CVDR382862_2Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Roermond houdende regels omtrent maarschappelijke ondersteuning Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Roermond 2015nlregelingRoermond2017-10-16RoermondGemeenteblad 2017, 193676Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Roermond 2015artikel 2.1.3 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.4 lid 1 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.4 lid 2 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.4 lid 3 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.4 lid 7 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.5 lid 1 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.6 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.1.7 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.3.6 lid 4 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 2.6.6 lid 1 Wet maatschappelijke ondersteuning 2015artikel 3.8 lid 2 Uitvoeringsbesluit Wmo 2015artikel 5.4 Uitvoeringsbesluit Wmo 2015gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-26De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2017-11-082017-06-012019-06-26artikel 5.2, 9.12017/067/1Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Roermond houdende regels omtrent maarschappelijke ondersteuning Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Roermond 2015De raad van de gemeente Roermondgelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 9 september 2014,
raadsvoorstelnummer 2014/074/1;gezien het advies van de commissie Burgers en Samenleving van 14 oktober
2014;gelet op het bepaalde Vaststelling van de Wet maatschappelijke ondersteuning
2015;besluit:de verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Roermond 2015 vast te
stellen.1Algemene Bepalingen1.In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt
verstaan onder:
Algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening die niet speciaal bedoeld is voor mensen met
een beperking, die algemeen verkrijgbaar is en die niet
duurder is dan vergelijkbare producten.
2.
Bijdrage:bijdrage in de kosten als bedoeld in artikel 2.1.4
van de wet.
3.
Collectieve voorziening:een maatwerkvoorziening die
individueel wordt verstrekt maar door meerdere personen
tegelijk gebruikt kan worden.
Gebruikelijke hulp:de hulp die naar algemeen aanvaarde
opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht
vanhuisgenoten.
Hoofdverblijf:de woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, waar de cliënt zijn of haar vaste woon
en verblijfplaats heeft en op welk adres de cliënt in de
basisregistratie personen staat ingeschreven of zal staan
ingeschreven, dan wel het feitelijk woonadres.
Huisgenoot:iedere persoon met het hoofdverblijf op hetzelfde
adres als de cliënt of het hoofdverblijf op hetzelfde
perceel.
4.
Informele zorg: zorg verleend door mantelzorgers en
vrijwilligers.
Mantelzorger een persoon die mantelzorg in de zin van
artikel 1.1.1. van de wet biedt.
Melding: melding als bedoeld in artikel 2.3.2 van de
wet.
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015: de landelijk vastgestelde
Algemene maatregel van bestuur.
Voorliggende voorziening: een voorziening op grond van een
andere wettelijke bepaling.
Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
Wmo-besluit: het door het college vast te stellen Besluit
maatschappelijke ondersteuning gemeente Roermond 2015.
5.2. Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die
niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de
wet, het Besluit maatschappelijke ondersteuning 2015 en de Algemene
wet bestuursrecht.
Het college ondersteunt ingezetenen in het nemen van eigen
verantwoordelijkheid.
Het college ondersteunt en draagt zorg voor de zelfredzaamheid
en participatie van ingezetenen.
Het college draagt zorg voor de kwaliteit en de continuïteit van
de voorzieningen.
2Melding, Onderzoek en aanvraag
De melding wordt gedaan door of namens de cliënt bij het
college.
De melding moet schriftelijk plaatsvinden middels een door
het college opgesteld meldingsformulier.
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen
doen op onafhankelijke cliëntondersteuning, waarbij het
belang van de cliënt uitgangspunt is.
Het college wijst cliënten die een melding doen erop dat zij
zich gedurende de procedure desgewenst kunnen laten bijstaan
door een onafhankelijke cliëntondersteuner.
Het college verstrekt de cliënt of diens vertegenwoordiger een
weergave van de uitkomsten van het onderzoek, tenzij de cliënt of
diens vertegenwoordiger heeft meegedeeld dit niet te wensen.
Het college is, onverminderd artikel 2.3.8 van de wet, in
ieder geval bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn
voor het onderzoek:
de cliënt, en bij gebruikelijke hulp diens
huisgenoten, op te roepen in persoon te verschijnen
op een door het college te bepalen plaats en
tijdstip en hem te bevragen;
de cliënt, en bij gebruikelijke hulp diens
huisgenoten, op een door het college te bepalen
plaats en tijdstip door een of meer daartoe
aangewezen deskundigen te laten bevragen en/of
onderzoeken.
Huisgenoten zijn verplicht de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet.
De aanvraag voor een maatwerkvoorziening moet door of namens
de cliënt schriftelijk worden ingediend bij het
college.
De aanvraag wordt ingediend door middel van een door het
college vastgesteld aanvraagformulier of ondertekend
onderzoeksverslag als bedoeld in artikel 2.3 van deze
verordening.
De artikelen 2.2 en 2.4 zijn van overeenkomstige toepassing
op de aanvraag.
3Maatwerkvoorziening
Het college neemt het onderzoeksverslag als uitgangspunt bij
de beoordeling van de aanspraak op een
maatwerkvoorziening.
Het college verstrekt een maatwerkvoorziening indien er
sprake is van een langdurige noodzaak tot compensatie en de
cliënt niet of niet volledig in staat is tot zelfredzaamheid
of participatie door gebruik te maken van:
eigen kracht en/of:
gebruikelijke hulp en/of;
mantelzorg en/of
hulp van andere personen uit het sociale netwerk
en/of;
algemene voorzieningen en/of;
voorliggende voorzieningen.
Indien meerdere maatwerkvoorzieningen als passend aan te
merken zijn, verstrekt het college de goedkoopst passende
voorziening.
Geen aanspraak op een maatwerkvoorziening bestaat:
indien de maatwerkvoorziening voor de persoon van de cliënt
algemeen gebruikelijk is;
indien de cliënt geen ingezetene is van de gemeente
Roermond;
voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de
cliënt voorafgaand aan het moment van aanvragen of het
moment van beschikken heeft gemaakt;
voor zover een voorziening als die waarop de aanvraag
betrekking heeft reeds eerder in het kader van enige
wettelijke bepaling of regeling is verstrekt en de normale
afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken
is, tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is
gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt
zijn toe te rekenen;
voor zover de cliënt een beroep kan doen op een voorliggende
voorziening die, gezien haar aard en doel, wordt geacht voor
de cliënt toereikend en passend te zijn;
indien de aanspraak niet is vast te stellen doordat de
cliënt niet of onvoldoende voldoet aan de verplichtingen als
bedoeld in artikel 2.3.8 lid 1 en 3 van de wet of artikel
2.4 van deze verordening of doordat een huisgenoot niet of
onvoldoende voldoet aan de verplichting als bedoeld in
artikel 2.4 van deze verordening;
indien de maatwerkvoorziening of de noodzaak daarvan voor de
cliënt redelijkerwijs vermijdbaar was;
indien de maatwerkvoorziening voorzienbaar was, tenzij van
de cliënt redelijkerwijs niet verwacht kon worden
maatregelen te hebben getroffen die de maatwerkvoorziening
overbodig hadden gemaakt.
Geen aanspraak op een maatwerkvoorziening in het kader van
het wonen bestaat indien:
de ondervonden problemen bij het normale gebruik van
de woning voortvloeien uit de aard van in de woning
gebruikte materialen of de slechte staat van
onderhoud;
de cliënt niet zijn hoofdverblijf heeft in de woning
ten behoeve waarvan de maatwerkvoorziening wordt
aangevraagd;
deze betrekking heeft op voorzieningen in
gemeenschappelijke ruimten anders dan automatische
deuropeners, hellingbanen en extra trapleuningen,
verbrede toegangsdeuren, vlonders en een
opstelplaats voor de rolstoel;
de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar
beperkingen op dat moment beschikbare, meest
geschikte woning, tenzij voorafgaand aan de
verhuizing schriftelijk toestemming is verleend door
het college voor de verhuizing;
de voorziening strekt ter renovatie of ter
aanpassing aan de eisen van de tijd;
er sprake is van het treffen van een
maatwerkvoorziening aan hotels/pensions,
trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen,
vakantiewoningen, recreatiewoningen en bij
kamerverhuur;
deze betrekking heeft op een woongebouw, dat
specifiek gericht is op mensen met beperkingen of
dat in de praktijk bewoond wordt door een specifieke
groep en waarvan vast staat dat de voorziening niet
voldoet aan de voor een dergelijke woning op grond
van wettelijke voorschriften, algemeen aanvaarde
regels of contractuele bepalingen geldende vereisten
en waarvan is aangetoond dat de aangevraagde
voorziening bij wel voldoen aan die vereisten niet
nodig is;
de maatwerkvoorziening bij nieuwbouw of renovatie
zonder noemenswaardige meerkosten kan worden
meegenomen;
de cliënt verhuisd is vanuit of naar een woonruimte
die niet geschikt is het gehele jaar door bewoond te
worden;
de cliënt voor het eerst zelfstandig gaat wonen,
voor zover de aanvraag een maatwerkvoorziening ten
behoeve van de verhuizing betreft;
indien de noodzaak tot het treffen van de
maatwerkvoorziening het gevolg is van een verhuizing
waartoe op grond van beperkingen bij de
zelfredzaamheid en participatie, geen aanleiding
bestond en er geen andere belangrijke reden aanwezig
was.
Het college kan bij het verstrekken van een
maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen bij
normale gebruik van de woning en het zich verplaatsen in de
woning het primaat van verhuizen toepassen.
Een te verstrekken maatwerkvoorziening voor vervoer ter
compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid en
participatie stelt de cliënt in staat zich lokaal te
verplaatsen met een omvang van maximaal 1500 tot 2000
kilometer per jaar.
Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening geldt het
primaat van de collectieve voorziening, zoals het collectief
vervoer.
Het college verstrekt de maatwerkvoorziening in natura.
In afwijking van lid 1 kan het college een persoonsgebonden
budget verstrekken indien de cliënt bij het college een
budgetplan heeft ingediend.
Het budgetplan wordt ingediend conform een door het college
vastgesteld model.
Een persoonsgebonden budget wordt, onverminderd artikel 2.3.6 lid 2
van de wet, geweigerd indien:
de cliënt geen volledig ingevuld budgetplan heeft overgelegd
volgens het door het college vastgestelde model;
de cliënt weigert het budgetplan desgevraagd met het college
te bespreken of, na voor bespreking van het budgetplan te
zijn opgeroepen, zonder geldige reden niet verschijnt;
de cliënt, of, indien de cliënt jonger is dan 18 jaar, één
van diens ouders of voogden, surseance van betaling heeft
aangevraagd of failliet is verklaard;
ten aanzien van de cliënt of, indien de cliënt jonger is dan
18 jaar, ten aanzien van één van diens ouders of voogden, de
schuldsaneringsregeling natuurlijke personen van toepassing
is verklaard, dan wel een verzoek daartoe bij de rechtbank
is ingediend;
naar het oordeel van het college onvoldoende aannemelijk is
dat met het persoonsgebonden budget zal worden voorzien in
toereikende zorg van goede kwaliteit.
Het college neemt het door de cliënt opgestelde budgetplan
als uitgangspunt bij de bepaling van de hoogte van het
persoonsgebonden budget.
De hoogte van een persoonsgebonden budget voor hulpmiddelen
en woningaanpassingen bedraagt in ieder geval niet meer dan
de huur- dan wel aanschafprijs van de goedkoopst passende
voorziening, inclusief onderhoud, reparatie en verzekering,
van hulpmiddelen en roerende woonvoorzieningen zoals die
door het college aan de leverancier zou zijn
verschuldigd.
De hoogte van een persoonsgebonden budget voor diensten
bedraagt:
indien sprake is van dienstverlening door een professional,
al dan niet werkzaam voor een instelling conform de geldende
kwaliteitsstandaarden, in ieder geval niet meer dan de
laagste prijs waarvoor het college deze dienst heeft
gecontracteerd;
indien sprake is van dienstverlening door een persoon uit
het informele netwerk van de cliënt of familieleden in de
derde of hogere graad, in ieder geval niet meer dan het door
het college in het Wmo-besluit vastgestelde percentage van
de prijs waarvoor het college deze dienst heeft
gecontracteerd;
indien sprake is van dienstverlening door een persoon uit
het informele netwerk van de cliënt, zijnde familieleden in
de eerste of tweede graad, in ieder geval niet meer dan het
door het college in het Wmo-besluit vastgestelde percentage
van de prijs waarvoor het college deze dienst heeft
gecontracteerd.
Het college kan, onverminderd de vorige leden, in het
Wmo-besluit nadere regels stellen over de hoogte van een
persoonsgebonden budget.
In de beschikking tot het verstrekken van een
maatwerkvoorziening in natura wordt in ieder geval
vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt.
In de beschikking tot het verstrekken van een
maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden
budget wordt in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb moet worden aangewend, eventueel
aangevuld met een programma van eisen waaraan bij besteding
voldaan moet worden;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld, en;
de wijze van verantwoording van de besteding van het
pgb.
Als sprake is van een te betalen bijdrage, wordt de cliënt
daarover in de beschikking geïnformeerd.
4Bijdrage in de kosten
De cliënt is een bijdrage verschuldigd voor een
maatwerkvoorziening in natura of persoonsgebonden budget.
De bijdrage voor een maatwerkvoorziening in natura of
persoonsgebonden budget ten behoeve van een woningaanpassing
voor een minderjarige is verschuldigd door de in artikel 2.1.5
van de wet genoemde persoon of personen.
De bijdrage voor een maatwerkvoorziening in natura of
persoonsgebonden budget wordt vastgesteld conform de maximale
variant in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015.
De omvang van de bijdrage bedraagt in ieder geval niet meer dan
de kostprijs van de voorziening.
De cliënt kan bij het gebruik van een door of vanwege de
gemeente gerealiseerde algemene voorziening, met uitzondering
van cliëntondersteuning, een bijdrage verschuldigd zijn.
Het college legt in het Wmo-besluit vast in welke gevallen de
bijdrage in de kosten wordt opgelegd en regelt de omvang van
deze bijdrage in de kosten.
De omvang van de bijdrage bedraagt in ieder geval niet meer dan
de kostprijs van de algemene voorziening.
De kostprijs bij een voorziening in natura is gelijk aan de
prijs waarvoor de gemeente de voorziening in natura betrekt van
de aanbieder.
De kostprijs van een persoonsgebonden budget is gelijk aan het
bedrag van het persoonsgebonden budget.
5Kwaliteit
Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid
van beroepskrachten daaronder begrepen.
Een voorziening wordt in ieder geval:
veilig, doeltreffend en cliëntgericht verstrekt;
afgestemd op de persoonlijke situatie en behoefte van de
cliënt en sluit aan bij de informele zorg;
afgestemd op andere vormen van zorg, waaronder informele
zorg;
afgestemd op andere vormen van zorg of hulp die de
cliënt ontvangt;
verstrekt in overeenstemming met de op de beroepskracht
rustende verantwoordelijkheid, voortvloeiende uit de
professionele standaard;
verstrekt met respect voor en met inachtneming van de
aanspraken van de cliënt.
De aanbieder, niet zijnde een aanbieder die hulpmiddelen
of woningaanpassingen levert, moet een meldcode
huiselijk geweld en kindermishandeling vaststellen.
Het college toetst bij het toekennen van een
persoonsgebonden budget in ieder geval of de aanbieder
die de ondersteuning zal bieden, dat veilig,
doeltreffend en cliëntgericht doet.
1.Ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een dienst door een derde als bedoeld in artikel 2.6.4
van de wet en de eisen die gesteld worden aan de kwaliteit van de
dienst stelt het college vast:
een vaste prijs, die geldt voor een inschrijving als bedoeld
in de Aanbestedingswet 2012 en het aangaan van een
overeenkomst met de derde; of
een reële prijs die geldt als ondergrens voor:
een inschrijving en het aangaan van een overeenkomst
met de derde, en
de vaste prijs, bedoeld in onderdeel a.
2.Het college stelt de prijzen, bedoeld in het eerste lid, vast:
overeenkomstig de eisen aan de kwaliteit van die dienst,
waaronder de eisen aan de deskundigheid van de
beroepskracht, bedoeld in artikel 2.1.3, tweede lid,
onderdeel c, van de wet, en
rekening houdend met de continuïteit in de hulpverlening,
bedoeld in artikel 2.6.5, tweede lid, van de wet, tussen
degenen aan wie de dienst wordt verstrekt en de betrokken
hulpverleners.
3.Het college baseert de vaste prijs of de reële prijs op de volgende
kostprijselementen:
de kosten van de beroepskracht;
redelijke overheadkosten;
kosten voor niet productieve uren van de beroepskrachten als
gevolg van verlof, ziekte, scholing, werkoverleg;
reis en opleidingskosten;
indexatie van de reële prijs voor het leveren van een
dienst;
overige kosten als gevolg van door de gemeente gestelde
verplichtingen voor aanbieders waaronder
rapportageverplichtingen en administratieve
verplichtingen.
Het college treft een regeling voor het melden van
calamiteiten en geweldsincidenten bij de verstrekking
van een voorziening door een aanbieder en wijst een
toezichthoudend ambtenaar aan.
Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder
geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de
verstrekking van een voorziening onverwijld aan de
toezichthoudend ambtenaar.
De toezichthoudend ambtenaar doet onderzoek naar de
calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het
college over het voorkomen van verdere calamiteiten en
het bestrijden van geweld.
Het college kan bij nadere regeling bepalen welke
verdere eisen gelden voor het melden van calamiteiten en
geweld bij de verstrekking van een voorziening.
6Eisen voor aanbiedersVoor alle voorzieningen die door aanbieders worden verstrekt, geldt dat
de aanbieder een regeling moet treffen voor de behandeling van klachten
van cliënten ten aanzien van gedragingen van de aanbieder jegens een
cliënt.Een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn, is
voor geen enkele voorziening vereist. 7Beëindiging, herziening, intrekking en terugvorderingHet college kan, onverminderd artikel 2.3.10 van de wet, een toegekende
aanspraak op een maatvoorziening in natura of persoonsgebonden budget
geheel of gedeeltelijk beëindigen, indien:
niet wordt voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of krachtens
de wet of de verordening;
de cliënt wordt opgenomen in een instelling in de zin van de Wet
toelating zorginstellingen of ziekenhuis;
de cliënt zich niet houdt aan de verplichtingen van gebruik,
verantwoording en administratie van de voorziening;
de cliënt is overleden.
Het college kan, onverminderd artikel 2.3.10 van de wet, een besluit tot
toekenning van een aanspraak op een maatwerkvoorziening in natura of
persoonsgebonden budget geheel of gedeeltelijk herzien of intrekken
indien:
niet is voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of krachtens de
wet of deze verordening;
beschikt is op grond van gegevens waarvan gebleken is dat die
gegevens zodanig onjuist waren dat, waren de juiste gegevens
bekend geweest, een andere beslissing zou zijn genomen;
de cliënt de maatwerkvoorziening binnen zes maanden na
toekenning niet heeft aangewend voor het resultaat waarvoor de
maatwerkvoorziening is getroffen.
Het college kan, onverminderd artikel 2.4.1 van de wet, indien de
aanspraak op een voorziening is herzien of ingetrokken:
het ten onrechte genoten betaalde persoonsgebonden budget
terugvorderen;
de geldwaarde van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening in
natura terugvorderen.
8Bestrijding misbruik of oneigenlijk gebruikHet college informeert cliënten over de rechten en plichten die aan het
ontvangen van een maatwerkvoorziening zijn verbonden en over de
consequenties van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet.Het college doet onderzoek naar de rechtmatigheid van de
maatwerkvoorziening indien er een vermoeden bestaat van misbruik dan wel
oneigenlijk gebruik van de wet.Het college kan ten aanzien van het bepaalde in dit hoofdstuk in het
Wmo-besluit of beleidsregels nadere regels stellen.9Jaarlijkse blijk van waardering en meerkosten1.Een blijk van waardering wordt per kalenderjaar éénmaal op verzoek
aan een ingezetene verstrekt indien aan onderstaande voorwaarden
wordt voldaan:
de mantelzorg wordt verleend aan een ingezetene van de
gemeente Roermond en geen voorziening heeft vanuit de
WLZ;
de mantelzorger verleent minimaal drie maanden minstens acht
uur uur per week onbetaalde zorg aan een chronisch zieke of
hulpbehoevende partner, vriend(in), ouder, kind of ander
familielid;
de waardering wordt verstrekt voor één mantelzorger per
ingezetene van de gemeente Roermond;
de aanvraag is ingediend tussen 1 april van het betreffende
kalenderjaar en 1 april van het daaropvolgende jaar.
het college legt in het Wmo besluit vast waaruit de
jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers
bestaat.
Het college kan op aanvraag aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee
verband houdende aannemelijke meerkosten hebben een
tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie.
Het college kan in het Wmo-besluit of beleidsregels nadere
regels vaststellen over de tegemoetkoming als bedoeld in lid
1.
10SlotbepalingenHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken
van de bepalingen van deze verordening indien toepassing van de
verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.Het college kan de in het kader van deze verordening en het op deze
verordening berustende besluit maatschappelijke ondersteuning geldende
bedragen verhogen of verlagen.Het door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt periodiek
geëvalueerd. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft wordt het
beleid vervolgens aangepast. Het college zendt hiertoe aan de
gemeenteraad een verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de
verordening in de praktijk.Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2015.
De Verordening voorzieningen Wmo Roermond 2012 wordt ingetrokken
met ingang van 1-1-2015, met dien verstande dat een cliënt recht
houdt op een doorlopende voorziening verstrekt op grond van de
Verordening voorzieningen Wmo Roermond 2012 met de daarbij
behorende rechten en plichten, totdat het college een nieuw
besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.
Aanvragen die zijn ingediend vóór inwerkingtreding van deze
verordening en waarop nog geen besluit is genomen ten tijde van
de inwerkingtreding van deze verordening, worden afgehandeld op
grond van de wet en deze verordening.
Bezwaarschriften die zijn ingediend tegen op grond van de Wmo en
de Verordening voorzieningen Wmo Roermond 2012 genomen
besluiten, worden afgehandeld op grond van de Wmo en de
Verordening voorzieningen Wmo Roermond 2012.
Voorzieningen verstrekt op grond van voorgaande verordeningen
kunnen op grond van deze verordening worden beëindigd, herzien
of ingetrokken.
Deze verordening wordt aangehaald als “Verordening maatschappelijke
ondersteuning gemeente Roermond 2015”.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de gemeenteraad, op 30
oktober 2014.De griffier, De voorzitter,
Artikel 1.1 BegripsomschrijvingenOnder a Algemeen gebruikelijke voorzieningWat in een concrete situatie als algemeen gebruikelijk te
beschouwen is, hangt af van de geldende maatschappelijke normen van het moment van de aanvraag. Het
begrip “algemeen gebruikelijk” is reeds geconcretiseerd in de
Wmo 2007-jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep. Om
duidelijk te maken wat in de wet verstaan wordt onder dit begrip
is de begripsomschrijving vanuit de jurisprudentie in de
verordening opgenomen. Het gaat daarbij om de volgende
voorzieningen die:
in de reguliere handel verkrijgbaar zijn;
niet speciaal voor personen met een beperking bedoeld
zijn;
die niet duurder is dan vergelijkbare producten.
Er moet altijd in het individuele geval worden bekeken of de
voorziening ook voor de cliënt algemeen gebruikelijk is. De
Centrale Raad heeft aangegeven dat als het gaat om vervanging
van een zaak die (nog lang) niet afgeschreven is en als het gaat
om een persoon die een inkomen heeft dat door onvermijdbare
kosten op grond van de beperkingen onder de bijstandsnorm komt,
wellicht een uitzondering op dit principe gemaakt moet
worden.Onder e HoofdverblijfWaar iemand woonachtig is wordt in eerste instantie bepaald door
waar iemand staat ingeschreven in de Basisregistratie Personen.
De zinsnede “dan wel zal staan ingeschreven” verwijst naar
situaties waarin sprake is van een aanstaande verhuizing naar
een andere woning die nog aangepast moet worden voordat deze
daadwerkelijk wordt betrokken. De persoon met beperkingen dient
een feitelijk woonadres, dat afwijkt van het adres in de
Basisregistratie Personen, aan te tonen.Onder f HuisgenootIedereen met hetzelfde hoofdverblijf kan als huisgenoot worden
aangemerkt, met uitzondering van de kamerhuurder en de
kostganger. Deze uitzondering geldt alleen als er sprake is van
een commerciële relatie tussen de kamerhuurder/kostganger en de
hoofbewoner(s). Als er een familierelatie bestaat, zal er over
het algemeen niet snel sprake zijn van kamerverhuur of
kostgangerschap. Het hoofdverblijf hoeft niet op hetzelfde adres te zijn. Het kan
ook op hetzelfde perceel gelegen zijn. Ook bij een
kangoeroe-woning kan dus sprake zijn van huisgenoten. Onder k Voorliggende voorzieningDit is een voorziening op grond van andere wetgeving, die
voorgaat op de wet. Te denken valt hierbij aan onder meer
voorzieningen waarop de cliënt aanspraak kan maken op basis van
de Zorgverzekeringswet en de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten (Wet langdurige zorg).Artikel 1.2 Verantwoordelijkheid collegeBij participatie gaat het om het deelnemen aan het
maatschappelijk verkeer. Met maatschappelijk verkeer wordt
hetzelfde bedoeld als maatschappelijk leven. Hiermee sluit de
definitie van participatie aan bij die van de International
Classification of Functioning, Disability and Health (ICF). Dit
wil zeggen dat iemand, ondanks zijn lichamelijke of geestelijke
beperkingen, op gelijke voet met anderen in redelijke mate
mensen kan ontmoeten, contacten kan onderhouden, boodschappen
kan doen en aan maatschappelijke activiteiten kan deelnemen.
Daarvoor is ook een vereiste dat hij zich kan verplaatsen.De omschrijving van zelfredzaamheid bevat twee elementen:
Het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
levensverrichtingen. Algemene dagelijkse
levensverrichtingen zijn de handelingen de mensen
dagelijks in het gewone leven verrichten. Voor de
zelfredzaamheid van cliënten kan gedacht worden aan: in
en uit bed komen, aan- en uitkleden, persoonlijke
verzorging (bij behoefte aan geneeskundige zorg, of een
hoog risico daarop, valt de persoonlijke verzorging
onder de Zorgverzekeringswet) bewegen/lopen, gaan zitten
en weer opstaan, lichamelijke hygiëne, toiletbezoek,
eten/drinken, medicijnen innemen, ontspanning en sociaal
contact.
Het voeren van een gestructureerd huishouden. Hierbij
kan onder andere gedacht worden aan: zelfstandig wonen
in een geschikt huis, zelfstandig wonen in een schoon en
leefbaar huis, beschikken over schone, draagbare
kleding, beschikken over goederen voor primaire
levensbehoeften, beschikken over maaltijden, zelfstandig
administratie kunnen voeren en het thuis kunnen zorgen
voor kinderen die tot het gezin behoren.
Artikel 2.1 MeldingDit artikel beschrijft wie de melding kan doen en hoe de melding
kan worden gedaan. In principe kan iedereen namens de cliënt een
signaal afgeven dat de cliënt behoefte heeft aan
maatschappelijke ondersteuning. Echter de melding in de zin van
artikel 2.3.2 van de wet kan alleen worden gedaan door of namens
de cliënt. Voor die formele eis is bewust gekozen. Het college
moet namelijk binnen zes weken na een melding een uitgebreid
onderzoek hebben uitgevoerd.Artikel 2.2 CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting
van het college in artikel 2.2.4 lid 1 onder a en lid 2 van de
wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet
om hierover bij verordening een regeling op te stellen. De
bepaling uit de wet is toch in de verordening opgenomen vanwege
het belang om in de verordening een compleet overzicht van
rechten en plichten van cliënten te geven. In de memorie van
toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de
opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor
cliëntondersteuning te realiseren, waar burgers informatie en
advies over vraagstukken van maatschappelijke ondersteuning en
hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide
vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische
ondersteuning bij het maken van keuzes op diverse
levensterreinen maken daarvan deel uit. Het gaat om
onafhankelijke cliëntondersteuning. Die kan ook worden geboden
door iemand uit het sociaal wijkteam die handelt vanuit zijn
professionele autonomie.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2 lid 3 van de
wet bepaald dat het college de betrokkene na de melding van de
hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van
cliëntondersteuning.Artikel 2.3 OnderzoekDe wijze van onderzoek is omschreven in de wet. Er is bewust
gekozen om de wijze van toegang summier in de verordening op te
nemen. In de wet zijn al voldoende waarborgen voor de cliënt
opgenomen waar het college zich aan moet houden. Artikel 2.4 Medewerking cliënt en huisgenotenDit is een uitwerking van artikel 2.3.8 van de wet. Echter voor
het beoordelen of gebruikelijke hulp verlangd kan worden, is het
van belang om ook de huisgenoten te kunnen beoordelen. Daarom is
ervoor gekozen om ook huisgenoten te kunnen oproepen om hen te
bevragen dan wel te onderzoeken. In lid 2 is de verplichting
beschreven voor de huisgenoot om medewerking te verlenen.
Verleent de cliënt of de huisgenoot geen medewerking dan kan de
aanspraak op een maatwerkvoorziening niet worden
vastgesteld.Artikel 2.5 De aanvraagDit artikel beschrijft wie de aanvraag kan doen en hoe de
aanvraag kan worden gedaan. Een aanvraag kan alleen worden
gedaan door of namens de cliënt. Voor die formele eis is bewust
gekozen. Het college moet namelijk binnen twee weken na een
aanvraag een besluit nemen. In het derde lid zijn een tweetal
bepalingen van overeenkomstige toepassing verklaard.Hoofdstuk 3 Maatwerkvoorziening
Lid 1 Op grond van artikel 2.3.2 lid 5 van de wet is het college
verplicht de cliënt of diens vertegenwoordiger een schriftelijke
weergave van de uitkomsten van het onderzoek te verstrekken. Bij
het beoordelen van de aanspraak voor een maatwerkvoorziening
welke voorzieningen getroffen gaan worden, neemt het college dat
onderzoeksverslag, indien aanwezig, als uitgangspunt. Het
college kan alleen afzien van het verstrekken van de
schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek
indien de cliënt aangeeft geen prijs te stellen op het
onderzoeksverslag. Dat kan zich onder andere voordoen als de
onderzoeksprocedure ertoe heeft geleid dat de cliënt wegen heeft
gevonden om zelf of met hulp van anderen te participeren.Lid 2 Het verstrekken van een maatwerkvoorziening is in het kader van
de wet nadrukkelijk de hekkensluiter. Alleen wanneer iemand echt
niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot
zelfredzaamheid of participatie en ook een algemene voorziening
geen uitkomst bied, moet er een maatwerkvoorziening worden
verstrekt. Dus het college zal zorgvuldig onderzoeken wat de
cliënt op eigen kracht of met hulp van personen uit zijn sociale
netwerk (gebruikelijke hulp, mantelzorg of anderszins) kan doen
om de problematiek te verkleinen of op te lossen en wat
gebruikmaken van algemene voorzieningen daaraan kan bijdragen. Een algemene voorziening kan pas dan een oplossing voor een
cliënt bieden zodra deze:
daadwerkelijk beschikbaar is;
door de cliënt financieel gedragen kan worden;
naar verwachting adequate compensatie biedt.
Er moet een langdurige noodzaak aanwezig zijn. Er wordt rekening
gehouden met de behoeften van de cliënt maar uitgangspunt is dat
beoordeeld wordt wat noodzakelijk is om de cliënt te laten
participeren en in staat te stellen tot zelfredzaamheid.Lid 3De voorzieningen die in het kader van deze verordening worden
verstrekt dienen naar objectieve maatstaven gemeten zowel
passend als de meest goedkope voorziening te zijn. Datgene wat
de cliënt als een meest passende oplossing voor zijn beperkingen
beschouwt wordt meegewogen in de beoordeling van het verantwoord
zijn van de voorziening. Ook het criterium inzake de kosten van
de voorziening, spelen een rol bij de uiteindelijke beoordeling
van het al dan niet verantwoord zijn van een voorziening.
Voorzieningen die kostenverhogend werken zonder dat zij de
voorziening meer passend maken, komen in beginsel niet voor
vergoeding in aanmerking.Artikel 3.2 Algemene weigeringsgrondenOnder aGeen maatwerkvoorziening wordt verstrekt indien de
maatwerkvoorziening voor de persoon van de cliënt algemeen
gebruikelijk is. Voor het begrip algemeen gebruikelijk wordt
verwezen naar de toelichting op artikel 1.1.Onder bDit onderdeel bepaalt hetzelfde als artikel 1.2.1 van de wet. De
plicht tot het verstrekken van een maatwerkvoorziening beperkt
zicht tot ingezetene van de gemeente. Onder cHet doel van deze bepaling is het college niet in de positie te
brengen dat de noodzaak, adequaatheid en passendheid van
aangevraagde voorzieningen niet meer kunnen worden beoordeeld.
Zijn de kosten reeds gemaakt dan wordt er vanuit gegaan dat de
cliënt zijn beperkingen op eigen kracht kan oplossen.Onder dHier wordt aangegeven dat de maatwerkvoorziening geweigerd kan
worden als het gaat om een vergoeding of verstrekking die reeds
eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de cliënt verwijtbaar is
dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door
roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien de
cliënt geen schuld treft. Indien een ander aansprakelijk is voor
het verloren gaan, dient bekeken te worden of het mogelijk is
deze derde door de aanvrager hiervoor aansprakelijk te doen
stellen om zodoende de kosten te kunnen verhalen. Onder eDe wet bevat geen bepaling, zoals artikel 2 Wmo 2007, die regelt
dat een aanspraak op grond van een andere wet voorgaat. Daarom
is een dergelijke bepaling in de verordening opgenomen. Ook
regelt de verordeningsbepaling, vergelijkbaar aan artikel 15 van
de Wet werk en bijstand, dat kosten die in de voorliggende
voorziening als niet noodzakelijk worden aangemerkt. Daarbij
valt te denken aan rollators die niet meer vergoed worden via de
basiszorgverzekering.Onder fIn artikel 2.3.8 van de wet is de medewerkingsverplichting van
de cliënt opgenomen. Op basis van lid 1 moet de cliënt op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling doen van
alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat zij aanleiding geven tot een ander
besluit. Voorts moet de cliënt op grond van lid 3 aan het
college medewerking verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de
uitvoering van de Wmo 2015. In artikel 2.3 van deze verordening
is voor de huisgenoten van de cliënt een medewerkingsplicht
neergelegd. Verleent de cliënt of de huisgenoot geen medewerking
dan kan de aanspraak op een maatwerkvoorziening niet worden
vastgesteld.Onder g en hEr bestaat geen aanspraak op een maatwerkvoorziening als de
cliënt zijn hulpvraag redelijkerwijs van te voren had kunnen
voorzien en met zijn beslissing had kunnen voorkomen. Indien een
cliënt is aangewezen op een rolstoel en een huis koopt waarin
veel dure aanpassingen moeten worden aangebracht, had het in de
rede gelegen dat de cliënt in een al aangepast huis zou zijn
gaan wonen. Artikel 3.3 Maatwerkvoorziening ten behoeve van het wonenLid 1 onder a Deze afwijzingsgrond is bedoeld voor situaties waarin gebruikte
materialen voor problemen zorgen. Te denken valt aan
bijvoorbeeld het opheffen van allergene factoren of van andere
problemen die hun oorzaak vinden in de aard van de in of aan de
woonruimte gebruikte materialen. Dit risico komt voor de cliënt.
Er hoeft dan geen maatwerkvoorziening verstrekt te worden.
Daarnaast is de cliënt verantwoordelijk, zoals ieder ander, om
zaken als achterstallig onderhoud zelf op te lossen (indien het
een eigen woning betreft) of zijn verhuurder hiervoor
aansprakelijk te stellen.Lid 1 onder bBij het verlenen van een voorziening is de reikwijdte van de
verordening beperkt tot het hoofdverblijf van de cliënt. Er
hoeft bijvoorbeeld geen maatwerkvoorziening te worden getroffen
aan een tweede woning (vakantiewoning).Lid 1 onder cIn dit artikel is aangegeven dat slechts enkele aanpassingen ten
behoeve van gemeenschappelijke ruimten voor vergoeding in
aanmerking komen. In het kader van de Wmo 2007 heeft de CRvB
geoordeeld dat een dergelijke bepaling in het algemeen niet in
strijd met de in artikel 4 lid 1 Wmo 2007 neergelegde
compensatieplicht. Bij ondervonden beperkingen moet het college
wel op andere wijze zorgdragen voor maatschappelijke
ondersteuning. Het college kan dan bijvoorbeeld in plaats van
een voorziening in de gemeenschappelijke ruimte, een
verhuiskostenvergoeding verstrekken.Lid 1 onder dHet uitgangspunt is dat iedereen altijd zoekt naar een voor hem
op dat moment meest geschikte beschikbare woning, uiteraard
passend bij het bestedingspatroon. Laat de cliënt dat na, dan
hoeft er geen maatwerkvoorziening voor de nieuwe woning
verstrekt te worden. Uitgezonderd de situatie dat het college
voorafgaand aan de verhuizing toestemming heeft gegeven.Lid 1 onder e Deze afwijzingsgrond is bedoeld voor situaties waarin de
beperkingen opgeheven kunnen worden door renovatie of
aanpassingen aan de eisen van de tijd. De cliënt is hier zelf
voor verantwoordelijk.Lid 1 onder f Een voorziening wordt alleen verstrekt als het
woonruimten betreft die als zelfstandige woonruimte in het kader
van de Wet op de huurtoeslag ook als zodanig aangemerkt worden. Lid 1 onder gGeen woonvoorzieningen worden verstrekt in woongebouwen voor
ouderen of personen met beperkingen. Dit geldt voor woongebouwen
die specifiek gericht zijn op mensen met beperkingen of die in
de praktijk bewoond worden door een specifieke groep en waarvan
vast staat dat de aangevraagde voorziening niet voldoet aan de
voor een dergelijke woning op grond van wettelijke
voorschriften, algemeen aanvaarde regels of contractuele
bepalingen geldende vereisten. Indien het woongebouw wel zou
voldoen aan die vereisten, dan zou de aangevraagde voorziening
niet nodig zijn geweest. Lid 1 onder iWoningen die niet geschikt zijn om het gehele jaar te bewonen
kunnen ook niet – als hoofdverblijf – adequaat gemaakt worden. Daarvoor zal dus per definitie geen
woonvoorziening worden verstrekt; aanpassen leidt niet tot een adequate situatie en verhuizen
vanuit een dergelijke woning naar een woning die wel geschikt is om het gehele jaar te bewonen kan als
algemeen gebruikelijk worden beschouwd. Ook zonder beperking zal men immers moeten verhuizen
naar een woning die wel het gehele jaar bewoonbaar is. Ook deze weigeringsgrond heeft weer
betrekking op de eigen kracht/eigen verantwoordelijkheid. Lid 1 onder jIn feite gaat het bij verhuizing vanuit het ouderlijk huis of
vanuit een vergelijkbare situatie naar een zelfstandige woonruimte om een algemeen gebruikelijke
verhuizing.Lid 1 onder kDe verhuizing naar een inadequate woning wordt hier genoemd als
weigeringsgrond. Niet de ondervonden beperking, maar de
verhuizing naar een niet geschikte woning is dan de voornaamste
oorzaak van de ondervonden problemen. Deze bepaling heeft
voornamelijk betrekking op situaties waarin men gaat verhuizen
zonder specifieke reden, maar gewoon omdat men daar zin in
heeft. Een uitzondering in deze bepaling is de zogeheten
‘belangrijke reden’. Hierbij kan worden gedacht aan een
verhuizing vanwege het aanvaarden van werk.Lid 2 Primaat verhuizenDit lid regelt het primaat van primaat van verhuizen (lid 2).
Bij de beoordeling of het primaat kan worden toegepast wordt
altijd gekeken naar de individuele omstandigheden van het
geval.Artikel 3.4 Maatwerkvoorziening ten behoeve van vervoerDe omvang van een te verstrekken voorziening voor vervoer wordt
begrensd op 1500-2000 km per jaar. Deze grens is overgenomen uit
de Wmo 2007-jurisprudentie. Daarin is bepaald dat een
vervoersvoorziening of een combinatie van vervoersvoorzieningen
die neerkomt op een aflegbare afstand in de bandbreedte van
ongeveer 1500 tot 2000 kilometer per jaar, in beginsel
toereikend is om de cliënt in staat te stellen sociale contacten
te onderhouden en deel te nemen aan het leven van alledag. Als
de vervoersbehoefte lager is, kan ook een lager aantal
kilometers toegekend worden.In het tweede lid is het primaat van collectieve voorzieningen,
zoals het collectief vervoer, geregeld.Artikel 3.5 Vaststelling vorm van maatwerkvoorzieningEen maatwerkvoorziening kan in natura en in de vorm van een
persoonsgebonden budget worden verstrekt. Natura en pgb zijn
gelijkwaardige alternatieven. De cliënt kan daarbij kiezen voor
een pgb. Wel stelt de wet een aantal voorwaarden en ook deze
verordening. Om in aanmerking te komen voor persoonsgebonden
budget moet de cliënt een budgetplan opstellen. In het
budgetplan geeft de cliënt onder andere aan:• welke zorg hij/zij nodig heeft;• waarom hij/zij aan de slag wil met een persoonsgebonden
budget;• wat hij/zij wil realiseren; en• hoe hij/zij deze wil inkopen (tegen welke prijs); en• hoe de hulp bijdraagt in het resultaat (o.a. kwaliteit). Dit is geen limitatieve opsomming. Het plan is een goede manier
om de eigen regie in beeld te brengen en helpt startende
budgethouders op weg.Artikel 3.6 Criteria persoonsgebonden budgetArtikel 2.3.6 lid 2 en 4 bevatten een aantal (deels
facultatieve) criteria om in aanmerking te komen voor een
persoonsgebonden budget. In aanvulling daarop bevat dit artikel
een aantal weigeringsgronden voor een persoonsgebonden budget.
Deze sluiten deels aan bij de verplichting voor de cliënt om een
budgetplan te overleggen, indien hij in aanmerking wil komen
voor een persoonsgebonden budget. Voor het overige zijn de
weigeringsgronden afgeleid van de Regeling subsidies AWBZ.Artikel 3.7 Hoogte persoonsgebonden budgetDit artikel bevat de hoofdregels voor het bepalen van de hoogte
van het persoonsgebonden budget. Het is aan het college
overgelaten om nadere regels vast te stellen, met inachtneming
van het bepaalde in dit artikel.Bij het bepalen van de hoogte van het persoonsgebonden budget
neemt het college het door de cliënt opgesteld budgetplan in
aanmerking. Bovendien is het persoonsgebonden budget nooit hoger
dan de prijs die het college betaalt aan de leverancier of
aanbieder.Een cliënt mag diensten betrekken van personen die behoren tot
het sociale netwerk. Die vrijheid mag de gemeente niet beperken.
De gemeente mag alleen voorwaarden stellen ten aanzien van het
tarief. In lid 3 onder b en c is gebruik gemaakt van de
bevoegdheid om voorwaarden ten aanzien van het tarief vast te
stellen. Het persoonsgebonden budget ten behoeve van het
betrekken van diensten van personen die behoren tot het sociale
netwerk is gemaximeerd op een percentage van de kosten die het
college verschuldigd is aan de leverancier bij een voorziening
in natura. Het college stelt het percentage vast in het
Wmo-besluit.Artikel 3.8 BeschikkingDit artikel benoemt een aantal onderwerpen dat in een
toekenningsbeschikking in ieder geval moet worden opgenomen.
Daarnaast vloeien uit met name de Algemene wet bestuursrecht een
aantal eisen, die niet zijn herhaald in deze verordening. Zo
moet de beschikking de motivering bevatten.
Artikel 4.1 Bijdrage in de kosten voor
maatwerkvoorzieningenDit artikel regelt dat een cliënt bij de verstrekking van een
maatwerkvoorziening een eigen bijdrage is verschuldigd. Onder de
Wmo 2015 blijft geen bijdrage voor rolstoelen verschuldigd. Bij
een woningaanpassing ten behoeve van kinderen jonger dan 18 jaar
kan een bijdrage worden opgelegd, voor de overige voorzieningen
ten behoeve van kinderen jonger dan 18 jaar is geen bijdrage
mogelijk.Voor de hoogte wordt aansluiting gezocht bij de landelijke
bijdrageregeling (Uitvoeringsbesluit Wmo 2015). Hier wordt
uitgegaan van de maximale variant. De bijdrage mag niet meer
bedragen dan de kostprijs. De cliënt betaalt dus niet meer dan
de gemeente kwijt is aan kosten voor het verstrekken van de
voorziening.Lid 4 geeft aan dat de bijdrage wordt vastgesteld en geïnd door
het CAK. De bijdrage mag niet meer bedragen dan de kostprijs. De
kostprijs is omschreven in artikel 4.3 van deze
verordening.Artikel 4.2 Bijdrage in de kosten voor algemene
voorzieningenDe wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten
van algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De
bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag de
gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de
verordening is bepaald dat voor een algemene voorziening een
bijdrage in de kosten verschuldigd kan zijn. Het college bepaalt
in het Wmo-besluit in welke gevallen de bijdrage in de kosten
wordt opgelegd en regelt de omvang van deze bijdrage in de
kosten.De bijdrage mag niet meer bedragen dan de kostprijs. De
kostprijs is omschreven in artikel 4.3 van deze
verordening.Artikel 4.3 KostprijsIn de wet is bepaald dat de bijdrage in de kosten niet meer mag
bedragen dan de kostprijs en dat in de verordening moet worden
weergegeven op welke wijze de kostprijs wordt berekend. In dit
artikel is de wijze van berekening van de kostprijs weergegeven.
De kostprijs is bij een voorziening in natura de prijs die de
gemeente aan de aanbieder betaald.
Artikel 5.1 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningIn dit artikel zijn de kwaliteitseisen neergelegd. De
kwaliteitseisen vloeien voort uit de wet. Artikel 5.2 Prijs- kwaliteitsverhoudingOm te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs
voor de uitvoering worden in dit artikel een aantal andere
aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen van
tarieven (naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee
wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële prijs voor
de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden.
Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de vereiste
activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit
biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 5.3 Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4 lid 1 van de wet is bepaald dat de aanbieder bij
de toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet
onverwijld melding doet van iedere calamiteit die bij de
verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van
geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel 6.1
van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn
belast met het houden van toezicht op de naleving van het
bepaalde bij of krachtens de wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 5.3 dat er door
het college een regeling wordt opgesteld over het doen van
meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen
onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen van
verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
Overeenkomstig het vierde lid kan het college bij nadere
regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden van
calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.
Artikel 6.1 Eisen aan klachtafhandeling door aanbiederIn dit artikel is aangegeven dat alle leveranciers een regeling
moeten treffen voor de behandeling van klachten van cliënten ten
aanzien van gedragingen van de aanbieder jegens een cliënt. De gemeente laat de leveranciers vrij om de regeling vorm te
geven. Er wordt wel gecontroleerd of de leveranciers een
regeling in het leven hebben geroepen.Artikel 6.2 MedezeggenschapDe gemeente kiest er bewust voor om een regeling voor
medezeggenschap ten aanzien van alle voorzieningen niet
verplicht te stellen. Het verplicht stellen kan tot effect
hebben dat kleine aanbieders/leveranciers afhaken en cliënten
minder keuzevrijheid hebben bij een voorziening in natura. Dit
is niet gewenst.
De wettelijke bepaling over met name terugvordering zijn summier
en artikel 2.3.10 maakt geen duidelijk onderscheid tussen
enerzijds beëindiging en anderzijds intrekking en herziening.
Bij beëindiging is sprake indien de aanspraak op een
maatwerkvoorziening wordt aangetast met ingang van het heden of
naar de toekomst toe. Het ongedaan maken van de aanspraak op een
Wmo-voorzieningen over een periode in het verleden, wordt
intrekken genoemd. Herzien is het over een periode in het
verleden afwijkend vaststellen van de aanspraak op een
maatwerkvoorziening.Beëindiging heeft dus, in tegenstelling tot intrekking en
herziening, geen terugwerkende kracht. Het college moet, voordat
het besluit tot intrekking van een voorziening, een afweging
maken tussen alle bij het te nemen besluit betrokken belangen,
waarbij het belang van belanghebbende om te participeren zwaar
dient te wegen.In de wet is slechts een terugvorderingsgrond opgenomen. Alleen
indien de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft
verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens
tot een andere beslissing zou hebben geleid, kan het college op
grond van de wet overgaan tot terugvordering. De gemeente heeft
er daarom voor gekozen om de terugvorderingsgronden uit te
breiden. Er moet wel onderscheid worden gemaakt tussen de
terugvorderingsbepaling in de wet en de terugvorderingsgronden
in de verordening voor wat betreft de invordering. Bij de
terugvorderingsgronden in de verordening moet de invordering
langs civielrechtelijke weg moet geschieden. Dit betekent onder
meer dat in elk afzonderlijk geval moet worden aangetoond dat er
sprake is van onverschuldigde betaling (artikel 6:203 e.v. BW).
In de praktijk zal de onverschuldigdheid van de betaling
ontstaan door het nemen van een herzienings- of
intrekkingsbesluit. Bij de in de wet opgenomen
terugvorderingsgrond heeft het college de mogelijkheid het terug
te vorderen bedrag bij dwangbevel in te vorderen. Er is sprake
van een executoriale titel, waarmee direct beslag kan worden
gelegd.
In dit hoofdstuk is aangegeven op welke wijze het ten onrechte
ontvangen van maatwerkvoorzieningen alsmede het misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet wordt bestreden. Belangrijk is om
de cliënt bij de verstrekking van een maatwerkvoorziening
nadrukkelijk te wijzen op zijn rechten en plichten en te wijzen
op de consequenties van misbruik en oneigenlijk gebruik. Het
college controleert de rechtmatigheid van de maatwerkvoorziening
en bij het vermoeden van misbruik en oneigenlijk gebruik van de
wet. Het college kan bij de controle onder meer gebruikmaken van
huisbezoeken, risicoprofielen en bestandsvergelijkingen en de
samenloopsignalen die daaruit voortkomen.
Artikel 9.1 Jaarlijkse blijk van waarderingDit artikel bepaalt op welke wijze het college zorg draagt voor
een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van
cliënten in de gemeente. De voorwaarden om in aanmerking te
komen voor de waardering zijn in dit artikel opgenomen. Het
college moet in het Wmo-besluit vastleggen waaruit de blijk van
waardering bestaat. De toegang is laagdrempelig in die zin dat
zowel de cliënt als de mantelzorger kan verzoeken om de blijk
van waardering.Artikel 9.2 MeerkostenArtikel 2.1.7 van de wet regelt dat bij verordening kan worden
bepaald dat door het college aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee
verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een
tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie. Artikel 9.2 geeft aan dat de gemeente ervoor kiest om de
tegemoetkoming op grond van de wet te verstrekken. De wet bevat
geen nadere bepalingen over de tegemoetkoming, zoals de
voorwaarden en de doelgroep. Ook de wijze waarop de
tegemoetkoming wordt verstrekt, zoals een financiële
vergoedingvoor daadwerkelijke gemaakte meerkosten of een forfaitaire
vergoeding voor aannemelijke meerkosten. is niet wettelijk
bepaald. Er moeten derhalve de nodige (beleids)keuzes worden
gemaakt. Het is aan het college overgelaten om nadere invulling
te geven aan de regeling voor de tegemoetkoming in de
meerkosten. Zo is het college vrij om inkomensgrenzen en
draagkrachtregels te hanteren die afwijken van die van de
bijzondere bijstand.
Artikel 10.1 HardheidsclausuleDit artikel geeft aan dat het college in bijzondere gevallen ten
gunste van de cliënt kan afwijken van de bepalingen van deze
verordening indien toepassing van de verordening tot
onbillijkheden van overwegende aard leidt. Juist omdat het in de
wet om maatwerk gaat zal het college er niet aan ontkomen om,
ook al is er een zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch
te beoordelen of deze afweging niet leidt tot onbillijkheden van
overwegende aard. Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in
normale omstandigheden te verwachten is, immers, bij de
afwegingen gaat het al om een individuele beoordeling. Als
desondanks bij die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is
van een niet billijke situatie is de hardheidsclausule een
vangnet. Artikel 10.5 OvergangsrechtDit artikel bevat het overgangsrecht voor voorzieningen op basis
van de vervallen Wmo 2007. Een cliënt behoudt zijn aanspraak op
een doorlopende voorziening verstrekt op grond van de Wmo 2007
totdat het college een nieuw besluit heeft genomen op grond van
de Wmo 2015 en waarbij het besluit op grond van de Wmo 2007
wordt ingetrokken. Er is nadrukkelijk aangegeven dat de cliënt
zijn aanspraak behoudt met de daarbij behorende rechten en
plichten. Als een cliënt onder de Wmo 2007 geen eigen bijdrage
verschuldigd is en onder de Wmo 2015 wel dan is de cliënt de
bijdrage pas verschuldigd vanaf het moment dat het college een
nieuw besluit heeft genomen op grond van de Wmo 2015 en het
besluit op grond van de Wmo 2007 heeft ingetrokken.Het tweede lid bepaalt dat aanvragen die voor de
inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar
waarop bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden
afgedaan op grond van de nieuwe verordening. In het derde lid is
voor lopende bezwaarschriften bepaald dat deze volgens de oude
verordening worden afgedaan. *Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente
Roermond 2015Hoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1.1 Begripsomschrijvingen 1Artikel 1.2 Verantwoordelijkheid college 1Hoofdstuk 2 Melding, onderzoek en aanvraag 1Paragraaf 1 Melding 2Artikel 2.1 Melding 2Artikel 2.2 Cliëntondersteuning 2Paragraaf 2 Onderzoek 2Artikel 2.3 Onderzoek 2Artikel 2.4 Medewerking cliënt en huisgenoten 2Paragraaf 3 Aanvraag 2Artikel 2.5 De aanvraag 2Hoofdstuk 3 MaatwerkvoorzieningParagraaf 1 Beoordeling aanspraak 2Artikel 3.1 Criteria voor een maatwerkvoorziening 2Artikel 3.2 Algemene weigeringsgronden 3Artikel 3.3 Maatwerkvoorziening ten behoeve van het wonen 3Artikel 3.4 Maatwerkvoorziening ten behoeve van vervoer 4Paragraaf 2 Vorm van maatwerkvoorziening 4Artikel 3.5 Vaststelling vorm van maatwerkvoorziening 4Artikel 3.6 Criteria persoonsgebonden budget 4Artikel 3.7 Hoogte persoonsgebonden budget 4Paragraaf 3 Besluitvorming 5Artikel 3.8 Beschikking 5Hoofdstuk 4 Bijdrage in de kosten 5Artikel 4.1 Bijdrage voor maatwerkvoorzieningen 5Artikel 4.2 Bijdrage voor algemene voorzieningen 5Artikel 4.3 Kostprijs 5Hoofdstuk 5 Kwaliteit 5Artikel 5.1 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
6Artikel 5.2 Prijs-kwaliteitverhouding 6Artikel 5.3 Meldingsregeling calamiteiten en geweld 6Hoofdstuk 6 Eisen voor aanbieders 6Artikel 6.1 Eisen aan klachtafhandeling door aanbieder 6Artikel 6.2 Medezeggenschap 7Hoofdstuk 7 Beëindiging, herziening, intrekking en
terugvordering 7Artikel 7.1 Beëindiging 7Artikel 7.2 Herziening en intrekking 7Artikel 7.3 Terugvordering 7Hoofdstuk 8 Bestrijding misbruik of oneigenlijk gebruik 7Artikel 8.1 Fraudepreventie 7Artikel 8.2 Controle 7Artikel 8.3 Nadere regels 7Hoofdstuk 9 Jaarlijkse blijk van waardering en meerkosten 8Artikel 9.1 Jaarlijkse blijk van waardering 8Artikel 9.2 Tegemoetkoming meerkosten 8Hoofdstuk 10 Slotbepalingen 8Artikel 10.1 Hardheidsclausule 8Artikel 10.2 Verhogen/verlagen bedragen 8Artikel 10.3 Evaluatiebepaling 8Artikel 10.4 Inwerkingtreding 8Artikel 10.5 Overgangsrecht 8Artikel 10.6 Citeertitel 9