale hulphond laat
begeleiden.2:59Gevaarlijke honden1Indien het college een hond in verband met zijn gedrag
gevaarlijk of hinderlijk acht, kan het de eigenaar of houder van
die hond een aanlijngebod of een aanlijn- en muilkorfgebod
opleggen voor zover die hond verblijft of loopt op een openbare
plaats of op het terrein van een ander.2Een aanlijngebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is
de hond aangelijnd te houden met een lijn met een lengte,
gemeten van hand tot halsband, van ten hoogste 1,50 meter.3Een muilkorfgebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht
is de hond voorzien te houden van een muilkorf die: a.
vervaardigd is van stevige kunststof, van stevig leer of van
beide stoffen; b. door middel van een stevige leren riem zodanig
rond de hals is aangebracht dat verwijdering zonder toedoen van
de mens niet mogelijk is; en c. zodanig is ingericht dat de hond
niet kan bijten, dat de afgesloten ruimte binnen de korf een
geringe opening van de bek toelaat en dat geen scherpe delen
binnen de korf aanwezig zijn.4Onverminderd het bepaalde in artikel 2:57, eerste lid, onder c,
dient een hond als bedoeld in het eerste lid voorzien te zijn
van een door de bevoegde minister op aanvraag verstrekt uniek
identificatienummer door middel van een microchip die met een
chipreader afleesbaar is.2:60Houden van hinderlijke of schadelijke dieren1Het college kan buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer plaatsen aanwijzen waar het ter voorkoming of
opheffing van overlast of schade aan de openbare gezondheid
verboden is daarbij aangeduide dieren: a. aanwezig te hebben,of
b. aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door
hen gestelde regels, of c. aanwezig te hebben tot een groter
aantal dan in die aanwijzing is aangegeven.2Het is verboden op een krachtens het eerste lid aangewezen
plaats daarbij aangeduide dieren aanwezig te hebben, dan wel
aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door het
college gestelde regels, dan wel aanwezig te hebben in een
groter aantal dan door het college is aangegeven.3Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen
binnen een krachtens het eerste lid aangewezen gedeelte van de
gemeente ontheffing verlenen van het in het tweede lid gestelde
verbod.2:61Wilde dieren[gereserveerd]2:62Loslopend veeDe rechthebbende op vee dat zich bevindt in een aan een weg liggend
weiland of terrein dat niet van die weg is afgescheiden door een
deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen dat zodanige
maatregelen getroffen worden dat dit vee die weg niet kan
bereiken.2:63Duiven[vervallen]2:64Bijen1 Het is verboden bijen te houden: a. binnen een afstand van
dertig meter van woningen of andere gebouwen waar overdag mensen
verblijven; b. binnen een afstand van dertig meter van de weg.
2Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet indien op een
afstand van ten hoogste zes meter vanaf de korven of kasten een
afscheiding is aangebracht van twee meter hoogte of zoveel hoger
als noodzakelijk is om het laag uit en invliegen van de bijen te
voorkomen.3Het in het eerste lid, aanhef en onder a, gestelde verbod geldt
niet voorzover de bijenhouder rechthebbende is op de woningen of
gebouwen als bedoeld in dat lid.4Het in het eerste lid, aanhef en onder b, gestelde verbod geldt
niet voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door de provinciale wegenverordening.5Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen.6Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.2:65BedelarijHet is verboden in door het college aangewezen gebieden op of aan de
weg of in een voor het publiek toegankelijk gebouw te bedelen om
geld of andere zaken.12Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen2:66BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op grond
van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.2:67Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister1De handelaar is verplicht aantekening te houden van alle
gebruikte of ongeregelde goederen die hij verkoopt of op andere
wijze overdraagt, in een doorlopend en een door of namens de
burgemeester gewaarmerkt register en daarin vermeldt hij
onverwijld: a. het volgnummer van de aantekening met betrekking
tot het goed; b. de datum van verkoop of overdracht van het
goed; c. een omschrijving van het goed, daaronder begrepen -
voorzover dat mogelijk is - soort, merk en nummer van het goed;
d. de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht van het
goed; e. de naam en het adres van degene die het goed heeft
verkregen.2De burgemeester is bevoegd vrijstelling te verlenen van deze
verplichtingen.3Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.2:68Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek
van StrafrechtDe handelaar of een voor hem handelend persoon is verplicht: a. de
burgemeester binnen drie dagen schriftelijk in kennis te stellen: O
dat hij het beroep van handelaar uitoefent met vermelding van zijn
woonadres en het adres van de bij zijn onderneming behorende
vestiging; O van een verandering van de onder a, sub 1", bedoelde
adressen; O als hij het beroep van handelaar niet langer uitoefent;
O dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs van een
misdrijf afkomstig is of voor de rechthebbende verloren is gegaan;
b. de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of register
ter inzage te geven; c. aan de hoofdingang van elke vestiging een
kenteken te hebben waarop zijn naam en de aard van de onderneming
duidelijk zichtbaar zijn; d. een door opkoop verkregen goed
gedurende de eerste drie dagen in bewaring te houden in de staat
waarin het goed verkregen is.2:69Vervreemding van door opkoop vekregen goederen[gereserveerd]2:70Handel in horecabedrijven[Dit artikel is verplaatst naar artikel 2:32]13Vuurwerk2:71BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuunwerk:
Consumentenvuurwerk waarop het Besluit van 22 januari 2002, houdende
nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (Vuurwerkbesluit) van toepassing is.2:72Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagen1.Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of
nevenbedrijf consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen dan
wel voor het ter beschikking stellen aanwezig te houden, zonder
een vergunning van het college van de gemeente waar het bedrijf
is of zal worden gevestigd.2.Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.2:73Bezigen van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisseling1Het is verboden consumentenvuurwerk te bezigen op een door het
college in het belang van de voorkoming van gevaar, schade of
overlast aangewezen plaats.2Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te
bezigen als dat gevaar, schade of overlast kan veroorzaken.3De in het eerste en tweede lid gestelde verboden gelden niet
voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door
artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van
Strafrecht.14Drugsoverlast2:74Drugshandel op straatOnverminderd liet bepaalde in de Opiumwet is het verboden op of aan
de weg post te vatten of zich daar heen en weer te bewegen en zich
op of aan wegen in of op een voertuig te bevinden of daarmee heen en
weer of rond te rijden, met het kennelijke doel om middelen als
bedoeld in artikel 2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende
waar, al dan niet tegen betaling af te leveren, aan te bieden of te
verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.15Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en
cameratoezicht op openbare plaatsen2:75Bestuurlijke ophoudingDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 154a van de Gemeentewet
besluiten tot het tijdelijk doen ophouden van door hem aangewezen
groepen van personen op een door hem aangewezen plaats indien deze
personen het bepaalde in artikel 2.1, 2.10, 2.11, 2.16, 2.18, 2.47,
2.48, 2.49, 2.50, 2.74 van de Algemene Plaatselijke Verordening
gemeente Zuidpias groepsgewijs niet naleven.2:76VeiligheidsrisicogebiedenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet
bij verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens,
dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, een gebied,
met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven, aanwijzen als
veiligheidsrisicogebied.2:77Cameratoezicht op openbare plaatsenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet
besluiten tot plaatsing van vaste camera's voor een bepaalde duur
ten behoeve van het toezicht op een openbare plaats2:78Gebiedsontzeggingen1De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, het
voorkomen of beperken van overlast, het voorkomen of beperken
van aantastingen van het woon- of leefklimaat, de veiligheid van
personen of goederen, de gezondheid of de zedelijkheid, aan een
persoon die strafbare feiten of openbare orde verstorende
handelingen verricht een bevel geven zich gedurende ten hoogste
48 uur niet in één of meer bepaalde delen van de gemeente op een
openbare plaats op te houden.2Met het oog op de in het eerste lid genoemde belangen kan de
burgemeester aan een persoon aan wie tenminste eenmaal een bevel
als bedoeld in dat lid is gegeven en die opnieuw strafbare
feiten of openbare orde verstorende handelingen verricht, een
bevel geven zich gedurende ten hoogste twaalf weken niet in een
of meer bepaalde delen van de gemeente op een openbare plaats op
te houden.3Een bevel krachtens het tweede lid kan slechts worden gegeven
als het strafbare feit of de openbare orde verstorende handeling
binnen zes maanden na het geven van een eerder bevel, gegeven op
grond van het eerste of tweede lid, plaatsvindt.4De burgemeester beperkt de in het eerste en tweede lid gestelde
bevelen, als hij dat in verband met de persoonlijke
omstandigheden van betrokken noodzakelijk oordeelt. De
burgemeester kan op aanvraag tijdelijk ontheffing verlenen van
een bevel.3SEKSINRICHTINGEN, SEKSWINKELS, STRAATPROSTITUTIE E.D.1Begripsbepalingen3:1BegripsbepalingenIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder: a. prostitutie: het zich
beschikbaar stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met
een ander tegen vergoeding; b. prostituee: degene die zich
beschikbaar stelt tot het verrichten van seksuele handelingen met
een ander tegen vergoeding; c. seksinrichting: de voor het publiek
toegankelijke, besloten ruimte waarin bedrijfsmatig of in een omvang
alsof zij bedrijfsmatig was seksuele handelingen worden verricht, of
vertoningen van erotisch-pornografische aard plaatsvinden. Onder een
seksinrichting worden in elk geval verstaan: een seksbioscoop,
seksautomatenhal, sekstheater, een parenclub of een
prostitutiebedrijf waaronder tevens begrepen een
erotische-massagesalon, al dan niet in combinatie met elkaar; d.
escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of
rechtspersoon die bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was prostitutie aanbiedt die op een andere plaats dan
in de bedrijfsruimte wordt uitgeoefend; e. sekswinkel: de voor het
publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin hoofdzakelijk goederen
van erotisch-pornografische aard aan particulieren plegen te worden
verkocht of verhuurd; f. exploitant: de natuurlijke persoon of
personen of rechtspersoon of rechtspersonen die een seksinrichting
of escortbedrijf exploiteert, dan wel exploiteren en de tot
vertegenwoordiging van die rechtspersoon of rechtspersonen bevoegde
natuurlijke persoon of personen; g. beheerder: de natuurlijke
persoon of personen die de onmiddellijke feitelijke leiding
uitoefent, dan wel uitoefenen in een seksinrichting of
escortbedrijf; h. bezoeker: degene die aanwezig is in een
seksinrichting, met uitzondering van: 1. de exploitant; 2. de
beheerder; 3. de prostituee; 4. het personeel dat in de
seksinrichting werkzaam is; 5. toezichthouders die zijn aangewezen
op grond van artikel 6.2 van deze verordening; 6. andere personen
wier aanwezigheid in de seksinrichting wegens dringende redenen
noodzakelijk is.3:2BevoegdbestuursorgaanIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: het
college of, voorzover het betreft voor het publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven als bedoeld in artikel 174 van
de Gemeentewet, de burgemeester.3:3Nadere regelsIVlet het oog op de in artikel 3:13 genoemde belangen, kan het
college over de uitoefening van de bevoegdheden zoals genoemd in dit
hoofdstuk nadere regels vaststellen. 2Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels e.d.3:4Seksinrichtingen1Het is verboden een sel^sinrichting of escortbedrijf te
exploiteren of te wijzigen zonder vergunning van het bevoegd
bestuursorgaan.2In de aanvraag om vergunning en in de vergunning wordt in ieder
geval vermeld: a. de persoonsgegevens van de exploitant; b. de
persoonsgegevens van de beheerder; en c. de aard van de
seksinrichting of het escortbedrijf.3Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is niet van
toepassing.3:5Gedragseisen exploitant en beheerder1De exploitant en de beheerder: a. staat niet onder curatele en
is niet ontzet uit de ouderlijke macht of de voogdij; b. is niet
in enig opzicht van slecht levensgedrag; en c. heeft de leeftijd
van eenentwintig jaar bereikt.2Naast de gestelde eisen in het eerste lid, is de exploitant en
de beheerder niet: a. met toepassing van de artikel 37 van het
Wetboek van Strafrecht in een psychiatrisch ziekenhuis geplaatst
of met toepassing van artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht
ter beschikking gesteld; b. binnen de laatste vijfjaar
onherroepelijk veroordeeld tot een onvoorwaardelijke
vrijheidsstraf van zes maanden of meer door de rechter in
Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba, dan wel door een
andere rechter wegens een misdrijf waarvoor naar Nederlands
recht een bevel tot voorlopige hechtenis ingevolge artikel 67,
eerste lid van het Wetboek van Strafvordering is toegelaten; c.
binnen de laatste vijfjaar bij tenminste twee rechterlijke
uitspraken onherroepelijk veroordeeld tot een onvoorwaardelijke
geldboete van 500 euro of meer of tot een andere hoofdstraf als
bedoeld in artikel 9, eerste lid, onder a van het Wetboek van
Strafrecht, wegens dan wel mede wegens overtreding van: "
bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet, de
Opiumwet, de Vreemdelingenwet en de Wet arbeid vreemdelingen; -
de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 240b, 242 toten met 249,
252, 250a (oud), 273f, 300 tot en met 303, 416, 417, 417bis,
426, 429quater en 453 van het Wetboek van Strafrecht; " de
artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 juncto artikel
8 of juncto artikel 163 van de Wegenverkeerswet 1994; " de
artikelen 1, onder a, b en d, 13, 14, 27 en 30b van de Wet op de
kansspelen; " de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen;
" de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.3Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid wordt gelijk
gesteld: a. vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in
artikel 74, tweede lid onder a van het Wetboek van Strafrecht of
artikel 76, derde lid onder a van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen, tenzij de geldsom minder dan 375 euro
bedraagt; b. een bevel tot tenuitvoerlegging van een
voorwaardelijke straf.4De periode van vijf jaar, genoemd in het tweede lid, wordt:a.
bij de weigering van een vergunning teruggerekend vanaf de datum
van beslissing op de aanvraag van de vergunning;b. bij de
intrekking van een vergunning teruggerekend vanaf de datum van
de intrekking van deze vergunning. 5De exploitant of de beheerder is binnen de laatste vijfjaar geen
exploitant of beheerder geweest van een seksinrichting of
escortbedrijf die voor ten minste een maand door het bevoegde
bestuursorgaan is gesloten, of waarvan de vergunning bedoeld in
artikel 3.4, eerste lid, is ingetrokken, tenzij aannemelijk is
dat hem terzake geen verwijt treft.3:6Sluitingstijden1Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben en daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven
tussen 04:00 en 08:00 uur.2Het bevoegd bestuursorgaan kan door middel van een voorschrift
als bedoeld in artikel 1:4 voor een afzonderlijke seksinrichting
andere sluitingstijden vaststellen.3Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd dat die seksinrichting krachtens het
eerste lid of tweede lid, dan wel krachtens artikel 3:7, eerste
lid, gesloten dient te zijn.4Het in het eerste tot en met derde lid bepaalde geldt niet
voorzover in de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door
de op de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften.3:7Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluiting1Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen
of in geval van strijdigheid met de bepalingen in dit hoofdstuk
kan het bevoegd bestuursorgaan:a. tijdelijk andere dan de
krachtens artikel 3:6, eerste of tweede lid, geldende
sluitingsuren vaststellen;b. van een afzonderlijke
seksinrichting al dan niet tijdelijk de gedeeltelijke of
algehele sluiting bevelen. 2Onverminderd het bepaalde in artikel 3:41 van de Algemene wet
bestuursrecht, maakt het bevoegd bestuursorgaan het in het
eerste lid bedoelde besluit openbaar bekend overeenkomstig
artikel 3:42 Algemene wet bestuursrecht.3:8Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerder1Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben, zonder dat de ingevolge artikel 3:4 op de vergunning
vermelde exploitant of beheerder in de seksinrichting aanwezig
is.2De exploitant en de beheerder zien er voortdurend op toe dat in
de seksinrichting: a. geen strafbare feiten plaatsvinden,
waaronder in ieder geval de feiten genoemd in de titels XIV
(misdrijven tegen de zeden), XVIII (misdrijven tegen de
persoonlijke vrijheid), XX (mishandeling), XXII (diefstal) en
XXX (heling) van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht,
in de Opiumwet en in de Wet wapens en munitie; en b. geen
prostitutie wordt uitgeoefend door personen in strijd met het
bij of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de
Vreemdelingenwet bepaalde.3:9Straatprostitutie1Het is verboden, door handelingen, houding, woord, gebaar of op
andere wijze, passanten tot prostitutie te bewegen, uit te
nodigen dan wel aan te lokken: a. op of aan andere dan door het
college aangewezen wegen of gebieden; b. gedurende andere dan
door het college vastgestelde tijden.2Met het oog op de naleving van het in het eerste lid gestelde
verbod, kan door politieambtenaren het bevel worden gegeven zich
onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.3Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen
kan door politieambtenaren aan personen die zich bevinden op de
wegen en gedurende de tijden bedoeld in het eerste lid, het
bevel worden gegeven zich onmiddellijk in een bepaalde richting
te verwijderen.4De burgemeester kan met het oog op de in artikel 3:13, tweede
lid, genoemde belangen personen aan wie ten minste eenmaal een
bevel is gegeven als bedoeld in het derde lid bij besluit
verbieden zich gedurende een bepaalde termijn, anders dan in een
openbaar middel van vervoer, te bevinden op of aan de wegen en
op de tijden bedoeld in het eerste lid.5De burgemeester beperkt het in het vierde lid genoemde verbod
indien dat in verband met de persoonlijke omstandigheden van
betrokkene noodzakelijk is.6Het is verboden zich te gedragen in strijd met een door de
burgemeester opgelegd verbod als bedoeld in het vierde lid.3:10SekswinkelsHet is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin een
sekswinkel te exploiteren in door het college in het belang van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen gebieden of
delen van de gemeente.3:11Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke1Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin
of daarop goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of
geschreven stukken dan wel afbeeldingen van
erotischpornografische aard openlijk ten toon te stellen, aan te
bieden of aan te brengen: a. indien het bevoegd bestuursorgaan
aan de rechthebbende heeft bekendgemaakt dat de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare
orde of de woon- en leefomgeving in gevaar brengt; b. anders dan
overeenkomstig de door het bevoegd bestuursorgaan in het belang
van de openbare orde of de woon- en leefomgeving gestelde
regels.2Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op
het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen,
opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan
wel afbeeldingen, die dienen tot het openbaren van gedachten en
gevoelens als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet.3Beslissingstermijn; weigeringsgronden3:12Beslissingstermijn1Het bevoegd bestuursorgaan neemt het besluit op de aanvraag om
vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, binnen twaalf
weken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is.2Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste
twaalf weken verdagen.3:13Weigeringsgronden1De vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, wordt
geweigerd indien:a. de exploitant of de beheerder niet voldoet
aan de in artikel 3:5 gestelde eisen;b. de vestiging of de
exploitatie van de seksinrichting of het escortbedrijf in strijd
is met een geldend bestemmingsplan, stadsvernieuwingsplan of
leefmilieuverordening;c. er aanwijzingen zijn dat in de
seksinrichting of het escortbedrijf personen werkzaam zijn of
zullen zijn in strijd met artikel 273f van het Wetboek van
Strafrecht of met het bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen of de Vreemdelingenwet bepaalde 2In afwijking van artikel 1:8 kan de vergunning bedoeld in
artikel 3:4, eerste lid, dan wel de aanwijzing of vaststelling
bedoeld in artikel 3:9, eerste lid, worden geweigerd in het
belang van:a. de openbare orde;b. het voorkomen of beperken van
overlast;c. het voorkomen of beperken van aantasting van het
woon- en leefklimaat;d. de veiligheid van personen of
goederen;e. de verkeersvrijheid of -veiligheid;f. de gezondheid
of zedelijkheid;g. de arbeidsomstandigheden van de prostituee.
3In aanvulling op lid één en twee, kan de burgemeester de
vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren, indien
weigeringsgronden als bedoeld in de Wet Bibob en de daarbij
behorende beleidslijn, aan de orde zijn.4Beeindiging exploitatie; wijziging beheer3:14Beeindiging exploitatie1De vergunning vervalt zodra de ingevolge artikel 3:4 op de
vergunning vermelde exploitant, de exploitatie van de
seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft
beëindigd.2Binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie,
geeft de exploitant daarvan schriftelijk kennis aan het bevoegd
bestuursorgaan.3:15Wijziging beheer1Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3:1, onder g, het
beheer in de seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft
beëindigd, geeft de exploitant daarvan binnen een week na de
feitelijke beëindiging van het beheer schriftelijk kennis aan
het bevoegd bestuursorgaan.2Het beheer kan worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder,
indien het bevoegd bestuursorgaan op aanvraag van de exploitant
heeft besloten de verleende vergunning overeenkomstig de
wijziging in het beheer te wijzigen. Het bepaalde in artikel
3:13, eerste lid, aanhef en onder a, is van overeenkomstige
toepassing.3In afwachting van het besluit bedoeld in het tweede lid, kan het
beheer worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder zodra de
exploitant een aanvraag als bedoeld in het tweede lid heeft
ingediend, totdat over de aanvraag is besloten.5Overgangsbepaling3:16Overgangsbepaling[gereserveerd]4BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN ZORG VOOR HET
UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTE1Geluidhinder en verlichting4:1BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. besluit: het Besluit
algemene regels voor inrichtingen milieubeheer; b. inrichting:
inrichting type A of type B als bedoeld in het Besluit; c. houder
van een inrichting: degene die als eigenaar, bedrijfsleider,
beheerder of anderszins een inrichting drijft; d. collectieve
festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan één of een klein
aantal inrichtingen is verbonden; e. incidentele festiviteit:
festiviteit of activiteit die gebonden is aan één of een klein
aantal inrichtingen; f. geluidsgevoelige gebouwen: woningen en
gebouwen die op grond van artikel 1 van de Wet Geluidhinder worden
aangemerkt als geluidsgevoelige gebouwen met uitzondering van
gebouwen behorende bij de betreffende inrichting; g.
geluidsgevoelige terreinen: terreinen die op grond van artikel 1 van
de Wet geluidhinder worden aangemerkt als geluidsgevoelige terreinen
met uitzondering van terreinen behorende bij de betreffende
inrichting; h. onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is
versterkt. i. Dagperiode: de periode gelegen tussen 7.00 uur en
19.00 uur; j. Avondperiode: de periode gelegen tussen 19.00 uur en
23.00 uur; k. Nachtperiode: de periode gelegen tussen 23.00 uur en
7.00 uur.4:2Aanwijzing collectieve festiviteiten1De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20
van het Besluit en artikel 4:5 gelden niet voor door het college
per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen;2De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van
sportbeoefening in de buitenlucht als bedoeld in artikel 3.148,
eerste lid, van het Besluit gelden niet voor door het college
per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen. Hierbij
geldt dat uiterlijk om 00.00 uur op zondag tot en met donderdag
en 1.00 uur op vrijdag en zaterdag de lichten moeten zijn
gedoofd, tenzij in de aanwijzing van de collectieve
festiviteiten anders is aangegeven;3 In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan
het college bepalen dat de aanwijzing slechts geldt in een of
meer delen van de gemeente;4Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het
begin van een nieuw kalenderjaar bekend.5Het college kan wanneer een collectieve festiviteit
redelijkerwijs niet te voorzien was, een festiviteit terstond
als collectieve festiviteit als bedoeld in het eerste lid
aanwijzen.6Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de
inrichting, bedraagt niet meer dan 65 dB{A) in de dag-, 60 dB(A)
in de avond- en 55 dB(A) in de nachtperiode, gemeten op de gevel
van gevoelige gebouwen op een hoogte van 1,5 meter. Het ten
gehore brengen van muziek wordt uiterlijk om 00.00 uur op zondag
tot en met donderdag en 1.00 uur op vrijdag en zaterdag
beëindigd;7De geluidswaarden als bedoeld in het zesde lid zijn inclusief
onversterkte muziek. De bedrijfsduurcorrectie en de
muziektoeslag worden hierbij buiten beschouwing gelaten. 4:3Kennisgeving incidentele festviteiten1Het is een inrictiting toegestaan maximaal 12 incidentele
festiviteiten per kalenderjaar te houden waarbij de
geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit en artikel 4:5 niet van toepassing zijn, mits de
houder van de inrichting ten minste twee weken voor de aanvang
van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft
gesteld.2Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal 12
incidentele festiviteiten per kalenderjaar de verlichting langer
aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten waarbij artikel
3.148 , eerste lid van het Besluit niet van toepassing is, mits
de houder van de inrichting ten minste tien werkdagen voor de
aanvang van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft
gesteld. Hierbij geldt dat uiterlijk in 00.00 uur op zondag tot
en met donderdag of 1.00 uur op vrijdag en zaterdag de lichten
moeten zijn gedoofd.3Het college stelt een formulier vast voor het doen van een
kennisgeving4De kennisgeving wordt geacht te zijn gedaan wanneer het
formulier, volledig en naar waarheid ingevuld, tijdig is
ingeleverd op de plaats op dat formulier vermeld.5De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het
college op verzoek van de houder van een inrichting een
incidentele festiviteit, die redelijkerwijs niet te voorzien
was, terstond toestaat.6Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de
inrichting, bedraagt niet meer dan 65 dB(A) in de dag-, 60 dB(A)
in de avond- en 55 dB(A) in de nachtperiode, gemeten op de gevel
van gevoelige gebouwen op een hoogte van 1,5 meter. Het ten
gehore brengen van muziek wordt uiterlijk om 00.00 uur op zondag
tot en met donderdag en 1.00 uur op vrijdag en zaterdag
beëindigd.7De geluidswaarden als bedoeld in het zesde lid zijn inclusief
onversterkte muziek. De bedrijfsduurcorrectie en de
muziektoeslag worden hierbij buiten beschouwing gelaten.8De geluidsnorm als bedoeld in het zesde lid geldt voor het
bebouwde gedeelte van de inrichting en niet voor de
buitenruimte.9Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid blijven ramen en
deuren gesloten, behoudens voor het onmiddellijk doorlaten van
personen of goederen.4:4Verboden incidentele festiviteiten[gereserveerd]4:5Onverstrekte muziek1Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek, zoals
bedoeld in artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid van
het Besluit binnen inrichtingen is de onder e. opgenomen tabel
van toepassing, met dien verstande dat: de in de tabel
aangegeven waarden binnen in- of aanpandige gevoelige gebouwen
niet gelden indien de gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen
toestemming geeft voor het in redelijkheid uitvoeren of doen
uitvoeren van geluidsmetingen; b. de in de tabel aangegeven
waarden op de gevel ook gelden bij gevoelige terreinen op de
grens van het terrein; c. de waarden in in- en aanpandige
gevoelige gebouwen, voor zover het woningen betreft, gelden in
geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten; d. bij het bepalen
van de geluidsniveaus zoals vermeld in de tabel geen
bedrijfsduurcorrectie wordt toegepast. e. Tabel
dagperiodeavondperiodenachtperiodeLAr,LT op de gevel van gevoelige gebouwen50 dB(A)45 dB(A)40 dB(A)LAr,LT in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen35 dB(A)30 dB(A)25 dB(A)LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen70 dB(A)65 dB(A)60 dB(A)LAmaxin in- en aanpandige gevoelige
gebouwen55 dB(A)50 dB(A)45 dB(A)
2Voor de duur van 4 uur in de week is onversterkte muziek,
vanwege het oefenen door muziekgezelschappen zoals orkesten,
harmonie- en fanfaregezelschappen, in een inrichting gedurende
de dag- en avondperiode uitgezonderd van de genoemde
geluidsniveaus in het eerste lid. Indien versterkte elementen
worden gecombineerd met onversterkte elementen, wordt het hele
samenspel beschouwd als versterkte muziek en is het Besluit van
toepassing.3Het eerste lid geldt niet indien artikel 4:2 of artikel 4:3 van
toepassing is.4:6Overige geluidhinder1Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of het Besluit toestellen of geluidsapparaten in
werking te hebben of handelingen te verrichten op een zodanige
wijze dat voor een omwonende of voor de omgeving geluidhinder
wordt veroorzaakt.2Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.3Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet geluidhinder, de
Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het Vuurwerkbesluit
of de Provinciale milieuverordening.4Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.2Bodem-, weg- en milieuverontreiniging4:7StraatvegenHet is verboden op een door het college ten behoeve van de
werkzaamheden van de gemeentelijke reinigingsdienst aangewezen
weggedeelte, een voertuig te parkeren of enig ander voorwerp te
laten staan gedurende een daarbij aangeduide tijdsperiode.4:8Natuurlijke behoefte doenHet is verboden binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zijn
natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor bestemde plaatsen.4:9Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenSloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen mogen zich niet bevinden in een toestand die gevaar
oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder
voor de gebruikers van de gebouwen of voor anderen.3Het bewaren van houtopstanden4:10Begripsbepalingen1In deze afdeling wordt verstaan onder:a. houtopstand: hakhout,
een houtwal of een of meer bomen;b. hakhout: een of meer bomen
die na te zijn geveld, opnieuw op de stronk uitlopen. 2In deze afdeling wordt onder vellen mede verstaan: rooien, met
inbegrip van verplanten, alsmede het verrichten van handelingen
die de dood of ernstige beschadiging of ontsiering van
houtopstand ten gevolge kunnen hebben.4:11Omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden1Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag de
houtopstanden te vellen of te doen vellen die staan vermeld op
de bomenlijst.2De vergunning kan worden geweigerd op grond van: a. de
natuurwaarde van de houtopstand; b. de landschappelijke waarde
van de houtopstand; c. de waarde van de houtopstand voor stads-
en dorpsschoon; d. de beeldbepalende waarde van de houtopstand;
e. de cultuurhistorische waarde van de houtopstand; f. de waarde
voor de leefbaarheid van de houtopstand.3Het college kan een herplantplicht opleggen onder nader te
stellen voorschriften.4Het college stelt de bomenlijst, als bedoeld in het eerste lid,
vast.4:12Vergunning van rechtswege[gereserveerd]4Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast4:13Opslag voertuigen,vaartuigen,mest,afvalstoffen enz.1Het is verboden op een door het college aangewezen plaats buiten
een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, in de
openlucht en buiten de weg gelegen in het belang van het
uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing
van overlast dan wel voorkoming van schade aan de openbare
gezondheid, de volgende voonwerpen of stoffen op te slaan, te
plaatsen of aanwezig te hebben: a. onbruikbare of aan hun
oorspronkelijke bestemming onttrokken voer- of vaartuigen of
onderdelen daarvan; b. bromfietsen en motorvoertuigen of
onderdelen daarvan; c. kampeermiddelen als bedoeld in artikel
4:17 of onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of anderszins
voor een commercieel doel; d. mestopslag, gierkelder of andere
verzamelplaatsen van vuil, een verzameling ingekuild gras, loof
of pulp of ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en
oude metalen.2Het is verboden op een door het college aangewezen plaats een
bepaald voorwerp of bepaalde stof:op te slaan, te plaatsen of
aanwezig te hebben.3Het college kan bij de aanwijzing als bedoeld in het eerste en
tweede lid nadere regels stellen.4Het in dit artikel bepaalde geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet ruimtelijke
ordening of de Provinciale Verordening.4:14Stankoverlast door gebruik van meststoffen[gereserveerd]4:15Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame1Het is verboden op of aan een onroerende zaak handelsreclame te
maken of te voeren door middel van een opschrift, aankondiging
of afbeelding waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of
ernstige hinder ontstaat voor de omgeving.2Het college kan nadere regels stellen in het belang van de
verkeersveiligheid en het uiterlijk aanzien van de
gemeente.3Dit artikel is niet van toepassing op bouwwerken.4:16Vergunningsplicht lichtreclame[gereserveerd]5Kamperen buiten kampeerterreinen4:17BegripsbepalingIn deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: Een onderkomen
of voertuig waarvoor geen omgevingsvergunning voor het bouwen in de
zin van artikel 2.1, eerste lid, onder a van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is
dan wel gebruikt wordt of kan worden gebruikt voor recreatief
nachtverblijf.4:18Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen1Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst te houden buiten een
kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan is bestemd
of mede bestemd.2Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor
eigen gebruik door de rechthebbende op een terrein.3Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld
in het eerste lid.4Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing
worden geweigerd in het belang van:a. de bescherming van natuur
en landschap;b. de bescherming van een stadsgezicht. 5Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.4:19Aanwijzing kampeerplaatsen1[vervallen]6Vervoer gevaarlijke stoffen4:20Vervoer van gevaarlijke stoffen1Het is verboden met transporteenheden ontplofbare stoffen en
voorwerpen van klasse 1 in hoeveelheden als bedoeld in artikel 1
van bijlage 2, Hoofdstuk 2 van het Reglement vervoer over land
van gevaarlijke stoffen alsmede gevaarlijke stoffen als bedoeld
in dat artikel te vervoeren over andere wegen of weggedeelten
dan die, welke voor dat transport door burgemeester en
wethouders zijn aangewezen en als zodanig zijn aangeduid met
borden overeenkomstig model K 14 van bijlage 1 van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens 1990.2Ter uitvoering van het eerste lid worden aangewezen:a. een route
of routes voor doorvoer door de gemeente;b. een route of routes
van en naar de laad , los en overslagplaatsen in de gemeente.
3Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen. Het verleent deze ontheffing slechts op een
schriftelijke aanvraag, waarbij ten minste is vermeld ten
behoeve van wie en naar welk adres het vervoer dient te
geschieden.5ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DER GEMEENTE1Parkeerexcessen5:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:a. voertuigen: voertuigen als
bedoeld in artikel 1, onder al, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens (RVV 1990) met uitzondering van kleine wagens zoals:
kruiwagens, kinderwagens en rolstoelen;b. parkeren: parkeren als
bedoeld in artikel 1, onder ac, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens (RVV 1990). 5:2Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.1Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede verstaan:a.
het gebruiken van een voertuig voor het geven van lessen;b. het
gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van personen tegen
betaling. 2Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet
gerekend:a. voertuigen waaraan herstel- of
onderhoudswerkzaamheden worden verricht die in totaal niet meer
dan een uur vergen, en dit gedurende de tijd die nodig is en
gebruikt wordt voor deze werkzaamheden;b. voertuigen voor
persoonlijk gebruik van de in het derde lid bedoelde persoon.
3Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een
gewoonte van maakt voertuigen te stallen, te herstellen, te
slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:a. drie of meer
voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd, op de weg te
parkeren binnen een cirkel met een straal van 100 meter met als
middelpunt een van deze voertuigen;b. de weg als werkplaats voor
voertuigen te gebruiken. 4 Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.5:3Te koop aanbioeden van voertuigen1Het is verboden op een door het college aangewezen weg een
voertuig te parkeren met het kennelijke doel het te koop aan te
bieden of te verhandelen.2Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.3Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.5:4Defecte voertuigenHet is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan
eenvoudig te verhelpen gebreken niet kan of mag worden gereden,
langer dan op drie achtereenvolgende dagen op de weg te
parkeren.5:5Voertuigwrakken1Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende
staat van onderhoud en tevens in een kennelijk verwaarloosde
toestand verkeert op de weg te parkeren.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer.5:6Kampeermiddelen e.a.1Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins
voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt:a. langer dan
op drie achtereenvolgende dagen te plaatsen of te hebben op een
door het college aangewezen weg, waar dit naar zijn oordeel
buitensporig is met het oog op de verdeling van beschikbare
parkeerruimte of schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente;b. op een door het college aangewezen plaats te
parkeren, waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente. 2Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid,
aanhef en onder a, gestelde verbod.3Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voorzover in
het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Provinciaal wegenreglement of de provinciale
wegenverordening.4Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.5:7Parkeren van reclamevoertuigen1 Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding
van handelsreclame, op de weg te parkeren met het kennelijk doel
om daarmee handelsreclame te maken.2Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.3Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.5:8Parkeren van grote voertuigen1Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading,
een lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan
2,4 meter te parkeren op een door het college aangewezen plaats,
waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het uiterlijk
aanzien van de gemeente.2Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading,
een lengte heeft van meer dan 6 meter te parkeren op een door
het college aangewezen weg, waar dit parkeren naar zijn oordeel
buitensporig is met het oog op de verdeling van beschikbare
parkeerruimte.3Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet op werkdagen
van maandag tot en met vrijdag, dagelijks van 08.00 tot 18.00
uur.4Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde
verboden ontheffing verlenen.5Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.5:9Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen1Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2,4
meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning of ander
dagelijks gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor
het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit dat gebouw op
hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of
overlast wordt aangedaan.2Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor hen
gebruikt wordt voor het uitvoeren van werkzaamheden waarvoor de
aanwezigheid van het voertuig ter plaatse noodzakelijk is.5:10Parkeren van voertuigen met stankverspreidende
stoffen[gereserveerd]5:11Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen1Het is verboden met een voertuig te rijden door of deze te doen
of te laten staan in een park of plantsoen of een van
gemeentewege aangelegde beplanting of groenstrook.2Dit verbod is niet van toepassing:a. op de weg;b. op voertuigen
die worden gebruikt voor werkzaamheden door of vanwege de
overheid;c. op voertuigen, waarmee standplaats wordt of is
ingenomen op terreinen die voor dit doel zijn bestemd. 3Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.4Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.5:12Overlast van fiets of bromfiets1Het college kan op de weg gelegen plaatsen aanwijzen waar het in
het belang van het uiterlijk aanzien van de gemeente, ter
voorkoming of opheffing van overlast, of ter voorkoming van
schade aan de openbare gezondheid, verboden is fietsen of
bromfietsen onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of
plaatsen te laten staan.2Het is verboden fietsen of bromfietsen die rijtechnisch in
onvoldoende staat van onderhoud en in een verwaarloosde toestand
verkeren, op de weg te laten staan.2Collecteren5:13Inzameling van geld of goederen1Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare
inzameling van geld of goederen te houden of daartoe een
intekenlijst aan te bieden.2Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan:
het bij het aanbieden van goederen, waartoe ook worden gerekend
geschreven of gedrukte stukken, dan wel bij het aanbieden van
diensten aanvaarden van geld of goederen, indien daarbij te
kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst
geheel of ten dele voor een liefdadig of ideëel doel is
bestemd.3Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten kring
gehouden wordt.4Het verbod geldt niet voor: a. instellingen die zijn vermeld op
het landelijke collecte rooster van het Centraal Bureau
Fondsenwerving en die geld of goederen inzamelen in de aan hen
door het Centraal Bureau Fondsenwerving toegewezen periode en
drie maanden voor de inzameling bij het college hebben gemeld
dat van de toegewezen periode gebruik wordt gemaakt, en b. in de
gemeente Zuidplas gevestigde verenigingen en stichtingen die
krachtens hun statuten en activiteiten een doel nastreven dat
van algemeen belang is, die geld of goederen inzamelen buiten de
periodes die door het Centraal Bureau Fondswerving zijn
toegewezen aan gecertificeerde instellingen, die voldoen aan de volgende voorwaarden:1°. De collectanten zijn onbezoldigd en worden, indien zij
jonger zijn dan 16 jaar, begeleid door een volwassene. 2°. De
collectanten moeten tijdens het collecteren een door vereniging
of stichting gewaarmerkt geldig legitimatiebewijs dragen waarop
in ieder geval de naam en/of doel van de vereniging en stichting
en de periode waarin wordt gecollecteerd staan vermeld; 3°. De
inzameling vindt niet plaats op maandag tot en met zaterdag voor
8.00 uur en na 21.00 uur; 4°. Uiterlijk vier weken voor aanvang
van de inzameling moet aan het college melding worden gedaan van
de inzameling onder vermelding van de naam van de inzamelende
instelling, naam contactpersoon, het doel waarvoor de opbrengst
is bestemd, de plaats, datum en het tijdstip van de
inzameling;5°. bij een inzameling van geld dient de collecteopbrengst
binnen 14 dagen na afloop van de collecte, door middel van een
door de leiding van de collecte ondertekende collectestaat, te
worden verantwoord bij de gemeente; 6°. bij inzameling van geld
mag uitsluitend worden gecollecteerd met collectebussen die zijn
verzegeld of met een sleutelslot of plombe zijn afgesloten en
waarop duidelijk de naam en/of doel van de collecterende
instelling staat vermeld.5Het college kan binnen veertien dagen na ontvangst van de
melding als bedoeld in het vierde lid, onder b, sub 5° de
inzameling verbieden of aan de inzameling de voorwaarde
verbinden dat die in een ander tijdvak of op een andere locatie
plaatsvindt dan in de melding staat vermeld.3Venten5:14Begripsbepaling1In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de
uitoefening van de ambulante handel te koop aanbieden, verkopen
of afleveren van goederen dan wel diensten aan te bieden op een
openbare en in de open lucht gelegen plaats of aan huis;2Onder venten wordt niet verstaan:a. het aan huis afleveren van
goederen door of vanwege degene die dit doet ter exploitatie van
zijn winkel als bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet;b.
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan
wel het aanbieden van diensten op jaarmarkten en markten als
bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet
of op snuffelmarkten als bedoeld in artikel 5:22;c. het te koop
aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het
aanbieden van diensten op een standplaats als bedoeld in artikel
5:17. 5:15Ventverbod1Het is verboden te venten indien daardoor de openbare orde, de
openbare veiligheid,de volksgezondheid of het milieu in gevaar
komt.2Het is verboden te venten op zondagen en maandag t/m zaterdag
tussen 21:00 en 9:00 uur.3Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 5
van de Wegenverkeerswet.5:16Venten met gedrukte stukken1Het verbod als bedoeld in artikel 5:15, eerste lid geldt niet
voor venten met gedrukte of geschreven stukken waarin gedachten
en gevoelens worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste
lid, van de Grondwet.2Het college kan de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in het
eerste lid beperken door een verbod in te stellen:a. op door het
college aangewezen openbare plaatsen, ofb. voor bepaalde dagen
en uren. 3Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld
in het tweede lid.4Standplaatsen5:17Begripsbepaling1In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf een
vaste plaats op een openbare en in de openlucht gelegen plaats
te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel
diensten aan te bieden,, gebruikmakend van fysieke middelen,
zoals een kraam, een wagen of een tafel.2Onder standplaats wordt niet verstaan:a. een vaste plaats op een
jaarmarkt of markt als bedoeld in artikel 160, eerste lid,
aanhef en onder h, van de Gemeentewet;b. een vaste plaats op een
evenement als bedoeld in artikel 2:24. 5:18Standplaatsvergunning en weigeringsgronden1Het is verboden zonder vergunning van het college een
standplaats in te nemen of te hebben.2Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert het college de
vergunning: a. indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij
in verband met de omgeving niet voldoet aan eisen van redelijke
welstand; b. indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in
de gemeente of in een deel van de gemeente redelijkerwijs te
verwachten is dat door het verlenen van de vergunning voor een
standplaats voor het verkopen van goederen een redelijk
verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in gevaar komt;
c. het maximaal aantal standplaatsen is ingenomen zoals bepaald
in artikel 5:17a, lid 1.3Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.4Aan een aanvrager kan één standplaatsvergunning per dag worden
verleend.5:18aLocaties en tijden1.Standplaatsen kunnen op gemeentegrond worden ingenomen op de
onderstaande locaties en zoals aangegeven op de bij deze
verordening gevoegde plattegronden:
LocatieDorpskernAantal standplaatsenJ.A. Beijerinkstraat 53Nieuwerkerk aan den IJssel2 (waarvan één met geurverspreidende
waren)Raadhuisplein (ingang raadhuis)Nieuwerkerk aan den IJssel1RaadhuispleinMoerkapelle1Dorpsplein gemeentehuisZevenhuizen1Parkeerterrein bij oude begraafplaats aan de
Kerklaan nabij de hoek van Kon. JulianastraatMoordrecht1
2.Indien onvoorziene omstandigheden van tijdelijke aard zulks
noodzakelijk maken, kan het college wijziging aanbrengen in de
situering van de vaste standplaatsen en elders in de gemeente
een andere locatie aanwijzen.3.Het college kan als naar haar oordeel bijzondere omstandigheden
daartoe aanleiding geven afwijken van het in het eerste lid
bepaalde.4.Het college kan standplaatsvergunningen verlenen voor maandag
tot en met zaterdag van 8.00 tot 20.00 uur.5.De standplaatsvergunningen worden niet verleend op de dag dat de
weekmarkt plaats vindt in het betreffende dorp.6.De standplaats moet worden ingenomen met een verplaatsbare
verkoopwagen/kraam die buiten de verkoopuren van de standplaats
verwijderd wordt.5:19Standplaatsen in winkelcentraGeen vergunning is vereist voor een standplaats in een
winkelcentrum, dat 's nachts is afgesloten, indien de
standplaatshouder binnen 10 werkdagen voorafgaand aan de inname van
de standplaats melding heeft gedaan aan het college en de iname van
de standplaats voldoet aan de brandveiligheidseisen. 5:20Gronden voor intrekking1De verleende standplaatsvergunning kan worden ingetrokken: a.
wanneer de ingeschreven niet langer handelingsbekwaam is of niet
langer voldoet aan alle overige voorgeschreven
publiekrechtelijke verplichtingen op het gebied van de
bedrijfsuitoefening en bedrijfsorganisaties; b. bij overlijden
van de standplaatshouder, tenzij het college overschrijving
toestaat; c. als gebleken is dat een ander dan de
vergunninghouder de standplaats in gebruik heeft genomen zonder
dat daarvoor vergunning is verleend; d. als een vergunninghouder
gedurende 3 achtereenvolgende dagen of gedurende 5 dagen binnen
een tijdvak van 13 weken geen gebruik heeft gemaakt van de
standplaats zonder een naar het oordeel van het college geldige
reden;2Het college kan, indien zij onverwijld optreden noodzakelijk
acht, de vergunninghouder in afwachting van de besluitvorming
het recht ontzeggen om de standplaats gedurende een periode van
maximaal vier weken daadwerkelijk te gebruiken.5:20aRechtsopvolging1.Bij overlijden van de houder van een standplaatsvergunning wordt
de vergunning overgeschreven op de overblijvende
echtgeno(o)t(e), dan wel duurzaam samenwonende partner, of een
kind dat bij voortduring zijn ouder op diens standplaats heeft
bijgestaan, mits een schriftelijk verzoek daartoe binnen vier
weken na het overlijden wordt ingediend.2.De standplaatsvergunning kan analoog aan het in lid 1 bepaalde
ook overgeschreven worden bij blijvende arbeidsongeschiktheid of
pensioen van de vergunninghouder, mits daartoe een schriftelijk
verzoek wordt gedaan binnen vier weken na het bekend worden van
de blijvende arbeidsongeschiktheid, dan wel vier weken voor
aanvang van het pensioen.5Snuffelmarkten5:22Begripsbepaling1In deze afdeling wordt verstaan onder snuffelmarkt: een markt in
een voor het publiek toegankelijk gebouw waar hoofdzakelijk
tweedehands en incourante goederen worden verhandeld of diensten
worden aangeboden vanaf een standplaats.2Onder een snuffelmarkt wordt niet verstaan:a. een markt of
jaarmarkt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en
onder h, van de Gemeentewet;b. een evenement als bedoeld in
artikel 2:24. 5:23Organiseren van een snuffelmarkt1Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
snuffelmarkt te organiseren2Het verbod geldt niet voor ruimten die uitsluitend dan wel
nagenoeg geheel en voortdurend in gebruik zijn als winkel in de
zin van de Winkeltijdenwet.3De burgemeester weigert de vergunning wegens strijd met een
geldend bestemmingsplan.4Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.6Openbaar water5:24Voorwerpen op, in of boven openbaar water1Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water
verboden een voorwerp, niet zijnde een vaartuig, op, in of boven
openbaar water te plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien
dit door zijn omvang of vormgeving, constructie of plaats van
bevestiging gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van het
openbaar water of voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan,
dan wel een belemmering vormt voor het doelmatig beheer en
onderhoud van het openbaar water.2Degene die voornemens is een steiger, een meerpaal of een ander
voorwerp met een permanent karakter op, in of boven openbaar
water te plaatsen, doet daarvan uiterlijk twee weken tevoren een
aan het college.3De melding bevat in ieder geval naam, adres en contactgegevens
van de melder, en een beschrijving van de aard en omvang van het
voorwerp.4Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in de daarin
geregelde onderwerpen wordt voorzien door het Wetboek van
Strafrecht, de Scheepvaartverkeerswet, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de Provinciale
vaarwegenverordening, de Telecommunicatiewet of de daarop
gebaseerde Telecommunicatieverordening.5:25Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen1Het is verboden met een vaartuig een ligplaats in te nemen of te
hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig beschikbaar te
stellen op door het college aangewezen gedeelten van openbaar
water of in strijdt met het in krachtens het tweede lid
bepaalde.2Het college kan aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen
van een ligplaats met dan wel voor een vaartuig op niet
krachtens het eerste lid aangewezen gedeelten van openbaar
water:a. nadere regels stellen in het belang van de openbare
orde, volksgezondheid, veiligheid, milieuhygiëne en het aanzien
van de gemeente;b. beperkingen stellen naar soort en aantal
vaartuigen. 3Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de Provinciale
vaarwegenverordening.5:26Aanwijzingen ligplaats1Onverminderd het krachtens het tweede lid van artikel 5:25
bepaalde kan het college aan de rechthebbende op een vaartuig
aanwijzingen geven met betrekking tot het innemen, veranderen of
gebruik van een ligplaats in het belang van de openbare orde,
volksgezondheid, veiligheid, de milieuhygiëne en het aanzien van
de gemeente.2De rechthebbende op een vaartuig is verplicht alle door of
vanwege het college gegeven aanwijzingen met betrekking tot het
innemen, veranderen of gebruik van een ligplaats op te
volgen.3Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voorzover in
de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door het Wetboek
van strafrecht, Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de
Provinciale vaarwegenverordening of de Provinciale
vaarwegenverordening.5:27Verbod innemen ligplaats[Vervallen; verplaats naar artikel 5:25]5:28Beschadigen van waterstaatswerken1Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen aan
te brengen in de toestand van bij de gemeente in beheer zijnde
openbare wateren, havens, dijken, wallen, kaden, trekpaden,
beschoeiingen, oeverbegroeiing, bruggen, zetten, duikers,
pompen, waterleidingen, gordingen, aanlegpalen, stootpalen,
bakens of sluizen.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet of de Provinciale
vaarwegenverordening.5:29ReddingsmiddelenHet is verboden een voor het redden van drenkelingen bestemd en
daartoe bij het water aangebracht voorwerp te gebruiken voor een
ander doel dan wel voor dadelijk gebruik ongeschikt te maken.5:30Veiligheid op het water1Het is aan een ieder die zich als bader of zwemmer in het
openbaar water ophoudt, verboden zich zodanig te gedragen dat
het scheepvaartverkeer daarvan hinder of gevaar kan
ondervinden.2Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Binnenvaartpolitiereglement,
de Waterwet of de Provinciale vaarwegenverordening.5:31Overlast aan vaartuigen1Het is verboden zonder redelijk doel zich vast te houden aan een
vaartuig in openbaar water, daarop te klimmen of zich daarop of
daarin te begeven of te bevinden.2Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
vaartuig, liggend in of aan een openbaar water, los te
maken.7Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden5:32Crossterreinen1Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een
motorvoertuig als bedoeld in artikel 1, onderdeel z, en een
bromfiets als bedoeld in artikel 1, onderdeel i van het
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 een wedstrijd
dan wel, ter voorbereiding van een wedstrijd, een trainings- of
proefrit te houden of te doen houden dan wel daaraan deel te
nemen, dan wel een motorvoertuig of een bromfiets met het
kennelijke doel daartoe aanwezig te hebben.2Het college kan terreinen aanwijzen waarvoor het verbod niet van
toepassing is. Het kan daarbij regels stellen voor het gebruik
van deze terreinen:a. in het belang van het voorkomen of
beperken van overlast;b. in het belang van de bescherming van
het uiterlijk aanzien van de omgeving en ter bescherming van
andere milieuwaarden;c. in het belang van de veiligheid van de
deelnemers van de in het eerste lid bedoelde wedstrijden en
ritten of van het publiek. 3Voor de toepassing van het eerste lid wordt dat onder weg
verstaan wat artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994 daaronder
verstaat.4Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer of
het Besluit geluidproductie sportmotoren.5:33Beperking verkeer in natuurgebieden1Het is verboden binnen voor publiek toegankelijke
natuurgebieden, parken, plantsoenen of voor recreatief gebruik
beschikbare terreinen te rijden of zich te bevinden met een
motorvoertuig als bedoeld in artikel 1, onder z, Reglement
verkeersregels en verkeerstekens 1990, een bromfiets als bedoeld
in artikel 1, onder i, Reglement verkeersregels en
verkeerstekens 1990 of met een fiets of een paard.2Het college kan terreinen aanwijzen waarvoor het in het eerste
lid gestelde verbod niet van toepassing is. Het kan daarbij
regels stellen ten aanzien van het gebruik van deze terreinen:a.
in het belang van het voorkomen van overlast;b. in het belang
van de bescherming van natuur- of milieuwaarden;c. in het belang
van de veiligheid van het publiek. 3Het verbod in het eerste lid geldt niet voor bestuurders van
motorvoertuigen en bromfietsen en voor fietsers of berijders van
paarden:a. ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige
hulpverlening en van andere krachtens artikel 29, eerste lid,
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 door de minister
van Verkeer en Waterstaat aangewezen hulpverleningsdiensten;b.
die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of
exploitatie van de terreinen als in het eerste lid bedoeld;c.
die worden gebruikt in verband met werken die krachtens
wettelijk voorschrift moeten worden uitgevoerd;d. van de
zakelijk gerechtigden, huurders en pachters van percelen die
gelegen zijn binnen de terreinen als in het eerste lid
bedoeld;e. voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de
verzorging van de onder d bedoelde personen. 4Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet:a. op
wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994;b. binnen de bij of krachtens de
Provinciale verordening 'Stiltegebieden' aangewezen
stiltegebieden, ten aanzien van motorrijtuigen die bij of
krachtens die verordening zijn aangewezen als 'toestel'. 5Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.6Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.8Verbod vuur te stoken5:34Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stoken1Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden
buiten inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer of
anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben.2Het verbod geldt niet voorzover het betreft:a. verlichting door
middel van kaarsen, fakkels en dergelijke;b. sfeervuren zoals
terrashaarden en vuurkorven, indien geen afvalstoffen worden
verbrand;c. vuur voor koken, bakken en braden, voorzover dat
geen gevaar, overlast of hinder voor de omgeving oplevert. 3Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.4Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing
worden geweigerd ter bescherming van de flora en fauna.5Het verbod geldt niet voorzover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1 of 3, van het
Wetboek van Strafrecht of de Provinciale milieuverordening.6Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is van
toepassing.9Verstrooiing van as5:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing:
het verstrooien van as als bedoeld in de Wet op de lijkbezorging op
een door de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten een
permanent daartoe bestemd terrein.5:36Verboden plaatsen1Incidentele asverstrooiing is verboden op:a. verharde delen van
de weg;b. gemeentelijke begraafplaatsen en crematoriumterreinen.
2Het college kan een besluit nemen waarin voor een bepaalde
termijn wordt verboden dat op andere plaatsen dan genoemd in het
eerste lid asverstrooiing plaatsvindt.3Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt
voor de asbus op grond van bijzondere omstandigheden ontheffing
verlenen van het verbod uit het eerste lid, behoudens de
gemeentelijke begraafplaatsen en crematoriumterreinen.5:37Hinder of overlastIncidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of
overlast wordt veroorzaakt voor derden.6STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN6:1StrafbepalingOvertreding van de in deze verordening opgenomen artikelen en de op
grond van artikel 1:4 daarbij gegeven voorschriften en beperkingen wordt
gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de
tweede categorie.6:2ToezichthoudersMet het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze
verordening zijn belast de door het college van burgemeester en
wethouders aangewezen personen.6:3Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude verordeningZij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij of krachtens deze verordening gegeven
voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare orde of
veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen,
zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning zonder toestemming van
de bewoner.6:4OvergangsbepalingDeze verordening treedt met ingang van de dag na de dag van bekendmaking
in werking. Op hetzelfde tijdstip vervallen de volgende verordeningen:
Algemene Plaatselijke Verordening gemeente Zuidpias, vastgesteld op 4
januari 2010; Wijzigingsverordening Algemene Plaatselijke Verordening,
vastgesteld op 30 juni 2010; Wijzigingsverordening Algemene Plaatselijke
Verordening, vastgesteld op 26 oktober 2010; Algemene Plaatselijke
Verordening Zuidpias 2010, vastgesteld op 28 juni 2011;
Wijzigingsverordening Algemene Plaatselijke Verordening 2013,
vastgesteld op 16 april 2013; Wijzigingsverordening Algemene
Plaatselijke Verordening 2013b,vastgesteld op 11 maart 2014.6:6CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Algemene Plaatselijke Verordening
gemeente Zuidplas.Aldus besloten in openbare vergadering van 14/04/2015De raad voornoemd,De griffier, De voorzitter,P. van Vugt K.J.G. KatsHOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1:1 Begripsomschrijvingeneen aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die op een bepaald
onderdeel van de verordening betrekking hebben, zijn in de desbetreffende
afdeling definities opgenomen. Over de in artikel 1:1 opgenomen definities kan
het volgende worden opgemerkt. a. Bebouwde kom De reikwijdte van een aantal artikelen in de APV is beperkt tot de bebouwde kom.
In bijlage 1 bij de APV is aangegeven welke gebieden binnen de gemeente Zuidpias
als bebouwde kom zijn aangemerkt. b. bevoegd gezag Met de term "bevoegd gezag" is aangehaakt bij de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (Wabo). Dit begrip is van toepassing op de vergunning voor aanleg
of veranderen van een weg (artikel 2:11 APV) en het vellen van houtopstanden
(artikel 4:11 APV). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg
is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d van de Wabo en de vergunning
voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g van de
Wabo. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan
van roerende zaken (artikel 2:10 APV). De ontheffing voor het opslaan van
roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de
Wabo. De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één
procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van
burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal
worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid tot
toestemmingsverlening niet bij het college van burgemeester en wethouders, maar
bij het college van gedeputeerde staten en in enkele gevallen bij een minister.
Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is
tevens belast met de bestuursrechtelijke handhaving. Zie verder ook de
toelichting bij de artikelen 2:10, 2:11 en 4:11 van deze verordening. Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term ''bevoegd
bestuursorgaan'' voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het college van
burgemeester en wethouders, ofwel de burgemeester. De Wabo brengt hierin geen
verandering.c. Bouwwerk Deze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de Bouwverordening Zuidplas:
"elke constructie van enige omvang van hout, steen, metaal of ander
materiaal, die op de plaats van bestemming hetzij direct hetzij indirect met
de grond verbonden is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de
grond, bedoeld om ter plaatse te functioneren"; d. Gebouw Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c,
van de Woningwet: "elk bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke
overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte
vormt". e. HandelsreclameIn het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden
buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband
met het bepaalde in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet, dat zich
volgens vaste jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de
verspreiding van gedrukte stukken e.d. Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet
in de weg. Onder het begrip "reclame" dient te worden verstaan: iedere vorm van
openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken tot
"handelsreclame" heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering slechts
betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords en
omvat zij elk aanbod van goederen en diensten (onder een "commercieel belang te
dienen" moet mede worden begrepen: dienstig te zijn tot koop en verkoop. HR
11-05-1982, NJ 1983, 68), maar is zij niet van toepassing op reclame voor ideële
doeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal niet beschermd wordt.
Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 van het
Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en artikel 19 van het
Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR) moeten
kunnen doorstaan. Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een
vergunningsstelsel. f. Openbaar water Een "openbaar water" in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder
water, dat open staat voor het publiek. "Openbaar" is hier dus synoniem aan
"feitelijk voor het publiek toegankelijk". g. Een openbare plaatsHiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Worn). Artikel 1,
eerste lid, Wom bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die
krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie
kent dus twee criteria. Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek.
Dat wil volgens de memorie van toelichting zeggen "dat in beginsel
eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat
het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald doel
gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open staat" betekent verder dat geen
sprake is van een meldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de
heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de plaats". Op
grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen "openbare plaatsen". Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip "openbare plaats".Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. "De bestemming ziet op het karakter dat
door de gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of
blijkens de uit de inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een
openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende
zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende
deze feitelijke toestand gedoogt", aldus de memorie van
toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, Wom zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen. Omdat de definitie van het begrip "openbare plaats" ook een aantal "besloten
plaatsen" als bedoeld in artikel 6, tweede lid. Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, Wom expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats
niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, h. RechthebbendeHieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht. I. WegUit de begripsomschrijving van "openbare plaats" blijkt dat de weg daar
onderdeel van uitmaakt. In de wetgeving bestaan verschillende definities van het
begrip "weg". In de APV is aansluiting gezocht bij de definitie in artikel 1,
eerste lid, onder b, van de Wegenverkeerswet, te weten de voor het openbaar
verkeer openstaande weg. Verschillende bepalingen in de APV hebben betrekking op (verboden) gedragingen
"op of aan de weg". De term "aan de weg" duidt begripsmatig op een zekere
nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld voortuinen van
huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen. Daaronder valt echter
niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt. Ook treinstations vallen buiten
het bereik van de APV. Artikel 27 van de Spoorwegwet en de daarop gebaseerde
Algemeen Reglement Vervoer regelen het bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en
rust op en om stations.Artikel 1:2 BeslistermijnHet uitgangspunt van artikel 4:13 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is dat
in het wettelijk voorschrift de termijn aangegeven wordt waarbinnen de
beschikking gegeven dient te worden. Zo kan worden nagegaan wat voor iedere
situatie een goede beslistermijn is. In de APV is de beslistermijn vastgesteld
op acht weken (eerste lid). Tijdig beslissen is een rechtsplicht voor elk
bestuursorgaan.Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken kunnen worden afgehandeld.
Meer ingewikkelde aanvragen, zeker die waarvoor meerdere adviezen moeten worden
ingewonnen, vergen soms meer tijd. In dat geval kan de beslistermijn op grond
van artikel 1:2, tweede lid met ten hoogste zes weken worden verlengd. Op grond
van artikel 4:14 Awb wordt de aanvrager van dit verlengingsbesluit in kennis
gesteld.De mededeling aan de aanvrager schort de termijn niet op, het is een
beleefdheidsvoorschrift om te laten weten dat de termijn niet wordt gehaald. Het
is dus geen besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb. De aanvrager kan geen
bezwaar maken of beroep instellen tegen het verlengingsbesluit. Wel kan de
aanvrager, als hij vindt dat de verlenging niet redelijk is, het college of de
burgemeester in gebreke stellen en daarna beroep instellen tegen het niet tijdig
nemen van een besluit op zijn aanvraag.DienstrichtlijnOp vergunningprocedures is voor wat betreft diensten artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen
een redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De termijn van acht
weken van artikel 1:2 voldoet daaraan.Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de
beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit
gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het ondenwerp. Dit houdt in dat
voor verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit
criterium. De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het
verstrijken van de oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht
worden. Het tweede lid is een implementatie van deze verplichting.Artiekl 1:3 Indiening aanvraagIn de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot het laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom
een termijn van drie weken aangehouden. De bewoordingen van het onderhavige
artikel ("kan") laten uitkomen, dat niet elke te laat ingediende aanvraag buiten
behandeling hoeft te worden gelaten. Voor vergunningen die niet binnen drie
weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de mogelijkheid geschapen om
de termijn van drie weken te verlengen tot maximaal dertien weken.Indien voor het indienen van de aanvraag van vergunning of ontheffing een
afwijkende termijn geldt, is dit bepaald in het betreffende onderdeel van de
APV. Voor de aanvraag van een evenementenvergunning geldt een termijn van
dertien weken (artikel 2:25 tweede lid ).Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingenIn literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot
het verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin
het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing
staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van
duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij
moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften uitsluitend
mogen strekken ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste
van vergunning of ontheffing is gesteld.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan
wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
worden toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als
verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen. Toepassen van
bestuursdwang is overigens niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, die slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming van
het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is
vereist.In de in deze APV opgenomen algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt
overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf
bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden van aan een vergunning of
ontheffing verbonden voorschriften.Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingEen vergunning wordt persoonlijk genoemd als die alleen of vooral is verleend
vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten,
zoals het bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De
persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling
dat uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de vergunning voortvloeit. Een
voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in
artikel 3 van de Drank- en Horecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen
van een vergunning de nodige diploma's moeten zijn gehaald. Een persoonlijke
vergunning is ook de standplaatsvergunning. Dit vanwege het persoonlijke
karakter van de ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om vergunning het
aantal te verlenen vergunningen meestal overtreft.Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter ("kan"). Het hangt van de omstandigheden af of tot
intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-nakoming van
vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Met name het
rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de bevoegdheid
tot wijziging en intrekking. Als wordt overwogen de vergunning of ontheffing in te trekken ofte wijzigen,
worden belanghebbenden in de gelegenheid gesteld hun bedenkingen in te dienen
(artikel 4:8 Awb).Artikel 1:7 Vergunning voor onbepaalde tijdArtikel 1:7 bepaalt dat de vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde
tijd geldt. Dit vloeit mede voort uit artikel 11 van de Dienstenrichtlijn, dat
stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen hebben, tenzij: a. de
vergunning automatisch wordt verlengd of alleen afhankelijk is van de
voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal beschikbare
vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen belang; c. een
beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen
belang.Over punt b: Uit Europese Dienstenrichtlijn volgt dat een vergunning in beginsel
voor onbepaalde tijd geldt. Maar wanneer het aantal vergunning logischerwijs
beperkt is, bijvoorbeeld omdat de gemeente geen onbeperkt grondgebied heeft, mag
de markt juist niet gesloten blijven voor nieuwe aanbieders omdat de bestaande
aanbieders voor onbepaalde tijd alle beschikbare vergunningen in handen hebben.
In dat geval moet geregeld een transparante en onpartijdige "herverdeling" van
de schaarse vergunningen worden georganiseerd.Over punt c: Als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten
zij beargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan
doorstaan. Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening
voor bepaalde tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning
of een standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de
jaarwisseling.Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor
onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij
gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien. Ook
daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en proportionaliteitseis. Bij
geringe wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het algemeen
belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak
daarvoor ontbreekt.Artikel 1:8 WeigeringsgrondenVergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om
een bepaalde activiteit te verrichten behoudens vergunning. In artikel 1:8 zijn
de algemene gronden voor het weigeren van een vergunning opgenomen. Alleen als
er voor een vergunning andere weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8
genoemde, worden die in het betreffende artikel genoemd.Overlast (openbare orde)Vanouds is de APV een openbare orde en overlast-verordening. Het begrip
'overlast' komt in het EGrecht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij
verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast. Het
milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd zijn aan de
omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast
veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt
eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs gezondheid.Verkeersveiligheid (openbare veiligheid)De verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang als bedoeld in artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (rule of reason). Maar
ook is er sprake van een belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid,
als het voorkomen van verkeersslachtoffers het te beschermen belang
betreft.Veilligheid van personen en gezondheid (volksgezondheid)Deze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid)
kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.Zedelijkheid (openbare orde)Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde. Te denken valt aan
de bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van
dierenmishandeling betreft onder het belang van dierenwelzijn. Ook andere
dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een 'zedelijkheidsaspecť hebben.
Bij seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige weigeringsgrond
opgenomen, omdat het om 'vestiging' gaat.Voorzieningenniveau bij standplaatsen (openbare orde)In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt.
De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
waar (mede) diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten.
Het is nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een standplaats
voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder b). Daarop is
de Dienstenrichtlijn niet van toepassing.HOODFDSTUK 2. OPENBARE ORDEArtikel 2:1 Saemnscholing en ongeregeldhedenEerste lid Het begrip "samenscholing" is ontleend aan artikel 186 van het Wetboek van
strafrecht: "Hij die opzettelijk bij gelegenheid van een
volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door of vanwege
het bevoegd gezag gegeven bevel, wordt, als schuldig aan deelneming aan
samenscholing gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie maansen of
geldboedte van de tweede categorie.'' Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie.
Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft
van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit
soort samenscholingen van de werking van dit artikel uitgezonderd worden. In het
vijfde lid is dit dan ook gebeurd. Tweede lidin het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel
van een politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende)
ongeregeldheden.De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit artikel 2
Politiewet. Artikel 2:1, tweede lid van de APV bevat de bevoegdheid tot het
geven van een bevel in een concreet geval. Overtreding van een dergelijk bevel
wordt strafbaar gesteld via artikel 6:1 van de APV. In artikel 6:1 van de APV
worden op overtreding van de artikelen in de APV een straf van een hechtenis van
ten hoogste drie maanden en een boete van de tweede categorie gesteld.
Overtreding van artikel 2:1, tweede lid, valt hier ook onder.Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het
politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het
desbetreffende strafartikel van de gemeentelijke APV (artikel 6:1 van de
APV).Naast de politiebevelen ex artikel 2:1 van de APV blijven uiteraard ook de
bevelen van de burgemeester in het kader van diens openbare-ordebevoegdheden
mogelijk. De hieronder aangehaald uitspraken hebben daarop geen betrekking.
Bevelen van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de Gemeentewet, of
aanwijzingen in het kader van de Wet Openbare Manifestaties die de politie in
mandaat uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds strafbaar
worden gesteld op grond van artikel 184, eerste lid Wetboek van Strafrecht.Artikel 2:2 Optochten[Vervallen]Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsenDit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openabre
manifestaties (Wom).In artikel 1 van de Wom wordt in het eerste lid "openbare plaats" gedefinieerd
als: een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik openstaat voor het
publiek. In het tweede lid is bepaald dat daaronder niet is begrepen: een gebouw
of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (een
kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name wordt gebruikt voor
godsdienstige of levensbeschouwelijke doelen).Uit de artikelen 3 en 4 Wom volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja,
voor welke activiteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele
procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 Wom kent de burgemeester de
bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving voorschriften en
beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 Wom bepaalt dat hij bevoegd is aan
de organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te
beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op
andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 Wom de burgemeester o.a. de
bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen.Openbare en andere dan openbare plaatsen Artikel 1, eerste lid, Wom bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een
plaats die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek.
Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen ''dat in beginsel eenieder vrij is om er te
komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet
door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats
''open staat'' betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis
van voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden
van de plaats''.Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen "openbare plaatsen". Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip "openbare plaats".Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. "De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had
deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt",
aldus de memorie van toelichting (Kamerstukken Z/1985/86, 19 427, nr. 3, p.
16).Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatiepiassen.Omdat de definitie van het begrip "openbare plaats" ook een aantal "besloten
plaatsen" als bedoeld in artikel 6, tweede lid. Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats
niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, van de Grondwet (Kamerstukken Z/1986/87, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en
nr. 6).BetogingHet begrip betoging behoeft enige toelichting. Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad kan sprake zijn van een betoging als: - een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in
beweging, en - de groep er op uit is een mening uit te dragen. De memorie van toelichting bij de Wom geeft aan dat het bij de betoging gaat om
het uitdragen van gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (Kamerstukken ii 1986/87, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden
dus drie eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens),
openheid en groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het
uitdragen van een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en
een optocht is niet perse een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR
30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een
betoging geen "menigte" nodig. Acht personen worden al voldoende geacht om van
een betoging te kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ 1976, 540).Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke
bescherming. Het aspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het
mom van een betoging activiteiten worden ontplooid die strijdig zijn met onze
rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake is van
een betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (Kamerstukken il
1975/76, 13872, nr. 4, p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van artikel 9
heeft de regering er op gewezen dat de door haar gegeven karakterisering van het
begrip "betoging" meebrengt dat acties, waarvan de hoedanigheid van
gemeenschappelijke meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die het
karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen
betogingen in de zin van het voorgestelde artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld
het geval zijn bij blokkades van wegen en waterwegen (Kamerstukken /Z1976/77,
13872, nr. 7, p. 33).Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoals Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso's, is
geen manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a Wom (Kamerstukken
I11985/86, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo'n optocht kan, als die opiniërende elementen
bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet vallen.Gemeentelijke bevoegdhedenLos van zijn bevoegdheden krachtens de Wom, blijft de burgemeester bevoegd tot
optreden krachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet.. Deze twee artikelen
zijn echter slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas gebruik van gemaakt
worden wanneer er sprake is van ernstige vrees voor verstoring van de openbare
orde of als er daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de openbare
orde.Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde
bestaat of de verstoring daadwerkelijl< plaatsvindt, kan de burgemeester
derhalve bevelen, zoals bedoeld in artikel 175 of de noodverordening zoals
bedoeld in artikel 176 Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval
zelfs een verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden. Daarnaast kan
de burgemeester naar aanleiding van de kennisgeving op grond van artikel 5 van
de Wom voorschriften of beperkingen stellen.Vierde lidArtikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van
overeenkomstige toepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen,
tenzij in de verordening anders is bepaald. Het vierde lid bevat zo'n afwijkende
bepaling, die voorkomt dat afhandeling op zaterdag of zondag of op een algemeen
erkende feestdag of op een werkdag na 12.00 uur moet plaatsvinden. Dat laatste
is gedaan om toch nog over enige uren voor beoordeling en besluitvorming te
beschikkenArtikel 2:6 Beperkingen aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken
of afbeeldingenPolderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen
wegen of gedeelten daarvan. Van deze in het eerste lid toegekende bevoegdheid
mag het college niet zodanig gebruik maken dat er "geen gebruik van enige
betekenis" overblijft. Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod voor
die wegen nog weer te beperken tot nader aan te geven dagen en uren, waarbij het
vierde lid het college de bevoegdheid geeft voor het dan nog resterende verbod
een ontheffing te verlenen. Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel
160, onder a, van de Gemeentewet. Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever
het meest wordt geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting. Dit
grondrecht is geformuleerd in artikel 19 IV, artikel 10 EVRM en artikel 7 van de
Grondwet. Artikel 7 Grondwet luidt als volgt: 1. Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om
door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders
verantwoordelijkheid volgens de wet. 2. De wet stelt regels omtrent radio en
televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een radio of
televisie uitzending. 3. Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door
andere dan in de voorafgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand
verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid
volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen, toegankelijk voor personen
jonger dan zestien jaar, regelen ter bescherming van de goede zeden. 4. De
voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame. De
drukpersvrijheid is in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet als een
zelfstandige bepaling opgenomen en vormt een lex specialis ten opzichte van het
derde lid. De tekst van het eerste lid is lettertijk gelijk aan die van artikel
7 van de oude Grondwet, waarmee beoogd is de bestaande jurisprudentie op dat
punt intact te laten.Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.[vervallen]Artikel 2:8 Dienstverlening[vervallen]Artikel 2:9 StraatartiestMuziek maken kan een evenement zijn, zie artikel 2:24. Echter het optreden van
een straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is geen evenement. Daarom
is de straatmuzikant onder artikel 2:9 gebracht. Hetzelfde geldt voor
straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:9. De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur
en gids vallen onder de werking van artikel 7, derde lid van de Grondwet. Het
begrip "openbaren van gedachten of gevoelens" moet volgens de jurisprudentie en
de toelichting op artikel 7 Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke
uiting van een gedachte of een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van
degene die zich uit, wordt door artikel 7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986,
Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei 1987, Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7,
derde lid. Grondwet laat door zijn formulering (niemand heeft voorafgaand verlof
nodig wegens de inhoud) een verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de
inhoud, zoals bijvoorbeeld de verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten
echter moeilijk te scheiden tussen inhoud en verspreiding. Immers, het verbieden
van een optreden van een straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel
gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan worden geuit. Dat betekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden die
bij artikel 7, eerste lid. Grondwet zijn toegelaten. In artikel 2:6 (Beperking
aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen) is dat
uitgewerkt in een verbod met een ontheffingsmogelijkheid dat voor bepaalde
straten en uren geldt. In artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd. Op grond van
het derde lid kan de burgemeester ontheffing verlenen van het verbod De
bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de Gemeentewet. De regeling in de Algemene wet bestuursrecht biedt ook de mogelijkheid de Lex
Silencio Positivo actief van toepassing te verklaren. In dit artikel wordt dit
gedaan voor straatartiesten. Doorgaans wordt het optreden als straatartiest niet
als een hinderlijke activiteit ervaren. Er is derhalve geen dwingende reden van
algemeen belang aanwezig die deze activiteiten in de weg kunnen zitten.
Paragraaf 4.1.3.3. wordt van toepassing verklaard.Artikel 2:10 Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg of op andere
openbare plaatsen in strijd met de publieke functie van die weg of
plaatsDit artikel geeft de burgemeester en het college van burgemeester en wethouders
de mogelijkheid greep te houden op situaties die hinder of gevaar kunnen
opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing kan worden gedacht aan
het plaatsen van containers, billboards, reclame-uitingen of inboedels op de
weg, maar ook materialen, machines en afzettingen ten behoeve van bouw-,
verbouw-, onderhouds-, reinigings-, en herstelwerkzaamheden op de weg of op, aan
of in gebouwen.WaboHet gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als
bedoeld in dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik
bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn
als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag van
puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het niet
altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of het gaat om opslag van roerende
zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend criterium is dat het plaatsen
van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft: het is de bedoeling
dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet definitieve
bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde is
valt die activiteit onder artikel 2.2, eerste lid onder j of onder k van de
Wabo. Een ontheffing wordt op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste
zinsdeel, van de Wabo aangemerkt als een omgevingsgvergunning. Daarom is een
nieuw vierde lid ingevoegd, waarin staat dat het bevoegd gezag (ingevolge de
definitie in artikel 1 is dat dus het bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in
een dergelijk geval een omgevingsvergunning verleent. Daarnaast blijft het derde lid gehandhaafd, waarin staat dat het bevoegde
bestuursorgaan (i.e. het college van burgemeester en wethouders of de
burgemeester) ontheffing kan verlenen voor gebruik van de weg dat niet valt
onder de Wabo, namelijk wanneer het gaat om objecten die bedoeld zijn om ter
plaatse blijvend te functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken,
straatmeubilair, terrassen en dergelijke. Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project - bijvoorbeeld een
grootscheepse restauratie van monumentale panden - zowel een ontheffing van het
bevoegd bestuursorgaan (derde lid) als een omgevingsvergunning (vierde lid)
nodig is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee bevoegde gezagen
zijn. Het vijfde lid regelt dat het verbod niet geldt voor de volgende
categorieën:a. Evenementen Indien een evenement wordt gehouden, waarvoor een vergunning is
verleend op basis van artikel 2:25, dan hoeft geen vergunning verleend te worden
op basis van artikel 2:10. Deze bepaling voorkomt een samenloop van beide
vergunningen. In de voorschriften bij een vergunning voor een evenement kan
immers ook de bescherming van de met artikel 2:10 te dienen belangen worden b.
Standplaatsen Hier wordt een uitzondering gemaakt op standplaatsen waarop
afdeling 5.4 van toepassing is. c. Terrassen Het in artikel 2:10 bedoelde
verboden gebruik van de weg geldt niet voor terrassen behorend bij een
inrichting, waarvoor de burgemeester op grond van artikel 2:28 een
exploitatievergunning heeft verleend. Voor de duidelijkheid: het gaat hierom een
terras dat behoort bij een voor het publiek openstaand gebouw (openbare
inrichting). Artikel 2:10 is niet van toepassing op straatreclame. Daarvoor kent de APV een
afzonderlijke bepaling artikel 2:10a.Artiekl 2:10a StraatreclameHet straatbeeld verrommelt als gevolg van het ontbreken van een eenduidig beleid
op het gebied van straatreclame. Met dit artikel wordt beoogd deze verrommeling
tegen te gaan.Eerste lidArtikel 2:10 regelt het gebruik van een openbare plaats anders dan de publieke
functie daarvan. Straatreclame valt hier ook onder. Gebleken is echter dat het
straatbeeld verrommelt omdat concrete bepalingen over straatreclame in artikel
2:10 ontbreken. Daarom is het van belang om naast artikel 2:10 ook een bepaling
over straatreclame te hebben, waarin duidelijke regels worden gesteld. Derde lidAlle straatreclame wordt verboden tenzij dit wordt geplaatst op door het college
aangewezen plaatsen. Bij het aanwijzen van de plaatsen kan het college rekening
houden met het soort reclame dat geplaatst wordt. Ten denken valt hierbij dat
nabij scholen en sportverenigingen en andere gevoelige objecten bepaalt soort
reclame ongewenst is. Tevens dienen aangewezen plaatsen van dien aard te zijn
dat er geen verkeersonveilige situaties ontstaan. Doordat de straatreclame alleen geplaatst kan worden op de door het college
aangewezen middelen wordt voorkomen dat er allerlei soorten borden worden
geplaatst en bestaat de mogelijkheid voor het college om het beheer van de
straatreclame uit te besteden aan een externe partij. Het is van belang dat er
een rustig straatbeeld wordt gecreëerd en dat de middelen duurzaam zijn. Vierde lidAangezien een spandoek altijd in het bezit van de degene is die de reclame wil
plaatsen, is dit een middel wat het college niet beschikbaar kan stellen. Daarom
is in dit lid voor spandoeken een uitzondering gemaakt, het college wijst
hiervoor alleen de plaatsen aan. Vijfde lidBij nadere regels kan gedacht worden aan regels omtrent het ophangen van
spandoeken, hoe lang reclame geplaatst mag worden en dergelijke zaken. Zesde lidArtikel 7 van de Grondwet bepaalt de vrijheid van meningsuiting. Op de
aanplakobjecten die het college aanwijst kan deze vrijheid van meningsuiting tot
zijn recht komen.Artikel 2:11 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een wegOp het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d,
van de Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de termijnen
genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze vergunning. De
beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er
meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de
Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing (beslistermijn van 6
maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes weken). De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de
algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Voor het aanleggen of
veranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten
opgenomen. In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De
weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening. Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening
of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college
bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het
derde lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te
verlenen. Zie verder de toelichting aldaar.Eerste lidAan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg,
beschadiging en verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op
de bruikbaarheid van die weg. Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst
onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere
aanleg van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering,
water en gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende
lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten
meebrengt. Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet
worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip "weg" uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg,
verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan.
Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde
"eigen wegen" die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Ook voor deze
wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid daarvan
voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze
van verharding, breedte e.d. Die wenselijkheid is ook aanwezig voor wegen die bijvoorbeeld aangelegd worden
op grote bedrijfsterreinen. Daarvoor is in het tweede lid dan ook de toevoeging
"alsmede alle niet openbare ontsluitingswegen van gebouwen" opgenomen. De plicht
om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het openbaar wegennet aan te
sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.Vierde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonden de overheden die in de uitvoering van
hun publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.Vijfde lidVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als
in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt
voorzien. De term ''onderwerp'' in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
vierde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Het nutsbedrijf zal op grond van
artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor het leggen van leidingen e.d. in
een weg. Dat is niet zo voor telecommunicatiebedrijven en
kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde telecommunicatiekabels met een
openbare status (telecommunicatie- en omroepnetwerken). Voor deze werken wordt
een regeling getroffen in de Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde
(gemeentelijke) Telecommunicatieverordening.Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitwegUit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een
weg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in een verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de
vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg. Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar
te voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer
ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar
groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms (zeer) schaarse parkeerruimte. Als de
gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke toestemming
worden gegeven. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde
eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft. De indiener van een aanvraag moet bij zijn aanvraag een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen. Aan de
hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging maken over het maken
van de gewenste uitweg kan worden vergund. De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld
gebruikt worden om het maken van een uitweg te verbieden als dat op een
onaanvaardbare manier ten koste gaat van het openbaar groen. Een verbod dat in
het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld, strijdt evenmin met artikel
14 Wegenwet.AFDELING 2.6 VEILIGHEID OP DE WEGArtikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot
het maken van aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het
onderwerp waarin deze wet voorziet, voor zover deze verordeningen niet in strijd
zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit punt vergelijkbare
oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204
m.nt. W.F. Prins). Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid
op de weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de
weg.Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid[gereserveerd]Artikel 2:14 Winkelwagentjes[vervallen]Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerpIndien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de
verkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn
bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 Gemeentewet, een last
opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen ofte snoeien.Artikel 2:16 Openbare straatkolken e.d.Dit artikel ziet er op toe dat te allen tijde gebruik van de openbare
nutsvoorzieningen kan worden gemaakt, zodat er bij calamiteiten snel kan worden
opgetreden. Tevens kan met deze bepaling vandalistisch gedrag worden bestreden.
Het verbod geldt - vanzelfsprekend - niet voor degene die handelingen verricht
aan de nutsvoorzieningen in opdracht van de beheerder.Artikel 2:17 Kelderingangen e.d. [vervallen]Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinenHet verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van
eigendommen tegen te gaan. Het verbod kan niet zover strekken dat het roken in
de gebouwen en in de bijbehorende tuinen die in een bos of natuurgebied liggen,
niet meer mogelijk is. Dat zou teveel ingrijpen in de particuliere sfeer van
burgers. De periode waarin het rookverbod geldt, wordt door het college bepaald.
Desgewenst kan het college op ad-hoc basis (bijvoorbeeld bij grote droogte) een
periode aanwijzen. In het derde lid wordt verwezen naar artikel 429, aanhef en onder 3 , van het
Wetboek van Strafrecht, waarin is bepaald: "Met hechtenis van ten hoogste
veertien dagen of geldboete van de tweede categorie wordt gestraft: hij die door
gebrek aan de nodige omzichtigheid of voorzorg gevaar voor bosheide-, helm-,
gras- of veenbrand doet ontstaan." Deze bepaling verbiedt het roken niet, mits dat maar met de nodige omzichtigheid
en voorzorg geschiedt. Aangezien een dergelijke regeling niet of nauwelijks
handhaafbaar is, is gekozen voor een stringent rookverbod als aanvulling op
artikel 429 van het Wetboek van Strafrecht. Hetzelfde geldt min of meer voor het
tweede lid van artikel 2:18. Het enkele wegwerpen van bijvoorbeeld een brandende
peuk is ingevolge dit tweede lid reeds strafbaar. Het is daarbij niet van belang
of zulks al dan niet "met de nodige omzichtigheid en voorzorg" geschiedde. Was
de nodige omzichtigheid en voorzorg i.e. niet aanwezig, dan is niet de APV, maar
het Wetboek van Strafrecht van toepassing.Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp[gereserveerd]Artikel 2:20 Vallende voorwerpen (vervallen)[gereserveerd]Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichtingDe in het tweede lid genoemde uitzonderingen hebben betrekking op situaties
waarbij het desbetreffende specifieke belang, waterstaatswerken,
verkeerslichtinstallatie, trafohuisjes en dergelijke, zich verzetten tegen het
aanbrengen van allerlei voorzieningen daarop. In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in
haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor
het gebruik van de desbetreffende onroerend zaak al dan niet tijdelijk beperkt
wordt. Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het
onderhavige artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan
aanwezig wanneer de voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het
openbaar verkeer of de openbare verlichting het gebruiksrecht van de eigenaar
niet aantasten.Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijnTen behoeve van de aanleg van hoogspanningslijnen wordt in bestemmingsplannen
een strook grond als zodanig bestemd en worden tevens gebruiksvoorschriften
opgesteld waarmee aantasting van deze bestemming voorkomen moet worden. Hierbij
kan gedacht worden aan voorschriften over de hoogte van toe te laten gebouwen. Ook sluit het desbetreffende elektriciteitsbedrijf overeenkomsten met de
eigenaren van de gronden waarop en waarover de hoogspanningsmasten en leidingen
staan of lopen. Deze overeenkomsten beperken, uiteraard tegen een
schadevergoeding, de zakelijke rechten van de eigenaren. Zij bevatten dan ook
altijd voorwaarden met betrekking tot het gebruik van de gronden onder de
hoogspanningslijnen. In gemeenten waar dit op deze wijze is geregeld, kan het
opnemen van dit artikel achterwege blijven. Indien een bestemmingsplan ontbreekt, bijvoorbeeld voor de bebouwde kom, dan
bevat artikel 2:22 een publiekrechtelijke basis om overtreding van deze
bepaling, waardoor een zeer gevaarlijke situatie ontstaat, zo nodig met
bestuursdwang recht te kunnen zetten. Wel moeten de voorschriften, bijvoorbeeld
de hoogte van toe te laten gebouwen, i.e. twee meter, uit bestemmingsplan en APV
op elkaar afgestemd zijn.Artikel 2:23 Veiligheid op het ijsHet bepaalde in artikel 2:23 gelt voor alle in de gemeente aanwezige voor het
publiek toegankelijke ijsvlakten. Het is daarbij niet relevant onder wiens
beheer (provincie, waterschap, gemeente) de desbetreffende ijsvlakte valt. AFDELING 7 TOEZICHT OP EVENEMENTENArtikel 2:24 BegripsbepalingEerste lidIn artikel 2:24 is gekozen voor de zogenaamde negatieve benaderingsmethode ten
aanzien van de definiëring van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen
geldend criterium ("namelijk elke voor publiek toegankelijke verrichting van
vermaak") wordt vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de
werking van de bepalingen valt:a. In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen. Deze
voorstellingen worden niet als evenement aangemerkt. b. Daarnaast gelden de
bepalingen niet voor warenmarkten. Indien het college van burgemeester en
wethouders op grond van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h van de
Gemeentewet een (waren-)markt heeft ingesteld, kan de gemeenteraad hiervoor
regels vaststellen in een marktverordening. Uitgebreide informatie over markten
is te vinden in de Marktverordening gemeente Zuidpias. c. De Wet op de
kansspelen kent een eigen toezichtregime. d. Voor evenementen in openbare
inrichtingen is geen evenementenvergunning nodig, mits de inrichting is vergund
op grond van artikel 2:28, en voor zover die evenementen tot de toegestane
exploitatievorm behoren. Een en ander doet niets af aan de voorschriften ten
aanzien van geluidsoverlast, zoals omschreven in het Besluit algemene regels
voor inrichtingen milieubeheer en in hoofdstuk 4, afdeling 1 van deze APV. Deze
voorschriften blijven onverkort van toepassing. e. Betogingen, samenkomsten en
vergaderingen zijn al geregeld in de Wom. Zie voor een toelichting op de Wom
onder artikel 2:3. f. Onder f zijn ten slotte van de evenementenbepaling
uitgezonderd 2:9 (Straatartiest) en 2:39 (Speelgelegenheden). Dit gebeurt
uiteraard om dubbele regelgeving te voorkomen.Tweede lidHerdinkingsplechtigheidGezien het feit een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek
toegankelijk is, maar uiteraard niet als een verrichting van vermaak kan worden
aangemerkt, wordt ze expliciet als evenement genoemd. Braderie Omdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat
terugkeert, kan deze activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden
aangemerkt in de zin van artikel 160 Gemeentewet OptochtenHet houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten,
bloemencorso's enz, die niet opgevat kunnen worden als een middel tot het uiten
van een mening of gedachten of gevoelens, vallen niet onder de bescherming van
de Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en
de fundamentele vrijheden (EVRM) of andere internationale verdragen die de
vrijheid van meningsuiting waarborgen. Evenmin is hierop de Wom van toepassing. Feest, muziekWanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een
vergunningsplichtige activiteit omdat het valt onder de reikwijdte van de
begripsomschrijving van artikel 2:24, eerste lid. Het feest kan als een voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten
feesten daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de evenementenbepaling
omdat deze activiteit niet een voor het publiek toegankelijke verrichting van
vermaak is. Bijvoorbeeld bij het houden van een bedrijfsfeest waar aan de hand
van uitnodigingslijsten publiek aanwezig is, is er geen sprake van een voor het
publiek toegankelijke verrichting van vermaak. Maar wanneer een feest een
"besloten" karakter heeft en er publiekelijk kaarten worden verkocht en/of
reclame wordt gemaakt, is er sprake van een evenement. Het college van
burgemeester en wethouders kan bij feesten die aan te merken zijn als
evenementen en waarvoor geen dus vergunning vereist is, optreden wanneer deze
bijvoorbeeld worden georganiseerd in ruimten en het daar vigerende
bestemmingplan dit gebruik niet toelaat. Ook in het kader van de
Wegenverkeerswet 1994 kan worden opgetreden in geval van parkeer- en
verkeersoverlast. Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet
behoren tot de normale bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een
bekende disc-jockey of een optreden van een bekende band) zijn
vergunningplichtig. Wanneer een feest al dan niet besloten "op of aan de weg"
plaats vindt, is dit een vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt
op doorgaans voor publiek toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten
is, dus niet voor publiek toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden van
muziekkorpsen, muziekbandjes, etc. die voor iedereen toegankelijk zijn (zowel in
een inrichting als in de buitenlucht) vallen onder de vergunningplicht van
artikel 2:25. Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn
opgenomen in het activiteitenbesluit milieubeheer. De artikelen 4:2 en 4:3 van
de APV geven het college van burgemeester en wethouders de bevoegdheid om
ontheffing te verlenen voor geluidshinder in een inrichting. Voorschriften met
betrekking tot geluid buiten een inrichting kunnen op grond van artikel 4:6 van
de APV in de vergunning worden opgenomen.Wedstrijd op of aan de wegVoor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester
vereist,krachtens het bepaalde in het eerste lid, van artikel 2:25 en artikel
2:24, tweede lid, onder d. Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in
artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW
1994) zijn op grond van artikel 10, eerste lid, WVW 1994 verboden. Het eerste
lid van artikel 148 WVW 1994 bepaalt echter dat van dat verbod ontheffing kan
worden verleend. Het verlenen van die ontheffing geschiedt: a. voor wegen onder
beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en Waterstaat; b. voor andere
wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de ontheffing
verleend door het college, indien de wegen waarvoor de ontheffing wordt
gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente. Artikel 1, onder a, van het
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 geeft aan wat onder voertuigen
moet worden verstaan: fietsen, bromfietsen, invalidenvoertuigen,
motorvoertuigen, trams en wagens. Aan de ontheffing kan het college
voorschriften verbinden om binnen redelijke grenzen een veilig verloop van de
wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW 1994 mogen ook milieumotieven een
rol spelen bij het reguleren van het verkeer. In artikel 2, tweede en derde lid,
WVW 1994 worden onder meer de volgende motieven worden genoemd:- het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder
of schade; - het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het
karakter of van de functie van objecten of gebieden; - het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik. Wanneer een wedstrijd onder auspiciën van een sportbond plaatsvindt, zal deze
sportbond in veel gevallen zelf reglementen hebben opgesteld die de organisator
van de wedstrijd moet naleven. Het niet naleven kan tuchtrechtelijke gevolgen
voor de organisator hebben, bijvoorbeeld uit de bond gezet worden. De
veiligheidseisen die de sportbonden stellen, zijn veelal voldoende om een veilig
verloop van de wedstrijd mogelijk te maken. Het college kan deze voorschriften
van de sportbonden ook een publiekrechtelijk karakter geven door ze als
voorschriften in de vergunning op te nemen. Als de organisator deze
voorschriften vervolgens niet naleeft en de sportbond zelf ook niet ingrijpt,
kan uiteindelijk via een administratiefrechtelijke sanctie het houden van die
wedstrijd alsnog verboden worden. Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de
Wegenverkeerswet 1994 en wordt hier in voorzien door artikel 10 juncto artikel
148 Wegenverkeerswet 1994, dan is artikel 2:25 niet van toepassing. De
evenementenbepaling is namelijk van een geheel andere orde dan de
wedstrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond
van andere motieven, zoals openbare orde, veiligheid in het algemeen en
zedelijkheid en gezondheid, weigeren medewerking te verlenen aan het evenement,
in casu de wedstrijd op de openbare weg. Vindt echter een wedstrijd met een
motorvoertuig of bromfiets plaats op een terrein dat niet behoort tot een weg
als hier bedoeld, dan moet daarvoor een vergunning verkregen zijn van de
burgemeester op grond van artikel 2:25. Op grond van de artikel 2:25 geldt voor
andere wedstrijden op of aan de weg eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet
gedacht worden aan bijvoorbeeld "vossenjachten", droppings e.d.Artikel 2:25 EvenementAlgemeen Evenementen vervullen een belangrijke functie in de gemeente. Er worden
verschillende evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor
bijvoorbeeld de hele gemeente, middelgroot of kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt
tot de eigen straat. Voor een goed verloop van een evenement moeten
verschillende belangen worden afgewogen en duidelijke afspraken met de
organisator worden gemaakt. Bij grote en middelgrote evenementen is vooraf een
vergunning noodzakelijk, controle achteraf kan niet volstaan wegens mogelijk
gevaar voor de openbare orde, overlastsituaties, verkeersveiligheid,
volksgezondheid, zedelijkheid e.d. Ook de organisator is bij een
vergunningstelsel gebaat, omdat hij met de gemeente kan onderhandelen om goede
afspraken te maken. Zo krijgt hij op het evenement toegesneden voorwaarden. In
het geval van een klein evenement kan volstaan worden met een melding. Eerste lid tot en met het derde lid Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet
geweigerd wordt aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria. Rol van de burgemeesterDe bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is
aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen
voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij
behorende erven. Het begrip "toezicht" is ruimer dan alleen de handhaving van de
openbare orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de
veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien
de burgemeester de uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan
ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig
afdeling 10.1.1. Awb. Het is ook de bevoegdheid van de burgemeester het beleid
ten aanzien van voorschriften met betrekking tot de evenementenvergunning vast
te stellen. Wanneer de burgemeester voornemens is een evenement te verbieden, is
het zaak dat dit van een goede motivering is voorzien.AansprakelijkheidVoorop staat dat de vergunninghouder of organisator zelf, of degene die
bijvoorbeeld tijdens een evenement een gevaar in het leven roept dat zich
vervolgens verwenzenlijkt, primair aansprakelijk kan worden gesteld voor
daardoor veroorzaakte schade. Het arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10 maart
1972, NJ 1972, 278) Is van overeenkomstige toepassing op de houder van de
evenementenvergunning. De Hoge Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een
Hinderwetvergunning (nu: Wet milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat
eigenaren van naburige erven schade en hinder, welke zij in het algemeen niet
behoeven te dulden, wel zouden moeten verdragen van een vergunninghouder. Een
dergelijke vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan ook
niet voor zijn aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de
desbetreffende eigenaar tegen verlening van de vergunning tevoren bezwaren zijn
ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen.VoorschriftenDe burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een
evenement. Voor de toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal
voorwaarden: a. de voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke
regeling. b. de voorschriften moeten redelijkenwijs nodig zijn in verband met
het voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid en
volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8. c. de voorschriften mogen niet in
strijd komen met enig beginsel van behoorlijk bestuur. Het is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak aanvaardbaar dat de burgemeester
aan een evenementenvergunning alsnog nadere voorschriften stelt en zich niet
hoeft te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de aanvraag, of de
voorschriften waarmee de aanvrager instemt. ABRS 28-04-2004, inzake Rockbitch,
LJN-nr A08495. Niet nakoming van voorschriften die aan de vergunning verbonden
zijn kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning dan wel voor
toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is de
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd. De aan de vergunning te verbinden
voorschriften gesteld in het zesde lid kunnen onder meer betrekking hebben op de
plaats, het tijdstip en de "inrichting" van het evenement, het maximaal toe te
laten aantal bezoekers, de aard en de omvang van de door de organisator zelf te
nemen maatregelen ter waarborging van openbare orde en veiligheid, de
verkeersveiligheid, de verplichting de bereikbaarheid van het evenement per
openbaar vervoer in openbare aankondigingen aan te geven, het
activiteitenprogramma, het veiligheidsplan, een inzetschema met betrekking tot
het aantal verkeersregelaars en hekken- en bordenplan, etc. Met de "inrichting" wordt bedoeld de indeling van het evenemententerreinen de
opstelling van de diverse voorzieningen ten behoeve van het evenement, zoals
toiletten, (drang)hekken, podia en tribunes.Evenementen en bestemmingsplanEen vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden omdat het in strijd
is met een bestemmingsplan. Een aanvraag voor een evenementenvergunning moet
worden beoordeeld aan de hand van de belangen die zijn opgenomen in de
weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen geen zelfstandige
weigeringsgrond opleveren. Dus is strijd met het bestemmingsplan geen
weigeringsgrond in de zin van de APV. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft
echter met betrekking tot het houden van terugkerende, meerdaagse evenementen
geoordeeld dat bij evenementen die naar omvang, duur en uitstraling een
planologische relevantie hebben die in strijd is met het bestemmingsplan,
handhavend moet worden opgetreden. Een uitzondering vormen evenementen die
eenmalig plaatsvinden of in elk geval niet regelmatig worden herhaald. Artikel
17 WRO, bedoeld als planologische vrijstelling voor tijdelijke activiteiten, kan
hierop worden toegepast. Evenementen die geen of slechts geringe planologische
relevantie hebben, kunnen eveneens gewoon plaatsvinden. Daarvoor is geen
planologische vrijstelling vereist. Voor deze evenementen is wel een
evenementenvergunning vereist op grond van de APV en eventuele andere
toestemmingen of ontheffingen voor muziek/geluidhinder, brandveiligheid enz. Het
is daarom van belang dat gemeenten naast de vergunningverlening erop toezien dat
de bestemmingsplannen voorzien in de te houden evenementen.Evenementen op het waterIndien bij een evenement onderdelen van de activiteiten op het water
plaatsvinden of indien de uitstraling van de activiteiten op het water voor de
openbare weg groot zijn moet de vergunningverlener bij de waterbeheerder advies
inwinnen over de voorwaarden waaronder een evenement nautisch gezien verantwoord
doorgang kan vinden. Er dient bijvoorbeeld nagegaan te worden of afsluiting van
waterwegen nodig zijn of dat er borden geplaatst moeten worden. Het is ook
verstandig om bij het waterschap na te gaan of er in de Waterschapswet
bepalingen zijn opgenomen inzake het houden van evenementen op het water. De
vergunningverlener vraagt daarnaast advies aan de waterpolitie over de openbare
orde en veiligheid. Voor partyboten moet de organisator in ieder geval een
evenementenvergunning aanvragen bij de gemeente waar het schip aanlegt om de
passagiers aan boord te laten gaan en tevens een vergunning bij de gemeente waar
het schip eindigt om de passagiers van boord te laten. Voorts ook overal waar
het schip tussentijds aanlegt.Evenementen en vuurwerkBij evenementen wordt regelmatig (professioneel) vuurwerk afgestoken. Het
bedrijf dat de ontbranding verzorgt moet bij de provincie een vergunning
aanvragen. Op grond van het Vuurwerkbesluit stelt de provincie onder meer regels
over de opslag van het vuunwerk en de afstand bij het afsteken tot het publiek.
De politie stemt met de ontbrander de vervoersroute af. De provincie neemt
contact op met de gemeente voor de door de burgemeester af te geven verklaring
van geen bezwaar. De burgemeester kan hier aanvullende regels stellen in het
kader van de openbare orde en veiligheid.Lasershows Steeds vaker worden grote buitenluchtevenementen omlijst door spectaculaire
lasershows al dan niet begeleid door muziek. Krachtige lasers produceren teksten
of figuren in de lucht of op wolken. Deze lasershows zijn spectaculair om te
zien maar kunnen ook tot op grote afstand invloed hebben op vliegtuigoperaties.
Dit laatste is niet zonder risico's. Voor het geven van een vergunning voor een
lasershow moet daarom goedkeuring van de Inspectie Verkeer en Waterstaat,
divisie Luchtvaart worden verkregen. Zevende lidEvenementen en (enige)overlast zijn niet van elkaar los te koppelen. Vormen van
overlast zijn ondere: grote aantallen publiek, geluid, wegafsluitingen, vuil
etc. Met name gaat het hier om overlast voor omwonenden rond het evenement. Er
kunnen plaatsen zijn in de gemeente Zuidpias waar dermate veel
evenementenvergunningen voor worden aangevraagd, dat de overlast voor omwonenden
te veel wordt. Deze bepaling geeft de burgemeester de mogelijkheid om deze
plaatsen aan te wijzen en op deze plaats het aantal evenementen te beperken,
tevens kan de burgemeester de tijden waarop deze evenementen plaats vinden
beperken. Achtste lidHet verbod van het eerste lid geldt voorts niet voor een wedstrijd op of aan de
weg, voor zover in het daarvoor geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel
10 juncto artikel 148 Wegenverkeerswet 1994.Negende lidDe Lex Silencio Positivo (LSP) is niet van toepassing bij het vergunningstelsel
voor grote evenementen. Motivatie: Er zijn dwingende redenen van algemeen belang
(art. 40 Dienstenrichtlijn) om van invoering van rechtswege vergunningverlening
bij grote evenementen af te zien. Het is van belang om na overleg met onder meer
politie- en brandweervoorwaarden in een vergunning vast te kunnen leggen, waar
een goede belangenafweging bij gemaakt moet worden. Het verhoogde risico voor de
veiligheid, de openbare orde en de volksgezondheid nopen daarom tot gebruik van
het voorbehoud via artikel 40 van de Dienstenrichtlijn. Het advies van de VNG
werkgroep wordt hiermee opgevolgd.Toelichting artikel 2:25a Klein evenementAlgemeenVoor het organiseren van kleine evenementen zoals een straatfeest of feest op
eigen terrein in de openbare ruimte en dansbijeenkomsten is in het kader van de
vermindering van administratieve lasten de termijn voor het doen van een melding
gesteld op twee weken voorafgaand aan het evenement. Het blijft verboden om
zonder melding zo'n evenement te houden, zodat de gemeente kan optreden als
zonder deze melding de barbecue en of straatfeest wordt georganiseerd. Het moet gaan om kleinschalige activiteiten die zich in de openbare ruimte
afspelen met als doel vermaak en ontspanning te bieden en mogen niet langer
duren dan één dag. Het vervangen van vergunningvoorschriften door algemene
regels in combinatie met het doen van een melding geeft organisatoren van een
klein evenement meer vrijheid, maar tegelijkertijd ook meer verantwoordelijkheid
voor zorgvuldig gebruik van die openbare ruimte. Een evenement kan met een melding worden afgedaan, indien aan alle in het
artikel genoemde vereisten (cumulatief) wordt voldaan. De toestemming is
verleend indien de organisator een ontvangstbevestiging van zijn melding kan
tonen en na ontvangt van het formulier geen tegenbericht is verzonden. Met deze
ontvangstbevestiging wordt aangetoond dat de melding daadwerkelijk heeft
plaatsgevonden. Zonder deze ontvangstbevestiging kan het klein evenement geen
doorgang vinden. Het feit dat een klein evenement wordt toegestaan betekent niet dat automatisch
ook een ontheffing op grond van artikel 35 van de Drank- en Horecawet is
verleend. Indien de organisator dat wenst, dient hij die apart aan te vragen.
Met specifieke termijnen voor verkrijging van een dergelijke ontheffing dient
rekening te worden gehouden.Eerste lid onder a en b Het aantal personen dat aanwezig is wordt op 150 personen gesteld. Bij grotere
groepen is het verstandig om middels een vergunning te reguleren. Met meer dan
150 personen bestaat er namelijk grote kans dat de openbare orde wordt
verstoord. De tijd gedurende welke het evenement plaatsvindt wordt gesteld
tussen 09:00 uur en 23:00 uur. Binnen deze tijden vindt het dagelijks leven van
de gemiddelde burger plaats en is de kans op veroorzaking van overlast klein. Eerste lid, onder cVoor het houden van een straatfeest of barbecue is impliciet lawaai toegestaan.
De gemeenteraad dient wel de afweging te maken tussen de sociale cohesie van de
buurt en de overlast die het geluid kan hebben voor de overige buurtbewoners. Er
is voor gekozen dat het voor 09:00 uur en na 23.00 uur stil moet zijn. Muziek
omvat zowel onversterkte als versterkte muziek omdat beide vormen van geluid
onaanvaardbare hinder kunnen veroorzaken voor buurtbewoners. Eerste lid, onder dZodra een rijbaan, fiets/bromfietspad of parkeergelegenheid wordt afgezet voor
een evenement is tenminste een tijdelijke verkeersmaatregel nodig, genomen door
het college. Deze bevoegdheid kan overigens krachtens artikel 168 van de
Gemeentewet gemandateerd worden aan de burgemeester. Als het evenement plaats
vindt op het trottoir dan wordt rekening gehouden met voldoende doorloopruimte
voor passanten. Als richtlijn wordt hierbij 1.50 cm aangehouden. Het gaat vooral
om het ongehinderd kunnen passeren van invaliden, kinderwagens etc. Met
betrekking tot de hoofdroute van de brandweer is het belangrijk dat er een lijst
wordt opgesteld met: doorgaande wegen, wegen en terreinen met een bijzondere
bestemming (markt), evenemententerreinen en routes van de operationele diensten
(brandweer, ambulance etc.) .Locaties waar barbecues/straatfeesten kunnen worden
gehouden, zijn onder andere parken, plantsoenen, pleintjes, grasveldjes,
sportveldjes, e.d.Eerste lid, onder eHier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een
springkussen voor kinderen e.d. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te
plaatsen voorwerpen. Uiteraard mag ook hier het verkeer, waaronder voetgangers
geen hinder van ondervinden. Eerste lid, onder f Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels
te informeren zodat hij niet met termijnen in problemen komt. De organisator kan
een natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn.Artikel 2:25b Meerjarige evenementenvergunningDe burgemeester kan categorieën aanwijzen waarvoor een meerjarige vergunning kan
worden verleend. Belangrijk hierbij is het effect van het evenement op de
openbare orde. Evenementen die veel openbare orde risico's met zich mee kunnen
brengen komen minder snel in aanmerking voor een meerjarige vergunning, omdat
het van belang is om elk jaar opnieuw naar het effect van het evenement op de
openbare orde op dat moment te kijken. Evenementen die ook op het grondgebied
van een andere gemeente plaatsvinden komen ook niet in aanmerking voor een
meerjarige vergunning.Het moet duidelijk zijn dat het een evenement betreft dat jaarlijks terugkeert,
dit blijkt uit het feit dat het evenement in de twee voorgaande jaren heeft
plaatsgevonden. Tevens is van belang dat het evenement jaarlijks in dezelfde
periode plaatsvindt en op dezelfde tijden. Zo is namelijk duidelijk dat de
omstandigheden waarin het evenement plaatsvindt onveranderd zijn ten opzicht van
het vorige jaar. Hierbij kan gedacht worden aan de jaarlijkse carnavals optocht,
kerstmarkt, de tentweek in de zomer, de motorcross op Hemelvaartsdag, of het
Oogstfeest. Indien er wijzigingen zijn ten opzichte van het evenement van het
voorgaande jaar, zal dat via de melding kenbaar moeten worden gemaakt.
Wijzigingen in het evenement zorgen ervoor dat er nieuwe adviezen opgevraagd
moeten worden bij de hulpdiensten en dat er opnieuw moet worden overwogen of het
evenement kan plaatsvinden. Indien er wijzigingen zijn wordt de melding gezien
als een aanvraag voor een nieuwe vergunning. De melding dient, net zoals de
aanvraag voor een vergunning, dertien weken voorafgaand aan het evenement ter
beoordeling aan de burgemeester te worden voorgelegd. Zodat er voldoende tijd is
om de melding, bij veranderende omstandigheden, te behandelen als een aanvraag.
De meerjarige vergunning heeft alleen betrekking op de evenementenvergunning en
niet op de beschikkingen met betrekking tot geluid, artikel 35 Drank- en
horecawet, verkeer en reclame, deze moeten elk jaar worden aangevraagd.Artikel 2:26 OrdeverstoringDeze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich
in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.AFDELING 8: TOEZICHT OP HORECABEDRIJVENOp openbare inrichtingen zijn, naast de regels van de Drank- en Horecawet, nog
vele andere regels van toepassing. Onder andere de Wet milieubeheer. Wet op de
stads- en dorpsvernieuwing. Wet op de kansspelen. Opiumwet, Wet ruimtelijke
ordening en Woningwet. Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels
voor inrichtingen milieubeheer (het Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt
het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer. Bij dit
besluit is een aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen, geur,
opslag van koolzuur en afvalstoffen opgenomen. Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht
op de voor het publiek openstaande gebouwen. De exploitatievergunning wordt
daarom door de burgemeester verleend. BestemmingsplanEen regeling via het bestemmingsplan achten wij minder adequaat. Een
bestemmingsplan ordent immers de ruimte en is niet bedoeld voor het handhaven
van de openbare orde. Er mogen alleen ruimtelijk relevante factoren worden
meegewogen. In het bestemmingsplan worden horecafuncties positief bestemd,
waarbij een zestal categorieën wordt gehanteerd. Indien de gevraagde vergunning
betrekking heeft op de exploitatie of vestiging van een openbare inrichting in
strijd met het bestemmingsplan weigert de burgemeester de vergunning.. Maar de
burgemeester kan op grond van de huidige regelgeving niet overgaan tot
tijdelijke of algehele sluiting van de horecaonderneming in geval van (gevaar
voor) verstoring van de openbare orde. Droge horecaDe reikwijdte van de Drank- en Horecawet wordt bepaald door het begrip
"horecabedrijf' zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en
Horecawet. Bedrijven waarin alcoholhoudende dranken bedrijfsmatig of anders dan
om niet worden geschonken voor gebruik ter plaatse, dienen een vergunning op
grond van artikel 3 van de Drank- en Horecawet te hebben. Die
vergunningplichtige bedrijven worden aangeduid als "natte horeca". In artikel 2:27, eerste lid,van de APV wordt de term "openbare inrichting"
gebruikt. Daaronder wordt ook de droge horeca verstaan: het schenken van
niet-alcoholische dranken en van licht alcoholische dranken voor gebruik elders,
en het verstrekken van rookwaar. Derhalve vallen ook coffeeshops onder de
reikwijdte van de APV. In deze paragraaf worden coffeeshops dan ook als gewone
openbare inrichtingen behandeld en zijn geen bijzondere bepalingen over
coffeeshops opgenomen. Daarnaast is het ook mogelijk om voor de exploitatie van
bijvoorbeeld een internetcafé een exploitatievergunning van de burgemeester
verplicht te stellen indien het internetcafé ook horeca-activiteiten ontplooit.
Indien het internetbedrijf alleen internetdiensten aanbiedt, is er geen
vergunning nodig.Bibob-toets en VOGAls het gaat om ondememingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken, is een
integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid van de Drank- en
Horecawet (DHw) jo. artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen
(Wet Bibob). De DHw geldt, zoals hierboven vermeld, niet voor bedrijven waar
geen alcohol wordt geschonken waaronder coffeeshops. Op grond van de
vergunningsplicht op grond van de APV is het voor gemeenten mogelijk om ook voor
leidinggevenden van deze bedrijven een verklaring omtrent het gedrag te vragen
en een Bibobonderzoek te doen. Dit is van belang omdat de
horeca-exploitatievergunning persoonsgebonden is. Wie de leidinggevende is, is
een belang van openbare orde. Immers deze leidinggevende dient ervoor te zorgen
dat overlast wordt voorkomen. Artikel 4 van het Besluit Bibob bepaalt in
overeenstemming met de APV dat als inrichtingen, waarvoor de Wet Bibob geldt,
onder andere aangewezen worden: "inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een
omvang aisof zij bedrijfsmatig was of anders dan om niet, logies wordt
verstrekt, dranken worden geschonken, of rookwaren of spijzen voor directe
consumptie worden verstrekť.Dit zijn dus openbare inrichtingen zoals
gedefinieerd in artikel 2:27,van de APV. Dit betekent dat voor openbare
inrichtingen in de zin van de APV een Bibob-onderzoek mag worden gedaan. Zonder
de APV is hier geen wettelijke grondslag voor.Artikel 2:27 BegripsbepalingenIn de plaats van de term "horecabedrijf' wordt nu de term "openbare inrichting"
gebruikt. Dit voor de duidelijkheid. In de Drank- en Horecawet wordt namelijk
met de term "horecabedrijf' alleen gedoeld op bedrijven waar bedrijfsmatig of
anders dan om niet alcoholhoudende dranken worden verstrekt voor gebruik ter
plaatse (natte horeca). De bepalingen in de APV betreffen juist ook de bedrijven
waar geen alcoholhoudende dranken worden verstrekt (droge horeca).Artikel 2:28 Exploitatievergunning horecabedrijfIn het eerste lid van dit artikel wordt het exploiteren van een openbare
inrichting zonder exploitatievergunning expliciet strafbaar gesteld. Uit artikel 1:6 vloeit voort dat de vergunning uitsluitend wordt verleend aan de
exploitant. De exploitant is de vergunninghouder. De exploitatievergunning heeft
een persoonsgebonden karakter, dat wil zeggen dat de exploitatievergunning niet
overdraagbaar is. Dit betekent dat bij een eventuele overname de rechtsopvolger
van de vertrekkende exploitant niet vrij is om in afwachting van de uitkomst van
zijn vergunningaanvraag de exploitatie voort te zetten. In de periode dat de
vergunningaanvraag behandeld wordt, moet de inrichting gesloten zijn, tenzij
uiteraard de vertrekkende exploitant de exploitatie pas beëindigt nadat op de
nieuwe aanvraag is beslist.Op grond van artikel 1:7 geldt de exploitatievergunning voor onbepaalde tijd. Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat de burgemeester en aanvraagformulier vaststelt. De
exploitant dient van dit formulier gebruik te maken bij de aanvraag van een
exploitatievergunning. Het formulier is beschikbaar via de website van de
gemeente.Derde lidAls het bestemmingsplan vestiging van een openbare inrichting ter plaatse niet
toelaat, is het moeilijk uit te leggen dat de exploitatievergunning moet worden
verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het
bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve
weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een
dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar
brengt dit mee dat de burgemeester treedt in een beoordeling van het geldende
bestemmingsplan, maar dit laat de bevoegdheid van het college bij de toepassing
van het geldende bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet
of de Wet op de Ruimtelijke Ordening is geen sprake. Als het gaat om
ondernemingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken, is een
integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid,van de DHw jo.
artikel 3, van de Wet Bibob. De DHw geldt, zoals hierboven vermeld, niet voor
bedrijven waar geen alcohol wordt geschonken waaronder coffeeshops. Op grond van
de APV is het mogelijk om ook voor leidinggevenden van deze bedrijven een
Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) te vragen en een Bibob-onderzoek te doen.
Dit is van belang omdat de horeca-exploitatievergunning een persoonsgebonden
vergunning is. De mogelijkheid van een Bibob-onderzoek volgt uti artikel 7,
eerste lid en tweede lid, van de wet Bibob.Vierde lidOmdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de horeca te ruim
zijn geformuleerd (met name de volksgezondheid is hier niet aan de orde), is
bepaald dat het hier om de openbare orde gaat en om het woon- en leefklimaat. De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de
mogelijkheid preventief te toetsen, of de exploitatie van een horecabedrijf zich
verdraagt met het woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in
welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate
de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen
aantasten. Met welke aspecten de burgemeester rekening moet houden staat
omschreven in het vijfde lid.Zesde lidIn het zesde lid van dit artikel worden een aantal categorieën openbare
inrichtingen uitgezonderd van de vergunningplicht. Voor die categorieën, waar
geen alcohol wordt geschonken en waar de openbare orde evident niet in het
geding is, is een exploitatievergunning niet noodzakelijk. Tot deze categorie
behoren winkels in de zin van de Winkeltijdenwet die als nevenactiviteit een
openbare inrichting exploiteren (onder a), openbare inrichtingen in een
zorginstelling of museum (onder b), openbare inrichting die niet in een winkel
zijn gevestigd, maar wat betreft de exploitatievorm en openingstijden aansluiten
vergelijkbaar zijn een winkel (ondere), en een Bed&Breakfast van een
beperkte omvang (onder d). Lex Silencio Positivio is niet van toepassingDe Lex Silencio Positivo is niet van toepassing bij de Exploitatievergunning
voor het horecabedrijf. Deze vergunningplicht geldt voor zowel natte- als droge
horeca (inclusief coffeeshops). In de gemeente Zuidpias is het nodig dat
vergunningverlening aan natte- en droge horecagelegenheden gepaard gaat met het
stellen van voorwaarden na consultering van onder meer de politie, met name in
het belang van derden bescherming (waarbij gesproken moet kunnen worden over
inhoudelijke argumenten) en ter bescherming van de openbare orde. In de gemeente
zijn enkele 'risico horeca' aanwezig. Er zijn derhalve dwingende redenen van
algemeen belang (art. 40 Dienstenrichtlijn) om af te zien van invoering. Lex
Silencio Positivo Het advies van de VNG werkgroep hierover wordt op dit punt
niet opgevolgd.Artikel 2:28A TerrassenArtikel 2:28A is een noodzakelijke aanvulling op artikel 2:28. Op grond van
artikel 2:28, zesde lid, zijn een aantal openbare inrichtingen immers
vrijgesteld van de exploitatievergunningplicht. Dit betekent dat deze openbare
inrichtingen ook voor de exploitatie van een terras geen vergunning nodig
hebben. De plaatsing en exploitatie van een terras (van een bepaalde omvang) kan
echter voor overlast zorgen en de vrije doorgang van het verkeer in gevaar
brengen. Artikel 2:28A, eerste lid, bepaalt daarom dat de
exploitatievergunningplicht van toepassing is op alle openbare inrichtingen die
een terras exploiteren. Dit verbod geldt derhalve in beginsel ook voor openbare
inrichtingen die op grond van artikel 2:28, zesde lid, zijn vrijgesteld van de
exploitatievergunningplicht. Tweede en derde lidOp grond van het tweede lid is de burgemeester bevoegd een besluit te nemen over
het gebruik van de openbare weg als terras. Hiermee wordt voorkomen dat een
exploitant, naast de exploitatievergunning, ook een vergunning als bedoeld in
artikel 2:10 APV moet aanvragen. De gronden (derde lid) waarop de burgemeester
het gebruik van de openbare weg als terras kan weigeren zijn gelijk aan de
gronden van artikel 2:10 APV. Vierde lidIn het vierde lid worden kleine terrassen die door openbare inrichtingen als
bedoeld in artikel 2:28, zesde lid, worden geëxploiteerd, uitgezonderd van de
vergunningplicht, mits het terras aan bepaalde voorwaarden voldoet. De
voorwaarden hebben betrekking op de inrichting, de omvang en de openingstijden
van het terras. Indien het terras aan deze voorwaarden voldoet, is de mogelijke
overlast zeer beperkt en daarmee aanvaardbaar. Alleen in het geval het terras
aan die voorwaarden voldoet, kan het terras zonder vergunning worden
geëxploiteerd. Wanneer het terras niet aan de voonwaarden voldoet, dient de
exploitant alsnog een exploitatievergunning als bedoeld in artikel 2:28 APV aan
te vragen.Verder geldt voor kleine terrassen onverkort dat het gebruik daarvan moet
voldoen aan de vereisten van artikel 2:10. Voldoet het terras wel aan de
voorwaarden van het voorgestelde artikel 2:28A, vierde lid, maar is de plaatsing
daarvan toch in strijd met artikel 2:10 dan kan daarvoor een ontheffing worden
gevraagd als bedoeld in artikel 2:10, derde lid APV. Artikel 2:29 SluitingstijdenEerste en tweede lidArtikel 2:29 voorziet in een sluitingsregeling. Daarin is onderscheid gemaakt
tussen de sluitingstijden op werkdagen en de sluitingstijden gedurende het
weekeinde. De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de
eigenlijke horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir
gesitueerd terras behoort wel tot de inrichting, de zich boven de inrichting
bevindende woning van de exploitant niet. Ook sportkantines, sociëteiten,
clublokalen, verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan te merken. Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat
de in de APV opgenomen sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf:
immers, volgens de jurisprudentie kan een gemeentelijke verordening geen
activiteiten betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter
niet worden gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar
belang, waarvan ook sprake is bij besloten horecabedrijven. De
sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten binnen het bedrijf, maar op de
(nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de omgeving: bijvoorbeeld in de vorm
van overlast van komende en gaande bezoekers (het aan en afrijden van auto's,
het slaan met portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.). Derde lidIn afwijking van de in het eerste lid genoemde sluitingstijden, kan de
burgemeester andere sluitingstijden vaststellen voor een afzonderlijke openbare
inrichting. Dat kan neerkomen op een verruiming van de openingstijden, of op een
beperking. Het derde lid geeft de burgemeester de bevoegdheid dat te regelen met
ēen voorschrift bij de exploitatievergunning of door middel van een ontheffing
indien voor de exploitatie van de openbare inrichting geen vergunning vereist
is. Een vergunningvoorschrift moet strekken tot bescherming van het belang of de
belangen in verband waarmee de vergunning vereist is.Vierde lidHet vierde lid bepaalt de openingstijden voor de openbare inrichtingen die op
grond van artikel 2:28, eerste lid, onder a en c, zijn uitgezonderd van de
exploitatievergunningplicht. De bepaling waarborgt dat de openingstijden gelijk
zijn aan de openingstijden van winkelvoorzieningen. Vijfde lidEen openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:27 kan vergunningplichtig zijn
ingevolge de Wet milieubeheer of onder de werking van het Activiteitenbesluit.
Aan een krachtens de wet te verlenen vergunning kunnen eveneens voorschriften
worden verbonden dan wel nadere eisen worden gesteld ter voorkoming van de
indirecte gevolgen van de inrichting. De sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voorzover de op de Wet
milieubeheer gebaseerde voorschriften van toepassing zijn. De Wet milieubeheer
beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of beperking van alle
nadelige gevolgen van het milieu door het in werking zijn van krachtens die wet
aangewezen inrichtingen. De gemeenteraad is niet bevoegd die regeling bij
verordening aan te vullen, indien daarmee wordt beoogd dezelfde belangen te
beschermen. De raad kan dus niet aanvullend via de APV gevaar, schade of hinder of andere
belangen die onder het begrip "bescherming van het milieu" vallen, tegengaan die
wordt veroorzaakt door een inrichting die vergunningplichtig is ingevolge de.
Wet milieubeheer.Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluitingEerste lidOp grond van artikel 2:30, eerste lid de burgmeester voor een of meer openbare
inrichtingen tijdelijk afwijkende sluitingsuren opleggen of de openbare
inrichting tijdelijk sluiten. De exploitant van een openbare inrichting kan zelf
ook verzoeken om tijdelijk andere sluitingstijden.Aanleiding voor tijdelijke afwijking sluitingstijden of sluiting, moet zijn
gelegen in het belang van de openbare orde, veiligheid, of gezondheid, of in
bijzondere omstandigheden (zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft
een algemene bevoegdheid die anders dan bij de bevoegdheid als bedoeld in
artikel 2:29, tweede lid, die een individueel karakter heeft, zich niet alleen
kan uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de gemeente
aanwezige openbare inrichtingen. Wel beperkt de bevoegdheid zich - in
tegenstelling tot artikel 2:29, tweede lid, waarbij het om een permanente
afwijking kan gaan - tot het tijdelijk vaststellen van afwijkende
sluitingstijden of tot tijdelijke sluiting. De bevoegdheid tot sluiting verschaft de burgemeester de mogelijkheid een
inrichting (tijdelijk) te sluiten, zonder dat hij vooraf dient over te gaan tot
een tijdelijk of voor onbepaalde tijd bedoelde intrekking van de
exploitatievergunning. In een dergelijke situatie zouden dan theoretisch twee
beroepsprocedures in dezelfde zaak naast elkaar kunnen worden aangespannen,
hetgeen zo mogelijk vermeden dient te worden. Bovendien kan het zo zijn dat de
burgemeester het om redenen van openbare orde nodig oordeelt dat een bepaalde
inrichting te sluiten, zonder dat dit hoeft te leiden tot (tijdelijke)
intrekking van de exploitatievergunning.Tweede lidHoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet "Damocles" (artikel 13b van de
Opiumwet dat op 21 april 1999 in werking is getreden) vanuit is gegaan dat
gemeentelijke regelingen (overlast- of exploitatieverordeningen) hun geldigheid
behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke regeling een ander is, stelt
het tweede lid buiten twijfel dat niet in dezelfde situaties kan worden
opgetreden als waarvoor artikel 13b Opiumwet is bedoeld.Artikel 2:31 Verboden gedragingenDeze bepaling geeft onder a een (algemeen) verbod om de orde in horecabedrijven
te verstoren, dat zich in algemeenheid tot bezoekers richt. Het verbod onder b
richt zich tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting. Als die zich met
goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in de tijd dat de
inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel 2:31. Als hij geen
toestemming van de exploitant heeft en niet weggaat als de exploitant dat
vraagt, overtreedt hij artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht
(lokaalvredebreuk).Artikel 2:32 Handel in openbare inrichtingenDit artikel betreft een verbod van heling. Met de term 'gebruikte of ongeregelde
goederen' worden dezelfde goederen bedoeld als in artikel 437 van het Wetboek
van Strafrecht. Het is bekend dat in sommige cafés regelmatig gestolen goed verhandeld wordt.
In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden
naar bepaalde cafés gaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen.
Artikel 2:32 sluit aan op het in artikel 14 Drank- en Horecawet neergelegde
verbod tot het uitoefenen van de kleinhandel. Dit laatste verbod ziet echter
slechts op verkoophandelingen. Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de
handelaar), kan dit artikel niet worden gebaseerd op artikel 437ter of artikel
437 Wetboek van Strafrecht. Het artikel is vastgesteld op basis van artikel 149
Gemeentewet, terwijl de strafsanctie is gebaseerd op artikel 154
Gemeentewet.Artikel 2:33 OrdeverstoringBepaling is geschrapt en verplaatst artikel 2:31, onder a.Artikel 2:34 Het college als bevoegd bestuursorgaanHet begrip "horecabedrijf' als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op
inrichtingen die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals besloten
sociëteiten en gezelligheidsverenigingen. Gelet op artikel 174 van de
Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het college het bevoegde
bestuursorgaan.AFDELING 8A. Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de
Drank- en HorecawetAlgemene toelichtingDe Drank- en Horecawet ordent de distributie van alcoholhoudende drank. De wet
bestaat sinds 1964. Kern van de wet is dat alcoholgebruik kan leiden tot
gezondheidsschade, overlast en ongevallen. Daarom is een gemeentelijke
vergunning vereist voor het schenken van alcoholhoudende drank in de horeca en
de verkoop van sterke drank in slijterijen. Voor de detailhandelsverkoop van
zwakalcoholhoudende drank is geen vergunning vereist. Destijds achtte de
wetgever dat niet nodig. De Drank- en Horecawet stelt voor het verkrijgen van een vergunning enkele
eisen: leidinggevenden dienen te voldoen aan leeftijdseisen (21 jaar of ouder),
zedelijkheidseisen (geen crimineel verleden) en eisen ten aanzien van kennis en
inzicht in verantwoord verstrekken (meestal Verklaring Sociale Hygiëne). Ook de
inrichting zelf moet aan enkele basiseisen voldoen. Om het alcoholgebruik onder jongeren zoveel mogelijk te helpen voorkomen, kent
de Drank- en Horecawet al vanouds leeftijdsgrenzen. Aan jongeren onder de 18
jaar mag geen zwakalcoholhoudende drank (gedistilleerd met minder dan 15%
alcohol, wijn en bier) worden verkocht. De leeftijdsgrens voor sterke drank
(gedistilleerd met 15% alcohol of meer) ligt eveneens bij 18 jaar. Alle
verstrekkers van alcohol (barkeepers, slijters, caissières en dergelijke) dienen
de leeftijd van jongeren vooraf vast te stellen. Met ingang van 1 januari 2013 is het toezicht op de naleving van vrijwel alle
bepalingen van de Dranken Horecawet overgegaan van de Nederlandse Voedsel- en
Warenautoriteit naar de gemeente. Het uitgangspunt hierbij is dat gemeenten het
toezicht efficiënter in kunnen zetten en vaker toezicht kunnen uitoefenen. De
burgemeester is het bevoegd gezag. De gemeenteraad heeft meer mogelijkheden gekregen om op lokaal niveau beter
invulling te geven aan het alcoholbeleid, met name om (overmatig) alcoholgebruik
onder jongeren tegen te gaan. De bestaande gemeentelijke bevoegdheid om
leeftijdsgrenzen voor de horeca vast te stellen wordt uitgebreid. Gemeenten kunnen een minimum toelatingsleeftijd tot alle horecalokaliteiten en
terrassen vaststellen en deze koppelen aan tijdsruimten. Daarnaast heeft de
gemeenteraad de mogelijkheid gekregen extreme prijsacties in supermarkten en in
de horeca in een verordening te verbieden. In de gewijzigde Drank- en Horecawet is opgenomen dat jongeren onder de 18 jaar
strafbaar zijn als ze alcohol aanwezig of voor consumptie gereed hebben op voor
het publiek toegankelijke plaatsen. Deze landelijke strafbepaling heeft een
drieledig doel. Ten eerste is het een beschermingsmaatregel, waarmee het
alcoholgebruik onder jongeren onder de 18 jaar wordt tegengegaan. Ten tweede is
het een ordemaatregel, waarmee overlastgevende drinkende jeugd op straat kan
worden aangepakt. Ten derde is de bepaling een antwoord op het veel voorkomende fenomeen dat een
oudere persoon alcohol koopt en deze in de horeca of op straat doorgeeft aan een
jongere onder de leeftijdsgrens. Het verbod geldt niet voor het aanwezig hebben
van alcoholhoudende dranken in supermarkten, slijterijen en dergelijke. Daar is
er immers geen indirecte verstrekking en/of consumptie ter plaatse.Het geldt wel voor het aanwezig hebben (of voor consumptie gereed hebben) van
alcoholhoudende drank in horeca-inrichtingen, inclusief de paracommerciële
inrichtingen. Het verkopen en schenken van alcohol aan jongeren onder de 18 jaar
kan als gevolg van de wijziging van de Drank- en Horecawet harder worden
aangepakt. Supermarkten en andere detailhandelaren die binnen een jaar drie keer
betrapt worden op het verkopen van alcohol aan jongeren onder de leeftijdsgrens
kan het tijdelijk worden verboden om alcoholhoudende drank te verkopen. De
burgemeester kan een alcoholverkoopverbod van één tot twaalf weken opleggen. De
horeca- en slijterijvergunning kan al na een overtreding worden geschorst.De administratieve lasten voor horeca- en slijtersbedrijven worden fors
verminderd. Zo hoeft een ondernemer een nieuwe leidinggevende nog slechts bij de
gemeente te melden en hoeft er in zo'n geval ook geen nieuwe vergunning meer te
worden aangevraagd.Artikel 2:34a BegripsbepalingenBehoeft geen toelichtingArtikel 2:34b Schenktijden paracommerciële rechtspersonen,
privé-bijeenkomsten en bijeenkomsten derdenArtikel 2:34b is gebaseerd op artikel 4 (derde lid onder a) van de Drank- en
Horecawet. Dit artikel behandelt de schenktijden voor paracommerciële
rechtspersonen. Met het reguleren van de schenktijden van de paracommerciële
horeca wordt bewerkstelligd dat het verstrekken van alcoholhoudende drank een
nevenactiviteit van de vereniging blijft naast de primaire activiteiten van
recreatieve, sportieve, sociaal culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of
godsdienstige aard. In de APV is ervoor gekozen om per categorie van paracommerciële rechtspersoon
andere schenktijden op te nemen. Dit omdat na inspraak is gebleken dat één
gelijke schenktijd voor alle paracommerciële rechtspersonen niet aansluit bij de
verschillende activiteiten van de verschillende paracommerciële rechtspersonen.
Tot welke categorie en rechtspersoon behoort wordt bepaald aan de hand van het
statutaire doel. Eerste lidVoor de in het eerste lid genoemde paracommerciële rechtspersonen is gekozen om
vanaf 12.00 uur tot 00.30 uur de mogelijkheid te bieden alcohol te schenken,
maar alleen tijdens activiteiten die verband houden met het statutaire doel van
de rechtspersoon. Met deze regel worden de schenktijden beperkt ten opzichte van
de schenktijden van de commerciële horeca. Tevens wordt de verenigingen nog wel
de mogelijkheid geboden om rond hun activiteiten de bar open te hebben en zo de
sporters de gelegenheid te geven om naast de sport ook de sociale banden te
versterken. Om te bepalen wat verstaan wordt onder activiteiten wordt gekeken naar het doel
zoals omschreven in de statuten. Als het doel sport is dan wordt onder
activiteiten uiteraard alleen sportactiviteiten verstaan. Tweede lidIn dit lid wordt er voor gekozen om voor paracommerciële rechtspersonen die zich
richten op jeugdwerk andere schenktijden te stellen. Deze schenktijden zijn zeer
beperkend ten opzicht van de commerciële horeca. Het moet hier gaan om
rechtspersonen die het doel hebben om de jeugd van de straat te houden en hun
verantwoorde en vormende activiteiten aanbied. Het is van belang ter voorkoming
van openbare orde problemen en overlast deze jongeren een onderkomen te bieden
waar ze in contact kunnen komen met cultuur, informatie en verantwoord
amusement. Echter in het kader van alcoholmatiging onder jongeren is ervoor
gekozen om alleen het schenken van zwakalcoholhoudende drank toe te staan.Derde lid Dit lid heeft betrekking op de alcoholverstrekking door paracommerciële
rechtspersonen tijdens gelegenheden die niet direct verbonden zijn aan de
hoofdactiviteit van de paracommerciële rechtspersoon zelf, zoals bruiloften en
partijen, maar ook vergaderingen van bijvoorbeeld politieke partijen of goede
doelen organisaties. Artikel 4 van de Drank- en Horecawet bevat onder meer de
verplichting ter voorkoming van oneerlijke mededinging bij gemeentelijke
verordening regels te stellen waaraan paracommerciële rechtspersonen zich te
houden hebben bij de verstrekking van alcoholhoudende drank. Deze regels moeten
onder meer betrekking hebben op in de inrichting te houden bijeenkomsten van
persoonlijke aard (artikel 4, derde lid onder b, van de wet) en op in de
inrichting te houden bijeenkomsten die gericht zijn op personen die niet of niet
rechtstreeks bij de activiteiten van de betreffende rechtspersoon betrokken zijn
(artikel 4, derde lid onder c, van de wet).In de APV is er voor gekozen de alcoholverstrekking door paracommerciële
rechtspersonen tijdens bijeenkomsten van persoonlijke aard pas te verbieden als
het tot oneerlijke mededinging leidt. Gezien de lichtere eisen die de Drank- en
Horecawet en andere wetten aan paracommerciële rechtspersonen stellen, is het
niet wenselijk dat deze rechtspersonen dit als concurrentievoordeel jegens de
reguliere horeca kunnen gebruiken. Door dit artikel wordt voorkomen dat (veelal
gesubsidieerde) paracommerciële instellingen te veel concurreren met de
reguliere horeca. Maar er wordt wel enige vrijheid geboden op dit gebied. Met
name omdat in deze tijden van bezuinigingen de subsidies minder zijn geworden en
de paracommerciële rechtspersonen ook veel al afhankelijk zijn van de
barinkomsten. En tot op heden er geen signalen zijn dat er sprake is van
oneerlijke mededinging in de gemeente Zuidplas. Oneerlijke mededinging Oneerlijke mededinging is een verzamelbegrip. Het omvat het gehele complex van
handelingen die strekken tot afzetbevordering of dienstuitbreiding van een
onderneming, die in het normale handelsverkeer ontoelaatbaar worden geacht. Dit kan op verschillende manieren voorkomen: - wanneer paracommerciële rechtspersonen door subsidies, het gebruik van
vrijwilligers en belastingvrijstellingen buiten hun hoofddoelstelling om
horecadiensten verlenen aan het publiek; - wanneer horecadiensten worden ontwikkeld op locaties die in strijd met het
bestemmingsplan zijn De regel in het derde lid ziet alleen op bijeenkomsten waarbij alcohol wordt
verstrekt. Bij bijeenkomsten waarbij de paracommerciële rechtspersonen geen
alcohol verstrekken speelt het concurrentievoordeel dat ontstaat als gevolg van
de lichtere eisen die de wet aan deze rechtspersonen stelt immers veel minder
een rol. Vanzelfsprekend zal de paracommerciële rechtspersoon bij het houden van
dergelijke bijeenkomsten wel aan de overige regelgeving, zoals het
bestemmingsplan en huurovereenkomst moeten voldoen.Vierde lidHier is opgenomen dat de burgemeester op aanvraag van een paracommerciële
rechtspersoon ontheffing verleent (let wel niet op aanvraag ontheffing kan
verlenen) van de in het derde lid gestelde verboden indien de paracommerciële
rechtspersoon kan aantonen dat in een straal van 10 km rond de paracommerciële
inrichting geen commercieel horecabedrijf in staat en bereid is om de in dat
artikel bedoelde bijeenkomsten te organiseren. Het is dus aan de paracommerciële
rechtspersoon om te bewijzen dat de reguliere horeca in de wijde omgeving dat
soort bijeenkomsten niet organiseert. De 10/15-kilometergrens is een criterium
dat de meeste gemeenten de afgelopen jaren hebben gebruikt bij de uitvoering van
de Drank- en Horecawet, ter weging van de plaatselijke en regionale
omstandigheden. Deze wegingsplicht vervalt echter bij de inwerkingtreding van de
nieuwe Drank- en Horecawet. Gebruik van dat criterium onder de 'oude' Drank- en
Horecawet is destijds door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
toegestaan (4 juli 2007, LJN: BA8746,200609363Z1), maar niet verplicht (22 juli
2009, LJN: BE9859,20087420Z1ZHR).Vijfde lidIn dit lid is bepaald dat de ontheffing, ook al is die madatoir, niet
stilzwijgend wordt verleend indien de burgemeester te laat of niet reageert op
een aanvraag om een ontheffing. De lex silencio positivo is derhalve niet van
toepassing. Artikel 2:34c Schenktijden voor commerciële kantinesIn dit artikel wordt de verstrekking van alcoholhoudende dranken door
commerciële kantines bij sportclubs, jongerenorganisaties, buurthuizen en
dergelijke beperkt. Het artikel legt deze horecabedrijven dezelfde schenktijden
op als de 'echte' paracommerciële horeca. De grondslag van deze beperkingen is
artikel 25a van de Drank- en Horecawet.In de gemeente Zuidpias is een aantal multifunctionele accommodaties. In deze
gebouwen zijn vaak sportclubs gevestigd. In deze gebouwen is echter vaak maar
één kantine aanwezig die op de volgende manieren wordt uitgebaat: - er wordt een
B.V. opgericht, waarbij het/de besturen van de vereniging(en) of stichting(en)
de enige aandeelhouder is/zijn; - de kantine wordt verpacht aan een
ondernemer. Beide alternatieven worden soms ook gekozen door besturen van verenigingen of
stichtingen vanwege andere redenen, zoals bijvoorbeeld bij een gebrek aan
geïnstrueerde barvrijwilligers. Formeel gaat het bij toepassing van deze alternatieven niet meer om een
paracommerciële inrichting, maar om een commerciële inrichting. Er zal dan ook
een gewone horecavergunning aangevraagd en verstrekt moeten worden, met alle
wettelijke verplichtingen die daarbij horen. In de praktijk blijft de gemeente
Zuidplas echter vaak gewoon subsidie geven en maakt men gebruik van
barvrijwilligers. Het voordeel van dit artikel is dat de klassieke kantine en de commerciële
kantine deels dezelfde beperkingen opgelegd krijgen. Beide soorten kantines
worden regelmatig door veel jongeren bezocht. Bovendien is het onwenselijk dat
een bestuur van een vereniging of stichting door het kiezen voor een andere
rechtsvorm van de kantine-exploitatie of door verpachting opeens tot later in de
avond mag schenken.Artikel 2:34d OntheffingenEerste lidEerste lid In het eerste lid gaat het om ontheffingen van de verboden zoals
genoemd in artikel 2:34b, lid 1, 2 en 3 en 2:34c van deze verordening. Het
betreft het verbod om bepaalde tijden alcoholhoudende drank te schenk in een
paracommerciële inrichting zoals bedoeld in artikel 2:34b en het verbod om op
bepaalde tijden alcoholhoudende drank te schenken in 'commerciële kantines' (zie
voor dat begrip de toelichting bij artikel 2:34c van deze verordening). De
burgemeester kan ontheffing verlenen. Aan deze ontheffing kan de burgemeester
voorschriften en beperkingen verbinden. Een ontheffing wordt slechts verleend voor activiteiten die worden uitgeoefend
in verband met de statutaire doelen van de rechtspersoon. Bij de beoordeling of
de ontheffing verteend wordt, zal de burgemeester meewegen in hoeverre er sprake
is van oneerlijke mededinging. Te denken valt hierbij aan een tennistoernooi in de avonduren of een
kampioenswedstrijd. Tweede lidIn het tweede lid is bepaald dat de lex silencio positivo ook bij deze
facultatieve ontheffingen niet van toepassing is.Artikel 2:34e Prijsacties horecaArtikel 25d van de Drank- en Horecawet biedt gemeenten de mogelijkheid
prijsacties, zoals happy hours, gedeeltelijk te beperken. Happy hours zijn
doorgaans afgebakende tijden (enkele uren of een dag in de week) waarop alcohol
tegen een gereduceerd tarief wordt aangeboden. De maatregel kan - zo bepaalt de Drank- en Horecawet - alleen betrekking hebben
op het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende
dranken voor gebruik ter plaatse tegen een prijs die voor een periode van 24 uur
of korter lager is dan 60% van de prijs die in de betreffende horecalokaliteit
of op het betreffende terras gewoonlijk wordt gevraagd. Met dit artikel worden
bijvoorbeeld ook prijsacties als '2 drankjes voor de prijs van 1' verboden. Ook
kunnen er bepaalde arrangementen mee tegengaan worden, zoals een avond onbeperkt
drinken voor 15,- althans als het onbeperkt dnnken gedurende een avond normaal
gesproken voor meer dan 25,- wordt aangeboden en er in het kader van een actie
tijdelijk een prijs van 15-, wordt gevraagd. De zogenaamde ladies nights
(avonden waarop vrouwen gratis mogen drinken) worden met dit artikel ook
verboden.Het in artilkel 2:34e van deze afdeling opgenomen verbod heeft uitsluitend
betrekking op prijsacties in horecalokaliteiten en op terrassen en geldt dus
niet voor goedkoop schenken op andere plaatsen, bijvoorbeeld met een artikel
35-ontheffing tijdens bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard
(evenementen). Het gaat bij dit verbod ook uitdrukkelijk om de korting op de
prijs die normaal daar in die horecalokaliteit of op dat terras wordt gevraagd.
Dat is in de horeca na te gaan door de actieprijs te vergelijken met de prijs
die wordt vermeld op de (op grond van het Besluit prijsaanduiding producten)
verplichte prijslijst. Dit verbod is opgenomen om te voorkomen dat er in een kortere periode heel veel
alcohol gedronken wordt wat kan leiden tot gezondheidsproblemen bij jongeren,
maar ook tot openbare orde problemen. Een verbod op prijsacties in de horeca geldt voor alle kopers, dus ook voor
meerderjarigen.Artikel 2:34f Aanvullende vragen aan paracommerciële
rechtspersonenDe Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft in 1995 de Regeling
aanvraaggegevens en formulieren Drank- en Horecawet gepubliceerd. Deze regeling
is in 2000 aangepast. Bij deze regeling horen (als bijlagen) formulieren waarmee
de verschillende Drank- en Horecawetvergunningen moeten worden aangevraagd. De
verplichtte gebruiken Drank- en Horecawetformulieren zijn in het kader van de
nieuwe wijziging van de Drank- en Horecawet aangepast. Er worden ook digitale
aanvraagformulieren ontwikkeld. Het tweede lid van artikel 26 van de Drank- en Horecawet geeft sinds de meest
recente wijziging duidelijker dan voorheen aan dat gemeenten voor het stellen
van extra vragen, ter uitvoering van artikel 4 van de Drank- en Horecawet, bij
verordening zelf een formulier kunnen vaststellen. Door te verlangen dat dit bij
verordening geschiedt, heeft de wetgever aan willen geven dat de gemeenteraad
een uitspraak moet doen over de aard en omvang van de aanvullende vragen die aan
paracommerciële rechtspersonen gesteld kunnen worden. In dit artikel wordt extra gevraagd naar het doel en doelgroep van de
paracommerciële rechtspersoon zodat kan worden vastgesteld tot welke categorie
zoals genoemd in artikel 2:34b , de paracommerciële rechtspersoon behoort.Artikel 2:34g Voorschriften aan vergunningenIn dit artikel is opgenomen dat de burgemeester bevoegd is voorschriften te
verbinden aan vergunningen om het horecabedrijf uit te oefenen. Bepaald wordt
wel dat de voorschriften die de burgemeester stelt zijn: ter bescherming van de
volksgezondheid, en/of in het belang van de openbare orde, en/of ter bevordering
van de naleving van artikel 20 van de Drank- en Horecawet (waarin onder meer
leeftijdsgrenzen worden gesteld voor de verstrekking van alcoholhoudende
dranken). Artikel 25a van de Drank- en Horecawet biedt gemeenten de mogelijkheid in een
verordening op te nemen dat de burgemeester, volgens bij die verordening te
stellen regels, vooraf - dat wil zeggen bij de afgifte van de vergunning -
voorschriften aan een vergunning kan verbinden of de vergunning kan beperken tot
het verstrekken van zwak-alcoholhoudende drank. Dit kan worden bepaald voor
horecavergunningen en voor slijterijvergunningen. Deze gemeentelijke bevoegdheid
was voorheen opgenomen in artikel 23 van de Drank- en Horecawet, zij het dat
toen aan het college van burgemeester en wethouders dat mandaat gegeven kon
worden. In deze verordening wordt de burgemeester voor wat betreft de horecabedrijven
uitsluitend de bevoegdheid gegeven de alcoholverstrekking aan voorschriften te
verbinden. Hij krijgt niet de bevoegdheid de verstrekking te beperken tot
zwak-alcoholhoudende drank. Omdat er bewust is gekozen om geen onderscheid te
maken in deze verordening tussen zwakalcolhoudende- en sterke drank. Er is voor
gekozen om de ondernemer ook eigen verantwoordelijkheid te geven. De ondernemer
moet zelf bewust omgaan met schenken van alcohol en het verstrekken van
zwakalcoholhoudende- dan wel sterke drank.Zoals hiervoor reeds vermeld beperkt de gemeenteraad verder de bevoegdheid van
de burgemeester door te bepalen dat hij slechts voorschriften kan verbinden
vanwege drie specifiek genoemde redenen (bescherming volksgezondheid, openbare
orde belang, naleving leeftijdsbepalingen). Voorbeelden van voorschriften die de burgemeester kan verbinden aan de
vergunning voor een horecabedrijf zijn: Ter bescherming van de volksgezondheid- een gevarieerde drankenkaart verplicht stellen; - dit houdt in dat er - naast alcoholhoudende dranken - voldoende betaalbare
niet-alcoholhoudende alternatieven moeten worden aangeboden (fris, water, thee,
koffie);] - het niet schenken tijdens jeugdactiviteiten. In het belang van de openbare orde- eisen stellen ten aanzien van het maximaal aantal bezoekers. Voor de
veiligheid kan het aantal bezoekers dat tegelijkertijd in de inrichting aanwezig
mag zijn worden gemaximeerd. Het aantal bezoekers maximeren is bovendien ter
bescherming van de volksgezondheid. Uit onderzoek blijkt dat hoe meer mensen er
in een zaak zijn en hoe minder makkelijk men even kan zitten, des te meer er
wordt gedronken (Hughes, 2009). Ter bevordering van de naleving van artikel 20 van de Drank- en
Horecawet - verlangen dat polsbandjessystemen worden toegepast. - eisen stellen aan het aantal entrees en het aantal portiers. Voorbeelden van voorschriften die de burgemeester kan verbinden aan de
vergunning voor een slijtersbedrijf zijn: Ter bescherming van de volksgezondheid - Eisen stellen ten aanzien van reclame buiten de inrichting. - Bijvoorbeeld het verbieden van losse reclameborden en andere staande
reclame-uitingen buiten de inrichting als die slijterij ligt binnen een straal
van 200 meter van een school met veel leerlingen onder de 18 jaar. In het belang van de openbare orde- Eisen stellen ten aanzien van het maximaal aantal klanten. - Voor de veiligheid kan het aantal klanten dat tegelijkertijd in de inrichting
aanwezig mag zijn worden gemaximeerd.Ter bevordering van de naleving van artikel 20 van de Drank en Horecawet:- Eisen dat er toeganscontrole is op bepaalde tijdstippen. Bijvoorbeeld zaterdag
aan het einde van de middag meot bij de deur op leeftijd worden
gecontroleerd.- Eisen dat effectieve leeftijdscontrole wordt toegepast. Bijvoorbeeld verlangen
dat controlesystemen worden ingezet die bewezen vrijwel sluitend zijn, zoals het
systeem met leeftijdscontrole op afstand. AFDELING 9: TOEZICHT OP INRICHTINGEN TOT HET VERSCHAFFEN VAN
NACHTVERBLIJFArtiel 2:35 BegripsbepalingenHet begrip "inrichting" als omschreven in artikel 2:35 sluit aan bij artikel 438
Wetboek van Strafrecht, dat ziet op het als beroep verschaffen van nachtverblijf
aan personen (eerste lid) en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen
van een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van
kampeermiddelen e.d. (tweede lid).Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatieArtikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk
overzicht heeft van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf- en
kampeerinnchtingen.Artikel 2:37 NachtregisterArtikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregisterArtikel 2:38 komt de exploitant van een inrichting tegemoet. Degene die in de
innchting de nacht doorbrengt, is op grond van deze bepaling verplicht de voor
registratie vereiste gegevens volledig en naar waarheid aan de exploitant te
verstrekken.AFDELING 10: TOEZICHT OP SPEELGELEGENHEDENArtikel 2:39 SpeelgelegenhedenEerste lidHet begrip "speelgelegenheid" als omschreven in het eerste lid, betreft iedere
openbare gelegenheid waarin de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen
waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of
verloren. In de Wet op de Kansspelen is een uitputtende regeling neergelegd ten
aanzien van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals
speelcasino's en speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met
uitzondering van behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun
behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Voor deze categorie
speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden,
waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking op heeft. Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als
bedoeld in lid 1. De houder van een café waarin bezoekers het kaartspel kunnen
beoefenen, hoeft niet zonder meer over vergunning te beschikken maar slechts
indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde kaartspelen, zoals poker, worden
beschouwd als kansspelen. Als die kaartspelen worden gespeeld met de bedoeling
om prijzen te winnen zonder dat de organisator over een vergunning beschikt, is
dat op grond van de Wet op de kansspelen verboden. Tweede en derde lidDe vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid.
Artikel 2:39 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon en
leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de
Kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden van
kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving
en criminaliteit moet worden tegengegaan. De Wet op de Kansspelen geeft de burgemeester noch het college de bevoegdheid om
een illegale speelgelegenheid te sluiten. In de praktijk is dit evenwel vanwege
de negatieve uitstraling en het illegale karakter van de speelgelegenheid vaak
wel wenselijk. Daarom is in dit artikel een vergunningsplicht opgenomen, met in
het derde lid de mogelijkheid om de vergunning te weigeren als naar het oordeel
van de burgemeester moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de
omgeving van de speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze
nadelig wordt beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er
strijd bestaat met een geldend bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen
vergunning heeft, heeft de burgemeester volgens artikel 125 van de Gemeentewet
de bevoegdheid bestuursdwang toe te passen. In artikel 1:6 zijn voorwaarden
opgenomen waaronder de vergunning kan worden ingetrokken of gewijzigd.Artikel 2:40 KansspelautomatenOm te bepalen of sprake is van een hoog- of laagdrempelige inrichting dient te
worden beoordeeld of sprake is van een horecalokaliteit in de zin van de Drank-
en Horecawet en of er zich in deze horecalokaliteit zelf geen andere
activiteiten afspelen waaraan een zelfstandige betekenis kan worden toegekend.
Over wat wordt beschouwd als een zelfstandige activiteit is veel jurisprudentie.
Er moet in ieder geval gedacht worden aan het afhalen van etenswaren, dansen,
zaalverhuur, bowlen of kegelen en het serveren van kleine etenswaren.Waar precies de grens ligt tussen ondersteunende activiteiten en zelfstandige
activiteiten is een sterk feitelijk oordeel en zal van geval tot geval bekeken
moeten worden, gerelateerd aan de jurisprudentie. Voor samengestelde
inrichtingen geldt het volgende: Indien er sprake is van een laagdrempelige
horeca-inrichting, waarbinnen zich een horecalokaliteit als bedoeld in artikel
1, eerste lid, van de Drank- en Horecawet bevindt, dient te worden bekeken of de
laagdrempelige gedeelten vanaf de openbare weg bereikt kunnen worden via de
horecalokaliteit. Als dit het geval is, dan is de horecalokaliteit alsnog
laagdrempelig en is het niet toegestaan kansspelautomaten te plaatsen. In artikel 30, onder e, van de Wet op de kansspelen is bepaald dat een
inrichting laagdrempelig is, indien deze niet hoogdrempelig is. In artikel 30c,
tweede lid van de Wet op de kansspelen is bepaald dat bij verordening wordt
aangegeven hoeveel kansspelautomaten kunnen worden opgesteld, met dien verstande
dat voor een hoogdrempelige inrichting het aantal kansspelautomaten op twee
wordt bepaald. In laagdrempelige inrichtingen mogen geen kansspelautomaten
worden opgesteld.AFDELING 11: MAATREGELEN TEGEN OVERLAST EN BALDADIGHEIDartikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaalEerste en tweede en lidOp grond van artikel 174a van de Gemeentewet en artikel 13b van de Opiumwet kan
de burgemeester besluiten een woning, een niet voor het publiek toegankelijk
lokaal of een bij die woning of dat lokaal behorend erf, dan wel een gebouw,
open erf of terrein te sluiten, indien door gedragingen in de woning, het
lokaal, het gebouw, op het erf of het terrein de openbare orde rond de woning,
het lokaal, het gebouw, het erf of het terrein wordt verstoord. Het doel van een
dergelijke sluiting is om de rust in de omgeving te herstellen. Hierbij is het
niet wenselijk dat de woning, het lokaal, het gebouw, het erf of het terrein
alsnog wordt betreden. Aangezien in de Gemeentewet en de Opiumwet niet de
rechtsgevolgen van de sluiting worden geregeld, verdient het aanbeveling dit in
de APV te regelen. Dit artikel omvat een dergelijk verbod. In de gevallen waarin
de woning etc. niet is verzegeld of de verzegeling reeds is verbroken, is deze
strafbepaling opgesteld die het verbiedt om een gesloten pand te betreden. Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning, het gebouw of het
lokaal moeten betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel
2:41 toegevoegd. Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut
zijn.Artikel 2:42 Plakken en kladdenEerste lidIn het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term ''bekladden''
ligt reeds besloten dat het daarbij niet gaat om menigsuitingen als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.Tweede lid Tweede lid Het aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden
aangemerkt als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast
andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking
in een bepaalde behoefte kan voorzien. Vrijheid van meningsuitingOp het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden
gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt
op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod
krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit
middel van bekendmaking meebrengt, voor zover door dat gebruik een anders recht
wordt geschonden. De eis dat "plakken" slechts is toegestaan indien dit
geschiedt met toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de
gemeente die rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat
aanplakken van een voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak
toestemming verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke
hoedanigheid.Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting
dat uit de toepassing van artikel 2:42 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt
als nodig in een democratische samenleving ter bescherming van de openbare orde. Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen. Volgens het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en
daarvoor nadere regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er volgens
jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7, van de Grondwet en artikel
10 EVRM. Doen plakken of doen aanbrengenBij de herziening van 2004 is het verbod van het tweede lid, onder a, in die zin
uitgebreid dat nu ook het "doen" plakken of het op andere wijze "doen"
aanbrengen van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit vanwege de
jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State. Onder "doen"
aanplakken verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken of een
actieve bemoeienis daarmee hebben. In die gevallen kan de gemeente dus met
succes handhaven. Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan: door het enkele
verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan
te brengen; het alleen maar niet tegengaan van het aanplakken; het op internet
plaatsen van posters die men voor eigen gebruik kan uitprinten, terwijl onder
dat eigen gebruik mede wordt verstaan het hangen van posters in de stad. Men moet bij de handhaving de opdrachtgever wel een redelijke termijn gunnen om
bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven te achterhalen waar de betreffende
posters geplakt waren en de verwijdering van die posters te bewerkstelligen.
Naast de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving en kostenverhaal, kan de
rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook verhalen met inschakeling van
de burgerlijke rechter.Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.[vervallen]Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen[Vervallen]Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d.[Vervallen]Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d.Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van
wegen. Bermen, glooiingen en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling
ziet derhalve op het verkeer op wegen in de zin van de wegenverkeerswetgeving,
maar kan als toelaatbaar worden beschouwd naast deze wetgeving. Op basis van
artikel 149 Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers bevoegd tot het
stellen van regels die andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze
regels het stelsel van de wegenverkeerswetgeving doorkruisen. Dat is hier niet
het geval. Het verbod heeft slechts betrekking op voertuigen die niet voorzien
zijn van rubberbanden. De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn voorzien van
rubberbanden, blijkt in de praktijk vragen op te roepen. Die beperking is
opgenomen omdat juist die voertuigen schade kunnen aanrichten. Verder wordt
hiermee voorkomen dat het domein van de Wegenverkeerswet wordt betreden. Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met rubberbanden in
niet van de weg (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) deel uitmakende
groenstroken, wordt geregeld in artikel 5:11 (aantasting groenvoorzieningen door
voertuigen).Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag in de publieke ruimteOp basis van artikel 2:47 (en artikel 2:49) kan tegen vormen van onnodige hinder
of overlast worden opgetreden. AfbakeningArtikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt "straatschenderij" strafbaar,
tenwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf
bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen
zou men kunnen omschrijven als baldadigheid. De omschrijving is echter strakker
dan wat men in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is
zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd. De strekking van het begrip publieke ruimte in artikel 2:47 gaat
verder dan het begrip weg als bedoeld in de Wegenverkeerswet 1994, (zie daarvoor
de toelichting op artikel 1.1). Voorzover een hinderlijke gedraging plaatsvindt
op de weg, als omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel
2:47 niet van toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere
regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.Artikel 2:48 Verboden drankgebruikEerste lidHet eerste lid maakt het mogelijk op te treden tegen personen die zich op een
openbare plaats - al dan niet in combinatie met drugs - te goed doen aan diverse
soorten alcoholica en vervolgens passanten lastig vallen of andere met alcohol
samenhangende overlast veroorzaken, zoals luid praten en schreeuwen, onderlinge
ruzie maken en vechten, vervuiling van de omgeving, wildplassen, etc. Dit verbod
maakt het mogelijk overlastverschijnselen te bestrijden die niet tot bepaalde
plaatsen beperkt zijn of waarvoor het instellen van een totaal verbod op het
gebruik of bezit van alcohol (tweede lid) als een te zwaar middel moet worden
beschouwd. Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel
2 en 12 van de Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving
daarvan is strafbaar op grond van artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht. Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal
optreden mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 van het Wetboek van
Strafrecht (baldadigheid). De hantering van deze wetsbepalingen is in de
praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel,
waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de "voorfase" - dus het bier
drinken op bepaalde plaatsen - mogelijk wordt. Tweede en derde lidIn het tweede lid is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan
te wijzen gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en
blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Dit verbod geldt uiteraard niet
voor terrassen die deel uitmaken van een horecabedrijf, of voor een evenement
waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de Drank en Horecawet
toestemming is verleend om op de plaats waar dat evenement zich afspeelt
alcoholhoudende drank te verstrekken.Artikel 2:49 Hinderlijk gedrag bij of in gebouwenVoor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47
(Hinderlijk gerdrag op of aan de weg). Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke
ruimtenDeze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek
toegankelijke ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor
een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In deze bepaling wordt het woord
"ruimte" gebruikt ter onderscheiding van het in de APV voorkomende begrip "weg".
Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het
publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van
voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd. Het ordeverstorende element ten slotte wordt door de zinsnede "zonder redelijk
doel of op voor anderen hinderlijke wijze" in de bepaling tot uitdrukking
gebracht. Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht, betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een
woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden
opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende. De politie
kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het belang van de
handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of
ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere
soortgelijke voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen,
mede om de eigendommen van derden te beschermen.Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.Het plaatsen van voertuigen is in verschillende wettelijke voorschriften
geregeld, steeds met een wisselende bedoeling: de instandhouding van het
plantsoen, het tegengaan van diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat
het om de voorkoming van overlast. Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de
eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen
hinder of schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel
2:51 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden. Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Op grond van het RW 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde
wegen worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de
verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in
het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden
gebracht. Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers te
weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op
terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat marktterrein door het
college is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein
gedurende die tijd. In de mensenmenigte is een fiets hinderlijk. Regenjassen
worden besmeurd, nylonkousen sneuvelen. Het verbod moet wel aan de bezoekers van
het terrein worden kenbaar gemaakt.Artikel 2:53 Bespieden van personenDit artikel is gericht op excessieve situaties. In die gevallen biedt het
strafrecht al het handvat om op te treden. Het artikel voegt dus weinig toe aan
het Wetboek van Strafrecht. Met deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst ervaren
verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in
excessieve situaties vinden. De politie zal in het algemeen pas optreden indien
burgers klachten hebben geuit over voyeurs. Een bepaling over heimelijk
afluisteren is in verband met artikel 139a en verder, 374bis en 441a van het
Wetboek van Strafrecht niet nodig. Deze bepaling moet gezien worden als
aanvulling op de sinds 12 juli 2000 geldende bepaling in het Wetboek van
Strafrecht inzake stalking, artikel 285b. In dit artikel is het inbreuk maken op
eens anders levenssfeer, om die ander te dwingen iets te doen, niet te doen, te
dulden dan wel vrees aan te jagen, strafbaar gesteld.Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur[vervallen]Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren[vervallen]Artikel 2:56 Alarminstalaties[vervallen]Artikel 2:57 Loslopende hondenArtikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond
aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn
algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten
grondslag. In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen: - de bescherming van
de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar kan worden gebracht;
- het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden; - het voorkomen van
hinder voor voetgangers; - het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van
speelweiden, zandbakken, e.d.); - het voorkomen van schade en dierenleed, die
worden veroorzaakt doordat loslopende honden andere dieren en wel met name
schapen en kippen naar het leven staan. Er kunnen zich echter situaties voordoen waarin de belangen van de
hondenbezitter zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten.
Het betreft hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden. Voor deze
categorie in het derde lid een voorziening getroffen. Op grond van het tweede
lid, kan het college een hondenuitlaatplaats aanwijzen. Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kan op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de
honden gevangen worden genomen en overgedragen aan een door het college
aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te
achterhalen is. Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden
en katten op te vangen die 's nachts elders dan op het erf van de eigenaar of
houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt
dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander
en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum
van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en
katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de
dierenbescherming. De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt
in twee opzichten beperkt: - de hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar
vormen voor zich op erven of in het veld bevindende dieren, waarvan de
instandhouding gewenst is; - geen ander middel ter afwering van het gevaar mag
ten dienste staan; - de bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde
ambtenaren van politie en de door de minister van justitie aangewezen
onbezoldigde ambtenaren van politie.Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente
moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging
van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven
door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de
kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is
de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken.
De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de verzorging
onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om geneeskundige
redenen is vereist. Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier
niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even
verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een "gevonden dier". Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De
gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het
geheel niet regelen. Artikel 2:58 Verontreiniging door honden Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven
liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid. Eigenaren en
houders van honden zijn daarom verplicht er zorg voor te dragen dat hun hond
zich niet van zijn uitwerpselen ontdoet op een openbare plaats. De strafbaarheid
wordt opgeheven als de uitwerpselen direct worden verwijderd. Vierde tot en met zesde lidDe handhaving van deze bepaling (betrapping op heterdaad) is in de praktijk
lastig. Daarom zijn de bepalingen in lid 4 tot en met lid 6 toegevoegd. De
houder of eigenaar van een hond is verplicht bij het uitlaten van de hond een
hulpmiddel bij te zich te hebben voor het opruimen van de uitwerpselen. Om
discussie tussen de toezichthouder en de (mogelijke) overtreder te voorkomen,
heeft het college nauwkeurig omschreven wat voor hulpmiddel dit moet zijn: een
plasticzakje of een schepje. De eigenaar of houder dient het hulpmiddel op
verzoek van een aangewezen toezichthouder te laten zien. Personen die zich vanwege hun handicap door een geleidehond of sociale hulphond
laten begeleiden zijn uitgezonderd van de verplichting als bedoeld in de leden
1, 4 en 5 van dit artikel.Artikel 2:59 Gevaarlijke hondenDit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident
met een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk
op te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen
en een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan
worden of helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te
muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling
agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen definitie van muilkorf meer
gegeven, vandaar dat er hier een definitie is opgenomen. Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren Door in het eerste lid de zinsnede "buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer op ten nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd. Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet
kunnen worden ingegrepen als overlast of schade voor de openbare gezondheid
dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Daarom is gekozen voor de
constructie dat het college bevoegd wordt verklaard om de plaatsen aan te wijzen
waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren overlast of schade voor de
volksgezondheid veroorzaakt. Voor zover het college bij een aanwijzing die
betrekking heeft op gedeelten van de gemeente bevoegd is verklaard daarbij
nadere regels te geven inzake het houden van dieren, is er sprake van delegatie
van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156 Gemeentewet. Tevens
wordt in dit verband nog gewezen worden op de Flora en Faunawet, waarin regels
worden gegevens ter bescherming van dieren.Artikel 2:61 Wilde dieren[vervallen]Artikel 2:62 Loslopend vee[vervallen]Artikel 2:63 Duiven[vervallen]Artikel 2:64 BijenHet vliegen van bijen kan, als de kasten of korven dicht aan de weg geplaatst
zijn en op zodanige wijze dat de "aanvliegbanen" hiervan over de weg lopen,
gevaar voor de veiligheid van de weg opleveren. Dit gevaar kan meestal met eenvoudige middelen, zoals het verleggen van de
aanvliegroute door het plaatsen van een afscheiding, worden teruggebracht. Het
zal echter vaker voorkomen dat omwonenden op hun erf of zelfs in huis van de
bijen overmatige overlast ondervinden, waartegen minder gemakkelijk maatregelen
zijn te treffen. Vooral in de bebouwde kom van een gemeente kan in sommige
gevallen het houden van bijen daarom onaanvaardbaar zijn. Hoewel in dit geval geen gedraging of toestand "op de openbare weg of op een
andere voor het publiek toegankelijke plaats" valt aan te wijzen, kan men toch
van oordeel zijn dat de gewraakte situatie haar terugslag kan hebben op
"openbare belangen".Artikel 2:65 BedelarijMet name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze
gedragen zich soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te
intimideren, de weg te versperren ofte volgen. Hierdoor komt de openbare orde in
het geding. In 2000 is de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel 432) verdwenen. De politie kan hiertegen niet of nauwelijks
meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de wetgever
echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de gemeentelijke
autonomie zo nodig een regeling ter zake van bedelarij in het leven te roepen,
indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te verstoren. Op grond
van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt.
Wanneer er naar het oordeel van het college een overlastgevende situatie in een
bepaald gebied ontstaat, kan het dus een verbod instellen. Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een
geldelijke bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod,
maar onder de regeling van artikel 2:9. Ook de verkoop van daklozenkranten valt
niet onder dit verbod. Deze kan niet verbonden worden aan een vergunning vanwege
strijd met de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet.AFDELING 12. BEPALINGEN TER BESTRIJDING VAN HELING VAN GOEDERENArtikel 2:66 BegripsbepalingAlgemeenDe bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk
aanvulling vormen op het politioneel strafrechtelijk optreden. Het Wetboek van strafrecht bevat enkele bepalingen die de bestrijding van heling
op het oog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis,
437ter en 437quater. Het binnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een
strafbaar feit wordt vermoed - te allen tijde mogelijk op basis van artikel 552
van het Wetboek van Strafvordering . De in artikel 141 Wetboek van Strafvordering genoemde opsporingsambtenaren
hebben om controle uit te oefenen vrije toegang tot alle vestigingen en andere
plaatsen waarvan redelijkerwijs kan worden vermoed dat zij door een handelaar
worden gebruikt. Indien deze plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het
bepaalde in de Algemene wet op het binnentreden in acht worden genomen. De politie kan voonverpen in beslag nemenOp grond van artikel 142 Wetboek van Strafvordering kunnen toezichthouders als
buitengewone opsporingsambtenaren optreden. Zie daarover meer in de toelichting
bij hoofdstuk 6. Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewone opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als
bedoeld in artikel 141, Wetboek van Strafvordering bij de controle op de
naleving van voorschriften inzake de helingbestrijding in het algemeen geen
plaats. De in artikel 552 Wetboek van Strafvordering neergelegde
binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren. Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is, welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de
verplichting ex artikel 437ter, tweede lid. Wetboek van strafrecht om zich
schriftelijk aan te melden bij de burgemeester of de door deze aangewezen
ambtenaar wordt in de huidige praktijk door veel handelaren niet voldaan. In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem
door artikelen 437 e.v. Wetboek van strafrecht toegekende taken op te dragen aan
door hem aan te wijzen ambtenaren. Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn
alle handelaren aan een regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal
zich moeten toespitsen op die branches waarin relatief veel gestolen goederen
worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers voorkomen (de antiek ,
(brom)fiets en autohandel). Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen
verlenen van de in de gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen
registratieverplichtingen.HandelaarVoor de omschrijving van het begrip ''handelaar'' verijst artikel 437, eerste
lid, Wetboek van Strafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van
dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht, KB 06-01-1992).Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken,
kunstvoorwerpen, auto's, motorfietsen, bromfietsen, fietsen, foto, film, radio,
en videoapparatuur voor automatische registratie. Onder ''handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen'' worden tevens handelaren in antiek en
curiosa verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld. Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister De
in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
vinden hun basis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel 437 Wetboek van
Strafrecht. Artikel 437, eerste lid, onder a, WvSr verplicht de handelaar tot
het aantekening houden van het verwerven dan wel voor handen hebben van alle
gebruikte en ongeregelde goederen. In de Memorie van Toelichting wordt gezegd
dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort goederen gaat,
omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn. In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze
van aantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een
doorlopend en een door of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en
daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde verkoopregister. Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is
aansluiting gezocht bij de terminologie van de formulering van het
inkoopregister, welke overigens is geregeld bij wet en AMvB. Net als bij het
inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het
opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven.Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een
doorlopend register is een register waarin de aantekeningen waarvoor het is
bestemd achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met uitsluiting
van de mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal
bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen
onregelmatigheden en hiaten vertonen en moet chronologisch zijn. In het eerste
lid is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden
("alle" goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als
fietsen, auto's of antiek, is in het tweede lid een vrijstellingsbepaling
toegevoegd. Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437tervan het
Wetboek van Strafrecht Deze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste
lid. Wetboek van Strafrecht bevat voorschriften die in het algemeen het gevaar
voor heling beogen te voorkomen. Bij de herziening van de APV in 2008 zijn er geen inhoudelijke wijzigingen
aangebracht, maar is getracht een overzichtelijker artikel te formuleren, dat
kort en bondig is geformuleerd. Het voorheen gehanteerde begrip "lokaliteit" is
vervangen door "vestiging". Daarnaast is het oude artikel 2.5.4 (2:69) in dit
artikel geïntegreerd. Onder a, onder 1'Artikel 437ter, tweede lid, van het Wetboek van strafrecht legt de handelaar de
verplichting op de burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren tevoren
schriftelijk in kennis te stellen als hij van het opkopen een beroep of gewoonte
maakt. De wetgever heeft afgezien van een regeling om de uitoefening van het
opkopersbedrijf aan een voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te
binden. De aanmeldingsplicht is in onderdeel a, sub 1e, nader uitgewerkt. Onder a, onder 2' en 3' Als er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient
de burgemeester hiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de
registratie van de handelaren up to date houden. Onder a, onder 4'Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar
wordt aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling
ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het Wetboek van
strafrecht aan. Hier is het echter de ondernemer die het initiatief moet nemen.
Deze bepaling kan niet in strijd worden geacht met artikel 160 en 161 Wetboek
van Strafvordering.Onder bIn artikel 437, eerste lid, onder c, van het Wetboek van strafrecht wordt aan de
daartoe aangewezen ambtenaar de bevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het
inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet
aangegeven in het. Wetboek van strafrecht zodat een regeling in de APV
noodzakelijk is. Door de bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de
daartoe aangewezen ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop als
het verkoopregister inzien. Onder dBij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende
de vervreemding van door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68,
onder d, voorziet hierin. De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald in artikel 437, eerste lid, onder
d en f,. Wetboek van strafrecht Daar is de handelaar et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de
burgemeester (of een vanwege hem gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of
niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij gegeven
aanwijzingen,,strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van
drie dagen, zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt
belemmerd.Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederenDeze bepaling is vervallen en opgenomen in artikel 2:68. Artikel 2:70 Handel in
horecabedrijven Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 Toezicht op
horecabedrijven en is genummerd artikel 2:32. AFDELING 13. VUURWERKArtikel 2:71 Begripsbepalingen Deze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van consumentenvuurwerk
rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari
2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (verder te noemen Vuurwerkbesluit). Het Vuurwerkbesluit beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen
of assembleren, verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van
vuurwerk te reguleren, met inbegrip van bepaalde vervoershandelingen met
vuurwerk. De regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn gesteld ter
uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen. Het Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als
professioneel vuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze
afdeling niet relevant. Definitie consumentenvuurwerk Voor de omschrijving van het begrip "consumentenvuurwerk" is aansluiting
gezocht bij de omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk
wordt in het Vuurwerkbesluit als volgt gedefinieerd: "vuurwerk dat is bestemd
voor particulier gebruik" (artikel 1.1.1. lid 1). Consumentenvuurwerk dient te
voldoen aan welomschreven productveiligheidseisen, zoals uitgewerkt in de
Regeling Nadere eisen aan vuurwerk (Stcrt. 243, 1997). Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd is
voor particulier gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit - indien:
a. het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier; b. het te koop wordt
aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan, gekocht of besteld door een
particulier; c. het aangetroffen wordt bij een particulier; d. het binnen het
grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden wordt gehouden met het
oogmerk het aan particulieren ter beschikking te stellen of e. het is voorzien
van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik. Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:- vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed, zoals
klappertjes voor speelgoedpistolen; - vuurwerk dat bij de Nederlandse
krijgsmacht, bij de krijgsmacht van een bondgenootschappelijke mogendheid of bij
de politie in gebruik of beheer is; - vuurwerk dat in het kader van
internationaal vervoer per zeeschip of vliegtuig binnen het grondgebied van
Nederland wordt gebracht en niet in Nederland wordt gelost of rechtstreeks wordt
overgeladen naar een ander zeeschip onderscheidenlijk vliegtuig. Fop- en schertsvuurwerkFop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in
bijlage 1 van de Regeling Nadere eisen aan vuunwerk. Het gaat hierbij onder meer
om boobytraps, sterretjes, knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse
lucifers en Bengaalse handfakkels. Aan al deze voorwerpen worden eisen gesteld
aan de lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel) kleiner dan de
lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage 1
van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de inrichting
niet meer dan 200 kg fopen schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond van artikel
2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door
verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisseling Het Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken
van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling een aantal uniforme
regels:- een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
particulier (artikel 2.3.2 lid 1); - dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31
december met dien verstande dat als een van deze dagen een zondag is het verbod
eveneens op die zondag geldt, in welk geval het verbod om vuurwerk ter
beschikking te stellen dan niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2 lid 2); -
een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan een
particulier ter beschikking te stellen (artikel 2.3.3); - een verbod om
consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter beschikking te stellen
op een andere plaats dan een verkoopruimte die voldoet aan de in bijlage 1
gestelde voorschriften en de door het bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3
gestelde nadere eisen (artikel 2.3.4); - een verbod om consumentenvuurwerk
bedrijfsmatig ter beschikking te stellen aan personen die jonger zijn dan
zestien jaar (artikel 2.3.5); - een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen
op een ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 2.00 uur van
het daarop volgende jaar (artikel 2.3.6). De bepalingen 2:72 en 2:73 van de APV zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet
en zijn een aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken van
consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in het
Vuurwerkbesluit.Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens
verkoopdagenVerkoopvergunning consumentenvuurwerk Op basis van artikel 2:72 van de APV kan het college aan een bedrijf of
nevenbedrijf een vergunning verlenen voor het verkopen van consumentenvuurwerk
tijdens de door het Vuurwerkbesluit aangewezen verkoopdagen. Artikel 1:7 bepaalt
dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene
weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd. Zie voor
meer informatie de toelichting bij de betreffende artikelen.Algemene weigeringsgronden zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving van de
openbare orde waaronder overlast kan worden begrepen, als het om de bescherming
van de kwetsbare medemens gaat of het belang van de volksgezondheid die door
overlast dreigt te worden aangetast. De vergunning kan daarom worden geweigerd
als het verkooppunt zich bevindt in de nabijheid van ziekenhuizen,
bejaardentehuizen en dierenasiels. In het laatste geval is er sprake van
handhaving van de openbare orde, waaronder de bescherming van dieren valt. Aan
de verkoopvergunning kunnen voorschriften worden verbonden, indien dit nodig is
wegens dwingende redenen van algemeen belang. Dit zijn de openbare orde, de
openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu. Zie daarvoor artikel 1:4
en het commentaar daarbij.De verkoopvergunning wordt door veel gemeenten gebruikt om, naast het uitsluiten
via het bestemmingsplan of algemene beleidsregels, een speidingsbeleid van
verkooppunten te voeren en om het aantal verkooppunten en bijbehorende opslag te
reguleren. Ondanks het feit dat aan een dergelijke opslag de nodige
voorschriften zijn verbonden zal het toestaan van dergelijke opslagplaatsen in
bijvoorbeeld woonwijken voor de nodige maatschappelijke onrust zorgen, is
bereikbaarheid bij calamiteiten een belangrijk aspect en dient tevens gelet te
worden op de verkeersaantrekkende werking. Het Vuurwerkbesluit regelt enkel
milieutechnische eisen waar een opslag aan moet voldoen en laat de mogelijkheid
open een milieuvergunning aan te vragen bij de provincie voor 10.000 kilo en
meer opslagen. Hierbij kan voorbij gegaan worden aan de gemeente.Koopzondag In de Nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting op
artikel 2.3.2 de koopzondag uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag.
Consumentenvuurwerk mag niet op zondag worden verkocht. Het verbod geldt ook in
die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn vallende zondag door de
gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.Artikel 2:73 Bezigen van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingIn het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af
te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari
02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk
wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van het
vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding
daarvan in de Nederlandse volkscultuur.Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar
moet worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met
rieten daken, in winkelstraten, bij dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het
college de bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van
consumentenvuurwerk altijd verboden is.Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van
consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of een volksverzameling.Artikel 2:74 Drugshandel op straatAfbakening met de Opiumwet In de Opiumwet wordt geen aandacht
besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat. Om hiertegen te
kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te nemen dat het
voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten tot
doel heeft.Drugshandel op straat en coffeeshopbeleid Artikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. Uit het
rapport van SGBO (2001) over het gebruik van de APV blijkt dat 86% van alle
gemeenten deze bepaling heeft overgenomen in de eigen APV. Ongeveer de helft van
de gemeenten gebruikt deze bepaling ook (incidenteel) in de praktijk.De straathandel in drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om
daartegen op te treden is het noodzakelijk in de APV een bepaling op te nemen,
die tot doel heeft het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van
strafbare feiten. In praktijk gaat het met name om harddrugs.In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars
("drugsrunners") strafbaar gesteld. Het "kennelijk doel" kan blijken uit
ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals het aanspreken van
voorbijgangers, het waarnemen van transacties, enz.Artikel 2:75 Bestuurlijke ophoudingAls gevolg van de wijziging van de Gemeentewet door toevoeging van de artikelen
154a, is voor de burgemeester de mogelijkheid gecreëerd om groepen personen voor
de duur van maximaal 12 uren op te houden. Bestuurlijk ophouden is het op een
bepaalde plaats onderbrengen en vasthouden van groepen ordeverstoorders, met
inbegrip van het overbrengen naar die plaats. Overeenkomstig artikel 154a van de
Gemeentewet oefent de burgemeester de bevoegdheid tot bestuurlijke ophouding pas
uit in geval van groepsgewijze niet-naleving van door de raad, bij verordening
vastgestelde en daartoe specifiek aangewezen voorschriften tot handhaving van de
openbare orde of beperking van gevaar als bedoeld in artikel 175 Gemeentewet, en
indien het ophouden noodzakelijk is ter voorkoming van voortzetting of herhaling
van de niet-naleving en de naleving redelijkerwijs niet op andere geschikte
wijze kan worden verzekerd.Gelet op het bovenstaande heeft de raad een aantal artikelen, betrekking
hebbende op de openbare orde en veiligheid, aangewezen op basis waarvan bij
overtreding de burgemeester kan besluiten groepen bestuurlijk op te houden.Bestuurlijk ophouden is een bestuursrechtelijk ultimum remedium. Bestuurlijk
ophouden komt in beeld bij grootschalige verstoringen van de openbare orde,
zoals bijvoorbeeld bij demonstraties of grootschalige evenementen. Tot
toepassing mag niet lichtvaardig worden besloten. Andere middelen moeten niet
toereikend zijn om de openbare orde te herstellen. Deze verstrekkende
bevoegdheid zal in de praktijk dan ook niet eerder toegepast worden dan na
overleg met de korpschef van de regiopolitie en de hoofdofficier van
justitie(driehoeksoverleg). Overeenkomstig artikel 154a, zevende lid, mag de ophouding niet langer duren dan
de tijd die nodig is ter voorkoming van voortzetting of herhaling van de
niet-naleving, met een maximum van 12 uren. In dat kader is het van belang dat
de burgemeester met enige regelmaat toetst of de bestuurlijke ophouding nog
noodzakelijk is.Artikel 2:76 VeiligheidsrisicogebiedenOp grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de
officier van justitie de controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel 50,
51 en 52 Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:
vervoermiddelen te onderzoeken;
een ieders kleding te onderzoeken;
te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt
dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van
wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als
veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur die niet langer is
en voor een gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving
van de openbare orde. Voordat de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij
hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van justitie en de
korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:
feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees
voor het ontstaan daarvan;
zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang
en het individuele belang van de burgers (privacy);
subsidiariteit en proportionaliteit;
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
leefbaarheid en veiligheid.
In artikel 151b van de Gemeentewet de bijbehorende toelichting worden
voorwaarden voor het aanwijzen van veiligheidsrisicogebieden beschreven.Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c van de Gemeentewet heeft de gemeenteraad aan de
burgemeester de bevoegdheid verleend tot plaatsing van vaste camera’s voor een
bepaalde duur ten behoeve van het toezicht op een openbare plaats in het belang
van de handhaving van de openbare orde. Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare
plaats is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.Doel van het cameratoezichtGemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag
uitsluitend plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip
omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed
hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat
onverlet dat deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt
artikel 151c lid 7 Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te
gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen
camera’s worden gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en
effectiever in te zetten. De preventieve werking van cameratoezicht vergroot
bovendien hun veiligheid.Openbare plaats De invulling van het begrip openbare plaats uit artikel 151c Gemeentewet is
ontleend aan de wetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op
grond van die wet omvat het begrip openbare plaats, zeer in het algemeen, de
plaatsen "waar men komt en gaat". In eerste instantie gaat het hierbij om "de
straat" of "de weg" in de ruime zin des woords, ofwel de wegen die voor eenieder
vrij toegankelijk zijn. Maar het begrip omvat nog een aantal andere plaatsen die
een met de weg vergelijkbare functie vervullen en daarom als het "verlengde" van
de weg kunnen worden aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan als voorbeelden
vermeld: openbare plantsoenen, speelweiden, parken en de voor eenieder vrij
toegankelijke gedeelten van overdekte passages, winkelgalerijen, stationshallen
en vliegvelden.In artikel 2 is gedefinieerd wanneer sprake is van een openbare plaats (zie
toelichting artikel 2:3 betogingen).In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn bestemd
voor de belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het begrip
openbare plaats. Dit betekent dat het ook krachtens artikel 151c Gemeentewet
niet is toegestaan toezichtcamera’s te plaatsen in kerken, moskeeën en
dergelijke. Evenmin is het toegestaan om, in het kader van dit artikel,
toezichtcamera’s te richten op de ingang van dergelijke gebouwen. Indien echter
beelden worden gemaakt van een openbare plaats (een straat of plein) waaraan
bijvoorbeeld een kerk is gelegen, is het wel toegestaan dat het exterieur van
die kerk in beeld komt.Particulier eigendom Bepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan
zijn de vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen,
stationshallen en sommige winkelpassages. De onderhavige regeling geldt indien
gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht willen toepassen in het
belang van de handhaving van de openbare orde.Gemeenten kunnen bij openbare plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals
bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de openbare orde gebruik maken van
particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met particulieren
uitvoeren. Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel
151c Gemeentewet.Vaste camera’s Artikel 151c lid 1 Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig plaatsen van
vaste camera’s op openbare plaatsen voor de handhaving van de openbare orde. Met
het begrip vast (statisch) wordt bedoeld dat de camera’s nagelvast zijn
bevestigd. Dit bevestigen gebeurt veelal door montage aan de gevels of dakranden
van gebouwen of op daarvoor geplaatste palen. Met het begrip vast (statisch)
wordt niet bedoeld dat camera’s een vast ingekaderd beeld weergegeven. Het
gebruik van de camera’s kan dynamisch zijn, dat wil zeggen dat de observatiehoek
en de grote van de observatiehoek op afstand kan worden ingesteld (pendelen/in-
en uitzoomen). Evenmin is er een beperking voor interactieve toepassingen, zoals
het gebruik van noodknoppen en de mogelijkheid om vanuit de centrale burgers op
hun gedrag toe te spreken.De wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld. Uitsluitend
op de wijze omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden besloten tot
langdurige plaatsing van vaste camera’s ten behoeve van de handhaving van de
openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten behoeve van de openbare orde en
veiligheid dan het hiervoor bedoelde statische en langdurige gebruik, wordt door
de regeling onverlet gelaten. Hierbij moet men met name denken aan kortstondig
en/of mobiel cameragebruik bij evenementen, rellen en grootschalige
ordeverstoringen. In die gevallen, waarbij steeds een concrete aanleiding
bestaat, kan de bevoegdheid tot cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van
de Politiewet 1993.Proportionaliteit en subsidiariteit Het uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn
voor de handhaving van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig zijn
in relatie tot het doel (proportionaliteit) en er moet worden bezien of dit
doel, i.c. de handhaving van de openbare orde, niet op een minder ingrijpende
wijze kan worden geëffectueerd (subsidiariteit).De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek moet
worden beoordeeld of de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de camera’s
ten grondslag hebben gelegen, zijn gerealiseerd en of er nog langer een noodzaak
bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond van artikel 151c lid 1
Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor een bepaalde duur. Na het verstrijken van deze termijn kan het cameratoezicht, bij gebleken
noodzaak, worden verlengd. Het ligt daarom voor de hand om de duur van plaatsing
te koppelen aan een evaluatie.Kenbaarheid In artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s
kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de
mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden
dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het kenbaarheidsvereiste moet
niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake
is van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar
plaatsen van borden, waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied met
camera’s wordt gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid worden
geattendeerd. Overigens houdt het kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s
altijd zichtbaar moeten zijn of dat de burgers op de hoogte moeten worden
gesteld van de precieze opnametijden.In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing van
cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld. De
straf kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden inhouden of een geldboete
van € 4.500.Artikel 2:78 gebiedsontzeggingenMet een gebiedsontzegging in de APV kan de burgemeester op treden tegen personen
die overlast veroorzaken in de openbare ruimte. De gebiedsontzegging was in
eerste instantie bedoeld voor gebruik bij overlast veroorzaakt door drugshandel
en drugsgebruik. Maar het instrument kan ook worden toegepast bij andere vormen
van overlast. Bijvoorbeeld wanneer de overlast wordt veroorzaakt door
samenscholing, hinderlijk drankgebruik, geweldpleging, etc. Om
onveiligheidsgevoelens en overlast te verminderen, kan dit instrument worden
toegepast.Toepassing van de gebiedsontzegging moet aan een aantal voorwaarden
voldoen:- Er moet zijn voldaan aan het situatievereiste, dat wil zeggen dat sprake moet
zijn van omstandigheden die tot ingrijpen ter handhaving van de openbare orde
kunnen nopen.- Er moet ook zijn voldaan aan het doelcriterium: de maatregel moet zijn gericht
op het beëindigen of voorkomen van (verdere) ordeverstoringen of overlast, en/
of het beperken van de gevolgen daarvan.- Het toepassen van de bevoegdheid kan alleen ten tijde van een (dreigende)
ordeverstoring. Nadien - bij het terugkeren van de normale situatie - is sprake
van oneigenlijk gebruik van de bevoegdheid.- Met de maatregel moet de (dreigende) verstoring van de openbare orde - direct
worden bestreden. Overigens hanteert de jurisprudentie deze voorwaarde niet
altijd even strikt.- De duur van de concrete maatregel moet direct gekoppeld zijn aan de situatie
dat er gevaar dreigt voor de openbare orde. De duur van de maatregel kan daarom
niet onevenredig lang zijn.- Bij de toepassing van de maatregel mag niet worden afgeweken van wettelijke
voorschriften tenzij die maatregel gegrond is op een bevoegdheid die daartoe
ruimte biedt.- De maatregel moet voldoen aan de eisen van subsidiariteit (er is geen minder
zwaar middel voor handen) en proportionaliteit (het bevel moet in verhouding
staan tot de bestrijden problematiek c.q. het te bereiken doel).- Bij opname van het gebiedsverbod in de APV kan de burgemeester het
gebiedsverbod niet baseren op artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet.Eerste tot en met derde lid Deze bepalingen geven voor een deel invulling aan de voorwaarden waaraan een
gebiedsontzegging moet voldoen. De bepalingen kennen een getrapte opbouw,
waarbij eerst wordt gekozen voor een kortdurende gebiedsontzegging van maximaal
48 uur. Indien binnen zes maanden, derhalve na een waarschuwing en een korte
durende gebiedsontzegging, dezelfde persoon opnieuw strafbare feiten of
ordeverstorende handelingen verricht die tot het opleggen van een
gebiedsontzegging noodzaken (recidive), kan de burgemeester een zwaardere
maatregel nemen. In dat geval kan de burgemeester een langdurende
gebiedsontzegging van maximaal twaalf weken opleggen. In de rechtspraak is een
termijn van twaalf weken aanvaardbaar geacht. Vierde lid Op grond van het vierde lid dient de burgemeester bij het opleggen van een
gebiedsontzegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de
betrokkene. Zo zal, bijzondere omstandigheden daargelaten, geen (langdurige)
gebiedsontzegging kunnen worden opgelegd voor het gebied waarin de betrokkene
woonachtig of werkzaam is. Indien de betrokkene aannemelijk maakt dat hij een
zwaarwegend belang heeft zich in het gebied op te houden, kan de burgemeester
daarvoor tijdelijk een ontheffing verlenen.HOOFDSTUK 3. SEKSINRICHTINGEN, SEKSWINKELS, STRAATPROSTITUTIE
E.D.Algemene toelichtingVerordenende bevoegdheid van gemeenten Volgens artikel 273f
van het Wetboek van Strafrecht is het exploiteren van prostitutie niet langer in
algemene zin, maar nog slechts in bepaalde omstandigheden strafbaar. Over de
vormen van exploitatie van prostitutie die niet langer strafbaar zijn, is geen
nadere formele wetgeving vastgesteld. De enige manier om de exploitatie van
prostitutie te reguleren is dus via de APV. De gemeentelijke bevoegdheid om bij
verordening regels te stellen, heeft daardoor een autonoom karakter: bij gebrek
aan nadere formele regelgeving, zijn gemeenten immers niet verplicht om ter
uitvoering daarvan bij (medebewinds-)verordening regels vast te stellen. Hoewel
autonoom, de verordenende bevoegdheid mag uitsluitend worden aangewend “ter
regeling en bestuur inzake de huishouding van de gemeente”: blijkens artikel
108, eerste lid, van de Gemeentewet moeten gemeenten zich daarbij namelijk
beperken tot de behartiging van belangen die zijn aan te merken als
gemeentelijke belangen.Dit hoofdstuk van de APV is niet uitsluitend gebaseerd op artikel 149
Gemeentewet, maar - voorzover het betrekking heeft op prostitutie - tevens op
artikel 151a Gemeentewet.Bij artikel 19, derde lid, van de Grondwet kan de vrije keuze van arbeid worden
onderscheiden van de uitoefening daarvan. Ter waarborging van een
maatschappelijk verantwoorde arbeidsuitoefening leggen tal van
vergunningsvoorschriften daaraan beperkingen op (in het belang van
kwaliteitsbewaking, de bescherming van de cliënt, de bescherming van de
werknemer tegen gevaar en exploitatie, de bescherming van de omgeving tegen
gevaar en overlast en dergelijke). Deze vergunningsvoorschriften hebben niet als
motief het beperken van de vrijheid van arbeidskeuze en dienen dan ook niet te
worden beschouwd als beperking daarvan. Desalniettemin mogen deze
vergunningsvoorschriften - ook al liggen daaraan andere motieven ten grondslag -
niet zo ver strekken dat de vrije arbeidskeuze daardoor impliciet illusoir
wordt. De conclusie is dan ook gerechtvaardigd dat gemeenten, bijvoorbeeld aan
het beroep van bordeelhoud(st)er of van prostituee, beperkingen mogen opleggen
ter “regeling en bestuur van de gemeentelijke huishouding”: in het belang van de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu.Gebod of verbod; vergunning of ontheffing Gemeenten die (exploitatie van) prostitutie willen reguleren en daartoe bij
verordening vergunningsvoorschriften willen vaststellen, kunnen dat doen in de
vorm van geboden of verboden.De keuze voor gebodsbepalingen ligt in de rede, indien de gemeente wenst te
volstaan met repressief toezicht en niet de behoefte heeft op (exploitatie van)
prostitutie preventief toezicht uit te oefenen. In dat geval moeten bij
(exploitatie van) prostitutie de vergunningsvoorschriften in acht worden genomen
die de gemeente daarover heeft vastgesteld, maar is daarvoor geen nadere
voorafgaande toestemming van gemeentewege vereist. Gebodsbepalingen hebben onder
meer als voordeel dat de bestuurslasten relatief beperkt zijn: nadat de gemeente
de regels “eenmalig” heeft vastgesteld, beperkt zij zich tot het uitoefenen van
toezicht op de naleving daarvan.De keuze voor verbodsbepalingen ligt in de rede, indien de gemeente wel de
behoefte voelt om niet alleen repressief maar ook preventief toezicht uit te
oefenen. In dat geval moeten vanzelfsprekend eveneens de
vergunningsvoorschriften worden nageleefd die de gemeente over (exploitatie van)
prostitutie heeft vastgesteld, maar is daarvoor bovendien de voorafgaande
toestemming van de gemeente vereist.Dit toestemmingsvereiste kan gestalte worden gegeven door (in de
verbodsbepaling) een vergunning- of een ontheffingplicht op te nemen. Een
vergunningplicht is op zijn plaats, indien de te reguleren activiteit op
zichzelf niet als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar het wenselijk wordt geacht
dat daarop voorafgaand toezicht kan worden uitgeoefend. Verboden is in dat geval
niet de activiteit zelf, maar het verrichten daarvan zonder toestemming
(vergunning). Een ontheffingsplicht is op zijn plaats, indien de te reguleren
activiteit op zichzelf als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar het wenselijk
wordt geacht de mogelijkheid te behouden om die, indien bijzondere
omstandigheden dat rechtvaardigen, toch te laten plaatsvinden. Verboden is in
dat geval de activiteit zelf, zij het dat daarvoor bij wijze van uitzondering
toestemming (ontheffing) kan worden verleend.Aan de opheffing van het algemeen bordeelverbod ligt de gedachte ten grondslag,
dat (exploitatie van) prostitutie voortaan op zichzelf als een toelaatbare
activiteit moet worden beschouwd en slechts strafbaar is indien er sprake is van
onvrijwilligheid of van betrokkenheid van minderjarige dan wel illegale
prostituees. Omdat de bepalingen van hoofdstuk 3 zich richten op het reguleren
van eerstgenoemde, niet langer strafbare vormen van (exploitatie van)
prostitutie, is daarin gekozen voor de vergunningfiguur.Vormen van (exploitatie van) prostitutie Prostitutie wordt in tal van vormen uitgeoefend en geëxploiteerd. Een aantal van
die vormen kan worden onderscheiden, naar gelang de mate waarin de prostituee
daarbij zelfstandig werkzaam is.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte en in
dienstverband (seksclubs, bordelen, privéhuizen en dergelijke), is de invloed
van de exploitant naar verhouding het grootst. In de inrichting bepalen zij de
“huisregels” voor de prostituee, die bijvoorbeeld kunnen uiteenlopen van
verplicht condoomgebruik tot de onmogelijkheid voor de prostituee om onveilig
seksueel contact te weigeren. Bij deze vorm van prostitutie wordt de hoogte van
de inkomsten van de exploitant rechtstreeks beïnvloed door het aantal
klanten.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte maar
niet in dienstverband (kamerverhuurbedrijven, raamprostitutiebedrijven,
prostitutiehotels en dergelijke), is sprake van een geringere invloed van de
exploitant en van een minder direct verband tussen het aantal klanten en de
inkomsten van de exploitant. Meestal beperkt de rol van de exploitant zich tot
het verhuren van “ramen”, en bestaat tussen exploitant en prostituee alleen een
huurovereenkomst. De prostituee werkt in hoge mate zelfstandig (en voor
zichzelf), al kan die zelfstandigheid worden beperkt door andere omstandigheden
zoals een afhankelijkheid van de exploitant of een (slechte) eigen financiële
situatie.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte maar
wel in dienstverband (escortbedrijven en dergelijke), geldt weer wel dat het
aantal klanten rechtstreeks van invloed is op de inkomsten van de exploitant. De
prostituee werkt daarbij echter niet in het bedrijf van de exploitant, maar in
een hotel of bij klanten thuis. De bemoeienis van de exploitant met de werkwijze
van de prostituee is daardoor relatief gering.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte en
niet in dienstverband (straatprostitutie, thuiswerk en dergelijke) is de
zelfstandigheid van de prostituee doorgaans het grootst. Straatprostituees
werven hun klanten op de openbare weg. Thuiswerk(st)ers adverteren soms in
bladen, maar beschikken vaak ook over een vaste klantenkring die zich uitbreidt
langs informele weg. Op zichzelf zijn zij in staat zelf “de regels te bepalen”.
Maar doordat de onderhandelingen tussen klant en prostituee in korte tijd moeten
worden afgerond en de werksituatie vaak onveilig is, is de machtspositie van
klanten relatief sterk. Die wordt nog versterkt doordat straatprostituees veelal
drugs gebruiken; de noodzaak om hun verslaving te bekostigen, kan verder afbreuk
doen aan hun onderhandelingspositie.Genoemde vormen van (exploitatie van) prostitutie onderscheiden zich niet alleen
voor wat betreft de zelfstandigheid van de prostituee, maar ook voor wat betreft
de invloed op de openbare ruimte van elk van die vormen. Zo behoeft bijvoorbeeld
geen betoog, dat van “zichtbare” vormen (straat- en raamprostitutie) een veel
sterkere uitstraling op de woon- en leefomgeving uitgaat dan van club- of
escortprostitutie. Wel kan worden opgemerkt dat omdat raamprostitutie meer
zichtbaar is, wel betere controlemogelijkheden voorhanden zijn. Het ligt dan ook
in de rede dat dit onderscheid in het gemeentelijk prostitutiebeleid tot
uitdrukking zal komen.Bevoegdheden opsporingsambtenaren en toezichthouders Dit hoofdstuk bevat geen bepalingen over opsporingsambtenaren en
toezichthouders. Hun bevoegdheden zijn geregeld in hoofdstuk 6 van deze APV en
in de artikelen 5:11 tot en met 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb).Gemeenten die in de vergunning nadere vergunningsvoorschriften opnemen met
daarin eisen ten aanzien van (volks)gezondheid en hygiëne waarvan de controle
het best kan geschieden door GGD-artsen, kunnen desgewenst deze functionarissen
als toezichthouder aanwijzen. Hierbij kan wel worden opgemerkt dat er spanning
kan ontstaan tussen de functie van vertrouwenspersoon en de taak als
toezichthouder. Op die manier kunnen zij de bevoegdheden verkrijgen die voor
adequate controle noodzakelijk zijn.Artikel 3:1 BegripsbepalingenProstitutie en prostituee(onder a en b) Deze omschrijving van
het begrip “prostitutie” is afgeleid van de definitie in artikel 273f, eerste
lid, van het Wetboek van Strafrecht. Om onder andere taalkundige redenen zijn de
termen “derde” en “betaling” uit de definitie in het Wetboek van Strafrecht in
deze definitie vervangen door respectievelijk “ander” en “vergoeding”.Seksinrichting (onder c) Het begrip seksinrichting is het
centrale begrip voor deze verordening. Seksinrichtingen zijn er in verschillende
varianten. Daarom is in deze definitie bewust gekozen voor een algemene
omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij het spraakgebruik en in diverse
rechterlijke uitspraken gehanteerde definities (zie onder andere: Pres. Rb
Amsterdam 24 januari 1997; Awb 96/12338 GEMWT; niet gepubliceerd).
“Seksinrichting” als hier omschreven zijn inrichtingen waarin op bedrijfsmatige
wijze seksuele diensten worden verleend, dan wel waarin deze diensten in een
zodanige omvang en met een zodanige frequentie worden aangeboden dat die als
bedrijfsmatig kunnen worden aangemerkt. Deze constructie (alsof het
bedrijfsmatig was) komt ook voor in de Wet milieubeheer.In de definitie is gekozen voor de term “besloten ruimte”, omdat dit meer omvat
dan het begrip “gebouw”. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of
een voertuig. Het bijvoeglijk naamwoord “besloten” duidt erop dat de ruimte zich
niet in de open lucht bevindt. Het moet dus gaan om een overdekt en geheel of
gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan niet met enige beperking
voor het publiek toegankelijk is.Veel voorkomende vormen van seksinrichtingen zijn in deze omschrijving
uitdrukkelijk genoemd. Dit om iedere discussie over de vraag of dit type
inrichting als seksinrichting dient te worden aangemerkt, te voorkomen. Dit
zijn: (raam)prostitutiebedrijven, erotische-massagesalons, seksbioscopen,
seksautomatenhallen, sekstheaters of parenclubs. Sommige van deze begrippen
behoeven wellicht nadere toelichting. Onder een prostitutiebedrijf worden niet
alleen bordelen en clubs begrepen, maar ook andere ruimten waarin prostitutie
plaatsvindt, zoals zogenaamde prostitutiehotels die speciaal aan prostituees
voor korte tijd kamers verhuren. Onder raamprostitutiebedrijf dient te worden
verstaan een inrichting met een of meer ramen van waarachter de prostituee
tracht de aandacht van passanten op zich te vestigen. Een seksbioscoop is een
inrichting waarin hoofdzakelijk vertoningen van erotisch-pornografische aard
worden gegeven door middel van audiovisuele apparatuur. Dit is in afwijking van
een seksautomatenhal, waarin dergelijke vertoningen van erotisch-pornografische
aard worden gegeven door middel van automaten en van een sekstheater, waarin
deze vertoningen anders dan door middel van audiovisuele apparatuur of automaten
- met andere woorden “live” - worden gepresenteerd. Voor zowel de seksbioscoop,
de seksautomatenhal als het sekstheater geldt dat daarin hoofdzakelijk
voorstellingen van erotisch-pornografische aard worden gegeven. Een café
bijvoorbeeld, waarin incidenteel een striptease-optreden plaatsvindt, dient
derhalve niet als “sekstheater” te worden aangemerkt. Zo’n optreden moet echter
worden beschouwd als een evenement (een “voor publiek toegankelijke verrichting
van vermaak”), waarvoor volgens artikel 2:25 vergunning van de burgemeester
vereist is.Escortbedrijf (onder d) Een escortbedrijf is een bedrijf dat
- meestal telefonisch - bemiddelt tussen klanten en prostituees. De prostituee
bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats. Een escortbedrijf
is geen inrichting. Het kan een kantoortje zijn, maar ook een telefooncentrale,
een mobiele telefoon of een website op Internet. De plaats van de bedrijfsruimte
is bepalend voor de vergunningplicht. Een escortbedrijf biedt de services actief
aan door middel van advertenties en andere reclame-uitingen. Uiteraard kan er
ook sprake zijn van een combinatie van een seksinrichting en een
escortservice.Sekswinkel (onder e) De omschrijving van het begrip
“sekswinkel” is ontleend aan de Winkeltijdenwet. Ook in deze begripsomschrijving
is bepaald dat hoofdzakelijk van verkoop van goederen in casu van
erotisch-pornografische aard sprake moet zijn. Zonder die aanduiding zouden
immers vele tijdschriftenwinkels als sekswinkel moeten worden aangemerkt.Op de openingstijden van sekswinkels is het regime van de Winkeltijdenwet van
toepassing. Een sekswinkel is geen “seksinrichting” als hierboven omschreven; de
exploitatie ervan is niet onderworpen aan de vergunningplicht van artikel 3:4,
eerste lid. De vestiging van sekswinkels zal doorgaans afdoende kunnen worden
gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan. Indien dat in aanvulling
daarop (in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving) raadzaam
wordt geacht, kan worden overwogen de exploitatie van sekswinkels te verbieden
in aangewezen gebieden of delen van de gemeente en daartoe artikel 3:10 op te
nemen. Indien wordt afgezien van het opnemen van artikel 3:10 kan onderdeel e in
artikel 3:1 achterwege worden gelaten en komt de titel van afdeling 2
“Seksinrichtingen, straatprostitutie en dergelijke” te luiden.Bezoeker (onder h) Het behoeft geen betoog dat, tegen de
achtergrond van de bij of krachtens de artikelen 3:6 of 3:7 vastgestelde
sluitingsuren, niet alle in de inrichting aanwezige personen als “bezoeker”
moeten worden aangemerkt.Van het begrip “bezoeker” zijn behalve de exploitant(en), de beheerder(s), de
prostituees en de personeelsleden van de exploitant, tevens toezichthouders en
opsporingsambtenaren uitgezonderd, alsmede andere personen wier aanwezigheid in
de inrichting wegens dringende redenen noodzakelijk is (hierbij valt te denken
aan personen die de inrichting moeten kunnen betreden voor het leveren van
goederen, of voor het uitvoeren van reparatie- of onderhoudswerkzaamheden).Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaanDe artikelen 160 en 174 van de Gemeentewet maken deze bevoegdheidsafbakening
noodzakelijk. Volgens artikel 160 is het college belast met de uitvoering van
raadsbesluiten (waaronder autonome verordeningen als deze) tenzij bij of
krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. Dit laatste doet zich hier
voor: artikel 174 belast de burgemeester namelijk met “het toezicht op de
openbare samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven” (eerste lid) en met “de
uitvoering van verordeningen voorzover deze betrekking hebben op het in het
eerste lid bedoelde toezicht” (derde lid).In veruit de meeste gevallen dient de burgemeester derhalve te worden aangemerkt
als het bevoegde bestuursorgaan. Zijn bevoegdheid betreft namelijk de voor het
publiek openstaande gebouwen en de openbare samenkomsten en vermakelijkheden. In
de definitie van seksinrichtingen is echter het ruimere begrip “ruimte”
opgenomen. Dat betekent dat het college bevoegd is als het gaat om met name de
vaar- en voertuigen. Ook is het college bevoegd als het gaat om escortbedrijven.
Het gebruik van de openbare weg, waarbij in dit verband met name gedacht moet
worden aan de aanwijzing van tippelzones, is een bevoegdheid van het college. Om
deze afbakening - waar aan de orde - niet steeds opnieuw volledig te moeten
weergeven, is in hoofdstuk 3 het begrip “bevoegd bestuursorgaan” gehanteerd en
is dat in artikel 3:2 eenmalig gedefinieerd.Van de specifieke aard van de seksinrichting is afhankelijk wie in een concreet
geval bevoegd is: het college of de burgemeester. Aangezien van onbevoegd
genomen besluiten vernietiging in de rede ligt, moet deze vraag met
zorgvuldigheid worden beantwoord.Op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet kan het college een of
meer van zijn bevoegdheden opdragen aan een of meer van zijn leden. Het gaat
hierbij om mandaat: de opgedragen bevoegdheid wordt uitgeoefend uit naam en
onder verantwoordelijkheid van het college (tweede lid), dat daarover bovendien
aanwijzingen kan geven (derde lid). Om de uitvoering van het gemeentelijk
prostitutiebeleid zoveel mogelijk te stroomlijnen, zou het college zijn
bevoegdheid terzake kunnen mandateren aan de burgemeester. Dit doet er niet aan
af dat goed moet worden bezien, of een concreet te nemen besluit een besluit van
de burgemeester zelf of van het college is.Artikel 3:3 Nadere regelsVergunningsvoorschriften die voor de exploitatie van alle (of bepaalde
categorieën van) seksinrichtingen zouden moeten gelden, kunnen krachtens dit
artikel door het college worden vastgesteld als algemeen verbindende
voorschriften. Artikel 3:3 ziet dus op delegatie van regelgevende bevoegdheid
als bedoeld in artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet. Vanzelfsprekend zijn
de regels over de bekendmaking van algemeen verbindende voorschriften hierbij
van overeenkomstige toepassing.Ook kan het bevoegde bestuursorgaan zelf (nogmaals: meestal de burgemeester)
over zijn bevoegdheid beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81 van
de Awb. Evenals algemeen verbindende voorschriften nopen beleidsregels het
bevoegd bestuursorgaan eveneens tot het volgen van een vaste gedragslijn bij het
toepassen van de desbetreffende bevoegdheid, zij het niet onder alle
omstandigheden: gelet op artikel 4:84 van de Awb moet het bevoegd bestuursorgaan
namelijk handelen overeenkomstig de beleidsregel “tenzij dat voor een of meer
belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere omstandigheden
onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen”.
Indien het wenselijk wordt geacht om een bevoegdheid als regel op een bepaalde
wijze toe te passen, maar in bijzondere gevallen anders te kunnen besluiten,
ligt het dus in de rede daarover geen “nadere regel” maar een beleidsregel vast
te stellen.Artikel 3:4 SeksinrichtingenEerste lid Zoals uiteengezet in de Algemene toelichting
hoofdstuk 3 onder 2, is er hier voor gekozen de exploitatie van seksinrichtingen
en escortbedrijven te reguleren door middel van de vergunningfiguur. Uit het
eerste lid vloeit een voor de hele gemeente geldende vergunningplicht voort. Het
wijzigen van de seksinrichting valt eveneens onder de vergunningplicht. Met het
wijzigen wordt bedoeld een wijziging van welke aard dan ook. Hierbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan verandering van bouwkundige aard, het aantal
exploitanten, de wijze van exploitatie en de naam van een of meerdere
exploitanten. Dit is om te voorkomen dat de vergunning uit de pas loopt met de
feitelijke situatie.Het is ook mogelijk om een gedifferentieerd vergunningstelsel vast te stellen,
indien de lokale omstandigheden het wenselijk maken dat seksinrichtingen (alle,
of bepaalde soorten) geografisch worden geconcentreerd. De mogelijkheid om - met
vergunning - een seksinrichting te exploiteren, bestaat dan uitsluitend in
daartoe aangewezen gebieden of delen van de gemeente en is voor het overige
verboden. Zo’n beleid wordt veelal ingegeven door het belang van de openbare
orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid of de bescherming van het
milieu (Europese Dienstenrichtlijn) : het concentreren van seksinrichtingen in
bepaalde gebieden kan bijvoorbeeld gewenst zijn, om daarop met voldoende
intensiteit toezicht te kunnen uitoefenen. Behalve ten aanzien van
seksinrichtingen in het algemeen, kan een dergelijk beleid vanzelfsprekend ook
worden gevoerd ten aanzien van een of meer vormen daarvan.Als grondslag voor een (algemeen) concentratiebeleid, zou artikel 3.2.1 als
volgt kunnen luiden:Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000 In het kader van de
Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening
wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting
om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de
Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf blijkt. Zie
voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje Vreemdelingen onder
de Algemene toelichting.Tweede lid De ruime strekking van de in het eerste lid
genoemde vergunningplicht laat vanzelfsprekend onverlet, dat het bevoegd
bestuursorgaan zich aan de hand van een ingediende vergunningaanvraag een
oordeel moet (kunnen) vormen over alle rechtstreeks bij het te nemen besluit
betrokken belangen (artikel 3:4 van de Awb). Indiening en inontvangstneming van
een aanvraag staan dus nadrukkelijk in het teken van het vergaren van alle
kennis over relevante feiten en betrokken belangen, die nodig is om tot een
zorgvuldige afweging te kunnen komen.In het tweede lid is bepaald dat in de aanvraag ten minste moet zijn vermeld wat
de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf is en wie de exploitant en de
beheerder zijn. Voor de beoordeling van de vergunningaanvraag en voor de
ingevolge artikel 1:4 op te leggen vergunningsvoorschriften of beperkingen is de
aard van de seksinrichting relevant. Het is van belang te weten of het om
bijvoorbeeld een prostitutiebedrijf of een sekstheater gaat, of een combinatie.
De vraag of vergunning kan worden verleend voor raamprostitutiebedrijven, wordt
in de meeste gevallen strenger beoordeeld dan een andere seksinrichting.
Raamprostitutiebedrijven hebben doorgaans een beduidend sterkere (nadelige)
invloed op de openbare ruimte dan bijvoorbeeld clubs. Denkbaar is dat het
bevoegd bestuursorgaan op een bepaalde locatie een prostitutiebedrijf
toelaatbaar acht maar ter voorkoming van verkeersoverlast, een
raamprostitutiebedrijf niet of slechts in beperkte mate. In dat geval moet het
bevoegd bestuursorgaan zich er bij beoordeling van de aanvraag van bewust
(kunnen) zijn dat aan een te verlenen vergunning het voorschrift dient te worden
verbonden dat het ter plaatse te exploiteren prostitutiebedrijf niet van
zogenaamde vitrines of ramen respectievelijk slechts van een bepaald aantal
vitrines mag zijn voorzien. Door wie de inrichting zal worden geëxploiteerd en
beheerd is relevant, omdat deze personen niet van slecht levensgedrag mogen zijn
en dienen te voldoen aan de eisen van zedelijk gedrag, zoals gesteld in artikel
3:5. De vergunningverlening is bovendien persoonsgebonden en niet overdraagbaar.
Dit blijkt uit artikel 1:5.Blijkens artikel 4:5, eerste lid, van de Awb kan het niet-overleggen van de in
het tweede lid genoemde gegevens voor het bevoegd bestuursorgaan aanleiding zijn
om - mits gelegenheid tot aanvulling is geboden - de aanvraag niet te
behandelen. Het kan van meer gegevens wenselijk zijn om ze te kunnen hanteren
als behandelingsvereiste als hier bedoeld; daartoe kan het tweede lid worden
uitgebreid. Ook kan - door het bevoegd bestuursorgaan - een nadere regel (als bedoeld in
artikel 3:3) worden vastgesteld. Overwogen kan worden om, al dan niet per type
seksinrichting, een aanvraagformulier vast te stellen als bedoeld in artikel 4:4
van de Awb.De Lex Silencio Positivo is hier niet van toepassing. Motivatie: Er zijn
dwingende redenen van algemeen belang (art. 40 Dienstenrichtlijn.) om van
invoering van rechtswege bij vergunningverlening voor seksinrichtingen af te
zien. Er is sprake van een maatschappelijk risico. Derden belangen dienen
gewaarborgd te blijven, in die zin dat over inhoudelijke argumenten en
voorwaarden geprocedeerd moet kunnen worden. Voorts dient ter voorkoming van
criminaliteit, ter bescherming van de openbare orde en ter bescherming van de
openbare gezondheid het benodigde vooronderzoek plaats te vinden en dienen er
bij vergunningverlening voorwaarden opgesteld te kunnen worden. Het advies van de VNG werkgroep wordt hiermee opgevolgd. Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerderDe opheffing van het algemeen bordeelverbod is onder meer gericht op het
“decriminaliseren” van de niet langer strafbare vormen van (exploitatie van)
prostitutie. Daarom is het, ook volgens de wetgever, van belang dat bij de
besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
seksinrichting rekening gehouden kan worden met de antecedenten van de daarbij
betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s).Aan het orgaan dat bevoegd is (meestal de burgemeester) vergunningen als bedoeld
in dit hoofdstuk af te geven, kunnen gegevens uit de justitiële
documentatieregisters worden verstrekt over personen die als exploitant of
beheerder zijn vermeld in een aanvraag . (artikel 13 van het Besluit justitiële
gegevens)In artikel 3:5. wordt zo veel mogelijk dezelfde terminologie gehanteerd en
worden nagenoeg dezelfde eisen gesteld als in artikel 5 van de Drank- en
Horecawet en het daarop gebaseerde Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en
Horecawet. Dit heeft als voordeel dat voor seksinrichtingen waarvoor tevens een
vergunning krachtens de Drank- en Horecawet is vereist een antecedentenonderzoek
kan worden verricht. Belangrijker nog dan dit procedurele argument is het feit
dat inhoudelijk min of meer dezelfde belangen wegen bij de
antecedentenbeoordeling. In aanvulling op het Besluit eisen zedelijk gedrag
Drank- en Horeca zijn in deze bepaling zedendelicten en mishandeling uit het
Wetboek van Strafrecht en overtredingen van de Vreemdelingenwet en de Wav
opgenomen. De toevoeging van bepalingen over misdrijven tegen de zeden en
mishandeling dienen ter bescherming van de prostituees. De relevantie van de
opname van de Vreemdelingenwet en de Wav is gelegen in de bestrijding van de
mensenhandel.Net als in de Drank- en Horecawet kan de aanduiding “in enig opzicht slecht
levensgedrag” in het eerste lid onder b. méér omvatten dan wat gesteld is in de
navolgende leden. Anders gezegd: lid 2 tot en met 5 geven aan wanneer in elk
geval sprake is van “in enig opzicht slecht levensgedrag”. Dat het niet als een
limitatieve opsomming dient te worden opgevat blijkt uit het gebruik van het
woord “naast” aan het begin van het tweede lid.Bij de beoordeling van deze zedelijkheidseisen, de verkregen gegevens uit de
justitiële documentatie en de toetsing ervan aan het besluit, kan worden
aangesloten bij de daarover reeds bestaande jurisprudentie.Artikel 3:6 SluitingstijdenEerste lid De in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling
is gegrond op artikel 149 van de Gemeentewet. De raad kan verplichte
sluitingstijden voor openbare (waaronder seks)inrichtingen vaststellen ter
bescherming van de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of
de bescherming van het milieu. Deze bevoegdheid houdt evenzeer in dat een
afwijkende sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de zondag. Sommigen
concluderen uit artikel 7 van de Zondagswet dat de gemeenteraad niet bevoegd is
een speciaal voor de zondag geldende sluitingsregeling vast te stellen. Volgens
HR 22-07-1960, AB 1961, p. 15, belet dit artikel de raad echter niet om voor de
zondag een afwijkende regeling te treffen voor het sluitingsuur van openbare
inrichtingen als deze, mits de grond voor de afwijking van de voor de andere
dagen geldende regeling niet is gelegen in het bijzondere karakter van de
zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking niet de
gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter afwering van
verstoring van de openbare orde voorzieningen te treffen.De in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling maakt onderscheid tussen
werkdagen en het weekeinde. Uiteraard kan worden gekozen voor een ander (of
geen) onderscheid, zoals ook - door aanpassing van het eerste lid, of in de vorm
van een nadere regel als bedoeld in artikel 3:3 - voor verschillende typen
seksinrichtingen een verschillend sluitingstijdenregime kan worden
vastgesteld.De hier opgenomen sluitingsurenregeling (want van toepassing op het begrip
“seksinrichting”) heeft geen betrekking op sekswinkels. Zoals vermeld in de
toelichting bij artikel 3:1, onder e, is op sekswinkels het regime van de
Winkeltijdenwet van toepassing.Tweede lid Het bevoegd orgaan kan door middel van een
voorschrift als bedoeld in artikel 1:4 voor een of meer afzonderlijke
seksinrichtingen andere sluitingstijden vaststellen. Volgens het tweede lid kan
daartoe een voorschrift worden verbonden aan de vergunning die aan de exploitant
van de betrokken inrichting(en) zal worden verleend. Zo’n vergunningvoorschrift is
er een als bedoeld in artikel 1.4 en moet mitsdien strekken ter bescherming van
het belang of de belangen in verband waarmee de vergunning vereist is.Over de uitoefening van deze bevoegdheid kan het bevoegd bestuursorgaan
desgewenst beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81, eerste lid,
van de Awb. Daarin kan bijvoorbeeld worden vastgelegd dat, bij het beantwoorden
van de vraag of voor een afzonderlijke inrichting bij vergunningvoorschrift
afwijkende sluitingstijden zullen worden vastgesteld, per categorie
seksinrichting als regel een bepaald beleid wordt gehanteerd. Van het voor die
categorie geldende beleid kan het bevoegd bestuursorgaan in een concreet geval
(gemotiveerd) afwijken, indien het dat noodzakelijk acht in het belang van
bijvoorbeeld de openbare orde, de woon- en leefomgeving en dergelijke.Derde lid Anders dan de sluitingsbepalingen van het eerste en
tweede lid, richt het derde lid zich tot de bezoeker van een seksinrichting.
Indien een bezoeker met toestemming van de exploitant of beheerder in de
inrichting aanwezig is gedurende de tijd dat deze gesloten dient te zijn,
handelt hij in strijd met het derde lid. Indien een bezoeker echter zonder
toestemming van de exploitant of beheerder in de inrichting aanwezig is en zich
niet op diens eerste vordering verwijdert, handelt hij in strijd met artikel 138
van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk). Laatstgenoemde bepaling staat
aan het opnemen van het derde lid niet in de weg: artikel 138 ziet toe op de
bescherming van de aan de eigendom verbonden rechten; het derde lid van artikel
3:6 strekt tot handhaving van een publiekrechtelijke regeling.Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluitingEerste lid Ten opzichte van artikel 3:6 (bij of krachtens
welke bepaling kan worden voorgeschreven wat voor seksinrichtingen het
“reguliere” sluitingstijdenregime is) biedt artikel 3:7 de mogelijkheid om
daarvan al dan niet tijdelijk af te wijken. Volgens het eerste lid kan die
afwijking inhouden dat:- voor (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk andere sluitingstijden
worden vastgesteld dan de bij of krachtens artikel 3:6 gestelde; of - van (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk de - algehele of
gedeeltelijke - sluiting wordt bevolen. Aan zo’n tijdelijke afwijking moeten een of meer van de in artikel 3:13, tweede
lid, genoemde belangen ten grondslag liggen, of er moet sprake zijn van
strijdigheid met het bepaalde in dit hoofdstuk. Het bevoegd bestuursorgaan kan
daartoe overgaan indien het dat noodzakelijk acht in het belang van de openbare
orde, de woon- en leefomgeving, de voorkoming of beperking van overlast en
dergelijke.De bevoegdheid tot het tijdelijk vaststellen van andere sluitingsuren (als
bedoeld in het eerste lid, onder a) kan zich uitstrekken tot alle in de gemeente
gevestigde seksinrichtingen en onderscheidt zich daarin van de bevoegdheid
genoemd in artikel 3.2.3, tweede lid, die individueel gericht is. Tijdelijke
sluiting (als bedoeld in het eerste lid, onder b) kan daarentegen slechts van
afzonderlijke inrichtingen worden bevolen.In het eerste lid, aanhef en onder b, is het bevoegd bestuursorgaan een
expliciete sluitingsbevoegdheid gegeven. Deze bevoegdheid is te onderscheiden
van de bevoegdheid tot aanzegging van bestuursdwang als bedoeld in artikel 5:21
van de Awb die door artikel 3:7 onverlet wordt gelaten. Met toepassing van
bestuursdwang wordt kort gezegd beoogd een onrechtmatige situatie weer in
overeenstemming te (doen) brengen met het recht. De in het eerste lid, onder b,
opgenomen sluitingsbevoegdheid moet daarentegen veel meer worden gezien als een
(bestuursrechtelijke) sanctie op inbreuken op het in dit hoofdstuk
bepaalde.Indien nodig kan de naleving van een krachtens het eerste lid, onder b, gegeven
sluitingsbevel worden afgedwongen door toepassing van bestuursdwang. Om een
opeenstapeling van bestuursrechtelijke procedures te voorkomen, verdient het
aanbeveling te bezien of met het sluitingsbevel tevens (preventief)
bestuursdwang kan worden aangezegd. Daarvoor is wel vereist dat er een
klaarblijkelijke dreiging bestaat dat de desbetreffende overtreding
daadwerkelijk zal plaatsvinden en dat er schade dreigt.De sluitingsbevoegdheid is in de praktijk meermalen toegepast in gevallen waarin
openbare inrichtingen het decor vormden voor allerlei vormen van criminaliteit.
Ook prostitutiebedrijven zijn daarvoor in het verleden een aantrekkelijke plaats
gebleken. Het betrof daarbij doorgaans delicten als het bezitten of verhandelen
van verdovende middelen of vuurwapens, het tewerkstellen van jongeren of van
illegalen, heling en dergelijke. Feiten als deze zijn strafbaar gesteld in het
Wetboek van Strafrecht, de Opiumwet en de Wet wapens en munitie. Het naar
aanleiding daarvan toepassen van de sluitingsbevoegdheid als hier bedoeld, is
niet in strijd met deze formeel-wettelijke regelingen omdat daaraan een
afwijkend oogmerk ten grondslag ligt. Veel van de gedragingen als hier bedoeld
spelen zich weliswaar af in de inrichting, maar hebben tevens een uitstraling op
de openbare orde en de woon- en leefomgeving buiten de inrichting. Voor
toepassing van de sluitingsbevoegdheid is wel vereist, dat de hier bedoelde
overtredingen een meer dan incidenteel karakter hebben.Tweede lid Een besluit op grond van het eerste lid (zowel
onder a als b), richt zich doorgaans tot een of meer belanghebbenden - de
betrokken exploitant(en) - en moet aan hen worden bekendgemaakt overeenkomstig
artikel 3:41 van de Awb.Nu het bezoekers verboden is in een seksinrichting te verblijven gedurende de
tijd dat deze gesloten dient te zijn (artikel 3:6, derde lid), is in het tweede
lid bepaald dat een krachtens het eerste lid genomen besluit, behalve aan de
betrokken exploitant(en), ook openbaar wordt bekendgemaakt. Dat kan op de door
3:42 Awb voorgeschreven manier. Het zichtbaar aanplakken van de
geslotenverklaring op de inrichting zelf verdient aanbeveling.Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderEerste lid Om effectiever te kunnen op treden tegen
schijnbeheer, is in het eerste lid niet slechts een gebod (een verplichting tot
aanwezigheid), maar een verbod opgenomen. De aanwezigheid van de exploitant of
beheerder is van belang in verband met het door hem uit te oefenen toezicht,
zoals verwoord in het tweede lid.Tweede lid Dit artikel schept voor de exploitant(en) en de
beheerder(s) een algemene verplichting tot het uitoefenen van toezicht ter
handhaving van de orde in de inrichting. Daarbij zullen zij zich in ieder geval,
maar niet uitsluitend, moeten richten op het voorkomen en tegengaan van
onvrijwillige prostitutie, prostitutie door minderjarigen of illegalen, drugs-
of wapenhandel, heling, geweldsdelicten en dergelijke.In de jurisprudentie is al eerder uitgemaakt dat de exploitant - uiteraard
binnen redelijke grenzen - verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de
inrichting. Dat wordt door deze toezichtverplichting, die ook geldt voor de
beheerder(s), nog eens onderstreept.Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, biedt dit artikel
aanknopingspunten om daar in bestuursrechtelijke zin tegen op te treden.
Afhankelijk van de omstandigheden en het gestelde in het handhavingsbeleid kan
tot een tijdelijke beperking van de openingstijden, een tijdelijke sluiting of
een (tijdelijke) intrekking van de vergunning worden besloten. Om in deze zin
bestuursrechtelijk te kunnen optreden is niet vereist dat daaraan
strafrechtelijke vervolging of veroordeling is voorafgegaan: vaststaan moet
slechts dat geen of onvoldoende toezicht is uitgeoefend.Aan het toezicht dat van de exploitant of beheerder mag worden verwacht op de
meerderjarigheid of legaliteit van in de inrichting werkzame prostituees zal
gestalte kunnen worden gegeven door inzage te verlangen in hun
identiteitspapieren. Waar het de onvrijwillige prostitutie en andere strafbare
feiten betreft, zullen de exploitant of beheerder regelmatig toezicht moeten
houden en zo nodig handelend moeten treden. Naarmate de exploitant aantoonbaar
en actief huisregels toepast en een nauwkeurige registratie bijhoudt van de
leeftijd en nationaliteit van de prostituees, vergemakkelijkt hij niet alleen
het toezicht, maar zal hij ook beter in staat zijn om aannemelijk te maken dat
door hem voldoende toezicht is uitgeoefend.In de vergunning kan de toezichtsverplichting als doelvoorschrift worden
opgenomen, waarbij de exploitant zelf bepaalt hoe hij en de beheerder(s) er
inhoud aan geven. Ook kunnen aan de vergunning middelvoorschriften worden
verbonden, waardoor (gedeeltelijk) wordt voorgeschreven hoe de toezichtsplicht
dient te worden ingevuld. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat verplicht
bepaalde huisregels moeten worden gehanteerd; dat de exploitant of beheerder
verplicht is om na te gaan of de prostituee over voor de verrichten van arbeid
geldige verblijfspapieren beschikt en dat hiervan een interne registratie wordt
bijgehouden.Een andere zinvol vergunningvoorschrift in dit verband, dat met name het
toezicht door de toezichthouders kan vergemakkelijken, is bijvoorbeeld het
expliciet in de vergunning opnemen van de verplichting van (vooral) de
exploitant en beheerder(s) om alle medewerking te verlenen aan de
toezichthouder, waaronder in elk geval de onmiddellijke en onbelemmerde toegang
moet worden verstaan (artikel 5:20 Awb). Dit schept geen bevoegdheden of
verplichtingen, maar duidelijkheid voor de vergunninghouder. Ook kan het nuttig
zijn om in een vergunningvoorschrift op te nemen dat het verplicht is om een
(afschrift van) de vergunning altijd in de inrichting aanwezig te hebben.Artikel 3:9 StraatprostitutieEerste lid De wetswijziging tot opheffing van het
bordeelverbod heeft geen gevolgen voor de straatprostitutie. Het is echter bij
uitstek een vorm van prostitutie die nadere regulering behoeft. Dat is de
laatste jaren gebleken, doordat in verschillende gemeenten - vanuit een oogpunt
van handhaving met wisselend succes - zogenaamde gedoogzones zijn aangewezen.
Aan de belangen die behoren tot hun “huishouding” (genoemd in artikel 3:13)
ontlenen gemeenten de bevoegdheid tot regulering, ook ten aanzien van
straatprostitutie.Volgens het eerste lid is straatprostitutie verboden, tenzij het plaatsvindt op
de wegen/gebieden en gedurende de tijden die het college daartoe heeft
aangewezen. Bij aanwijzing als hier bedoeld zal rekening moeten worden gehouden
met de belangen genoemd in artikel 3:13, tweede lid. Aan de hand van de
omstandigheden ter plaatse zal moeten worden beoordeeld of tot aanwijzing van
een tippelzone kan of moet worden besloten (bijvoorbeeld in het belang van de
woon- en leefomgeving of de openbare orde in andere delen van de gemeente) of
juist niet (bijvoorbeeld in het belang van de woon- en leefomgeving of de
openbare orde in het gebied waarvan de tippelzone onderdeel zou uitmaken).Over de vraag of deze afweging er ook op neer kan komen dat er in het geheel
geen tippellocatie wordt aangewezen verschillen de meningen. De Rechtbank
Maastricht oordeelde een dergelijk algeheel verbod in strijd met de vrijheid van
arbeidskeuze (zie hierna onder jurisprudentie). Bedacht moet echter worden dat
het daar de opheffing van een reeds getroffen voorziening betreft. Vooralsnog
dient te worden aangenomen dat gemeenten waar tot op heden in het geheel niet
wordt getippeld, dit in het belang van de openbare ook moeten kunnen voorkomen.
In dat geval zou voor dit artikel volstaan kunnen worden met de aanhef van lid 1
en het bepaalde in lid 2. In beleidsmatige zin dient deze keuze uiteraard wel zo
goed mogelijk te worden onderbouwd.Tweede lid Het tweede lid heeft betrekking op
straatprostitutie buiten de daartoe aangewezen gebieden en tijden en geeft - ter
handhaving van het verbod daarop - politieambtenaren de bevoegdheid een bevel
tot onmiddellijke verwijdering te geven. De plicht om aan zo’n bevel
onmiddellijk gevolg te geven vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek van
Strafrecht, evenals de sanctie op niet-naleving.Derde lid Het derde en vierde lid hebben betrekking op
straatprostitutie binnen de daartoe aangewezen gebieden en tijden. Krachtens het
in lid 3 gestelde kan, bijvoorbeeld in het belang van de openbare orde en
veiligheid of de voorkoming of beperking van overlast ter plaatse, door
politieambtenaren een bevel tot onmiddellijke verwijdering worden gegeven aan
prostituees, maar ook aan andere aldaar aanwezige personen. De plicht om aan
zo’n bevel onmiddellijk gevolg te geven vloeit voort uit artikel 184 van het
Wetboek van Strafrecht, evenals de sanctie op niet-naleving.Vierde lid Als het mondeling bevel tot verwijdering als
bedoeld in lid 3 geen soelaas blijkt te bieden, kan naar het middel van de
schriftelijke verblijfsontzegging in het vierde lid worden gegrepen. Een
verblijfsontzegging behelst een verbod om zich na aanzegging door of vanwege de
burgemeester te bevinden - in casu - op de wegen en gedurende de tijden als
bedoeld in het eerste lid, voorzover in de aanzegging genoemd. Uit een
verblijfsontzegging vloeit een sterke beperking van de bewegingsvrijheid voort,
zoals die onder meer wordt gewaarborgd door artikel 12 van het Internationaal
Verdrag inzake de Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR). Deze moet daarom
met de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden opgelegd. De maatregel moet
noodzakelijk zijn, moet proportioneel zijn (in verhouding tot de veroorzaakte
ordeverstoring) en er moet worden voldaan aan het subsidiariteitsbeginsel, dat
erop neerkomt dat niet met een minder ingrijpend middel zou kunnen worden
volstaan. Uit de jurisprudentie over verblijfsontzeggingen blijkt dat de rechter
de volgende factoren in zijn toetsing betrekt: staat de mate van overlast in
verhouding tot de omvang van de maatregel (welk gebied en welke tijdstippen)?
Zijn er op dit verbod individuele uitzonderingen noodzakelijk? En hoe lang geldt
het verbod? De beantwoording van deze vragen is sterk casuïstisch. Het vijfde
lid heeft betrekking op de eventueel noodzakelijke uitzonderingen op het verbod
die in het concrete geval moeten worden gemaakt. Indien betrokkene zijn woon- of
werkadres heeft in het desbetreffende gebied, dient dit in beginsel van het
verbod te worden uitgezonderd.Artikel 3:10 SekswinkelsZoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor gekozen
sekswinkels niet onder het “seksinrichting”-begrip (en daarmee de
vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat de
vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd langs
de weg van het bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de openbare orde
of de woon- en leefomgeving - niet nodig is deze bedrijven als regel aan
voorafgaand toezicht te onderwerpen.Afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden kan het (vanuit deze motieven)
echter gewenst zijn wel in zekere mate te kunnen reguleren. In dat geval kan
worden overwogen artikel 3;10 op te nemen, op grond waarvan gebieden of delen
van de gemeente kunnen worden aangewezen waarin het in het belang van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving niet is toegestaan een sekswinkel te
(doen) exploiteren. Indien wordt afgezien van het opnemen van artikel 3:10 kan
onderdeel e in artikel 3:1 achterwege worden gelaten en komt de titel van
afdeling 2 “Seksinrichtingen, straatprostitutie en dergelijke” te luiden.Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijkeDit artikel heeft een repressief karakter: het schept niet zonder meer een
verbod, maar slechts voorzover het bevoegd bestuursorgaan daaromtrent nader
heeft besloten. Hoewel denkbaar is dat deze bepaling in de praktijk vooral zal
worden toegepast ten aanzien van sekswinkels, richt zij zich op het
tentoonstellen en dergelijke als zodanig; zij kan dus bijvoorbeeld ook
betrekking hebben op erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht
aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de
daarin plaatsvindende voorstellingen.Zoals in het eerste lid is aangegeven, kan het bevoegd bestuursorgaan de
regulering terzake gestalte geven door:a. aan de betrokken rechthebbende bekend te maken dat, door de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen, de openbare orde of de woon- en
leefomgeving in gevaar wordt gebracht; b. (algemene) regels vast te stellen die in acht moeten worden genomen bij het
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften en dergelijke
als hier bedoeld. Zowel “bekendmaking” als bedoeld onder a, als de vaststelling van “regels” als
bedoeld onder b, vormt een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de
Awb: in beide gevallen is er sprake van een besluit - dat zich richt tot een
betrokken rechthebbende respectievelijk van algemene strekking is - met het
(rechts)gevolg dat een verbod als genoemd in eerste lid, aanhef, van kracht
wordt. Tegen zo’n besluit kan dan ook door belanghebbenden bezwaar worden
aangetekend.Artikel 3:12 BeslissingstermijnVolgens artikel 4:13, eerste lid, van de Awb moet een beschikking worden gegeven
binnen de termijn die daarvoor bij wettelijk voorschrift is bepaald (of, bij
gebreke daarvan, binnen een redelijke termijn). Dat wettelijk voorschrift is in
casu artikel 1:2, eerste lid, waarin is bepaald dat het bevoegd bestuursorgaan
op een aanvraag om vergunning of ontheffing moet beslissen binnen acht weken na
de datum van ontvangst, welke beslissing voor ten hoogste acht weken kan worden
verdaagd (tweede lid).De voorbereiding van een besluit op een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van een seksinrichting kan complex van aard zijn. Indien een langere
beslissingstermijn dan de in artikel 1:2 genoemde wenselijk wordt geacht, kan
daartoe artikel 3:12 worden opgenomen (vanzelfsprekend is de daarin genoemde
termijn van twaalf weken indicatief).In dat geval dient tevens het derde lid van artikel 1:2 als volgt te worden
gewijzigd !:Het bepaalde in het eerste en het tweede lid geldt niet voor de
beslissing op een aanvraag om vergunning als bedoeld in artikel 3:4, eerste
lid. De voorgeschreven beslissingstermijn (van artikel 1:2 of artikel 3:12) is een
termijn van orde. Overschrijding ervan doet niet af aan de bevoegdheid te
beslissen over een ingediende aanvraag, maar leidt wel tot een fictieve
weigering waartegen door belanghebbenden bezwaar kan worden aangetekend (artikel
6:2, onder b, van de Awb). Opneming van artikel 3:12 ligt daarom in de rede
indien moet worden aangenomen dat de in artikel 1:2 genoemde beslissingstermijn
niet incidenteel maar als regel te kort zal zijn.Artikel 3:13 WeigeringsgrondenDe hier genoemde belangen vormen tezamen de “huishouding”, tot het regelen en
besturen waarvan gemeenten bevoegd zijn. Ten onrechte zou de aanduiding
“weigeringsgronden” hierbij de indruk kunnen wekken dat genoemde belangen
slechts zouden kunnen worden behartigd door geen vergunning te verlenen. Waar
het om gaat is dat deze belangen de grondslag vormen voor de uitoefening van de
bevoegdheden die het gemeentebestuur terzake toekomen. Die uitoefening kan
inhouden dat met betrekking tot (de exploitatie van) prostitutie op basis van de
in dit artikel genoemde belangen:- bij verordening algemeen verbindende voorschriften kunnen worden vastgesteld
(zoals de in dit hoofdstuk opgenomen bepalingen); - nadere regels kunnen worden
vastgesteld (als bedoeld in artikel 3:3); - beleidsregels kunnen worden
vastgesteld (als bedoeld in artikel 4:81 van de Awb); - vergunning kan worden
verleend, onder vergunningsvoorschriften en beperkingen (als bedoeld in artikel
1:4); - de vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken (als bedoeld in
artikel 1:6) of - vergunning kan worden geweigerd. De hier genoemde belangen moeten dus enerzijds worden beschouwd als de grondslag
voor (en begrenzing van) het gemeentelijk beleid en anderzijds als handvatten om
de (exploitatie van) prostitutie te reguleren, maximeren en beheersen.Om discussie over de bevoegdheid tot wijziging of intrekking van de vergunning
te voorkomen, adviseren wij een vergunningsvoorschrift op te nemen dat niet mag
worden gehandeld in strijd met het bepaalde in hoofdstuk 3 van de APV.Eerste lid, onder a: levensgedrag Zie voor toelichting hierop
de toelichting onder artikel 3:5.Eerste lid, onder b: bestemmingsplan Net zoals in de praktijk
van de vergunningverlening op basis van afdeling 2.3, zal ook hier regelmatig
voor kunnen komen dat er geen sprake is van een weigeringsgrond als bedoeld in
het tweede lid, maar dat het geldende bestemmingsplan vestiging van een
seksinrichting of escortbedrijf ter plaatse niet toelaat. Het is in dat geval
lastig en onduidelijk als er vergunning wordt verleend, maar tegelijkertijd moet
worden uitgelegd dat daar geen gebruik van kan worden gemaakt.Bij wijze van coördinatie is daarom strijdigheid met het bestemmingsplan als
weigeringsgrond opgenomen. Blijkens ABRS 24-03-1997, AB 1997, 201, JG 97.0165 ,
is zulks aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige
planologische regeling bevat. Weliswaar brengt het tweede lid met zich mee dat
de burgemeester in een beoordeling van het geldende bestemmingsplan treedt, maar
dit laat de bevoegdheid van het college inzake de toepassing van het geldende
bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet of de Wet op de
Ruimtelijke Ordening is geen sprake.Eerste lid, onder c: minderjarig, onvrijwillig, illegaal Deze
weigeringsgrond is feitelijk een bijzondere invulling van de vaker voorkomende
weigeringsgrond, namelijk vrees voor ernstige verstoring van de openbare orde.
Als er aanwijzingen zijn, bijvoorbeeld op basis van politierapportages, dat de
voorgenomen exploitatie in strijd is met artikel 273f is vergunningverlening
uitgesloten. Voorkomen moet worden dat de exploitant prostituees onder dwang
arbeid laat verrichten, of minderjarigen laat werken. Zo dient ter bescherming
van de openbare orde ook te worden voorkomen dat de exploitant prostituees
zonder een voor het verrichten van arbeid geldige verblijfstitel inzet. Verwezen
wordt in dit verband naar de uitspraak van de Rb Rotterdam van 5-09-1997, JG
97.0209 : naar het oordeel van de Rechtbank zijn terecht twee
horeca-inrichtingen gesloten en zijn de exploitatievergunningen ingetrokken
wegens de smokkel van illegalen. De Rechtbank ziet dit als een aantasting van de
openbare orde.Om te voorkomen dat werkzame prostituees tegen hun wil bepaalde seksuele
contacten moeten aangaan, kunnen aan de vergunning voorschriften worden
verbonden, zoals: een verbod op het opleggen van een minimum aantal klanten, of
het recht van prostituee om klanten of bepaalde seksuele handelingen te
weigeren.Tweede lid, onder a: openbare orde De bescherming van de
openbare orde en de woon- en leefomgeving kan onder meer aanleiding zijn om het
aantal seksinrichtingen waarvoor vergunning kan worden verleend aan een maximum
te binden. Indien het maximumaantal vergunningen is verleend, kan vergunning
voor een nieuwe seksinrichting worden geweigerd om te voorkomen dat de openbare
orde ter plaatse door de vestiging van een nieuw bedrijf verder wordt
verstoord.Onder meer ARRS 18-02-1999, JG 99.0168 m.nt. W.A.G. Hillenaar, 22-05-1987, AB
1988, 240, en 08-01-1988, AB1988, 417 maken duidelijk dat de rechter op zichzelf
aannemelijk acht dat aantasting van de woon- en leefomgeving wordt veroorzaakt
door de cumulatieve effecten van een aantal inrichtingen (in casu bordelen) in
de gemeente en dat dit aantal kan worden gemaximeerd. Wel moet bij een
“boventallige” vergunningaanvraag worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat
de aanwezigheid of de wijze van exploitatie van de betrokken inrichting de
openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig beïnvloedt. Om in dat geval
voldoende gemotiveerd vergunning te weigeren kan dus niet worden volstaan met
het gegeven dat het maximumaantal te verlenen vergunningen is bereikt maar moet
ook worden aangegeven dat er in casu niets is gebleken van bijzondere
omstandigheden die ertoe zouden nopen om - in afwijking van dat beleid - toch
vergunning te verlenen.Als uitgangspunt is een maximumbeleid, bijvoorbeeld ten aanzien van
horeca-inrichtingen of vent- en standplaatsvergunningen, door de rechter
aanvaard. Bij de toepassing van zo’n beleid kan een prostitutienota of een
vergelijkbaar beleidsstuk een belangrijk hulpmiddel zijn, indien daarin
gemotiveerd is toegelicht welke concentratiegebieden zijn aangewezen en voor
welk aantal inrichtingen ten hoogste een vergunning kan worden verleend. Ook een
bestemmingsplan kan daarvoor als middel dienen, indien daaruit het karakter van
een bepaalde straat of wijk blijkt.Tweede lid, onder c: woon- en leefomgeving Het belang van de
openbare orde en dat van de woon- en leefomgeving zijn nauw met elkaar verweven.
Waar een maximumbeleid kan worden geacht te zijn ontleend aan het belang van de
openbare orde, kan een concentratiebeleid worden beschouwd als met name gericht
op de bescherming van de woon- en leefomgeving in bepaalde delen van de
gemeente. Gelet op eerdergenoemde verwevenheid, wordt een maximumbeleid en een
concentratiebeleid veelal ter onderlinge versterking in combinatie toegepast. De
exploitatie van seksinrichtingen kan worden tegengegaan op plaatsen waar de
woon- en leefomgeving op ontoelaatbare wijze nadelig zou worden beïnvloed.
Daarvoor zou bijvoorbeeld specifiek reden kunnen zijn in woonbuurten of in de
nabije omgeving van ‘gevoelige’ gebouwen (schoolgebouwen, kerkgebouwen e.d.).
Indien aldus gebiedsaanwijzing heeft plaats gehad, kan op een aanvraag om
vergunning voor het exploiteren van een seksinrichting in een aangewezen gebied
afwijzend worden beslist in het belang van het woon- en leefklimaat ter
plaatse.Vanzelfsprekend kan een dergelijk beleid ook worden toegepast ten aanzien van
bepaalde categorieën seksinrichtingen. Denkbaar is immers dat de woon- en
leefomgeving in een bepaald gebied zich niet verdraagt met de vestiging van
raamprostitutiebedrijven, maar bijvoorbeeld wel met de vestiging van clubs,
bordelen en dergelijke.Ook een aspect van bescherming van de woon- en leefomgeving is uiteraard de
omvang van de inrichting. In een vergunningvoorschrift, dat overigens tevens
betrekking heeft op de hierna te noemen grond veiligheid van personen, kan het
maximale aantal werkzame prostituees worden vastgesteld.Tweede lid, onder d: Veiligheid personen of goederen Bij de
exploitatie van openbare (en daarmee seks)inrichtingen, is het van groot belang
de brandveiligheid te kunnen waarborgen. Voor wat betreft de inrichtingen die
zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet:- is het Bouwbesluit daarop van toepassing met het oog op de brandveiligheid van
de inrichting zelf; en - biedt de gemeentelijke bouwverordening daarvoor de grondslag voorzover het
gaat om het gebruik van de inrichting. Gaat het om inrichtingen die niet zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van
de Woningwet (bijvoorbeeld vaartuigen), dan wordt het gebruik van de inrichting
bestreken door de brandbeveiligingsverordening.Tweede lid, onder e: verkeersvrijheid of –veiligheid Het
belang van de verkeersvrijheid of -veiligheid valt onder de noemer openbare
veiligheid en zal doorgaans vooral aan de orde zijn bij straat- en
raamprostitutie. Daarbij vindt de werving van klanten immers plaats op of aan de
openbare weg, alwaar sprake is van soms aanzienlijke aantallen voetgangers en
motorvoertuigen. Aanwijzing van een tippelzone of vestiging van
raamprostitutiebedrijven kan dan bezwaarlijk zijn, indien daardoor bijvoorbeeld
de normale bereikbaarheid van het desbetreffende gebied wordt geschaad of
bewoners ter plaatse niet of nauwelijks meer kunnen parkeren. Situaties als deze
kunnen zich evenwel ook voordoen bij vestiging van een (te) groot aantal
bordelen in een bepaald gebied, zodat ook bij andere vormen van prostitutie de
verkeersveiligheid of -vrijheid aanleiding kan vormen tot regulering (in de vorm
van een maximum- of concentratiebeleid).Tweede lid onder f: gezondheid Tot de belangen die deel
uitmaken van de gemeentelijke huishouding, behoort ook dat van de
(volks)gezondheid. Daarnaast hebben de gemeenten, met als uitvoerende instantie
de GGD, ook een aantal wettelijke taken met betrekking tot de ontwikkeling en
uitvoering van volksgezondheidbeleid. In dit verband wordt gewezen op de Wet
collectieve preventie volksgezondheid (Wcpv; stb. 1990, 300) en meer in het
bijzonder op het Besluit collectieve preventie volksgezondheid (Stb. 1992, 569).
Dit Besluit verplicht gemeenten namelijk zorg te dragen op voor de uitvoering
van collectieve preventie van onder meer seksueel overdraagbare aandoeningen
(soa) en aids. Bovendien heeft de wetgever bij de opheffing van het
bordeelverbod het verbeteren van de positie van de prostituee, waaronder tevens
begrepen de gezondheidssituatie, als een van de hoofddoelstellingen bestempeld.
Alle reden dus voor gemeenten, bijgestaan door de GGD, om een actief
volksgezondheidsbeleid te voeren.Doelstelling van zo’n beleid kan om te beginnen zijn het (doen) verzorgen van
voorlichting over besmettingsrisico’s en seksueel veilig gedrag aan prostituees,
prostituanten en exploitanten. Bij die partijen rust immers de belangrijkste
verantwoordelijkheid voor de daadwerkelijke preventie van soa. Ook kan het
beleid erop gericht zijn zo laagdrempelig mogelijke faciliteiten te (doen)
verwezenlijken voor betrokkenen; hierbij kan worden gedacht aan toegankelijke
gezondheidszorgvoorzieningen, waar prostituees en prostituanten zich tegen een
beperkte vergoeding en op professionele wijze kunnen laten onderzoeken op de
aanwezigheid van soa. Dit beleid kan ook zijn weerslag vinden in specifieke
vergunningvoorschriften. Daarbij valt te denken aan de verplichting voor de
exploitant om een “veilig seks beleid” te voeren (dat wil zeggen dat ze geen
onveilige seks mogen aanbieden en veilige seks moeten faciliteren) en
prostituees in de gelegenheid moeten stellen zich regelmatig op soa te laten
onderzoeken. Ook kan het voorschrift worden opgenomen dat de exploitant
verplicht is om de GGD toe gang te verlenen tot de inrichting ten behoeve van de
voorlichting van prostituees. Als GGD-artsen of verpleegkundigen zijn aangewezen
als toezichthouders is een dergelijk voorschrift niet nodig. Van verschillende
zijde is echter opgemerkt dat de rol van de GGD als vertrouwenspersoon zich
moeilijk verhoudt met die van toezichthouder. Een ander vergunningvoorschrift
waar in het kader van de gezondheidspositie van de prostituee aan gedacht kan
worden, is het verbod op verplichte alcoholconsumptie.Waar het gaat om de preventie van soa’s wordt wel eens gedacht over het
verplicht stellen van een periodieke medische controle van prostituees.
Daargelaten of en hoe het verplicht stellen van een dergelijke controle mogelijk
is, kan zulks ertoe leiden dat het illegale prostitutiecircuit zich uitbreidt en
dat een toenemende groep, met name seropositieve of drugsgebruikende,
prostituees onbereikbaar wordt voor voorlichting en medische zorg.Tweede lid, onder f: zedelijkheid Voor wat betreft de
bescherming van de zedelijkheid wordt wel eens gesteld dat gemeenten hierbij
geen verordenende bevoegdheid zou toekomen nu daarover door de formele wetgever
strafbepalingen zijn vastgesteld, te weten de artikelen 239, 240, 240a en 240b
van het Wetboek van Strafrecht. De (aanvullende) regelgevende bevoegdheid die
gemeenten op dit punt reeds toekwam wordt door deze bepalingen echter ongemoeid
gelaten. De daarover bestaande jurisprudentie blijft derhalve actueel.Ook al kunnen ter bescherming van de zedelijkheid dus ook bij gemeentelijke
verordening vergunningsvoorschriften worden vastgesteld, het zedelijkheidsmotief
zal bij de regulering van de commerciële exploitatie van prostitutie doorgaans
niet vooropstaan. Denkbaar is bijvoorbeeld dat op basis van het
zedelijkheidsmotief in de vergunningvoorschriften een minimumleeftijdsgrens voor
bezoekers wordt gesteld van bijvoorbeeld 16 of 18 jaarTweede lid, onder g: arbeidsomstandigheden Volgens de MvT
betreft de bescherming en verbetering van de positie van de prostituee, die als
gezegd één van de hoofddoelstellingen van de wetswijziging is, onder meer de
arbeidsomstandigheden in prostitutiebedrijven. Door opheffing van het algemeen
bordeelverbod is de Arbeidsomstandighedenwet (Stb. 1990, 94) van toepassing op
delen van de prostitutiebranche, te weten waar sprake is van een
arbeidsverhouding als bedoeld in de wet.Tot slot nog een enkele opmerking over de arbeidsovereenkomst en de
arbeidsvoorwaarden. Al onder artikel 250bis van het Wetboek van Strafrecht kwam
het voor dat er sprake was van een arbeidsovereenkomst tussen prostituee en
exploitant. In de literatuur werd betwijfeld of een dergelijke overeenkomst in
strijd met de openbare orde of de goede zeden kwam of, nu artikel 250bis zich
richtte tot de exploitant, in strijd met de wet kon worden geacht. Met de
opheffing van het algemeen bordeelverbod heeft deze discussie aan belang
verloren.Van verordeningsbepalingen over arbeidsvoorwaarden van prostituees moet worden
aangenomen dat die te zeer treden in het particuliere belang van de prostituee
en de exploitant, en de grenzen van de huishouding (de regelgevende bevoegdheid)
van de gemeente te buiten gaan. Blijkens de MvT stelt ook de wetgever zich op
het standpunt dat “de centrale noch de lokale overheid het tot haar taak dient
te rekenen om binnen de grenzen van vrijheid en zelfbepaling nadere regels te
stellen over de rechtsverhouding tussen exploitant en prostituee.Artikel 3:14 Beëindiging exploitatieEerste en tweede lid Dit artikel voorziet in de omstandigheid
dat de exploitant zijn bedrijf heeft beëindigd of heeft overgedaan aan een
rechtsopvolger. Onder beëindiging wordt tevens verstaan wijziging van de naam
van de exploitant of van een of meerdere namen van de exploitanten. Een nieuwe
vergunning moet dan worden aangevraagd. In het eerste lid is bepaald dat de
vergunning bij feitelijke beëindiging van de exploitatie van rechtswege komt te
vervallen. Het bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij een actueel overzicht
te kunnen hebben van de in de gemeente actieve exploitanten; in verband daarmee
is in het tweede lid bepaald, dat binnen een week na de feitelijke beëindiging
van de exploitatie daarvan moet worden kennisgegeven.Artikel 3:15 Wijziging beheerEerste lid Het bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij
eveneens een actueel overzicht te kunnen hebben van de in de gemeente actieve
beheerders; in verband daarmee is in het eerste lid bepaald dat, indien een of
meer beheerders van een inrichting hun werkzaamheden feitelijk hebben beëindigd,
de exploitant daarvan binnen een week na die feitelijke beëindiging moet
kennisgeven. Anders dan bij beëindiging van de exploitatie, leidt het vertrek
van een beheerder niet tot het van rechtswege vervallen van de vergunning:
denkbaar is immers dat het beheer in de inrichting in handen is van meer
personen of dat het beheer in handen komt van de exploitant zelf.Tweede lid Denkbaar is ook dat de exploitant de plaats van de
vertrokken beheerder(s) wenst te laten innemen door een of meer andere personen.
Het tweede lid verlangt in dat geval dat de exploitant het bevoegd
bestuursorgaan verzoekt om, zoals is voorgeschreven in artikel 3:4, tweede lid,
onder b, de nieuwe beheerder(s) te vermelden in de aan hem verleende vergunning.
Daarbij dient ten aanzien van de nieuwe beheerder(s) een antecedentenonderzoek
plaats te vinden.Derde lid In dit lid is bepaald dat de nieuwe beheerder al
aan de slag kan vanaf het moment dat de aanvraag is ingediend. Hierdoor is
enerzijds gewaarborgd dat er voor die tijd geen nieuwe beheerders werkzaam
kunnen zijn. Dit zou immers het aantonen van schijnbeheer aanzienlijk
bemoeilijken. Anderzijds wordt hiermee tegemoet gekomen aan in de praktijk
noodzakelijke flexibiliteit. Wijziging van beheer zal immers nog vaker aan de
orde zijn dan de wijziging van de exploitatie.Artikel 3:16 OvergangsbepalingAls na de inventarisatie van de lokale situatie, die vooraf gaat aan de
beleidsformulering, blijkt dat er in de gemeente geen seksinrichtingen zijn
gevestigd, bestaat er uiteraard geen noodzaak om overgangsrecht te
formuleren.Eerste lid Met het in hoofdstuk 3 opgenomen vergunningstelsel
wordt een nieuw rechtsregime van toepassing, onder meer op bestaande
inrichtingen. Vanuit een oogpunt van behoorlijk bestuur dient exploitanten van
deze inrichtingen een redelijke termijn te worden gegund om de benodigde
vergunning aan te vragen. In het eerste lid, onder a, moet worden vermeld wat
daarvoor, mede gelet op de plaatselijke omstandigheden, als redelijke termijn
moet worden beschouwd. Indien de exploitant de vergunningaanvraag binnen deze
termijn heeft ingediend, mag hij de inrichting zonder vergunning exploiteren
zolang op zijn aanvraag niet is beslist (eerste lid, onder b).Tweede lid Het is echter onwenselijk dat de exploitant
gedurende deze termijn zijn bedrijfsvoering geheel naar eigen inzicht gestalte
zou kunnen geven. Denkbaar is namelijk dat, hangende het besluit over de
vergunningaanvraag, het bevoegd bestuursorgaan kennis krijgt van
excesomstandigheden in de inrichting die met het oog op een verantwoorde
exploitatie onmiddellijk zouden moeten worden beëindigd; een dergelijke
omstandigheid kan bijvoorbeeld zijn dat nooduitgangen geblokkeerd of onbruikbaar
zijn, waardoor de veiligheid van in de inrichting aanwezige personen acuut in
het geding is. Met het oog op het tegengaan van dergelijke situaties is in het
tweede lid bepaald, dat het bevoegd bestuursorgaan de exploitant kan
aanschrijven tot het treffen van in de aanschrijving te noemen
voorzieningen.HOOFDSTUK 4. BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN ZORG VOOR
HET UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEAFDELING 1: GELUIDHINDER EN VERLICHTINGArtikel 4:1 BegripsbepalingenInrichtingenBesluit Op 1 januari 2008 is het nieuwe Besluit algemene
regels voor inrichtingen milieubeheer (hierna: Besluit) in werking getreden. Dit
besluit vervangt een groot aantal algemene maatregelen van bestuur (AMvB’s). Een
van die AMvB’s is het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen
milieubeheer. Voor de inwerkingtreding van het nieuwe Besluit werd in de APV
voor festiviteiten met het begrip “Besluit” verwezen naar het Besluit horeca-,
sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer en werd voor diverse begrippen
(bijvoorbeeld het begrip inrichting) aangesloten bij dit besluit. Het Besluit
geeft, evenals het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen
milieubeheer, gemeenten de mogelijkheid om bij festiviteiten via een
gemeentelijke verordening ontheffing te verlenen voor artikelen over geluid-,
trillings- en lichthinder.Er zijn ook diverse inhoudelijke wijzigingen ten opzichte van het oude besluit.
Met de inwerkingtreding van het Besluit wordt het aantal branches en bedrijven
dat gebruik kan maken van de regelingen voor collectieve en individuele
festiviteiten vergroot. Zo vallen (niet-agrarische) inrichtingen die voorheen
onder een van de elf andere AMvB’s vielen nu ook onder het nieuwe besluit. Het
gaat om besluiten als bijvoorbeeld Besluit opslag- en transportbedrijven,
Besluit detailhandel- en ambachtsbedrijven, Besluit bouw- en houtbedrijven en
Besluit inrichtingen voor motorvoertuigen. Ook diverse soorten inrichtingen die
voorheen vergunningplichtig waren, zoals metaalelectrobedrijven, vallen nu onder
het Besluit.Een tweede belangrijke wijziging is dat het Besluit de mogelijkheid biedt om in
de gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter
voorkoming of beperking van geluidhinder.Inrichting Op grond van de Wet milieubeheer moeten
inrichtingen die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken ofwel over
een milieuvergunning beschikken, of voldoen aan een algemene maatregel van
bestuur (AMvB), welke artikelen met betrekking tot de bescherming van het milieu
bevat.Een inrichting is volgens artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer “elke
door de mens bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was,
ondernomen bedrijvigheid die binnen een zekere begrenzing pleegt te worden
verricht.” In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit (Ivb) van de Wm zijn de
categorieën van inrichtingen aangewezen die nadelige gevolgen kunnen veroorzaken
voor het milieu. Deze inrichtingen waren tot 1 januari 2008 in principe
vergunningplichtig volgens de Wm. Het uitgangspunt van de Wm was dat een
inrichting een milieuvergunning diende te hebben tenzij de inrichting onder een
AMvB op basis van artikel 8.40 Wm viel. Met de inwerkingtreding van het Besluit
is dit omgedraaid. Een inrichting valt onder het Besluit tenzij de
bedrijfsactiviteiten hiervan zijn uitgezonderd. In dat laatste geval blijft een
inrichting vergunningplichtig.In het Besluit wordt gesproken over drie typen inrichtingen. Dit zijn:- Type A-inrichtingen, deze vallen onder het lichte regime en hoeven geen
melding te doen op basis van het Besluit. Ze moeten wel voldoen aan de
inrichtinggerelateerde voorschriften uit het Besluit. Type A-inrichtingen zijn
bijvoorbeeld kantoren en schoolgebouwen. - Type B-inrichtingen zijn bedrijven die tot nog toe onder de artikel
8.40-AMvB’s vielen en bedrijven uit onder andere de metaalelectro-industrie,
tandheelkundige laboratoria, zeefdrukkerijen en een deel van de afvalverwerkende
bedrijven en bedrijven die door versoepeling of het vervallen van de
uitsluitcriteria of het “in hoofdzaak”-criterium nu wel onder het Besluit
vallen. Type B-inrichtingen vallen geheel onder het Besluit en zijn
meldingsplichtig. - Type C-inrichtingen zijn inrichtingen waarvoor de vergunningplicht blijft
gelden, maar die voor een deel van de activiteiten te maken krijgen met de
voorschriften in hoofdstuk 3 van het Besluit. Voor deze afdeling van de APV zijn met name de bepalingen in de hoofdstukken 2
en 4 van het Besluit relevant. De type A- en type B-inrichtingen moeten voldoen
aan de in of bij het in hoofdstuk 2 van het Besluit gestelde voorschriften. Voor
sommige type B-inrichtingen is daarnaast ook artikel 4.148 (verlichting bij
sportbeoefening in de buitenlucht) van belang.In het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer waren
de normen voor geluid- en trillingshinder dusdanig laag dat ze bij festiviteiten
met levende muziek veelal overtreden zouden worden. Vanwege de maatschappelijke
functie van de inrichtingen bood het besluit de mogelijkheid om ontheffing te
verlenen van deze voorschriften. In de andere AMvB’s was deze mogelijkheid niet
opgenomen. In het nieuwe Besluit wordt deze mogelijkheid voor festiviteiten ook
aan de andere inrichtingen geboden, bijvoorbeeld voor een personeelsfeest of een
open dag.Geluidsgevoelige gebouwen en terreinen Voor deze
begripsbeschrijving wordt aangesloten bij definities voor (geluids)gevoelige
gebouwen en terreinen uit het Besluit en de Wet geluidhinder. Het begrip
onversterkte muziek is niet eerder gedefinieerd.Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteitenDe verschillende tijden en dB(A)’s die in dit artikel zijn opgenomen, zijn
geadviseerd door de Omgevingsdienst Midden-Holland.Eerste lid De bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid
genoemde geluidsnormen niet gelden bij collectieve festiviteiten komt voort uit
artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het Besluit. Dit artikel van het Besluit
voorziet erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel mogelijk moet
worden voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van deze
voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”. Voorbeelden van
collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele-, sport- en
recreatieve manifestaties.In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er
hoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke
feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen. Het verdient
aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke
bedrijfsleven – vaststelt op welke data de betreffende voorschriften uit het
Besluit niet van toepassing zijn. Voor de collectieve dagen is geen begrenzing
voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er toch behoefte zijn om vooraf een
bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen. Dit maximum zou door het
college kunnen worden vastgelegd in een beleidsregel. Als de gemeenteraad dit
zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden vastgelegd in de
verordening zelf.Tweede lid Volgens artikel 4.148, eerste lid, van het Besluit
moet de verlichting bij sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en
07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud
wordt uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden
bij collectieve festiviteiten staat in artikel 4.148, tweede lid, onder a, van
het Besluit. Dit voorschrift is met name bedoeld voor sportverenigingen die
buiten de reguliere en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen
maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een collectieve festiviteit is
een sportieve manifestatie waar meerdere sportverenigingen aan mee doen. In het Besluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid
geen maximum gesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve
wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande
toelichting bij het eerste lid.Derde lid De gemeente kan rekening houden met de aard van het
gebied door in de verordening gebiedsdifferentiatie toe te passen. De
gemeenteraad kan het grondgebied van de gemeente bijvoorbeeld verdelen naar
verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van deze gebieden dient
plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep volgens de Awb
mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt
tijdens carnaval, kermissen of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties. Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden
dat deze de strekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen
collectieve en incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken.
Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen
per gebied kan verschillen. Zesde en zevende lid Het Besluit biedt gemeenten de
mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de collectieve festiviteiten en activiteiten. Er is voor gekozen om
een aantal voorwaarden met betrekking tot geluidniveaus in de APV op te
nemen.In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Besluit is
onversterkte muziek uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden
hiervoor is dat maatregelen ter beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn.
Op basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het Besluit
hebben gemeenten wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke verordening aan
te passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere geluidsnormen gelden niet bij
festiviteiten, waardoor bedrijven dan meer geluid mogen produceren. Om de
omgeving enige bescherming te bieden en geluidniveaus van onversterkte muziek
bij festiviteiten te begrenzen is onversterkte muziek meegenomen in de
geluidsnorm.Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de
bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in
tegenstelling tot de Handleiding meten en rekenen industrielawaai. Hiervoor
wordt aangesloten bij de systematiek en motivatie uit het Besluit: in de
handleiding is de correctie geïntroduceerd met het oog op continu-bedrijven.
Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die
bijvoorbeeld om 1.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de
nachtperiode hoger mag zijn door correctie voor de resterende nachtperiode.
Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid niet toegestaan.In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te
voorkomen dat feesten bij bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden
(theoretisch) de hele nacht door kunnen gaan.Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteitenDe verschillende tijden en dB(A)’s die in dit artikel zijn opgenomen, zijn
geadviseerd door de Omgevingsdienst Midden-Holland.Eerste lid De bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal
incidentele festiviteiten voor inrichtingen in een gemeentelijke verordening
staat in de artikelen 2.21 en 3.148 van het Besluit. Volgens artikel 2.21,
eerste lid, onderdeel b kan de gemeenteraad bij verordening het aantal dagen of
dagdelen aanwijzen waarop individuele inrichtingen voor incidentele
festiviteiten vrijstelling kunnen verkrijgen van de geluidsnormen. Een
incidentele festiviteit is een festiviteit die aan één of een klein aantal
inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld een optreden met levende muziek
bij een café, een jubileum, een personeels- of straatfeest of een “vroege
vogels”-toernooi. In het Besluit is bepaald dat het maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per
jaar betreft. De raad heeft geen gebruik maakt van de bevoegdheid om, rekening
houdend met de plaatselijke omstandigheden,dit aantal te verlagen. De regeling geldt voor festiviteiten bij alle type A- en B-inrichtingen die
onder het Besluit vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook detailhandel,
kantoren, opslag- en transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven een beroep op
deze regeling kunnen doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet
geldt, zijn de type C-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig
blijven of vallen onder Besluit landbouw of Besluit glastuinbouw).Tweede lid Volgens artikel 3:148, eerste lid, van het Besluit
moet bij inrichtingen de verlichting voor sportbeoefening in de buitenlucht
tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt
beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel
3:148 kan hiervan worden afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen
buiten de reguliere competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik
willen maken van hun lichtinstallatie bij het houden van een veteranentoernooi
of een “vroege vogels”-toernooi. Volgens het Besluit is het maximum aantal dagen
waarvoor de beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of
dagdelen per jaar. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit
maximum verwezen naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.Volgens de toelichting bij het Besluit blijft ook bij gebruik van artikel 4.113
tweede lid de algemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duister voor
de sportinrichtingen gelden, al is enige mate van hinder bij incidentele
activiteiten aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare
lichthinder in geval van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd
gezag.Zesde tot en met het tiende lid Het Besluit biedt gemeenten
de mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat
in het tweede lid van artikel 2.21, onderdeel b, van het Besluit. Voor de
algemene toelichting over de mogelijkheid om voorwaarden te stellen bij
festiviteiten en de toelichting bij het zesde tot en met het tiende lid wordt
kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting bij artikel 4:2 APV, zesde
tot en met het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten geldt de
regeling voor incidentele festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen
onder het Besluit.In het achtste en negende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te
produceren bij een festiviteit beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting.
Gebouwen hebben over het algemeen een bepaalde geluiddempende werking. Op het
buitenterrein zijn minder mogelijkheden voor het beperken van geluidemissies.
Daarbij geldt de regeling voor alle type A- en B-inrichtingen, wat met name een
belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in de omgeving die op
verschillende momenten festiviteiten organiseren. Voor muziekgeluid op
buitenpodia of het buitenterrein van horecagelegenheden bij evenementen, kan dit
in de evenementenvergunning worden geregeld.Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten[vervallen]Artikel 4:5 Onversterkte muziekDe verschillende tijden en dB(A)’s die in dit artikel zijn opgenomen, zijn
geadviseerd door de Omgevingsdienst Midden-Holland.Dit artikel sluit aan op de artikelen 2.17, 2.18 en 2.20 van het Besluit. Het
artikel is alleen gericht op onversterkte muziek vanuit inrichtingen en niet
buiten inrichtingen. Of er sprake is van een inrichting, wordt bepaald door de
Wet milieubeheer. In het Besluit is onversterkte muziek uitgezonderd van de
algemene geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18, eerste lid, onder f
en het vijfde lid van het Besluit, expliciet de bevoegdheid gekregen om voor
onversterkte muziek regels op te nemen in de APV. Door het feit dat de hinderbeleving van onversterkte muziek zeker niet lager is
dan die van versterkte muziek, dient deze op gelijke wijze te worden beschermd.
Om de geluidsnormen van versterkte muziek gelijk te maken aan onversterkte
muziek is dit artikel opgenomen. Om vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te
geven tot het hobbymatig beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in lid 2
een mogelijkheid gecreëerd om een aantal uur in de week uitgezonderd te zijn van
de geluidsniveaus. In artikel 2 wordt gesproken over “oefenen”. Op deze manier
worden festiviteiten en optredens voor publiek uitgesloten. Er is sprake van
oefenen als men muziek maakt zonder dat er publiek aanwezig is.De genoemde geluidsniveaus in het eerste lid onder tabel c zijn niet van
toepassing op;a. het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging of het bijwonen van godsdienstige of levensbeschouwelijke
bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede geluid in verband met het houden van
deze bijeenkomsten of plechtigheden; b. het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens het
hijsen en strijken van de nationale vlag bij zonsopkomst en zonsondergang op
militaire inrichtingen; c. het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire
muziekcorpsen in de buitenlucht gedurende de dagperiode met een maximum van twee
uren per week op militaire inrichtingen. Artikel 4:6 Overige geluidhinder Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere
regelingen niet voorzien. Onder andere valt te denken aan:- een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een kermis,
een heidefeest, een braderie, een rally, enz.; - het door middel van
luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of muziek maken of mededelingen
doen; - het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten; - het
gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen; - het gebruik van
bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers en heistellingen; - het
toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz. - overige
handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat. Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door
het beoefenen van “lawaaiige” hobby’s, het voortdurend bespelen van
muziekinstrumenten, het gebruiken van elektro- akoestische apparatuur, het laten
draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz. Met name voor deze vormen van
geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria of normen. Dit behoeft ook
niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is niet een bepaalde,
aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke gedraging
betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden nagegaan in welke
situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder, en welke
maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat een
zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden
aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met
voorschriften.Bedacht moet worden bedacht dat klachten over vormen van geluidhinder nogal eens
een minder goede verstandhouding tussen buren of omwonenden als achtergrond
hebben. Normale handelingen worden dan eerder als (geluid)hinderlijk ervaren,
terwijl men minder geneigd is aan een afdoende oplossing mede te werken.AFDELING 2: BODEM-, WEG- EN MILIEUVERONTREINIGINGArtikel 4:7 StraatvegenDeze verkeersbeperkende bepaling moet, gezien het verschil in motief, mogelijk
worden geacht naast de wegenverkeerswetgeving. Artikel 2a Wegenverkeerswet 1994
handhaaft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van aanvullende
gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet
voorziet, voor zover deze verordeningen niet in strijd zijn met deze wet.
Artikel 4:7 beoogt niet een verkeersbelang te dienen, maar heeft een
milieumotief. In het bijzonder strekt het ter voorkoming van overlast voor de
reinigingsdienst. Bovendien heeft het daarin vervatte verbod slechts betrekking
op bepaalde, aangewezen weggedeelten en geldt slechts gedurende bepaalde
aangeduide dagen en uren.Het effectueren van de onderhavige maatregel zal plaatselijk verschillend al dan
niet problematisch zijn, al naar gelang de beschikbare parkeerruimte schaars is
of niet. Het kenbaar maken van het verbod zou, afgezien van de te geven
publiciteit in de plaatselijke pers en een schriftelijke kennisgeving huis aan
huis, via verplaatsbare borden kunnen geschieden. Een gemeente kan gebruik maken
van eigen borden. Gebruikmaking van verkeersborden in de zin van bijlage II van
het RVV lijkt ons voor dit doel dubieus.Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doenArtikel 4:8 wordt gebruikt tegen personen die hun natuurlijke behoefte doen
binnen de bebouwde kom op een openbare plaats. Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenDit artikel betreft een onderwerp dat voorheen in de bouwverordening was
geregeld. Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet direct het bouwwerk
maar meer de omgeving betreffen, is tot onderbrenging in de APV besloten. AFDELING 3: HET BEWAREN VAN HOUTOPSTANDENArtikel 4:10 BegripsbepalingenDe begrippen spreken voor zich.Artikel 4:11 KapvergunningIn deze bepaling wordt het belangrijkste nieuwe element geïntroduceerd: de
bomenlijst.Het college stelt de bomenlijst vast. Uitgangspunten van deze lijst zijn:- de verantwoordelijkheid ligt bij de gemeenten zelf: d.w.z. voor het
inventariseren en actualiseren van het gemeentelijk bomenbestand en het
overnemen van de gemeentelijke monumentale bomen die vermeld staan op de
landelijke lijst van de Bomenstichting in Utrecht.- Duidelijk en inzichtelijk voor de burgers; - Zoveel mogelijk de te beschermen bomen verankeren in een bestemmingsplan, op
het renvooi van de plankaart of in een landschapsbeleidsplan of bomenplan.- De bomenlijst als bijlage opnemen bij de bepalingen. De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een
vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet of
de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels en hun
nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan bij
de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De
Boswet haakt echter niet aan bij de Wabo. Indien die van toepassing is, blijft
dus een aparte vergunning vereist.In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162) zijn
indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning opgenomen.
Naast een aantal algemene indieningsvereisten zijn er in artikel 7.5 van de Mor
nog een aantal speciale indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden
opgenomen. Dit artikel 7:5 luidt als volgt:“1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in
artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder g, van de wet, identificeert de
aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3, tweede lid, van deze
regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een
nummer.2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager
per genummerde houtopstand: a. de soort houtopstand; b. de locatie van de
houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf; c. de diameter in centimeters,
gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld; d. de mogelijkheid tot herbeplanten,
alsmede het eventuele voornemen om op een daarbij te vermelden locatie tot
herbeplanten van een daarbij te vermelden aantal soorten over te gaan.”Artikel 4:12 vergunning van rechtswege[gereserveerd]AFDELING 4: MAATREGELEN TEGEN ONTSIERING EN STANKOVERLASTArtikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen
enz.Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt van welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare
opslag van bromfietsen en caravans e.d., en landbouwproducten . Het college is
bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar deze opslag verboden is c.q. aan
bepaalde regels gebonden is.Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin
van de wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover
de in deze bepaling genoemde activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan
worden opgetreden op basis van andere in deze verordening opgenomen
voorschriften.De in de afdeling 5.1 “Parkeerexcessen” opgenomen artikelen bevatten onder meer
bepalingen ten aanzien van het plaatsen of hebben op de weg van niet-rijklare
voertuigen en voertuigwrakken, het gebruik van de weg als stallingsruimte voor auto’s door garagebedrijven e.d. en
het parkeren van caravans e.d.Artikel 4:14 Stankoverlast door gebruik van meststoffen Deze bepaling is vervallen.Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclameDeze bepaling bevat een algemene regel die verbiedt om door middel van een
reclame het verkeer in gevaar te brengen of hinder dan wel overlast te
veroorzaken voor omwonenden. De gedachte daarachter is dat voor een reclame van
enige omvang of betekenis doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan
de welstand kan worden getoetst. Een reclame waardoor het verkeer in gevaar
wordt gebracht of overlast wordt veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo
weinig voor dat het moeilijk valt te rechtvaardigen om voor die gevallen een
vergunningplicht voor alle reclames in stand te houden.Op een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de
Wabo van toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de model-APV geschrapt is, is
daarvoor geen regeling opgenomen.Handelsreclame is gedefinieerd in artikel 1:1, aanhef en onder g, van de APV
als: elke openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk
beoogd wordt een commercieel belang te dienen. Onroerende zaken zijn volgens het
artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek onder meer de grond, de met
de grond verenigde beplantingen en de gebouwen en werken die duurzaam met de
grond zijn verenigd.Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame Deze bepaling is vervallen.AFDELING 5: KAMPEREN BUITEN KAMPEERTERREINENArtikel 4:17 BegripsbepalingIn de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen,
kampeerwagen en caravan.Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinenUitgangspunt is dat als het bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan
of voorbereidingsbesluit niet expliciet toestaat dat een bepaald terrein als
kampeerterrein mag worden gebruikt, het terrein niet structureel dan wel
incidenteel zal worden gebruikt als kampeerterrein. Dit algemene verbod is de
essentie van deze afdeling. Voor de gebieden die in het bestemmingsplan etc.
zijn aangewezen als kampeerterrein kunnen algemeen geldende voorschriften worden
opgesteld. Overtreding hiervan zal dan worden gesanctioneerd door het opleggen
van een dwangsom of het toepassen van bestuursdwang. De woorden ‘eigen gebruik’
zijn niet nader ingevuld, maar het eigen gebruik zal wel redelijk moeten zijn.
Het is bijvoorbeeld niet de bedoeling dat burgers overlast ondervinden van een
structureel tentenkamp op het eigenterrein van een rechthebbende.Het college kan, op grond van het derde lid, ontheffing van het verbod verlenen.
De ontheffing kan geweigerd worden op grond van het bepaalde in artikel 1:8,
maar ook in het belang van de bescherming van een stadsgezicht of de bescherming
van natuur en landschap Of de bescherming van natuur en landschap dan wel het
stadsgezicht in het geding is, ligt ter beoordeling van het college.Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen[ vervallen]Artikel 4:20 Vervoer van gevaarlijke stoffenDit artikel spreekt voor zichzelf.HOOFDSTUK 5 ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DER
GEMEENTEAlgemene toelichting afdeling 5.1 ParkeerexcessenBevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen Sinds de
inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen
verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid
van het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde
milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter voorkoming of
beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting van het karakter of
de functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer (zie art. 2,
tweede lid WVW 1994). Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement
een nieuw artikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt
als volgt: “Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij
verordening regels vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet
voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens deze
wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens krachtens deze wet zich
daar niet toe lenen.” Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook
blijkt uit de toelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft derhalve
aan dat gemeenten bevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen vast te stellen.
De grondslag voor dergelijke bepalingen is overigens gewoon artikel 149
Gemeentewet. Begrip “parkeerexces” In de wegenverkeerswetgeving wordt
nergens aangegeven wat het begrip “parkeerexces” precies inhoudt. Degene die tot
taak heeft hieromtrent verbodsbepalingen te formuleren, zal evenwel tevoren
dienen te weten wat dit begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het verkeer
aan een voortschrijdende ontwikkeling onderhevig is, is van het begrip
“parkeerexces” bezwaarlijk een voldoende concrete definitie te geven. Blijkens
de jurisprudentie kan onder het begrip “parkeerexces” ieder excessief parkeren
op de weg worden begrepen, dus: a. zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de verdeling
van de beschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers, die gelegenheid om
te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan
worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke aanvulling). b. In deze omschrijving ligt besloten, dat het gebruik van de weg als
parkeerplaats op zich zelf niet ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de aard
van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel of het aantal te parkeren
voertuigen relatief gezien een te grote ruimte opeist in vergelijking met de
behoefte aan parkeerruimte van anderen; c. alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere
motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde of veiligheid
en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, voorkoming van
uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke aanvulling).Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats
van een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg,
strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze
van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste
plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een
voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van)
voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur
gerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij
mag het niet te diep ingrijpen in het “normale” verkeer, en dus ook niet in het
“normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke
verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad, NG 1974, blz. S88
m.nt. jhr. J.J.M.M. van Rijckevorsel. Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren
op de weg gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen.
Al deze vormen van excessief, hinderlijk en ontsierend gebruik van de weg kunnen
door de gemeentelijke wetgever aan regels worden gebonden. Zie bij voorbeeld de
beide Dordtse arresten van de Hoge Raad, HR 15 juni 1971, NJ 1971, 432, m.nt.
W.F. Prins, VR 1972, nr. 32, m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV.1.2.2, nr. 32566 en
25 april 1972, NJ 1972, 296, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A.
Herstel, OB 1972, XIV. 1.2.2, nr. 32567, NG 1972 blz. S 75, m.nt. J.H. van dcr
Veen. Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingen Gezien de
ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een onderscheid
te maken tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg: gevallen die
excessief zijn op grond van een verkeersmotief en die als “parkeerexcessen”
moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander motief aan het stellen
van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. In afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen,
welke niet kan worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan
gesproken kan worden als het gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW
1994. Daar deze voorschriften door het publiek wel als zodanig (zullen) worden
ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen in deze paragraaf te
regelen. Men denke hierbij aan een onderwerp als het “aantasten van
groenvoorzieningen”. Beperking tot gedragingen op de weg Bij parkeerexcessen “in
eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de zin van de WVW 1994.
Onder weg verstaat de APV ingevolge artikel 1:1 hetzelfde als de WVW 1994
daaronder verstaat. In artikel 1, eerste lid onder b, van de WVW 1994 wordt het
begrip wegen als volgt omschreven “alle voor het openbaar verkeer openstaande
wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot
die wegen behorende paden en bermen of zijkanten”. In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld
welke als parkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben
de artikelen 5:6, eerste lid onder b, 5:7, eerste lid, en 5:10 ook betrekking op
gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994. Beperking van de hierin
neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor de hand, wanneer
men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt. Deze
bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen. Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar
gesteld, indien zij buiten de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd.
Indien aan een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen, is de
werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin van de
WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8,tweede lid. Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven
ten grondslag. Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg
(in de zin van de WVW 1994). Voor zover deze gedragingen plaatsvinden buiten de
weg, kan hiertegen reeds op basis van andere voorschriften in voldoende mate
worden opgetreden. Zie bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1 (oud). Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende
parkeerexcessen - zowel de “eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel mogelijk
in een afdeling samengevoegd. De bedoelde gedragingen zullen door het publiek
immers alle als parkeerexces worden ervaren. Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van
“voertuig” en “parkeren” is aansluiting gezocht bij de in de
wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte definities. Uit de
verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet slechts betrekking
hebben op gedragingen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Artikel 5:1 BegripsbepalingenVoor de toepassing van deze afdeling wordt onder “weg” verstaan hetgeen artikel
1:1 van deze verordening daaronder verstaat. Concreet gaat het om alle voor het
openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende
bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten.
De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, eerste lid, onder a, 5:7, 5:8, tweede lid,
en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte” parkeerexcessen betrekking. De andere
artikelen in deze afdeling strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg
in de zin van de WVW 1994. Zie voorts de algemene toelichting bij deze
afdeling.Ook voor het openbaar verkeer openstaande parkeerterreinen kunnen onder de
definitie van “weg” in de zin van de WVW 1994 worden gebracht. Hiervoor pleiten
de volgende argumenten. De WVW 1994 bevat blijkens haar considerans regels
inzake het verkeer op de weg. Wat in die wet onder “wegen” wordt verstaan is
hiervoor reeds vermeld. Artikel 2 van de WVW 1994 bepaalt dat, met inachtneming
van de voorschriften van de WVW 1994, bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regelingen worden gesteld nopens het verkeer op de wegen.Onder parkeerplaats wordt ook een parkeerterrein begrepen. Al vallen
parkeerterreinen onder de werking van de onderhavige parkeerexcesbepalingen, dit
neemt niet weg dat zij in een aantal gevallen daarvan zullen moeten worden
uitgezonderd. Te denken valt bij voorbeeld aan het parkeren van vrachtwagens.
Het is immers evident dat parkeerterreinen een belangrijke functie vervullen ten
behoeve van een redelijke verdeling van de beschikbare parkeerruimte, zie verder
de toelichting bij artikel 5:8.Onder a Om te voorkomen dat over de inhoud van het begrip
“voertuigen” onzekerheid zal bestaan, is een definitie van dit begrip opgenomen.
Tot uitgangspunt is genomen de definitie van “voertuigen” die in artikel 1,
onder al, van het RVV 1990 wordt gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel
zijn: fietsen, bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en
wagens. In tegenstelling tot artikel 5.1.1 (oud) is in 2008 de omschrijving
positief geformuleerd en wordt direct aangesloten bij het RVV 1990. Voor kleine
voertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen e.d. is een uitzondering
gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te ruime strekking zouden
krijgen.Fietsen, bromfietsen en gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie
van voertuigen. Ook deze kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden
daarom als voertuig beschouwd.Onder b De omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde
als de omschrijving in artikel 1, onder ac, van het RVV 1990. Dit
artikelonderdeel verstaat onder parkeren: het laten stilstaan van een voertuig
anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het
onmiddellijk in- of uitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk laden of
lossen van goederen. Het oude artikel 5.1.1, onder c gaf deze definitie
letterlijk weer. Verwijzing naar de definitie is wetstechnisch te verkiezen
omdat bij wijziging van de definitie in het RVV de definitie in de APV niet
behoeft te worden herzien.De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan
van voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde
verbodsbepalingen blijven. Het onmiddellijk in- en uitstappen van personen en
het onmiddellijk laden en lossen van goederen zijn dan immers activiteiten die
door deze modelbepalingen niet worden bestreken. Evenmin zullen deze bepalingen
van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij een garagebedrijf
stilstaan om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van
parkeren.Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich
ook tot niet-bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de
eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede “het laten stilstaan”
een iets ruimere strekking heeft dan in de wegenverkeerswetgeving gebruikelijk
is. Die ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere belanghebbenden
bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-naleving
van de (parkeer)verboden in deze afdeling.Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.Eerste lid Aangezien het parkeren van voertuigen van
rijschoolhouders en taxiondernemers excessieve vormen kan aannemen, is in het
tweede lid daarom expliciet bepaald dat onder “verhuren”, zoals in het eerste
lid bedoeld, mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor het geven van
rijlessen of voor het vervoeren van personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen
excessief gebruik van de weg door rijschoolhouders en taxiondernemers worden
opgetreden.Tweede lid Onder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats
van “duren” ten einde twijfel over de vraag of met een bepaalde herstel- of
onderhoudswerkzaamheid meer dan een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te
sluiten. Bij het gebruik van de term “vergen” beschikt men over een meer
objectieve maatstaf.De in het derde lid gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het
normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de
exploitant.Het bepaalde bij artikel 5:2 kan niet als een soort “escape” fungeren ten
opzichte van de andere in deze afdeling opgenomen verbodsbepalingen. Artikel 5:2
mag met andere woorden niet gelezen worden in verband met de andere artikelen in
de afdeling, in die zin dat de “faciliteit” die in artikel 5:2 is besloten -
garagehouders enz. mogen twee auto’s sowieso op de weg laten staan - ook
impliceert dat zij een autowrak, een niet-rijklaar voertuig, een groot voertuig
enz. ongelimiteerd lang op de weg mogen laten staan, omdat de ruimte die hen is
aangewezen dezelfde blijft.Immers, in artikel 5:2 bestaat het excessieve in de ruimte die door het aantal
voertuigen in beslag wordt genomen, in bij voorbeeld de artikelen 5:4 en 5:5
bestaat het excessieve met name in het niet gerechtvaardigde doel om gedurende
lange tijd parkeerruimte in beslag te nemen met wrakken of daarvan nauwelijks te
onderscheiden vehikels. Dit doel is, indien zulks door garagehouders geschiedt,
even onduldbaar als wanneer particulieren zich hieraan bezondigen.Het bepaalde bij artikel 5:2 geeft de daarin genoemde personen dus niet een
“vrijstelling” om voertuigen te parkeren in afwijking van de andere
verbodsbepalingen in deze afdeling. Derde lid, onder a Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te
maken tegen die autohandelaren en exploitanten van garage-, herstel- en
autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor
auto’s die hun toebehoren of zijn toevertrouwd. Het gaat hier om situaties
waarin het gebruik van parkeerruimte op buitensporige wijze plaats heeft en uit
dien hoofde niet toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief).Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil
zeggen op het parkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het
zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen
buiten de weg.Derde lid, onder b Reparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de
weg geparkeerde voertuigen in het kader van de uitoefening van een
(neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake geluidsoverlast en verontreiniging
van de weg; in mindere mate wordt geklaagd over de als gevolg van deze
activiteiten verminderde parkeergelegenheid.Met het oog op het vorenstaande is het derhalve wenselijk de strafbaarheid van
het herstellen of slopen op de weg niet te relateren aan de omstandigheid dat er
sprake moet zijn van drie of meer voertuigen. Indien het slopen of herstellen
van een voertuig bij herhaling geschiedt, moet - met het oog op de vorengenoemde
bezwaren - hiertegen kunnen worden opgetreden, daargelaten of zich in de
onmiddellijke omgeving meer auto’s bevinden die betrokkene “toebehoren of zijn
toevertrouwd”. Wel zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de
weg als het veroorzaken van hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel
2:47. Met het oog op het toenemend aantal klachten is een strafbepaling welke
zich in het bijzonder richt tot de onderhavige activiteiten, wenselijk naast
genoemde (algemene) verbodsbepalingen.Gelet op de strekking van deze bepaling kan zij niet als een
“parkeerexcesbepaling” in de strikte betekenis van het woord worden aangemerkt.
Gezien het verband met de andere in deze afdeling opgenomen bepalingen achten
wij het niettemin wenselijk het onderhavige voorschrift in deze afdeling op te
nemen.Met de hier bedoelde bepaling kan naar verwachting beter worden opgetreden tegen
met het slopen en repareren van voertuigen gepaard gaande geluid- en
stankoverlast en verontreiniging van de weg.Ingevolge de aanhef is slechts diegene strafbaar die bij herhaling de weg als
werkplaats voor reparatie- of sloopdoeleinden gebruikt. Ook voor diegenen moet
echter de mogelijkheid blijven bestaan aan de door hem (en zijn gezin) gebruikte
auto kleine reparatiewerkzaamheden te verrichten. Het vierde lid opent deze
mogelijkheid.Vierde lid Het verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid
zal in het algemeen op zijn plaats zijn in geval, alle omstandigheden in
aanmerking genomen, redelijkerwijs moet worden aanvaard dat de exploitant geen
andere mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde
auto’s op de weg te parkeren. Te denken is hierbij aan het geval dat de
exploitant van een reeds lang bestaand bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid
verkeert op eigen terrein of in de nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te
creëren c.q. daarover op andere wijze de beschikking te krijgen. Aan de
ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden, onder meer omtrent
de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde
zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van het
aantal voertuigen dat ter plaatse door de houder van de ontheffing mag worden
geparkeerd. In dit verband mag worden gewezen op hetgeen in de algemene
toelichting is gesteld over het voorzien in vervangende parkeergelegenheid.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigenHet komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem.
Van aantasting van het uiterlijk aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks
sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de
beschikbare parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden.Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden
worden. Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de
omwonenden aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke uitstalling van
voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een aanmerkelijk beslag
op de beschikbare parkeerruimte gelegd. Gekozen is voor een constructie waarin
het college de bevoegdheid heeft gebieden aan te wijzen waar het verbod van
kracht is. Wanneer er naar het oordeel van het college sprake is van overlast
kan het het verbod activeren.Artikel 5:4 Defecte voertuigenVeelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de
weg worden geplaatst. De eigenaar of houder van een of meer van dergelijke
voertuigen heeft deze meestal aangekocht om na weken of zelfs maanden van
nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te creëren. Veelal slaagt
hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar
het na verloop van tijd degenereert tot autowrak. Deze bepaling richt zich in
het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve is in het
bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet
gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan het
hier bedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente
meebrengen en om die reden excessief zijn. Artikel 5:5 VoertuigwrakkenAnders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere
tijd in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot
het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig
op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of
bromfiets, in de eerste plaats aanstoot, doordat het een ontsierend element in
het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een gevaar in voor spelende kinderen
en voor de weggebruikers. Het op de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus
primair om die reden excessief. Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde
verkeersmotief een rol spelen bij het uitvaardigen van dit verbod.Ofschoon een wrak vaak niet meer zal kunnen worden beschouwd als voertuig in de
zin van de wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar
strekking en het verband met de andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling
aan te merken.De onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben van wrakken
op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het elders in de openlucht opslaan van
wrakken vindt reeds regeling in de model Afvalstoffenverordening en tevens in
artikel 10.17 van de Wet milieubeheer. De delictsomschrijving bevat derhalve
niet tevens het bestanddeel “van de weg af zichtbaar”.Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg
plaatst of heeft. Dat is een ruimere kring van subjecten dan alleen de
bestuurder; ook andere belanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze
bepaling.Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.a.Eerste lid, onder a Deze bepaling richt zich tegen het langer
dan nodig plaatsen of hebben van voertuigen die voor recreatie e.d. worden
gebruikt. Hieronder vallen in ieder geval: caravans, campers, kampeerwagens,
aanhangwagens, magazijnwagens, keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling is
gekozen voor de bewoordingen “te plaatsen of te hebben” in plaats van “parkeren”
om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger te maken. Met het steeds een paar
meter verplaatsen van een caravan, aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt
overtreding van deze bepaling niet langer meer voorkomen. Met de zinsnede “of
anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is beoogd aan te
geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks”
worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen. Het
excessieve van het hier bedoelde parkeren is in de eerste plaats gelegen in het
buitensporige gebruik van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast is
dat het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente.Het plaatsen of hebben gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen is
niet verboden, opdat de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn kampeerwagen,
caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed te maken, respectievelijk
na de reis op te ruimen.Eerste lid, onder b Deze bepaling richt zich ook tegen het
ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten staan
van caravans e.d. elders dan op de weg in de zin van de WVW 1994. In zoverre
betreft deze bepaling derhalve niet een “eigenlijk” parkeerexces, dat immers
veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW
1994).Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenDeze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame
maken door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te
parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de
zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam
van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van
de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen
worden immers niet primair gebruikt “met het kennelijke doel om daarmee
handelsreclame te maken”, maar vooral als vervoersmiddel.Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan
parkeerruimte en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de
weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats
kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering
van het uiterlijk aanzien van de gemeente.In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt
dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben
van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats
is geregeld in artikel 4:15 van deze APV.Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame
(commerciële reclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van
de Grondwet blijkt, dat de gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van
handelsreclame aan beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met
artikel 10 EVRM en 19 IVBP zij verwezen naar de toelichting bij artikel
4:15.Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenDeze bepaling beoogt het gemeentebestuur mogelijkheden te verschaffen om
aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten
staan van bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote
voertuigen kan immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor
monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open
landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon
betekenen. Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s
bijvoorbeeld kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het
zijn deze situaties waarop deze bepaling het oog heeft.Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of
landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan
gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een nader oordeel van
het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn. Aangezien de plaatsen waar
ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen, vrijwel steeds
aan te geven zullen zijn, geldt het verbod slechts ten aanzien van die plaatsen
die het college heeft aangewezen. Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig
kunnen geschieden doordat het college in zijn besluit verwijst naar een
plattegrond van de gemeenten waarop de plaatsen waar niet mag worden geparkeerd
worden gearceerd. Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van
grote voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel
betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen. Wat het motief: bescherming van het
uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient er op te worden gewezen, dat
het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het parkeren op of bij)
plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of karakteristiek een bijzondere
betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van een “parkeerexces”.Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod
zou dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier
echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen.Tweede lid Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken
tegen het parkeren van grote voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994),
omdat het gepaard gaat met een excessief gebruik van de weg. Met betrekking tot
dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat het in dat
verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen behoeft te
gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze zin
opleveren.Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet
toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op
de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in verband
met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door middel van een
verwijzing naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan bij voorbeeld
door het gebruik van verschillende kleuren bij het arceren van de plaatsen waar
niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk motief ten grondslag ligt aan
de aanwijzing of dat beide motieven daaraan ten grondslag liggen. Zeer wel
denkbaar is echter dat aan een aanwijzing beide motieven ten grondslag kunnen
liggen.Derde lid De werking van het in het tweede lid gestelde
verbod is ingevolge dit lid beperkt tot de avond en de nacht, alsmede het
weekeinde en de doordeweekse feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet redelijk
om het parkeren van grote voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te
verbieden. Dit zou de belangen van met name handel en industrie te zeer schaden.
Dit ligt echter anders wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente in het geding is.Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het
college schadelijk is voor dit uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden
kunnen worden. Daarom geldt de in het derde lid vervatte uitzondering niet voor
het in het eerste lid gestelde verbod.Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede
lid niet van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan
bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan, verboden
krachtens het hierop volgende artikel 5:9.Vierde lid Naast de krachtens het tweede lid geldende
beperkingen kent dit lid aan het college de bevoegdheid toe ter zake van de in
de eerste twee leden omschreven verboden een ontheffing te verlenen. Aldus kan
worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een
onevenredige aantasting van bedrijfsbelangen.Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken.
Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven - ongeacht de aard - kunnen
worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik
dienen te worden gemaakt:- voor voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken en
bij bouwwerkzaamheden, voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van het werk
worden geparkeerd; - voor chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring
overleggen, waaruit blijkt dat betrokkene niet van een speciaal daartoe
aangewezen parkeerterrein gebruik kan maken en ook vaststaat dat betrokkene
zonder ontheffing in moeilijkheden zou komen. Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover het
gaat om bij voorbeeld:- rijdende winkels; - wagens van kermisexploitanten; - wagens van bedrijven die
in geval van bij voorbeeld ongevallen in het wegverkeer terstond moeten kunnen
“uitrukken” (sleepwagens e.d.); - voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor
bijzondere transporten (auto’s met speciale klimaatregeling) of anderszins
zodanig afwijken (elektrowagens met beperkte actieradius) dat bijzondere eisen
aan de parkeerplaats moeten worden gesteld. Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende
de tijd en de plaats waarop deze zal gelden.Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigenEerste lid Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken
tegen het op de weg parkeren van vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning
of ander dagelijks gebruik bestemd gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht
van bewoners of gebruikers van het gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd
of hun anderszins hinder of overlast wordt aangedaan. Zie voorts ook de
toelichting bij artikel 5:8.Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of
gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan
belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten
gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Tweede lid De in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij
voorbeeld op (het parkeren van) "hoogwerkers", meetwagens e.d. Een
ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde
parkeren.Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende
stoffen[vervallen]Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenEerste lid Het is helaas een veelvuldig voorkomend
verschijnsel dat groenstroken, openbare beplantingen, plantsoenen en grasperken
worden benut voor het parkeren van voertuigen. Met de onderhavige bepaling wordt
beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die het uiterlijk aanzien van de
gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het groen beter aan zijn
bestemming te doen beantwoorden.Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk”
parkeerexces - dat wil zeggen tegen een gedraging welke buiten de “weg” (in de
zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt, behoeft voor strijd met de
bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om deze reden
bestaat er geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare
beplantingen enz. wordt verboden.Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel
deel uit van de “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de
berm rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de desbetreffende weg
betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor de berm, zoals
parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren
e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met uitzondering van het
trottoir, het voetpad, het fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd.
Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de bermen begrijpt, is het in
artikel 5:11 vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving
voorziet niet in de gevallen waarin het voertuig op of in een groenvoorziening
wordt geplaatst, welke geen deel uitmaakt van de weg (in de zin van de
Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel 2:46.Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet
strafbaar, indien zulks geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit
te stappen dan wel voor het laden of lossen van goederen. Het moge duidelijk
zijn dat deze beperkingen niet van toepassing behoren te zijn op een verbod tot
het doen of laten staan van voertuigen in groenvoorzieningen. In deze bepaling
is daarom bewust gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in plaats
van “parkeren”, omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een
plantsoen beschadiging van het groen en vermindering van de aantrekkelijkheid
veroorzaakt.Tweede lid Bij de onder b bedoelde voertuigen kan worden
gedacht aan voertuigen, in gebruik bij de politie of de brandweer, als ook bij
de gemeentelijke plantsoenendienst. Campings vallen onder terreinen als bedoeld
onder c.Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfietsIn de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen
die her en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst.
Het gaat hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van
gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra
en dergelijke. Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter
plekke aanwezig zijn.Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het
eerste lid van dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen
aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de
daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De
belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan nemen zijn: de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of
opheffing van overlast of de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid.
Bij het laatste motief kan worden gedacht aan het voorkomen van mogelijke
verwondingen aan voetgangers die zich tussen een woud van (brom)fietsen een weg
moeten banen.Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden
aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het
feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van
bestuursdwang.Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekend te maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de
plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat
onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het
raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald
en hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.AFDELING 2: COLLECTERENArtikel 5:13 Inzameling van geld of goederenVan oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin van het publiek door middel van collecten, inschrijvingen,
verkoop van steunbonnetjes enz. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van
volkomen betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de
inzamelaar niet de charitatieve doelstelling voorop staat maar een ander
(commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de
opbrengst naar het goede doel gaat terwijl dit voor maar een klein deel het
geval is. Buiten de sfeer van het strafrecht ligt het bestrijden van ongewenste
praktijken primair op de weg van de gemeenten die het vergunningenbeleid voor
inzamelingen in handen hebben. Het Centraal Bureau Fondsenwerving Het CBF is een
onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op de inzameling van
geld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het CBF is het
beoordelen van fondsenwervende instellingen. Vrijwel alle Nederlandse gemeenten
zijn aangesloten bij het CBF. Ze worden regelmatig door het CBF geïnformeerd, of
nemen zelf contact op voor nadere informatie. Het CBF is zo het eerste
aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van
fondsenwerving en goede doelen. De beoordelingen van het CBF vormen een leidraad
bij het verstrekken van de incidentele inzamelingsvergunningen door de gemeenten
aan instellingen die niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met
alle gemeenten en een aantal grote nationale fondsen is in 1949 een
“collectenplan” gerealiseerd. Dit plan houdt onder meer in dat het CBF
jaarlijks, op voorstel van de Stichting Collectenplan, een rooster vaststelt
waarin aan grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een
week wordt toegewezen. De “vrije” perioden zijn beschikbaar voor andere
instellingen. Een essentieel element van het rooster is de exclusiviteit. De
fondsen krijgen desgevraagd als enige een inzamelingsvergunning van alle
gemeenten voor de betreffende week. Slechts in goed overleg tussen betrokken
instelling en de gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen mogelijk.Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster wordt een vergunning
voor bepaalde tijd afgegeven. Voor bijvoorbeeld een lokale sportclub die
huis-aan-huis wil collecteren voor een nieuw clubhuis, zal doorgaans een
vergunning voor een week worden afgegeven in een collectevrije periode. Daarbij
is het uitgangspunt dat er slechts één organisatie per week huis-aan-huis mag
collecteren met het oog op het voorkomen van overlast.Eerste lid Voor het houden van een openbare inzameling is een
vergunning van het college nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen
van geld middels collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van
intekenlijsten en de inzameling van goederen. Dit laatste komt bijvoorbeeld voor
als burgers gevraagd wordt een bijdrage te leveren aan een voedselpakket. Dit
kan middels een gift in geld maar ook door (vooraf bepaalde) producten te kopen
en vervolgens te doneren. Voor de openbaarheid van de inzameling is het
voldoende dat deze op of aan de openbare weg dan wel op een andere voor het
publiek toegankelijke plaats plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het
collecteren voor een ideëel als voor een commercieel doel.Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de
toonbank van winkels geplaatst zijn. Meestal betreft het hier een collectebus
die voor langere tijd geplaatst wordt. Hoewel dit formeel vergunningplichtig is,
wordt hier in de praktijk soepel mee omgegaan. Het heeft nog nooit tot klachten
van hetzij burgers hetzij organisaties op het collecterooster geleid.In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw2000) dient bij vreemdelingen die
willen collecteren voor een commercieel doel bij de aanvraag om een vergunning
een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden voordat tot vergunningverlening
kan worden overgegaan. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het
kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Tweede lid In het tweede lid is aangegeven dat ook een
vergunning vereist is, indien bij een inzameling geschreven of gedrukte stukken
worden aangeboden. Het komt veelvuldig voor dat het collecteren plaatsvindt
onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten,
mapjes briefpapier e.d., waarbij de opbrengst een charitatieve bestemming
heeft.De vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit is
niet het geval. In vaste rechtspraak is een scheiding aangebracht tussen het
collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte stukken anderzijds
(HR 26-05-1987, 106, Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297 en 18-10-1979, OB 180, nr.
41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel
19 van het IVBPR heeft de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet
aangetast.In het tweede lid van artikel 5:13 zijn de beide handelingen - het collecteren
en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken - bewust van elkaar
gescheiden. Volgens dit tweede lid is uitsluitend het houden van openbare
inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of
verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dit houdt dus in dat als een
aanvraag om een inzamelingsvergunning wordt geweigerd waarbij de aanvrager van
plan was om bij de geldinzameling gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het
recht om deze stukken aan te bieden zonder meer bestaan. Daarbij maakt het
bijzondere element “... indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk
wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of een
ideëel doel is bestemd” nog eens duidelijk, dat het gaat om een regeling van het
collecteren en niet om een regeling van het venten of colporteren met gedrukte
stukken. Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten e.d. waarbij te kennen wordt
gegeven dat dit geheel of gedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het goede
doel is op basis van het bovenstaande dan ook een vergunningplichtige
activiteit. De uitspraak van de Hoge Raad van 21 maart 2000, NJ 2000, 482 waar
door commerciële kaartverkooporganisaties nog wel eens naar verwezen wordt, doet
daar niet aan af. Bij deze kaartverkoopacties is het voornaamste doel het
inzamelen van geld (veelal deels ten behoeve van het goede doel).Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet
onderscheiden worden van het venten of colporteren met gedrukte stukken. Venten
of colporteren met gedrukte stukken valt onder de werking van artikel 7, eerste
lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral het dekken van de
kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder begrepen) van
gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk dienstbaar aan de
verspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer
voor deze stukken een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt
gevraagd. Denk hierbij aan de verkoop van abonnementen op kranten of
tijdschriften. Verkrijgt men een of ander drukwerk door een willekeurig bedrag
of een weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken,
bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een
duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is er in onze opvatting sprake
van een collecte. De gedrukte stukken worden daarbij slechts ter ondersteuning
van die actie uitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel collecte.
Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort, zonder vergunning gehouden
inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden, dat te kennen is
gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is
bestemd voor een ideëel doel.Derde lid In het derde lid van artikel 5:13 is een
uitzondering op de vergunningplicht opgenomen voor inzamelingen die gehouden
worden “in besloten kring”. Voor deze uitdrukking is aansluiting gezocht bij
artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch colporteren voor charitatieve
doeleinden wordt verboden. De uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen
waarin tussen de inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een
bepaalde kerkelijke, maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding
de achtergrond vormt van de actie. Het begrip “besloten kring” veronderstelt een
nauwere band dan alleen het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal moeten
aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Dit zal niet
het geval zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt uitsluitend wordt
gevonden in het gemeenschappelijk lidmaatschap van een grote organisatie als een
vak- of een omroepvereniging. Ditzelfde geldt voor het behoren tot een zelfde
kerkgenootschap. Wordt de actie echter gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke
gemeente of wijk, of door een plaatselijke afdeling van een landelijke
vereniging, dan zal weer wel sprake kunnen zijn van een besloten kring.Vierde lid In het vierde lid worden twee categorieën van
inzamelende instellingen uitgezonderd van de vergunningplicht. De eerste
categorie (onder a) zijn de instellingen die op het collecterooster van het CBF
staan vermeld. Een van de belangrijkste taken van het CBF is het beoordelen van
fondswervende instellingen. Het CBF-keurmerk en de plaatsing op het
collecterooster door het CBF zijn voldoende waarborgen dat de inzameling op
aanvaardbare wijze plaatsvindt.Verder zijn stichtingen en verenigingen die in de eigen gemeente zijn gevestigd
vrijgesteld van de vergunningplicht, indien zij in de “vrije perioden” een
inzameling houden. Het betreft inzamelingen die bijvoorbeeld door scholen,
sportverenigingen of kerkgemeenschappen worden gehouden. Het college acht een
vergunning niet nodig, omdat het college bekend is met de verenigingen en
stichtingen binnen haar eigen gemeente. Wel dienen de verenigingen en
stichtingen te voldoen een aantal voorwaarden die zijn opgenomen in het
voorgestelde artikel 3, onder b, sub 1° tot en met 6°.Vijfde lid De voorwaarde in artikel 3, onder b, sub 4° is dat
de inzameling van een stichting of vereniging uit de eigen gemeente vier weken
voor de start van de inzameling bij het college moet worden gemeld. De melding
heeft tot doel dat het college zicht kan houden op de inzamelingen die
plaatsvinden. Zo nodig kan het college op grond van het voorgestelde vijfde lid
binnen veertien dagen na ontvangst van de melding de inzameling verbieden indien
een van de met de APV te dienen belangen daarvoor aanleiding geeft. Verder kan
het college aan de inzameling de voorwaarde verbinden dat die in een ander
tijdvak of op een andere locatie plaatsvindt dan door de vereniging of stichting
is gemeld. Hoewel dit in de praktijk zelden voorkomt, kan het nodig zijn het
aantal inzamelingen naar tijd en locatie te beperken, teneinde overlast voor het
publiek te voorkomen. Voor huis-aan-huis inzamelingen geldt, in overeenstemming
met het landelijk collecterooster, dat één inzameling per week wordt toegestaan. De toewijzing naar tijdvak en locatie vindplaats aan de hand van de volgorde
waarop de meldingen door het college zijn ontvangen. Dit betekent concreet dat
de als eerste ontvangen melding, mits geen gronden aanwezig zijn die nopen tot
het verbieden van de inzameling, kan plaatsvinden op de gewenste locatie en/of
tijdvak. Indien de inzameling niet in het gewenste tijdvak en/of locatie kan
plaatsvinden, zal het college in overleg met de stichting of vereniging zoeken
naar een andere geschikte locatie en/of tijdvak. Overige inzamelingen Voor de overige inzamelingen geldt de
vergunningplicht onverkort. Dit geldt zowel voor huis-aan-huis inzamelingen als
inzamelingen op openbare plaatsen, waaronder het zogenaamde Direct Dialogue. Dit
laatste is een fondswervingsmethode waarbij mensen worden aangesproken en
gevraagd om donateur te worden van een instelling of een goed doel en waarbij
een intekenlijst of -formulier wordt aangeboden. Veelal maken landelijke
instellingen gebruik van deze methode. Tot voor kort werd deze vorm van werving
toegepast op plekken met veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het winkelgebied
of bij stations. Tegenwoordig wordt deze wervingsmethode ook steeds vaker
huis-aan-huis toegepast. Hoewel binnen de gemeente Zuidplas het aantal aanvragen
voor dit type inzameling (nog) zeer beperkt is, stelt het college voor deze vorm
van werving niet vrij te stellen van de vergunningplicht. AFDELING 3: VENTENArtikel 5:14 BegripsbepalingHet uitoefenen van de ambulante handel (het venten) moet worden onderscheiden
van enerzijds de collectevergunning en anderzijds de standplaatsvergunning.
Onder venten met goederen wordt dan ook verstaan: de uitoefening van kleinhandel
waarbij goederen of diensten aan willekeurige voorbijgangers worden aangeboden
dan wel het huis-aan-huis aanbieden van goederen of diensten. Bij venten is het
van belang dat de venter in beweging is. De venter biedt zijn waren voortdurend
aan vanaf een andere plaats. Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten
is geen venten.Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of
colporteren is sprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de
vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij collecteren geen
goederen aangeboden, maar gaat het om het inzamelen van geld en goederen.
Verkrijgt men een drukwerk of ander goed door een willekeurig bedrag of een
weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken, bedrag
aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk
kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen
worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt. Bij
strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning gehouden inzamelingen
zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de
indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een
ideëel doel.Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats, betreft de
periode gedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden
aangeboden aan willekeurige voorbijgangers. Onder het innemen van een
standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf eenzelfde
plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of een
aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats innemen
vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning, Artikel 5:15 VentverbodHet verboden te venten als de openbare orde wordt verstoord, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komen. Tweede lid Het tweede lid is ingevoegd om te voorkomen dat
burgers op zondag of in de late avonduren en nacht worden lastig gevallen door
venters.Derde lid Het derde lid bevat een afbakening naar hogere
regelgeving. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet luidt: Het is een ieder verboden
zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd.Artikel 5:16 Venten met gedrukte stukkenArtikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de
gebruikmaking van een zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie
is het aanbieden van of venten met gedrukte stukken als een zelfstandig middel
van bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk probleem is het beoordelen of er
in een concrete situatie sprake is van de uitoefening van “een zelfstandig
middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de Grondwet of dat er
sprake is van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of
gevoelens worden geopenbaard. Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot
de vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel 7, vierde lid van de
Grondwet.Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het
kader van de vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de
praktijk dikwijls moeilijk vast te stellen. Zo is in de jaren tachtig in een
groot aantal gemeenten het verzoek gedaan tot het venten met prentbriefkaarten.
De firma die in deze gemeenten haar prentbriefkaarten in het kader van een
commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat het gedrukte stukken
betrof die, gelet op artikel 7 Grondwet, zonder ventvergunning verkocht mogen
worden. Hoewel bij de verkoop van deze kaarten gesuggereerd werd dat de
opbrengst voor een goed doel bestemd was, bleek de opbrengst geheel ten goede te
komen aan de verkoper van de prentbriefkaarten. Optreden tegen de verkoper op
grond van overtreding van een APV-bepaling waarin een ventverbod wordt
vastgelegd, is in een dergelijk geval echter niet mogelijk.In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en
afbeeldingen van foto’s al dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat deze
voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat zij een bepaalde uiting van kunst
bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk kan van zulke gedrukte stukken
gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren als bedoeld in art.
7, eerste lid, van de Grondwet.Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de
volgende criteria toegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de
inhoud van de gedrukte stukken en er dient gebruik van enige betekenis te
resteren; de beperking mag niet resulteren in een algeheel verbod.Een constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het
verlenen van een ontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel
toelaatbaar. De beperking van de verkoop van drukwerk waarop een mededeling
staat is, gelet op artikel 7 van de Grondwet, niet mogelijk voor zover het
betreft de inhoud van het drukwerk. Artikel 7 van de Grondwet beschermt immers
“iedere openbaarmaking van een - meer of minder weloverwogen - gedachte of een
gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit” (Kb 5 juni
1986, Stb. 339). Wel kan de verkoop van drukwerk in het belang van de openbare
orde en veiligheid naar tijd en plaats worden ingeperkt.AFDELING 4: STANDPLAATSENArtikel 5:17 BegripsbepalingArtikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen.
Het hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf
een vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van
het venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er immers vanuit
gegaan dat de venter voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de
openbare ruimte aanbiedt. Met andere woorden: de venter is ambulant, de
standplaatshouder niet.Tweede lid Het tweede lid bepaalt dat de definitie van het
eerste lid niet bevat het innemen van een standplaats op een door de gemeente
ingestelde markt op basis van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet. Degene die op een door de gemeente ingestelde markt een standplaats
wil innemen zal zich moeten houden aan de regels die voor de markt gelden. Deze
zijn in de marktverordening neergelegd. Een afbakening met de snuffelmarkt is
niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen
worden ingenomen in de open lucht.Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning
krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25
van toepassing, waarbij de bepalingen met betrekking tot het innemen van een
standplaats niet van toepassing zijn.Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgrondenDe standplaatsvergunning dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt
verstoord en overlast wordt tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld:
geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder en overlast door zwerfafval. De
vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6).Tweede lid De generieke weigeringsgronden worden genoemd in
artikel 1:8. Nadere uitleg daarvan vindt men in de toelichting bij dat
artikel.Redelijke eisen van welstand De weigeringsgrond kan
gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen worden ingenomen op een
zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze
weigeringsgrond kan niet alleen verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook
wordt daarmee het aanzien van monumentale gebouwen of stedenbouwkundige
ensembles gewaarborgd. Het college bepaalt zelfstandig de inhoud van deze
weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar wel verstandig om bij voorbeeld
de welstandscommissie om advies te vragen.Redelijk verzorgingsniveau In het verleden is het beschermen
van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve van de consument
als een openbare orde-belang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde
winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet in
verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit
jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat
het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang
van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één
uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de
consument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis
hiervan een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van
de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel
in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden
worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede)
diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet
toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter
nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren voor het verkopen van
goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop immers niet van toepassing.Artikel 5:18a Locaties en tijdenLocaties op grond toebehorende aan de gemeente Zuidplas Het
is niet mogelijk om voor andere locaties op grond in eigendom van de gemeente
Zuidplas een vergunning aan te vragen, tenzij het gaat om standplaatsen op eigen
grond. Bij het aanwijzen van de locaties is een afweging gemaakt met betrekking
tot een aanvaardbare omvang van mogelijk te verwachten overlast voor omwonenden,
voetgangers en ander verkeer. Daarbij is ondermeer gekeken naar de
verkeersaantrekkende werking van standplaatsen, lawaai, geuroverlast (bijv. bak-
en braadlucht, vislucht) en het in beslag nemen van parkeerruimte. Ook de
afstand tot woningen is meegewogen. Tenslotte is rekening gehouden met de
toegankelijkheid voor hulpverleningsdiensten, kabels/leidingen, rioolputten en
ongewenste groepsvorming bij de standplaatsen (bijv. groepen jongeren bij
snackwagens). Standplaatsen mogen nooit verkeersgevaarlijke situaties opleveren
doordat zij bijvoorbeeld het zicht op naderend verkeer ontnemen.Op de J.A. Beijerinkstraat mag slechts één kraam met geurverspreidende waren
staan, gezien de stankoverlast die daar ervaren wordt. Bij geurverspreidende
waren moet gedacht worden aan vis, loempia’s, oliebollen, snack en
dergelijke.Standplaatsen op grond toebehorende aan particulieren
Standplaatsen kunnen ook worden ingenomen op grond toebehorende aan
particulieren. Indien een standplaatsvergunning voor een standplaats op grond
van particulieren wordt aangevraagd, dient er eerst toestemming te zijn
verkregen van de eigenaar van de grond, dat op de grond een standplaats mag
worden ingenomen. Andersom is het ook zo dat als er een standplaats op grond van
een particulier wordt genomen deze eerst moet nagaan of daar wel een vergunning
voor is verleend.Voor het verlenen van deze vergunning wordt een afweging gemaakt aan de hand van
de weigeringsgronden genoemd in artikel 1:8 en artikel 5:18, lid 2 van de
APV.Grootte standplaats De locaties zoals opgenomen in lid 1
bestrijken een maximumoppervlakte van 20m2,inclusief de ruimte die het publiek inneemt en/of die door de uitgestalde
koopwaar wordt ingenomen. De frontbreedte kan niet meer bedragen dan 8 meter.
Aanvrager dient dan ook bij de aanvraag de benodigde gegevens te overleggen
zodat dit beoordeeld kan worden.Onvoorziene omstandigheden van de tijdelijke aard Bij
onvoorziene omstandigheden van tijdelijke aard kan gedacht worden aan
wegwerkzaamheden, calamiteiten, onderhouds- en nieuwbouwactiviteiten.Bijzondere omstandigheden Bij bijzondere omstandigheden kan
gedacht worden aan een bus voor borstkankeronderzoek die drie maanden een
standplaats in wil nemen. Het moet gaan om het innemen van een standplaats voor
maatschappelijke doeleinden.Tijden Een standplaats kan worden ingenomen van 8:00 uur tot
20:00 uur gelijk aan de reguliere openingstijden van de winkels. Na 20:00 uur
dient de standplaats leeg gemaakt te worden en schoon achter gelaten te worden.
De vergunning kan ook voor dagdelen worden verleend.Op de dagen dat de weekmarkt plaats vindt in de betreffende dorpen mag daar geen
standplaatsvergunning worden verleend. Dit houdt in dat op woensdag in
Moordrecht, op donderdag in Zevenhuizen en op vrijdag in Nieuwerkerk aan den
IJssel geen standplaatsvergunningen worden verleend. Dit om te voorkomen dat de
weekmarkt en de standplaatsen de inkomsten van elkaar afnemen.Artikel 5:19 Standplaatsen in winkelcentraVoor winkelcentra is geen standplaatsvergunning nodig (het betreft hier de
Reigerhof en Dorrestein). De standplaatshouder dient een melding bij het college
te doen waarin hij aangeeft op welke plaats in het winkelcentrum hij de
standplaats inneemt en welke activiteiten er plaats vinden op de standplaats.
Tevens dient hij aan te geven of er toestemming is van het winkelcentrum.
Vervolgens toetst het college de melding aan de brandveiligheidseisen zoals deze
door brandweer voor de winkelcentra zijn gesteld en stelt de eigenaar van het
winkelcentrum en de melder in kennis van de melding.Artikel 5:20 Gronden voor intrekkingIn artikel 1:6 APV staan de algemene gronden om een vergunning in te trekken
deze zijn ook van toepassing op de standplaatsvergunning. Hiernaast zijn de
gronden zoals genoemd in lid 1 van dit artikel van belang.Onder een geldige reden genoemd in lid 1, onder c kan onder andere worden
verstaan ziekte en vakantie (dit naar alle redelijkheid). Bij optreden van een
geldige reden om de standplaats niet in te nemen stelt de standplaatshouder het
college daarvan in kennis, ook bij plotselinge verhindering. Ingeval van
langdurige verhindering wegens ziekte wordt elke drie maanden een geneeskundige
verklaring overlegd.Artikel 5:20a RechtsopvolgingIn uitzonderlijke gevallen is het mogelijk om in afwijking van artikel 1:5 van
de APV een vergunning over te schrijven op nabestaanden van de vergunninghouder.
Dit omdat in sommige gevallen de nabestaanden het bedrijf van de
standplaatshouder zullen voortzetten en dan afhankelijk zijn van de inkomsten
van de standplaats.AFDELING 5: SNUFFELMARKTENArtikel 5:22 BegripsbepalingEvenals bij venten (artikel 5:14 e.v.) en standplaatsen (artikel 5:17 e.v.)
wordt in deze afdeling begonnen met een begripsbepaling van de snuffelmarkt in
artikel 5:24. Het is niet de bedoeling geweest daaraan een andere inhoud te
geven dan aan het oude begrip in artikel 5.2.4 (oud).De laatste tijd komt het in steeds meer plaatsen voor dat particulieren markten
organiseren in grote (doorgaans leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar
“ongeregelde” zaken verkocht. Bij “ongeregelde” zaken kan met name worden
gedacht aan incourante goederen, dat wil zeggen goederen, die in de regel niet
meer langs normale handelskanalen het publiek bereiken, zoals bij voorbeeld
beschadigde artikelen, artikelen die uit de mode zijn, restanten en zaken van
een te liquideren onderneming.Tweede lidVan de snuffelmarkt te onderscheiden zijn:- de weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste
lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet - het begrip “markt” is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In de regel
worden op een weekmarkt “geregelde” waren verkocht, dat wil zeggen: geen
tweedehands goederen. Indien de te verwachten concentratie van een aantal
standplaatsen zo hoog is, dat het uiterlijk de karakteristieken van een markt
krijgt, mag niet meer worden volstaan met het verlenen van
standplaatsvergunningen, maar dient het college een besluit te nemen over het
instellen van een markt. De weekmarkt wordt gereguleerd door de
marktverordening. Ook het begrip “jaarmarkt” wordt niet nader gedefinieerd in de Gemeentewet. Bij
een jaarmarkt moet gedacht worden aan een jaarlijks terugkerende traditie. Zo
wordt in sommige gemeenten al sinds jaar en dag een veemarkt op een vast
tijdstip, bijvoorbeeld op tweede paasdag, gehouden. - evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden
gehouden in een gebouw of plaats. Indien het betreft braderieën, vrijmarkten op
Koninginnedag of vlooienmarkten in de openbare ruimte, is deze paragraaf niet
van toepassing, maar is er sprake van een evenement, dat al dan niet
vergunningplichtig is op grond van artikel 2:25. Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarktAlgemeenDe aard van de goederen en de omstandigheden rondom een snuffelmarkt kunnen een
uitstralende werking hebben buiten het gebouw. Het houden van een snuffelmarkt
is dan ook verboden als de openbare orde dreigt te worden aangetast en overlast
te verwachten is. In het belang van deze motieven is de vergunningplicht
gehandhaafd. In deze toelichting is als alternatief een stelsel gegeven met een
meldingsplicht. Als een snuffelmarkt incidenteel in een gemeente gehouden wordt,
kan met een meldingsplicht worden volstaan. Gaat het echter om grote
snuffelmarkten die regelmatig gehouden worden met gevaar voor aantasting van de
openbare orde en overlast, dan doet de gemeente er verstandig aan om een
vergunningstelsel te hebben. Er is dan voldaan aan het noodzaak- en
proportionaliteitsvereiste.Op grond van dezelfde motieven kan het aantal snuffelmarkten worden
beperkt.WeigeringsgrondenDe weigeringsgronden voor een snuffelmarktvergunning zijn de generieke zoals
genoemd in artikel 1:8. Zie ook de toelichting bij artikel 1:8.Als het organiseren van een snuffelmarkt niet in overeenstemming is met het
geldende bestemmingsplan, wordt deze weigeringsgrond ingeroepen voor die
gevallen waarin de snuffelmarkt frequent plaats vindt. Wordt de snuffelmarkt
incidenteel georganiseerd, dan wordt het organiseren ervan niet verboden op deze
grond. Strijd met het bestemmingsplan kan bijvoorbeeld voorkomen als een gebouw
een agrarische of industriebestemming heeft.WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet is op het houden van een vrije markt van toepassing als de
markt een bedrijfsmatig karakter heeft. Dit is afhankelijk van de aard van de op
de markt ontplooide activiteiten, of er geregelde of ongeregelde goederen worden
verkocht en de frequentie waarmee de markt gehouden wordt.AFDELING 6: OPENBAAR WATERHet beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden
opgedragen. Zo is voor het beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen
de centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de overige wateren is
verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen c.a. De centrale
wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse regelingen
vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen regelingen die
uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer zijnde vaarwateren
en regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren gelden. Genoemd
wordt hier onder meer het op de Scheepvaartverkeerswet gebaseerde
Binnenvaartpolitiereglement (BPR). Op provinciaal niveau is er in dit verband de
Vaarwegenverordening Zuid-Holland. De regelgevende bevoegdheid ten aanzien van
"de bescherming van 's Rijkswaterstaatswerken en de verzekering van het
doelmatig en veilig gebruik daarvan" komt exclusief toe aan de centrale
overheid.Dit betekent dat voor de provinciale en gemeentelijke overheden en de
waterschappen slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende bevoegdheid
resteert voor zover daaraan hetzelfde motief als dat van de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken ten grondslag ligt. Deze bevoegdheid wordt eveneens
gerelateerd aan het onder beheer hebben van die vaarwateren.De regelgeving in de onderhavige paragraaf blijft beperkt tot gedragingen in of
op het openbaar water (zie voor de definitie daarvan het eerste hoofdstuk van
deze verordening), die overlast kunnen veroorzaken voor andere gebruikers van
het openbaar water (de scheepvaart), die de veiligheid op het openbaar water in
gevaar kunnen brengen, die kunnen leiden tot beschadiging van waterstaatswerken
en oevers, of die te brengen zijn onder de categorie "baldadigheid". De in deze
paragraaf opgenomen strafbepalingen kunnen in beginsel worden toegepast op alle
openbare wateren in Zuidplas, tenzij voor die wateren andere regelingen van
toepassing zijn. Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar waterArtikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om de
overige openbare wateren te vrijwaren van activiteiten die het gebruik op
enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid op het water
heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen van het
Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het
Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit
reglement).Dit artikel is in een aantal opzichten vergelijkbaar met artikel 2:10, het
plaatsen van voorwerpen op de weg. Ook bij dit artikel is een vergunning
vervangen door een breed gestelde algemene regel. Daarmee legt de gemeente
nadrukkelijk een deel van de verantwoordelijkheid bij de burger. In eerste
instantie moet deze zelf de afweging maken of een steiger of een meerpaal gevaar
of hinder oplevert voor het vaarverkeer, of een probleem voor het beheer en
onderhoud. Omdat er hierbij, eerder dan in artikel 2:10, waar het veelal gaat om
tijdelijke en verplaatsbare objecten, gaat om permanent bedoelde zaken, is aan
dit artikel anders dan bij artikel 2:10 een meldingsplicht verbonden. Op die
manier kan de gemeente vooraf toetsen en met de melder overleggen of
bijvoorbeeld het onderhoud van de oevers niet in het geding is. Zo kan worden
voorkomen dat een al geplaatst object weer moet worden verwijderd, met alle
financiële gevolgen van dien.Artikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigenOp grond van het eerste lid kan het college gedeelten van het openbaar water
aanbieden waar het verboden is een ligplaats in te nemen. Artikel 88 van de
Huisvestingswet bepaalt dat de gemeenteraad geen regels stelt die leiden tot een
algeheel verbod van het in gebruik nemen of geven van een woonschip op een
ligplaats. Een algemeen verbod komt in strijd met bovengenoemde wet. Tweede lid Het tweede lid, onder a, van artikel 5:25 biedt
het college de mogelijkheid om nadere regels te stellen aan het innemen, hebben
of beschikbaar stellen van een ligplaats. Via deze algemeen werkende
voorschriften is het mogelijk om bijvoorbeeld aan woonschepen die een vaste
ligplaats willen innemen of hebben, eisen te stellen met betrekking tot de
afvoer van het afvalwater, de drinkwatervoorziening etc. Zelfs zou aansluiting
op de riolering, het drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen
worden, indien de mogelijkheden daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn.Het bepaalde in dit lid vormt voor woonschepen een handzaam alternatief van de
bouwverordening. Deze verplicht namelijk dat bouwwerken, zijnde een woning, over
een deugdelijke afvalwaterafvoer dienen te beschikken en in beginsel aangesloten
moeten zijn op het drinkwater- en elektriciteitsnet. Woonschepen die eveneens
als woning gebruikt worden, vallen vanwege het feit dat het geen bouwwerken
zijn, niet onder de werking van de bouwverordening. Ook kunnen krachtens dit lid
“welstandseisen” aan woonschepen worden gesteld.Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:26 heeft het college ook de
mogelijkheid om een differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan te
brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor woonschepen en ligplaatsen voor
uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan het aantal
gelimiteerd worden.Pleziervaartuigen Uit artikel 5:25 volgt bovendien dat ook
het innemen van een ligplaats met een “pleziervaartuig” slechts toegestaan is op
die plaatsen die niet door het college krachtens het eerste lid zijn aangewezen.
Ook hier kan het aantal vaartuigen dat ligplaats mag innemen op de
niet-aangewezen gedeelten van openbaar water gelimiteerd worden.Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaatsNaast de algemene regels die krachtens artikel 5:26, tweede lid, kunnen worden
uitgevaardigd kan het wenselijk zijn, gelet op de omstandigheden, om aan een
individuele booteigenaar nog nadere aanwijzingen te geven. Dit artikel biedt
daarvoor de grondslag. Het ligt voor de hand deze aanwijzingen in de vorm van
een schriftelijke beschikking te gieten. Voor de toelichting op de in het derde
lid genoemde hogere regelingen en de relatie met een vastgestelde
woonschepenverordening wordt verwezen naar de toelichting op artikel 5:26 van de APV.Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaatsDeze bepaling spreekt voor zich.Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerkenDe Vaarwegenverordening Zuid-Holland kent dergelijke bepalingen voor
waterstaatswerken die bij de provincie in beheer zijn. Artikel 5:28 vormt dan
het sluitstuk, namelijk voor de waterstaatswerken die in beheer zijn bij de
gemeenten. Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan degene die
een kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op.Artikel 5:29 ReddingsmiddelenOm te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden voor
het redden van personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik onklaar
maken van reddingsmiddelen strafbaar gesteld.Artikel 5:30 Veiligheid op het waterHet Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de schippers
van vaartuigen zich hebben te houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de
gebruikers van vaartuigen en niet op de overige gebruikers van het openbaar
water.Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling op deze twee reglementen
door in algemene zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5
Wegenverkeerswet 1994, hinder of gevaarlijk gedrag van de overige gebruikers te
verbieden.Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigenDeze bepaling spreekt voor zich.AFDELING 7. CROSSTERREINEN EN GEMOTORISEERD EN RUITERVERKEER IN
NATUURGEBIEDENArtikel 5:32 CrossterreinenOp het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s,
motoren, bromfietsen e.d. al dan niet met een wedstrijdkarakter zijn
verschillende wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een rol
in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de
wegenverkeerswetgeving plaatsvinden.1. Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) en APV Ingevolge artikel
110, tweede lid, van de WVW 1994 jo. artikel 5 van het Reglement rijbewijzen
mogen bromfietsen slechts worden bestuurd door personen die de leeftijd van 16
jaar hebben bereikt. Het verkeersrechtelijk regime is echter niet van
toepassing, wanneer de bedoelde activiteiten zich afspelen op een terrein dat
niet kan worden aangemerkt als een weg die feitelijk voor het openbaar verkeer
openstaat in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Op de vraag wanneer sprake is
van een zodanige weg wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 1:1 van de
APV. Zoals daar bleek, gaat het erom of een weg feitelijk voor het openbaar
verkeer gesloten is.Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg, als bedoeld in
de WVW 1994, plaats vindt en een wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10 van de
WVW 1994 van toepassing. Het eerste lid van deze bepaling zegt dat het verboden
is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden of daaraan deel te nemen.
Dit verbod richt zich dus zowel tot de organisator van de wedstrijd als tot de
deelnemers aan de wedstrijd. Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere
plaatsen, dan op de weg in de zin van de WVW 1994, dan kan artikel 5:32 van
toepassing zijn. Artikel 5:32 ziet op het gebruik van motorvoertuigen of een
bromfiets als bedoeld in het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990
(RVV 1990) in het kader van een wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen
terreinen door het college. Kenmerkend voor het wedstrijdkarakter is dat er een
beloning in de vorm van prijzen, medailles of iets dergelijks in het
vooruitzicht worden gesteld.Indien artikel 5:32 van toepassing is, is een vergunning op basis van artikel
2:25 niet meer aan de orde. Auto- of motorsportactiviteit zonder wedstrijdkarakter op de weg
Voor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe
de bepalingen van hoofdstuk 2, afdeling 2 “Toezicht op evenementen” van de APV
van toepassing (art. 2:24 e.v.). De burgemeester kan in het belang van de
openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven
omtrent het houden van zo’n evenement dan wel het evenement geheel verbieden.
Deze bepalingen zijn ook van toepassing op auto- en motorsportevenementen, die
geen wedstrijdkarakter hebben, zoals toertochten, oldtimerritten e.d.Wet milieubeheer en APV Bij het reguleren van auto- en
motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten de weg moet onderscheid worden
gemaakt tussen (i) speciaal daarvoor ingerichte terreinen, zoals circuits, en
(ii) overige terreinen, zoals natuurgebieden, parken, plantsoenen of andere voor
recreatief gebruik beschikbare terreinen. De eerst bedoelde terreinen vallen
doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor de overige terreinen kan een gemeente
zelf regels stellen, zoals in de artikelen 5:32 en 5:33 van deze APV.(i) In bepaalde gevallen moet een motor(sport)terrein worden aangemerkt als een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. In het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer worden de inrichtingen opgesomd waarvoor
krachtens artikel 8.1 van de Wet milieubeheer een vergunning vereist is. De
regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen in categorie 19 van het
besluit. In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of terreinen,
geen openbare weg zijnde, waar gelegenheid wordt geboden tot het gebruiken van:
bromfietsen, motorvoertuigen of andere gemotoriseerde voer- of vaartuigen in
wedstrijdverband ter voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve
doeleinden.In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat uit de omschrijving
“gelegenheid bieden” is af te leiden dat elke inrichting of elk terrein, dat in
enigerlei vorm is ingericht om de genoemde activiteiten mogelijk te maken, onder
dit besluit valt.Vervolgens vermeldt de nota van toelichting dat enige accommodatie evenwel nodig
zal zijn voordat kan worden vastgesteld of sprake is van een dergelijke
inrichting, bijvoorbeeld in de vorm van een begrenzing. Indien elke, al dan niet
beoogde, begrenzing van de plaats waar de genoemde activiteiten zich afspelen
ontbreekt, zal bezwaarlijk van een inrichting kunnen worden gesproken
(bijvoorbeeld wanneer een aantal liefhebbers van modelvaartuigen regelmatig met
elkaar hun bootjes laat varen op een grote plas of waterweg).Op grond van artikel 8.2 van de Wet milieubeheer is het college bevoegd om op
een aanvraag voor vergunning voor een motorterrein als bedoeld in categorie 19
te beslissen. Voor zover de terreinen, geen openbare weg zijnde, echter bestemd
of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter voorbereiding van
wedstrijden of voor recreatieve doeleinden rijden met gemotoriseerde voertuigen,
en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn opengesteld, wordt de
vergunning niet afgegeven door het college, maar door gedeputeerde staten
(categorie 19.2). (ii) De regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet genoemd
zijn in categorie 19.1, onder g, van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer, bijvoorbeeld een terrein dat niet is ingericht voor
motorwedstrijden en -activiteiten en terreinen die hiervoor slechts eenmalig of
zeer incidenteel worden gebruikt.Artikel 5:33 Beperking verkeer in natuurgebiedenVele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van
motorcrossers aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder,
schade aan de flora, verstoring van wild e.d. Verder worden natuurgebieden,
parken e.d. steeds vaker door ruiters en fietsers/mountainbikers bezocht. Het
komt nogal eens voor dat ruiters en fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen
aangewezen ruiter- of fietspaden verlaten. Deze gedraging levert gevaar en
hinder op voor wandelaars en berokkent vaak ook schade aan flora en fauna.Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in
natuurgebieden, zal men een onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde
crossen” (op wegen en paden en “off the road”) en het crossen op daartoe
speciaal gebruikte motorterreinen. Op het crossen op motorterreinen is artikel
5:32(?) van de APV van toepassing.Maatregelen Bij de vraag welke maatregelen genomen kunnen
worden tegen het “wildcrossen” of overlastgevend ruiter- en fietsverkeer gaat
het in feite om een meer algemeen vraagstuk: Welke maatregelen kunnen genomen
worden om ter bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast
gemotoriseerd verkeer, ruiter- of fietsverkeer uit bepaalde gebieden te
weren?Een mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is
het nemen van verkeersbeperkende maatregelen op grond van de
wegenverkeerswetgeving.Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds november 1991 de wegbeheerder
bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994).. De
WVW 1994 geeft mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter bescherming van
milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat van de weg gebruik
maakt in natuurgebieden dient te geschieden op basis van de WVW 1994 door middel
van een verkeersmaatregel. Hierbij moet het dan gaan om een regeling ten aanzien
van het gebruik van wegen in de zin van de WVW 1994.Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen een
natuurgebied is een regeling opgenomen in de APV.Verordening stiltegebieden Provinciale staten dienen op grond
van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer een verordening op te stellen die onder
andere regels bevat inzake het voorkomen of beperken van geluidhinder in bij de
verordening aangewezen gebieden. Deze verordening wordt de provinciale
milieuverordening (PMV) genoemd en vervangt de oude verordeningen op grond van
artikel 122 van de Wet geluidhinder.Volgens de PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te gebruiken
binnen het milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een
motorvoertuig met draaiende verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor
bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten. Toertochten voor
motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 24 van de WVW 1994 zijn
niet toegestaan.Artikel 5:34 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stokenHet is verboden in de open lucht afvalstoffen te verbranden buiteninrichtingen
als bedoeld in artikel 1.1, vierde lid van de Wet milieubeheer, of anderszins
vuur aan te leggen, te stoken of te hebben. In het tweede lid is een aantal
uitzonderingen opgenomen op het verbod in het eerste lid. In de eerste plaats
valt verlichting door middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren – waarbij geen
afvalstoffen worden verbrand -, zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur voor
koken, bakken en braden niet onder het verbod. Daarnaast mag er geen sprake zijn
van gevaar, overlast of hinder voor de omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom
kunnen klachten ontstaan over overlast of hinder door met name terrashaarden en
vuurkorven.Het college kan van het in het eerste lid omschreven verbod ontheffing verlenen.
Daarbij kan worden gedacht aan (veelal georganiseerde)vreugdevuren, kampvuren en
oudejaarsvuren. Een ontheffing voor dergelijke vuren kan voorschriften bevatten
betreffende het te stoken materiaal, de afstand tot het mogelijk toeschouwende
publiek, de aanwezigheid van eerstehulpmaterialen en -deskundigen, de
aanwezigheid van blusmaterialen, het verwijderen van en het afvoeren van as en
andere verbrandingsresten en het herstel van de ondergrond van de vuurplaats.
Ook kan ontheffing worden verleend voor verbranding van landbouwreststoffen op
het land of van akkermaalshout, als andere verwerkingsmethoden als volledig
onbruikbaar en ondoelmatig zijn aan te merken.Aan de bovengenoemde ontheffingen kunnen voorschriften worden verbonden. Gedacht
kan worden aan het voorschrift dat:- het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de omgeving; - in
geval van verbranding van met ziekte aangetast hout, besmet en niet besmet
snoeihout zoveel mogelijk moeten worden gescheiden; - de houder van de
ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse aanwezig dient te zijn
en deze dient zorg te dragen voor een goed brandend vuur, zodat zo minmogelijk
rookontwikkeling plaatsvindt; - de verbranding niet mag plaatsvinden in de
periode tussen zonsondergang en zonsopgang; - verbranding slechts mag
plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde afstand tot bouwwerken;In het vijfde lid, van artikel 5:34 zijn van de werkingssfeer van deze bepaling
uitgezonderd die situaties waarop artikel 429 van het Wetboek van Strafrecht van
toepassing is, te weten het aanleggen van vuur of het onderhouden daarvan op zo
korte afstand van gebouwen of goederen dat daardoor brandgevaar kan ontstaan.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt ook niet, indien de provinciale
milieuverordening van toepassing is. In de provinciale milieuverordening kunnen
inzake dit onderwerp evenzeer regels worden gesteld. Een afbakening tussen de
APV en de provinciale verordening is dus noodzakelijk.AFDELING 9. VERSTROOIING VAN ASArtikel 5:35 BegripsbepalingIn het oude Besluit op de lijkbezorging stond de mogelijkheid om as te
verstrooien op een permanent daartoe bestemd terrein. Dit werd door de houder
van onder andere een begraafplaats of crematorium aangewezen nadat hij daarvoor
een vergunning had gekregen van burgemeester en wethouders. Het terrein was
bedoeld voor meerdere verstrooiingen gedurende langere tijd. In de gewijzigde
Wet op de lijkbezorging blijft de mogelijkheid van het permanente terrein (in
iets andere bewoordingen) opgenomen als een algemene vorm van asbestemming
waarbij het nabestaanden niet zozeer gaat om de plaats waar verstrooid wordt als
wel om het gegeven dat er verstrooid wordt. Verstrooiingen die plaatsvinden door
of op last van de houder van een crematorium of bewaarplaats van asbussen kunnen
alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd (uiteraard
blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt). Artikel 5:36 Verboden plaatsenAsverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk.
Dit geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan
worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol
op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen
voor het verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de mogelijke
overlast die asverstrooiing op straten en dergelijke op kan leveren voor derden
en de kans op het snelle verwaaien van de as, is het overigens niet
waarschijnlijk dat nabestaanden de verharde delen van de weg zullen uitkiezen
als plaats om de as te verstrooien. Het verbod zal dus naar verwachting geen
wezenlijke beperking opleveren voor nabestaanden.Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent
voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een
begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoria rond de mogelijkheden voor asverstrooiing het een
en ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit
van het algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van de
begraafplaats en het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin
verstorend kunnen werken.Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden
evenementen bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien.
Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en wethouders om in die
gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te
onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te verstrooien.Artikel 5:37 Hinder of overlastHet verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden
als voor omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang
dat omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit op zich en van de as
die na de activiteit wordt achtergelaten. Alvorens de nabestaanden tot
asverstrooiing overgaan, zullen zij zich er daarom steeds van moeten vergewissen
dat er door de asverstrooiing geen hinder of overlast ontstaat.Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep
mensen, terwijl er een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert
vanzelfsprekend een onwenselijke situatie op. Ook tot enige tijd na de
verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven wijze, hinder
opleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening mee worden
gehouden. Dit kan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te
verspreiden, zodat deze eerder in de bodem wordt opgenomen. Een ander voorbeeld
in dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw of vanaf een balkon. Er zijn
genoeg situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging
af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen
hinder oplevert. Door de wet op het punt van asverstrooiing te verruimen heeft
de wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden met
incidentele verstrooiing.HOOFDSTUK 6 STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 6.1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën
opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt euro 225
en van de tweede categorie euro 2250. Het is overigens uiteindelijk de
strafrechter die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt,
tot de grens van de door de gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient
de rechter op grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht
van de verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt euro 2
(artikel 23, tweede lid, WvSr).Strafbaarheid rechtspersonen Op grond van artikel 91 jo.
artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de werking van gemeentelijke
strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de rechter een
geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag van de naasthogere categorie
“indien de voor het feit bepaalde boetecategorie geen passende bestraffing
toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr). Dat betekent dat voor
overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter de mogelijkheid heeft
een boete van de derde categorie op te leggen (€ 4500 ).Medebewindsvoorschriften In bijzondere wetten wordt aan
gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de verplichting opgelegd om nadere
voorschriften vast te stellen. Ook de strafbaarstelling van de overtreding van
deze gemeentelijke voorschriften is veelal in deze wetten opgenomen. De
strafbedreiging van artikel 6:1 is op deze gemeentelijke voorschriften in deze
verordening niet van toepassing. Dit geldt bijvoorbeeld voor de voorschriften in
afdeling 2.5 Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen opgenomen
artikelen met uitzondering van artikel 2.5.6. Overtreding van deze voorschriften
is strafbaar gesteld in de artikelen 437 en 437ter van het WvSr (boete van de
tweede respectievelijk derde categorie).Hechtenis? Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van
een APV-bepaling hechtenis wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de
korte vrijheidsstraf nog meer terug te dringen “ten gunste” van de geldboete.
Toch is in dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij
voorbaat kan worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzonderings)gevallen
(bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de
mogelijkheid tot oplegging van een vrijheidsstraf.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en
vergunningsvoorschriften Niet alleen de overtreding van in de
verordening opgenomen bepalingen wordt in dit artikel met straf bedreigd. Ook de
overtreding hiervan levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de
overtreding van krachtens artikel 1.4 van de APV gegeven beperkingen en
voorschriften bij een vergunning of een ontheffing.Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1.4, tweede lid, op.
Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een
vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen na te komen.Wabo De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een
weg (artikel 2:11) en voor het vellen van houtopstanden (artikel 4:11) vallen
onder de Wabo. Zie resp. artikel 2.2, eerste lid onder d en onder g van de Wabo.
Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg (artikel 2:10) kan neerkomen op het
opslaan van roerende zaken als bedoeld in artikel 2.2 onder j en k van de Wabo,
bijvoorbeeld als het gaat om de tijdelijke opslag van puin of bouwmaterialen in
containers. Een ontheffing daarvoor valt dan onder de Wabo en wordt aangemerkt
als een omgevingsvergunning. Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in
strijd met een voorschrift van een omgevingsvergunning op grond van artikel
2:10, 2:11 of 4:11 APV.Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is
de Wet economische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met
deze drie vergunningen. De strafbepalingen van de APV zijn er dus niet op van
toepassing. Artikel 6.2 ToezichthoudersOp grond van dit artikel kan het college personen aanwijzen die met het toezicht
op de naleving van de bepalingen in de APV zijn belast. De basis voor deze
bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb. In dit hoofdstuk zijn
algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen
geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Artikel 6.3 Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude
verordeningenIn dit artikel worden expliciet de oude Algemene Plaatselijke Verordening van de
gemeente Zuidplas van 26 maart 2013 (laatstelijk gewijzigd op 11 maart 2014)
ingetrokken.Verder treedt de nieuwe verordening in werking op de achtste dag na
publicatie.Artikel 6.4 OvergangsbepalingVan belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen,
ontheffingen, enz. al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc).Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht,
wordt eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht
zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).Artikel 6.6 CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Algemene Plaatselijke Verordening
gemeente Zuidplas.