CVDR383490_1Verordening watersysteemheffing Waterschap De Dommel 2016nlregelingWaterschap De Dommel2018-03-20Waterschap De Dommelelektronisch waterschapsblad nr. 1320, d.d. 28 november 2015Verordening watersysteemheffing Waterschap De Dommel 2016artikelen 110 en 117 van de Waterschapswetalgemeen bestuurfinanciën en economie2015-11-25De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-11-292017-01-01Nieuwe regelingOnbekendfinanciën en belastingenGeenGeenVerordening watersysteemheffing Waterschap De DommelHet algemeen bestuur van het waterschap De Dommel;op voordracht van het dagelijks bestuur van 13 oktober 2015;gelet op de artikelen 110 en 117 van de Waterschapswet;B E S L U I T :vast te stellen de Verordening watersysteemheffing Waterschap De Dommel
2016I:Inleidende bepalingen1BegripsbepalingenDeze verordening verstaat onder:
ingezetene: degene die blijkens de basisregistratie personen bij
het begin van het kalenderjaar woonplaats heeft in het gebied
van het waterschap en die aldaar gebruik heeft van woonruimte,
met dien verstande dat gebruik van woonruimte door de leden van
een gezamenlijke huishouding wordt aangemerkt als gebruik door
een lid van dat huishouden, dat wordt aangewezen door de in
artikel 123, derde lid, onderdeel b, van de Waterschapswet
bedoelde ambtenaar van het waterschap.;
heffingsambtenaar: de ambtenaar bedoeld in artikel 123, derde
lid, onderdeel b, van de Waterschapswet;
invorderingsambtenaar: de ambtenaar bedoeld in artikel 123,
derde lid, onderdeel c, van de Waterschapswet;
woonruimte: een ruimte die blijkens zijn inrichting bestemd is
om als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en
waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimte niet
bestemd zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;
kostentoedelingsverordening: de verordening van het waterschap,
bedoeld in artikel 120, eerste lid, eerste volzin, van de
Waterschapswet;
waterbergingsgebieden: een krachtens de Wet ruimtelijke ordening
voor waterstaatkundige doeleinden bestemd gebied, niet zijnde
een oppervlaktewaterlichaam of onderdeel daarvan, dat dient ter
verruiming van de bergingscapaciteit van een of meer
watersystemen en ook als bergingsgebied op de legger is
opgenomen;
natuurterreinen: ongebouwde onroerende zaken waarvan de
inrichting en het beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam
zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van natuur.
Onder natuurterreinen worden mede verstaan bossen en open
wateren met een oppervlakte van tenminste één hectare;
ongebouwde onroerende zaken: ongebouwde onroerende zaken die
geen natuurterreinen zijn;
gebied van het waterschap: het gebied dat is aangegeven op de
bij het provinciaal reglement behorende kaart waarin de zorg
voor het watersysteem aan het waterschap is opgedragen;
de heffing: de watersysteemheffing als genoemd in artikel 117,
aanhef, van de Waterschapswet.
2Belastbaar feit en belastingplichtigen1.Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de zorg voor het
watersysteem wordt onder de naam watersysteemheffing een directe
belasting geheven.2.De heffing wordt geheven van hen die:
ingezetenen zijn als bedoeld in artikel 1, onderdeel a, met
dien verstande dat gebruik van woonruimte door de leden van
een gezamenlijke huishouding wordt aangemerkt als gebruik
door een door de heffingsambtenaar aan te wijzen lid van dat
huishouden;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot hebben
van ongebouwde onroerende zaken in het gebied van het
waterschap;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot hebben
van natuurterreinen in het gebied van het waterschap;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot hebben
van gebouwde onroerende zaken in het gebied van het
waterschap.
3.Heffingplichtig in de zin van het tweede lid, onderdelen b, c en d,
is degene die bij het begin van het kalenderjaar als rechthebbende
in de basisregistratie kadaster is vermeld, tenzij blijkt dat hij op
dat tijdstip geen rechthebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt
recht is.4.Voor de toepassing van het tweede lid, onderdelen b, c en d, is
heffingplichtig de:
beperkt gerechtigde en niet de eigenaar, ingeval de
onroerende zaak is onderworpen aan het recht van beklemming,
van erfpacht, van opstal of van vruchtgebruik;
eigenaar voor wat betreft het recht van opstal, indien dat
recht uitsluitend is gevestigd ten behoeve van de aanleg of
het onderhoud, dan wel ten behoeve van de aanleg en het
onderhoud, van ondergrondse dan wel bovengrondse
leidingen.
5.Indien de onroerende zaak is onderworpen aan beperkte rechten als
bedoeld in het vorige artikellid, heeft voor de heffingplicht:
de vruchtgebruiker voorrang boven zowel de opstaller als de
erfpachter;
de opstaller voorrang boven de erfpachter.
3HeffingsmaatstafAls heffingsmaatstaf geldt:
ter zake van ingezetenen: de woonruimte;
ter zake van ongebouwde onroerende zaken en ter zake van
natuurterreinen: de oppervlakte van de onroerende zaak,
uitgedrukt in een aantal hectaren of een gedeelte daarvan;
ter zake van gebouwde onroerende zaken: de waarde die voor het
kalenderjaar voor de onroerende zaak wordt bepaald op de voet
van hoofdstuk IV van de Wet waardering onroerende zaken.
II:Watersysteemheffing ingezetenen4Tarief ingezetenenMet inachtneming van het bepaalde dienaangaande in de
kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de
watersysteemheffing voor de categorie ingezetenen € 37,90 per
woonruimte.III:Watersysteemheffing ongebouwde onroerende zaken5Belastingobject1.Voor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, tweede lid,
onderdeel b en artikel 9, derde lid, van deze verordening, wordt als
één ongebouwde onroerende zaak aangemerkt een kadastraal perceel of
een gedeelte daarvan, met dien verstande dat buiten aanmerking wordt
gelaten:
hetgeen ingevolge artikel 9, eerste en tweede lid, wordt
aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak;
een natuurterrein.
2.Voor de heffing worden openbare land- en waterwegen en banen voor
openbaar vervoer per rail, een en ander met inbegrip van
kunstwerken, alsmede waterverdedigingswerken die worden beheerd door
organen, instellingen of diensten van publiekrechtelijke
rechtspersonen, met uitzondering van de delen van zodanige werken
die dienen als woning, aangemerkt als ongebouwde onroerende
zaken.6Tarief ongebouwde onroerende zaken1.Met inachtneming van het bepaalde dienaangaande in de
kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
ongebouwde onroerende zaken € 42,71 per hectare.2.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid en met inachtneming
van het bepaalde dienaangaande in artikel 4 van de
kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief voor ongebouwde
onroerende zaken die als waterbergingsgebied worden gebruikt € 29,90
per hectare.3.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid en met inachtneming
van het bepaalde dienaangaande in artikel 3, tweede lid, van de
Kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief voor verharde
openbare wegen, € 85,43 per hectare.IV:Watersysteemheffing natuurterreinen7BelastingobjectVoor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, tweede lid,
onderdeel c, van deze verordening, wordt als één natuurterrein
aangemerkt een kadastraal perceel of gedeelte daarvan, met dien
verstande dat buiten aanmerking wordt gelaten:
hetgeen ingevolge artikel 9, eerste en tweede lid, wordt
aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak;
hetgeen ingevolge artikel 5 wordt aangemerkt als een ongebouwde
onroerende zaak.
8Tarief natuurterreinenMet inachtneming dienaangaande van het bepaalde in de
kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
natuurterreinen € 1,63 per hectare. V:Watersysteemheffing gebouwde onroerende zaken9Belastingobject1.Voor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, tweede lid,
onderdeel d, van deze verordening, wordt als één gebouwde onroerende
zaak aangemerkt:
een gebouwd eigendom;
een gedeelte van een gebouwd eigendom dat blijkens zijn
indeling is bestemd om als een afzonderlijk geheel te worden
gebruikt;
een samenstel van twee of meer van de in onderdeel a
bedoelde gebouwde eigendommen of van in onderdeel b bedoelde
gedeelten daarvan die bij dezelfde belastingplichtige in
gebruik zijn en die, naar de omstandigheden beoordeeld, bij
elkaar behoren;
het binnen het gebied van een gemeente gelegen deel van een
in onderdeel a bedoelde eigendom, van een in onderdeel b
bedoeld gedeelte of van een in onderdeel c bedoeld
samenstel;
het binnen het gebied van het waterschap gelegen deel van
een in onderdeel a bedoelde eigendom, van een in onderdeel b
bedoeld gedeelte, van een in onderdeel c bedoeld samenstel
of van een in onderdeel d bedoeld deel.
2.Voor de toepassing van het eerste lid maken de ongebouwde
eigendommen voor zover die een samenstel vormen met een gebouwd
eigendom als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a tot en met e,
deel uit van de gebouwde onroerende zaak.3.In afwijking van het bepaalde in het vorige artikellid maken de
ongebouwde eigendommen, voor zover de waarde daarvan bij de
waardebepaling op de voet van hoofdstuk IV van de Wet waardering
onroerende zaken op basis van het bepaalde krachtens artikel 18,
vierde lid, van die wet buiten aanmerking wordt gelaten, geen deel
uit van de gebouwde onroerende zaak.10TariefMet inachtneming dienaangaande van het bepaalde in de
kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
gebouwde onroerende zaken 0,02035 % van de heffingsmaatstaf als bedoeld
in artikel 3, onderdeel c, van deze verordening. VI:Heffing en invordering11Wijze van heffing1.De heffing wordt bij wege van aanslag geheven.2.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid, wordt de heffing
ter zake van ingezetenen via een gedagtekende schriftelijke
kennisgeving geheven. De kennisgeving wordt via toezending of
uitreiking aan de belastingschuldige bekend gemaakt.12Tenaamstelling en invordering belastingaanslag bij meer
belastingplichtigen1.Indien ter zake van hetzelfde voorwerp van de belasting of hetzelfde
belastbare feit twee of meer personen belastingplichtig zijn, stelt
de heffingsambtenaar de aanslag ten name van een van hen.2.Indien de belastingplicht, bedoeld in het eerste lid, voortvloeit
uit het genot van een onroerende zaak krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht en de aanslag ten name van één van de
belastingplichtigen is gesteld, kan de invorderingsambtenaar de
belastingaanslag op de gehele onroerende zaak verhalen op degene op
wiens naam de aanslag ingevolge het eerste lid is gesteld, zonder
rekening te houden met de rechten van de overige
belastingplichtigen.13Niet opleggen van aanslagen1.Een aanslag die een bedrag van € 2,27 niet te boven gaat, wordt niet
opgelegd.2.Voor de toepassing van het eerste lid wordt het totaal van de op één
aanslagbiljet verenigde aanslagen als één aanslag aangemerkt.14Vrijstellingen1.De watersysteemheffing ongebouwde onroerende zaken wordt niet
geheven ter zake van ongebouwde onroerende zaken waarvan het
waterschap genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht
is.2.De watersysteemheffing natuurterreinen wordt niet geheven ter zake
van natuurterreinen waarvan het waterschap genothebbende krachtens
eigendom, bezit of beperkt recht is.3.De watersysteemheffing gebouwde onroerende zaken wordt niet geheven
ter zaken van:
straatmeubilair, waaronder alle zodanige gebouwde
eigendommen - niet zijnde gebouwen - worden begrepen die
zijn geplaatst ten gerieve of in het belang van het publiek,
ten dienste van het verkeer of ter verfraaiing van een in
het waterschapsgebied gelegen gemeente, zoals lichtmasten,
verkeersinstallaties, standbeelden, monumenten, fonteinen,
banken, abri’s, hekken en palen;
gebouwde onroerende zaken waarvan het waterschap
genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht
is.
15Betaaltermijnen1.In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990
is een belastingaanslag invorderbaar twee maanden na de dagtekening
van het aanslagbiljet.2.Een navorderingsaanslag is invorderbaar een maand na de dagtekening
van het aanslagbiljet.3.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid, moet een
kennisgeving als bedoeld in artikel 11, tweede lid, gelijktijdig met
en op dezelfde wijze als de voldoening van de andere vordering aan
de schuldeiser van die andere vordering, worden voldaan.4.In afwijking van het bepaalde in het eerste en het tweede lid is,
indien een machtiging voor automatische incasso is afgegeven, de
aanslag invorderbaar in één termijn die vervalt op de laatste dag
van de maand volgend op die van de dagtekening.16KwijtscheldingVan de watersysteemheffing natuurterreinen, de watersysteemheffing
ongebouwd en de watersysteemheffing gebouwd wordt geen kwijtschelding
verleend. 17Nadere regelsHet dagelijks bestuur van het waterschap kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering van de heffing. 18Intrekking, inwerkingtreding, tijdstip van ingang van de heffing
en citeertitel
De ‘Verordening watersysteemheffing Waterschap De Dommel’,
vastgesteld bij besluit van 10 december 2014, wordt ingetrokken
met ingang van de in het derde lid genoemde datum van ingang van
de heffing, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op
belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan.
Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag
na die van haar bekendmaking.
De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2016.
Deze verordening kan worden aangehaald als ‘Verordening
watersysteemheffing Waterschap De Dommel 2016’.
Aldus vastgesteld in de vergadering van het algemeen bestuur van 25
november 2015 .mr. drs. P.C.G. Glas drs. R.E. Viergever(watergraaf) (secretaris)Toelichting op de Verordening watersysteemheffing Waterschap De Dommel 2016Algemeen 1.Wettelijke basisDe verordening op de watersysteemheffing is gebaseerd op de tekst van de
Waterschapswet, zoals die is komen te luiden na de inwerkingtreding van de Wet
modernisering waterschapsbestel (Staatsblad 2007, 208).)2.De watersysteemtaakIn artikel 1, tweede lid, van de Waterschapswet is “de zorg voor het
watersysteem” als eerste hoofdtaak van het waterschap vermeld. De zorg voor het
watersysteem omvat de zorg voor de waterkering en de zorg voor de
waterhuishouding, waaronder ook de zorg voor de waterkwaliteit. Met het gebruik
van de term “zorg voor het watersysteem” wordt benadrukt dat zij een nauwe
onderlinge samenhang kennen en als één integrale taak moeten worden uitgevoerd. In artikel 1, tweede lid, van de Waterschapswet is de zorg voor de zuivering van
afvalwater op de voet van artikel 3.4 van de Waterwet als andere hoofdtaak van
het waterschap genoemd. Ook is bepaald dat de zorg voor een of meer andere
waterstaatsaangelegenheden aan de waterschappen kan zijn of worden opgedragen.
De uitvoering van de wegen- en de vaarwegentaak door een aantal waterschappen is
een uiting van dit laatste. In de Waterschapswet wordt de zorg voor het watersysteem in algemene zin aan de
waterschappen toegekend. De nadere invulling ervan vindt plaats in het
provinciale waterschapsreglement en in de praktijk ook in belangrijke mate in
bijzondere wetgeving, zoals de Waterwet. Op grond van artikel 2 van de
Waterschapswet worden het gebied en de taken van het waterschap door Provinciale
Staten bepaald.3.De watersysteemheffingBelastingplichtig voor de watersysteemheffing zijn: de ingezetenen; de eigenaren van ongebouwde onroerende zaken, niet zijnde natuurterreinen; de eigenaren van natuurterreinen;en de eigenaren van gebouwde onroerende zaken. Dit zijn de belastingplichtige categorieën. 4.De heffingsmaatstaven en de tarieven van de heffingDe heffingsmaatstaf voor de ingezetenen is de woonruimte. Voor ongebouwde
onroerende zaken die geen natuurterreinen zijn en voor natuurterreinen is de
heffingsmaatstaf de oppervlakte van de onroerende zaak en voor gebouwde
onroerende zaken is de heffingsmaatstaf de op de voet van de Wet waardering
onroerende zaken (Wet WOZ) vastgestelde waarde. Het tarief van de belasting moet
op grond van de Waterschapswet worden gesteld op een gelijk bedrag per
woonruimte (ingezetenen), op een gelijk bedrag per hectare (ongebouwd niet
zijnde natuur en natuur) of op een vast percentage van de WOZ-waarde (gebouwd).
De watersysteemheffing kent daarmee dus ook vier afzonderlijke tarieven.5.TariefdifferentiatieTariefdifferentiatie is een mogelijkheid voor de waterschappen om rekening te
houden met het feit dat het belang bij het watersysteembeheer voor bepaalde
onroerende zaken duidelijk afwijkend kan zijn dan dat van andere onroerende
zaken. In die gevallen heeft het algemeen bestuur van een waterschap de
mogelijkheid, maar niet de verplichting, de tarieven te differentiëren. Uit een
oogpunt van uniformiteit en vereenvoudiging zijn de gevallen waarin
tariefdifferentiatie mogelijk is, limitatief in de Waterschapswet opgesomd. Om
dezelfde redenen is de bandbreedte van de differentiatie wettelijk begrensd.
Tariefdifferentiatie kan alleen worden toegepast voor buitendijks gelegen
onroerende zaken, voor onroerende zaken die blijkens de legger van het
waterschap als waterbergingsgebied worden gebruikt, voor onroerende zaken
gelegen in bemalen gebieden, voor onroerende zaken die in hoofdzaak uit
glasopstanden bestaan en voor verharde openbare wegen. De regeling van de
tariefdifferentiatie staat in artikel 122 van de Waterschapswet. In deze
verordening watersysteembeheer wordt alleen uitgegaan van tariefdifferentiatie
voor waterbergingsgebied en voor verharde openbare wegen.Artikelsgewijze toelichting Artikel 1 BegripsbepalingenIn dit artikel zijn omwille van de duidelijkheid omschrijvingen opgenomen van in
de verordening vaker voorkomende begrippen.a.IngezetenenDe omschrijving van het begrip ingezetenen is ontleend aan artikel 116, onder a,
van de Waterschapswet. Om als ingezetene aangemerkt te kunnen worden, moet
sprake zijn van het hebben van woonplaats en het gebruik van woonruimte in het
gebied van het waterschap. De situatie bij het begin van het kalenderjaar is
bepalend. Woonruimte is iedere ruimte die blijkens zijn inrichting bestemd is om als een
afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid. Dit betekent dat de
gebruiker van de woonruimte niet anders dan bijkomstig afhankelijk mag zijn van
voorzieningen elders in het gebouw. In het geval van woonruimten moet worden
gedacht aan voorzieningen als keuken, douche en toilet. Deze moeten de gebruiker
van de woonruimte, met uitsluiting van anderen die niet tot zijn of haar
huishouden behoren, exclusief ter beschikking staan. Bewoners van verpleeg- en
verzorgingshuizen kunnen om deze reden veelal niet als ingezetenen in de zin van
artikel 116, onder a, van de Waterschapswet worden aangemerkt. Hetzelfde geldt
voor bewoners van studentenhuizen.b.HeffingsambtenaarDe ambtenaar van het waterschap die de heffingsbevoegdheden
(inspecteurbevoegdheden) uit de Algemene wet inzake rijksbelastingen uitoefent,
wordt in de verordening de heffingsambtenaar genoemd. Tot de
inspecteurbevoegdheden behoort de bevoegdheid tot het vaststellen van
belastingaanslagen en de bevoegdheid tot het doen van uitspraken op
bezwaarschriften. Het dagelijks bestuur van het waterschap moet een besluit
nemen waarin de heffingsambtenaar wordt aangewezen. De wettelijke basis is
artikel 123, derde lid, onder a, van de Waterschapswet.c.InvorderingsambtenaarDe ambtenaar van het waterschap die de ontvangersbevoegdheden uit de
Invorderingswet 1990 uitoefent, wordt in de verordening met de term
‘invorderingsambtenaar’ aangeduid. Tot de ontvangersbevoegdheden behoort de
bevoegdheid tot de invordering van de belasting. Ook het verlenen van
kwijtschelding van belasting is een ontvangersbevoegdheid. De Waterschapswet
noemt de ontvanger in artikel 123, derde lid, onder c.d.WoonruimteVoor een beschouwing op het begrip woonruimte wordt verwezen naar onderdeel a,
hiervoor.e.KostentoedelingsverordeningElk waterschap moet ingevolge artikel 120, eerste lid, eerste volzin, van de
Waterschapswet ten behoeve van de watersysteemheffing een verordening
vaststellen waarin de toedeling van het kostenaandeel voor elk van de
belastingplichtige categorieën is vastgelegd. Deze verordening wordt de
kostentoedelingsverordening genoemd. De tariefdifferentiatie wordt hierin
opgenomen. f.WaterbergingsgebiedenWaterbergingsgebieden zijn omschreven als krachtens de Wet ruimtelijke ordening
voor waterstaatkundige doeleinden bestemde gebieden, niet zijnde een
oppervlaktewaterlichaam of onderdeel daarvan, die dienen ter verruiming van de
bergingscapaciteit van een of meer watersystemen en ook als bergingsgebied op de
legger zijn opgenomen.g.NatuurterreinenDe omschrijving van het begrip natuurterreinen is ontleend aan artikel 116,
onderdeel c, van de Waterschapswet. De wet geeft een kwalitatieve omschrijving
van het begrip, waarbij de nadruk op de duurzame inrichting en beheer als
natuurgebied ligt. Bij de beoordeling of sprake is van een ongebouwde onroerende
zaak waarvan de inrichting en het beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam
zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van natuur (toetsing aan de
zojuist genoemde kwalitatieve omschrijving), zijn ook de feitelijke of
uiteindelijke bestemming van de onroerende zaak van belang. Zo zal een perceel
nog bouwrijp te maken grond dat al jaren niet is bewerkt en waar inmiddels
eventueel veel groen en leven aanwezig is, maar waar uiteindelijk wel gebouwd
zal worden, niet als een natuurterrein kwalificeren. Ook stadsparken,
plantsoenen en dergelijke zullen vanwege hun overwegende recreatieve functie
niet als natuurterrein in aanmerking genomen kunnen worden.Onder natuurterreinen worden mede bossen en open wateren met een oppervlakte van
tenminste één hectare verstaan. Er is sprake van wetsduiding: zodra een bos of
open water een oppervlakte van één hectare of meer heeft, is sprake van een
natuurterrein. In deze gevallen is niet relevant of de inrichting en het beheer
van de onroerende zaak zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van
natuur. Dit leidt ertoe dat ook bedrijfsmatig geëxploiteerde bossen van
tenminste één hectare tot de categorie natuurterreinen worden gerekend. Geheel
of nagenoeg geheel staat overigens voor 90% of meer. h.Ongebouwde onroerende zakenWaar in deze verordening wordt gesproken over ongebouwde onroerende zaken,
worden steeds ongebouwde onroerende zaken die geen natuurterrein zijn, bedoeld.
Het gaat om de ongebouwde onroerende zaken bedoeld in artikel 117, onder b, van
de Waterschapswet. i.Gebied van het waterschapIn artikel 1 van de Waterschapswet is het functionele karakter van de
waterschappen vastgelegd, hun taak is de waterstaatkundige verzorging van een
bepaald gebied. In verband hiermee is onder andere de zorg voor het watersysteem
aan hen opgedragen. De regeling van het gebied gebeurt door de provincie, bij
provinciaal reglement. In de praktijk wordt het gebied van het waterschap veelal
aangeduid op een (al dan niet elektronische) kaart die bij het provinciale
reglement behoort. Omdat de toekenning van ‘de zorg voor het watersysteem’ aan
de waterschappen niet impliceert dat alle zorg voor het watersysteem in een
bepaald gebied aan het waterschap is toegekend (ook andere overheden kunnen
immers ter zake taken uitoefenen), is in de verordening opgenomen dat het moet
gaan om het gebied waarin het waterschap de bevoegdheid tot uitoefening van het
watersysteembeheer heeft. j.De heffingWaar in de verordening over ‘de heffing’ wordt gesproken, wordt steeds de
watersysteemheffing, genoemd in artikel 117, aanhef, van de Waterschapswet,
bedoeld. Artikel 2 Belastbaar feit en belastingplichtigenIn artikel 2 is aangegeven van wie de belasting wordt geheven. Tezelfdertijd is
in het artikel de belastbare feiten opgenomen. Deze vallen samen met de
omschrijving van de belastingplichtigen. Belastingplichtig zijn degenen te wiens
aanzien het belastbaar feit zich voordoet. In overeenstemming met artikel 117
van de Waterschapswet zijn als belastingplichtigen respectievelijk aangewezen
degenen die woonachtig zijn in het gebied van het waterschap en die aldaar het
gebruik hebben van woonruimte (de ingezetenen) en degenen die in het gebied van
het waterschap eigenaar zijn van ongebouwde onroerende zaken die geen
natuurterreinen zijn, van natuurterrein of van gebouwde onroerende zaken. Deze
vier belastingplichtige categorieën zijn in artikel 2, tweede lid, onderdelen a
tot en met d, van de verordening opgenomen. In het derde lid van het artikel is vastgelegd dat het begin van het
kalenderjaar bepalend is voor de belastingplicht van de eigenaren van ongebouwde
onroerende zaken niet zijnde natuurterreinen, de eigenaren van natuurterreinen
en de eigenaren van gebouwde onroerende zaken. Dit volgt uit artikel 119, eerste
lid, van de Waterschapswet. Indien het genot krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht van een onroerende zaak in de loop van het jaar aanvangt of
eindigt, heeft dat dus geen invloed op de belastingplicht vanwege het
tijdstipkarakter van de heffing. Het begin van het kalenderjaar is blijkens
artikel 1, onderdeel a, van de verordening overigens ook bepalend voor de
ingezetenen. Deze bepaling stoelt op artikel 116, onder a, van de
Waterschapswet. In artikel 119, tweede en derde lid, van de Waterschapswet is voor een aantal
specifieke situaties de rangorde bij het bepalen van de heffingplichtige
aangegeven. Deze regelingen zijn in het vierde en vijfde lid van artikel 2 van
de verordening overgenomen. Artikel 3 HeffingsmaatstafArtikel 3 geeft per belastingplichtige categorie de heffingsmaatstaf aan. De
bepaling is gebaseerd op artikel 121, eerste lid, van de Waterschapswet. De
heffingsmaatstaf voor ingezetenen is de woonruimte en voor natuurterreinen en
ongebouwde onroerende zaken die geen natuurterreinen zijn, is de
heffingsmaatstaf de oppervlakte van de onroerende zaak. Voor gebouwde onroerende
zaken is de heffingsmaatstaf de voor het kalenderjaar vastgestelde WOZ-waarde. Artikel 4 Tarief ingezetenenIn artikel 4 is de relatie tussen het tarief en de kostentoedelingsverordening
tot uitdrukking gebracht en is, conform het bepaalde in artikel 121, eerste lid,
onder a, van de Waterschapswet, vastgelegd dat het tarief op een gelijk bedrag
per woonruimte wordt gesteld. Artikel 5 Belastingobject ongebouwde onroerende zaken De voorschriften voor de afbakening van de objecten waarop de heffing betrekking
heeft, staan in artikel 118 van de Waterschapswet. Het derde lid regelt de
afbakening van een ongebouwde onroerende zaak die geen natuurterreinen is. Het
ongebouwd wordt afgebakend op basis van de kadastrale registratie: als één
ongebouwde onroerende zaak wordt aangemerkt een kadastraal perceel of een
gedeelte daarvan. Hierbij geldt wel de nuancering dat hetgeen ingevolge de
Waterschapswet wordt aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak en hetgeen
ingevolge de Waterschapswet een natuurterrein is, bij de afbakening van het
ongebouwde object buiten aanmerking moet worden gelaten. In artikel 5, eerste
lid, van de verordening komt deze wettelijke regeling terug. In het tweede lid van artikel 5 is hetgeen in artikel 118, vijfde lid, van de
Waterschapswet, is bepaald, weergegeven. Er is niet zozeer sprake van een
afbakeningsvoorschrift, maar van een fictiebepaling op grond waarvan de in dit
artikellid genoemde objecten als ongebouwde eigendommen, niet zijnde
natuurterreinen, worden aangemerkt. Het gaat om openbare land- en waterwegen en
banen voor openbaar vervoer per rail en hun kunstwerken. Ook
waterverdedigingswerken die worden beheerd door organen, instellingen of
diensten van publiekrechtelijke rechtspersonen worden in genoemde wettelijke
bepaling als ongebouwde onroerende zaken, niet zijnde natuurterreinen,
aangemerkt. Ook voor deze objecten geldt trouwens dat de afbakening plaatsvindt
op basis van kadastrale grenzen. Delen van waterverdedigingswerken die worden
aangemerkt als woning, worden uitdrukkelijk niet als ongebouwde objecten
gekwalificeerd. Artikel 6 Tarief ongebouwde onroerende zaken Lid 1Op grond van het bepaalde in artikel 121, eerste lid, onder b, van de
Waterschapswet, wordt het tarief van de heffing ter zake van ongebouwde
onroerende zaken gesteld op een gelijk bedrag per hectare. Deze bepaling en de
relatie met de kostentoedelingsverordening, zijn in het eerste lid van artikel 6
opgenomen. Tariefdifferentiatie De Waterschapswet noemt in artikel 122 vijf situaties waarin het mogelijk is om
de tarieven van de belasting lager of hoger vast te stellen. Artikel 122 (de
bepaling die de tariefdifferentiatie regelt) maakt dus een inbreuk op het
uitgangspunt dat het tarief van de belasting op een gelijk bedrag per hectare
wordt gesteld. In artikel 6 van de verordening is vastgelegd, dat er bij het
waterschap De Dommel sprake is van tariefdifferentiatie voor
waterbergingsgebieden en voor verharde openbare wegen. De
kostentoedelingsverordening geeft uitsluitsel over de vraag of er in een
concreet geval gedifferentieerd wordt en zo ja, in welke mate.
Tariefdifferentiatie is geen verplichting voor de waterschappen. Lid 2In de Kostentoedelingsverordening is vastgelegd dat wordt overgegaan tot
tariefdifferentiatie voor waterbergingsgebieden voor die ongebouwde onroerende
zaken die blijkens de legger als waterbergingsgebied worden gebruikt, waarbij
het tarief wordt vastgesteld op 30% van het tarief voor ongebouwd (zie artikel 3
van de Kostentoedelingsverordening). In artikel 6, tweede lid, van deze
verordening staat het tarief na toepassing van de differentiatie.Lid 3In dit artikellid is de tariefdifferentiatie voor verharde openbare wegen
opgenomen. Het is mogelijk het tarief maximaal 100% hoger vast te stellen. In
artikel 6, derde lid van deze verordening staat het tarief na toepassing van de
differentiatie. Artikel 7 Belastingobject Het voorwerp van de belasting is het natuurterrein. De Waterschapswet merkt een
kadastraal perceel of gedeelte daarvan als één natuurterrein aan. Ook
natuurterreinen worden dus op basis van de kadastrale registratie afgebakend.
Hierbij wordt hetgeen als een gebouwde onroerende zaak en hetgeen als een
ongebouwde onroerende zaak, niet zijnde een natuurterrein, wordt aangemerkt,
buiten aanmerking gelaten (artikel 118, vierde lid, van de Waterschapswet). Een natuurterrein is een ongebouwde onroerende zaak waarvan de inrichting en het
beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam zijn afgestemd op het behoud of de
ontwikkeling van natuur. Of een onroerende zaak een natuurterrein is, wordt met
andere woorden door de feitelijke en niet door de toekomstige bestemming of de
bestemming volgens het bestemmingsplan bepaald. Geheel of nagenoeg geheel staat
voor 90% of meer, terwijl gebruik van het woord ‘duurzaam’ erop duidt dat geen
sprake mag zijn van een situatie die als tijdelijk is bedoeld. Bossen en open wateren met een oppervlakte van tenminste één hectare worden op
grond van artikel 116, onderdeel c, van de Waterschapswet als natuurterreinen
aangemerkt. Zij hoeven niet aan het vereiste te voldoen dat zij geheel of
nagenoeg geheel en duurzaam moeten zijn afgestemd op het behoud of de
ontwikkeling van natuur. Dit leidt ertoe dat ook bossen die bedrijfsmatig worden
geëxploiteerd onder het begrip natuurterreinen vallen. De wetgever heeft
hiervoor gekozen omdat het onderscheid in niet-bedrijfsmatig geëxploiteerde
bossen enerzijds en bossen die wel als zodanig worden geëxploiteerd, in de
praktijk moeilijk is te maken. De objectafbakeningsvoorschriften van artikel
118, vierde lid, van de Waterschapswet gelden ook voor bossen en open wateren.
Bij open wateren moet overigens worden gedacht aan wateren met een weids
karakter. Openbare waterwegen behoren niet tot deze categorie, maar tot de
categorie ongebouwd niet zijnde natuur. Artikel 8 Tarief natuurterreinenHet tarief van de heffing wordt op een gelijk bedrag per hectare gesteld. Dit is
in artikel 121, eerste lid, onderdeel c, van de Waterschapswet bepaald. In
artikel 8 van de verordening wordt dit ook zo aangegeven. Daarnaast wordt in
deze bepaling de relatie met de kostentoedelingsverordening tot uitdrukking
gebracht. Artikel 9 BelastingobjectHet belastingobject is in dit geval de gebouwde onroerende zaak. Wat onder één
gebouwde onroerende zaak moet worden verstaan, blijkt uit artikel 118, eerste en
tweede lid, van de Waterschapswet. De regeling van de Waterschapswet is in
artikel 9 van de verordening overgenomen. De Waterschapswet sluit wat betreft de afbakening ter zake van gebouwde
onroerende zaken zoveel als mogelijk aan bij de objectafbakening van de Wet
waardering onroerende zaken (hierna ook Wet WOZ genoemd). De wetgever heeft deze
aansluiting vorm gegeven door bij een samenstel van ongebouwde en gebouwde
eigendommen te bepalen dat sprake is van één gebouwde onroerende zaak. De
ongebouwde onroerende zaak gaat in deze gevallen deel uitmaken van de gebouwde
onroerende zaak. Onder de ‘oude’ Waterschapswet gold voor de vorming van
samenstellen tussen gebouwde en ongebouwde eigendommen nog het
dienstbaarheidscriterium. Indien het ongebouwde deel niet dienstbaar was aan het
gebouwde deel, konden geen samenstellen worden gevormd en moest een dergelijk
object deels als een gebouwd en deels als een ongebouwd object worden
aangemerkt. Deze objecten moesten dus ook deels naar de waarde in het
economische verkeer en deels naar de oppervlakte in de heffing worden betrokken.
Voorbeelden van dergelijke objecten zijn sportterreinen met kantine en
kleedkamers, golfbanen met clubgebouw, maneges, campings en kazerneterreinen met
oefenterreinen. Door de nieuwe regeling van de Waterschapswet zijn deze objecten
voortaan in hun geheel als gebouwde objecten aan te merken. De bepaling leidt
ertoe dat het aantal gebouwde objecten toe- en het aantal ongebouwde objecten
afneemt. De gemeentelijke objectafbakening is leidend. Het is van belang op te merken dat niet alle ongebouwde eigendommen een
samenstel met een gebouwd eigendom kunnen vormen. Dit is in het derde lid van
artikel 9 tot uitdrukking gebracht. Op grond van deze bepaling kunnen ongebouwde
eigendommen die bij de waardebepaling op grond van de Wet waardering onroerende
zaken buiten aanmerking worden gelaten, geen deel uitmaken van de gebouwde
onroerende zaak. Het gaat concreet om de ongebouwde eigendommen die zijn
opgenomen in de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet WOZ, dus
bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond, Natuurschoonwetlandgoederen,
natuurterreinen, openbare land- en waterwegen en spoorwegen inclusief hun
kunstwerken. Deze onroerende zaken blijven, ook al vormen ze een samenstel met
een gebouwd eigendom, dus ongebouwd. Artikel 10 TariefHet tarief van de belasting wordt voor gebouwde onroerende zaken op een vast
percentage van de WOZ-waarde gesteld. Deze regeling, die in artikel 121, eerste
lid, onderdeel d, van de Waterschapswet is opgenomen, is in de verordening
overgenomen. Daarnaast geeft artikel 10 van de verordening de relatie met de
kostentoedelingsverordening aan. Artikel 11 Wijze van heffingDe watersysteemheffing wordt bij wege van aanslag geheven.Artikel 12 Tenaamstelling en invordering belastingaanslag bij meer
belastingplichtigenWaterschappen zijn bevoegd om in gevallen waarin ter zake van hetzelfde voorwerp
van de belasting of ter zake van hetzelfde belastbare feit twee of meer personen
belastingplichtig zijn, de belastingaanslag ten name van een van hen te stellen.
Vloeit de belastingplicht voort uit de eigendom van een onroerende zaak en is de
aanslag ten name van een van de belastingplichtigen gesteld, dan kan de
invorderingsambtenaar van het waterschap de gehele belastingschuld op
laatstbedoelde persoon verhalen. Deze persoon moet het gehele bedrag van de
aanslag voldoen. Artikel 13 Niet opleggen van aanslagenArtikel 13 van de verordening is een weergave van hetgeen in artikel 115a van de
Waterschapswet is bepaald. Het eerste lid van artikel 115a bepaalt dat een
aanslag die een bij de belastingverordening te bepalen bedrag niet te boven
gaat, niet wordt opgelegd. Doelmatigheid van de heffing staat hierbij voorop; de
bepaling voorkomt dat aanslagen voor betrekkelijk geringe bedragen moeten worden
opgelegd. De kosten van de aanslagoplegging zouden het bedrag van de belasting
in deze gevallen immers als snel kunnen overstijgen. Indien meerdere aanslagen op één aanslagbiljet worden verenigd, geldt het
voorgaande voor het totaal van de aanslag. Het belang van deze bepaling blijkt
in situaties waarin een belastingplichtige eigenaar van meerdere objecten met
een relatief geringe waarde in het gebied van het waterschap is. Indien het
waterschap de voor deze belastingplichtige bestemde aanslagen op één biljet
verenigt, wordt wellicht boven de eerder bedoelde doelmatigheidsdrempel
uitgekomen en kan dus wel een aanslag worden opgelegd. Elk waterschap is vrij de hoogte van de doelmatigheidsdrempel voor zichzelf te
bepalen en in de heffingsverordening neer te leggen. Artikel 14 VrijstellingenUit efficiencyoverwegingen is in artikel 14 bepaald dat de watersysteemheffing
niet wordt geheven ter zake van onroerende zaken (ongebouwde, zowel als gebouwde
en natuurterreinen) die bij het waterschap in eigendom zijn. Door een
vrijstellingsbepaling in de verordening op te nemen wordt voorkomen dat het
waterschap aan zichzelf aanslagen moet opleggen. Dit is niet doelmatig
(vestzak-broekzak). In artikel 14 is daarnaast een vrijstelling voor
straatmeubilair opgenomen. Straatmeubilair behoort tot de categorie gebouwde
onroerende zaken. Het verschil met de eerdergenoemde gebouwde onroerende zaken
is dat het straatmeubilair niet in eigendom van het waterschap hoeft te zijn om
voor vrijstelling in aanmerking te komen. Artikel 14 betreft geen wettelijke
verplichte vrijstellingen, maar is een facultatieve bepaling. Individuele
waterschappen zijn vrij om de bepaling al dan niet in de eigen
heffingsverordening op te nemen. Artikel 15 BetaaltermijnenArtikel 9 van de Invorderingswet kent een regeling op het gebied van
betaaltermijnen, waarvan ingevolge artikel 139 van de Waterschapswet kan worden
afgeweken. In de verordening sluiten wij aan bij de oude regeling van de
Invorderingswet 1990. De betaaltermijn van artikel 9, eerste lid,
Invorderingswet 1990 is als gevolg van de Vierde tranche Awb verkort van twee
maanden naar zes weken. Bij besluit van 16 december 2009 is besloten de
betaaltermijn voor aanslagen te handhaven op twee maanden.Een navorderingsaanslag moet in overeenstemming met artikel 9, tweede lid, van
de Invorderingswet 1990 binnen één maand na de dagtekening. De regeling van de
Invorderingswet kan niet worden gebruikt bij heffing op andere wijze, omdat de
betaaltermijnen in dit geval moeten aansluiten bij de betaaltermijnen van de
vordering waarmee de heffing meelift. In het derde lid van artikel 15 van de
verordening is hiervoor een regeling getroffen. Het vierde lid van artikel 15 behelst een aparte regeling voor gevallen waarin
de belastingplichtige een machtiging tot automatisch incasso aan het waterschap
heeft afgegeven. Artikel 16 KwijtscheldingOp grond van het derde lid van artikel 144 Waterschapswet kan het algemeen
bestuur van een waterschap bepalen dat in het geheel geen dan wel slechts
gedeeltelijk kwijtschelding van belasting wordt verleend. Het algemeen bestuur
heeft van de bevoegdheid om in het geheel geen kwijtschelding te verlenen,
gebruik gemaakt ten aanzien van de watersysteemheffing natuurterreinen, de
watersysteemheffing ongebouwd en de watersysteemheffing gebouwd. Van de
watersysteemheffing ingezetenen wordt op grond van deze bepaling dus wel
kwijtschelding verleend. Artikel 17 Nadere regelsHet dagelijks bestuur kan nadere regels geven op het gebied van de heffing en de
invordering van de watersysteemheffing. Deze bepaling is in de verordening
opgenomen om er geen misverstanden over te laten bestaan dat er op het gebied
van de heffing en de invordering van de belasting ook op andere plaatsen dan in
de verordening zelf relevante regels kunnen zijn opgenomen. Het gaat hierbij met
name om regels die gelden voor het doen van aangifte (voor de
watersysteemheffing minder relevant), regels in het kader van de
invorderingsrente en nadere regels in het kader van de heffing op andere wijze.
Voor dit laatste wordt ook verwezen naar artikel 125a, eerste lid, tweede
volzin, van de Waterschapswet. De bevoegdheid van het dagelijks bestuur om nadere regels te stellen strekt zich
uit tot de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake rijksbelastingen aan de
Minister van Financiën, het bestuur van ’s Rijksbelastingen en de directeur zijn
toegekend. Artikel 18 Intrekking, inwerkingtreding, tijdstip van ingang van de
heffing en citeertitelIn het eerste lid van artikel 18 wordt de oude heffingsverordening ingetrokken
met ingang van de datum van de heffing. De datum van ingang van de heffing is 1
januari 2014. De oude verordening blijft van toepassing op belastbare feiten die
zich vóór 1 januari 2014 hebben voorgedaan. Het blijft dus mogelijk om deze
belastbare feiten op basis van de oude verordening te belasten, ook al is de
verordening ingetrokken. Ingevolge het tweede lid van artikel 18 treedt de verordening één dag na haar
bekendmaking in werking. Deze regeling is gebaseerd op artikel 74 van de
Waterschapswet. Omtrent de bekendmaking van de verordening is verder hetgeen in
artikel 73 van de Waterschapswet is bepaald, van belang. Bekendmaking van de
verordening is essentieel, want zonder bekendmaking heeft de verordening immers
geen verbindende kracht.