CVDR376186_3Verordening op de watersysteemheffing 2015nlregelingWaterschap Scheldestromen2017-11-22Waterschap ScheldestromenWaterschapsblad, 16 december 2016Verordening op de watersysteemheffing waterschap Scheldestromen 2015Waterschapswet, art. 110Waterschapswet, art. 113Waterschapswet, art. 117Waterschapswet, art. 122aWaterschapswet, art. 122bWaterschapswet, art. 124Waterschapswet, art. 139Gemeenschappelijke Regeling Belastingsamenwerking SaBeWa Zeelandalgemeen bestuurbestuur en recht2016-11-24De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2016-12-172017-11-23aanpassing tarieven2016033942GeenGeenVerordening op de watersysteemheffing 2015De algemene vergadering van waterschap Scheldestromen;gelezen het voorstel van het dagelijks bestuur van 5 november 2014, kenmerk
2014031918;gelet op de artikelen 110, 113, 117, 122a, 122b, 124 en 139 van de
Waterschapswet, alsmede op de Gemeenschappelijke Regeling
Belastingsamenwerking SaBeWa Zeeland;besluit:vast te stellen de:Verordening op de watersysteemheffing 2015IInleidende bepalingen1BegripsbepalingenDeze verordening verstaat onder:
ingezetene: degene die blijkens de basisregistratie personen bij
het begin van het kalenderjaar woonplaats heeft in het gebied
van het waterschap en die aldaar gebruik heeft van woonruimte,
met dien verstande dat gebruik van woonruimte door de leden van
een gezamenlijke huishouding wordt aangemerkt als gebruik door
een lid van dat huishouden, dat wordt aangewezen door de in
artikel 123, derde lid, onderdeel b, van de Waterschapswet
bedoelde ambtenaar van het waterschap;
heffingsambtenaar: de ambtenaar bedoeld in artikel 124, vijfde
lid, onderdeel a, van de Waterschapswet;
invorderingsambtenaar: de ambtenaar bedoeld in artikel 124,
vijfde lid, onderdeel b, van de Waterschapswet;
woonruimte: een ruimte die blijkens zijn inrichting bestemd is
om als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en
waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimte niet
bestemd zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;
kostentoedelingsverordening: de verordening van het waterschap,
bedoeld in artikel 120, eerste lid, eerste volzin, van de
Waterschapswet;
natuurterreinen: ongebouwde onroerende zaken waarvan de
inrichting en het beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam
zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van natuur.
Onder natuurterreinen worden mede verstaan bossen en open
wateren met een oppervlakte van tenminste één hectare;
ongebouwde onroerende zaken: ongebouwde onroerende zaken die
geen natuurterreinen zijn;
gebied van het waterschap: het gebied dat is aangegeven op de
bij het provinciaal reglement behorende kaart waarin de zorg
voor het watersysteem en de zorg voor het wegenbeheer aan het
waterschap zijn opgedragen;
de heffing: de watersysteemheffing als genoemd in artikel 117,
de wegenheffing als genoemd in artikel 122a van de
Waterschapswet daarin begrepen.
2Belastbaar feit en belastingplichtigen
Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de zorg voor
het watersysteem wordt onder de naam watersysteemheffing een
directe belasting geheven.
De heffing wordt geheven van hen die:
ingezetenen zijn als bedoeld in artikel 1, onderdeel a,
met dien verstande dat gebruik van woonruimte door de
leden van een gezamenlijke huishouding wordt aangemerkt
als gebruik door een door de heffingsambtenaar aan te
wijzen lid van dat huishouden;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot
hebben van ongebouwde onroerende zaken in het gebied van
het waterschap;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot
hebben van natuurterreinen in het gebied van het
waterschap;
krachtens eigendom, bezit of beperkt recht het genot
hebben van gebouwde onroerende zaken in het gebied van
het waterschap;
Heffingsplichtig in de zin van het tweede lid, onderdelen b, c
en d, is degene die bij het begin van het kalenderjaar als
rechthebbende in de basisregistratie kadaster is vermeld, tenzij
blijkt dat hij op dat tijdstip geen rechthebbende krachtens
eigendom, bezit of beperkt recht is;
Voor de toepassing van het tweede lid, onderdelen b, c en d, is
heffingsplichtig de:
beperkt gerechtigde en niet de eigenaar, ingeval de
onroerende zaak is onderworpen aan het recht van
beklemming, van erfpacht, van opstal of van
vruchtgebruik;
eigenaar voor wat betreft het recht van opstal, indien
dat recht uitsluitend is gevestigd ten behoeve van de
aanleg of het onderhoud, dan wel ten behoeve van de
aanleg en het onderhoud, van ondergrondse dan wel
bovengrondse leidingen.
Indien de onroerende zaak is onderworpen aan beperkte rechten
als bedoeld in het vorige artikellid, heeft voor de
heffingplicht:
de vruchtgebruiker voorrang boven zowel de opstaller als
de erfpachter, onderscheidenlijk de beklemde meier;
de opstaller voorrang boven de erfpachter,
onderscheidenlijk de beklemde meier.
3HeffingsmaatstafVoor de heffing geldt als heffingsmaatstaf:
ter zake van ingezetenen: de woonruimte;
ter zake van ongebouwde onroerende zaken en ter zake van
natuurterreinen: de oppervlakte van de onroerende zaak,
uitgedrukt in een aantal hectaren of een gedeelte daarvan;
ter zake van gebouwde onroerende zaken: de waarde die voor het
kalenderjaar voor de onroerende zaak wordt bepaald op de voet
van hoofdstuk IV van de Wet waardering onroerende zaken.
IIWatersysteemheffing ingezetenen4Tarief ingezetenenMet inachtneming van het bepaalde dienaangaande in de
Kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de
watersysteemheffing voor de categorie ingezetenen € 99,58 per
woonruimte. IIIWatersysteemheffing ongebouwde onroerende zaken5Belastingobject1.Voor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, lid 2,
onderdeel b en artikel 9, derde lid van deze verordening, wordt als
één ongebouwde onroerende zaak aangemerkt een kadastraal perceel of
een gedeelte daarvan, met dien verstande dat buiten aanmerking wordt
gelaten:
hetgeen ingevolge artikel 9, eerste en tweede lid, wordt
aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak;
een natuurterrein.
2.Voor de heffing worden openbare land- en waterwegen en banen voor
openbaar vervoer per rail, een en ander met inbegrip van
kunstwerken, alsmede waterverdedigingswerken die worden beheerd door
organen, instellingen of diensten van publiekrechtelijke
rechtspersonen, met uitzondering van de delen van zodanige werken
die dienen als woning, aangemerkt als ongebouwde onroerende
zaken.6Tarief ongebouwde onroerende zakenMet inachtneming van het bepaalde dienaangaande in de
Kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
ongebouwde onroerende zaken € 75,12 per hectare.IVWatersysteemheffing natuurterreinen7BelastingobjectVoor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, tweede lid,
onderdeel c van deze verordening, wordt als één natuurterrein aangemerkt
een kadastraal perceel of gedeelte daarvan, met dien verstande dat
buiten aanmerking wordt gelaten:
hetgeen ingevolge artikel 9, eerste en tweede lid wordt
aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak;
hetgeen ingevolge artikel 5 wordt aangemerkt als een ongebouwde
onroerende zaak.
8Tarief natuurterreinenMet inachtneming dienaangaande van het bepaalde in de
Kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
natuurterreinen € 8,16 per hectare.Vgebouwde onroerende zaken9Belastingobject1.Voor de toepassing van dit hoofdstuk en van artikel 2, tweede lid,
onderdeel d van deze verordening, wordt als één gebouwde onroerende
zaak aangemerkt:
een gebouwd eigendom;
een gedeelte van een gebouwd eigendom dat blijkens zijn
indeling is bestemd om als een afzonderlijk geheel te worden
gebruikt;
een samenstel van twee of meer van de in onderdeel a
bedoelde gebouwde eigendommen of van in onderdeel b bedoelde
gedeelten daarvan die bij dezelfde belastingplichtige in
gebruik zijn en die, naar de omstandigheden beoordeeld, bij
elkaar behoren;
het binnen het gebied van een gemeente gelegen deel van een
in onderdeel a bedoelde eigendom, van een in onderdeel b
bedoeld gedeelte of van een in onderdeel c bedoeld
samenstel;
het binnen het gebied van het waterschap gelegen deel van
een in onderdeel a bedoelde eigendom, van een in onderdeel b
bedoeld gedeelte, van een in onderdeel c bedoeld samenstel
of van een in onderdeel d bedoeld deel.
2.Voor de toepassing van het eerste lid maken de ongebouwde
eigendommen voor zover die een samenstel vormen met een gebouwd
eigendom als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a tot en met e,
deel uit van de gebouwde onroerende zaak;3.In afwijking van het bepaalde in het vorige artikellid maken de
ongebouwde eigendommen, voor zover de waarde daarvan bij de
waardevaststelling op de voet van hoofdstuk IV van de Wet waardering
onroerende zaken op basis van het bepaalde krachtens artikel 18,
vierde lid, van die wet buiten aanmerking wordt gelaten, geen deel
uit van de gebouwde onroerende zaak.10TariefMet inachtneming dienaangaande van het bepaalde in de
Kostentoedelingsverordening, bedraagt het tarief van de heffing voor
gebouwde onroerende zaken 0,0584% van de heffingsmaatstaf als bedoeld in
artikel 3, onderdeel c van deze verordening. VIHeffing en Invordering11Wijze van heffingDe heffing wordt bij wege van aanslag geheven. 12Tenaamstelling en invordering belastingaanslag bij meer
belastingplichtigen1.Indien ter zake van hetzelfde voorwerp van de belasting of hetzelfde
belastbare feit twee of meer personen belastingplichtig zijn, stelt
de heffingsambtenaar de aanslag ten name van een van hen.2.Indien de belastingplicht, bedoeld in het eerste lid, voortvloeit
uit het genot van een onroerende zaak krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht en de aanslag ten name van een van de
belastingplichtigen is gesteld, kan de invorderingsambtenaar de
belastingaanslag op de gehele onroerende zaak verhalen op degene op
wiens naam de aanslag ingevolge het eerste lid is gesteld, zonder
rekening te houden met de rechten van de overige
belastingplichtigen.13Niet opleggen van aanslagenGeen aanslag wordt opgelegd ter zake van straatmeubilair, waaronder alle
zodanige gebouwde eigendommen –niet zijnde gebouwen- worden begrepen die
zijn geplaatst ten gerieve of in het belang van het publiek, ten dienste
van het verkeer of ter verfraaiing van een in het waterschapsgebied
gelegen gemeente, zoals lichtmasten, verkeers(regel)installaties,
standbeelden, monumenten, fonteinen, banken, abri’s, hekken en
palen.14Betaaltermijnen1.De aanslag moet worden betaald in twee termijnen waarvan de eerste
vervalt op de laatste dag van de maand volgend op de maand die in de
dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld en de tweede termijn
twee maanden na deze vervaldag.2.Het bedrag inzake een bestuurlijke boete moet worden betaald
uiterlijk op de laatste dag volgend op de maand die in de
dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld.3.Indien een machtiging voor automatische incasso is afgegeven kan van
de in het eerste lid vermelde termijnen worden afgeweken.15KwijtscheldingVan de watersysteemheffing natuurterreinen, de watersysteemheffing
ongebouwd en de watersysteemheffing gebouwd wordt geen kwijtschelding
verleend.16Nadere regelsHet dagelijks bestuur kan nadere regels geven met betrekking tot de
heffing en de invordering van de watersysteemheffing. 17Intrekking, inwerkingtreding, tijdstip van ingang van de heffing
en citeertitel
De Verordening op de watersysteemheffing 2014 van waterschap
Scheldestromen, vastgesteld bij besluit van 14 november 2013,
wordt ingetrokken met ingang van de in het derde lid genoemde
datum van ingang van de heffing, met dien verstande dat zij van
toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor die
datum hebben voorgedaan.
Deze verordening treedt in werking met ingang van de dag na die
van haar bekendmaking.
De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2015.
Deze verordening kan worden aangehaald als ‘Verordening op de
watersysteemheffing waterschap Scheldestromen 2015’.
Aldus vastgesteld in de vergadering van 4 december 2014 van de algemene
vergadering van waterschap Scheldestromen.mr. drs. J.A. de Visser secretaris–algemeen directeurmr. drs. A.J.G. PoppelaarsdijkgraafToelichting op de Verordening watersysteemheffing ScheldestromenALGEMEENWettelijke basisDe Verordening op de watersysteemheffing is gebaseerd op de tekst van de
Waterschapswet, zoals die is komen te luiden na de inwerkingtreding van de Wet
modernisering waterschapsbestel (Staatsblad 2007, 208) en, wat betreft artikel
10 van de verordening, de inwerkingtreding van artikel XIII van de Wet van 3
juli 2008 (Staatsblad 2008, 262). Zoals blijkt uit het bepaalde in artikel XII
van de Wet modernisering waterschapbestel blijven de belastingbepalingen van
hoofdstuk XVII van de Waterschapswet gelden voor de belastingtijdvakken die vóór
1 januari 2009 zijn aangevangen. Ook op belastbare feiten die zich voor dat
tijdstip hebben voorgedaan, blijven laatstbedoelde belastingbepalingen van
toepassing. In deze toelichting op de verordening worden de bepalingen uit het zojuist
genoemde hoofdstuk XVII van de Waterschapswet (Bijzondere bepalingen omtrent de
omslagen) ook wel aangeduid als de bepalingen uit de ‘oude’ Waterschapswet. De
term ‘nieuwe Waterschapswet’ staat in deze toelichting dan voor de bepalingen
van het nieuwe hoofdstuk XVII van de wet, getiteld: De watersysteemheffing.De watersysteemtaakIn artikel 1, tweede lid, van de Waterschapswet is “de zorg voor het
watersysteem” als eerste hoofdtaak van het waterschap vermeld. De zorg voor het
watersysteem omvat de zorg voor de waterkering en de zorg voor de
waterhuishouding, waaronder ook de zorg voor de waterkwaliteit. Tot voor kort
werden deze taken afzonderlijk benoemd. Met het gebruik van de term “zorg voor
het watersysteem” wordt benadrukt dat zij een nauwe onderlinge samenhang kennen
en als één integrale taak moeten worden uitgevoerd. In artikel 1, lid 2, is de zorg voor de zuivering van afvalwater op de voet van
artikel 15a van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren als andere hoofdtaak
van het waterschap genoemd. Ook is bepaald dat de zorg voor een of meer andere
waterstaatsaangelegenheden aan de waterschappen kan zijn of worden opgedragen.
De uitvoering van de wegen- en de vaarwegentaak door een aantal waterschappen is
een uiting van dit laatste. De zorg voor het watersysteem is één samenhangende taak die het waterschap,
uitzonderingen daargelaten, in zijn gehele beheersgebied uitoefent. Alhoewel de
wetgever dit niet met zoveel woorden aangeeft, moet worden aangenomen dat de
uitzonderingen gevallen betreffen waarin andere overheden dan de waterschappen
taken ter zake uitoefenen. In de Waterschapswet wordt de zorg voor het
watersysteem in algemene zin aan de waterschappen toegekend. De nadere invulling
ervan vindt plaats in het provinciale waterschapsreglement en in de praktijk ook
in belangrijke mate in bijzondere wetgeving, zoals het Waterschapsbesluit, de
Waterwet en het Waterbesluit. Op grond van artikel 2 van de Waterschapswet
worden het gebied en de taken van het waterschap door Provinciale Staten
bepaald. De watersysteemheffingDe watersysteemheffing is een nieuwe belasting die de waterschapsomslagen en de
oude verontreinigingsheffing (deels) vervangt. Belastingplichtig voor de
watersysteemheffing zijn:de ingezetenen;de eigenaren [noot: In de toelichting gebruiken wij gemakshalve de term
"eigenaren" (van ongebouwde onroerende zaken, natuurterreinen en gebouwde
onroerende zaken). De juridisch juiste term is "degene die krachtens eigendom,
bezit of beperkt recht het genot heeft" (van ongebouwde onroerende zaken,
natuurterreinen en gebouwde onroerende zaken).] van ongebouwde onroerende zaken,
niet zijnde natuurterreinen;de eigenaren van natuurterreinen ende eigenaren van gebouwde onroerende zaken.Dit zijn de belastingplichtige categorieën. De watersysteemheffing kent ten
opzichte van de waterschapsomslagen dus een nieuwe belastingplichtige categorie:
de eigenaren van natuurterreinen. Natuurterreinen zijn in wezen ongebouwde
onroerende zaken. Onder de oude Waterschapswet behoorden zij dan ook tot de
categorie ongebouwd. Natuurterreinen hebben in de nieuwe Waterschapswet echter
een aparte status gekregen, omdat hun wensen en behoeften op het gebied van de
waterhuishouding nogal kunnen verschillen van die van het overige ongebouwd.
Onder overig ongebouwd moeten de ongebouwde onroerende zaken die geen
natuurterreinen zijn, worden verstaan. In de verordening zal steeds een
duidelijk onderscheid worden gemaakt in natuurterreinen enerzijds en ongebouwd,
niet zijnde natuur, anderzijds. Blijkens de Memorie van Toelichting bij de Wet modernisering waterschapsbestel
hebben degenen die tot de belastingplichtige categorieën behoren per definitie
belang bij de uitoefening van de taken van het waterschap. Hun betaling is
hierop gebaseerd. De heffingsmaatstaven en de tarieven van de heffingAnders dan onder de oude Waterschapswet het geval was, geeft de nieuwe
Waterschapswet in artikel 121 niet alleen voor de heffing ter zake van
ongebouwde en gebouwde onroerende zaken, maar ook voor de heffing ter zake van
de ingezetenen een duidelijke heffingsmaatstaf. De heffingsmaatstaf voor de
ingezetenen is de woonruimte. Voor ongebouwde onroerende zaken die geen
natuurterreinen zijn en voor natuurterreinen is de heffingsmaatstaf de
oppervlakte van de onroerende zaak en voor gebouwde onroerende zaken is de
heffingsmaatstaf de op de voet van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ)
vastgestelde waarde. Het tarief van de belasting moet op grond van de
Waterschapswet worden gesteld op een gelijk bedrag per woonruimte (ingezetenen),
op een gelijk bedrag per hectare (ongebouwd niet zijnde natuur en natuur) of op
een vast percentage van de WOZ-waarde (gebouwd). De watersysteemheffing kent
daarmee dus ook vier afzonderlijke tarieven.Artikelgewijze toelichtingAanhefDe watersysteemheffing is in 2009 geïntroduceerd. Het besluit om deze heffing in
te voeren, is een bevoegdheid van het algemeen bestuur van het waterschap, welke
wordt geconcretiseerd door de vaststelling van de belastingverordening. Dit
wordt in de aanhef van de verordening tot uitdrukking gebracht, waarbij ook de
relevante wettelijke bepalingen worden genoemd. Artikel 110 Waterschapswet is de
wettelijke bepaling die over het besluit tot invoering van de belasting en de
daarvoor benodigde vaststelling van de belastingverordening gaat. Artikel 113 is
de wettelijke bepaling die aangeeft welke belastingen en rechten door de
waterschappen geheven mogen worden en artikel 117 is de bepaling op grond
waarvan waterschappen ter bestrijding van kosten verbonden aan de zorg voor het
watersysteem, onder de naam watersysteemheffing een belasting mogen heffen. In
de aanhef wordt daarnaast tot uitdrukking gebracht dat aan de vaststelling van
de verordening door het algemeen bestuur een voordracht van het dagelijks
bestuur vooraf gaat. De artikelen 122a en 122b duiden op de incorporatie van de wegenheffing in de
watersysteemheffing en artikel 139 op de bevoegdheid afwijkende voorschriften
ten aanzien van de invordering toe te passen.Vanwege de overdracht van de bevoegdheid tot heffen en invorderen van de
watersysteemheffing aan SaBeWa Zeeland wordt verwezen naar de onderliggende
gemeenschappelijke regeling van de belastingsamenwerking. Hoofdstuk I Inleidende bepalingenArtikel 1 BegripsbepalingenIn dit artikel zijn omwille van de duidelijkheid omschrijvingen opgenomen van in
de verordening vaker voorkomende begrippen.a.IngezetenenDe omschrijving van het begrip ingezetene is ontleend aan artikel 116, onder a,
van de Waterschapswet. Om als ingezetene aangemerkt te kunnen worden, moet
sprake zijn van het hebben van woonplaats en het gebruik van woonruimte in het
gebied van het waterschap. Of sprake is van het hebben van woonplaats, wordt aan
de hand van gegevens uit de basisregistratie persoonsgegevens bepaald. De situatie bij het begin van het kalenderjaar is bepalend. Woonruimte is iedere ruimte die blijkens zijn inrichting bestemd is om als een
afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid. Dit betekent dat de
gebruiker van de woonruimte niet anders dan bijkomstig afhankelijk mag zijn van
voorzieningen elders in het gebouw. In het geval van woonruimten moet worden
gedacht aan voorzieningen als keuken, douche en toilet. Deze moeten de gebruiker
van de woonruimte, met uitsluiting van anderen die niet tot zijn of haar
huishouden behoren, exclusief ter beschikking staan. Bewoners van verpleeg- en
verzorgingshuizen kunnen om deze reden veelal niet als ingezetenen in de zin van
artikel 116, onder a, van de Waterschapswet worden aangemerkt. Hetzelfde geldt
voor bewoners van studentenhuizen. b.HeffingsambtenaarDe ambtenaar die de heffingsbevoegdheden (inspecteurbevoegdheden) uit de
Algemene wet inzake rijksbelastingen uitoefent, wordt in de verordening de
‘heffingsambtenaar’ genoemd. Tot de inspecteurbevoegdheden behoort de
bevoegdheid tot het vaststellen van belastingaanslagen en de bevoegdheid tot het
doen van uitspraken op bezwaarschriften. In verband met de samenwerking in een
gemeenschappelijke regeling neemt het dagelijks bestuur van SaBeWa Zeeland een
besluit waarin de heffingsambtenaar wordt aangewezen. De wettelijke basis is
artikel 124, vijde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet.c.InvorderingsambtenaarDe ambtenaar die de ontvangersbevoegdheden uit de Invorderingswet 1990
uitoefent, wordt in de verordening met de term ‘invorderingsambtenaar’
aangeduid. Tot de ontvangersbevoegdheden behoort de bevoegdheid tot de
invordering van de belasting. Ook het verlenen van kwijtschelding van belasting
is een ontvangersbevoegdheid. In verband met de samenwerking in een
gemeenschappelijke regeling neemt het dagelijks bestuur van SaBeWa Zeeland een
besluit waarin de invorderingsambtenaar wordt aangewezen. Dit volgt uit artikel
124, vijfde lid, onderdeel b, van de Waterschapswet.d.WoonruimteVoor een beschouwing op het begrip woonruimte wordt verwezen naar onderdeel a,
hiervoor. e.KostentoedelingsverordeningElk waterschap moet ingevolge artikel 120, eerste lid, eerste volzin, van de
Waterschapswet ten behoeve van de watersysteemheffing een verordening
vaststellen waarin de toedeling van het kostenaandeel voor elk van de
belastingplichtige categorieën is vastgelegd. Deze verordening wordt de
Kostentoedelingsverordening genoemd. Met ingang van 1 januari 2009 is de
Kostentoedelingsverordening ook voor het eventueel bepalen van
tariefdifferentiatie van belang. j.NatuurterreinenDe omschrijving van het begrip natuurterreinen is ontleend aan artikel 116,
onderdeel c, van de Waterschapswet. De wet geeft een kwalitatieve omschrijving
van het begrip, waarbij de nadruk op de duurzame inrichting en beheer als
natuurgebied ligt. Bij de beoordeling of sprake is van een ongebouwde onroerende
zaak waarvan de inrichting en het beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam
zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van natuur (toetsing aan de
zojuist genoemde kwalitatieve omschrijving), zijn ook de feitelijke of
uiteindelijke bestemming van de onroerende zaak van belang. Zo zal een perceel
nog bouwrijp te maken grond dat al jaren niet is bewerkt en waar inmiddels
eventueel veel groen en leven aanwezig is, maar waar uiteindelijk wel gebouwd
zal worden, niet als een natuurterrein kwalificeren. Ook stadsparken,
plantsoenen en dergelijke zullen vanwege hun overwegende recreatieve functie
niet als natuurterrein in aanmerking genomen kunnen worden. Onder natuurterreinen worden mede bossen en open wateren met een oppervlakte van
tenminste één hectare verstaan. Er is sprake van wetsduiding: zodra een bos of
open water een oppervlakte van één hectare of meer heeft, is sprake van een
natuurterrein. In deze gevallen is niet relevant of de inrichting en het beheer
van de onroerende zaak zijn afgestemd op het behoud of de ontwikkeling van
natuur. Dit leidt ertoe dat ook bedrijfsmatig geëxploiteerde bossen van
tenminste één hectare tot de categorie natuurterreinen worden gerekend. Geheel
of nagenoeg geheel staat overigens voor 90% of meer.k.Ongebouwde onroerende zakenWaar in deze verordening wordt gesproken over ongebouwde onroerende zaken,
worden steeds ongebouwde onroerende zaken die geen natuurterrein zijn, bedoeld.
Het gaat om de ongebouwde onroerende zaken bedoeld in artikel 117, onder b, van
de Waterschapswet. l.Gebied van het waterschapIn artikel 1 van de Waterschapswet is het functionele karakter van de
waterschappen vastgelegd: hun taak is de waterstaatkundige verzorging van een
bepaald gebied. In verband hiermee is onder andere de zorg voor het watersysteem
aan hen opgedragen. De regeling van het gebied gebeurt door de provincie, bij
provinciaal reglement. In de praktijk wordt het gebied van het waterschap veelal
aangeduid op een (al dan niet elektronische) kaart die bij het provinciale
reglement behoort. Omdat de toekenning van ‘de zorg voor het watersysteem’ aan
de waterschappen niet impliceert dat alle zorg voor het
watersysteem in een bepaald gebied aan het waterschap is toegekend (ook andere
overheden kunnen immers ter zake taken uitoefenen), is in de verordening
opgenomen dat het moet gaan om het gebied waarin de zorg aan het waterschap is
opgedragen. m.De heffingWaar in de verordening over ‘de heffing’ wordt gesproken, wordt steeds de
watersysteemheffing, genoemd in artikel 117, aanhef, van de Waterschapswet,
bedoeld. De watersysteemheffing vervangt de tot nu toe bestaande heffingen voor
waterkwantiteit, waterkering en het onderdeel van de Wvo-heffing waaruit het
passieve waterkwaliteitsbeheer van oppervlaktewateren bekostigd wordt. Met verwijzing naar artikel 122b, derde lid, van de Waterschapswet is de
wegenheffing onderdeel van de watersysteemheffing. Artikel 2 Belastbaar feit en belastingplichtigenIn artikel 2 is aangegeven van wie de belasting wordt geheven. Tezelfdertijd is
in het artikel het belastbaar feit (beter gezegd: zijn in het artikel de
belastbare feiten) opgenomen. Deze vallen samen met de omschrijving van de
belastingplichtigen. Belastingplichtig zijn degenen te wiens aanzien het
belastbaar feit zich voordoet. In overeenstemming met artikel 117 van de
Waterschapswet zijn als belastingplichtigen respectievelijk aangewezen degenen
die woonachtig zijn in het gebied van het waterschap en die aldaar het gebruik
hebben van woonruimte (de ingezetenen) en degenen die in het gebied van het
waterschap eigenaar zijn van ongebouwde onroerende zaken die geen
natuurterreinen zijn, van natuurterrein of van gebouwde onroerende zaken. Deze
vier belastingplichtige categorieën zijn in artikel 2, tweede lid, onderdelen a
tot en met d, van de modelverordening opgenomen. In het derde lid van het artikel is vastgelegd dat het begin van het
kalenderjaar bepalend is voor de belastingplicht van de eigenaren van ongebouwde
onroerende zaken niet zijnde natuurterreinen, de eigenaren van natuurterreinen
en de eigenaren van gebouwde onroerende zaken. Dit volgt uit artikel 119, eerste
lid, van de Waterschapswet. Indien het genot krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht van een onroerende zaak in de loop van het jaar aanvangt of
eindigt, heeft dat dus geen invloed op de belastingplicht vanwege het
tijdstipkarakter van de heffing. Het begin van het kalenderjaar is blijkens
artikel 1, onderdeel a, van de verordening overigens ook bepalend voor de
ingezetenen. Deze bepaling stoelt op artikel 116, onder a, van de
Waterschapswet. In artikel 119, tweede en derde lid, van de wet is voor een aantal specifieke
situaties de rangorde bij het bepalen van de heffingplichtige aangegeven. Deze
regelingen zijn in het vierde en vijfde lid van artikel 2 van de verordening
overgenomen. Artikel 3 HeffingsmaatstafArtikel 3 geeft per belastingplichtige categorie de heffingsmaatstaf aan. De
bepaling is gebaseerd op artikel 121, eerste lid, van de Waterschapswet. De
heffingsmaatstaf voor ingezetenen is de woonruimte en voor natuurterreinen en
ongebouwde onroerende zaken die geen natuurterreinen zijn, is de
heffingsmaatstaf de oppervlakte van de onroerende zaak. Voor gebouwde onroerende
zaken is de heffingsmaatstaf de voor het kalenderjaar vastgestelde WOZ-waarde. Hoofdstuk II Watersysteemheffing
ingezetenenArtikel 4 Tarief ingezetenenIn artikel 4 is de relatie tussen het tarief en de Kostentoedelingsverordening
tot uitdrukking gebracht en is, conform het bepaalde in artikel 121, eerste lid,
onder a, van de Waterschapswet, vastgelegd dat het tarief op een gelijk bedrag
per woonruimte wordt gesteld. Hoofdstuk III Watersysteemheffing
ongebouwde onroerende zaken Artikel 5 Belastingobject ongebouwde onroerende zaken De voorschriften voor de afbakening van de objecten waarop de heffing betrekking
heeft, staan in artikel 118 van de Waterschapswet. Het derde lid regelt de
afbakening van een ongebouwde onroerende zaak die geen natuurterreinen is. Het
ongebouwd wordt afgebakend op basis van de kadastrale registratie: als één
ongebouwde onroerende zaak wordt aangemerkt een kadastraal perceel of een
gedeelte daarvan. Hierbij geldt wel de nuancering dat hetgeen ingevolge de wet
wordt aangemerkt als een gebouwde onroerende zaak en hetgeen ingevolge de wet
een natuurterrein is, bij de afbakening van het ongebouwde object buiten
aanmerking moet worden gelaten. In artikel 5, eerste lid, van de
modelverordening komt deze wettelijke regeling terug. In het tweede lid van artikel 5 is hetgeen in artikel 118, vijfde lid, van de
Waterschapswet, is bepaald, weergegeven. Er is niet zozeer sprake van een
afbakeningsvoorschrift, maar van een fictiebepaling op grond waarvan de in dit
artikellid genoemde objecten als ongebouwde eigendommen, niet zijnde
natuurterreinen, worden aangemerkt. Het gaat om openbare land- en waterwegen en
banen voor openbaar vervoer per rail en hun kunstwerken. Ook
waterverdedigingswerken die worden beheerd door organen, instellingen of
diensten van publiekrechtelijke rechtspersonen worden in genoemde wettelijke
bepaling als ongebouwde onroerende zaken, niet zijnde natuurterreinen,
aangemerkt. Ook voor deze objecten geldt trouwens dat de afbakening plaatsvindt
op basis van kadastrale grenzen. Delen van waterverdedigingswerken die worden
aangemerkt als woning, kwalificeren uitdrukkelijk niet als ongebouwde objecten. Artikel 6 Tarief ongebouwde onroerende zaken Op grond van het bepaalde in artikel 121, eerste lid, onder b, van de
Waterschapswet, wordt het tarief van de heffing ter zake van ongebouwde
onroerende zaken gesteld op een gelijk bedrag per hectare. Deze bepaling en de
relatie met de Kostentoedelingsverordening, zijn in het eerste lid van artikel 6
opgenomen. Hoofdstuk IV Watersysteemheffing natuurterreinenArtikel 7 Belastingobject Het voorwerp van de belasting is het natuurterrein. De wet merkt een kadastraal
perceel of gedeelte daarvan als één natuurterrein aan. Ook natuurterreinen
worden dus op basis van de kadastrale registratie afgebakend. Hierbij wordt
hetgeen als een gebouwde onroerende zaak en hetgeen als een ongebouwde
onroerende zaak, niet zijnde een natuurterrein, wordt aangemerkt, buiten
aanmerking gelaten (artikel 118, lid 4, Waterschapswet). Een natuurterrein is een ongebouwde onroerende zaak waarvan de inrichting en het
beheer geheel of nagenoeg geheel en duurzaam zijn afgestemd op het behoud of de
ontwikkeling van natuur. Of een onroerende zaak een natuurterrein is, wordt met
andere woorden door de feitelijke en niet door de toekomstige bestemming of de
bestemming volgens het bestemmingsplan bepaald. Geheel of nagenoeg geheel staat
voor 90% of meer, terwijl gebruik van het woord ‘duurzaam’ erop duidt dat geen
sprake mag zijn van een situatie die als tijdelijk is bedoeld. Bossen en open wateren met een oppervlakte van tenminste één hectare worden op
grond van artikel 116, onderdeel c, van de Waterschapswet als natuurterreinen
aangemerkt. Zij hoeven niet aan het vereiste te voldoen dat zij geheel of
nagenoeg geheel en duurzaam moeten zijn afgestemd op het behoud of de
ontwikkeling van natuur. Dit leidt ertoe dat ook bossen die bedrijfsmatig worden
geëxploiteerd onder het begrip natuurterreinen vallen. De wetgever heeft
hiervoor gekozen omdat het onderscheid in niet-bedrijfsmatig geëxploiteerde
bossen enerzijds en bossen die wel als zodanig worden geëxploiteerd, in de
praktijk moeilijk is te maken. [noot: Zie de toelichting op het
Waterschapsbesluit, Staatsblad 2007, 497, bladzijde 131.]Natte veenweidegebieden worden, op grond van de overweging dat deze gebieden ook
een agrarische functie hebben, door de wetgever niet als natuurterrein maar als
agrarische grond aangemerkt. De objectafbakeningsvoorschriften van artikel 118, lid 4, van de wet gelden ook
voor bossen en open wateren. Bij open wateren moet overigens worden gedacht aan
wateren met een weids karakter. Openbare waterwegen behoren niet tot deze
categorie, maar tot de categorie ongebouwd niet zijnde natuur. Artikel 8 Tarief natuurterreinenHet tarief van de heffing wordt op een gelijk bedrag per hectare gesteld. Dit is
in artikel 121, eerste lid, onderdeel c, van de Waterschapswet bepaald. In
artikel 8 van de verordening wordt dit ook zo aangegeven. Daarnaast wordt in
deze bepaling de relatie met de Kostentoedelingsverordening tot uitdrukking
gebracht.Hoofdstuk V Watersysteemheffing gebouwde onroerende
zakenArtikel 9 BelastingobjectHet belastingobject is in dit geval de gebouwde onroerende zaak. Wat onder één
gebouwde onroerende zaak moet worden verstaan, blijkt uit artikel 118, eerste en
tweede lid, van de Waterschapswet. De regeling van de Waterschapswet is in
artikel 9 van de verordening overgenomen. De Waterschapswet sluit wat betreft de afbakening ter zake van gebouwde
onroerende zaken zoveel als mogelijk aan bij de objectafbakening van de Wet
waardering onroerende zaken (hierna ook Wet WOZ genoemd). De wetgever heeft deze
aansluiting vorm gegeven door bij een samenstel van ongebouwde en gebouwde
eigendommen te bepalen dat sprake is van één gebouwde onroerende zaak. De
ongebouwde onroerende zaak gaat in deze gevallen deel uitmaken van de gebouwde
onroerende zaak. Onder de ‘oude’ Waterschapswet gold voor de vorming van
samenstellen tussen gebouwde en ongebouwde eigendommen nog het
dienstbaarheidscriterium. Indien het ongebouwde deel niet dienstbaar was aan het
gebouwde deel, konden geen samenstellen worden gevormd en moest een dergelijk
object deels als een gebouwd en deels als een ongebouwd object worden
aangemerkt. Deze objecten moesten dus ook deels naar de waarde in het
economische verkeer en deels naar de oppervlakte in de heffing worden betrokken.
Voorbeelden van dergelijke objecten zijn sportterreinen met kantine en
kleedkamers, golfbanen met clubgebouw, maneges, campings en kazerneterreinen met
oefenterreinen. Door de nieuwe regeling van de Waterschapswet zijn deze objecten
voortaan in hun geheel als gebouwde objecten aan te merken. De bepaling leidt
ertoe dat het aantal gebouwde objecten toe- en het aantal ongebouwde objecten
afneemt. De gemeentelijke objectafbakening is leidend. Het is van belang op te merken dat niet alle ongebouwde eigendommen een
samenstel met een gebouwd eigendom kunnen vormen. Dit is in het derde lid van
artikel 9 tot uitdrukking gebracht. Op grond van deze bepaling kunnen ongebouwde
eigendommen die bij de waardevaststelling op grond van de Wet waardering
onroerende zaken buiten aanmerking worden gelaten, geen deel uitmaken van de
gebouwde onroerende zaak. Het gaat concreet om de ongebouwde eigendommen die
zijn opgenomen in de Uitvoeringsregeling uitgezonderde objecten Wet WOZ, dus
bedrijfsmatig geëxploiteerde cultuurgrond, Natuurschoonwetlandgoederen,
natuurterreinen, openbare land- en waterwegen en spoorwegen inclusief hun
kunstwerken. Deze onroerende zaken blijven, ook al vormen ze een samenstel met
een gebouwd eigendom, dus ongebouwd. Artikel 10 TariefHet tarief van de belasting wordt voor gebouwde onroerende zaken op een vast
percentage van de WOZ-waarde gesteld. Deze regeling, die in artikel 121, eerste
lid, onderdeel d, van de Waterschapswet is opgenomen, is in de verordening
overgenomen. Daarnaast geeft artikel 10 van de verordening de relatie met de
Kostentoedelingsverordening aan. Hoofdstuk VI Heffing en invorderingArtikel 11 Wijze van heffingIngevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen op de
volgende wijzen worden geheven:bij wege van aanslag;bij wege van voldoening op aangifte ofop andere wijze.Heffing bij wege van afdracht op aangifte is niet mogelijk. De toegestane
heffingstechnieken verschillen van elkaar. Voor welke heffingswijze wordt
gekozen zal veelal van de aard en de ingewikkeldheid van de te heffen belasting
afhangen. De huidige praktijk is dat de waterschapsheffingen veelal bij wege van
aanslag worden geheven. De ingezetenenheffing vormt hierop in een aantal
gevallen een uitzondering. Deze heffing kan op andere wijze (via het meeliften
met de nota’s van nutsbedrijven) worden geheven. In de verordening is de heffing
bij wege van aanslag daarom als hoofdregel opgenomen. In afwijking hiervan is
bij de heffing ter zake van ingezetenen bepaald dat deze op andere wijze kan
worden geheven. In gevallen waarin de belasting op andere wijze wordt geheven,
bepaalt de belastingverordening welke wijze dit is en op welke wijze de
belastingschuld aan de belastingschuldige bekend wordt gemaakt. Dit vloeit voort
uit artikel 125a, eerste lid, van de Waterschapswet. Artikel 12 Tenaamstelling en invordering belastingaanslag bij meer
belastingplichtigenWaterschappen zijn bevoegd te bepalen om in gevallen waarin ter zake van
hetzelfde voorwerp van de belasting of ter zake van hetzelfde belastbare feit
twee of meer personen belastingplichtig zijn, de belastingaanslag ten name van
een van hen te stellen. Vloeit de belastingplicht voort uit de eigendom van een
onroerende zaak en is de aanslag ten name van een van de belastingplichtigen
gesteld, dan kan de invorderingsambtenaar de gehele belastingschuld op
laatstbedoelde persoon verhalen. Deze persoon moet het gehele bedrag van de
aanslag voldoen. Hij is wel bevoegd hetgeen hij meer heeft voldaan dan
overeenkomt met zijn belastingplicht, naar evenredigheid van ieders
belastingplicht op de overige belastingplichtigen te verhalen. Dit blijkt uit
artikel 142, eerste tot en met derde lid, van de Waterschapswet. De regeling van
artikel 142 Waterschapswet maakt de toevoeging ‘cum suis’, die in het verleden
in voorkomende gevallen wel eens op het aanslagbiljet placht te worden
opgenomen, overbodig. Artikel 13 Niet opleggen van aanslagenIn artikel 13 is een bepaling voor het niet opleggen van aanslagen voor
straatmeubilair opgenomen. Formeel behoort straatmeubilair tot de categorie
gebouwde onroerende zaken. Om doelmatigheidsredenen worden deze zaken (sinds
jaar en dag) niet in de heffing betrokken.Artikel 14 BetaaltermijnenArtikel 9 van de Invorderingswet kent een regeling op het gebied van
betaaltermijnen, waarvan ingevolge artikel 139 van de Waterschapswet kan worden
afgeweken.Artikel 14 beoogt van deze bevoegdheid gebruik te maken en daaraan, vanwege de
belastingsamenwerking, door SaBeWa Zeeland nadere invulling te laten geven. Artikel 15 KwijtscheldingOp grond van het derde lid van artikel 144 Waterschapswet kan het algemeen
bestuur van een waterschap bepalen dat in het geheel geen dan wel slechts
gedeeltelijk kwijtschelding van belasting wordt verleend. In de verordening
wordt ervan uitgegaan dat het algemeen bestuur van de bevoegdheid om in het
geheel geen kwijtschelding te verlenen, gebruik maakt ten aanzien van de
watersysteemheffing natuurterreinen, de watersysteemheffing ongebouwd en de
watersysteemheffing gebouwd. Van de watersysteemheffing ingezetenen wordt op
grond van deze bepaling dus wel kwijtschelding verleend. Artikel 16 Nadere regelsIn verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet
bestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet 1990 zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 tot aan het dagelijks bestuur van het waterschap
(zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet). Voor die datum
kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het algemeen bestuur van het
waterschap.In artikel 16 is het toekomen van de bevoegdheid aan het dagelijks bestuur van
het waterschap uitdrukkelijk vermeld.Artikel 17 Intrekking, inwerkingtreding, tijdstip van ingang van de heffing en
citeertitelIn het eerste lid van artikel 17 wordt de oude heffingsverordening ingetrokken
met ingang van de datum van de heffing. De datum van ingang de heffing is 1
januari 2014. De oude verordeningen blijven van toepassing op belastbare feiten
die zich vóór 1 januari 2014 hebben voorgedaan. Het blijft dus mogelijk om deze
belastbare feiten op basis van de oude verordening te belasten, ook al is de
verordening ingetrokken. Ingevolge het tweede lid van artikel 17 treedt de verordening acht dagen na haar
bekendmaking in werking. Deze regeling is gebaseerd op artikel 74 van de
Waterschapswet. Het opnemen van een andere termijn dan acht dagen is mogelijk. Daarvan is sprake. De verordening treedt in werking met ingang van de dag na die
van de bekendmaking.Omtrent de bekendmaking van de verordening is verder hetgeen in artikel 73 van
de Waterschapswet is bepaald, van belang. Bekendmaking van de verordening is
essentieel, want zonder bekendmaking heeft de verordening immers geen
verbindende kracht. De verordening moet op grond van artikel 73, vierde lid, Waterschapswet,
tegelijk met de bekendmaking gedurende 12 weken voor een ieder ter inzage liggen
op de secretarie van het waterschap of op een andere door het waterschapsbestuur
te bepalen plaats. Deze ter inzage legging is kosteloos. Het gaat er om dat een
ieder die dat wenst kennis kan nemen van de verordening. Alhoewel de wet vrij
strikt is geformuleerd waar het de termijn van ter inzage legging betreft, is
het naar onze mening mogelijk om de periode van ter inzage legging in de
praktijk ruimer te stellen. In het vierde lid is de citeertitel van de verordening en het jaartal genoemd.