CVDR386004_1Verordening maatschappelijke ondersteuning Zevenaar 2016nlregelingZevenaar2016-01-01ZevenaarZevenaar Post 23 december 2015Verordening maatschappelijke ondersteuning Zevenaar 2016artikelen 2.1.3, 2.1.4 (eerste, tweede), derde en zevende lid, (2.1.5 eerste lid), 2.1.6, (2.1.7, 2.3.6 vierde lid) en 2.6.6, eerste lid van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2015-12-21De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-01-012019-11-01OnbekendIN15.01854GeenZowel in de beleidsregel als de verordeningen van Wmo en Jeugd zijn wijzigingen aangebracht met het oog op een betere afstemming tussen deze regelingen.Verordening maatschappelijke ondersteuning Zevenaar 2016Verordening maatschappelijke
ondersteuning Zevenaar 2016De raad van de gemeente Zevenaar;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 3
november 2015 gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4,[eerste,
tweede,]derde enzevende lid,
[2.1.5, eerste lid,] 2.1.6,
[2.1.7, 2.3.6, vierde
lid,] en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015;gezien het advies van de raadscommissie samenleving;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze
waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;
dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen
bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving
onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie,
een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij
zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het
noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan
als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning
bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met
een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen,
beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid
van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking te
bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve
samenleving;besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke
ondersteuningZevenaar 20161.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het
college gehouden is een algemene voorziening of een
maatwerkvoorziening te leveren;
aanvraag: een aanvraag is een verzoek van een belanghebbende een
besluit te nemen;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat,
zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht
op maatschappelijke ondersteuning;
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is
bedoeld voor mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar
is en niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van
zelfredzaamheid en participatie van de cliënt opdat hij zo lang
mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de
wet;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of
aan wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is
verstrekt of door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in
artikel 2.3.2, eerste lid;
cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie,
advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken
van de zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo
integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van
maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp,
onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders,
inwonende kinderen of andere huisgenoten;
gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld
in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
maatschappelijke ondersteuning: 1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en
vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten
en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en
leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van
huiselijk geweld, 2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van
personen met een beperking of met chronische psychische of
psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving, 3°. bieden van beschermd wonen en opvang door centrumgemeente;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen: 1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend
verblijf in een instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het
daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen, 2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen,
3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang door centrumgemeente;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het
kader van een hulpverlenend beroep;
meerkosten: kosten die uitgaan boven de kosten die als algemeen
gebruikelijk zijn te beschouwen;
melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college
betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft
betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen
met wie de cliёnt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een
redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening
waarmee aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de
noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren
van een gestructureerd huishouden.
2.Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.3.In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft
het college na de melding onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening
in afwachting van de uitkomst van het onderzoek.3.Cliëntondersteuning1.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op
kosteloze cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt
uitgangspunt is.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek,
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid
gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.4.Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over
de cliënt en zijn situatie en maakt binnen 5 werkdagen met hem een
afspraak voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige gegevens
en bescheiden die naar het oordeel van het college voor het onderzoek
nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen. De
cliënt verstrekt in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in
artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage.3.Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in
overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld
in het eerste en tweede lid.4.Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een
persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet op
te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding in de
gelegenheid het plan te overhandigen.5.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en met degene
door of namens wie de melding is gedaan, dan wel diens
vertegenwoordiger, en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers
en desgewenst familie, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de
cliënt;
het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of
algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of
zijn participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorzien
in zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering van zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorzien in zijn
behoefte aan beschermd wonen of opvang;
de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de
mantelzorger van de cliënt;
de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van
maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering
van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorzien in
zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
de mogelijkheden om door middel van samenwerking met
zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet en partijen op het gebied van publieke
gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en
inkomen, te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde
dienstverlening met het oog op de behoefte aan verbetering van
zijn zelfredzaamheid of zijn participatie of aan beschermd wonen
of opvang;
de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
welke bijdrage in de kosten de cliënt met toepassing van het
bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd
zal zijn, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht
over de gevolgen van die keuze.
2.Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde lid,
aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan bij het
onderzoek, bedoeld in het eerste lid.3.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek,
diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt
toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.4.Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het
bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien
van een gesprek.5.Het college rondt het onderzoek binnen 6 weken na ontvangst van de
melding af.6.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek.2.Na het gesprek verstrekt het college aan de cliënt op diens verzoek een
verslag van de uitkomsten van het onderzoek.3.Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag
toegevoegd.7.Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om
een maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het
collegedoor middel van het aanvraagformulier van de
gemeente.2.Het college geeft de beschikking binnen 2 weken na ontvangst van de
aanvraag. 8.Criteria voor een maatwerkvoorziening
Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:a.ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht,
met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van
algemeen gebruikelijke voorzieningen of algemene voorzieningen kan
verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening
houdend met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek,
een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en
zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven,en
b.ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving
van de cliënt met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de
thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn
veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze
problemen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn
sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan
verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in
artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de
behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren
van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zich zo snel
mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de
samenleving.
Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot
zelfredzaamheid en participatie geldt dat een cliënt alleen voor een
maatwerkvoorziening in aanmerking komt als de noodzaak tot
ondersteuning:
voor de cliënt redelijkerwijs niet vermijdbaar was, en
voorzienbaar was, maar van de cliënt redelijkerwijs niet
verwacht kon worden maatregelen te hebben getroffen die de
hulpvraag overbodig had gemaakt.
Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan
als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn
toe te rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een
oplossing biedt voor de behoefte van de cliënt aan
maatschappelijke ondersteuning.
Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt:
a.ten behoeve van zelfredzaamheid en participatie indien de belanghebbende
geen ingezetene is van de gemeente Zevenaar;b.voor zover er aan de zijde van de belanghebbende geen sprake is van
aantoonbare meerkosten in vergelijking met de situatie voorafgaand aan het
optreden van de beperkingen waarvoor de voorziening wordt aangevraagd;c.voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende
voorafgaand aan het moment van aanvragen heeft gemaakt; d.voor zover aanspraak bestaat op een voorliggende voorziening; e.ten behoeve van zelfredzaamheid en participatie indien er geen sprake is
van geobjectiveerde beperkingen vastgesteld aan de hand van reguliere
onderzoeksmethoden.5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de
goedkoopst adequate voorziening.9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies
vragen als het dit van belang acht voor de beoordeling van de aanvraag om
een maatwerkvoorziening.10.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in
ieder geval aangegeven of deze als voorziening in natura of als pgb
wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de
beschikking kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing,
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb
wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
of en welke kwaliteitseisen er gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de
beschikking geïnformeerd.11.Regels voor pgb
Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6
van de wet.
de hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van, en tot
het maximum van, de kostprijs van de in de betreffende
situatie goedkoopst adequate voorziening in natura en is
toereikend voor de aanschaf daarvan, en wordt indien nodig
aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en
verzekering
voor de hoogte van een pgb voor diensten wordt onderscheid
gemaakt tussen professionele en niet-professionele
hulpverleners
Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden
betreffende het tarief, een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt
de mogelijkheid heeft om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen
en andere maatregelen te betrekken van een persoon die behoort tot
het sociaal netwerk.
3. Het college kan nadere regels stellen over de voorwaarden voor het
verstrekken van een pgb voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen en de wijze waarop de hoogte van een pgb wordt
vastgesteld.12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen1.Een cliënt kan een bijdrage in de kosten verschuldigd zijn voor het
gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning.2.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor een
maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de maatwerkvoorziening
gebruik maakt tot of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt
verstrekt, overeenkomstig het Besluit maatschappelijke ondersteuning, en
afhankelijk van het inkomen en vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot
of partner.3.Het college kan bij nadere regeling bepalen:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage
is; en
dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve
van een woningaanpassing voor een minderjarige is verschuldigd
door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene
tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en degene die anders dan
als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een
cliënt.
4.Het college bepaalt bij nadere regeling:
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en pgb
wordt bepaald, en
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen bedoeld
in artikel 2.1.4, zevende lid, de bijdragen voor een
maatwerkvoorziening of pgb worden vastgesteld en geïnd.
13.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen
met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, door in elk geval:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard;
2.Het college bepaalt bij nadere regelgeving hoe zij, onverminderd andere
handhavingsbevoegdheden, toeziet op de naleving van deze eisen. 14.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich
heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan
de toezichthoudend ambtenaar.15.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze
aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld
in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing
als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel
intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere
beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is
aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het
pgb verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een
ander doel gebruikt.
3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking
heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de
ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten
pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.De cliënt, die (mede)eigenaar is van een woning, aan wie krachtens deze
of een eerdere Verordening een woonvoorziening is toegekend die leidt
tot waardestijging van de woning:
dient bij verkoop van deze woning binnen een periode van 10 jaar
na gereedmelding van de maatwerkvoorziening, deze verkoop van de
woning onverwijld aan het college te melden;
de onder a bedoelde eigenaar dient bij verkoop van de woning
binnen 10 jaar na de aanpassing de kosten van de
woonvoorziening, minus de afschrijvingskosten en eigen bijdrage
dan wel eigen aandeel in de kosten, terug te betalen aan de
gemeente Zevenaar, indien de aanpassing heeft geleid tot
waardevermeerdering van de woning;
het College stelt in het Besluit nadere regels voor de in dit
lid bedoelde terugbetaling.
16.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.17.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen1.Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, op aanvraag aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband
houdende aannemelijke meerkosten hebben, en die een inkomen hebben lager
dan een door het college vast te stellen percentage van het wettelijk
minimumloon, een tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie.2.Het college kan bij nadere regeling bepalen in welke gevallen en in
welke mate een tegemoetkoming kan worden verstrekt.18.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken; b. een redelijke
toeslag voor overheadkosten; c. een voor de sector reële mate van
non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof, ziekte,
scholing en werkoverleg; d. kosten voor bijscholing van het
personeel.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in
ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en b. de eventuele extra taken die
in verband met de voorziening van de leverancier worden gevraagd,
zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening; 2o. instructie over het gebruik van de voorziening; 3o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal
wijkteams). 19.Klachtregeling1.Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van
cliënten die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen
en aanvragen als bedoeld in deze verordening.2.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten
van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van de klachtregelingen van aanbieders.20.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning1.Aanbieders kunnen een regeling vaststellen voor de medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn ten aanzien van geleverde diensten of
voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders.21.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van het
beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning, overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking
tot de wijze waarop inspraak wordt verleend. 2.Het college stelt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder geval
cliënten of hun vertegenwoordigers in de Participatieraad Zevenaar,
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende
maatschappelijke ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om hun
rol effectief te kunnen vervullen. 3.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede
lid.22.HardheidsclausuleHet College kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van
de bepalingen van deze verordening indien toepassing van de verordening tot
onbillijkheden van overwegende aard leidt.23.IndexeringHet College kan jaarlijks per 1 januari de in het kader van deze verordening
en het op deze verordening berustende gemeentelijk Besluit maatschappelijke
ondersteuning geldende bedragen verhogen of verlagen aan de hand van de
trendmatige aanpassing van de gemeente Zevenaar.24.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Zevenaar
2015 wordt ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van
de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Zevenaar
2015, totdat het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het
besluit waarmee deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening voorzieningen
maatschappelijke ondersteuning Zevenaar 2015, en waarop nog niet is
beslist bij het in werking treden van deze verordening, worden
afgehandeld krachtens deze verordening.4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Zevenaar 2015, wordt
beslist met inachtneming van die verordening.25.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2016
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke
ondersteuning Zevenaar 2016.
Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Zevenaar gehouden op 21 december 2015,De raad voornoemd,de griffier de voorzitterH.Westra J.A. de RuiterToelichting Verordening maatschappelijke ondersteuning Zevenaar
2015AlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van
een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder
de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren
in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te
krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het
verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo
nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat
een maatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere
voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt.De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in
hoofdlijnen vast. Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’
Wet maatschappelijke ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een
zorgvuldige, tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke
procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist
eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De
uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders.
Waar in deze verordening en in de wet ‘het college’ staat, kan het college deze
bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de
wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter
alleen mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de
toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan
niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten
ook aan ondergeschikten mandateren.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan Maatschappelijke
ondersteuning en jeugdhulp, dat de raad op grond van artikel 2.1.2 van de Wmo
2015 eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het door het
gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke
ondersteuning vastgelegd. ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenIn dit artikel wordt gedefinieerd wat onder de diverse begrippen wordt verstaan
in deze Verordening.Artikel 2. Melding hulpvraag Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze
een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang.In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het
college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook
in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie.
In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan
worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte
meldingsprocedure. De melding kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of
telefonisch bij het college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over
mandatering door het college. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan. Dit kan ruim worden
opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens vertegenwoordiger, mantelzorger,
partner, familielid, buurman of andere betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de
Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting van
artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte
ontvangstbevestiging verankerd (artikel 2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet).
Conform artikel 4:3a van de Awb is het bestuursorgaan gehouden een elektronisch
ingediende aanvraag te bevestigen. Dat kan dan – en ligt voor de hand – ook
elektronisch. Indien de melding mondeling of telefonisch is gedaan, zou dit ook
kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging
van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3
van de wet een uitzondering vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op
grond van de wet verplicht in dergelijke gevallen een passende tijdelijke
maatwerkvoorziening te verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het
onderzoek dat volgt na de melding.Artikel 3. CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke
verplichting van het college in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede
lid, van de wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om
hierover bij verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is
toch in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is
benadrukt dat de cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt
kosteloos is. In de memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de
opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning
te realiseren, waar burgers informatie en advies over vraagstukken van
maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen
krijgen. Ook uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische
ondersteuning bij het maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan
deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2,
derde lid, van de wet bepaald dat het college de betrokkene na de melding van de
hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk planDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding
van het gesprek op basis van de melding waarbij in samenspraak met de cliënt
bekende gegevens in kaart worden gebracht en cliënten niet worden belast met
vragen over zaken die bij de gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan
afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat
ook het in samenspraak met de belanghebbende afspreken van een datum, tijd en
plaats voor het gesprek. Tijdens het gesprek kunnen op basis van dit
vooronderzoek ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de cliënt worden
verzocht om nog een aantal stukken over te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in
het tweede lid, is opgenomen overeenkomstig
artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader van de rechtmatigheid is
het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder geval verplicht om de
identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van een document als
bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is de cliënt die
een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat document ter
inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste en tweede
lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht genomen
moeten worden.Op grond van het derde lid kan worden afgezien van
het vooronderzoek indien dat een onnodige herhaling van zetten zou
betekenen.In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2,
tweede lid, van de wet de verplichting voor het college opgenomen om informatie
te verschaffen over de mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te
stellen en deze aan het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid. Artikel 5. GesprekDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en
de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. Het eerste lid bepaalt dat het onderzoek moet
plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is
vrij.In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt
gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij
decliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig zijn, is dat
zeker essentieel om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en doeltreffende
oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het
verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning
effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf
vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In de wet Wmo 2015 staat
het bereiken van dit resultaat centraal”.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2,
vijfde lid, van de wet verankerd dat het college een door of namens de cliënt
ingediend persoonlijk plan betrekt bij het onderzoek.Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet
nodig is (zie het
vierde
lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al bekend
is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de
wet.Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt
opgemaakt. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij. Het betreft geen
woordelijk verslag maar veelal een samenvatting danwel een overzicht van de
gemaakte afspraken. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de
Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p.
32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Er wordt altijd een
verslag gemaakt in de vorm van een rapport waarna een beschikking volgt. Als de
client er prijs op stelt wordt een apart gespreksverslag opgestuurd. Een goede
weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te
nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de
cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren
met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek
bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen
te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening
noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere
weergave noodzakelijk zijn. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt
dit plan ook opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog
moeten worden uitgewerkt en gaat daar een paar dagen overheen. Daarom is
het tweede lid toegevoegd. Het kan overigens
ook zijn dat na een gesprek de cliënt nog onderzoekt wat er in zijn omgeving
mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om boodschappen te
doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is een paar dagen
tijd na het gesprek nuttig.Artikel 7. AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede
lid, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald. Een aanvraag kan op grond van artikel 2.3.2. negende lid van de wet alleen
worden gedaan nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij dit onderzoek niet is
uitgevoerd binnen de in artikel 5 genoemde termijn van 6 weken.In dit artikel is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat
om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld.Een aanvraag die niet is ingediend met gebruikmaking van een aanvraagformulier
hoeft niet in behandeling genomen te worden.Artikel 8.Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare
criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. In het vijfde lid is bepaald dat de goedkoopst adequate voorziening wordt
verstrekt. Indien een collectieve voorziening beschikbaar is wordt die
verstrekt. Artikel 9. AdviseringHet college kan extern advies inwinnen bij een onafhankelijk adviesbureau indien
dat voor de beoordeling van een aanvraag nodig is; als dat de enige mogelijkheid
is om een zorgvuldig onderzoek naar de aanvraag te doen, is het zelfs in zekere
zin verplicht. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of
afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliёnt en de
adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De
cliёnt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Artikel 10. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een budget. Tweede lid, onder
a, en derde lid, onder a: het
beoogde resultaat is bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie
ook de toelichting op artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder
‘duur’ valt ook de termijn waarop een voorziening technisch is
afgeschreven.Derde lid onder b: de wet geeft aan dat de gemeente bij het beoordelen van de
kwaliteit meeweegt of de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen, in redelijkheid geschikt zijn voor het doel waarvoor de pgb wordt
verstrekt.Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan
de cliënt. Het college neemt niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de
beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van
bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de
wet, waarin is bepaald datde bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan
wel een persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt
vastgesteld en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het
eerste
lid berust op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet.
Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze
de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend
moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet
hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden
zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben
daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van
het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten
kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (b.v. werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura. Ten aanzien van het
tweede
lid is van belang dat in de nota
naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de
regering heeft aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen
vallen. Wel is de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in
elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp
overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten
(zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook
hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een
pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat
de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in
artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt
(artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).Artikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde
en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet.De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van
algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van
algemene voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door
hen de mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen
bijdrage een cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het
bieden van deze beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier
verstandig mee omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige
informatievoorziening uit zal sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er
zelf belang bij om een algemene voorziening (financieel) laagdrempelig te maken,
zodat de druk op vaak duurdere maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.De wet legt in artikel 1.1.2 vast dat voor de toepassing van de wet een partner
wordt gelijkgesteld met echtgenoot.Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand
liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een
herhaling van hetgeen al in de tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8,
2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de verordening wordt beoogd
een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik
of oneigenlijk gebruik van de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt
verstrekt met de bedoeling dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes
maanden na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is
getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing geheel of
gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van
de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in
natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen
opgenomen die het college de bevoegdheid geven tot terugvordering van in
eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.Het zevende lid heeft als doel het door de eigenaar laten terugbetalen van een
deel van de waardestijging, die het gevolg is van de aanpassing van de eigen
woning op grond van de wet. De datum van de (notariële) verkoop is daarbij
bepalend.Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is
opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het college aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.De tegemoetkoming kan op aanvraag kan verstrekt. De beslissing op een dergelijke
aanvraag is een beschikking.Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 19. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. In het eerste lid is een bepaling opgenomen over
het gemeentelijke klachtrecht. Deze bepaling is niet verplicht op grond van deze
wet en is hier opgenomen in het belang om in de verordening een compleet
overzicht van rechten en plichten van cliënten te geven. Gelet op het van
toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige regeling omtrent
klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de
afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te
stellen, kan in deze verordening met de eenvoudige bepaling van het eerste lid
worden volstaan.In het tweede lid is een bepaling over klachten ten
aanzien van aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond
van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald
datin de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van
welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten
is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde
voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste
lid, onder a, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het derde lid is bepaald dat het college toeziet
op naleving van de klachtregelingen van aanbieders.Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald datin ieder geval moet worden bepaald ten aanzien
van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn,
vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen
dat aanbieders een regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De
aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen
verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid,
onder b, van de wet).In het tweede lid is bepaald dat het college
toeziet op naleving van de verplichting tot medezeggenschap.Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens
artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier
wordt gewaarborgd dat er eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid
als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is
uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment
aangewezen kan raken op ondersteuning. Artikel 22. HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van de
bepalingen van deze Verordening. Het kan zijn dat het college daarbij advies
nodig heeft. Dit afwijken kan alleen maar ten gunste, en nooit ten nadele van de
cliënt.Na het onderzoek zou het college aanleiding kunnen zien om de hardheidsclausule
toe te passen. In het algemeen geldt echter dat de cliënt gemotiveerd moet
aangeven dat zijn situatie bijzonder is en zal dat voor het overige ook nader
moeten onderbouwen. Het college moet in voorkomende gevallen motiveren waarom de
hardheidsclausule wel of niet wordt toegepast.Artikel 23. IndexeringBepaalde bedragen zullen jaarlijks aangepast worden zonder dat het college hier
iets voor hoeft te doen. Te denken valt daarbij aan de bedragen voor de eigen
bijdrage. Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport zal deze bedragen
jaarlijks aanpassen. Het college is op basis van dit artikel ook bevoegd eigen
bedragen aan te passen.Artikel 24. Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor
lopende voorzieningen op basis van de oude verordening.In het derde lid is bepaald dat aanvragen die voor
de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop bij
de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van de nieuwe
verordening.In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften
bepaald dat deze volgens de oude verordening worden afgedaan. Daarnaast bevat de wet nog overgangsrecht voor AWBZ cliënten die overgaan naar
de Wmo en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4
van de wet).