CVDR373462_1Algemene plaatselijke verordening Vlissingen 2013nlregelingVlissingen2018-05-29VlissingenElektronische gemeenteblad gemeente Vlissingen.Algemene plaatselijke verordening Vlissingen 2013Gemeentewet, art. 149gemeenteraadopenbare orde en veiligheid2014-06-19De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-07-292014-06-192016-05-25Artikel 5:26, eerste lid wordt gewijzigd en artikel 5:26, derde en vierde lid worden toegevoegd. Artikel 5:26a wordt toegevoegd.onbekendonbekendAlgemeen Aanwijzingsbesluit 2005onbekendDe raad van de gemeente Vlissingen;gezien het voorstel van het college van 25 juni 2013gelet op artikel 149 van de Gemeentewet;b e s l u i t :vast te stellen de volgende verordening "Algemene plaatselijke verordening
Vlissingen 2013".1.ALGEMENE BEPALINGEN1.Algemene bepalingenArtikel 1:1 Algemene
begripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder: a. openbare plaats: Hetgeen in artikel 1 van de Wet openbare
manifestaties daaronder wordt verstaan; b. weg: weg, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994; c. openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op
andere wijze toegankelijk zijn; d. bebouwde kom: het gebied binnen de grenzen die zijn vastgesteld
op grond van artikel 20a van de Wegenverkeerswet 1994; e. rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft
krachtens een zakelijk of persoonlijk recht; f. bouwwerk: bouwwerk als bedoeld in artikel 1 van de
Bouwverordening gemeente Vlissingen; g. gebouw: gebouw als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c, van
de Woningwet; h. handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of
diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te
dienen; i. college: het college van burgemeester en wethouders van
Vlissingen; j. bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1.1, eerste
lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.
Artikel 1:2
Beslistermijn1. Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een
vergunning of ontheffing binnen acht weken na de datum van ontvangst
van de aanvraag.2. Het bevoegde bestuursorgaan kan zijn beslissing voor ten hoogste
acht weken verdagen.3. Het verdagingsbesluit voldoet aan artikel 31 van de
Dienstenwet.4. De ontvangstbevestiging voldoet aan artikel 29 van de
Dienstenwet.5. In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht van toepassing indien beslist
wordt op een aanvraag om een ontheffing als bedoeld in artikel 2:5,
derde lid, of een vergunning als bedoeld in artikel 2:6, eerste lid
of artikel 4:11.6. Het bepaalde in het eerste en het tweede lid geldt niet voor de
beslissing op een aanvraag om vergunning als bedoeld in artikel 3:4,
eerste lid. Artikel 1:3 Te late indiening
aanvraag1. Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt
ingediend minder dan drie weken vóór het tijdstip waarop de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft, kan het
bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2. Voor bepaalde, door het bevoegde bestuursorgaan aan te wijzen,
vergunningen of ontheffingen kan de in het eerste lid genoemde
termijn worden verlengd tot ten hoogste acht weken.
Artikel 1:4 Voorschriften en
beperkingen1. Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en
beperkingen worden verbonden. Deze voorschriften en beperkingen
strekken slechts tot bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning of ontheffing is vereist.2. Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is
verplicht de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te
komen. Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of
ontheffingDe vergunning of ontheffing is persoonsgebonden tenzij bij of
krachtens deze verordening anders is bepaald. Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of
ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of
gewijzigd:a. indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens
zijn verstrektb. indien op grond van een verandering van de omstandigheden of
inzichten opgetreden na het verlenen van de ontheffing of
vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het
belang of de belangen ter bescherming waarvan de vergunning of
ontheffing is vereist;c. indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften
en beperkingen niet zijn of worden nagekomen;d. indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt
binnen een daarin gestelde termijn dan wel, bij het ontbreken van
een gestelde termijn, binnen een redelijke termijn;e. indien de houder of zijn rechtverkrijgende dit verzoekt.
Artikel 1:6a Vervallen van vergunning of
ontheffingEen vergunning of ontheffing vervalt wanneer: a. sedert haar verlening onherroepelijk is geworden, zes maanden
zijn verlopen, zonder dat handelingen zijn verricht met
gebruikmaking van de vergunning of ontheffing;b. gedurende een jaar anders dan wegens overmacht geen handelingen
zijn verricht met gebruikmaking van de vergunning of
ontheffing;c. de verlening van een vergunning of ontheffing, strekkende tot
vervanging van eerstbedoelde vergunning of ontheffing, van kracht is
geworden. Artikel 1:7
VergunningsduurDe vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij
de vergunning of ontheffing anders is bepaald of de aard van de
vergunning of ontheffing zich daartegen verzet. Artikel 1:7a MeldingenIndien op grond van deze verordening een melding is vereist maakt
het bevoegde bestuursorgaan bekend op welk tijdstip en in welke vorm
een dergelijke melding moet plaatsvinden. Artikel 1:8 WeigeringsgrondenDe vergunning of ontheffing kan door het bevoegd gezag of het
bevoegde bestuursorgaan worden geweigerd in het belang van: a. de openbare orde;b. de openbare veiligheid;c. de volksgezondheid;d. de bescherming van het milieu. Artikel 1:9Gereserveerd.Artikel 1:10GereserveerdAfdeling 2.
CoördinatiebepalingenArtikel 1:11 Gecoördineerde behandeling van
aanvragen1. Het bevoegde bestuursorgaan kan ambtshalve of op verzoek van de
aanvrager besluiten tot een gecoördineerde behandeling van aanvragen
van alle door hem of door een ander gemeentelijk bestuursorgaan te
nemen besluiten waarvan het bestuursorgaan redelijkerwijs kan
aannemen dat deze nodig zijn voor de door de aanvrager te verrichten
activiteit.2. Ambtshalve gecoördineerde behandeling blijft achterwege in het
geval dat de aanvrager een dergelijke behandeling niet wenst.
Artikel 1:12 De aanvraag1. Bij een gecoördineerde behandeling van aanvragen worden de
aanvragen zoveel mogelijk gelijktijdig ingediend, met dien verstande
dat de laatste aanvraag niet later wordt ingediend dan vier weken na
de ontvangst van de eerste aanvraag.2. Bij gecoördineerde behandeling wordt gebruik gemaakt van het
aanvraagformulier gecoördineerde ebhandeling.3. Indien de ontbrekende aanvraag niet binnen de in het eerste lid
genoemde termijn is ingediend, kan het bestuursorgaan de aanvrager
in de gelegenheid stellen de ontbrekende aanvraag alsnog binnen een
door hem et bepalen termijn in te dienen.4. De in deze afdeling geregelde procedure wordt buiten toepassing
gelaten, indien de ontbrekende aanvraag niet tijdig is gedaan. In
dat geval wordt voor de toepassing van krachtens wettelijk
voorschrift geregelde termijnen het tijdstip waarop tot het buiten
toepassing laten wordt beslist, gelijkgesteld met het tijdstip van
ontvangst van alle betrokken aanvragen. 5. Onverminderd het eerste, tweede en derde lid, begint bij de
toepassing van deze afdeling de termijn voor het nemen van besluiten
met ingang van de dag waarop de laatste aanvraag is ontvangen.
Artikel 1:13 Beslistermijn bij
coördinatieBij de toepassing van deze afdeling geldt in afwijking van artikel
1:2 als termijn binnen welke de besluiten worden genomen, de termijn
voor het besluit met de langste beslistermijn. Artikel 1:14 Gelijktijdige verzending
beslissing1. Bij gecoördineerde behandeling zendt het bevoegde bestuursorgaan
de beslissing op de aanvragen gelijktijdig aan de aanvrager.2. Indien sprake is van besluiten van zowel college als
burgemeester, draagt het laatst beslissende bestuursorgaan zorg voor
de verzending en bekendmaking. 2. OPENBARE ORDE1.Bestrijding van ongeregeldhedenArtikel 2:1 Samenscholing en
ongeregeldheden1. Het is verboden op een openbare plaats deel te nemen aan een
samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend gedrag
aanleiding te geven tot ongeregeldheden.2. Hij die op een openbare plaats aanwezig is bij een voorval
waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, of bij een
tot toeloop van publiek aanleiding gevende gebeurtenis waardoor
ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, dan wel zich
bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing, is verplicht op
bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te vervolgen of zich in
de door hem aangewezen richting te verwijderen.3. Het is verboden zich te begeven of te bevinden op openbare
plaatsen die door of vanwege het bevoegde bestuursorgaan in het
belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
ongeregeldheden zijn afgezet.4. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde lid
gestelde verbod.5. Het bepaalde in het eerste, tweede en derde lid geldt niet voor
betogingen, vergaderingen en godsdienstige en levensbeschouwelijke
samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:2
Verzamelingsverbod en gebiedsontzegging 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 2:1 kan de burgemeester
wegen aanwijzen waar het verboden is deel te nemen aan een
verzameling van drie of meer personen, waarvan redelijkerwijs kan
worden aangenomen dat die verzameling verband houdt met heling of
het gebruik van of handel in middelen als bedoeld in de artikelen 2
en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende waar. 2. De aanwijzing van wegen wordt gegeven voor ten hoogste zes
maanden, welke termijn iedere keer kan worden verlengd voor een
periode van zes maanden. 3. Degene die zich bevindt in een verzameling is verplicht op een
daartoe door of namens de burgemeester gegeven bevel direct zijn weg
te vervolgen of zich in de door of namens de burgemeester aangewezen
richting te verwijderen. 4. Een ieder is verplicht op een daartoe door of namens de
burgemeester gegeven bevel in het belang van de openbare orde, zich
te verwijderen en zich verwijderd te houden uit een door hem
aangewezen gebied, gedurende de tijd in het bevel genoemd. Afdeling 2. Betoging Artikel 2:3 Melding betogingen op openbare
plaatsen1. Hij die het voornemen heeft op een openbare plaats een betoging
te houden, meldt dat schriftelijk voor de openbare aankondiging en
ten minste 48 uur voordat de betoging wordt gehouden aan de
burgemeester.2. De melding bevat:a. naam en adres van degene die de betoging houdt;b. het doel van de betoging;c. de datum waarop de betoging wordt gehouden en het tijdstip van
aanvang en van beëindiging;d. de plaats en, voor zover van toepassing, de route en de plaats
van beëindiging;e. voor zover van toepassing, de wijze van samenstelling;f. maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen om een
regelmatig verloop te bevorderen.3. Hij die de melding doet, ontvangt daarvan een bewijs waarin het
tijdstip van de melding is vermeld.4. Indien het tijdstip van de schriftelijke melding valt op een
vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een zondag of een algemeen
erkende feestdag, wordt de melding gedaan uiterlijk 12.00 uur op de
aan de dag van dat tijdstip voorafgaande werkdag.5. De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden de in het eerste
lid genoemde termijn verkorten en een mondelinge melding in
behandeling nemen. Afdeling 3. Vertoning e.d. op de weg Artikel 2:4 Straatartiest
e.d.1. Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest,
straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur, muzikant of gids op te
treden op de volgende door de burgemeester in het belang van de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het
milieu aangewezen openbare plaatsen: Aagje Dekenstraat zuidzijde
vanaf de ingang van de parkeergarage (hoek Scheldestraat) tot het
Scheldeplein, Hellingbaan, Betje Wolfplein, Scheldeplein, passage
door het ABC-winkelcomplex, Coosje Buskenstraat zuidzijde tussen
Scheldeplein en Spuistraat, Spuistraat, Walstraat,
Scherminkelstraat, Bussestraat, Lange Zelke, Korte Zelke,
Schutterijstraat, Sint Jacobsstraat, Branderijstraat, Lepelstraat,
de Oude Markt, Kleine Markt, Vrouwestraat, Groenewoud, Plein
Vierwinden, Kerkstraat, Nieuwstraat, Bellamypark, Nieuwendijk,
Zeemanserve, Beursplein, Smallekade, Beursstraat, Brugstraat, Sint
Sebastiaanstraat, Nieuwendijk en Zeilmarkt.2. De burgemeester kan nadere regels stellen inzake het in het
eerste lid gestelde verbod.3. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) van toepassing.Afdeling 4. Bruikbaarheid en aanzien van een openbare plaats
Artikel 2:5 Het plaatsen van voorwerpen op, aan of
boven een openbare plaats in strijd met de publieke functie
ervan1. Het is verboden een openbare plaats anders te gebruiken dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan als:a. het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg, gevaar oplevert
voor de bruikbaarheid van de weg of voor doelmatig en veilig gebruik
daarvan, dan wel een belemmering kan vormen voor het doelmatig
beheer en onderhoud van de weg;b. het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de
omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van welstand;c. in het belang van de voorkoming of beperking van overlast voor
gebruikers van een in de nabijheid gelegen onroerende zaak;d. indien het beoogd gebruik afbreuk doet aan het doelmatig gebruik
van de groenstrook als geheel.e. Het bevoegde bestuursorgaan kan in het belang van de openbare
orde of de woon- en leefomgeving nadere regels stellen ten aanzien
van. 2. Het verbod geldt niet voor:a. vlaggen, wimpels of vlaggenstokken indien deze geen gevaar of
hinder kunnen opleveren voor personen of goederen en niet voor
commerciële doeleinden worden gebruikt;b. zonneschermen, mits ze zijn aangebracht boven het voor
voetgangers bestemde gedeelten van de weg en mits; - geen onderdeel
zich minder dan 2,2 meter boven dat gedeelte bevindt; en – geen
onderdeel van het scherm, in welke stand dat ook staat, zich op
minder dan 0,5 meter van het voor het rijverkeer bestemde gedeelte
van de weg bevindt; - geen onderdeel verder dan 1,5 meter buiten de
opgaande gevel reikt;c. de voorwerpen of stoffen, die noodzakelijkerwijze kortstondig op
de openbare plaats gebracht worden in verband met laden en lossen
ervan, mits degene die de werkzaamheden verricht of doet verrichten
ervoor zorgt, dat onmiddellijk na het beëindigen daarvan, in elk
geval voor zonsondergang, de voorwerpen of stoffen van de openbare
plaats verwijderd zijn en de openbare plaats daarvan gereinigd
is;d. voertuigen, met uitzondering van bouwkranen, mobiele bouwliften
en kraanwagens;e. voorwerpen of stoffen waarop gedachten en gevoelens als bedoeld
in artikel 7 van de Grondwet worden geopenbaard;f. evenementen als bedoeld in artikel 2:16 van deze
verordening;g. terrassen als bedoeld in artikel 2:23 van deze verordening;h. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:16 van deze
verordening.3. Het is verboden op, over of boven een openbare plaats voorwerpen
of stoffen waarop gedachten of gevoelens worden geopenbaard te
plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien deze door hun omvang
of vormgeving, constructie of plaats van bevestiging schade
toebrengen aan de openbare plaats of voor het doelmatig gebruik
daarvan, dan wel een belemmering vormen voor het doelmatig beheer en
onderhoud van de openbare plaats.4. Het bevoegd bestuursorgaan kan ontheffing verlenen van het in het
eerste en tweede lid gestelde verbod. Aan de ontheffing kan het
bevoegd bestuursorgaan voorschriften verbinden, die betrekking
hebben op: de oppervlakte en de omvang, de constructie en de
situering. 5. a. Het verbod in het eerste lid van dit artikel geldt niet voor
zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken, artikel 5 van de Wegenverkeerswet
1994 of de Wegenverordening Zeeland 2010; b. de weigeringsgrond van het eerste lid, onder b, geldt niet voor
bouwwerken;c.de weigeringsgrond van het eerste lid, onder c geldt niet voor
zover in het geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:6
(Omgevings)vergunning voor het
aanleggen, beschadigen en veranderen van een
weg.1. Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning van het
bevoegde gezag een weg aan te leggen, de verharding daarvan op te
breken, in een weg te graven of te spitten, aard of breedte van de
wegverharding te veranderen of anderszins verandering te brengen in
de wijze van aanleg van een weg. 2. De vergunning wordt verleend: a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien de
activiteiten zijn verboden bij een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit; b. door het college in de overige gevallen. 3. Het verbod geldt voorts niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken, de Wegenverordening Zeeland 2010, de
Keur waterschap Scheldestromen 2009, de Telecommunicatiewet of de
Telecommunicatieverordening gemeente Vlissingen 2008.4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) van toepassing. Artikel 2:7 Maken en veranderen van een
uitweg1. Het is verboden een uitweg te maken naar de weg of
verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de weg:a. indien degene die voornemens is een uitweg te maken naar de weg
of verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de weg
daarvan niet van tevoren melding heeft gedaan aan het college, onder
indiening van een situatieschets van de gewenste uitweg en een foto
van de bestaande situatie;b. indien het college het maken of veranderen van de uitweg heeft
verboden.2. Het college verbiedt het maken of veranderen van de uitweg:a. indien daardoor het verkeer op de weg in gevaar wordt
gebracht;b. indien dat zonder noodzaak ten koste gaat van een openbare
parkeerplaats;c. indien het openbaar groen daardoor op onaanvaardbare wijze wordt
aangetast;d. indien er sprake is van een uitweg van een perceel dat al door
een andere uitweg wordt ontsloten, en de aanleg van deze tweede
uitweg ten koste gaat van een openbare parkeerplaats of het openbaar
groen.3. De uitweg kan worden aangelegd indien het college niet binnen
vier weken na ontvangst van de melding heeft beslist dat de gewenste
uitweg wordt verboden.4. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, de Keur waterschap Scheldestromen 2009 of de
Wegenverordening Zeeland 2010. Afdeling 5. Veiligheid op de weg Artikel 2:8 Voorwerpen
die als wapen kunnen worden
gebruikt1. Het is verboden op door het college aangewezen wegen en daaraan
gelegen voor het publiek toegankelijke gebouwen en terreinen messen,
knuppels, slagwapens of andere voorwerpen die als wapen kunnen
worden gebruikt, openlijk bij zich te dragen.2. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor wapens die
behorend tot categorie I, II, III en IV van de Wet wapens en munitie
en voor zover door het bij zich dragen van de voorwerpen, bedoeld in
het eerste lid, de openbare orde of veiligheid niet in gevaar komt
of kan komen. Artikel 2:9
Winkelwagentjes1. De rechthebbende op een bedrijf die winkelwagentjes ter
beschikking stelt, mede ten behoeve van het vervoer van winkelwaren
over de weg, is verplicht ze te voorzien van de naam van het bedrijf
of een ander herkenningsteken en de in de omgeving van dat bedrijf
door het publiek op een openbare plaats achtergelaten
winkelwagentjes terstond te verwijderen of te doen verwijderen.2. Het is verboden zich met een winkelwagentje op de weg te bevinden
buiten de onmiddellijke omgeving van het bedrijf als bedoeld in het
eerste lid of, indien het bedrijf gelegen is in een winkelcentrum,
buiten de onmiddellijke omgeving van dat winkelcentrum. Als
onmiddellijke omgeving van het bedrijf of winkelcentrum wordt
aangemerkt de weg of het weggedeelte, grenzende aan dat bedrijf of
dat winkelcomplex en tevens een aan die weg of dat weggedeelte
aansluitende parkeerplaats.3. Het is verboden een winkelwagentje dat is gebruikt op de weg,
onbeheerd daarop achter te laten anders dan op een daartoe
aangewezen plaats. 4. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer. Artikel 2:10 Verbod rijden met skateboards e.d.
1. Het is verboden te rijden met skateboards, skeelers,
rollerskates, in-lineskates en dergelijke:a. in de volgende straten en de daarbij behorende passages: Aagje
Dekenstraat zuidzijde vanaf de ingang van de parkeergarage (hoek
Scheldestraat) tot het Scheldeplein, Scheldeplein, passage door het
ABC-winkelcomplex, Coosje Buskenstraat zuidzijde tussen
Scheldeplein en Spuistraat, Walstraat, Lange Zelke, Sint
Jacobsstraat, Lepelstraat voor zover het voetgangersgebied
betreft, voetgangersgedeelten van de Oude Markt, Kleine Markt en
Sint Sebastiaanstraat;b. in de volgende straten voor zover het voetgangersgedeelten
betreft: Nieuwendijk, De Ruijterplein, Beursplein, oostzijde
Koopmanshaven, oprit Boulevard de Ruijter, Keizersbolwerk,
middengedeelte Bellamypark gelegen zuidelijk van de
Brugstraat;c. op de trottoirs aan de zeezijde van de Boulevard de Ruijter, in
de periode van 15 april tot en met 15 september;d. op andere door het college aan te geven plaatsen.2. Voor de toepassing van het eerste lid wordt verstaan onder: a. skateboard: schaatsplank op twee paar achter elkaar staande
wieltjes. b. in-lineskate: rolschaats met vier wieltjes achter elkaar; c. skeeler: rolschaats met drie of vijf wieltjes achter elkaar;
Artikel 2:11 Openen straatkolken, rioolputten,
brandkranen e.d. Het is aan degene
die daartoe niet bevoegd is verboden een straatkolk, rioolput,
brandkraan of een andere afsluiting die behoort tot een openbare
nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te maken of af te dekken.
Artikel 2:12 Rookverbod in bossen en
natuurterreinen1. Het is verboden te roken in bossen en duingebieden of binnen een
afstand van dertig meter daarvan gedurende een door het college
aangewezen periode.2. Het is verboden in bossen en in duingebieden of binnen een
afstand van honderd meter daarvan, voor zover het de open lucht
betreft, brandende of smeulende voorwerpen te laten vallen, weg te
werpen of te laten liggen.3. Het in het eerste en tweede lid gestelde verbod geldt niet voor
zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel
429, aanhef en onder 3, van het Wetboek van Strafrecht of de
Tabakswet.4. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet voor
zover het roken plaatsvindt in gebouwen en aangrenzende erven.
Artikel 2:13
Verontreiniging door
trekdieren1. De eigenaar of houder van een aangespannen trekdier is verplicht
ervoor te zorgen dat dit dier geen uitwerpselen achterlaat: a. op de weg binnen de bebouwde kom; b. buiten de bebouwde kom op een gedeelte van de weg dat is bestemd
of mede is bestemd voor het verkeer van voetgangers en/of fietsers; c. op toegangswegen naar het strand en andere niet onder a en b
genoemde wegen of gedeelten daarvan. 2. Ter voorkoming van vervuiling van de weg door uitwerpselen moeten
mestzakken worden bevestigd, op zodanige wijze dat geen uitwerpselen
op de weg vallen. Artikel 2:14 Verontreiniging door rijdieren
1. De eigenaar of houder van een rijdier is verplicht ervoor te
zorgen dat dit dier geen uitwerpselen achterlaat: a. op de weg binnen de bebouwde kom; b. buiten de bebouwde kom op een gedeelte van de weg dat is bestemd
of mede is bestemd voor het verkeer van voetgangers en/of fietsers; c. op toegangswegen naar het strand en andere niet onder a en b
genoemde wegen of gedeelten daarvan; 2. De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid
gestelde gebod wordt opgeheven, indien de eigenaar of houder van het
rijdier er zorg voor draagt dat de uitwerpselen onmiddellijk worden
verwijderd. Artikel 2:15 Voorzieningen voor verkeer en
verlichting1. De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat op
of aan dat bouwwerk voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve
van het verkeer of de openbare verlichting worden aangebracht,
onderhouden, gewijzigd of verwijderd.2. Het bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Waterstaatswet 1900, de
Onteigeningswet of de Belemmeringenwet
Privaatrecht.Artikel 2:15a Overhangend groenHet is verboden beplanting of een voorwerp aan te
brengen of te hebben op een zodanig wijze dat aan het wegverkeer het
vrije uitzicht wordt belemmerd of daarvoor op andere wijze hinder of
gevaar oplevert. Afdeling 6. EvenementenArtikel 2:16
Evenementenvergunning1. In dit artikel wordt verstaan onder: a. Evenement: het geheel van activiteiten dat plaatsvindt bij een
voor het publiek toegankelijke gebeurtenis op of aan de weg of het
openbaar water, met uitzondering van: - een manifestatie in de zin van de Wet openbare
manifestaties;- markten als bedoeld in artikel 160 van de Gemeentewet;- betogingen, vergaderingen en samenkomsten als bedoeld in de Wet
openbare manifestaties en- activiteiten in gebouwen. b. Evenemententerrein: de ruimte die in de vergunning als bedoeld in
het tweede lid is aangegeven om de activiteiten te laten
plaatsvinden en het publiek in staat te stellen daar naar te kijken
of eraan deel te nemen. 2. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
evenement te houden of te doen houden. 3. De burgemeester beoordeelt een aanvraag om vergunning op grond
van de openbare orde en veiligheid, voorkomen of beperken van
overlast, verkeersveiligheid van personen en zedelijkheid en
gezondheid. 4. De burgemeester kan bij de beoordeling van een aanvraag om
vergunning de volgende belangen in aanmerking nemen: a. de mate waarin door het evenement beslag wordt gelegd op de
ruimte, de tijd en de hulpdiensten; b. het aantal bezoekers dat wordt verwacht; c. het, in het Evenementenuitvoeringsbeleid, vastgestelde maximale
aantal evenementen per categorie en per locatie; d. of de aard van het evenement zich verdraagt met het karakter of
de bestemming van de gevraagde locatie; e. of gevaar bestaat voor de openbare orde, gezondheid of
veiligheid, waaronder de brandveiligheid en het belang van het
voorkomen van wanordelijkheden; f. of gevaar bestaat voor belemmeringen van het verkeer; g. of gevaar bestaat voor een onevenredige belasting van het woon-
of leefklimaat in de omgeving van het evenement;h. of gevaar bestaat voor verontreiniging, aantasting van het
uiterlijk aanzien van de stad, beschadiging van de openbare
groenvoorzieningen of van voorzieningen voor het openbaar nut; i. of de organisator voldoende waarborgen biedt of kan bieden voor
een goed en ordelijk verloop van het evenement, gelet op de eerder
vermelde belangen; j. of de organisator voldoende waarborgen biedt om de schade aan het
milieu te voorkomen dan wel zoveel mogelijk te beperken. k. of de organisator voldoende waarborgen biedt inzake de
verzekering van verkeersregelaars. 5. De burgemeester kan aan de vergunning voorschriften en
beperkingen verbinden met het oog op de in het vierde lid bedoelde
belangen en hij kan ter verzekering van de nakoming van deze
voorschriften in de vergunning bepalen dat een borgsom moet worden
verstrekt voordat het evenement wordt gehouden. 6. De burgemeester kan vrijstelling verlenen voor de door hem aan
te wijzen categorieën evenementen. 7. Voor het op het evenemententerrein verrichten van activiteiten,
die op grond van deze of een andere gemeentelijke verordening
vergunningplichtig zijn, heeft de houder van de vergunning voor het
evenement geen afzonderlijke vergunning nodig, mits die activiteiten
zijn vermeld in de vergunning als bedoeld in het tweede lid. 8. Het is aan anderen dan de vergunninghouder verboden op het
evenemententerrein activiteiten te verrichten, waarvoor bij of
krachtens enige gemeentelijke verordening vergunning is vereist en
welke activiteiten zijn vermeld in de vergunning als bedoeld in het
tweede lid, tenzij die anderen met de houder van de vergunning een
overeenkomst hebben gesloten en zij zich jegens de vergunninghouder
hebben verbonden de voorschriften en beperkingen, die aan de
vergunning zijn verbonden, in acht te nemen. 9. Indien derden met de vergunninghouder een overeenkomst hebben
gesloten als bedoeld in het zesde lid, is het bepaalde in het vijfde
lid op hen van overeenkomstige toepassing. 10. Het bepaalde in het zesde lid geldt niet voor activiteiten die
reeds krachtens een voor onbepaalde tijd dan wel voor een periode
langer dan drie maanden verleende vergunning voor aan een specifieke
plaats gebonden handelingen op het evenemententerrein plaatsvinden. 11. a. Het bepaalde in dit artikel staat er niet aan in de weg dat, wat
het evenemententerrein betreft, voor het in gebruik nemen van
openbare gemeentegrond of openbaar gemeentewater met de gemeente
Vlissingen een overeenkomst kan worden gesloten die bedingen bevat
die mede de belangen betreffen als bedoeld in het derde lid. b. Voor de onder a bedoelde de privaatrechtelijke weg kan alleen
worden gekozen indien deze niet de publiekrechtelijke regeling op
onaanvaardbare wijze doorkruist. 12. De vergunninghouder die een evenement organiseert of degene die
er de feitelijke leiding bij heeft is, indien de burgemeester een
bevel geeft met het oog op het waarborgen van de in het derde lid
bedoelde belangen, verplicht daaraan direct gevolg te geven en,
indien nodig, het evenement onmiddellijk te beëindigen, waarbij hij
verplicht is ervoor zorg te dragen dat geen publiek meer wordt
toegelaten. 13. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:17 Evenementen in
gebouwen1. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester in of in
een gedeelte van een gebouw of van een vaartuig een voor het publiek
toegankelijke gebeurtenis te houden of te doen houden, of voor dat
doel een gebouw of vaartuig of gedeelte daarvan te gebruiken. 2. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op: a. manifestaties in de zin van de Wet openbare manifestaties; b. markten als bedoeld in artikel 160 van de Gemeentewet; c. evenementen in gebouwen waarvoor een gebruiksvergunning als
bedoeld in de Bouwverordening van kracht is en sprake is van
reguliere activiteiten die volledig binnen de begrenzing van één
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer vallen. d. De burgemeester kan categorieën van voor het publiek
toegankelijke gebeurtenissen aanwijzen, waarop het in het eerste lid
bedoelde verbod niet van toepassing is. De burgemeester kan bij deze
aanwijzing nadere eisen stellen. 3. De burgemeester kan de in het eerste lid bedoeld vergunning
weigeren op grond van een belang als bedoeld in artikel 2:16, derde
en vierde lid. 4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:18
Ordeverstoring bij
evenementen1. Het is verboden bij evenementen onnodig op te dringen, door
uitdagend gedrag aanleiding te geven tot wanordelijkheden of
wanordelijkheden te veroorzaken.2. Het is verboden bij evenementen messen, knuppels, slagwapens of
andere voorwerpen die als wapen kunnen worden gebruikt, op een
zodanige wijze mee te voeren dat de openbare orde of veiligheid in
gevaar komt of kan komen.3. Het is verboden bij door de burgemeester aangewezen evenementen
blikjes, glaswerk, glazen flessen en hardplastic flessen aanwezig te
hebben, te verkopen, te verstrekken of te
vervoeren.4. Een ieder is verplicht, bij evenementen, alle aanwijzingen van
een toezichthouder in het belang van openbare orde of veiligheid
terstond en stipt op te volgen.Afdeling 7. KermissenArtikel 2:19 Kermissen, aantal, locaties en periodes
In de gemeente Vlissingen bestaan drie kermissen:1. De kermis die jaarlijks wordt gehouden in binnenstad van
Vlissingen, vanaf de vrijdag voorafgaande aan de derde maandag in
juli, tot en met de zondag daaraanvolgend. 2. De Pinksterkermis die jaarlijks wordt gehouden in Oost-Souburg,
vanaf de vrijdag voor Pinksteren tot en met derde Pinksterdag, op
een door het college te bepalen plaats. 3. De overdekte kermis in het gebouw De Carrousel van het
vermaakscentrum Het Arsenaal. De duur van deze kermis is het
gehele jaar door. Artikel 2:20 Kermis binnenstad
Vlissingen1. De in artikel 2:19, eerste lid, genoemde kermis is een algemene
kermis.2. Het college stelt voorschriften vast omtrent de tijden dat de
kermis voor het publiek is geopend en ter voorkoming van
geluidsoverlast. Het college bepaalt het aantal, de locatie en het
soort attracties.3. Het openingstijdstip van deze kermis is op vrijdag om 18.00
uur.4. Deze kermis wordt geëxploiteerd door de
gemeente.Artikel 2:21 Kermis
Oost-Souburg1. De in artikel 2:19, tweede lid, genoemde kermis is een algemene
kermis.2. Het college stelt voorschriften vast omtrent de tijden dat de
kermis voor het publiek geopend is en ter voorkoming van
geluidsoverlast. Het college bepaalt het aantal en het soort van de
te plaatsen attracties.3. Het college is bevoegd de organisatie van deze kermis te verpachten.Artikel 2:22 Kermis Arsenaal1. De in artikel 2:19, derde lid, bedoelde kermis betreft de
expositie van kermiscuriosa, automaten en andere voorwerpen,
uitsluitend ter bezichtiging en de exploitatie van
kermisautomaten die vallen onder de speelautomatenregeling. De
exploitatie van een horecabedrijf ter plaatse is, met inachtneming
van de desbetreffende voorschriften,
toegelaten.2. Deze kermis wordt geëxploiteerd door een
particulier.3. De burgemeester is belast met het verlenen van een vergunning aan
de exploitant ingevolge deze verordening tot exploitatie van deze
kermis. In de vergunning worden nadere voorwaarden gesteld omtrent
de openingstijden van deze kermis, aantal van de op te stellen
automaten en voorschriften over de toelating van publiek tot
gebruik van deze automaten.4.Op deze vergunning is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing.Afdeling 8. Toezicht op horecabedrijvenArtikel 2:23 BegripsomschrijvingenDe afdeling verstaat onder: 1. Openbare inrichting: de voor het publiek toegankelijke besloten ruimte waarin
bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was logies
wordt verstrekt of dranken worden geschonken of rookwaren of spijzen
voor directe consumptieve ter plaatse worden bereid of verstrekt.
Onder een openbare inrichting worden in ieder geval verstaan: een
hotel, restaurant, pension, café, cafetaria, snackbar, discotheek,
buurthuis of clubhuis alsmede een bij dit bedrijf behorend terras en
de andere aanhorigheden; 2. Terras: een buiten de besloten ruimte van de openbare inrichting liggend
deel daarvan waar zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen
vergoeding dranken kunnen worden geschonken of spijzen voor directe
consumptie kunnen worden bereid of verstrekt, met daarin het
onderscheid tussen een: a. gevelterras: terassen grenzend aan de gevel van een openbare
inrichting waarin een horeca-bedrijf geëxploiteerd wordt. b. overige terassen: alle terrassen niet grenzend aan de gevel van
een openbare inrichting. 3. Personen die geen bezoeker zijn van een openbare inrichting: a. de directe gezinsleden van de houder; b. de personen die voorkomen in het register als bedoeld in artikel
438 van het Wetboek van Strafrecht; c. de personen wier aanwezigheid in de inrichting wegens dringende
redenen noodzakelijk is; 4. Leidinggevende: a. de natuurlijke persoon of de bestuurders van een rechtspersoon of
hun gevolmachtigden, voor wiens rekening en risico wordt
uitgeoefend: - het horecabedrijf, met uitzondering van bestuurders van een
rechtspersoon als bedoeld in artikel 4 van de Drank- en Horecawet - een openbare inrichting waarin geen alcoholhoudende dranken worden
verkocht; b. de natuurlijke persoon, die algemene leiding geeft aan een
openbare inrichting, waarin wordt uitgeoefend het horecabedrijf of
het bedrijf waarin geen alcoholhoudende drank wordt verkocht in een
of meer openbare inrichtingen; c. de natuurlijke persoon, die onmiddellijke leiding geeft aan de
uitoefening van het horecabedrijf of het bedrijf waarin geen
alcoholhoudende drank wordt verkocht in een openbare inrichting; 5.
Houder: degene die een openbare inrichting exploiteert op grond van
het bepaalde in artikel 2:24 of artikel 2:26. Artikel 2:24 Exploitatie openbare
inrichting1. Het is verboden een openbare inrichting te exploiteren zonder
vergunning van de burgemeester. 2. De burgemeester weigert de vergunning als bedoeld in het eerste
lid, indien: a. De vestiging of de exploitatie van de openbare inrichting in
strijd is met een geldend bestemmingsplan; b. de aanvrager, voor zover het een natuurlijke persoon betreft, of
in het geval de aanvraag wordt gedaan door een rechtspersoon de
bestuurder dan wel zijn gevolmachtigde daarvan, of de
leidinggevende: - geen verklaring omtrent gedrag overlegt die ten hoogste drie
maanden voor de datum waarop de vergunningaanvraag is ingediend, is
afgegeven;- onder curatele staat dan wel uit het ouderlijk gezag of voogdij
ontzet is;in enig opzicht van slecht levensgedrag is;- de leeftijd van 21 jaren nog niet heeft bereikt indien het een
openbare inrichting betreft waarin alcoholhoudende dranken worden
verkocht;-de leeftijd van 18 jaren nog niet heeft bereikt indien het een
openbare inrichting betreft waarin geen alcoholhoudende dranken
worden verkocht; c. redelijkerwijs moet worden aangenomen, dat de feitelijke toestand
niet met het in de aanvrage vermelde in overeenstemming zal zijn. 3. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de burgemeester de
vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren, indien naar zijn oordeel
moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving
van de openbare inrichting op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed. De burgemeester houdt daarbij rekening met het karakter
van de straat en de wijk, waarin de openbare inrichting is of zal
zijn gelegen, de aard van de openbare inrichting en de spanning,
waaraan het woonmilieu ter plaatse reeds blootstaat of bloot zal
komen te staan door de exploitatie. 4. De burgemeester weigert de vergunning als bedoeld in het eerste
lid of trekt deze geheel of gedeeltelijk in wanneer feiten en
omstandigheden erop wijzen of redelijkerwijs doen vermoeden dat ter
verkrijging van de vergunning een strafbaar feit is gepleegd of
wanneer sprake is van: het benutten van voordelen uit strafbare
feiten en het plegen van strafbare feiten. 5. De burgemeester weigert een vergunning voor het exploiteren van
een openbare inrichting, waarin alcoholhoudende dranken worden
verkocht, indien de houder van de openbare inrichting niet in het
bezit is van een vergunning als bedoeld in artikel 3 van de Drank-
en Horecawet. 6. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 wordt de vergunning door
het bevoegde bestuursorgaan ingetrokken op grond van de in het
tweede lid genoemde weigeringsgronden, met uitzondering van het
bepaalde in het tweede lid onder b1. 7. In afwijking van het bepaalde in artikel 2:5 beslist de
burgemeester in geval van een vergunningenaanvraag die ook
betrekking heeft op een of meer bij de openbare inrichting behorende
terrassen voor zover deze zich op de weg bevinden over de
ingebruikneming van die weg voor het terras. 8. Het bepaalde in het zevende lid geldt niet, voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Woningwet, de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening Zeeland 1994. 9. Het eerste lid geldt niet voor een openbare inrichting in een
winkel als bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet voor zover de
horeca een nevenactiviteit is van de winkelactiviteit en waarbij de
openbare inrichting maximaal twintig vierkante meter mag bedragen en
niet meer dan twintig procent van het vloeroppervlak van het voor
publiek toegankelijke winkelgedeelte. 10. Voor de openbare inrichting als bedoeld in het negende lid
gelden dezelfde sluitingstijden als voor een winkel.11. Voorts geldt het eerste lid niet voor een openbare inrichting in
een zorginstelling, museum, een bedrijfskantine of
bedrijfsrestaurant.12. Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) is niet van
toepassing op de vergunning bedoeld in het eerste lid.Artikel 2:25 Terrassen1. Het is de exploitant van een openbare inrichting, waarvoor een
vergunning als bedoeld in artikel 2:24 juncto artikel 2:26 niet is
vereist, verboden zonder vergunning van de burgemeester een terras
in gebruik te nemen. 2. De burgemeester weigert een vergunning voor de ingebruikneming
van een terras indien de exploitant van de openbare inrichting niet
in het bezit is van een vergunning als bedoeld in artikel 2:24,
tenzij deze ingevolge artikel 2:26 niet is vereist. 3. Een vergunning voor een gevel terras geldt voor het hele jaar.
Een vergunning voor de overige terrassen geldt alleen voor de
periode 1 maart tot 31 oktober. Het is verboden de overige terrassen
(niet zijnde gevelterrassen) tijdens de sluitingsperiode
(winterstop) voor bezoekers geopend te hebben dan wel ter plaatse
aanwezig te hebben. 4. Onverminderd het gestelde in het tweede lid, kan de burgemeester
de ingebruikneming van de weg ten behoeve van een of meer bij een
openbare inrichting horende terrassen weigeren indien: a. het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg dan wel gevaar
oplevert voor de bruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig en
veilig gebruik daarvan; b. dat gebruik een belemmering kan worden voor het doelmatig beheer
en onderhoud van de weg; c. het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de
omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van welstand; d. deze liggen onder het beluifelde gedeelte van de Walstraat,
Kleine Markt of Oude Markt. 5. Dit artikel geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Woningwet, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening Zeeland 1994. 6. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:26 Vrijstelling
vergunningsplicht1. De burgemeester kan besluiten onder door hem te stellen
voorschriften dat het gestelde in artikel 2:24 niet geldt voor een
of meer in dat besluit aangeduide soorten horecabedrijven in de
gehele gemeente dan wel in een of meer daarin aangewezen gedeelten
van de gemeente. 2. De exploitatie van een openbare inrichting, en de exploitatie van
bij een openbare inrichting behorende terras(sen) waarop een besluit
als bedoeld in het eerste lid van toepassing is, geschiedt zodanig
dat daardoor de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu niet op ontoelaatbare wijze nadelig
worden beïnvloed. Artikel 2:27 Sluitingsuur1. Openbare inrichtingen, inclusief daartoe behorende terrassen,
zijn gesloten tussen 02.00 en 06.00 uur (sluitingstijd).2. Het is verboden een openbare inrichting voor bezoekers geopend te
hebben of bezoekers in de inrichting of het bijbehorende terras te
laten verblijven tijdens sluitingstijd.3. De burgemeester kan ontheffing verlenen van de
sluitingstijd:a. om tussen 02.00 uur en 03.00 uur bezoekers in de openbare
inrichting aanwezig te hebben, mits geen nieuwe bezoekers worden
toegelaten;b. op grond van bijzondere omstandigheden, te zijner
beoordeling;c. aan maximaal vier openbare inrichtingen waar alcoholhoudende
drank mag worden verstrekt om tot 05.00 uur bezoekers in de openbare
inrichting aanwezig te hebben, onder het voorbehoud dat deze
openbare inrichtingen in elk geval gesloten zijn tussen 05.00 uur en
09.00 uur en tussen 04.00 uur en 05.00 uur geen nieuwe bezoekers
worden toegelaten;d. aan maximaal vier openbare inrichtingen die zich in hoofdzaak
richten op het verstrekken van geringe etenswaren om tot 04.00 uur
bezoekers in de openbare inrichting aanwezig te hebben. 4. Het eerste en het derde lid zijn niet van toepassing voor zover
in het daar geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing..Artikel 2:28 Afwijking sluitingsuur; tijdelijke
sluiting.1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde,
veiligheid, zedelijkheid of gezondheid, of in geval van bijzondere
omstandigheden, te zijner beoordeling, voor één of meer
horecabedrijven tijdelijk andere dan de krachtens artikel 2:27
geldende sluitingsuren vaststellen of tijdelijke sluiting
bevelen.2. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 13b van de
Opiumwet Artikel 2:29 Aanwezigheid in gesloten openbare
inrichting.Het is bezoekers van een openbare inrichting verboden gedurende de
tijd dat dit bedrijf krachtens artikel 2:27 of ingevolge een op
grond van artikel 2:28 genomen besluit gesloten dient te zijn, zich
daarin of aldaar te bevinden.Artikel 2:30 OrdeverstoringHet is verboden in een openbare inrichting gedrag ten toon te
spreiden dat aanleiding is tot ordeverstoring dan wel in strijd is
met de goede zeden. Artikel 2:31 Het college als bevoegd
bestuursorgaanIndien een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:23 geen
inrichting is in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet treedt
niet de burgemeester maar het college op als bevoegd bestuursorgaan
voor de artikelen 2:24 tot en met 2:28. Artikel 2:32 Beslistermijn1. Het bevoegd bestuursorgaan neemt het besluit op de aanvraag om
vergunning als bedoeld in artikel 2:24, eerste lid, binnen twaalf
weken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is. 2. Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste
twaalf weken verdagen. Artikel 2:33 Aanwezigheid van een
leidinggevendeHet is verboden een openbare inrichting waarin geen alcoholhoudende
dranken worden verkocht voor het publiek geopend te houden, indien
in de inrichting geen leidinggevende aanwezig is die vermeld staat
op een vergunning als bedoeld in artikel 2:24 met betrekking tot die
inrichting. Artikel 2:34 Inrichtingseisen 1. Een openbare inrichting, waarin geen alcoholhoudende drank wordt
verkocht, dient ten minste te voldoen aan de eisen zoals vermeld in
het Besluit eisen inrichtingen Drank- en Horecawet.2. Een openbare inrichting, waar tegen vergoeding voor gebruik
elders dan ter plaatse uitsluitend of in hoofdzaak geringe
etenswaren worden verstrekt die in dezelfde inrichting worden
bereid, dient te beschikken over een voor het publiek toegankelijke
ruimte met een nuttige vloeroppervlakte van ten minste 15m². 3. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het bepaalde in het
eerste en tweede lid van dit artikel. Afdeling 8a. Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld
in de drank- en horecawet. Artikel 2:35 Begripsbepalingen De begripsbepalingen uit artikel 1 van de Drank- en Horecawet zijn
op deze afdeling van toepassing. Artikel 2:36 Regulering paracommerciële rechtspersonen
1. Een paracommercieel rechtspersoon die zich voornamelijk richt op
het organiseren van activiteiten van sportieve aard mag
zwak-alcoholhoudende drank uitsluitend verstrekken: (koppeling aan
activiteit) a. vanaf 2 uren (twee uren) voor de aanvang tot 2 uren (twee uren)
na afloop van een activiteit die wordt uitgeoefend in verband met de
statutaire doelen van de rechtspersoon; en (koppeling aan dagen / tijden) b. op maandag tot en met vrijdag niet eerder dan 17:00 uur tot
uiterlijk 24:00 uur; c. zaterdag, zon- en feestdagen niet eerder dan 12:00 uur tot
uiterlijk 24:00 uur.2. Een paracommercieel rechtspersoon die zich voornamelijk richt op
het organiseren van activiteiten van sociaal-culturele aard in de
vorm van een poppodium (podium voor een breed aanbod van
bijvoorbeeld muziek, theater en dans) kan alcoholhoudende drank
uitsluitend verstrekken vanaf 2 uur (twee uur) voor de aanvang tot
uiterlijk 2 uur na afloop van een activiteit die wordt uitgeoefend
in verband met de statutaire doelen van de rechtspersoon, op maandag
tot en met woensdag tot uiterlijk 24.00 uur, en op donderdag tot en
met zondag tot uiterlijk 02.00 uur van de daaropvolgende dag.3. Overige paracommerciële rechtspersonen mogen alcoholhoudende
drank uitsluitend verstrekken vanaf 2 uren (twee uren) voor de
aanvang tot uiterlijk 2 uren (twee uren) na afloop van een
activiteit die wordt uitgeoefend in verband met de statutaire doelen
van de rechtspersoon en tot uiterlijk 24:00 uur.4. Een paracommercieel rechtspersoon verstrekt geen alcoholhoudende
drank tijdens bijeenkomsten van persoonlijke aard en bijeenkomsten
die gericht zijn op personen welke niet, of niet rechtstreeks bij de
activiteiten van de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn.
Artikel 2:37 Verbod verstrekken sterke
drank in bepaalde inrichtingen1. In dit artikel wordt verstaan onder:a. inrichting: een inrichting als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
van de Drank- en Horecawet;sterke drank: b. sterke drank als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de Drank-
en Horecawet. 2. Het is verboden tegen vergoeding sterke drank voor gebruik ter
plaatse te verstrekken in een inrichting. a. waarin of in een onderdeel waarvan uitsluitend of in hoofdzaak
geringe eetwaren, zoals belegde broodjes, patates frites en
kroketten worden verkocht; b. die uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik is voor het geven van
onderwijs; c. die of waarvan een onderdeel uitsluitend of in hoofdzaak in
gebruik is bij jeugdorganisaties of -instellingen;d. die of waarvan een onderdeel uitsluitend of in hoofdzaak in
gebruik is bij sportorganisaties of -instellingen;e. die of waarvan een onderdeel in gebruik is als wachtruimte voor
passagiers van een openbaar vervoerbedrijf; f. die gelegen is op een kampeer- of caravanterrein;g. die in gebruik is bij en/of geëxploiteerd wordt door een
paracommerciële rechtspersoon.Artikel 2:38 Beperkingen voor horecabedrijven en
slijtersbedrijven De burgemeester kan in het belang van de handhaving van de openbare
orde, de veiligheid, de zedelijkheid of de volksgezondheid aan een
vergunning als bedoeld in artikel 3 van de Drank- en Horecawet
voorschriften verbinden en de vergunning beperken tot het
verstrekken van zwak-alcoholhoudende drank een en ander in
aanvulling op artikel 2:37.Artikel 2:39 Verbod 'happy hours' en ‘stuntprijzen' Het is verboden in een horecalokaliteit of op een terras
bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank te
verstrekken voor gebruik ter plaatse tegen een prijs die voor een
periode van 24 uur of korter lager is dan 60% van de prijs die daar
gewoonlijk wordt gevraagd. Artikel 2:39A Ontheffingen 1. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in artikel 2:37
gestelde verbod en de in artikel 2:36, leden 1, 2 en 3 genoemde
dagen en tijden. 2. De burgemeester stelt beleidsregels op ten aanzien van de
beoordeling van verzoeken om ontheffing. 3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve beschikking bij niet tijdig beslissen) niet
van toepassing.Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf Artikel 2:40
BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder inrichting: elke al dan niet
besloten ruimte waarin, in de uitoefening van beroep of bedrijf, aan
personen de mogelijkheid van nachtverblijf of gelegenheid tot
kamperen wordt verschaft. Artikel 2:41 Melding
exploitatie Degene die een inrichting
opricht, overneemt, verplaatst of de exploitatie of feitelijke
leiding van een inrichting staakt, is verplicht binnen drie dagen
daarna daarvan schriftelijk melding te doen bij de burgemeester. Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden Artikel 2:42
Speelgelegenheden1. Dit artikel verstaat onder speelgelegenheid: een voor het publiek
toegankelijke gelegenheid waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof
deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te
beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen
worden gewonnen of verloren.2. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
speelgelegenheid te exploiteren of te doen exploiteren. Het verbod
is niet van toepassing op:a. speelautomatenhallen waarvoor op grond van artikel 30c, eerste
lid, onder b, van de Wet op de kansspelen vergunning is
verleend;b. speelgelegenheden waarvoor de minister van Justitie of de Kamer
van Koophandel bevoegd is vergunning te verlenen;c. speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt geboden om het
kleine kansspel als bedoeld in artikel 7c van de Wet op de
kansspelen te beoefenen, of te spelen op speelautomaten als bedoeld
in artikel 30 van de Wet op de kansspelen, of de handeling als
bedoeld in artikel 1, onder a, van de Wet op de kansspelen te
verrichten.3. De burgemeester weigert de vergunning:a. indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de woon- en
leefsituatie in de omgeving van de speelgelegenheid of de openbare
orde op ontoelaatbare wijze nadelig worden beïnvloed door de
exploitatie van de speelgelegenheid;b. indien de exploitatie van de speelgelegenheid in strijd is met
een geldend bestemmingsplan.4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:43
Speelautomaten1. In dit artikel wordt verstaan onder:a. wet: de Wet op de kansspelen;b. speelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder a, van
de wet;c. kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder c,
van de wet;d. hoogdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30,
onder d, van de wet;e. laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30,
onder e, van de wet.2. In hoogdrempelige inrichtingen zijn drie speelautomaten
toegestaan, waarvan maximaal twee kansspelautomaten.3. In laagdrempelige inrichtingen zijn drie speelautomaten
toegestaan, met dien verstande dat kansspelautomaten in het geheel
niet zijn toegestaan. Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid
Artikel 2:44 Betreden gesloten woning of
lokaal1. Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet
gesloten woning, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of een
bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.2. Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet
gesloten woning, een niet voor het publiek toegankelijk lokaal, een
bij die woning of dat lokaal behorend erf, een voor het publiek
toegankelijk lokaal of bij dat lokaal behorend erf te betreden.3. Deze verboden gelden niet voor personen wier aanwezigheid in de
woning of het lokaal wegens dringende reden noodzakelijk is.
Artikel 2:45 Plakken en kladden1. Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is te bekrassen of te
bekladden. 2. Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op een andere openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is:a. een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding
aan te plakken, te doen aanplakken, op andere wijze aan te brengen
of te doen aanbrengen;b. met kalk, krijt, teer, inkt of een kleur- of verfstof een
afbeelding, letter, cijfer of graffiti aan te brengen of te doen
aanbrengen.3. Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift.4. Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen.5. Het is verboden de in het vierde lid bedoelde aanplakborden te
gebruiken voor het aanbrengen van handelsreclame.6. Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen, die geen betrekking mogen hebben
op de inhoud van de meningsuitingen en bekendmakingen.7. De houder van de in het tweede lid bedoelde schriftelijke
toestemming is verplicht die aan een opsporingsambtenaar op diens
eerste vordering terstond ter inzage af te geven. Artikel 2:46 Vervoer plakgereedschap
e.d.1. Het is verboden op een openbare plaats enig aanplakbiljet,
aanplakdoek, kalk, teer, inkt, kleur- of verfstof, verfgereedschap,
plaksel of lijm te vervoeren of bij zich te hebben.2. Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde materialen
of gereedschappen niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd voor
handelingen als verboden in artikel 2:45.Artikel 2:47 Vervoer
inbrekerswerktuigen1. Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te
vervoeren of bij zich te hebben.2. Dit verbod is niet van toepassing, indien de bedoelde werktuigen
niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd om zich onrechtmatig de
toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig
sluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van braak
te vergemakkelijken of het maken van sporen te voorkomen.
Artikel 2:48 Varen in
openbaar waterIn dit artikel wordt verstaan onder:a. taluds: de hellende oppervlakten van de zijdelingse begrenzingen
van oppervlaktewater en waterlopen;b. oppervlaktewater het water met inbegrip van de waterbodem en de
taluds die een functie hebben voor de af- en aanvoer en/of berging
van het op de bodem vrij aanwezige water;c. waterlopen het water met inbegrip van de waterbodem en de taluds
die een functie hebben voor de af- en aanvoer en/of de berging van
het op de bodem vrij aanwezige water, en die als zodanig in de
legger zijn aangegeven;d. legger de legger als bedoeld in de Waterverordening Zeeland2. Het is verboden te varen in openbaar oppervlaktewater en openbare
waterlopen.3. Het college kan ontheffing verlenen van het in het tweede lid
gestelde verbod.4. Het in het tweede lid gesteld verbod geldt niet voor zover in het
daarin geregelde on derwerp wordt voorzien door de Waterverordening
Zeeland of de Keur waterbeheer waterschap Scheldestromen 2007.
Artikel 2:49 Slapen op of aan openbare
plaatsen1. Onverminderd het bepaalde in artikel 4:20 is het verboden tussen
zonsondergang en zonsopgang: a. op of aan openbare plaatsen te liggen of te slapen, dan wel
daartoe gelegenheid te bieden; b. op of aan openbare plaatsen te liggen of te slapen in een
voertuig, woonwagen, tent of een soortgelijk onderkomen dan wel
daartoe gelegenheid te bieden. 2. Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen. 3. Het college kan plaatsen aanwijzen waar het in het eerste lid
gestelde verbod niet geldt. 4. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover in
het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Verordening
kleinschalig kamperen Vlissingen. Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag op openbare
plaatsen1. Het is verboden:a. op een openbare plaats te klimmen of zich te bevinden op een
beeld, monument, overkapping, constructie, openbare
toiletgelegenheid, voertuig, hekheining of andere afsluiting,
verkeersmeubilair en daarvoor niet bestemd straatmeubilair;b. zich op een openbare plaats zodanig op te houden dat aan
gebruikers of bewoners van nabij die openbare plaats gelegen
woningen onnodig overlast of hinder wordt veroorzaakt;2. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 424, 426bis of 431 van het
Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
Artikel 2:51 Verboden drankgebruik1. Het is verboden op een openbare plaats, die deel uitmaakt van een
door het college aangewezen gebied:a. alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flessen,
blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank bij zich te
hebben;b. drank in glazen met zich te voeren of bij zich te hebben;c. anderszins dan verpakt, glazen bij zich te hebben, tenzij met het
kennelijk en uitsluitend oogmerk van vervoer.2. Het bepaalde in het eerste lid geldt niet voor:a. een terras dat behoort bij een horecabedrijf als bedoeld in
artikel 2:23, eerste lid, onder c;b. de plaats, niet zijnde een horecabedrijf als bedoeld onder a,
waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel 35, tweede lid, van
de Drank- en Horecawet.3. Het bevoegde bestuursorgaan kan van het verbod, bedoeld in het
eerste lid onder a, ontheffing verlenen. Artikel 2:52 Verboden gedrag bij of in
gebouwen1. Het is verboden:a. zich zonder redelijk doel in een portiek of poort op te
houden;b. zonder redelijk doel in, op of tegen een raamkozijn of een
drempel van een gebouw te zitten of te liggen.2. Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van flatgebouwen,
appartementsgebouwen en soortgelijke meergezinshuizen en van
gebouwen die voor publiek toegankelijk zijn, verboden zich zonder
redelijk doel te bevinden in een voor gemeenschappelijk gebruik
bestemde ruimte van een dergelijk gebouw. Artikel 2:53 Hinderlijk gedrag in voor het publiek
toegankelijke ruimtenHet is verboden zich zonder redelijk doel op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in of op een voor het publiek
toegankelijk portaal, telefooncel, wachtlokaal voor een openbaar
vervoermiddel, parkeergarage, rijwielstalling of een andere
soortgelijke, voor het publiek toegankelijke ruimte dan wel deze te
verontreinigen of te bezigen voor een ander doel dan waarvoor de
desbetreffende ruimte is bestemd. Artikel 2:54 Neerzetten van fietsen
e.d.Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een bromfiets te
plaatsen of te laten staan tegen een raam, een raamkozijn, een deur,
de gevel van een gebouw dan wel in de ingang van een portiek
indien:a. dit in strijd is met de uitdrukkelijke wil van de gebruiker van
dat gebouw of dat portiek;b. daardoor de ingang versperd wordt. Artikel 2:55 Overlast van fiets of bromfiets op markt
en kermisterrein e.d.Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen
uren en plaatsen zich met een fiets of bromfiets te bevinden op een
door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een
markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden
wordt die publiek trekt, mits dit verbod kenbaar is aan de bezoekers
van het terrein. Artikel 2:56 Loslopende
honden1. Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven:a. van 15 april tot en met 15 september op de stranden gelegen voor
de Boulevards Evertsen, Bankert en de Ruijter, op het Nollestrand,
op het strand Westduin of in de daarbij behorende
kleedruimtes;b. op een voor publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig
ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of speelweide;c. op andere door het college aangewezen plaatsen;d. onverminderd het bepaalde onder a tot en met c, anders dan kort
aangelijnd:- binnen de bebouwde kom op de weg;- op andere door het college aangewezen plaatsen;e. buiten de bebouwde kom op de weg zonder voldoende toezicht;f. op de weg zonder dat die hond voorzien is van aan een halsband
of op andere wijze, aangebrachte identificatiegegevens die de
eigenaar of houder duidelijk doen kennen.2. Het college kan van de in het eerste lid genoemde verboden
ontheffing verlenen.3. De verboden genoemd in het eerste lid onder a en c gelden niet
voor zover de eigenaar of houder van een hond zich vanwege zijn
handicap door een geleide- of hulphond laat begeleiden. .Artikel 2:57 Verontreiniging door
honden1. De eigenaar of houder van een hond is verplicht ervoor te zorgen
dat die hond zich niet van uitwerpselen ontdoet:a. binnen de bebouwde kom in de openbare ruimte;b. buiten de bebouwde kom in de openbare ruimte: op een gedeelte van
de weg dat is bestemd of mede is bestemd voor het verkeer van
voetgangers. 2. De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid
gestelde gebod wordt opgeheven, indien de eigenaar of houder van de
hond er zorg voor draagt, dat: a. de uitwerpselen onmiddellijk worden verwijderd.b. de hond gebruik maakt van door het college aangewezen
plaatsen.3. Onverminderd het bepaalde in het eerste en tweede lid is een
ieder die een hond bij zich heeft binnen de bebouwde kom verplicht
tenminste één deugdelijk hulpmiddel ter onmiddellijke verwijdering
van hondenuitwerpselen op wegen en/of andere voor publiek
toegankelijke plaatsen bij zich te hebben en dit hulpmiddel op
eerste aanvraag van een daartoe bevoegde ambtenaar te tonen.4. Het college kan van de in het eerste lid genoemde verboden
ontheffing verlenen.5. De verboden genoemd in het eerste lid, onder a en b gelden niet
voor zover de eigenaar of houder van een hond zich vanwege zijn
handicap door een geleide- of hulphond laat begeleiden. Artikel 2:58 Gevaarlijke
honden1. In dit artikel wordt verstaan onder:a. muilkorf: muilkorf ingericht naar een model dat beantwoordt aan
de volgende beschrijving: een muilkorf vervaardigd van stevige
kunststof, of van stevig leer of van beide stoffen, die door middel
van een stevige leren riem rond de hals zodanig is aangebracht dat
verwijdering zonder toedoen van de mens niet mogelijk is en die
zodanig is ingericht dat de drager geen mens of dier kan bijten, dat
de afgesloten ruimte binnen de ruimte een geringe opening van de bek
toelaat en dat geen scherpe delen binnen de korf aanwezig zijn;b. kort aanlijnen: aanlijnen van een hond met een lijn met een
lengte, gemeten van hand tot halsband, die niet langer is dan 1,50
meter.2. Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen op een openbare plaats of op het
terrein van een ander:a. anders dan kort aangelijnd nadat het college aan de eigenaar of
de houder heeft bekendgemaakt dat het die hond gevaarlijk of
hinderlijk acht en een aanlijngebod in verband met het gedrag van
die hond noodzakelijk vindt;b. anders dan kort aangelijnd en voorzien van een muilkorf nadat het
college aan de eigenaar of de houder heeft bekendgemaakt dat het die
hond gevaarlijk of hinderlijk acht en een aanlijn en muilkorfgebod
in verband met het gedrag van die hond noodzakelijk vindt.3. In afwijking van artikel 2:56, eerste lid onder f, geldt voor het
bepaalde in het eerste lid bovendien dat de hond voorzien moet zijn
van een optisch leesbaar, niet-verwijderbaar identificatiekenmerk in
het oor of de buikwand. Artikel 2:59 Houden van hinderlijke of schadelijke
dieren1. Het is verboden op door het college ter voorkoming of opheffing
van overlast of schade aan de openbare gezondheid aangewezen
plaatsen, buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer,
bij dat aanwijzingsbesluit aangeduide dieren:a. aanwezig te hebben, ofb. aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door het
college in het aanwijzingsbesluit gestelde regels, ofc. aanwezig te hebben tot een groter aantal dan in die aanwijzing is
aangegeven, ofd. te voeren.2. Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen
binnen een krachtens het eerste lid aangewezen gedeelte van de
gemeente ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde
verbod.3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:60 Loslopend
veeDe rechthebbende op vee dat zich bevindt in een aan een weg liggend
weiland of terrein dat niet van die weg is afgescheiden door een
deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen dat zodanige
maatregelen getroffen worden dat dit vee die weg niet kan bereiken.
Artikel 2:61 BedelarijHet is verboden in door het college aangewezen
gebieden op of aan de weg of in een voor het publiek toegankelijk
gebouw te bedelen om geld of andere zaken. Artikel 2:61a Mosquito1. In dit artikel wordt onder een mosquito verstaan: een apparaat
dat een slechts voor jongeren hoorbare, hinderlijke hoge pieptoon
produceert, met als doel groepen jongeren weg te houden van plaatsen
waar zij overlast veroorzaken. 2. In afwijking van het bepaalde in artikel 4:5 kan de burgemeester
in het belang van de openbare orde besluiten op een openbare plaats
een mosquito aan te brengen bij gebleken ernstige overlast door
jongeren op die plaats. 3. De aanwezigheid van een mosquito wordt kenbaar gemaakt op de
plaats waar deze is aangebracht. 4. Een mosquito is alleen in werking op die tijdstippen dat overlast
redelijkerwijs valt te verwachten. 5. Een mosquito wordt aangebracht voor een periode van ten hoogste
zes maanden. De burgemeester kan die periode telkens met een periode
van ten hoogste zes maanden verlengen. Afdeling 12. Vuurwerk Artikel 2:62 Begripsbepalingen In deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk:
Consumentenvuurwerk waarop het Besluit van 22 januari 2002, houdende
nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (Vuurwerkbesluit) van toepassing is. Artikel 2:63 Ter beschikking stellen van
consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagen1. Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of nevenbedrijf
consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen dan wel voor het ter
beschikking stellen aanwezig te houden, zonder een vergunning van
het college.2. Op deze vergunning is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking) niet van
toepassing.Artikel 2:64 Gebruiken van consumentenvuurwerk tijdens
de jaarwisseling1. Het is verboden consumentenvuurwerk te gebruiken op een door het
college in het belang van de voorkoming van gevaar, schade of
overlast aangewezen plaats.2. Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te
bezigen als dat gevaar, schade of overlast kan veroorzaken.3. De in het eerste en tweede lid gestelde verboden gelden niet voor
zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel
429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van Strafrecht. Afdeling 13. DrugsoverlastArtikel 2:65 Drugshandel op
straatOnverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden op of aan
de weg post te vatten of zich daar heen en weer te bewegen en zich
op of aan wegen in of op een voertuig te bevinden of daarmee heen en
weer of rond te rijden, met het kennelijke doel om middelen als
bedoeld in artikel 2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende
waar, al dan niet tegen betaling af te leveren, aan te bieden of te
verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.
Afdeling 14. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden
en cameratoezicht op openbare plaatsenArtikel 2:66 Bestuurlijke
ophoudingDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 154a van de Gemeentewet
besluiten tot het tijdelijk doen ophouden van door hem aangewezen
groepen van personen op een door hem aangewezen plaats indien deze
personen het bepaalde in artikel 2:1, 2:2, 2:5, 2:6, 2:8, 2:11,
2:50, 2:51, 2:52 of 2:64 groepsgewijs niet naleven.
Artikel 2:67
VeiligheidsrisicogebiedenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet
bij verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens,
dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, een gebied,
met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven, aanwijzen als
veiligheidsrisicogebied. Artikel 2:68 Cameratoezicht op openbare
plaatsen1. De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de
Gemeentewet besluiten tot plaatsing van vaste camera’s voor een
bepaalde duur ten behoeve van het toezicht op een openbare
plaats.2. De burgemeester heeft de bevoegdheid als bedoeld in het eerste
lid eveneens ten aanzien van andere openbare plaatsen te weten:a. parkeergarage Aagje Dekenstraat en b. parkeergarage Spuistraat (De Fonteyne).Afdeling 15.
GereserveerdArtikel 2:69
GereserveerdArtikel 2:70
GereserveerdArtikel 2:71
GereserveerdArtikel 2:72
GereserveerdAfdeling 16 CarbidschietenArtikel 2:73 BegripsomschrijvingenIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. bevoegd bestuursorgaan: het college of, voor zover het betreft
openbare samenkomsten en vermakelijkheden als bedoeld in artikel 174
van de Gemeentewet, de burgemeester; b. bus: een al dan niet originele melkbus, of een andere bus van
staal of ijzer, een container, een opslagvat, een buis of een ander
daarmee gelijk te stellen voorwerp; c. carbidschieten: het in een bus op explosieve wijze verbranden
van acetyleengas afkomstig van een reactie tussen carbid
(calciumacetylide) en water of van een gasmengsel met vergelijkbare
eigenschappen. Artikel 2:74 Verbod carbidschietenCarbidschieten in de openlucht is verboden. Artikel 2:75 Vrijstelling verbod1. Het verbod gesteld in artikel 2:74 geldt niet indien
carbidschieten plaatsvindt op 31 december tussen 10.00 en 24.00 uur
en op 1 januari tussen 00.00 en 02.00 uur, mits:a. daarbij gebruik wordt gemaakt van een bus met een inhoud van ten
hoogste één liter;b. daarbij geen handelingen worden verricht of nagelaten waarvan
degene die het carbidschieten verricht weet of redelijkerwijs moet
vermoeden dat daardoor gevaar, schade of hinder kan optreden voor
personen of voor de omgeving.2. Onverminderd het bepaalde in het eerste lid, geldt het verbod
gesteld in artikel 2:74 eveneens niet indien carbidschieten
plaatsvindt op 31 december tussen 10.00 en 24.00 uur en op 1 januari
tussen 00.00 en 02.00 uur buiten de bebouwde kom, mits:a. daarbij gebruik wordt gemaakt van een bus met een inhoud van ten
hoogste 50 liter;b. daarbij geen handelingen worden verricht of nagelaten waarvan
degene die het carbidschieten verricht weet of redelijkerwijs moet
vermoeden dat daardoor gevaar, schade of hinder kan optreden voor
personen of voor de omgeving;c. degene die het carbidschieten verricht, een schriftelijke
toestemming daartoe kan overleggen van de eigenaar van het terrein
van waaraf wordt geschoten;d. de plaats op het terrein van waaraf wordt geschoten is
gelegen:i. op een afstand van ten minste 75 meter van woonbebouwing;ii. op een afstand van ten minste 300 meter van inrichtingen voor de
intramurale zorg;iii. op een afstand van ten minste 300 meter van in gebruik zijnde
voorzieningen voor het houden van dieren;iv. op een afstand van ten minste 500 meter van een
vogelbeschermingsgebied.e. wordt geschoten in een richting welke tegengesteld is aan de
richting waarin de dichtstbijzijnde bebouwing is gelegen;f. het vrije schootsveld ten minste 75 meter is en hierin geen
verharde openbare wegen of paden liggen;g. er geen busdeksel of andere gevaarzettende voorwerpen worden
weggeschoten;h. het gebruik van (voet)ballen of andere afsluitingen zodanig is
dat daardoor geen schade aan mens, dier of goed kan worden
veroorzaakt;i. het terrein van waaraf wordt geschoten is afgezet met linten of
ander vergelijkbaar materiaal;j. binnen een cirkel met een straal van 100 meter rond de plaats
waar het car bidschieten plaatsvindt, in totaal niet meer dan tien
bussen voor het carbid schieten worden gebruikt dan wel
gebruiksklaar voor carbidschieten aanwezig worden gehouden;k. de bussen zodanig stevig in de bodem, in een frame of op andere
wijze zijn verankerd, dat terugslag wordt voorkomen;l. het carbidschieten plaatsvindt door een persoon van ten minste 18
jaar oud die niet verkeert onder invloed van alcohol of andere
psychotrope stoffen;m. teneinde de veiligheid van het publiek en de eigen veiligheid te
waarborgen, toezicht op het carbidschieten wordt gehouden door ten
minste één persoon van ten minste 18 jaar oud die niet verkeert
onder invloed van alcohol of andere psychotrope stoffen;n. het terrein van waaraf wordt geschoten goed is verlicht indien
het carbidschieten plaatsvindt na zonsondergang.
Artikel 2:76 Bij zich hebben van
carbid1. Het is verboden op of aan de weg carbid bij zich te hebben op
andere dagen dan op 31 december tussen 10.00 en 24.00 uur en op 1
januari tussen 00.00 en 02.00 uur.2. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op degenen
aan wie carbid is afgeleverd, gedurende de tijd die nodig is om
thuis te komen, noch op degene die aannemelijk maakt dat hij het
carbid nodig heeft in de uitoefening van beroep of bedrijf. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op de houder
van een ontheffing als bedoeld in artikel 2:78.Artikel 2:77 Aanwijzing gebieden zonder
vrijstellingHet bevoegd bestuursorgaan kan ter voorkoming van gevaar, schade of
overlast of in het belang van de natuurbescherming, een of meer
gedeelten van de gemeente of een of meer bepaalde plaatsen aanwijzen
waar het gestelde in artikel 2:75 niet van toepassing is.Artikel 2:78 OntheffingHet bevoegde bestuursorgaan kan ontheffing verlenen van het in
artikel 2:74 gestelde verbod.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3.
van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking
bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:79 ToepasselijkheidDeze afdeling is niet van toepassing voor zover de Wet milieubeheer,
de Wet wapens en munitie, de Wet milieugevaarlijke stoffen, de Wet
vervoer gevaarlijke stoffen of het Wetboek van Strafrecht van
toepassing is.Afdeling 17 Toezicht op growshops, smartshops, belwinkels en
internetcafésArtikel 2:80 BegripsomschrijvingenIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. inrichting: een voor het publiek toegankelijke ruimte waarin bedrijfsmatig, in
een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of anders dan om niet,
handelingen en werkzaamheden worden verricht die verband houden met
dan wel inherent zijn aan het exploiteren van hetgeen in het
maatschappelijk verkeer wordt aangeduid als een growshop, smartshop,
belwinkel of internetcafé; het gaat hier zowel om groothandels als
om detailhandelszaken; b. exploitant: de natuurlijke persoon of personen of de rechtspersoon of personen,
voor wiens rekening en risico de inrichting wordt geëxploiteerd en
de tot vertegenwoordiging van die rechtspersoon of personen bevoegde
natuurlijke personen; c. leidinggevende: de exploitant alsmede andere natuurlijke personen, die algemene of
onmiddellijke leiding geven aan een inrichting. 2. In deze paragraaf wordt onder bezoeker niet verstaan: a. de gezinsleden van de exploitant alsmede diens elders wonende
bloed- en aanverwanten, in de rechte lijn onbeperkt, in de zijlijn
tot en met de derde graad;b. de personen die voorkomen in het register als bedoeld in artikel
438 van het Wetboek van Strafrecht; c. de personen wier aanwezigheid in de inrichting wegens dringende
redenen noodzakelijk is; d. het dienstdoend personeel. Artikel 2:81 Vergunningplicht1. Het is verboden een inrichting te exploiteren zonder vergunning
van de burgemeester.2. De vergunning wordt uitsluitend verleend aan de exploitant en kan
niet worden overgedragen. 3. De burgemeester weigert de vergunning als bedoelt in het eerste
lid of trekt deze geheel of gedeeltelijk in wanneer feiten en
omstandigheden erop wijzen of redelijkerwijs doen vermoeden dat ter
verkrijging van de vergunning een strafbaar feit is gepleegd of
wanneer sprake is van:a. Het benutten van voordelen uit strafbare feiten enb. Het plegen van strafbare feiten.4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. Artikel 2:82 Gedragseisen1. Voor het verkrijgen van een vergunning moeten de leidinggevenden
de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt en voldoen aan de bij of
krachtens artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a en b, en derde
lid, van de Drank- en Horecawet aan leidinggevenden gestelde eisen. 2. Het is verboden een inrichting te exploiteren indien door de
leidinggevenden niet of niet langer wordt voldaan aan de bij of
krachtens artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a en b, en derde
lid, van de Drank- en Horecawet aan leidinggevenden gestelde eisen. Artikel 2:83 Aanwezigheid
leidinggevendeHet is verboden de inrichting geopend te hebben zonder dat een op de
vergunning vermelde leidinggevende aanwezig is.Artikel 2:84 WeigeringsgrondenDe vergunning wordt geweigerd indien:a. de vestiging of exploitatie strijd oplevert met het geldende
bestemmingsplan;b. de leidinggevenden binnen drie jaar voor de aanvraag een
inrichting heeft geëxploiteerd of daar leiding aan heeft gegeven,
die wegens het aantasten van de openbare orde, de aantasting van het
woon- en leefklimaat daaronder begrepen, dan wel op basis van
artikel 13b Opiumwet gesloten is geweest dan wel waarvoor de
vergunning om die reden is ingetrokken;c. de leidinggevenden de leeftijd van 18 jaar nog niet hebben
bereikt; d. de leidinggevenden niet voldoen aan de bij of krachtens artikel
8, tweede lid, aanhef en onder a en b, en derde lid, van de Drank-
en Horecawet aan leidinggevenden gestelde eisen; e. naar het oordeel van de burgemeester moet worden aangenomen dat
de woon- en leefsituatie in de omgeving van de inrichting en/of de
openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed door de
aanwezigheid van de inrichting;f. er sprake is van een concentratie van inrichtingen in een bepaald
gebied, waardoor het gevaar voor aantasting van de openbare orde of
het woon- en leefklimaat cumulatief toeneemt; g. de inrichting gevestigd is in de onmiddellijke nabijheid van
horecabedrijven of winkels met een dusdanig andere bezoekersgroep,
dat de ontmoeting tussen de verschillende bezoekersgroepen openbare
ordeproblemen tot gevolg heeft of tot gevolg dreigt te hebben;h. de inrichting gevestigd is in de directe nabijheid van een
terrein waarop een school of jongerencentrum is gehuisvest; i. redelijkerwijze moet worden aangenomen, dat de feitelijke
toestand niet met het in de aanvraag vermelde in overeenstemming zal
zijn. j. Feiten en omstandigheden erop wijzen of redelijkerwijs doen
vermoeden dat ter verkrijging van de vergunning een strafbaar feit
is gepleegd of wanneer sprake is van:1. het benutten van voordelen uit strafbare feiten en2. het plegen van strafbare feiten.Artikel 2:85
Sluitingsuur1. Op de openingstijden van de inrichting is het bij of krachtens de
Winkeltijdenwet bepaalde van toepassing.2. Het is de leidinggevenden van een inrichting verboden deze voor
bezoekers geopend te hebben of daarin of aldaar één of meer
bezoekers toe te laten of te laten verblijven gedurende de tijden
dat de inrichting op grond van de in het eerste lid bedoelde
regelgeving voor het publiek gesloten dient te zijn. Artikel 2:86 Afwijking sluitingsuur;
tijdelijke sluiting1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde,
veiligheid, zedelijkheid of gezondheid, of in geval van bijzondere
omstandigheden, te zijner beoordeling, voor één of meer
inrichtingen, tijdelijk andere dan de krachtens in artikel
2:85.,eerste lid, bedoelde regelgeving geldende sluitingsuren
vaststellen of tijdelijk sluiting bevelen. 2. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover artikel 13b
van de Opiumwet van toepassing is. Artikel 2:87 SluitingOnverminderd het bepaalde in artikel 2:86 kan de burgemeester een
inrichting, al dan niet voor een bepaalde termijn gesloten verklaren
indien:a. gehandeld wordt in strijd met het bepaalde in de artikelen 2:81,
eerste lid, 2:82., tweede lid, of 2:91, eerste lid;b. gehandeld wordt in strijd met de aan de vergunning verbonden
voorschriften.Artikel 2:88 Aanwezigheid in gesloten
inrichting.1. Het is verboden gedurende de tijd dat een inrichting ingevolge de
in artikel 2:85, eerste lid, bedoelde regelgeving of krachtens een
op grond van artikel 2:86 dan wel artikel 2:87 genomen besluit voor
bezoekers gesloten dient te zijn, zich als bezoeker daarin of aldaar
te bevinden;2. Het is de leidinggevenden van een inrichting verboden gedurende
de tijd dat een inrichting ingevolge een op grond van artikel 2:86
dan wel artikel 2:87 genomen besluit voor bezoekers gesloten dient
te zijn, deze inrichting voor bezoekers geopend te hebben of daarin
of aldaar een of meer bezoekers toe te laten of te laten verblijven.
Artikel 2:89 Intrekking vergunningOnverminderd het bepaalde in artikel 1.6 wordt de vergunning
ingetrokken indien:a. de exploitatie van de inrichting door een andere dan de in de
vergunning genoemde exploitant is of wordt overgenomen e vestiging
of exploitatie strijd oplevert met het geldende
bestemmingsplan;b. de leidinggevenden niet of niet langer voldoen aan de bij of
krachtens artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a en b, en derde
lid, van de Drank- en Horecawet aan leidinggevenden gestelde
eisen;c. aannemelijk is dat de leidinggevenden betrokken zijn bij of
ernstige nalatigheid kan worden verweten bij activiteiten als
bedoeld in artikel 3 Opiumwet;d. dit anderszins noodzakelijk is in het belang van de openbare
orde, de aantasting van het woon- en leefklimaat daaronder begrepen.
Artikel 2:90 Wijziging vergunning.1. Wanneer er een verandering van omstandigheden optreedt, waardoor
er een wijziging in de vergunning dient te komen, dient de
exploitant onverwijld een wijzigingsaanvraag in te dienen. 2. Indien de aanvraag niet is ingediend binnen een maand na de
verandering van omstandigheden, kan de burgemeester de verleende
vergunning intrekken. Artikel 2:91 Verplaatsing
inrichting1. Het is verboden een inrichting te verplaatsen zonder vergunning
van de burgemeester.2. De burgemeester verleent deze vergunning alleen, indien het
algemeen belang dat naar zijn oordeel vordert en zich overigens geen
van de in artikel 2:84 genoemde weigeringsgronden voordoet.
Artikel 2:92 OvergangsbepalingVerbodsbepalingen ten aanzien van inrichtingen waarvoor een
vergunning vereist is krachtens deze paragraaf, zijn niet van
toepassing:a. gedurende zes maanden na het in werking treden van deze
paragraaf;b. ook na de onder a bepaalde termijn, voorzover degenen die de
vergunning nodig hebben, binnen deze termijn een aanvraag hebben
ingediend, totdat onherroepelijk op deze aanvraag is beslist.3.SEKSINRICHTINGEN, SEKSWINKELS, STRAATPROSTITUTIE E.D.Afdeling 1. Begripsbepalingen Artikel 3:1
BegripsbepalingenIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder:a. prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten van
seksuele handelingen met een ander tegen vergoeding;b. prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het verrichten van
seksuele handelingen met een ander tegen vergoeding;c. seksinrichting: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte
waarin bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was
seksuele handelingen worden verricht, of vertoningen van
erotisch-pornografische aard plaatsvinden. Onder een seksinrichting
worden in elk geval verstaan: een seksbioscoop, seksautomatenhal,
sekstheater, een parenclub of een prostitutiebedrijf waaronder tevens
begrepen een erotische-massagesalon, al dan niet in combinatie met
elkaar;d. escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of
rechtspersoon die bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig
was prostitutie aanbiedt die op een andere plaats dan in de
bedrijfsruimte wordt uitgeoefend;e. sekswinkel: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin
hoofdzakelijk goederen van erotisch-pornografische aard aan
particulieren plegen te worden verkocht of verhuurd; f. exploitant: de natuurlijke persoon of personen of rechtspersoon of
rechtspersonen die een seksinrichting of escortbedrijf exploiteert, dan
wel exploiteren en de tot vertegenwoordiging van die rechtspersoon of
rechtspersonen bevoegde natuurlijke persoon of personen;g. beheerder: de natuurlijke persoon of personen die de onmiddellijke
feitelijke leiding uitoefent, dan wel uitoefenen in een seksinrichting
of escortbedrijf;h. bezoeker: degene die aanwezig is in een seksinrichting, met
uitzondering van:1. de exploitant; 2. de beheerder;3. de prostituee;4. het personeel dat in de seksinrichting werkzaam is;5. toezichthouders die zijn aangewezen op grond van artikel 6.2 van deze
verordening;6. andere personen wier aanwezigheid in de seksinrichting wegens
dringende redenen noodzakelijk is. Artikel 3:2 Bevoegd
bestuursorgaanIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: het
college of, voor zover het betreft voor het publiek openstaande gebouwen
en daarbij behorende erven als bedoeld in artikel 174 van de
Gemeentewet, de burgemeester. Artikel 3:3 Nadere
regelsMet het oog op de in artikel 3:13 genoemde belangen, kan het college
over de uitoefening van de bevoegdheden zoals genoemd in dit hoofdstuk
nadere regels vaststellen.Afdeling 2. Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels en
dergelijke .Artikel 3:4
Seksinrichtingen1. Het is verboden een seksinrichting of escortbedrijf te exploiteren of
te wijzigen zonder vergunning van het bevoegd bestuursorgaan.2. In de aanvraag om vergunning en in de vergunning wordt in ieder geval
vermeld:a. de persoonsgegevens van de exploitant;b. de persoonsgegevens van de beheerder; enc. de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf.3. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en
beheerder1. De exploitant en de beheerder:a. staat niet onder curatele en is niet ontzet uit de ouderlijke macht
of de voogdij;b. is niet in enig opzicht van slecht levensgedrag; enc. heeft de leeftijd van eenentwintig jaar bereikt.2. Naast de gestelde eisen in het eerste lid, is de exploitant en de
beheerder niet:a. met toepassing van artikel 37 van het Wetboek van Strafrecht in een
psychiatrisch ziekenhuis geplaatst of met toepassing van artikel 37a van
het Wetboek van Strafrecht ter beschikking gesteld;b. binnen de laatste vijf jaar onherroepelijk veroordeeld tot een
onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van zes maanden of meer door de rechter
in Nederland, inclusief de drie openbare lichamen Bonaire, Saba en
Sint-Eustatius, dan wel door een andere rechter wegens een misdrijf
waarvoor naar Nederlands recht een bevel tot voorlopige hechtenis
ingevolge artikel 67, eerste lid van het Wetboek van Strafvordering is
toegelaten;c. binnen de laatste vijf jaar bij tenminste twee rechterlijke
uitspraken onherroepelijk veroordeeld tot een onvoorwaardelijke
geldboete van 500 euro of meer of tot een andere hoofdstraf als bedoeld
in artikel 9, eerste lid, onder a van het Wetboek van Strafrecht, wegens
dan wel mede wegens overtreding van:I. bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet, de
Opiumwet, de Vreemdelingenwet en de Wet arbeid vreemdelingen;II. de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 240b, 242 tot en met 249,
252, 250a (oud), 273a, 300 tot en met 303, 416, 417, 417bis, 426,
429quater en 453 van het Wetboek van Strafrecht;III. de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 juncto artikel
8 of juncto artikel 163 van de Wegenverkeerswet 1994;IV. de artikelen 1, onder a, b en d, 13, 14, 27 en 30b van de Wet op de
kansspelen;V. de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen;VI.de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.3. Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid wordt gelijk
gesteld:a. vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in artikel 74,
tweede lid onder a van het Wetboek van Strafrecht of artikel 76, derde
lid onder a van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, tenzij de
geldsom minder dan 375 euro bedraagt;b. een bevel tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf.4. De periode van vijf jaar, genoemd in het tweede lid, wordt:a. bij de weigering van een vergunning teruggerekend vanaf de datum van
beslissing op de aanvraag van de vergunning;b. bij de intrekking van een vergunning teruggerekend vanaf de datum van
de intrekking van deze vergunning.5. De exploitant of de beheerder is binnen de laatste vijf jaar geen
exploitant of beheerder geweest van een seksinrichting of escortbedrijf
die voor ten minste een maand door het bevoegde bestuursorgaan is
gesloten, of waarvan de vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid,
is ingetrokken, tenzij aannemelijk is dat hem terzake geen verwijt
treft. Artikel 3:6
Sluitingstijden1. Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te hebben
en daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven tussen 02.00 en
06.00 uur.2. Het bevoegd bestuursorgaan kan door middel van een voorschrift als
bedoeld in artikel 1:4 voor een afzonderlijke seksinrichting andere
sluitingstijden vaststellen.3. Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd dat die seksinrichting krachtens het eerste
lid of tweede lid, dan wel krachtens artikel 3.7, eerste lid, gesloten
dient te zijn.4. Het in het eerste tot en met derde lid bepaalde geldt niet voor zover
in de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door de op de Wet
milieubeheer gebaseerde voorschriften.Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden;
(tijdelijke) sluiting 1. Met het oog
op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen of in geval van
strijdigheid met de bepalingen in dit hoofdstuk kan het bevoegd
bestuursorgaan:a. tijdelijk andere dan de krachtens artikel 3:6, eerste of tweede lid,
geldende sluitingsuren vaststellen;b. van een afzonderlijke seksinrichting al dan niet tijdelijk de
gedeeltelijke of algehele sluiting bevelen.2. Onverminderd het bepaalde in artikel 3:41 van de Algemene wet
bestuursrecht, maakt het bevoegd bestuursorgaan het in het eerste lid
bedoelde besluit openbaar bekend overeenkomstig artikel 3:42 Algemene
wet bestuursrecht. Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant
en beheerder1. Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te hebben,
zonder dat de ingevolge artikel 3:4 op de vergunning vermelde exploitant
of beheerder in de seksinrichting aanwezig is.2. De exploitant en de beheerder zien er voortdurend op toe dat in de
seksinrichting:a. geen strafbare feiten plaatsvinden, waaronder in ieder geval de
feiten genoemd in de titels XIV (misdrijven tegen de zeden), XVIII
(misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid), XX (mishandeling), XXII
(diefstal) en XXX (heling) van het Tweede Boek van het Wetboek van
Strafrecht, in de Opiumwet en in de Wet wapens en munitie; enb. geen prostitutie wordt uitgeoefend door personen in strijd met het
bij of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de Vreemdelingenwet
bepaalde. Artikel 3:9
Straatprostitutie1. Het is verboden, door handelingen, houding, woord, gebaar of op
andere wijze, passanten tot prostitutie te bewegen, uit te nodigen dan
wel aan te lokken:a. op of aan andere dan door het college aangewezen wegen of
gebieden;b. gedurende andere dan door het college vastgestelde tijden.2. Met het oog op de naleving van het in het eerste lid gestelde verbod,
kan door politieambtenaren het bevel worden gegeven zich onmiddellijk in
een bepaalde richting te verwijderen.3. Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen kan
door politieambtenaren aan personen die zich bevinden op de wegen en
gedurende de tijden bedoeld in het eerste lid, het bevel worden gegeven
zich onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.4. De burgemeester kan met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid,
genoemde belangen personen aan wie ten minste eenmaal een bevel is
gegeven als bedoeld in het derde lid bij besluit verbieden zich
gedurende bepaalde termijn, anders dan in een openbaar middel van
vervoer, te bevinden op of aan de wegen en op de tijden bedoeld in het
eerste lid.5. De burgemeester beperkt het in het vierde lid genoemde verbod indien
dat in verband met de persoonlijke omstandigheden van betrokkene
noodzakelijk is.6. Het is verboden zich te gedragen in strijd met een door de
burgemeester opgelegd verbod als bedoeld in het vierde
lid.Artikel 3:10
SekswinkelsHet is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin een
sekswinkel te exploiteren in door het college in het belang van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen gebieden of delen
van de gemeente. Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke1. Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin of
daarop goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven
stukken dan wel afbeeldingen van erotisch-pornografische aard openlijk
ten toon te stellen, aan te bieden of aan te brengen:a. indien het bevoegd bestuursorgaan aan de rechthebbende heeft
bekendgemaakt dat de wijze van tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen
daarvan, de openbare orde of de woon- en leefomgeving in gevaar
brengt;b. anders dan overeenkomstig de door het bevoegd bestuursorgaan in het
belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving gestelde
regels.2. Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op het
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften,
aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen, die
dienen tot het openbaren van gedachten en gevoelens als bedoeld in
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet.Afdeling 3. Beslissingstermijn en weigingsgrondenArtikel 3:12 Beslissingstermijn 1. In afwijking van het bepaalde in artikel 1:2 neemt het bevoegd
bestuursorgaan een besluit op de aanvraag om vergunning bedoeld in
artikel 3.4, eerste lid, binnen twaalf weken na de dag waarop de
aanvraag ontvangen is.2. Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste twaalf
weken verdagen. Artikel 3:13
Weigeringsgronden1. De vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, wordt geweigerd
indien:a. de exploitant of de beheerder niet voldoet aan de in artikel 3:5
gestelde eisen;b. de vestiging of de exploitatie van de seksinrichting of het
escortbedrijf in strijd is met een geldend bestemmingsplan,
stadsvernieuwingsplan of leefmilieuverordening;c. er aanwijzingen zijn dat in de seksinrichting of het escortbedrijf
personen werkzaam zijn of zullen zijn in strijd met artikel 273f van het
Wetboek van Strafrecht of met het bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen of de Vreemdelingenwet bepaalde.2. Voor seksinrichtingen en in Nederland gevestigde escortbedrijven kan
onverminderd het bepaalde in artikel 1:8, de vergunning bedoeld in
artikel 3:4, eerste lid, dan wel de aanwijzing of vaststelling bedoeld
in artikel 3:9, eerste lid, worden geweigerd in het belang van:a. het voorkomen of beperken van overlast;b. het voorkomen of beperken van aantasting van het woon- en
leefklimaat;c. de veiligheid van personen of goederen;d. de verkeersvrijheid of – veiligheid;e. de gezondheid of zedelijkheid;f. de arbeidsomstandigheden van de prostituee. Afdeling 4. Beëindiging exploitatie en wijziging beheer
Artikel 3:14 Beëindiging
exploitatie1. De vergunning vervalt zodra de ingevolge artikel 3:4 op de vergunning
vermelde exploitant, de exploitatie van de seksinrichting of het
escortbedrijf feitelijk heeft beëindigd.2. Binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie, doet
de exploitant daarvan schriftelijk melding bij het bevoegd
bestuursorgaan. Artikel 3:15 Wijziging
beheer1. Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3:1, onder g, het beheer
in de seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft beëindigd,
doet de exploitant daarvan binnen een week na de feitelijke beëindiging
van het beheer schriftelijk melding bij het bevoegd bestuursorgaan.2. Het beheer kan worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder, indien
het bevoegd bestuursorgaan op aanvraag van de exploitant heeft besloten
de verleende vergunning overeenkomstig de wijziging in het beheer te
wijzigen. Het bepaalde in artikel 3:13, eerste lid, aanhef en onder a,
is van overeenkomstige toepassing.3. In afwachting van het besluit bedoeld in het tweede lid, kan het
beheer worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder zodra de exploitant
een aanvraag als bedoeld in het tweede lid heeft ingediend, totdat over
de aanvraag is besloten. 4.BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN ZORG VOOR HET
UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEAfdeling 1. Geluid- en lichthinderArtikel 4:1 BegripsomschrijvingenDeze afdeling verstaat onder: a. besluit: het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer; b. inrichting: een inrichting type A of B als bedoeld in het besluit; c. houder van een inrichting: degene die als eigenaar, leidinggevende of
anderszins een inrichting drijft; d. openbare inrichting: een openbare inrichting als bedoeld in artikel
2:23; e. sportinrichting: inrichting waarbij uitsluitend of in hoofdzaak
sprake is van een of meer voorzieningen of installaties voor het in de
open lucht of in een besloten ruimte beoefenen van sport in
wedstrijdverband, ter voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve
doeleinden; f. recreatie-inrichting: inrichting waarbij uitsluitend of in hoofdzaak
sprake is van: - een gelegenheid tot zwemmen of baden, - een of meer voorzieningen voor het in een besloten ruimte dansen of
geven van dansonderricht, - het in een besloten ruimte onderrichten van muziek of toneel, het
oefenen of houden van muziek-, toneel- of daarmee verwante uitvoeringen, - het in een besloten ruimte vertonen van films, houden van
presentaties, vergaderingen of congressen, - het tentoonstellen van gebruiksvoorwerpen of voortbrengsels van kunst,
cultuur of wetenschap, - het in de open lucht vertonen van films, houden van muziek-, toneel of
daarmee verwante uitvoeringen, - het bieden van gelegenheid tot het deelnemen aan kansspelen of om mee
te dingen naar prijzen of premies door enige kansbepaling; het gebruiken
van speelautomaten; - het bieden van recreatief dagverblijf of het aanwezig zijn van een of
meer voorzieningen voor recreatieve doeleinden, - het bieden van recreatief nachtverblijf in vakantiewoningen,
trekkershutten of op kampeerterreinen. g. collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan één of
een klein aantal inrichtingen is verbonden; h. incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die gebonden is
aan één of een klein aantal inrichtingen, Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve
festiviteiten1. De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit en artikel 4:6 van deze verordening gelden niet voor door
het college per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen ten aanzien van
inrichtingen waarop het oude Besluit horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen milieubeheer van toepassing was.2. De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van
sportbeoefening in de buitenlucht als bedoeld in artikel 4.113, eerste
lid, van het Besluit gelden niet voor door het college per kalenderjaar
aan te wijzen collectieve festiviteiten gedurende de daarbij aan te
wijzen dagen of dagdelen.3. In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan het
college bepalen dat de aanwijzing slechts geldt in een of meer delen van
de gemeente.4. Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het begin
van een nieuw kalenderjaar bekend.5. Het college kan, wanneer een collectieve festiviteit redelijkerwijs
niet te voorzien was, een festiviteit terstond als collectieve
festiviteit als bedoeld in het eerste lid aanwijzen. In dit geval is het
bepaalde in het vierde lid niet van toepassing. Artikel 4:3 Melding incidentele
festiviteiten1. Het is een inrichting toegestaan maximaal acht incidentele
festiviteiten per kalenderjaar te houden waarbij de geluidsnormen als
bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel
4:6 van deze verordening niet van toepassing zijn, mits de houder van de
inrichting ten minste twee weken voor de aanvang van de festiviteit dit
schriftelijk heeft gemeld bij het college.2. Het is een inrichting die niet valt onder een inrichting als bedoeld
in het eerste lid toegestaan gedurende één dag per kalenderjaar
incidentele festiviteiten te houden waarbij de geluidsnormen als bedoeld
in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit niet van toepassing
zijn, mits de houder van de inrichting ten minste twee weken voor de
aanvang van de festiviteit schriftelijk bij het college heeft
gemeld.3. Het is een inrichting als bedoeld in het eerste lid toegestaan om
tijdens maximaal acht incidentele festiviteiten per kalenderjaar de
verlichting langer aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten
waarbij artikel 4.113 , eerste lid, van het Besluit niet van toepassing
is, mits de houder van de inrichting dit ten minste twee weken voor de
aanvang van de festiviteit schriftelijk bij het college heeft
gemeld.4. Het college stelt een formulier vast voor het doen van een
melding.5. De melding wordt geacht te zijn gedaan wanneer het formulier,
volledig en naar waarheid ingevuld, tijdig is ingeleverd op de plaats op
dat formulier vermeld.6. De melding wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het college op
verzoek van de houder van een inrichting een incidentele festiviteit,
die redelijkerwijs niet te voorzien was, terstond toestaat.
Artikel 4:4 Verboden incidentele
festiviteitenHet is verboden een incidentele festiviteit te organiseren, toe te
laten, feitelijk te leiden of daaraan deel te nemen indien:a. de melding daarvan niet overeenkomstig het bepaalde in artikel 4:3 is
gedaan;b. gehandeld wordt in afwijking van de gegevens die bij de melding als
bedoeld in artikel 4:3 zijn verstrekt;c. de houder van de inrichting verzuimt te doen of na te laten hetgeen
redelijkerwijs gevergd kan worden om overmatige hinder te
voorkomen;d. de burgemeester het organiseren van een incidentele festiviteit
verboden heeft wanneer naar zijn oordeel de woon- en leefsituatie in de
omgeving van de inrichting en/of de openbare orde op ontoelaatbare wijze
worden beïnvloed. Artikel 4:5 GeluidsplafondHet college kan nadere regels stellen ter voorkoming of
beperking van geluidhinder bij collectieve of incidentele festiviteiten. Artikel 4:6 Aanwijzen
horecaconcentratiegebiedHet college kan een gebied aanwijzen als horecaconcentratiegebied als
bedoeld in artikel 6.16 van het Besluit. Artikel 4:7 Geluid- en trillingshinder door bouw-, sloop-
en onderhoudswerkzaamheden1. Het is verboden toestellen, installaties of apparaten voor bouw-,
sloop- en onderhoudswerkzaamheden in werking te hebben of handelingen te
verrichten op een zodanige wijze dat voor een omwonende of voor de
omgeving ernstige hinder door geluid of trillingen wordt
veroorzaakt.2. Het college kan van het verbod bedoeld in het eerste lid ontheffing
verlenen. Het college kan in dat geval degene die de activiteiten
verricht de verplichting opleggen tot storting van een financiële
bijdrage in een fonds waarvan de middelen worden aangewend indien
nadeelcompensatie vanwege bouwhinder aan de orde is. 3. a. Het eerste lid is niet van toepassing op door het college aan te
wijzen activiteiten. Het college stelt beleidsregels met algemene
voorschriften op waaraan bij die activiteiten wordt voldaan.b. Het eerste lid is evenmin van toepassing op door het college aan te
wijzen activiteiten die tussen 19.00 en 07.00 uur of op zaterdagen,
zondagen en algemeen erkende feestdagen plaatsvinden. Het college stelt
beleidsregels op met algemene voorschriften waaraan bij die activiteiten
wordt voldaan. Een tijdige melding van deze activiteiten bij het college
is vereist.c. De onder a en b bedoelde voorschriften kunnen onder meer
betreffen:I. het maximale geluid- en trillingsniveau;II. de situering van geluid- en trillingsbronnen;III. de frequentie en tijden van gebruik;IV. communicatie.4. Het in het eerste lid bedoelde verbod geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer, de
Wet geluidhinder, de Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het
Vuurwerkbesluit, het Wetboek van Strafrecht, de Luchtvaartwet, het
Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens 1990, de Wegenverkeerswet
1994 of de Provinciale milieuverordening Zeeland. Artikel 4:7a Overige geluidhinder1. Het is verboden toestellen of geluidsapparaten in werking te hebben
of handelingen te verrichten op een zodanig wijze dat voor een omwonende
of voor de omgeving geluidhinder optreedt.2. Het college kan van het verbod bedoeld in het eerste lid ontheffing
verlenen.3. Het college kan activiteiten aanwijzen waarop het in het eerste lid
bedoeld verbod niet van toepassing is wanneer wordt voldaan aan de door
het college vast te stellen voorschriften, waaronder het bepaalde in
artikel 2:75.4. De in het derde lid bedoeld voorschriften kunnen onder meer
betreffen:a. het maximale geluidsniveau;b. de situering van geluidsbronnen;c. de frequentie en tijden van gebruik;d. communicatie.5. Het in het eerste lid bedoelde verbod geldt niet voor zover artikel
4:7 van toepassing is.6. Het in het eerste lid bedoelde verbod geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer, de
Wet geluidhinder, de Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het
Vuurwerkbesluit, het Wetboek van Strafrecht, de Luchtvaartwet, het
Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens 1990, de Wegenverkeerswet
1994 of de Provinciale milieuverordening Zeeland.7. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing.Artikel 4:7b Indienen ontheffing of
melding1. Het college besluit binnen zes maanden op een aanvraag om ontheffing
van het verbod bedoeld in artikel 4:7, tweede lid. Het college kan dit
besluit met twee maanden verdagen.2. Een melding als bedoeld in artikel 4:7, derde lid, onder b wordt
ingediend bij het college uiterlijk vier weken voor de datum van het
begin van de bouw-, sloop of onderhoudsactiviteiten.3. Het college besluit binnen drie maanden op een aanvraag om een
ontheffing als bedoeld in artikel 4:7a, tweede lid. Het college kan dit
besluit met een maand verdagen. Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging Artikel 4:8 StraatvegenHet is verboden op een door het college ten behoeve van de werkzaamheden
van de gemeentelijke reinigingsdienst aangewezen weggedeelte, een
voertuig te parkeren of enig ander voorwerp te laten staan gedurende een
daarbij aangeduide tijdsperiode.Artikel 4:9 Natuurlijke behoefte
doenHet is verboden binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zijn
natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor bestemde plaatsen.
Artikel 4:10 Toestand van sloten en andere wateren en niet
openbare riolen en putten buiten
gebouwenSloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen mogen zich niet bevinden in een toestand die gevaar oplevert
voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder voor de
gebruikers van de gebouwen of voor anderen. Afdeling 3. Het bewaren van
houtopstanden .Artikel 4:11 Begripsbepalingen1. In deze afdeling wordt verstaan onder:a. houtopstand: hakhout, een houtwal of een of meer bomenb. hakhout: een of meer bomen die na te zijn geveld, op nieuw op de stronk
uitlopen;c. bomenlijst : de lijst met waardevolle bomen die een voor ieder goed herkenbare
omschrijving van de stand plaats omvat alsmede het kadastrale perceels
nummer, de eigenaar of zakelijk gerechtigde en de reden van registratie
van iedere houtopstand;d. groene kaart: de overzichtskaart waarop de openbare ruimte is aangegeven waar het
verbod als bedoeld in artikel 4:12, eerste lid, van kracht is.2. In deze afdeling wordt onder vellen mede verstaan: rooien, met
inbegrip van verplanten, alsmede het verrichten van handelingen die de
dood of ernstige beschadiging of ontsiering van houtopstand ten gevolge
kunnen hebben. Artikel 4:12 Omgevingsvergunning voor het vellen van
houtopstanden1. Het is verboden zonder vergunning van het college een houtopstand te
vellen of te laten vellen:a. in het gebied dat is aangegeven op de groene kaart; b. die is opgenomen in de door het college vastgestelde bomenlijst;2. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor:a. wegbeplantingen en eenrijige beplantingen op of langs
landbouwgronden, beide voor zover bestaande uit populieren of wilgen,
tenzij deze zijn geknot;b. vruchtbomen en windschermen om boomgaarden;c. fijnsparren, niet ouder dan twaalf jaar, bestemd om te dienen als
kerstbomen en geteeld op daarvoor in het bijzonder bestemde
terreinen;d. kweekgoed;e. houtopstand die bij wijze van dunning moet worden geveld;f. houtopstand die deel uitmaakt van als zodanig bij het Bosschap
geregistreerde bosbouwondernemingen en gelegen buiten een bebouwde
kom, tenzij de houtopstand een zelfstandige eenheid vormt die:I. ofwel geen grotere oppervlakte beslaat dan tien are, II. ofwel bestaat uit rijbeplanting van niet meer dan twintig bomen,
gerekend over het totale aantal rijen; g. houtopstand die moet worden geveld krachtens de Plantenziektewet of
krachtens een aanschrijving of last van het college, zulks onverminderd
het bepaalde in artikel 4:16a.h. houtopstand, waarvan de gemeente de eigenaresse of de rechthebbende
is, wanneer het vellen tot doel heeft een houtopstand te vervangen door
nieuwe aanplant; i. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing. Artikel 4:13 Weigering en
herplantplicht1. De vergunning kan worden geweigerd op grond van:a. de natuurwaarde van de houtopstand;b. de landschappelijke waarde van de houtopstand;c. de waarde van de houtopstand voor stads- en dorpsschoon;d. de beeldbepalende waarde van de houtopstand;e. de cultuurhistorische waarde van de houtopstand;f. de waarde voor de leefbaarheid van de houtopstand;g. de dendrologische waarde van de houtopstand.2. Het college kan de vergunninghouder een herplantplicht opleggen onder
nader te stellen voorschriften.3. Indien niet ter plaatse of elders kan worden voldaan aan de in het
tweede lid bedoelde herplantplicht dient de vergunninghouder een door
het college vast te stellen financiële bijdrage te storten in het
gemeentelijke herplantfonds. Artikel 4:14GereserveerdArtikel 4:15 Waardevolle bomenlijst1. Het college beheert en actualiseert de bomenlijst. 2. De eigenaar of zakelijk gerechtigde van een houtopstand die op de
bomenlijst staat is verplicht schriftelijk aan het college melding te
doen van:a. het geheel of gedeeltelijk teniet gaan van de houtopstand anders dan
door velling op grond van een kapvergunning. De melding dient te
geschieden binnen vier weken na het geheel of gedeeltelijk teniet
gaan.b. de dreiging dat de houtopstand geheel of gedeeltelijk teniet kan gaan
als gevolg van voorgenomen werkzaamheden van welke aard dan ook. De
melding dient te geschieden onmiddellijk indien sprake is van dreiging
dat de houtopstand geheel of gedeeltelijk teniet kan gaan.3. Indien werkzaamheden gepland staan binnen de kroonprojectie van een
houtopstand die op de bomenlijst voorkomt dient ten minste acht weken
voor het begin van de beoogde werkzaamheden een aanvraag om een
kapvergunning te worden ingediend overeenkomstig het bepaalde in artikel
4:12, eerste lid. Artikel 4:16 Bestrijding iepziekte1. Indien zich op een terrein een of meer iepen bevinden die naar het
oordeel van het college gevaar opleveren voor verspreiding van de
iepziekte of voor vermeerdering van iepenspintkevers, is de
rechthebbende, indien hij daartoe door het college is aangeschreven,
verplicht binnen de bij de aanschrijving vast te stellen termijn:a. indien de iepen in de grond staan, deze te vellen, bij voorkeur door
een erkend boomverzorgingsbedrijf;b. de iepen te ontschorsen en de schors te vernietigen, bij voorkeur
door een erkend boomverzorgingsbedrijf;c. de niet-ontschorste iepen of delen daarvan te vernietigen door een
erkend gecertificeerd recyclingbedrijf of zodanig te laten behandelen
door een erkend gecertificeerd recyclingbedrijf dat verspreiding van de
iepziekte wordt voorkomen.2. Het is verboden gevelde iepen of delen daarvan, met uitzondering van
geheel ontschorst iepenhout en iepenhout met een doorsnede kleiner dan
vier centimeter voorhanden of in voorraad te hebben, te houden of te
vervoeren.3. Het college kan ontheffing verlenen van het in het tweede lid bedoeld
verbod. Artikel 4:16a Verbod bevestigen voorwerpen in of aan bomen
1. Het is verboden om voorwerpen aan te brengen of te houden in of aan
een houtopstand, die staat in een openbare plaats.2. Het college kan ontheffing verlenen van het bepaalde in het eerste
lid. 3. Het college stelt een formulier vast voor het aanvragen van de in het
tweede lid bedoelde ontheffing.Artikel 4:17 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest,
afvalstoffen enz. 1. Het is verboden op een door het
college aangewezen plaats buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer, in de openlucht en buiten de weg gelegen in het belang van
het uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing van
overlast dan wel voorkoming van schade aan de openbare gezondheid, de
volgende voorwerpen of stoffen op te slaan, te plaatsen of aanwezig te
hebben:a. onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming onttrokken voer- of
vaartuigen of onderdelen daarvan;b. bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;c. kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:19 of onderdelen daarvan,
indien het plaatsen of aanwezig hebben daarvan geschiedt voor verkoop of
verhuur of anderszins voor een commercieel doel;d. mestopslag, gierkelder of andere verzamelplaatsen van vuil, een
verzameling ingekuild gras, loof of pulp of ingekuilde
landbouwproducten, afbraakmaterialen en oude metalen.2. Het is verboden op een door het college aangewezen plaats een bepaald
voorwerp of bepaalde stof op te slaan, te plaatsen of aanwezig te
hebben.3. Het college kan bij de aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede
lid nadere regels stellen.4. Het in dit artikel bepaalde geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet ruimtelijke ordening of
de Landschapsverordening Zeeland 2001. Artikel 4:18 Verbod hinderlijke of gevaarlijke
reclame Het is verboden op of aan een
onroerende zaak handelsreclame te maken of te voeren door middel van een
opschrift, aankondiging of afbeelding waardoor het verkeer in gevaar
wordt gebracht of ernstige hinder ontstaat voor de omgeving.
Artikel 4:18a Vergunningsplicht
handelsreclame1. Het is verboden zonder vergunning van het college op of aan een
onroerende zaak handelsreclame te maken of te voeren met behulp van een
opschrift, aankondiging of afbeelding in welke vorm dan ook, die vanaf
de weg zichtbaar is.2. Het verbod geldt niet voor onverlichte:a. opschriften, aankondigingen en afbeeldingen in het inwendig gedeelte
van een onroerende zaak, die niet kennelijk gericht zijn op
zichtbaarheid vanaf de weg;b. opschriften of aankondigingen op of aan onroerende zaken, daartoe
aangewezen door de overheid;c. opschriften of aankondigingen kleiner dan 0,50 m² en de langste zijde
korter dan één meter die betrekking hebben op:I. een openbare verkoping of een aanbieding ter verkoop, verhuur of
verpachting van een onroerende zaak, zulks voor zolang zij feitelijke
betekenis hebben;II. het beroep, de dienst of het bedrijf dat in of op de onroerende zaak
wordt uitgeoefend of waarvoor die zaak is bestemd;d. opschriften die betrekking hebben op de naam of aard van in
uitvoering zijnde bouwwerken of op de namen van degenen die bij het
ontwerp of de uitvoering van het bouwwerk betrokken zijn, mits deze
opschriften zijn aangebracht op borden bij of op de in uitvoering zijnde
bouwwerken zelf, zulks voor zolang zij feitelijke betekenis hebben; e. opschriften of aankondigingen op of aan onroerende zaken dienstbaar
aan het openbaar vervoer, indien deze zijn aangebracht ten dienste van
dat vervoer.3. Het verbod geldt niet voor opschriften of aankondigingen van
kennelijk tijdelijke aard, voor zolang zij feitelijke betekenis hebben,
mits:a. van het aanbrengen ervan tevoren schriftelijk is gemeld bij het
college;b. het college niet binnen twee weken na ontvangst van die melding van
enig bezwaar heeft doen blijken;c. deze opschriften of aankondigingen niet langer dan negen weken op de
onroerende zaak aanwezig zijn.4. Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor bouwwerken
en niet op of aan wegen voor zover de Landschapsverordening Zeeland 2001
van toepassing is.5. Een vergunning als bedoeld in het eerste lid kan worden
geweigerd:a. indien de handelsreclame, hetzij op zichzelf, hetzij in verband met
de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van welstand;b. in het belang van de verkeersveiligheid;c. in het belang van de voorkoming of beperking van overlast voor
gebruikers van een in de nabijheid gelegen onroerende zaak. Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen Artikel 4:19
BegripsbepalingIn deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: een onderkomen of
voertuig waarvoor geen omgevingsvergunning voor het bouwen in de zin van
artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is dan wel gebruikt
wordt of kan worden gebruikt voor recreatief nachtverblijf.
Artikel 4:20 Recreatief nachtverblijf buiten
kampeerterreinen1. Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst te houden buiten een
kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan is bestemd of mede
bestemd.2. Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor
eigen gebruik door de rechthebbende op een terrein.3. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het
eerste lid.4. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing worden
geweigerd in het belang van:a. de bescherming van natuur en landschap;b. de bescherming van een stadsgezicht.5. Op de ontheffing is is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Artikel 4:21 Aanwijzing
kampeerplaatsen1. Het verbod van artikel 4:20, eerste lid is niet van toepassing op de
door het college aangewezen plaatsen.2. Het college kan daarbij nadere regels stellen in het belang van de
gronden, genoemd in artikel 4:20, vierde lid. 5.ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DER GEMEENTEArtikel 5:1 BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. voertuigen: voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al, van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens, met uitzondering van kleine wagens
zoals: kruiwagens, kinderwagens en rolstoelen; b. parkeren: parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens. Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf
e.d.1. Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede verstaan:a. het gebruiken van een voertuig voor het geven van lessen;b. het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van personen tegen
betaling.2. Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet
gerekend:a. voertuigen waaraan herstel- of onderhoudswerkzaamheden worden
verricht die in totaal niet meer dan een uur vergen, en dit gedurende de
tijd die nodig is en gebruikt wordt voor deze werkzaamheden;b. voertuigen voor persoonlijk gebruik van de in het derde lid bedoelde
persoon.3. Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een gewoonte
van maakt voertuigen te stallen, te herstellen, te slopen, te verhuren
of te verhandelen, verboden:a. drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd, op
de weg te parkeren binnen een cirkel met een straal van 25 meter met als
middelpunt een van deze voertuigen;b. de weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.4. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen. Artikel 5:3 Te koop aanbieden van
voertuigen1. Het is verboden op een door het college aangewezen weg een voertuig
te parkeren met het kennelijke doel het te koop aan te bieden of te
verhandelen.2. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Artikel 5:4 Defecte
voertuigenHet is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan eenvoudig
te verhelpen gebreken niet kan of mag worden gereden, langer dan op drie
achtereenvolgende dagen op de weg te parkeren.Artikel 5:5
Voertuigwrakken1. Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende staat
van onderhoud en tevens in een kennelijk verwaarloosde toestand verkeert
op de weg te parkeren.2. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door de Wet milieubeheer. Artikel 5:6 Kampeermiddelen
e.a.1. Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins voor
andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt:a. langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen binnen de bebouwde
kom op de weg te plaatsen of te hebben;b. op een door het college aangewezen plaats te parkeren, waar dit naar
zijn oordeel schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente.2. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid, aanhef
en onder a, gestelde verbod.3. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Landschapsverordening
Zeeland 2001.4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Artikel 5:7 Parkeren van
reclamevoertuigen1. Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding van
handelsreclame, op de weg te parkeren met het kennelijk doel om daarmee
handelsreclame te maken.2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing. Artikel 5:8 Parkeren van grote
voertuigen1. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2,4 meter
te parkeren op een door het college aangewezen plaats, waar dit naar
zijn oordeel schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente.2. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter te parkeren op een door het college
aangewezen weg, waar dit parkeren naar zijn oordeel buitensporig is met
het oog op de verdeling van beschikbare parkeerruimte.3. Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet op werkdagen van
maandag tot en met vrijdag, dagelijks van 08.00 tot 18.00 uur.4. Het verbod in het tweede lid is voorts niet van toepassing op
campers, kampeerauto’s,,caravans en kampeerwagens, voor zover deze
voertuigen niet langer dan drie achtereenvolgende dagen op de weg worden
geplaatst of gehouden.5. Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde verboden
ontheffing verlenen.6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing. Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende
voertuigen1. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een lengte
heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2,4 meter, op de
weg te parkeren bij een voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw op zodanige wijze dat daardoor het uitzicht van bewoners of
gebruikers vanuit dat gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun
anderszins hinder of overlast wordt aangedaan.2. Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt
wordt voor het uitvoeren van werkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van
het voertuig ter plaatse noodzakelijk is. Artikel 5:10 Aantasting groenvoorzieningen door
voertuigen1. Het is verboden met een voertuig te rijden door of deze te doen of te
laten staan in een park of plantsoen of een van gemeentewege aangelegde
beplanting of groenstrook.2. Dit verbod is niet van toepassing:a. op de weg;b. op voertuigen die worden gebruikt voor werkzaamheden door of vanwege
de overheid;c. op voertuigen, waarmee standplaats wordt of is ingenomen op terreinen
die voor dit doel zijn bestemd.3. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Artikel 5:11 Overlast van fiets of
bromfiets1. Het is verboden fietsen of bromfietsen, die rijtechnisch in
onvoldoende staat van onderhoud en in verwaarloosde toestand verkeren,
op de weg te laten staan.2. Het is verboden op door het college in het belang van het beheer van
de openbare ruimte aangewezen plaatsen, fietsen of bromfietsen langer
dan een door het college te bepalen periode onafgebroken te laten
staan.Afdeling 2. Collecteren Artikel 5:12 Inzameling van geld of
goederen1. Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare
inzameling van geld of goederen te houden of daartoe een intekenlijst
aan te bieden.2. Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan: het
bij het aanbieden van goederen, waartoe ook worden gerekend geschreven
of gedrukte stukken, dan wel bij het aanbieden van diensten aanvaarden
van geld of goederen, indien daarbij te kennen wordt gegeven of de
indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een
liefdadig of ideëel doel is bestemd.3. Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten kring
gehouden wordt.4. Het college kan onder door hem te stellen voorschriften vrijstelling
verlenen van het verbod voor inzamelingen die gehouden worden door
daarbij aangewezen instellingen.5. Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor instellingen
die zijn ingeroosterd op het landelijke collecterooster van het Centraal
Bureau Fondsenverwerving.6. Het college kan inzake het in het eerste lid gestelde verbod nadere
regels stellen.7. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing.Afdeling 3. Venten Artikel 5:13
Begripsbepaling1. In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de uitoefening
van de ambulante handel te koop aanbieden, verkopen of afleveren van
goederen dan wel diensten aan te bieden op een openbare en in de open
lucht gelegen plaats of aan huis;2. Onder venten wordt niet verstaan:a. het aan huis afleveren van goederen door of vanwege degene die dit
doet ter exploitatie van zijn winkel als bedoeld in artikel 1 van de
Winkeltijdenwet;b. het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het
aanbieden van diensten op jaarmarkten en markten als bedoeld in artikel
160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet;het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het
aanbieden van diensten op een standplaats als bedoeld in artikel 5:16.
Artikel 5:14 Ventverbod1. Het is verboden te venten indien daardoor de openbare orde, de
openbare veiligheid,de volksgezondheid of het milieu in gevaar
komt.2. Het is verboden te venten op zondagen en maandag t/m zaterdag tussen
18.00 en 08.00 uur.3. Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 5 van de
Wegenverkeerswet. Artikel 5:15 Vrijheid van
meningsuiting1. Het verbod als bedoeld in artikel 5:14, eerste lid geldt niet voor
venten met gedrukte of geschreven stukken waarin gedachten en gevoelens
worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet.2. Het college kan de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in het
eerste lid beperken door een verbod in te stellen:a. op door het college aangewezen openbare plaatsen, ofb. voor bepaalde dagen en uren.3. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het
tweede lid.4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing. Afdeling 4. Standplaatsen Artikel 5:16
Begripsbepaling1. In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf een
vaste plaats op een openbare en in de openlucht gelegen plaats te koop
aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten aan te
bieden, gebruikmakend van fysieke middelen, zoals een kraam, een wagen
of een tafel.2. Onder standplaats wordt niet verstaan:a. een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als bedoeld in artikel
160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet;b. een vaste plaats op een evenement als bedoeld in artikel 2:16.
Artikel 5:17 Standplaatsvergunning en
weigeringsgronden1. Het is verboden zonder vergunning van het college een standplaats in
te nemen of te hebben.2. Het college weigert de vergunning wegens strijd met een geldend
bestemmingsplan.3. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning worden
geweigerd:a. indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in verband met de
omgeving niet voldoet aan eisen van redelijke welstand;b. indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de gemeente of in
een deel van de gemeente redelijkerwijs te verwachten is dat door het
verlenen van de vergunning voor een standplaats voor het verkopen van
goederen een redelijk verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in
gevaar komt.4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen
niet van toepassing. Artikel 5:18 Toestemming
rechthebbendeHet is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat daarop
zonder vergunning van het college standplaats wordt of is ingenomen.
Artikel 5:19
Afbakeningsbepalingen1. Het verbod van artikel 5:18, eerste lid geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening Zeeland 2010.2. De weigeringsgrond van artikel 5:17, derde lid, onder a, geldt niet
voor bouwwerken. Afdeling 5. Openbaar water Artikel 5:20 Voorwerpen op, in of boven openbaar
water1. Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water verboden
een voorwerp, niet zijnde een vaartuig, op, in of boven openbaar water
te plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien dit door zijn omvang of
vormgeving, constructie of plaats van bevestiging gevaar oplevert voor
de bruikbaarheid van het openbaar water of voor het doelmatig en veilig
gebruik daarvan, dan wel een belemmering vormt voor het doelmatig beheer
en onderhoud van het openbaar water.2. Degene die voornemens is een steiger, een meerpaal of een ander
voorwerp met een permanent karakter op, in of boven openbaar water te
plaatsen, doet daarvan uiterlijk twee weken tevoren een melding aan het
college.3. De melding bevat in ieder geval naam, adres en contactgegevens van de
melder, en een beschrijving van de aard en omvang van het voorwerp.4. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in de daarin
geregelde onderwerpen wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de
Scheepvaartverkeerswet, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, het Scheepvaartreglement Westerschelde, de
Telecommunicatiewet of de Telecommunicatieverordening gemeente
Vlissingen 2008. Artikel 5:21 Ligplaats woonschepen en overige
vaartuigen1. Het is verboden met een vaartuig een ligplaats in te nemen of te
hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig beschikbaar te stellen op
door het college aangewezen gedeelten van openbaar water.2. Het college kan aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen van
een ligplaats met dan wel voor een vaartuig op niet krachtens het eerste
lid aangewezen gedeelten van openbaar water:a. nadere regels stellen in het belang van de openbare orde,
volksgezondheid, veiligheid, milieuhygiëne en het aanzien van de
gemeente;b. beperkingen stellen naar soort en aantal vaartuigen.3. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de
Vaarwegenverordening Kanaal door Walcheren of de Landschapsverordening
Zeeland 2001. Artikel 5:22 Aanwijzingen
ligplaats1. Onverminderd het krachtens het tweede lid van artikel 5:21 bepaalde
kan het college aan de rechthebbende op een vaartuig aanwijzingen geven
met betrekking tot het innemen, veranderen of gebruik van een ligplaats
in het belang van de openbare orde, volksgezondheid, veiligheid, de
milieuhygiëne en het aanzien van de gemeente.2. De rechthebbende op een vaartuig is verplicht alle door of vanwege
het college gegeven aanwijzingen met betrekking tot het innemen,
veranderen of gebruik van een ligplaats op te volgen.3. Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voor zover in de
daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de
Waterverordening Zeeland of de Landschapsverordening Zeeland 2001.
Artikel 5:23 Verbod innemen
ligplaatsHet is verboden een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar te
stellen in strijd met het krachtens artikel 5:22, tweede lid bepaalde.
Artikel 5:24 Beschadigen van
waterstaatswerken1. Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen aan te
brengen in de toestand van bij de gemeente in beheer zijnde openbare
wateren, havens, dijken, wallen, kaden, trekpaden, beschoeiingen,
oeverbegroeiing, bruggen, zetten, duikers, pompen, waterleidingen,
gordingen, aanlegpalen, stootpalen, bakens of sluizen.2. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of de
Waterverordening Zeeland.Artikel 5:25
ReddingsmiddelenHet is verboden een voor het redden van drenkelingen bestemd en daartoe
bij het water aangebracht voorwerp te gebruiken voor een ander doel dan
wel voor dadelijk gebruik ongeschikt te maken. Artikel 5:26 Veiligheid op het
water1. Het is aan een ieder die zich als bader of zwemmer in het openbaar
water ophoudt, verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar voor hemzelf
of anderen kan ontstaan.2. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Waterverordening Zeeland.
3. Onder zodanig gedragen dat gevaar voor hemzelf of anderen kan
ontstaan wordt in ieder geval verstaan het zwemmen voorbij de met rode
boeitjes gemarkeerde zwemmerszone vóór het Bad- en Nollestrand, het
zwemmen nabij de vaargeul en het zwemmen rond het Nollehoofd vanaf het
Nollestrand naar het badstrand of andersom.4. De burgemeester kan ten behoeve van een evenement of een
georganiseerde groep zwemmers ontheffing verlenen van het in het eerste
lid gestelde verbod.Artikel 5:26a Aanwijzingen door (politie)ambtenaar of
medewerkers van de strandwacht of
Koninklijke Nederlandse Redding
Maatschappij1. Op en in de gedeelten van respectievelijk het strand en de zee waar
baden, zwemmen of sport en spel is toegestaan, zijn baders, zwemmers en
beoefenaren van sport en spel verplicht aan de aanwijzingen, gegeven
door een (politie)ambtenaar of een medewerker van de strandwacht of
Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij in het belang van hun en
andermans veiligheid onmiddellijk gevolg te geven.2. Op de gedeelten van het Nollehoofd die voor het publiek toegankelijk
zijn, zijn daar aanwezige personen verplicht aan de aanwijzingen,
gegeven door een (politie)ambtenaar of een medewerker van de strandwacht
in het belang van de veiligheid, onmiddellijk gevolg te geven.3. Het is verboden het Nollehoofd te betreden, indien de burgemeester of
een medewerker van de strandwacht dit in verband met de
weersomstandigheden als gevaarlijk voor deveiligheid van personen heeft geoordeeld en kenbaar gemaakt.Artikel 5:27 Overlast aan
vaartuigen1. Het is verboden zonder redelijk doel zich vast te houden aan een
vaartuig in openbaar water, daarop te klimmen of zich daarop of daarin
te begeven of te bevinden.2. Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een vaartuig,
liggend in of aan een openbaar water, los te maken. Artikel 5:28 Op afstand bestuurbare voorwerpen in openbare
wateren 1. Het is verboden in openbare wateren een radiografisch of anderszins
op afstand bestuurbaar voorwerp van welke aard ook aanwezig te
hebben.2. Het college kan openbare wateren aanwijzen waar het in het eerste lid
gestelde verbod niet geldt.3. Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod ontheffing
verlenen. Artikel 5:29 Verbod op strand bevinden met voertuig
enz.1. Het is verboden zich op het strand te begeven of te bevinden met een
voertuig.2. Het is verboden zich op het strand te begeven of te bevinden met een
rij- of trekdier van 15 april tot en met 15 september.3. Het college kan van het in het eerste en tweede lid omschreven
verbod ontheffing verlenen. Artikel 5:30 Op afstand bestuurbare voorwerpen op of boven
het strand1. Het is verboden op of boven het strand een
radiografisch of anderszins op afstand bestuurbaar voorwerp van welke
aard ook aanwezig te hebben.2. Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod ontheffing
verlenen. Artikel 5:31 Verbod luchtbedden enz.Het is verboden bij aflandige wind zich met een luchtbed, een zwemband
of dergelijke tot drijven geschikte voorwerpen in zee te begeven of te
bevinden.Artikel 5:32 Verbod surfen, kite-surfen en
kiten1. Het is verboden zich op de door het college ter voorkoming van
gevaar voor baders of zwemmers aangewezen gedeelten van de zee te
bevinden met een voor de plankzeilsport bestemd vaartuig. 2. Het is het
gehele jaar verboden te kite-surfen en te kiten bij of op de stranden
behorende tot het grondgebied van de gemeente Vlissingen.3. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het
tweede lid.4. Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het Scheepvaartreglement
Westerschelde 1990. Artikel 5:33 Verbod gevaarlijk varen langs het strand
enz.1. Het is verboden in het onmiddellijk langs het strand gelegen gedeelte
van de zee op zodanige wijze te varen of zich door een vaartuig te laten
voorttrekken dat hierdoor gevaar of hinder voor baders of zwemmers kan
ontstaan.2. Het is verboden te varen of zich door een vaartuig te laten
voorttrekken in door het college aangewezen gebieden.3. Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet voor hulpdiensten
tijdens de voorbereiding op en uitoefening van hun taken.4. Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het Scheepvaartreglement
Westerschelde 1990.Artikel 5:34 Verbod gevaarlijk vliegeren op / aan het
strand1. Het is verboden op of aan het strand in de periode van 15 april tot
en met 15 september van 09.00 uur tot 19.00 uur een vlieger zodanig te
bezigen dat hierdoor gevaar voor zich op of aan het strand bevindende
personen kan ontstaan. 2. Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder vlieger verstaan
een als speelgoed of als sportartikel gebruikt voorwerp, bestaande uit
een houten, kunststof- of andere constructie, bespannen met papier,
kunststof of doek, welke aan één of meerdere touwen of draden in de
lucht opgelaten kan worden. Artikel 5:35 Duikverbod1. Het college kan strandvakken aanwijzen waarvan en zeevakken waarin
het verboden is te duiken.2. Onder duiken, als bedoeld in het eerste lid, wordt verstaan het onder
water blijven met gebruikmaking van hulpmiddelen, zoals een
persluchtfles, trimvest en loodgordel.3. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor hulpdiensten en de
Koninklijke marine tijdens de voorbereiding op en uitoefening van hun
taken.4. Het college kan van het in het eerste lid gesteld verbod ontheffing
verlenen. Artikel 5:35a Verbod staand want
vissen1. Het is verboden op de stranden behorende tot het grondgebied van de
gemeente Vlissingen gebruik te maken voor de recreatieve visserij van
vistuig van het type staand want, indien degene die voornemens is deze
activiteit te verrichten niet ten minste vier weken van tevoren een
melding heeft gedaan aan het college.2. Het is verboden op de stranden behorende tot het grondgebied van de
gemeente Vlissingen gebruik te maken voor de recreatieve visserij van
vistuig van het type staand want:a. op het Nollestrand;b. In de periode van 15 april tot en met 15 september van 09.00 uur tot
19.00 uur op de stranden behorende bij het grondgebied van de gemeente
Vlissingen;c. indien het gebruik van het vistuig van het type staand want hinder of
overlast veroorzaakt;d. indien het vistuig van het type staand want langer dan één etmaal
wordt geplaatst. 3. Onverminderd het gestelde in het eerste lid kan het college de
melding verbieden, indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de
stranden en de weg dan wel gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van de
stranden en de weg en veilig gebruik daarvan.4. Ter bescherming van het gestelde in het derde lid wordt in ieder
geval een maximum gesteld aan het aantal meldingen van: 15.5. Het college stelt een formulier vast voor het doen van een melding.
Indien niet aan de voorschriften zoals vermeldt in het meldingsformulier
wordt voldaan komt de melding te vervallen en geldt het verbosd zoals
vermeldt in het eerste lid.6. De melding wordt geacht te zijn gedaan wanneer het formulier,
volledig en naar waarheid ingevuld, tijdig is ingeleverd op de plaats op
dat formulier vermeld. Afdeling 6. Crossterreinen, gemotoriseerd verkeer, ruiterverkeer in
natuurgebieden Artikel 5:36 Crossterreinen1. Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een
motorvoertuig als bedoeld in artikel 1, onderdeel z, en een bromfiets
als bedoeld in artikel 1, onderdeel i van het Reglement verkeersregels
en verkeerstekens 1990 een wedstrijd dan wel, ter voorbereiding van een
wedstrijd, een trainings- of proefrit te houden of te doen houden dan
wel daaraan deel te nemen, dan wel een motorvoertuig of een bromfiets
met het kennelijke doel daartoe aanwezig te hebben.2. Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het
college aangewezen terreinen. Het college kan daarbij regels stellen
voor het gebruik van deze terreinen:a. in het belang van het voorkomen of beperken van overlast;b. in het belang van de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
omgeving en ter bescherming van andere milieuwaarden;c. in het belang van de veiligheid van de deelnemers van de in het
eerste lid bedoelde wedstrijden en ritten of van het publiek.3. Voor de toepassing van het eerste lid wordt dat onder weg verstaan
wat artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994 daaronder verstaat.4. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer of het
Besluit geluidproductie sportmotoren. Artikel 5:37 Beperking verkeer in
natuurgebieden1. Het is verboden binnen voor publiek toegankelijke natuurgebieden,
parken, plantsoenen of voor recreatief gebruik beschikbare terreinen te
rijden of zich te bevinden met een motorvoertuig als bedoeld in artikel
1, onder z, Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990, een
bromfiets als bedoeld in artikel 1, onder i, Reglement verkeersregels en
verkeerstekens 1990 of met een fiets of een paard.2. Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het
college aangewezen terreinen.Het college kan daarbij regels stellen ten
aanzien van het gebruik van deze terreinen:a. in het belang van het voorkomen van overlast;b. in het belang van de bescherming van natuur- of milieuwaarden;c. in het belang van de veiligheid van het publiek.3. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor bestuurders van
motorvoertuigen en bromfietsen en voor fietsers of berijders van
paarden:a. ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige hulpverlening en
van andere krachtens artikel 29, eerste lid, Reglement verkeersregels en
verkeerstekens 1990 door de minister van Verkeer en Waterstaat
aangewezen hulpverleningsdiensten;b. die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of exploitatie
van de terreinen als in het eerste lid bedoeld;c. die worden gebruikt in verband met werken die krachtens wettelijk
voorschrift moeten worden uitgevoerd;d. van de zakelijk gerechtigden, huurders en pachters van percelen die
gelegen zijn binnen de terreinen als in het eerste lid bedoeld;e. voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de verzorging van de
onder d bedoelde personen.4. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet:a. op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994;b. binnen de bij of krachtens de provinciale verordening
'Stiltegebieden' aangewezen stiltegebieden, ten aanzien van
motorrijtuigen die bij of krachtens die verordening zijn aangewezen als
'toestel'.5. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
niet van toepassing. Afdeling 7. Verbod vuur te stoken Artikel 5:38 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten
inrichtingen of anderszins vuur te
stoken1. Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden buiten
inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer of anderszins vuur aan te
leggen, te stoken of te hebben.2. Het verbod geldt niet voor zover het betreft:a. verlichting door middel van kaarsen, fakkels en dergelijke;b. sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien geen
afvalstoffen worden verbrand;c. vuur voor koken, bakken en braden, voor zover dat geen gevaar,
overlast of hinder voor de omgeving oplevert.3. Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.4. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing worden
geweigerd ter bescherming van de flora en fauna.5. Het verbod geldt niet voor zover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1 of 3, van het Wetboek van
Strafrecht of de Provinciale Milieuverordening
Zeeland.Afdeling 8. Verstrooiing van as Artikel 5:39
BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing: het
verstrooien van as als bedoeld in de Wet op de lijkbezorging op een door
de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten een permanent
daartoe bestemd terrein. Artikel 5:40 Verboden
plaatsen1. Incidentele asverstrooiing is verboden op:a. verharde delen van de weg;b. gemeentelijke begraafplaatsen enc. boven de hoogwaterlijn op het strand.2. Het college kan een besluit nemen waarin voor een bepaalde termijn
wordt verboden dat op andere plaatsen dan genoemd in het eerste lid
asverstrooiing plaatsvindt.3. Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt voor de
asbus op grond van bijzondere omstandigheden ontheffing verlenen van het
verbod uit het eerste lid, behoudens de gemeentelijke begraafplaatsen en
crematoriumterreinen.4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
van toepassing. Artikel 5:41 Hinder of
overlastIncidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of
overlast wordt veroorzaakt voor derden. 6. STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 6:1
Strafbepaling1. Overtreding van het bij of krachtens de volgende artikelen bepaalde
en de op grond van artikel 1:4 daarbij gegeven voorschriften en
beperkingen wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of
geldboete van de tweede categorie: 2:1; 2:2; 2:5; 2:8; 2:11; 2:12; 2:16;
2:17; 2:18; 2:24; 2:25; 2:27; 2:29; 2:30; 2:33; 2:34; 2:42; 2:44; 2:63;
2:64; 2:65; 2:70; 2:74; 2:76; 2:81; 2:82; 2:83; 2:85; 2:88; 2:91; 3.4;
3:6; 3:8; 3:9; 3:10; 3:11; 4:4; 4:7; 4:7a; 5:2; 5:3; 5:12; 5:14; 5:17;
5:18; 5:35; 5:35a2. Overtreding van het bij of krachtens de volgende artikelen bepaalde
en de op grond van artikel 1:4 daarbij gegeven voorschriften en
beperkingen wordt gestraft met een geldboete van de eerste categorie:
2:4; 2:7; 2:9; 2:10; 2:13; 2:14; 2:15a; 2:45; 2:46; 2:47; 2:48; 2:49;
2:50; 2:51; 2:52; 2:53; 2:54; 2:55; 2:56; 2:57; 2:58; 2:59; 2:60; 2:61;
2:72; 4:8; 4:9; 4:12; 4:16; 4:16a; 4:17; 4:18; 4:18a; 4:20; 5:4; 5:5;
5:6; 5:7; 5:8; 5:9; 5:10; 5:20; 5.21; 5:23; 5:24; 5:25; 5:26; 5:27;
5:28; 5:29; 5:30; 5:31; 5:32; 5:33; 5:34; 5:35a, 5:36; 5:37; 5:38; 5:40
en 5:41. Artikel 6:2
Toezichthouders1. Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
deze verordening zijn belast:a. de ambtenaren bouw- en woningtoezicht;b.de inspecteurs handhaving milieu;c. de toezichthouder gebruik openbare ruimte en sportaccommodaties;d. de evenementencoördinator;e. de technisch beleidsmedewerker milieu;f. de coördinator beheer badstrand;g. de havenmeester;h. de buitengewoon opsporingsambtenaren van het handhavingsteam;i. artsen en SOA-verpleegkundigen voor zover het toezicht betreft op
(volks)gezondheid en hygiëne als bedoeld in hoofdstuk 3.2. Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening belast de bij besluit van het college dan wel
de burgemeester aan te wijzen personen.Artikel 6:3 Binnentreden
woningenZij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij of krachtens deze verordening gegeven
voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare orde of
veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen,
zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning zonder toestemming van
de bewoner. Artikel 6:4 Inwerkingtreding nieuwe
verordening en intrekking oude
verordening1. De Algemene plaatselijke verordening Vlissingen 2009 wordt
ingetrokken.2. Deze verordening treedt in werking op 1 oktober 2013.
Artikel 6:5
OvergangsbepalingBesluiten, genomen krachtens de Algemene plaatselijke verordening
Vlissingen 2009, die golden op het moment van de inwerkingtreding van
deze verordening en waarvoor deze verordening overeenkomstige besluiten
kent, gelden als besluiten genomen krachtens deze verordening.Artikel 6:6 CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Algemene plaatselijke verordening
Vlissingen 2013.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van Vlissingen op 5
september 2013. TOELICHTING OP DE ALGEMENE PLAATSELIJKE VERORDENING VOOR VLISSINGEN
2013Lijst van gebruikte afkortingen in de APVAA = Ars AequiAB = Administratiefrechtelijke BeslissingenAdr = Aanwijzingen voor de decentrale regelgevingABRS = Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van StateARRS = Afdeling rechtspraak van de Raad van StateAfd. = AfdelingAwb = Algemene wet bestuursrechtAwbi = Algemene wet op het binnentredenBABW = Besluit algemene bepalingen inzake het wegverkeerBR = BouwrechtBW = Burgerlijk WetboekCBB = College van Beroep voor het bedrijfslevenCRvB = Centrale Raad van BeroepDHW = Drank- en HorecawetGst. = GemeentestemHR = Hoge RaadIvb = Inrichtingen- en vergunningenbesluit WmJB = Jurisprudentie bestuursrechtJG = Jurisprudentie voor GemeentenKB = Koninklijk BesluitKG = Kort GedingLbr. = Ledenbrief van de VNGLJN-nr. = nummer Landelijk jurisprudentie netwerk, www.rechtspraak.nlm.nt. = met nootMenR = Tijdschrift voor Milieu en RechtModel-APV = Model Algemene plaatselijke verordening van de VNGNJ = Nederlandse JurisprudentieOB = Openbaar BestuurPG = Parlementaire GeschiedenisPres. = PresidentRb. = Rechtbank (sector bestuursrecht)Rdbs. = RaadsbesluitRVV 1990 = Reglement verkeersregels en verkeerstekensStb. = StaatsbladVNG = Vereniging van Nederlandse GemeentenVR = VerkeersrechtVz. = VoorzitterW. = Weekblad voor het rechtWm = Wet milieubeheerwnd. = Waarnemend (voorzitter)Wok = Wet op de kansspelenWOM = Wet openbare manifestatiesWvSr = Wetboek van StrafrechtWvSv = Wetboek van StrafvorderingWVW 1994 = Wegenverkeerswet 19941.ALGEMENE BEPALINGENAlgemene toelichting Hoofdstuk 1.Hoofdstuk 1 van de APV bevat een aantal procedurevoorschriften en een aantal
algemenebepalingen. Het aantal procedurevoorschriften is beperkt. De reden hiervoor
is dat de Algemene wet bestuursrecht algemene regels geeft betreffende de
aanvraag, de behandeling en de verlening van een vergunning of ontheffing.
In deze toelichting wordt summier ingegaan op de regeling in de Algemene wet
bestuursrecht en op de mogelijkheden voor aanvulling of afwijking in de APV.
Daarnaast worden de algemene bepalingen van hoofdstuk 1 toegelicht.Algemene wet bestuursrechtDe Algemene wet bestuursrecht (Awb) bevat onder meer bepalingen, waarin
algemene regels zijn geformuleerd omtrent de totstandkoming, vorm en inhoud
van bestuurlijke beslissingen. De Awb regelt bijvoorbeeld hoe het bevoegde
bestuursorgaan besluiten omtrent vergunningen of ontheffingen
(beschikkingen) moet nemen en welke eisen aan deze beschikkingen moeten
worden gesteld. De bepalingen in de Awb hebben deels een dwingend karakter,
zodat een regeling in de APV in dat geval niet meer nodig is. Soms geeft de
Awb de mogelijkheid om af te wijken van de Awbregels of om deze regels nader
aan te vullen. In de toelichting bij deze APV wordt telkens vermeld, wanneer
en waarom van deze mogelijkheid gebruik is gemaakt.Artikel 1:1 BegripsomschrijvingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil
zeggen begrippen die op een bepaald onderdeel van deze verordening
betrekking hebben, zijn in de desbetreffende afdeling definities opgenomen.
Over de in artikel 1:1 opgenomen definities kan het volgende worden
opgemerkt. a. een openbare plaats: Hiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Wom). Artikel 1,
eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die
krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze
definitie kent dus twee criteria. Ten eerste moet de plaats open staan voor
het publiek. Dat wil volgens de memorie van toelichting zeggen “dat in
beginsel eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt
in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald
doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open staat" betekent verder dat
geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de
heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de plaats”. Op grond
hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants,
musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het
gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”. Het tweede criterium
is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op bestemming of
vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de gerechtigde
aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens
vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt
als had deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand
gedoogt”, aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p.
16). Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid,
WOM zijn: openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij
toegankelijke gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van
stationshallen en van vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare
plaats niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in
artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p.
11-13, en nr. 6). b. weg: In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”: de
“(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever heeft
gecreëerd in verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen van
de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar zijn in de zin van deze
wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft (behoudens bepaalde
beperkingen; zie hierna);de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994
(WVW 1994), te weten de voor het openbaar verkeer openstaande weg: een
begrip ontstaan als gevolg van de noodzaak om met betrekking tot de
verkeersveiligheid en het in stand houden van de weg in te grijpen. op of aan de weg: Verschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op
(verboden) gedragingen “op of aan de weg”. De term “aan de weg” duidt
begripsmatig op een zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder
vallen bijvoorbeeld voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de
weg zijn gelegen. Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt of
afspeelt. Ook treinstations vallen buiten het bereik van de APV. Artikel 27
van de Spoorwegwet en de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer
regelen het bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om stations. c. openbaar water: Een “openbaar water” in de zin van Boek 5 van
het Burgerlijk Wetboek is ieder water, dat open staat voor het publiek.
“Openbaar” is hier dus synoniem aan “feitelijk voor het publiek
toegankelijk”. d. bebouwde kom: De reikwijdte van een aantal artikelen in deze
verordening is (of kan) beperkt (zijn) tot de bebouwde kom. Voor het begrip
“bebouwde kom” kan aangesloten worden bij de aanwijzing van gedeputeerde
staten van Zeeland van de bebouwde kom krachtens artikel 27, tweede lid, van
de Wegenwet. Nadeel is dat een dergelijke aanwijzing niet altijd actueel is.
Het is daarom praktischer de bebouwde kom aan te geven op een kaart die bij
de verordening is gevoegd. Deze kaart maakt deel uit van de verordening en
moet dus mee gepubliceerd worden. Een alternatief is om als de definitie te
hanteren: het gebied binnen de grenzen van de bebouwde kom die zijn
vastgesteld op grond van artikel 20a van de Wegenverkeerswet 1994. e. rechthebbende: Hieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk
recht. f. bouwwerk: Deze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de
Bouwverordening gemeente Vlissingen: “elke constructie van enige omvang van
hout, steen, metaal of ander materiaal, die op de plaats van bestemming
hetzij direct hetzij indirect met de grond verbonden is, hetzij direct of
indirect steun vindt in of op de grond, bedoeld om ter plaatse te
functioneren”. g. gebouw: Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de
Woningwet: “elk bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel
of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte vormt”. h. handelsreclame: In het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet,
betreffende de vrijheid van meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële
reclame) met zoveel woorden buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit
is vooral van belang in verband met het bepaalde in het eerste lid van
artikel 7, dat zich volgens vaste jurisprudentie verzet tegen een
vergunningsstelsel voor de verspreiding van gedrukte stukken e.d. Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel
niet in de weg. Onder het begrip “reclame” dient te worden verstaan: iedere
vorm van openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken
tot “handelsreclame” heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering
slechts betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin
des woords en omvat zij elk aanbod van goederen en diensten, maar is zij
niet van toepassing op reclame voor ideële doeleinden. Dit betekent niet dat
handelsreclame helemaal niet beschermd wordt. Voorschriften voor
handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten
kunnen doorstaan. Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen
een vergunningsstelsel. j. bevoegd gezag In dit artikel is met de term “bevoegd gezag” aangehaakt
bij de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing
op de vergunning voor aanleg, beschadigen en veranderen van een weg (artikel
2:6) en het vellen van houtopstanden (artikel 4:11). De vergunning voor het
aanleggen of veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid
onder d. van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van houtopstanden in
artikel 2.2, eerste lid onder g. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het
gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan,
namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:5). De
ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid, onder j en k van de Wabo. De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt
één procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college
van burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak
zal worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid
tot toestemmingsverlening niet bij het College van burgemeester en
wethouders, maar bij het College van gedeputeerde staten en in enkele
gevallen bij een Minister. Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk
voor het te nemen besluit en is tevens belast met de bestuursrechtelijke
handhaving. Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term
“bevoegd bestuursorgaan” voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het
college van burgemeester en wethouders, ofwel de burgemeester. De Wabo
brengt hierin geen verandering. JurisprudentieWeg: Strandovergang is openbare weg in de zin van artikel 4, eerste lid,
onder II, Wegenwet. ABRS 16-03-1999, Gst. 1999, 7100, 3 m.nt. HH. Nu in dit
geval onvoldoende vaststaat dat de strook grond een weg in de zin van
artikel 1 APV was, staat evenmin vast dat het verbod van artikel 9.1 APV is
overtreden. ABRS 29-08-2001, LJN-nr. AD3795.Weg: Door particulier niet overeenkomstig publieke functie en zonder
vergunning gebruikt deel van gemeentegrond (groenstrook) is aan te merken
als weg in de zin van artikel 1.1, aanhef en sub a de APV (Alkmaar), nu
gemeente publieke toegankelijkheid van groenstrook heeft beoogd en deze ook
feitelijk heeft gerealiseerd. Niet is gebleken van concreet zicht op
legalisatie. Beroep op gelijkheidsbeginsel verworpen. ABRS 30-07-2008,
LJN-nr. BD8901.Weg: betekenis van het begrip ‘weg’ in de zin van de Wegenwet. Het doel van
de Wegenwet is het treffen van een regeling ten behoeve van het openbaar
verkeer. Blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van de Wegenwet
(Kamerstukken II 1929/30, nr. 99a, p. 1) werd een afzonderlijke bepaling,
waarbij tot uitdrukking komt wat tot de wegen geacht wordt te behoren, niet
nodig en niet gewenst geacht omdat voornamelijk door de praktijk zelf wordt
aangegeven wat tot de weg gerekend moet worden te behoren. De Wegenwet heeft
naar het oordeel van de Afdeling betrekking op verkeersbanen die een functie
vervullen ten behoeve van het afwikkelen van het openbar verkeer en die
derhalve maar hun aard of functie een grote, onbepaalde publieksgroep
dienen. ABRS 05-03-2008, AB 2009, 250, LJN-nr. BC6035Handelsreclame: Onder een “commercieel belang te dienen” moet mede worden
begrepen: dienstig te zijn tot koop en verkoop. HR 11-05-1982, NJ 1983,
68.Openbaar water: De jachthaven is openbaar water, ook al is voor het innemen
van een ligplaats een vergunning van de eigenaar nodig. De boot is een
woonboot, ook al heeft die de uiterlijke kenmerken van een pleziervaartuig
(ABRS 17 december 2009 LJN BK7441, JG10.0014). De uitspraak maakt duidelijk
hoe het begrip ‘openbaar water’ moet worden uitgelegd: het water moet voor
het publiek toegankelijk zijn. Het is hierbij niet relevant of de gemeente
eigenaar is van het water of een andere partij of dat er een bordje met de
tekst ‘verboden toegang voor onbevoegden’’ is geplaatst. Slechts wanneer de
toegankelijkheid feitelijk wordt beperkt, bijv. door een balk of een ketting
die vlak boven het water is aangebracht, is er geen sprake van openbaar
water. Bebouwde kom: Vaststelling grens bebouwde kom is een besluit
inhoudende een beleidsregel. Een besluit gericht op rechtsgevolg, maar niet
vatbaar voor bezwaar en beroep. Dit geldt ook voor de weigering op de
vaststelling terug te komen. (Rb Groningen; zaaknummer: AWB 09/716; datum
uitspraak: 15-02-2010 LJN: BL4224). Lex Silencio Positivo (LSP)De opzet is gewijzigd voor wat betreft de regeling van de LSP (positieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). De LSP houdt kort gezegd in dat
wanneer het college niet binnen de wettelijke termijn op een aanvraag
beslist, de vergunning of ontheffing van rechtswege (automatisch) wordt
verleend. de LSP is geregeld in paragraaf 4.1.3.3. (artikel 4:20 at/m f van
de Algemene wet bestuursrecht). Artikel 4:20a van de Algemene wet
bestuursrecht stelt dat paragraaf 4.1.3.3. van toepassing is, indien dit bij
verordening is bepaald. Met andere woorden, in de Apv kan per vergunning of
ontheffing worden bepaald of de LSP wel of niet van toepassing wordt
verklaard.Voor vergunningen en ontheffingen die vallen onder de reikwijdte van de
Europese dienstenrichtlijn is deze afweging reeds bij het opstellen van de
Apv in 2009 gemaakt. Alleen het lid waarin de LSP al dan niet van toepassing
is verklaard staat omwille van de duidelijkheid niet langer in de artikelen
1:9 en 1:10, maar in het artikel zelf. Nieuw bij de huidige wijziging is dat bij alle vergunningen en ontheffingen
een keuze is gemaakt over het al dan niet toepassen van de LSP, ook daar
waar het niet vanwege de toepasselijkheid van de Europese Dienstenrichtlijn
verplicht is.Bij de vrijwillige toepassing van de LSP is vrijwel altijd sprake van een
afweging tussen twee aspecten. Enerzijds is er niet voor niets een verbod in
de Apv opgenomen, waarvan in een gemotiveerde beslissing kan worden
afgeweken. Anderzijds dient het college tijdig te beslissen en is het geen
onlogische gedachte dat de burger niet langer hoeft te wachten als dit niet
gebeurt. Dit zeker als de ernst van de gevolgen niet bijzonder groot zijn.
In het bijgevoegde wijzigingsoverzicht is per artikel aangegeven op welke
wijze de belangenafweging tot stand is gekomen.Een vergunning of ontheffing die automatisch is verstekt op grond van de LSP
levert niet per definitie een regelvrije vergunning of ontheffing op.
Artikel 4:20f van de Algemene wet bestuursrecht maakt het mogelijk dat het
college, nadat een vergunning van rechtswege is verleend, alsnog voorwaarden
stelt aan de vergunning of de vergunning van rechtswege intrekt. Het college
zal in die gevallen wel de eventuele schade die de betrokkene lijdt moeten
vergoeden.Artikel 1:2 BeslistermijnHet uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk
voorschrift de termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven
dient te worden. Zo kan worden nagegaan wat voor iedere situatie een goede
beslistermijn is. In de APV is de beslistermijn vastgesteld op acht weken
(eerste lid). Dit is gelijk aan de maximumtermijn die in artikel 4:13,
tweede lid, van de Awb, wordt gesteld. Tijdig beslissen is een rechtsplicht
voor elk bestuursorgaan. Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht
weken kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde aanvragen, zeker die
waarvoor meerdere adviezen moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd.
De verlenging van de beslistermijn biedt dan uitkomst. Ook deze termijn is
op acht weken gesteld (tweede lid). Uitgangspunt blijft altijd dat die
termijn redelijk moet zijn. Artikel 4:14 Awb verplicht tot kennisgeving aan
de aanvrager van dit verlengingsbesluit. Indien de aanvrager meent dat de
verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen in bezwaar en beroep gaan.
Dienstenrichtlijn.Op vergunningprocedures voor wat betreft
diensten is artikel 13 van de Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde
lid bepaalt dat de aanvraag binnen een redelijke, vooraf vastgestelde
termijn wordt behandeld. De achtweken-termijn van artikel 1:2 voldoet
daaraan. Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat
de beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag worden verlengd,
indien dit gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit
houdt in dat voor verlenging een stevige motivering is vereist met
gebruikmaking van dit criterium. De verlenging en duur ervan worden met
redenen omkleed vóór het verstrijken van de oorspronkelijke termijn ter
kennis van de aanvrager gebracht worden. Het derde lid is een implementatie
van deze verplichting. Ontvangstbevestiging. Indien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel
13, vijfde lid de ontvangst van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk
bevestigd. De ontvangstbevestiging moet de volgende informatie bevatten: de
beslistermijn, de beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de
vermelding dat bij het uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde
termijn de vergunning geacht wordt te zijn verleend. Het gaat hier om
toepassing van de lex silencio. Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de
ontvangst van een melding die een dienstverrichter krachtens wettelijk
voorschrift bij een bevoegde instantie dient te verrichten, indien door het
doen van die melding en een bij wettelijk voorschrift bepaald tijdsverloop
een voorwaarde wordt vervuld voor toegang tot of de uitoefening van een
dienst. Opschorting van de termijn.
Op grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip
waarop alle documenten zijn ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat
wanneer een aanvraag onvolledig is, de aanvrager zo snel mogelijk wordt
meegedeeld dat hij aanvullende documenten moet verstrekken, en, in
voorkomend geval, welke gevolgen dit heeft voor de in artikel 13, derde lid,
bedoelde termijn. Hiermee wordt bedoeld dat moet worden meegedeeld dat de
termijn pas aanvangt als de gevraagde documenten zijn ontvangen.Deze
regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb: de termijn voor het geven
van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het
bestuursorgaan krachtens artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan
te vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor
gestelde termijn ongebruikt is verstreken.Als de aanvraag is aangevuld,
loopt de termijn weer verder door.Wabo. De tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van
artikel 3.9, eerste lid van de Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd. Het
derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt
dat de beslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden
verlengd. De wegaanlegvergunning (art 2:6) en de kapvergunning (art 4:11)
vallen onder de Wabo. De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een
weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, en de
vergunning voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid
onder g. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg
anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat
om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:5). De ontheffing voor het
opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j
en k van de Wabo. De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die
onder de Wabo valt, staan in de Ministeriële regeling omgevingsrecht (Mor,
Staatscourant 2010-5162). De algemene indieningsvereisten staan in artikel
1.3 Mor, dat luidt als volgt:Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:a. de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het
elektronisch adres van de aanvrager, indien de aanvraag met een elektronisch
formulier wordt ingediend;b. het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het
project;c. een omschrijving van de aard en omvang van het project;d. indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam, adres
en woonplaats, alsmede het elektronisch adres van de gemachtigde, indien de
aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend; e. indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager: zijn
naam, adres en woonplaats.2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van
de aangevraagde activiteit of activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met
behulp van een situatietekening, kaart, foto’s of andere geschikte
middelen.3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te
verrichten werkzaamheden. In Hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere
indieningsvereisten. Daarvan zijn in het kader van de APV alleen die voor
het vellen van houtopstanden van belang. Zie daarvoor de toelichting bij
artikel 4:11. Artikel 1:3 Indiening aanvraagIn de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot het laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt
daarom een termijn van drie weken aangehouden. De bewoordingen van het
onderhavige artikel (“kan”) laten uitkomen, dat niet elke te laat ingediende
aanvraag buiten behandeling hoeft te worden gelaten. Voor vergunningen die
niet binnen drie weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de
mogelijkheid geschapen om de termijn van drie weken te verlengen tot
maximaal acht weken. Vanzelfsprekend kan ook een langere of kortere termijn worden vastgelegd.
Als wordt overwogen voor verschillende APV-vergunningen of -ontheffingen
verschillende termijnen vast te leggen, dan dient iedere afwijking van de
algemene regel in het betreffende onderdeel van de APV te worden vastgelegd.
Gemeenten die met een systematiek werken die inhoudt dat een vergunning voor
een bepaald jaar vóór 1 december van het daaraan voorafgaande jaar moet
worden aangevraagd, kunnen dit expliciet bepalen en bekendmaken. Als een
aanvraag echt veel te vroeg wordt gedaan en dan nog niet kan worden
beoordeeld, volstaat een gemotiveerde mededeling daarvan aan de aanvrager. Herhaalde aanvraag (artikel 4:6
Awb)Als er lange tijd is verstreken tussen beide aanvragen kan het praktischer
zijn om de aanvraag opnieuw inhoudelijk te behandelen in plaats van een
discussie te voeren over de vraag of het wel of niet om een herhaalde
aanvraag gaat. JurisprudentieZie ABRvS 3 mei 2006, JB 2006/186. Daar was meer dan tien jaar verlopen
tussen beide aanvragen, en de Afdeling oordeelde dat er geen sprake was van
een herhaalde aanvraag, omdat één aanvraag was gebaseerd op de Wet
openbaarheid van bestuur en de andere op de Archiefwet.Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingenIn literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid
tot het verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen
waarin het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije
beslissing staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een
oogpunt van duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te
leggen. Daarbij moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die
voorschriften uitsluitend mogen strekken ter bescherming van de belangen in
verband waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is gesteld.
Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing
verbonden zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of
ontheffing dan wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In
artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid vastgelegd. De vraag of bij
niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden
toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven
als verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen. Uiteraard is
bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn overtreden,
die slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming
van het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing
is vereist. DienstenrichtlijnArtikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd
moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria
zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van
algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning
worden verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder dwingende
reden van algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan: de algemene
toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid
van artikel 10 wordt de vergunning pas verleend nadat na een passend
onderzoek is vastgesteld dat aan de vergunningvoorwaarden is voldaan. Het
derde lid zegt, dat de vergunningvoorwaarden voor een nieuwe vestiging
gelijkwaardige, of gezien hun doel in wezen vergelijkbare, eisen en
controles waaraan de dienstverrichter al in een andere of dezelfde lidstaat
onderworpen is, niet mogen overlappen. In de algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt overtreding van het bij of
krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd. Daardoor staat ook
straf op het overtreden van aan een vergunning of ontheffing verbonden
voorschriften.Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of
ontheffingEen vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is
verleend vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke
kwaliteiten, zoals het bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken
levensgedrag). De persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar,
tenzij de regeling dat uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de
vergunning voortvloeit. Een voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is
de vergunning als bedoeld in artikel 3 van de Drank- en Horecawet. Deze wet
bepaalt dat voor het verkrijgen van een vergunning de nodige diploma’s
moeten zijn gehaald. Een persoonlijke vergunning is ook de
standplaatsvergunning. Dit vanwege het persoonlijke karakter van de
ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om vergunning het aantal te
verlenen vergunningen meestal verre overtreft. Het zou onredelijk zijn als
een standplaatsvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een andere
terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat. Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn
rechtsopvolger geldt, is het verstandig een voorschrift op te nemen dat de
houder van de vergunning of ontheffing verplicht binnen twee weken
schriftelijk te melden dat hij zijn vergunning heeft overgedragen, met
vermelding van de naam en het adres van de nieuwe houder van de vergunning
of ontheffing. LiteratuurVoor de overdraagbaarheid van APV-vergunningen, zie: C.L. Knijff,
Rechtsopvolging bij vergunningen in de gemeentepraktijk, GS 2004, 7205,
onder 3.4 Overgang uitgesloten: APV-vergunningen. JurisprudentieVolgens art. 1:10 APV is de vergunning of ontheffing persoonsgebonden tenzij
bij of krachtens deze verordening anders is bepaald. Ingevolge art. 1:11,
aanhef en onder e APV kan de vergunning of ontheffing worden gewijzigd
indien de houder of zijn rechtverkrijgende dit verzoekt. De Afdeling is van
oordeel dat art. 1:11 aanhef en onder e APV niet afdoet aan het
persoonsgebonden karakter van de vergunning. Van een zelfstandige bepaling
die het persoonsgebonden karakter van de exploitatievergunning voor een
coffeeshop kan opheffen is geen sprake, gelet op de aard van de vergunning
en op de strekking van het in de APV neergelegde vergunningstelsel. De
burgemeester was daarom niet zonder meer gehouden zijn medewerking te
verlenen aan een verzoek tot overdracht van een vergunning aan een derde.
ABRS 23-11-1999, LJN-nr. AA5058, GS 2000, 7112, 6. Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of
ontheffingDe in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter (“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot
intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-nakoming
van vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Vooral
het rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de
bevoegdheid tot wijziging en intrekking.Als het bestuursorgaan overweegt om
de vergunning of ontheffing in te trekken of te wijzigen, dient het de
belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun bedenkingen in te dienen
(artikel 4:8 Awb). JurisprudentieGelet op art. 1:6 van de APV in samenhang gelezen met art. 2.1.4.1, tweede
lid (oud), APV was de burgemeester in het onderhavige geval bevoegd de
vergunning in te trekken. Intrekking van een vergunning vereist een
zorgvuldige voorbereiding. Als specifieke kennis bij het bestuursorgaan
ontbreekt, moet advies worden ingewonnen. Zes werkdagen zijn daarvoor
voldoende. ABRS 11-06-2003, 200205273/1, JG 03.0125, met noot M. Geertsema.
Artikel 1:6a Vervallen van vergunning of
ontheffingDit artikel voorziet in het van rechtswege vervallen van vergunningen of
ontheffingen. Het rechtsgevolg van het vervallen van een vergunning of
ontheffing treedt in als gevolg van twee typen situaties. De eerste is, dat
binnen de gestelde termijn of bij gebreke daarvan binnen zes maanden na het
onherroepelijk worden van de vergunning of ontheffing daarvan geen gebruik
is gemaakt. De tweede is, dat gedurende één jaar na het onherroepelijk
worden geen gebruik is gemaakt van de vergunning of ontheffing. Voor het van rechtswege vervallen van vergunningen en ontheffingen in
genoemde situaties is gekozen om APV-vergunningen en ontheffingen actueel te
houden. De vorige APV trof – met uitzondering van enkele vergunningen - geen
regeling voor het geval, dat houders niet tijdig of in het geheel geen
gebruik maken van hun vergunningen of ontheffingen of jarenlang daar geen
gebruik van maakten. Een voorbeeld van het van rechtswege vervallen van een
vergunning uit de vorige APV is de kapvergunning, die automatisch verviel
als houders daar niet op tijd - de bekende termijn van één jaar - gebruik
van maakten. De oude regeling liet in het overgrote deel van de gevallen het
opnieuw gebruiken van vergunningen, die jarenlang niet meer gebruikt zijn,
toe terwijl de gemeente in een aantal gevallen die vergunningen onder de
latere omstandigheden niet meer verleende. Het vergunningbestand verloor
daardoor actualiteit. Artikel 1:7 TermijnenHet streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan
de Europese Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen
dat de vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt.
Artikel 11 van de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen beperkte
geldingsduur mogen hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen afhankelijk is van de
voortdurende vervulling van de voorwaarden;b. het aantal beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden
van algemeen belang;c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen
belang. Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de
Dienstenrichtlijn: “Wanneer het aantal beschikbare vergunningen voor een
activiteit beperkt is wegens een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen of
technische mogelijkheden, moet een selectieprocedure worden vastgesteld om
uit verscheidene gegadigden te kiezen, teneinde via de werking van de vrije
markt de kwaliteit en voorwaarden van het dienstenaanbod voor de gebruikers
te verbeteren. Deze procedure moet transparant en onpartijdig zijn en de
verleende vergunning mag niet buitensporig lang geldig zijn, automatisch
worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de dienstverrichter wiens
vergunning net is komen te vervallen. In het bijzonder moet de
geldigheidsduur zodanig worden vastgesteld dat de vrije mededinging niet in
grote mate wordt belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de
afschrijvingen van de investeringen en een billijke vergoeding van het
geïnvesteerde kapitaal.” (PB L 376/36, nr. 62) Als gemeenten een vergunning
voor bepaalde tijd verlenen, moeten zij beargumenteren waarom deze beperking
nodig is en de evenredigheidstoets kan doorstaan. Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor
bepaalde tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning
of een standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.
Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de
toelichting onder artikel 1:8. Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan
worden gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een
vergunning voor onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet
wijzigen. Pas bij gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te
worden bezien. Ook daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en
proportionaliteitseis. Bij geringe wijziging van omstandigheden die geen
gevolgen hebben voor het algemeen belang, kan de vergunning niet worden
gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak daarvoor ontbreekt.Artikel 1:7a MeldingenHet begrip vergunningstelsel in de zin van de Dienstenrichtlijn is breder
dan wij dit kennen.Daaronder vallen ook meldingsplichten. Onder vergunning verstaat de
Dienstenrichtlijn immers: elke procedure die voor een dienstverrichter of
afnemer de verplichting inhoudt bij een bevoegde instantie stappen te
ondernemen ter verkrijging van een formele of stilzwijgende beslissing over
de toegang tot of de uitoefening van een dienstenactiviteit (artikel 4,
zesde lid). Hieruit volgt dat een melding wordt aangemerkt als een
vergunning. Andere voorbeelden van een ‘vergunning’ zijn: verklaringen van
geen bezwaar; verplichting zich in te schrijven in een register etc. Een
voorbeeld van een meldingsplicht binnen deze verordening is een eendaags
klein evenement. De algemene bij het college en de raad levende wens om te streven naar
vermindering van administratieve lasten is aangegrepen om in het bijzonder
de uitvoering van de Algemene plaatselijke verordening Vlissingen 2009 te
vereenvoudigen door de vergunningplicht op veel plaatsen te vervangen door
een meldingsplicht, bijv. bij het aanleggen van een uitweg, geluid- en
trillinghinder bouwwerkzaamheden, vellen van houtopstanden en voorwerpen in,
op of boven openbaar water. Daarbij moet de vraag worden gesteld met welke
juridische eisen rekening moet worden gehouden bij het invoeren van een
meldingsplicht zowel op het wetstechnische vlak als in de
uitvoeringspraktijk: een meldingsplicht als onderdeel van een voorwaardelijk verbod, een
meldingsgebod en een meldingsverplichting als uitzondering op een
voorwaardelijk verbod, waarin een vergunningenstelsel is opgenomen.Zie
verder ook de nota Handleiding meldingsplicht 2011.Artikel 1:8 WeigeringsgrondenVergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een
verbodsbepaling om een bepaalde activiteit te verrichten behoudens
vergunning. Vergunningstelsels kenden vervolgens een artikellid of –leden
met weigeringsgronden. Deze werden op verschillende manier omschreven wat
suggereerde dat in verschillende bepalingen materieel andere
weigeringsgronden golden. Dit was meestal niet het geval. In het kader van
deregulering en vermindering van administratieve lasten is kritisch naar de
weigeringsgronden gekeken. We hebben ter bevordering van de systematiek en
duidelijkheid binnen de APV ervoor gekozen om in Hoofdstuk I algemene
weigeringsgronden te benoemen. In de afzonderlijke vergunningstelsels zijn
de betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen als er voor een vergunning
andere weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde, worden die
in het betreffende artikel genoemd. In een enkel geval
(horecaexploitatievergunningstelsel en vergunning voor seksinrichting) is
van artikel 1:8 afgeweken. Europese Dienstenrichtlijn
VergunningenTegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de APV zijn
deze gescreend aan de Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de
volgende stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van straatartiesten, de
evenementenvergunning, horecaexploitatievergunning, vergunning voor een
seksinrichting, standplaatsvergunning en de vergunning voor een
snuffelmarkt. Gokactiviteiten zijn van de werking van de Europese Richtlijn
uitgezonderd, zodat de speelautomatenvergunning niet onder het regime valt.
Zie voor meldingen ook artikel 1:7a.Vestiging of tijdelijke overschrijdingBij het screenen van de APV aan de Dienstenrichtlijn is het volgende in
ogenschouw genomen. In theorie bestaan er drie verschillende regimes: voor
de ‘vestiger’, de ‘tijdelijke grensoverschrijder’ en de Nederlandse
dienstverrichter. In het licht van deze regimes moet worden bekeken of en in
hoeverre vergunningstelsels zijn toegestaan. Artikel 9 van de
Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde
‘vestiger’. Er is overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake van
vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische
activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt
verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een
bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit
de ondernemer zijn activiteiten onderneemt. (overweging 37 bij de
richtlijn). In het licht van beide regimes moet worden bekeken of een
vergunningstelsel is toegestaan. Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de
zogenaamde ‘vestiger’. Het artikel staat vergunningstelsels toe, mits aan de
volgende vereisten is voldaan: - zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning
aanvraagt; - de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een dwingende
reden van algemeen belang (noodzakelijkheid). Het begrip dwingende redenen
van algemeen belang zoals bedoeld in artikel 9 is door het Hof van Justitie
ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen. Het betreft hier de
zogenaamde ‘rule of reason’. Dit begrip omvat de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46
en 55 van het Verdrag, en andere dwingende redenen waaronder milieu
(overweging 40 bij de richtlijn); - het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden
bereikt (evenredigheid). De tijdelijke dienstverrichter overschrijdt de grens om in Nederland zijn
dienst te verrichten, maar vestigt zich hier niet. Hierop ziet artikel 16
van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van diensten). Hier gelden veel
strengere criteria om een (vergunnings)eis te stellen:- zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van de dienstverlener; - er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid,
de volksgezondheid of de bescherming van het milieu (noodzakelijkheid). Voor
wat betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel 16 dan ook een strengere
eis dan artikel 9;- het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden
bereikt (evenredigheid). Tenslotte zijn er de Nederlandse dienstverleners. In theorie staat de
richtlijn toe dat de overheid aan een Nederlandse dienstverlener zwaardere
eisen stelt dan aan een buitenlandse partij, maar dit is in de praktijk en
vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid niet wenselijk. Wij achten het op dezelfde gronden evenmin gewenst een onderscheid aan te
brengen tussen verschillende soorten van dienstverleners (tijdelijke
grensoverschrijders, vestigers en dus ook Nederlandse dienstverleners).
Anders zou de dienstverlener die zich vanuit een andere lidstaat hier
vestigt een bevoorrechte positie hebben ten opzichte van degene die de grens
overschrijdt om zijn diensten aan te bieden of beide dienstverleners ten
opzichte van de eigen onderdanen. Niet alleen de eis van het hebben van een
vergunning geldt voor hen gelijkelijk, maar ook de gronden om een vergunning
te weigeren zijn voor de drie categorieën aanvragers dezelfde. Daarom zijn
de weigeringsgronden algemeen geformuleerd zodat ze gelden voor interne én
internationale verhoudingen. Er is aangesloten bij het lichtste regime van
de richtlijn (artikel 16): de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu. De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen
dienst. Bij standplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een
vergunning voor een standplaats voor het verkopen van goederen en/of voor
het verlenen van diensten. Ook in dit geval zou rechtsongelijkheid kunnen
ontstaan doordat de verkoper niet, maar de dienstverlener wel onder de
richtlijn valt. Daarom is in de APV geen onderscheid gemaakt tussen verkoop
en dienstverlening voor wat betreft de weigeringsgronden.Enkele
voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor in
de richtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden
beantwoord: Overlast Vanouds is de APV een openbare orde en overlastverordening. Het begrip
‘overlast’ komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het
vrij verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast.
Het milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd zijn
aan de omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder,
overlast veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door
vuurwerk, valt eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs
gezondheid. VerkeersveiligheidDe verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van
algemeen belang als bedoeld in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er
sprake van een belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als het
voorkomen van verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft. Veiligheid van personen en gezondheidDeze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer
(gezondheid) kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.
Zedelijkheid Het begrip zedelijkheid valt onder het
begrip openbare orde, zoals dit wordt uitgelegd in overweging 41. Te denken
valt aan de bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van
dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of zwijntjetik)
betreft onder het belang van dierenwelzijn. Ook andere dwingende redenen dan
de openbare orde kunnen een ‘zedelijkheidsaspect’ hebben. Bij
seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige weigeringsgrond
opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat. Voorzieningenniveau bij standplaatsen In het verleden is
het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten
behoeve van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt. De
gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente
wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering
toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in
een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan
een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de
boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de
winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden
worden. De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
waar (mede) diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als
een economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van
diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te
hanteren bij een standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel
5:18, derde lid, onder b, APV). Daarop is de richtlijn immers niet van
toepassing. Détournement de pouvoirGemeenten dienen zich er van bewust te zijn dat zij een vergunningaanvraag
niet kunnen weigeren op een andere grond dan de grondslag van het
vergunningstelsel. Dit zou immers in strijd zijn met de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur. MotiveringEen weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn.
Gemotiveerd moet worden welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom. Artikel 1:11 tot en met 1:14
CoördinatiebepalingenDeze bepalingen zijn opgenomen ten behoeve van de lastenverlichting van
ondernemers.De ondernemer hoeft maar één keer gegevens te verstrekken. De coördinatie
levert ook meer duidelijkheid over het proces. De aanvraag kan digitaal
worden ingediend en destand van zaken met betrekking tot de aanvraag wordt inzichtelijker voor de
aanvrager.Voor de gemeente is belangrijk dat alle procedures door deze coördinatie
optimaler op elkaar kunnen worden afgestemd. Alle benodigde vergunningen,
meldingen en ontheffingenkunnen zodoende optimaal worden gecoördineerd. Daarbij valt te denken aan:
de Drank- en horecawetvergunning, de exploitatievergunning (al dan niet met
terras), de aanwezigheidsvergunning speelautomaten, de gebruiksvergunning
(-melding) Brandweer, de milieumelding en waarnodig de Bibob-toets.2.Openbare ordeAlgemene toelichting afdeling 1 Bestrijding van ongeregeldhedenIn deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het
gebruik als de bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en
de openbare orde op andere openbare plaatsen te waarborgen. De diverse
functies van de openbare ruimte, onder andere voor demonstraties, optochten
en feesten, vraagt om een scheiding dan wel regulering van het gebruik.Artikel 2:1 Samenscholing en
ongeregeldhedenEerste lidHet begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die
opzettelijk bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk
verwijdert na het derde door of vanwege het bevoegd gezag gegeven bevel,
wordt, als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft met
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede
categorie.” Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde
jurisprudentie. Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing
het karakter heeft van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare
manifestaties moeten dit soort samenscholingen van de werking van dit
artikel uitgezonderd worden. In het vijfde lid is dit dan ook gebeurd.Tweede lidAan de politieambtenaar mag slechts een begrensde “bevoegdheid” (tot het
geven van aanwijzingen e.d.) worden gegeven, namelijk om in die gevallen dat
iets voor regeling in bijzonderheden niet vatbaar is, naar gelang van de
omstandigheden ter plaatse te beoordelen of de in de desbetreffende APV
bepaling verboden toestand feitelijk aanwezig is. De aanwijzing, last e.d.
vormt een voorwaarde voor de toepasselijkheid van de strafbepaling; zij is
bestanddeel van het strafbare feit.De rechter blijft volkomen vrij in de beoordeling van de feiten. Als de
rechter meent dat de politieambtenaar in zijn waardering van de gedraging
heeft misgetast, laat hij de strafbepaling buiten toepassing. Het gaat hier
om bestaande politiebevoegdheden. Deze bevoegdheid berust op de artikelen 2
en 12 Politiewet. Artikel 2 draagt aan de politie de daadwerkelijke
handhaving van de rechtsorde op, waaronder blijkens artikel 12 de handhaving
van de openbare orde. Deze bevoegdheid wordt in feite herhaald als van een
gemeentelijke strafbepaling een aanwijzing, last, bevel of oordeel van een
politieambtenaar een element vormt.De aanvullende bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever op de artikelen 184
en 186 Wetboek van Strafrecht (WvSr) is meermalen door de Hoge Raad erkend.
De sanctionering van het niet opvolgen van een krachtens een APV bepaling
gegeven politiebevel gebeurt op grond van de artikelen 184 of 186 WvSr of op
grond van artikel 154 Gemeentewet. Het opzettelijk niet voldoen aan een
dergelijk bevel levert het strafbare feit van artikel 184 WvSr op en bij
samenscholingen van artikel 186 WvSr.Jurisprudentie- Relatie tussen APV bepaling en artikel 184 en 186 WvSr. Aanvulling van de
gemeentelijke wetgever erkend. HR 02 06 1903, W. 7938 (APV Amsterdam) en HR
25 06 1963, NJ 1964, 239 m.nt. B.V.A. Röling (samenscholingsarrest).- Oordeel van de politie is element van gemeentelijke strafbepaling. HR 12
02 1940, NJ 140, 622, AB 1940, p. 744, Gst. 1940, p. 125 (Haags
tippelverbod). Zie ook: HR 02 06 1903, W. 7938, Gst., 2715 (APV Amsterdam);
HR 20 01 1936, NJ 1936, 343, Gst. 1936, p. 90, AB 1936, p. 558 (APV
Amsterdam); HR 03 06 1969, NJ 1969, 411, AB 1970, p. 17, OB 1971, XIV.3, nr.
30391, NG 1970, p. 616 m.nt. H.R.G. Veldkamp (APV Amsterdam) en HR 17 03
1970, NJ 1970, 331, OB 1971, X.4, nr. 31108, NG 1971, p. 292 (APV
Arnhem).- Van een volksoploop ex artikel 186 WvSr is sprake als een menigte zich
verzamelt. De openbare orde hoeft niet te worden verstoord. HR 26-02-1991,
NJ 1991, 512 en HR 14-01-1992, NJ 1992, 380.- Samenscholingsverbod Kanaleneiland Utrecht; uitleg begrip samenscholing:
context is mede bepalend. Mag een burgemeester handhavingsbeleid vaststellen
zonder wettelijke grondslag? En mag hij op basis daarvan besluiten nemen?
Gerechtshof Arnhem, nr. 21-001061-08 (JG 09.0016). - Bevelsbevoegdheid politie op grond van artikel 2:1 APV Hof van Twente (Hof
Arnhem 25 maart 2010, nr. 21-003896-09; LJN: BM1084; AB 2010/187):
niet-opvolging van een vordering op grond van een APV-bepaling die op
artikel 2 van de Politiewet 1993 is gebaseerd, kan niet leiden tot
overtreding van artikel 184, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Het
bewezenverklaarde levert geen strafbaar feit op. Het hof ontslaat verdachte
van alle rechtsvervolging.- Bevelsbevoegdheid politie op grond van de APV Almere (Hof Arnhem 1 april
2010, nr. 24-001185-08; LJN: BM1865; AB 2010/188 m.nt. J.G. Brouwer en A.E.
Schilder): Het hof acht bewezen dat betrokkene opzettelijk niet heeft
voldaan aan een politiebevel, nadat deze ambtenaren hem hadden bevolen de
Grote Markt te Almere te verlaten. Het bewezen verklaarde levert op het
misdrijf: opzettelijk niet voldoen aan een bevel, krachtens wettelijk
voorschrift gedaan door een ambtenaar met de uitoefening van enig toezicht
belast.Artikel 2:2 Verzamelingsverbod en gebiedsontzegging
VerzamelingsverbodDe bepaling inzake het verzamelingverbod is toegespitst op het bekende
fenomeen van het samengroeperen van gebruikers en handelaren in (hard)drugs
of daarop gelijkende waar. Groepsvorming van gebruikers en handelaren is in
Vlissingen geen onbekend verschijnsel en varieert in frequentie, ernst en
omvang. Deze verzamelingen van personen hebben negatieve effecten op het
ordelijk verloop van het dagelijks leven in de publieke ruimte. Van een
onmiddellijk dreigende houding of van een concreet lastig vallen van
voorbijgangers behoeft nog niet eens sprake te zijn om het normale leven op
straat te verstoren of te belemmeren. Deze groepen roepen vaak sterke
gevoelens van onbehagen en onveiligheid op. Ook vanwege de ordeverstorende
strafbare gedragingen die zich telkens in en vanuit die verzamelingen van
personen voordoen, zijn deze groepsvormingen ongewenst. Wij achten het gewenst het verzamelingverbod tevens te richten op heling,
met als doel op bepaalde plaatsen samenkomsten van groeiende aantallen
aanbieders – vaak drugsverslaafden – en kopers te kunnen opbreken.
Dergelijke trefpunten vormen immers vaak een belangrijke schakel in
bestaande patronen van verslaving-diefstal-afzet en dragen bij aan de
instandhouding van problemen van orde en veiligheid. De burgemeester kan in
dit geval gebieden aanwijzen waarbinnen het niet is toegestaan zich in een
verzameling van een aantal personen op te houden. Dit aantal hebben wij in
het besluit bepaald op drie of meer personen. Gebieds(verblijfs)ontzeggingenUit de jurisprudentie blijkt dat de rechtszekerheid vereist dat structurele
problemen via een regeling, dat wil zeggen via de APV, worden aangepakt. De
algemene wettelijke grondslag voor de bevoegdheid van de burgemeester tot
handhaving van de openbare orde, zoals die is opgenomen in artikel 172
Gemeentewet, is daarvoor niet het aangewezen bestuurlijk instrument. Daarom
is thans een bepaling ontworpen die de burgemeester de bevoegdheid geeft om
iemand in het belang van de openbare orde te (laten) verwijderen uit een
(tevoren) aangewezen gebied. Er kunnen uitzonderingen gemaakt worden voor
bepaalde groep personen, die in het gebied werkzaam zijn of wonen. Tevens
kan een periode worden vastgesteld waarvoor het bevel van kracht is. Deze
periode kan variëren van acht uur tot vier weken. De burgemeester moet het
bevel wel zelf uitvaardigen en voor de hantering ervan ondubbelzinnige
instructies vaststellen. Als de burgemeester aan een persoon een
verwijderingbevel oplegt, dan levert opzettelijke overtreding van dat bevel
een misdrijf op in de zin van artikel 184 van Wetboek voor Strafrecht. Dit
is een misdrijf waarop een gevangenisstraf is gesteld, zodat de verdachte in
voorlopige hechtenis kan worden genomen, mits hij geen vaste woon- of
verblijfplaats heeft en aan één van de voorwaarden uit artikel 67a
Strafvordering is voldaan. Jurisprudentie:- ABRS 7 juli 2004, nr. 200400582/1 (Gemeentestem 7233, nr. 117).
Gebiedsontzegging op grond van APV Heerlen; herstel mandaatgebrek in
bezwaar; geen strijd met EVRM en IVBPR (Heerlen). De rechtbank heeft terecht
geoordeeld dat de inspecteur van politie onbevoegd was de besluiten tot
gebiedsontzegging van 6 juni 2002 en 8 juni 2002 namens de burgemeester te
nemen. De reden is dat het ondermandaatsbesluit niet was gepubliceerd, zodat
dit besluit nog niet in werking was getreden. Desondanks kan dit
mandaatgebrek in evengenoemde primaire besluiten met de door het bevoegde
bestuursorgaan genomen beslissingen op bezwaar geacht worden te zijn
hersteld. In deze gevallen was geen sprake van strijd met artikel 2 Protocol
EVRM en 12, eerste lid, IVBPR, (bewegingsvrijheid) aangezien de
gebiedsontzeggingen berusten op de APV en gebruiksinstructies, welke
wettelijk zijn verankerd, zijn gepubliceerd en voldoende duidelijk en
concreet zijn omschreven. Voorts worden de beperkingen, gelet op het feit
dat het gebied waarvoor de ontzeggingen zijn opgelegd in toenemende mate
wordt geconfronteerd met overlast welke voortvloeit uit of samenhangt met de
handel in en het gebruik van verdovende middelen, gerechtvaardigd door het
algemeen belang in een democratische samenleving. De rechtbank heeft voorts
terecht geoordeeld dat de wijze waarop de burgemeester in dit geval van zijn
bevoegdheid gebruik heeft gemaakt in overeenstemming is met de eisen van
proportionaliteit. Ook ten aanzien van de duur van de opgelegde
gebiedsontzeggingen heeft de rechtbank met juistheid geoordeeld dat deze
niet onaanvaardbaar is. Met de rechtbank moet tenslotte worden geoordeeld
dat van schending van artikel 5 EVRM (vrijheidsontneming) geen sprake is,
aangezien de gebiedsontzeggingen niet inhielden dat (appellant sub 2) zijn
vrijheid werd ontnomen als gevolg van detentie of arrestatie.- Rechtbank Roermond 29 juni 2005 (voorlopige voorziening + bodemzaak). LJN
AT8549 (zie ook LJN AU035). Aan verzoeker is een verblijfsontzegging
opgelegd over de periode van 18 september 2004 tot 16 oktober 2004 wegens
overtreding van artikel 3:6 APV Venlo (drugshandel) voor een aangeduid
gebied in de binnenstad van Venlo. Meerdere verblijfsontzeggingen op grond
van artikel 2:75 APV. Mandaatgebrek. Artikel 177, tweede lid Gemeentewet
verzet zich uitdrukkelijk en ondubbelzinnig tegen mandatering door de
burgemeester van zijn besluiten op grond van de APV aan ambtenaren van
politie. Verblijfsontzeggingen op basis van APV-bepalingen zijn niet te
beschouwen als besluiten ingevolge artikel 172 Gemeentewet. Het tweede lid
van artikel 177 Gemeentewet sluit ook mandaat aan politieambtenaren uit wat
betreft de uitvoering van beslissingen van de raad. Naar het oordeel van de
voorzieningenrechter is de onderhavige mandaatverlening door de burgemeester
van Venlo daarmee in strijd. Onder het (ruime) begrip ‘beslissingen van de
raad’ moeten immers mede worden verstaan verordeningen van de raad. En het
opleggen van een verblijfsontzegging ingevolge de APV is te beschouwen als
uitvoering van zodanige beslissing. De rechter acht die duidelijke tekst
niet voor een andere uitleg vatbaar. De rechter acht het in casu aan de
betrokken politieambtenaren verleende mandaat ongeldig wegens strijd met de
wet. Zie voorts arrest Hoge Raad van 24 september 2002 (NJ 2003, 80).- De bevoegdheid tot het opleggen van gebiedsontzeggingen ingevolge de APV
berust bij de burgemeester. Deze bevoegdheid mag ingevolge artikel 177,
tweede lid, Gemeentewet niet worden gemandateerd aan politieambtenaren. In
ABRS 7 juli 2004 (Gst. 2005, 66 en Gst. 2005, 117) bepaalde de Afdeling dat,
indien de gebiedsontzegging in mandaat door een politieambtenaar is
opgelegd, dit gebrek wordt gerepareerd door een bevoegdelijk genomen besluit
op bezwaar.- Gerechtshof 's-Gravenhage 21 maart 2006, nr. 2200138705 (Gem.stem 7255,
102; AB 2006, 396): gebiedsontzegging van twaalf weken. Hof is anders dan de
rechtbank van oordeel dat het bevel van de burgemeester voldoet aan de eisen
van proportionaliteit en subsidiariteit (Rotterdam). Artikel 172, derde lid,
Gemeentewet.- Verblijfsontzegging op grond van artikel 172, derde lid, Gemeentewet met
langere duur dan regeling in APV toestaat. Verhouding tussen artikel 172,
derde lid, Gemeentewet en regeling verblijfsontzeggingen in de APV van
Rotterdam. Indien het concrete geval binnen de regeling van de APV valt,
biedt artikel 172, derde lid, Gemeentewet geen grondslag voor een
verblijfsontzegging. (HR {strafkamer} 11 maart 2008, nr. 02379/06; LJN
BB4096, Gemeentestem 7302, nr. 103).- FF Kappe bevel gebaseerd op artikel 172, derde lid, Gemeentewet is
rechtsgeldig. Artikel 184 Sr en artikel 2.4.6 APV van Rotterdam (Rb
Rotterdam 21 december 2007, nr. 10/637732-07; LJN BC0822, Gemeentestem 7302,
nr. 104).- Hoge Raad 22 december 2009, 08/02631, LJN BK3254; JB 2010/41:
Burgemeesterlijk verwijderingsbevel ex APV, “Criminal charge” in de zin van
art. 6 EVRM? Taakverdeling strafrechter-bestuursrechter: Het cassatieberoep
richt zich tegen het arrest van het Hof Amsterdam van 2 januari 2008,
waarbij dit hof heeft bewezenverklaard dat verdachte op 19 maart 2005
opzettelijk niet heeft voldaan aan een krachtens art. 2.6A lid 2 APV-94
Amsterdam gegeven bevel zich te verwijderen uit het door de burgemeester
aangewezen drugsoverlastgebied. Het hof heeft overwogen dat dit
veertien-dagen-verwijderingsbevel niet kan worden aangemerkt als “criminal
charge” in de zin van art. 6 EVRM en dat, indien en voor zover dit bevel wél
als criminal charge zou moeten worden aangemerkt, het niet onverenigbaar is
met het EVRM om bestuursrechtelijke autoriteiten te belasten met de
vervolging en bestraffing van bepaalde overtredingen, zolang de verdachte in
de gelegenheid is om de jegens hem genomen beslissingen door een aan de
waarborgen van art. 6 EVRM beantwoordend gerecht voor te leggen. Het
cassatiemiddel, dat klaagt dat het hof dit verwijderingsbevel ten onrechte
niet heeft aangemerkt als een “criminal charge” in de zin van art. 6 EVRM,
faalt. Het bezwaarschrift tegen het verwijderingsbevel is ongegrond
verklaard. Het daartegen ingestelde beroep is ongegrond verklaard. Op 24
oktober 2007 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State het
tegen die uitspraak ingestelde hoger beroep ongegrond verklaard en daarbij
het oordeel bevestigd, dat het verwijderingsbevel niet kan worden aangemerkt
als een “criminal charge” in de zin van art. 6 EVRM. In een dergelijk geval,
waarin de verdachte de bestuursrechtelijke rechtsgang heeft gevolgd, geldt
in verband met een behoorlijke taakverdeling tussen de strafrechter en de
bestuursrechter en met het oog op het voorkomen van tegenstrijdige
uitspraken, dat indien het desbetreffende bevel door de bestuursrechter bij
onherroepelijke uitspraak in stand is gelaten, zulks er in beginsel aan in
de weg staat dat de strafrechter het verweer dat het wettelijk voorschrift
niet verbindend is of het bevel anderszins onrechtmatig is, zelfstandig
onderzoekt en daarop beslist. Onder bijzondere omstandigheden kan aanleiding
bestaan hierop een uitzondering te maken (vgl. HR 24 september 2002, LJN
AE2126, NJ 2003, 80). Gelet op dit uitgangspunt en in aanmerking genomen dat
uit het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep niet blijkt dat door
of namens de verdachte een beroep is gedaan op bijzondere omstandigheden die
aanleiding geven hierop een uitzondering aan te nemen, faalt het middel. Het
tweede cassatiemiddel, dat klaagt dat het hof ten onrechte stelt “dat het
niet onverenigbaar is met het EVRM om bestuursrechtelijke autoriteiten te
belasten met de vervolging en bestraffing van bepaalde overtredingen, zolang
de verdachte in de gelegenheid is om de jegens hem genomen beslissing door
een aan de waarborgen van art. 6 EVRM beantwoordend gerecht voor te leggen”,
kan niet tot cassatie leiden, reeds omdat het zich keert tegen een
overweging ten overvloede. Gebiedsontzegging, Verzoek om voorlopige voorziening, Verzoek van de
burgemeester om bij wijze van voorlopige voorziening te bepalen dat de
burgemeester in afwachting van de uitspraak op het door hem ingestelde hoger
beroep geen gevolg hoeft te geven aan de in hoger beroep bestreden
uitspraak. In hetgeen door de burgemeester naar voren is gebracht ziet de
voorzitter op voorhand geen reden om aan te nemen dat de uitspraak van de
rechtbank in hoger beroep niet in stand zal blijven, gelet op de door de
rechtbank aangehaalde jurisprudentie van de Afdeling. Niet in geschil is dat
aan de vereisten die art. 6:5 Awb aan het indienen van een bezwaarschrift
stelt is voldaan. Ook overigens is het niet op voorhand onaannemelijk dat de
door wederpartij in deze procedure naar voren gebrachte feiten voldoende
grondslag bieden voor het oordeel dat hij belang heeft bij het verkrijgen
van een inhoudelijk oordeel op zijn bezwaar. Het is bovendien in het belang
van een efficiënte en finale geschillenbeslechting dat de aangevallen
uitspraak en het ter uitvoering daarvan te nemen nieuwe besluit op bezwaar
met toepassing van de art. 6:18 en 6:19 Awb beide in de bodemprocedure
kunnen worden beoordeeld. Gelet op een en ander bestaat geen aanleiding voor
het treffen van een voorlopige voorziening (ABRS 17 februari 2010,
zaaknummer 201000291/2/H3 JB 2010/87, JB 2010/87)Afwijzing immateriële
schadevergoeding wegens ten onrechte opgelegde gebiedsontzeggingen. Hoewel
aannemelijk is dat appellant als gevolg van de gebiedsontzeggingen een zeker
mate van ongerief heeft moeten ondergaan, heeft hij met zijn betoog niet
aannemelijk gemaakt dat hij als gevolg van die besluiten zodanig heeft
geleden, dat sprake is van een aantasting in evenbedoelde zin. De Rb. heeft
terecht geoordeeld dat de burgemeester het verzoek om vergoeding van
immateriële schade terecht heeft afgewezen. Het hoger beroep is ongegrond.
(ABRS 25 augustus 2010 zaaknummer 200908965/1/H2, LJN: BN4952).- Verblijfsontzegging geldig van 18.00 uur tot 08.00 uur voor de duur van
twee weken. Door de verblijfsontzegging wordt het aan wederpartij toekomende
recht zich vrijelijk te verplaatsen als bedoeld in art. 2 lid 1 Vierde
Protocol bij het EVRM en in art. 12 eerste lid IVBPR, beperkt. Dit recht kan
echter aan beperkingen worden onderworpen. Een beperking van dit recht moet
bij “wet” zijn voorzien. Dit betekent dat de beperking een basis moet hebben
in het nationale recht, dat de wettelijke bepaling kenbaar moet zijn voor de
belanghebbende en dat de bepaling voorzienbaar moet zijn wat haar gevolgen
betreft. De verblijfsontzegging heeft haar grondslag in art. 2.4.1 van de
APV van Nijmegen en heeft daardoor een basis in het nationale recht. De APV
is gepubliceerd, zodat wederpartij er kennis van heeft kunnen nemen. Wat de
voorzienbaarheid betreft overweegt de Afdeling als volgt. De gevolgen van
een bepaling zijn voorzienbaar indien deze met voldoende nauwkeurigheid is
geformuleerd om een belanghebbende in staat te stellen, zo nodig met behulp
van deskundig advies, zijn gedrag hierop af te stemmen. Art. 2.4.1 APV, dat
aan de burgemeester de bevoegdheid geeft een verblijfsontzegging op te
leggen in het belang van de openbare orde, bevat een open norm en is niet
voldoende nauwkeurig geformuleerd om wederpartij in staat te stellen alleen
aan de hand daarvan zijn gedrag aan te passen. Dit had bijvoorbeeld
ondervangen kunnen worden door het geven van een waarschuwing, wat niet is
gebeurd. De Afdeling is echter van oordeel dat de burgemeester zich op het
standpunt heeft mogen stellen dat het geven van een waarschuwing, alvorens
de verblijfsontzegging op te leggen, in dit geval niet kon worden verlangd,
gelet op de periode van onrust in de wijk Meijhorst in de zomer van 2008 en
de ernst van de situatie na het weekeinde van 20 en 21 september 2008, zoals
blijkt uit het rapport van de politie van 16 april 2010. De combinatie van
de evident ernstige situatie en de bepaling van art. 2.4.1 van de APV maken
dat in dit geval is voldaan aan het vereiste dat de verblijfsontzegging
voorzienbaar moet zijn. Met de burgemeester is de Afdeling van oordeel dat
de over wederpartij bekende, van de politie afkomstige informatie voldoende
grondslag bood om hem op 23 september 2008 een verblijfsontzegging op te
leggen. Hoewel de burgemeester kan worden gevolgd in zijn stelling dat in de
periode na het weekeinde van 20 en 21 september de tijd ontbrak om per
individu dat op de lijst van 56 voorkwam vast te stellen wat zijn of haar
betrokkenheid was, leidt dit niet zonder meer tot de conclusie dat een
verblijfsontzegging voor twee weken niet onevenredig was. De burgemeester
had immers de mogelijkheid om direct na het opleggen van de
verblijfsontzegging alsnog per individu de mate van betrokkenheid te
beoordelen en had vervolgens, indien daartoe aanleiding bestond, de duur van
de verblijfsontzegging kunnen aanpassen. Dat voor een dergelijke beoordeling
een termijn van twee weken noodzakelijk was, valt niet in te zien, gelet ook
op de ingrijpendheid van de maatregel ten opzichte van belanghebbenden. Dat
art. 2.4.1 van de APV een verblijfsontzegging voor de duur van 12 weken
toestaat, dat de verblijfsontzegging slechts gold tussen 18.00 uur en 08.00
uur en slechts in het gebied omgeving winkelcentrum Meijhorst, waar geen
woningen aanwezig zijn, leidt niet tot een ander oordeel. De burgemeester
had in het geval van wederpartij naar het oordeel van de Afdeling tot het
nadere oordeel moeten komen dat een langere verblijfsontzegging dan nodig om
de mate van zijn betrokkenheid te beoordelen, niet gerechtvaardigd was. De
over hem bekende informatie bood daar onvoldoende grondslag voor (ABRS, 15
december 2010, 201000291/1/H3, LJN BO7345, JB 2011/29).- Criminal charge. Preventieve maatregel. Verwijderingsbevel.[EVRM art. 6; Awb art. 4:8] Bij besluit van 17 februari 2009 heeft
de burgemeester van Amsterdam ter handhaving van de openbare orde
appellantebevolen zich uit het zogenoemde overlastgebied 3 Zuidoost te
verwijderen en zich met ingang van 21 februari 2009 om 00.01 uur gedurende
drie maanden tot en met 20 mei 2009 om 23.59 uur niet in dit gebied op te
houden. Ingevolge art. 4:8, eerste lid, van de Awb stelt een bestuursorgaan,
voordat het een beschikking geeft waartegen een belanghebbende die de
beschikking niet heeft aangevraagd naar verwachting bedenkingen zal hebben,
die belanghebbende in de gelegenheid zijn zienswijze naar voren te brengen
indien de beschikking zou steunen op gegevens over feiten en belangen die de
belanghebbende betreffen, en die gegevens niet door de belanghebbende zelf
ter zake zijn verstrekt. Niet in geschil is dat appellante voorafgaand aan
het verwijderingsbevel niet in de gelegenheid is gesteld haar zienswijze
kenbaar te maken. Verder staat vast dat de gemachtigde van appellante in het
bezwaarschrift haar standpunt kenbaar heeft gemaakt. Ook staat vast dat
appellante en haar gemachtigde in de gelegenheid zijn gesteld op de
hoorzitting van 7 mei 2009 de bezwaren nader toe te lichten, zonder dat zij
hiervan gebruik hebben gemaakt. Onder deze omstandigheden is de Afdeling met
de rechtbank van oordeel dat appellante in de bezwaarfase alsnog afdoende in
de gelegenheid is gesteld haar zienswijze naar voren te brengen en dat aldus
het gebrek dat kleefde aan het besluit van 17 februari 2009 in bezwaar is
hersteld. Anders dan appellante stelt, vervult de mogelijkheid om een
zienswijze naar voren te brengen geen waarschuwingsfunctie. Zoals mede
blijkt uit haar verwijzing naar het Salduzarrest gaat appellante er ten
onrechte van uit dat het verwijderingsbevel dient te worden aangemerkt als
een criminal charge in de zin van art. 6 van het EVRM. In beginsel is een
verwijderingsbevel te beschouwen als een preventieve maatregel om een
verdergaande verstoring van de openbare orde in het overlastgebied tegen te
gaan. Niet gebleken is dat het verwijderingsbevel in dit geval toch dient te
worden aangemerkt als een criminal charge, omdat het niet het tegengaan van
verdergaande verstoring van de openbare orde in het overlastgebied tot
oogmerk heeft, maar de bestraffing van appellante. Gelet op het
bestuursrechtelijke karakter van het verwijderingsbevel kan het Salduzarrest
geen rol spelen in deze zaak en hoeft voor een oordeel van de Afdeling over
de rechtmatigheid van het bevel de uitkomst van de strafrechtelijke
procedure niet te worden afgewacht. (ABRS 4 mei 2011, nr. 01008519/1/H3, LJN
BQ3446 ; JB 2011, 150).2BetogingArtikel 2:3 Melding betogingen op openbare
plaatsenDit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare
manifestaties (WOM).In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in
het eerste lid “openbare plaats” gedefinieerd als: een plaats die krachtens
bestemming of vast gebruik openstaat voor het publiek. In het tweede lid is
bepaald dat daaronder niet is begrepen: een gebouw of besloten plaats als
bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (een kerk, moskee,
synagoge of een ander gebouw dat met name wordt gebruikt voor godsdienstige
of levensbeschouwelijke doelen). Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo
ja, voor welke activiteiten een melding is vereist en daarbij enkele
procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 WOM kent de burgemeester de
bevoegdheid toe om naar aanleiding van een melding voorschriften en
beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij bevoegd is
aan de organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven
deze te beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en
betogingen op andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 WOM de
burgemeester o.a. de bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen. De APV kent alleen een meldingeis voor betogingen. De overige activiteiten
zijn ongereguleerd gebleven. In verband hiermee heeft artikel 2:3 APV alleen
betrekking op betogingen. Het artikel kan zonodig worden uitgebreid tot
samenkomsten tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging, tot
vergaderingen en tot “processies”. Uitgangspunten Wet openbare manifestatiesDe WOM beoogt
een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de
bescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om
betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging voor zover die op openbare plaatsen gehouden worden. De
WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan
volgens de regering al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen
deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 8). Individuele uitingsvormen
zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9 Grondwet
maakt het mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de wetgever acht
dat niet nodig.Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7
Grondwet. Het eerste lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand
verlof ten aanzien van schriftelijke uitingen, ook als die uitingen
godsdienstig of levensbeschouwelijk van aard zijn. Niet-schriftelijke
uitingen van gedachten of gevoelens worden beschermd krachtens het derde lid
van artikel 7 Grondwet. De inhoud mag niet aan voorafgaand verlof
onderworpen zijn, maar de vorm waarin zij geopenbaard worden wel. De
wetgever heeft de bevoegdheid tot beperking van de onderhavige grondrechten
aan de gemeenten opgedragen. Argumenten hiervoor zijn: de regeling van onder
andere de betoging houdt nauw verband met de plaatselijke openbare orde. De
gemeenten hebben hiermee in de loop der jaren waardevolle ervaringen
opgedaan.De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de
WOM aan gemeenteraden en burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3,
p. 5/6):- de bevoegdheid tot het creëren van een meldingsstelsel voor betogingen,
vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging op openbare plaatsen. De wet laat een zekere variatie toe
ten aanzien van kwesties als: voor welke activiteiten is een melding
vereist; aan welke vereisten moet een melding voldoen; welke voorschriften
en beperkingen kunnen opgelegd worden;- de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;- de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen
beëindigen.Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de
plaatselijke regelgeving onttrokken. De reden is dat enerzijds de Grondwet
zich tegen een dergelijke regeling verzet en dat anderzijds de
rechtsgelijkheid een uniforme regeling van de centrale wetgever
rechtvaardigt. Het gaat met name om de volgende onderwerpen (TK 1985-1986,
19 427, nr. 3, p. 6):- het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige
grondrechten door gemeentelijke organen is toegestaan (artikelen 2 en 8
WOM);- een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die tijdens
eerder genoemde activiteiten zullen worden gedaan (artikelen 3, vierde lid,
4, derde lid, en 5, derde lid);- de bescherming van het functioneren van buitenlandse vertegenwoordigingen
en bepaalde andere instellingen die een bijzondere volkenrechtelijke
bescherming genieten, voor zover deze bescherming verder dient te reiken dan
“de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden” (artikel 9 WOM);- de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de WOM gegeven
normen (artikel 11 WOM) en de strafbaarstelling van verhindering en
verstoring van geoorloofde openbare manifestaties (wijziging van de
artikelen 143-146 Wetboek van Strafrecht, onder artikel 11 WOM);- de bescherming van de zondagsrust, voor zover deze bescherming verder
dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden”
(wijziging van de artikelen 3, 5 en 5a en 8 Zondagswet, onder artikel III
WOM).Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of
levensbeschouwelijke bijeenkomsten op openbare plaatsen, uitgaande van een
kerkgenootschap en zelfstandig onderdeel daarvan of een genootschap op
geestelijke grondslag is, gelet op artikel 3, derde lid, WOM een eenmalige
melding voldoende. De gemeenteraad heeft twee mogelijkheden; of deze
bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige melding voorschrijven.Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen
kent de WOM uitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester
(artikel 8 WOM). Voor deze activiteiten is geen voorafgaande melding
vereist.MeldingsplichtHet betogingsartikel in art. 2:3 van de APV kent al langer een
meldingsplicht voor het houden van betogingen. Het recht op betogen kan
immers alleen krachtens een wet in formele zin worden beperkt. Tenminste
wanneer het een bijzondere beperking betreft. Voor het onderscheid tussen
bijzondere en algemene beperkingen van grondrechten wordt verwezen naar
Akkermans e.a., Grondrechten en grondrechtenbescherming in
Nederland, Deventer: Kluwer 2005 (vierde druk). De Wet
openbare manifestaties, vermeldt in art. 4 dat de raad bij verordening voor
het houden van een betoging op openbare plaatsen een voorafgaande
kennisgeving aan de burgemeester kan instellen. Of het betogingsartikel in
de APV daarmee een bepaling is die door de raad krachtens medebewind is
vastgesteld dan wel nog steeds een autonome grondslag heeft is een andere
vraag. Verwezen wordt naar de bijdrage van H.Ph.l.A.M. Hennekens
getiteld:'Kennis van het decentralisatierecht: onder nul?', Gst.
2008, 106. In de APV is dat uitgewerkt. De APV bevat regels over
het tijdstip van de melding voorafgaande aan de betoging en de onderdelen
waaruit een ontvankelijke melding dient te bestaan. De bestuurlijke reactie
die moet volgen op een ingediende melding is dat diegene die de kennisgeving
van de betoging heeft gedaan daarvan een bewijs ontvangt. In dat bewijs is
het tijdstip van de kennisgeving vermeld. De APV spreekt van een 'bewijs'.
Het 'bewijs' is hier niet expliciet als een bevoegdheid toegekend. Dit
bewijs is dan ook niet op rechtsgevolg gericht en is geen besluit. Het is
dus een verklaring dat de melding is gedaan. De afgifte van het bewijs
betekent dat de organisator van de betoging tegenover derden zoals in
voorkomend geval toezichthoudende of opsporingsautoriteiten kan aantonen dat
de kennisgeving is gedaan. Het al dan niet afgeven van het bewijs dat de
kennisgeving is ontvangen heeft op zichzelf geen enkel rechtsgevolg. Wanneer
de organisator geen bewijs ontvangt kan dat tweeërlei oorzaak hebben. Op de
eerste plaats kan de melding niet ontvankelijk zijn omdat de vereiste
bescheiden waarvan de melding vergezeld moet gaan niet zijn ingediend. In
dat geval geldt de melding als niet gedaan. Op de tweede plaats kan de
burgemeester niet akkoord gaan met het tijdstip waarop de demonstratie
plaatsvindt. In het laatste geval zal deze constatering dienen te worden
gevolgd door een nadrukkelijk verbod of een voorwaarde met betrekking tot
tijd en/of plaats. De burgemeester kan in voorkomend geval uit een oogpunt
van handhaving van de openbare orde beperkingen te stellen. Zie ook: mr. dr.
P. Loof, 'De burgemeester en demonstratievrijheid',
Gst.2007, 104 en het rapport demonstreren staat vrij van
de Nationale Ombudsman van december 2007.De Hoge Raad onderschreef in een arrest het oordeel van het gerechtshof dat
een demonstratie kan worden beëindigd doordat het meldingsgebod niet is
nageleefd. HR 17 oktober 2006, NI 2007, 207, AB
2007,23]. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het
gerechtshof, omdat het hof ten onrechte had geoordeeld dat de politie op
eigen gezag de demonstratie kon beëindigen. Die bevoegdheid ligt
uitdrukkelijk bij de burgemeester, en die zal dan ook het besluit moeten
nemen. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is van oordeel
dat in bijzondere omstandigheden, waarin een demonstratie een onmiddellijke
reactie is op politieke gebeurtenissen, het enkel en alleen ontbreken van
een melding onvoldoende is om de demonstratie te beëindigen. [32 EHRM 17
juli 2007, NIB 2007, 1839]. Als er verder niets illegaals
aan de hand is en de demonstratie geen bedreiging vormt voor de openbare
orde, zou het beëindigen van de demonstratie alleen omdat de melding
ontbreekt, een disproportionele beperking van het grondrecht om te
demonstreren zijn.Openbare en andere dan openbare plaatsenDe reden dat in de WOM voor openbare en andere dan openbare plaatsen
verschillende regimes zijn opgenomen is dat, volgens de wetgever, regulering
van manifestaties op andere dan openbare plaatsen niet zozeer nodig is. Een
terughoudende opstelling van de overheid is op zijn plaats. Daarnaast maakt
de redactie van artikel 6 Grondwet dit onderscheid noodzakelijk. Delegatie
van de beperkingsbevoegdheid heeft de grondwetgever uitsluitend mogelijk
gemaakt ten aanzien van belijdenis van godsdienst of levensovertuiging
“buiten gebouwen en besloten plaatsen”. De regering geeft de voorkeur aan
een functionele omschrijving bij de afbakening van het begrip openbare
plaats, niet- openbare plaats of besloten plaats, waarin de bestemming of de
wijze van gebruik van een plaats bepalend is, en niet een enkel uiterlijk
kenteken, zoals het al dan niet afgescheiden zijn van de plaats (TK
1985-1986, 19 427, nr.3, p. 16).Wat is nu de betekenis van de begrippen “openbare en andere dan openbare
plaatsen”?Artikel 1, eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een
plaats die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek.
Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te
komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats
niet door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat
de plaats "open staat" betekent verder dat geen sprake is van een
meldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de heffing van een
toegangsprijs voor het betreden van de plaats”. Op grond hiervan zijn
bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants, musea,
ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het
gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd
op bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door
de gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de
uit de inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats
krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd
wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende deze
feitelijke toestand gedoogt”, aldus de memorie van toelichting (TK
1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Voorbeelden van openbare plaatsen in de
zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn: openbare wegen, plantsoenen,
speelweiden en parken en vrij toegankelijke gedeelten van overdekte
passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van vliegvelden,
openbare waterwegen en recreatieplassen.Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare
plaats niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in
artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p.
11-13, en nr. 6).BetogingWanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie
van de Hoge Raad kan sprake zijn van een betoging als:- een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in
beweging, en- de groep er op uit is een mening uit te dragen.De memorie van toelichting
bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om het uitdragen van
gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK 1986-1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus
drie eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens),
openheid en groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op
het uitdragen van een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een
optocht en een optocht is niet per se een betoging. Een betoging kan een
optocht zijn (HR 30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad acht voor het
aanwezig zijn van een betoging geen “menigte” nodig. Acht personen worden al
voldoende geacht om van een betoging te kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ
1976, 540).Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 Grondwet is “betoging”
omschreven als “het middel om, het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het
openbaar uiting te geven aan gevoelens en wensen op maatschappelijk en
politiek gebied”.Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke
bescherming. Het aspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder
het mom van een betoging activiteiten worden ontplooid die strijdig zijn met
onze rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake
is van een betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK
1975-1976, 13872, nr. 4, p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van
artikel 9 heeft de regering er op gewezen dat de door haar gegeven
karakterisering van het begrip “betoging” meebrengt dat acties, waarvan de
hoedanigheid van gemeenschappelijke meningsuiting op de achtergrond is
geraakt en die het karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de overheid
of jegens derden, geen betogingen in de zin van het voorgestelde artikel 9
zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades van wegen en
waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoals Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s,
is geen manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a WOM (TK
1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende
elementen bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet
vallen.Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betogingHet recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de
jurisprudentie over het onwettig of intolerant gedrag van derden tegenover
de deelnemers aan een betoging, is uitgemaakt dat een beperking van het
recht tot betoging moet zijn gelegen in zwaarwegende omstandigheden.Klokgelui en oproepen tot gebedArtikel 10 WOM stelt dat de gemeenteraad bevoegd is terzake regels te
stellen met betrekking tot duur en geluidsniveau. De strekking van artikel
10 WOM is niet om een beperkingsbevoegdheid op het grondrecht vrijheid van
godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het recht tot klokluiden
en oproepen tot gebed buiten twijfel te stellen en daarnaast de autonome
bevoegdheid van gemeentebesturen om in het kader van de beperking van
geluidsoverlast regelend op te treden onverlet te laten. Gemeentelijke
regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van geluidsoverlast
beperken zijn dus geen medebewind, maar autonome bepalingen. Artikel 10 WOM
vertoont een zekere overlap met artikel 4:6 APV (overige geluidhinder). Zie
de toelichting bij dat artikel.Gemeentelijke bevoegdhedenLos van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd
tot optreden krachtens de artikelen 175 en 176 van de Gemeentewet. De
memorie van toelichting bij de WOM geeft dit aan en ook de minister belicht
tijdens de Kamerbehandeling deze bevoegdheid nadrukkelijk. Deze twee
artikelen zijn echter slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas
gebruik van gemaakt worden wanneer er sprake is van ernstige vrees voor
verstoring van de openbare orde of als er daadwerkelijk sprake is van
ernstige verstoring van de openbare orde. In die gevallen kan de
burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of krachtens artikel
176 van de Gemeentewet een noodverordening uitvaardigen. De vraag rijst of
de burgemeester met behulp van deze noodbevoegdheden grondrechten, zoals in
dit geval het betogingsrecht, mag beperken.De regering heeft tijdens de behandeling van de herziene Grondwet namelijk
gesteld dat de clausule “behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de
wet” inhoudt dat alleen de formele wetgever zonder delegatiemogelijkheid
bevoegd is tot het beperken van grondrechten en dat de formele wet zelf de
omvang van de grondrechtbepaling moet aangeven. In artikel 175 van de
Gemeentewet is thans expliciet opgenomen dat de burgemeester bij het geven
van noodbevelen kan afwijken van andere dan bij de Grondwet gestelde
voorschriften.Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester
om krachtens artikel 176 van de Gemeentewet een grondrecht te beperken door
middel van een noodverordening. Volgens de Hoge Raad voegt het voorschrift
op grond van artikel 176 Gemeentewet zich in als bestanddeel in de
omschrijving van de overtreding tegen het openbaar gezag van artikel 443 Sr.
en het is “dus de wet (in formele zin), die in die noodtoestand de zeer
tijdelijke onderbreking van de uitoefening van het grondrecht gedoogt”, HR
28-11-1950, NJ 1951, 137 (Tilburgse APV).Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde
bestaat of de verstoring daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester
derhalve bevelen, zoals bedoeld in artikel 175 of de noodverordening zoals
bedoeld in artikel 176 Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste
geval zelfs een verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden. Op
de strekking en reikwijdte van artikel 175 en 176 Gemeentewet is tijdens de
parlementaire behandeling en in de literatuur uitgebreid ingegaan. Door de
staatssecretaris is tijdens de mondelinge behandeling van dit wetsontwerp in
de Eerste Kamer opgemerkt: “De gevallen waarin de noodbevoegdheden van de
burgemeester kunnen worden toegepast, staan in een logisch verband met de
gronden krachtens welke grondrechten als hier aan de orde mogen worden
beperkt. De burgemeester heeft dus in de noodsituaties, bedoeld in de
artikelen 175 en 176, grondwettelijk de bevoegdheid om grondrechtbeperkende
bevelen te geven ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het
verkeer of ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.”Verder wordt aangegeven dat ook uit de toepassingshistorie van de artikelen
219 en 220 van de oude gemeentewet volgt dat de noodbevoegdheden passen in
het kader van de beperkingsregelingen van grondrechten.WaboHet verspreiden van gedrukte stukken valt niet onder de Wabo, ook niet als
daar een element van handelsreclame in zit.Vierde lidArtikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van
overeenkomstige toepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen,
tenzij in de verordening anders is bepaald. Het vierde lid bevat zo’n
afwijkende bepaling, die voorkomt dat afhandeling op zaterdag of zondag of
op een algemeen erkende feestdag of op een werkdag na 12.00 uur moet
plaatsvinden. Dat laatste is gedaan om toch nog over enige uren voor
beoordeling en besluitvorming te beschikken.Jurisprudentie- De door verzoekers verwachte ordeverstoringen, het wellicht voorvallen van
strafbare feiten en de omstandigheid dat de demonstratieve optocht van het
COC ook de bisschop als stuitend zou voorkomen, bieden geen grond tot
beperking van de vrijheid van meningsuiting. Vz.ARRS 11-04-1979, Arob editie
1986, nr. 122 m.nt. De M.- Het doel van de optocht kan de burgemeester geen grond opleveren voor
weigering van de vergunning. Wnd. Vz.ARRS, 23-11-1979, NG 1980, p. S 59, OB
1980, III.2.2.7, nr. 41197 en Gst. 1980, 6602 m.nt. J.M. Kan (demonstratie
Den Haag).- Onwettig gedrag van derden tegenover de deelnemers, zware belasting van
het politiekorps en ernstige hindering van het verkeer zijn onvoldoende
zwaarwegende omstandigheden om het betogingrecht te beperken. Vz.ARRS
27-05-1982, AB 1983, 62, m.nt. JHvV, tB/S XI, nr. 55, m. nt. tB/S, (Idem
demonstratieverbod Afcent, Wnd.Vz.ARRS, 30-05-1983, AB 1984, 85, P.J. Boon,
Arob editie 1986, 78, m. nt. MCB.)- De omstandigheid dat een bepaalde demonstratie bij het publiek irritaties
opwekt of tegendemonstraties uitlokt, is onvoldoende basis om de
demonstratie op grond van de WOM te verbieden. Slechts wanneer er gegronde
vrees bestaat voor ernstige ongeregeldheden die niet kunnen worden voorkomen
of bestreden door middel van door de overheid te treffen maatregelen, kan er
grond bestaan een demonstratie te verbieden. Wnd.Vz.ARRS 21-03-1989, KG
1989, 158Een betoging mag slechts in dwingende situaties preventief worden verboden.
Zo’n beperking van het recht van demonstratie kan in beginsel niet gelegen
zijn in de overweging dat onwettige gedragingen van derden tegenover
deelnemers aan een betoging de verstoring van de openbare orde tot gevolg
zullen hebben. Pres. Rb Maastricht 22 maart 2001, JG 01.0198. In gelijke
zin: Voorzieningenrechter Rb.Rotterdam 24-01-2002, JG 02.0040,en: de uitoefening van een grondrecht mag aanleiding zijn tot
een grotere inspanning dan bij evenementen als een risicowedstrijd van een
voetbalclub. Het gaat hier om de waarborging van de uitoefening van een
grondrecht. De WOM is niet van toepassing op een persconferentie in een
woonhuis. ARRS 30-12-1993, JG 94.0160, Gst. 1994, 6983, 4 m.nt. HH, AB1994,
242 m.nt. RMvM.De actie ter blokkering van het vliegverkeer d.m.v. het oplaten van ballonen
door de Vereniging Milieudefensie is een betoging wegens de
gemeenschappelijke meningsuiting. Pres. Rb Haarlem 25-10-1996, Gst. 1996,
7044, 4 m.nt. EB, JB 1996, 266 m.nt. REdW.- Bestuurlijke overmacht kent een zware onderbouwingsplicht. De door
verzoeker aangekondigde demonstratie is als een betoging in de zin van
artikel 9, eerste lid, van de Grondwet aan te merken. Dat brengt met zich
mee dat een betoging slechts in uitzonderlijke situaties preventief mag
worden verboden. Verweerder behoort de nodige politiebescherming te bieden
teneinde de demonstratie doorgang te kunnen doen vinden. Dit leidt eerst dan
uitzondering indien er een situatie van bestuurlijke overmacht dreigt te
ontstaan. Daarvan is sprake als een betoging naar redelijke verwachting
gepaard zal gaan met wanordelijkheden op zodanige schaal dat er niet
voldoende politie ingezet kan worden om daaraan het hoofd te bieden. Van
belang is of verweerder zich voldoende heeft ingespannen om een vreedzaam
verloop van de demonstratie mogelijk te maken. Nu het hier gaat om de
uitoefening van een grondrecht mag daarbij een grotere inspanning van
verweerder worden verwacht. De voorzieningenrechter is van oordeel dat
verweerder onvoldoende concreet heeft aangetoond dat de verwachte
wanordelijkheden vanwege het niet kunnen leveren van voldoende
politiecapaciteit zullen leiden tot een situatie van bestuurlijke overmacht.
Dit leidt er toe dat het verbod geen stand kan houden. Nu binnen de
aangekondigde route een straatfeest plaatsvindt, bepaalt de
voorzieningenrechter dat de demonstratie plaatsvindt op een alternatieve
route (Voorzieningenrechter Roermond, 10 juni 2010, AWB 10/715; LJN: BM7394;
JG 10.0055). Kan een vreedzame demonstratie worden beëindigd, enkel en alleen
omdat die niet is aangemeld? De Nationale Ombudsman heeft in
zijn rapport van december 2007, “Demonstreren staat vrij” (http://www.nationaleombudsman.nl/rapporten/grote_onderzoeken/2007demonstreren/index.asp),
de juridische grenzen nog eens helder op een rij gezet .- De Hoge Raad onderschreef in zijn arrest van 17 oktober 2006 (NJ 2007,
207, AB 2007, 23) het oordeel van het gerechtshof dat een demonstratie kan
worden beëindigd, alleen omdat die niet is gemeld. De Hoge Raad vernietigde
de uitspraak van het gerechtshof, omdat het hof ten onrechte had geoordeeld
dat de politie op eigen gezag de demonstratie kon beëindigen. Die
bevoegdheid ligt uitdrukkelijk bij de burgemeester, en die zal dan ook de
feitelijke beslissing moeten nemen.- Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) oordeelde in haar
arrest van 17 juli 2007 (NJB 2007, 1839) anders. In bijzondere
omstandigheden, waarin een demonstratie een onmiddellijke reactie is op
politieke gebeurtenissen, is het enkel en alleen ontbreken van een melding
onvoldoende om de demonstratie te beëindigen. Als er verder niets illegaals
aan de hand is en de demonstratie geen bedreiging vormt voor de openbare
orde, zou het beëindigen van de demonstratie alleen omdat de melding
ontbreekt, een disproportionele beperking van het grondrecht om te
demonstreren zijn.De Ombudsman sluit zich daarbij aan: bij het beëindigen van een demonstratie
moet in zijn visie altijd worden afgewogen of dat in het belang van
volksgezondheid, het verkeersbelang, of ter voorkoming van wanordelijkheden
noodzakelijk is. Dat is overigens, zo blijkt uit het rapport, ook het beleid
van de burgemeester van Den Haag.Of de Hoge Raad in een nieuw arrest aansluiting zou zoeken het EHRM valt
uiteraard niet te voorspellen, maar er is alle reden om de lijn van het EHRM
en de Ombudsman aan te houden: het grondrecht van demonstratie moet niet
lichtvaardig worden beperkt, en niets is logischer dan om ook bij het
beëindigen van een demonstratie vanwege het ontbreken van een melding af te
wegen of het belang van volksgezondheid, het verkeersbelang, of de
voorkoming van wanordelijkheden dat noodzakelijk maken. Niet voor niets
schept het artikel in de APV de mogelijkheid om in bijzondere omstandigheden
een kort voor de demonstratie gedane melding te accepteren.3.Vertoning e.d. op de wegArtikel 2:4 StraatartiestFeesten en wedstrijden zijn ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken
kan ook een evenement zijn, zie onder artikel 2:16. Echter het optreden van
een straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is geen evenement.
Daarom is de straatmuzikant onder artikel 2:4 gebracht. Hetzelfde geldt voor
straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:4. De
motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van
algemeen belang, hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu. Zie voor de betekenis van deze begrippen het
commentaar onder artikel 1.8. De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar,
filmoperateur en gids vallen onder de werking van artikel 7, derde lid,
Grondwet. Het begrip “openbaren van gedachten of gevoelens” moet volgens de
jurisprudentie en de toelichting op artikel 7 Grondwet haast grammaticaal
worden uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of een gevoelen, ongeacht de
intenties of motieven van degene die zich uit, wordt door artikel 7 Grondwet
beschermd. (KB 5 juni 1986, Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei 1987, Stb. 365, AB
1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7, derde lid, Grondwet laat door zijn
formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud) een
verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals
bijvoorbeeld de verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten echter
moeilijk te scheiden tussen inhoud en verspreiding. Immers, het verbieden
van een optreden van een straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel
gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan worden geuit. Dat
betekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden
die bij artikel 7, eerste lid, Grondwet zijn toegelaten. In artikel 2:4 is
dezelfde redactie gevolgd. De bevoegdheid van de burgemeester berust op
artikel 174 van de Gemeentewet. Lex silencio positivo: Het aanwijzen van een gebied waar het verboden is als
straatartiest op te treden zal doorgaans op initiatief van het college zelf
gebeuren, en niet op aanvraag. Mocht er wel een aanvraag aan de orde zijn,
dan bestaan er geen duidelijke bezwaren tegen een lex silencio positivo. Een
ontheffing van het verbod zal vaker op aanvraag gebeuren, maar ook een
ambtshalve ontheffing zal voorkomen, bijvoorbeeld bij bepaalde
festiviteiten. Ook bij een ontheffing op aanvraag is geen reden om van een
lex silencio af te zien. Paragraaf 4.1.3.3. van de Awb wordt op het gehele
artikel van toepassing verklaard. Jurisprudentie- De weigering van een ontheffing in verband met de verstoring van de
openbare orde moet reëel zijn en voldoende onderbouwd zijn. Vz.ARRS 01 10
1993, JG 94.0046, Gst. 1994, 6979, 3 m.nt. EB, AB 1994, 207 m.nt. RMvM, ABRS
15 07 1994, JG 95.0208.- Terechte weigering ontheffing voor optreden als straatfotograaf. Optreden
als straatfotograaf is niet gericht op het openbaren van gedachten of
gevoelens als bedoeld in artikel 7, derde lid, Grondwet. Openbare orde
verzet zich tegen het optreden van meer dan twee straatfotografen. ABRS 03
09 1997, Gst. 1997, 7064, 3 m.nt. EB.Artikel 2:5 Het plaatsen van
voorwerpen op of aan de weg of op andere openbare plaatsen in strijd met
de publieke functie van die weg of plaatsDit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties
die hinder of gevaar kunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de
toepassing kan worden gedacht aan het plaatsen van reclameborden of
containers. Ook is dit artikel van toepassing op situaties waarin sprake is
van zogenaamd creatief tuinieren: gebruik van gemeentegrond in strijd met de
publieke functie ervan (gebruik van stukjes plantsoen/openbaar groen).
DereguleringIn het kader van de deregulering en de
vermindering van administratieve lasten is bekeken of de vergunningplicht in
dit artikel kan vervallen. Dat is een discussie met vele kanten, en voor
diverse oplossingen valt iets te zeggen. De gemeente kiest ervoor om als
model een breed gestelde algemene regel op te nemen in plaats van het
voorheen bestaande vergunningsstelsel. De gemeenteraad maakt een
nadrukkelijke keuze voor het bieden van meer ruimte aan burger en
bedrijfsleven. De gedachte is dat voor een groot aantal voorwerpen die in de
openbare ruimte worden geplaatst een vergunning overbodig is, omdat deze
voorwerpen volstrekt geen overlast veroorzaken of zelfs bijdragen aan de
leefbaarheid. Het plaatsen van voorwerpen op de
wegInboedelsHet plaatsen van inboedels op de weg gebeurt dikwijls in het kader
van de ontruiming van woningen. Het is echter in strijd met artikel 2:5. In
de VNG ledenbrief, kenmerk 97/39, wordt ingegaan op het toepassen van
bestuurswang ten aanzien van op de weg geplaatste zaken. Ook het preventief
optreden tegen dergelijke overtredingen wordt in deze ledenbrief behandeld.
Bij Nieuwsbrief 1360 van 12 november 2001 concludeerde de VNG naar
aanleiding van de hoger beroepuitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak
van 7 november 2001 (zie ook onder jurisprudentie), dat met deze uitspraak
het advies van de ledenbrief van 20 maart 1997 wordt gehandhaafd om met
preventieve bestuursdwang op te treden tegen de in strijd met artikel
2.1.5.1. (oud) van de APV op de weg geplaatste zaken. De verhuurder kan
daartoe worden aangeschreven en op hem kunnen de kosten van de toepassing
van bestuursdwang worden verhaald. ContainersOver het plaatsen van containers kan nog opgemerkt worden dat het Centrum
voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond, Water en Wegenbouw en de
Verkeerstechniek (CROW) in 1998 richtlijnen heeft uitgebracht, getiteld
Markering onverlichte obstakels. Deze richtlijnen gaan in op het uniform
plaatsen en markeren van verplaatsbare onverlichte obstakels (waaronder
vuil- en opslagcontainers), inclusief mogelijke regelgeving met bijbehorende
handhavings- en controlemogelijkheden.WaboHet gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als
bedoeld in dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit
gebruik bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het
geval zijn als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de
tijdelijke opslag van puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In
andere gevallen zal het niet altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of
het gaat om opslag van roerende zaken als bedoeld in de Wabo. Het
onderscheidend criterium is dat het plaatsen van zaken op de weg bij opslag
een tijdelijk karakter heeft: het is de bedoeling dat de opgeslagen zaken
ooit ergens anders een al dan niet definitieve bestemming krijgen en aldaar
een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde is valt die activiteit onder
artikel 2.2, eerste lid onder j of onder k van de Wabo. Een ontheffing wordt
op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van de Wabo
aangemerkt als een omgevingsgvergunning. Daarom is een nieuw vierde lid
ingevoegd, waarin staat dat het bevoegd gezag (ingevolge de definitie in
artikel 1 is dat dus het bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in een
dergelijk geval een omgevingsvergunning verleent. Daarnaast blijft het derde lid gehandhaafd, waarin staat dat het bevoegde
bestuursorgaan (i.c. het college of de burgemeester) ontheffing kan verlenen
voor gebruik van de weg dat niet valt onder de Wabo, namelijk wanneer het
gaat om objecten die bedoeld zijn om ter plaatse blijvend te functioneren.
Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken, straatmeubilair, terrassen en dergelijke. Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project – bijvoorbeeld een
grootscheepse restauratie van monumentale panden – zowel de ontheffing van
het bevoegd bestuursorgaan (derde lid) als de onmgevingsvergunning (vierde
lid) nodig is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee bevoegde
gezagen zijn. Met het oog op die gevallen kan overwogen worden om met
toepassing van artikel 2.2, tweede lid van de Wabo alle activiteiten waarbij
voorwerpen op of aan de weg worden geplaatst, onder de Wabo te brengen. Dat
heeft als nadeel dat de zwaardere procedure van de Wabo in alle gevallen
gevolgd moet worden. Wij verwachten dat deze situatie maar heel zelden zal
voorkomen en hebben 2.2, tweede lid van de Wabo in de model-APV dan ook niet
toegepast. Jurisprudentie uitstallingen- Weigering van een uitstalvergunning voor handelswaar is niet alleen
gehandhaafd op de onder b genoemde weigeringsgrond (welstand), maar ook op
de onder a opgenomen weigeringsgrond (de uitstallingen staan ook in de weg).
De Afdeling ziet voorts geen grond voor het oordeel dat de plaatsing van dit
artikel in het hoofdstuk dat betrekking heeft op openbare orde, in de weg
staat aan het opnemen van de onder b genoemde weigeringsgrond. Niet valt in
te zien dat een zekere beoordeling van het uiterlijk aanzien van een
uitstalling niet in het belang van de bescherming van de openbare orde kan
worden geacht. ARRS 07-10-1996, Gst. 1997, 7050, 5 m.nt. HH.- Beleid dat inhoudt dat vergunningen voor uitstallingen in het
kernwinkelgebied worden geweigerd is redelijk, mede gelet op de hoge
voetgangersstroom en een onder consumenten gehouden enquête. ABRS
11-05-1998, JU 982110 (VNG-databank).- Hetzelfde geldt voor een beleid dat inhoudt dat objecten niet meer dan 40
cm uit de voorgevel mogen worden geplaatst, welk beleid wordt ondersteund
met een welstandsadvies. ABRS 01-10-1998, JU 981188 (VNG-databank).- In de notitie Uitstallingenbeleid Binnenstad heeft het college vermeld:
alleen de uitstalling van bloemen, planten, groenten en fruit wordt
toegestaan. Daarmee is bij nadere invulling van het begrip openbare orde een
onderscheid gemaakt naar de soort van de uitgestalde waren. De Rechtbank is
van oordeel dat hiermee een wezenlijk ander onderscheid wordt gehanteerd dan
welke volgt uit een zekere beoordeling van het uiterlijk aanzien van de
uitstalling. Dit onderscheid is niet in het belang van de bescherming van de
openbare orde in de zin van artikel 2.1.5.1. Voor zover de uitstallingen van
eisers niet aan de nieuwe maatvoering voldoen, gelet op de straten/plaatsen
waar de winkels van eisers gevestigd zijn een wijziging (in plaats van een
intrekking) van de verleende vergunning in de rede had gelegen, met name wat
betreft de maatvoering en de plaats van de uitstalling, waarbij voorts de
uitkomst van een individuele toetsing vanuit een oogpunt van welstand
mogelijk tot nadere voorwaarden aanleiding had kunnen geven. Jurisprudentie evenementen- Vergunning voor luchtkussenpark onder de voorwaarden dat het mag bestaan
uit drie luchtkussens, een ballenbak, een aantal bankjes, een verkooppunt
voor frisdranken en een deugdelijke omheining. Geen bouwwerken, Woningwet
niet van toepassing. Indien er een meldingsplicht bestaat op grond van de
Wet milieubeheer, is de APV niet van toepassing. Ingeval de APV wel van
toepassing is, heeft het college in redelijkheid tot het verlenen van de
vergunning kunnen komen. Nu het seizoen al is begonnen, is er groot belang
bij continuering. ABRS 23-06-2000, JU 001042 (VNG-databank).- Organisatie van circus op plein met parkeerbestemming. Pres. Rb Leeuwarden
06-09-2001, LJN-nr. AD3917: er doen zich geen weigeringsgronden voor op
grond van artikel 2.1.5.1 en 2.2.2 APV. Ook strijdigheid met het
bestemmingsplan biedt geen grondslag voor weigering vergunning.Jurisprudentie terrassen - Het gebruik van een terras bij een horecabedrijf is blijkbaar een dermate
lucratieve onderneming dat alles op alles wordt gezet om vergunning te
verkrijgen voor een groter terras. De aangevoerde argumenten (toezeggingen,
schending van een overeenkomst) speelden terecht geen rol bij de overweging
dat een terras op zichzelf en het bedienen ervan de verkeersveiligheid
negatief kan beïnvloeden. Op grond van artikel 2.3.1.2, vijfde lid, en in
afwijking van artikel 2.1.5.1, van de model-APV beslist de burgemeester (en
niet het college) over het gebruik van het weggedeelte waarop het terras
door de horeca-ondernemer was gewenst in relatie tot de naastgelegen
(verkeers)weg. (zie over de bevoegdheid van de burgemeester i.p.v. het
college ook JG 03.0022. Een terras is een bij een voor het publiek
openstaand gebouw behorend erf in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet.
Ingevolge het eerste lid van dit artikel is de burgemeester onder meer
belast met het toezicht op de voor het publiek openstaande gebouwen en
daarbij behorende erven. Ingevolge het derde lid van dit artikel is de
burgemeester belast met de uitvoering van de verordeningen voor zover deze
betrekking hebben op dat toezicht. De burgemeester – en niet het college –
is dus bevoegd om terrasvergunningen te verlenen. ABRS 05-06-2002, JG
02.0128 m.nt. M. Geertsema. In dezelfde zin: ABRS 13-11-2002 (Nijmegen), nr.
200202419, LJN-nr. AF0269. Jurisprudentie reclame- De Reclameverordening bevatte het verbod om zonder vergunning van het
college reclameborden te plaatsen, die vanaf de weg of een andere voor het
publiek toegankelijke plaats zichtbaar zijn. De vergunning kon worden
geweigerd in het belang van welstand of verkeersveiligheid. Het college
heeft een maximum van 123 locaties voor driehoeksborden aangewezen. Het
stellen van beleidsregels was op grond van de Reclameverordening verplicht,
maar het college had nagelaten deze op te stellen, zodat niet duidelijk was
welke procedure werd gevolgd bij de verdeling van de schaarse locaties. De
Afdeling oordeelt allereerst: Anders dan artikel 7, eerste lid, Gw beschermt
art. 10 EVRM ook uitingen met een commercieel karakter. De inmenging in het
recht van vrije meningsuiting is echter voorzien bij de wet conform het
tweede lid van art. 10. Aangezien het stelsel in de Reclameverordening er
voorts toe strekt reclame-uitingen te reguleren in het belang van de
openbare veiligheid, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten,
alsmede de bescherming van de rechten van anderen, is er van strijd met art.
10 EVRM geen sprake.- Aan het college kan niet de bevoegdheid worden ontzegd om een maximum te
stellen aan het aantal locaties waar driehoeksborden kunnen worden
geplaatst. Dit maximum zal moeten worden gerechtvaardigd uit hoofde van
bescherming van de in de Reclameverordening genoemde belangen. Het college
heeft dit nagelaten. Nu het maximum aantal aangewezen locaties het
uitgangspunt vormde voor de bij de beslissing op bezwaar gehandhaafde
afwijzing van het verzoek van appellante en niet kan worden nagegaan of dit
uitgangspunt rechtens houdbaar is, moet worden geoordeeld dat de beslissing
op bezwaar niet kan worden gedragen door de daaraan ten grondslag gelegde
motivering, zodat deze voor vernietiging in aanmerking komt. ABRS
20-04-2005, nr. 200407498, AB 2005, 180 m.nt. A. Tollenaar; GS 2005, 7236,
140 m.nt. D.E. Bunschoten.- Aangenomen mag worden dat een te beperkend beleid met betrekking tot
reclameconstructies op grond van artikel 2.1.5.1 niet als redelijk kan
worden gekwalificeerd, nog daargelaten of dit in overeenstemming is met
artikel 10 EVRM (Pres. Rb Zwolle 29-10-1997, KG 1997, 389). Immers, dit kan
betekenen dat er in feite geen mogelijkheid van enige betekenis tot gebruik
van het middel van verspreiding en bekendmaking zou overblijven Volgens de
President kunnen wel beleidscriteria in de vorm van restricties voor wat
betreft het aantal vergunningen (al dan niet per aanvrager per jaar), en de
locatie en duur van elke vergunning worden gesteld (Pres. Rb Zwolle
26-9-1997, KG 1997, 338). Dit beleid kan worden onderbouwd met behulp van
een politierapport of welstandsadvies.- Over driehoeksreclameborden ten behoeve van een Rasti Rostelli-show,
oordeelde de Pres. Rb ’s-Hertogenbosch 23-09-1999, KG 1999, 299 dat bij elke
aanvraag om vergunningverlening een individuele en concrete beoordeling
nodig is, ongeacht het gevoerde beleid. Geen acht is geslagen op de borden
als zodanig en de plaats van opstelling. Geen strijd met redelijke eisen van
welstand. Aanvrager dient te worden behandeld als ware hij in het bezit van
een vergunning.- Driehoeksreclameborden. Het standpunt van het college dat artikel 2.1.5.1.
alleen van toepassing is als ook de Woningwet van toepassing is, wordt niet
gehonoreerd. Pres. Rb Haarlem 27-10-1997, Gst. 1998, 7069, 3 m.nt. EB, KG
1997, 388.- Weigering van vergunning voor het maken van reclame voor een
voetbalwedstrijd, aangezien deze reclame-uiting ontsierend is voor de
omgeving. Het betreft commerciële reclame; artikel 7 Grondwet, artikel 10
EVRM en artikel 19 IVBPR niet van toepassing. Artikel 10 EVRM en 19 IVBPR
zijn alleen in het geding als de verspreiding van reclame (en uiteraard
andere meningsuitingen) zo zeer aan banden zou worden gelegd dat de vrijheid
reclame te maken zelf zou worden aangetast. ABRS 23-12-1994, JG 09.0207, AB
1995, 163.- APV-bepaling biedt geen ruimte voor de weigering van een vergunning voor
reclameborden op basis van beleid volgens welk toestemming voor
reclameborden uitsluitend wordt verleend voor plaatselijke, niet-commerciële
evenementen. Artikel 2.1.5.1. kent een aantal limitatieve weigeringsgronden.
De aard van de reclame, commercieel of niet-commercieel, valt daar niet
onder. Pres. Rb Breda 9-11-1994, JG 95.0137, KG 1995, 20. Zie ook Pres. Rb
Zwolle 26-9-1997 en 29-10-1997, resp. KG 1997, 338 en 389. Een soortgelijke
uitspraak betreft Pres. Rb ‘s Hertogenbosch 12-11-1998, KG 1999, 23.
Weigering van vergunning voor reclameborden, aangezien het geen reclame voor
een zeer bijzonder evenement betreft. Aard van een evenement is geen
weigeringsgrond in de zin van artikel 2.1.5.1.- Vz.ARRS 27-08-1993, JG 94.0054. Door het verlenen van ontheffingen voor de
duur van een jaar heeft het college duidelijk gemaakt dat het beleid ten
aanzien van reclameborden en verkooprekken gewijzigd kan worden. Het in het
geheel niet bieden van ruimte voor het verlenen van een ontheffing verdraagt
zich niet met de APV. Vz.ABRS 03-01-1994, JG 94.0212. Jurisprudentie afvalcontainersPlaatsing van een bedrijfsafvalcontainer op de openbare weg is in strijd met
de bestemming. Bovendien komt het doelmatig en veilig gebruik van de weg in
het geding. ARRS 30-12-1993, JG 94.0213, Gst. 1994, 6995, 5 m.nt. HH.
Afvalcontainers kunnen echter bouwwerken in de zin van de Woningwet zijn
waarvoor een bouwvergunning is vereist. Dit hangt af van de constructie,
omvang van de constructie en de plaatsgebondenheid. Artikel 8.2 APV, welk
artikel vergelijkbaar is met 2.1.5.1, blijft buiten toepassing. ABRS
29-01-1998, Gst. 1998, 7054, 5 m.nt. JT en MenR 1998, 54 m.nt. H.A.M.G.Jurisprudentie handhaving- Naar aanleiding van de vraag of de gemeente veroordeeld kan worden om bij
een gerechtelijke ontruiming van een woning aanwezig te zijn om de op de weg
geplaatste inboedel terstond af te voeren en op te slaan, overweegt de Pres.
Rb Amsterdam 19-08-1999, KG 1999, 242, dat de executerende deurwaarder
gerechtigd is de inboedel aan de weg te plaatsen zonder dat hem een
overtreding op grond van de APV verweten kan worden. De publieke taak van de
gemeente om de openbare weg vrij te houden van obstakels houdt echter nog
niet in dat de deurwaarder een rechtens afdwingbare vordering tegen de
gemeente heeft om bij gerechtelijke ontruimingen de inboedel af te voeren en
op te slaan. Deurwaarder kan wel maatregelen nemen zoals de geëxecuteerde
van tevoren waarschuwen of zelf maatregelen nemen voor afvoer en
opslag.- Ten onrechte merkte de opzichter bij een woningontruiming de inboedel als
afval aan en liet de afgevoerde inboedel als afval verbranden. Gemeente
aansprakelijk voor de schade. Pres. Rb Amsterdam 15-02-2001, JG 01.0138
m.nt. E.H.J. de Bruin, KG 2001, 87.- Het op straat plaatsen en daar laten staan van inboedel is geen gebruik
van de weg overeenkomstig de bestemming, zodat zo’n handeling onder het
verbod van artikel 2.1.5.1 (oud), eerste lid, van de APV valt. Hoewel
artikel 5:21 van de Awb niet met zoveel woorden voorziet in de mogelijkheid
van een preventieve bestuursdwangaanschrijving, kan een dergelijk besluit
volgens vaste jurisprudentie worden genomen indien er sprake is van
klaarblijkelijk gevaar van een op zeer korte termijn te verwachten
overtreding van een concreet bij of krachtens de wet gesteld voorschrift. De
Afdeling overweegt nog expliciet dat niet van belang is er of sprake is van
dreigende ernstige schade. Het enige criterium voor preventieve
bestuursdwang is dus “klaarblijkelijk gevaar van overtreding”. Verder
oordeelt de Afdeling dat de aanschrijving terecht aan de woningstichting is
gericht. Als opdrachtgeefster tot ontruiming, waarbij de inboedel op straat
komt te staan, is ze overtreedster van artikel 2.1.5.1 (oud) van de APV. Als
overtreedster is de woningstichting op grond van artikel 5:25 van de Awb ook
de kosten verbonden aan de toepassing van bestuursdwang verschuldigd. ABRS
07-11-2001, JG 02.0006, LJN-nr. AD5810 (Brunssum) m.nt. M. Geertsema, Gst.
2002, 7157, 6 m.nt. R. Boesveld.- Spoedeisende bestuursdwang met toepassing van artikel 5:24, zesde lid, van
de Awb ten aanzien van op de weg geplaatste zaken na ontruiming. Het op
straat plaatsen en daar laten staan van een veelal uit losse voorwerpen van
niet geringe omvang bestaande inboedel kan niet als gebruik van de weg
overeenkomstig haar bestemming worden aangemerkt, zodat een dergelijke
handeling onder het verbod van artikel 2.1.5.1, eerste lid, van de APV valt.
Deurwaarder is een instrumenterend openbaar ambtenaar. Woningstichting is
als opdrachtgeefster tot ontruiming overtreedster van artikel 2.1.5.1 APV en
dient de kosten van bestuursdwang te betalen. ABRS 17-07-2002, JG 02.0151 m.
nt. van M. Geertsema.- Ook een preventieve last onder dwangsom kan worden opgelegd aan de
ontruimer. Vzr. Zutphen 25-08-2004, 04/1199 GEMWT, LJN-nr. AQ8910.- Door particulier niet overeenkomstig publieke functie en zonder vergunning
gebruikt deel van gemeentegrond (groenstrook) is aan te merken als weg in de
zin van artikel 2.1.5.1, eerste lid, van de APV (Alkmaar), nu gemeente
publieke toegankelijkheid van groenstrook heeft beoogd en deze ook feitelijk
heeft gerealiseerd. Niet is gebleken van concreet zicht op legalisatie.
Beroep op gelijkheidsbeginsel verworpen. ABRS 30-07-2008, LJN: BD8901.- Bestuursdwangaanschrijving ter verwijdering van op pad aangebrachte
afsluiting. Doorkruising Wegenwet. Op grond van APV-verbod om ‘weg’ anders
dan overeenkomstig de bestemming te gebruiken mag rechthebbende niet worden
gedwongen verkeer toe te laten dat valt buiten de reikwijdte van zijn
duldplicht ingevolge de Wegenwet (ABRS 01-07-2009, 200806520/1H3, gemeente
Ubbergen, LJN: BJ1110, GemSt 7322, 86)Artikel 2:6 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een
wegAlgemeenIn het kader van
deregulering en vermindering van administratieve lasten is bekeken of de
vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. Wij hebben
ervoor gekozen de vergunningplicht te laten bestaan, omdat het in verband
met de verkeersveiligheid en de bruikbaarheid van wegen niet gewenst is dat
niet-overheden zomaar wegen aanleggen, beschadigen of veranderen. Het
stellen van algemene regels in plaats van een vergunningvereiste hebben wij
wel overwogen, maar dat is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om
specifiek maatwerk gaat. Voor de aanleg van wegen en het daarvoor eisen van een vergunning van het
college is de relatie met de Wet op de ruimtelijke ordening (Wro) van
belang. Op grond van de Wro mag een aanlegvergunning voor de uitvoering van
bepaalde werken of werkzaamheden bij een bestemmingsplan alleen verplicht
worden gesteld om te voorkomen dat een terrein minder geschikt wordt voor de
verwerkelijking van de daaraan bij het plan gegeven bestemming of ter
handhaving van een verwerkelijkte bestemming. Ingevolge artikel 14 Wro mag
een vergunning alleen en moet zij worden geweigerd, indien het werk of de
werkzaamheid in strijd zou zijn met een bestemmingsplan of de krachtens
zodanig plan gestelde eisen.WaboOp het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder
d. van de Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een
bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de termijnen genoemd in artikel 3.9
van de Wabo van toepassing zijn op deze vergunning. De beslistermijn is acht
weken, de verdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er meerdere
activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de Wabo
valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing (beslistermijn van zes
maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes weken).De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan
om de algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor
de toelichting bij artikel 1.2 APV. Voor het aanleggen of veranderen van een
weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten opgenomen.In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De
weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening. Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet
van toepassing en is het college bevoegd. Wanneer het gaat om normaal
onderhoud van de weg is er ingevolge het derde lid geen vergunning nodig:
het college hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie verder de
toelichting aldaar.Eerste lidAan artikel 2:6 ligt als motief ten grondslag de behoefteom de
aanleg, beschadiging en verandering van wegen te binden aan voorschriften
met het oog op de bruikbaarheid van die weg. Naast het opleggen van min of
meer technische voorschriften kan het ook gewenst zijn het tempo van
wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst onwenselijk dat
wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere aanleg van
zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering, water en
gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende lange
tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten
meebrengt. Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag
niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente.
Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in
dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook
privaatrechtelijke toestemming behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de
aanleg, verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer
openstaan. Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor
de zogenaamde “eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer
openstaan. Ook voor deze wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van
de bruikbaarheid daarvan voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften
gesteld kunnen worden over de wijze van verharding, breedte e.d. Die
wenselijkheid is ook aanwezig voor wegen die bijvoorbeeld aangelegd worden
op grote bedrijfsterreinen. Daarvoor is in het tweede lid dan ook de
toevoeging “alsmede alle niet openbare ontsluitingswegen van gebouwen”
opgenomen. De plicht om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het
openbaar wegennet aan te sluiten staat in artikel 37 Bouwverordening
gemeente Vlissingen.Derde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering
van hun publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van
uitgegaan worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van
de weg. Desgewenst kunnen in het derde lid ook nog andere publiekrechtelijke
lichamen, bijvoorbeeld de op de Wet gemeenschappelijke regelingen gebaseerde
samenwerkingsverbanden, genoemd worden. Ook is het mogelijk om voor de
landinrichtingscommissie, als bedoeld in artikel 27, jo 124, tweede lid,
Landinrichtingswet, een uitzondering te maken. De plicht om gebouwen door
middel van een verbindingsweg op het openbaar wegennet aan te sluiten staat
in artikel 37 Bouwverordening gemeente Vlissingen.Vierde lidVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van
artikel 122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale
verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat
het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet
liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de
afbakeningsbepaling in het vierde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.
Zie uitgebreid daarover onder het kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene
Toelichting.Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:6 een vergunning nodig hebben
voor het leggen van leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor
telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een regeling getroffen in de
Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde Telecommunicatieverordening
gemeente Vlissingen 2008.Jurisprudentie- De voorschriften mogen slechts slaan op datgene wat op de weg zelf
betrekking heeft - zoals de grenzen, de afmetingen, het profiel, de hoogte,
de wijze van verharding - of wat met die weg ten nauwste verband houdt zoals
beplanting en verlichting langs en van de weg, alsmede de (situering van de)
langs of in de weg liggende riolering, Vz.ARRS 10 01 1986, BR 1986, 426,
Arob editie 1986, 86, 7 (Wegaanleg Gennep).- Relatie van artikel 2.1.5.2 (thans 2:11) met artikel 350 van het Wetboek
van Strafrecht. APV bepaling als vorenbedoeld verbiedt het feitelijk
beschadigen, zonder op die beschadiging gerichte opzet, onverschillig wie de
eigenaar is. Artikel 350 Sr. stelt daarentegen straf op opzettelijke en
wederrechtelijke beschadiging van enig goed, geheel of ten dele aan een
ander toebehorende, en derhalve op onrechtmatige beschadiging van eens
anders eigendom, gepleegd met het doel en de wil om te beschadigen. HR 07 01
1907, W. 8485 (APV Tiel)- Anti-rampalen (voor juwelierswinkel) in het voetgangersgebied van een druk
winkelcentrum leveren gevaar op voor de bruikbaarheid van de weg en voor het
doelmatig gebruik daarvan in de zin van artikel 2.1.5.2, derde lid, van de
APV Zutphen. Legalisering van de palen is niet aan de orde. Objecten die in
dezelfde winkelstraat staan, zoals fietsen, terrasstoelen en bloempotten,
zijn anders dan de twee betonnen palen. Deze kunnen ’s nachts van de
openbare weg worden verwijderd. Er is bovendien een aanvaardbaar
alternatief. De palen kunnen achter de gevellijn worden gerealiseerd. ABRS
04-02-2004, 200302804/1, LJN AO2900. Artikel 2:7 Maken, veranderen van een
uitwegAlgemeenIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
bezien of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven.
In veel gevallen kan de aanleg of verandering van een uitweg zonder meer
gebeuren zonder dat dit problemen oplevert. Overheidsbemoeienis is dan niet
nodig. In andere gevallen is overheidsbemoeienis wel noodzakelijk ter
bescherming van het algemeen belang. Er is daarom voor gekozen de
vergunningplicht te wijzigen in een meldingsplicht. Het stellen van algemene
regels in plaats van een meldingsplicht is wel overwogen, maar is niet goed
mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk gaat. De tekst is
aangepast en gewijzigd in een meer zuiver vergunningsstelsel, waarbij het
college slechts de keus heeft tussen toestaan en verbieden. De belangen die het college hierbij kan afwegen zijn vooral en in de eerste
plaats gevaar of hinder voor het wegverkeer ter plaatse. Daarnaast kan
worden gedacht aan het verlies van een bestaande openbare parkeerplaats of
de bescherming van openbare groenvoorzieningen. Uit de jurisprudentie over
artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een weg het uitwegen daarop
moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat regels in een
verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de vrijheid
van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg. Artikel 2:7 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten,
maar te voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het
verkeer ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van
openbaar groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing
betekent van soms (zeer) schaarse parkeerruimte. Als de gemeente tevens
eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke toestemming worden
gegeven. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat
geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke
toestemming behoeft. De indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen.
Daarbij moet worden opgemerkt dat met name bij elektronische formulieren het
bijvoegen van een foto voor burger en gemeente extra lasten betekent. Het
valt te overwegen om deze eis niet op te nemen. Aan de hand van deze
gegevens kan het college sneller de afweging maken of de gewenste uitweg al
of niet kan worden toegestaan en eventueel onder oplegging van welke
voorschriften. Een verbod dat in het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld,
strijdt evenmin met artikel 14 Wegenwet. De grond bescherming van
groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld gebruikt worden om het
maken van een uitweg te verbieden als dat op een onaanvaardbare manier ten
koste gaat van het openbaar groen. De MeldingDe melding van een uitweg valt niet onder de
Wabo. Er is immers geen sprake van een vergunning of ontheffing. Het betreft
hier een voorbeeld van een meldingsverplichting als onderdeel van een
voorwaardelijk verbod. Het is opvallend dat deze bepaling geen termijn kent
waarbinnen de gemelde werkzaamheden inzake de aanleg van de uitweg moeten
worden uitgevoerd.Het gaat bij de aanleg van uitwegen om een handeling die niet afhankelijk is
van een bepaalde datum waarop de werkzaamheden plaatsvinden. In dit geval
kan het moment van aanleg of wijziging van de uitweg zelf worden gekozen.
Toen er nog sprake was van een vergunningplicht kon op basis van een
algemene bepaling in art. 1:6 van de APV de vergunning worden ingetrokken
wanneer niet binnen een redelijke termijn van de vergunning gebruik was
gemaakt. Nu ontstaat de situatie dat wanneer de melding is gedaan en er geen
nadere voorschriften zijn gesteld of een verbod is uitgevaardigd tot in
lengte van dagen de werkzaamheden kunnen worden uitgevoerd. Het leed wordt
enigszins verzacht doordat de meldingsplicht is gekoppeld 'aan diegene die
voornemens is een uitweg te maken naar de weg of verandering te brengen in
een bestaande uitweg naar de weg'. Het melden is dan ook een persoonlijke
verplichting en heeft geen zakelijke werking. Een rechtsopvolger onder
bijzondere of algemene titel van de oorspronkelijke melder zal een nieuwe
melding moeten doen wanneer de inrit daadwerkelijk wordt aangelegd. Als de
gemeente tevens eigenaar of beheerder is van de aansluitende weg, moet de
gemeente ook privaatrechtelijke toestemming gegeven tot het maken van de
daadwerkelijke aansluiting op de weg. Dit is een bevoegdheid van het
college. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een melding is gedaan heeft het college nog de mogelijkheid tot sturing
namelijk door het verbod van de aanleg van de uitweg. Dit verbod is een
besluit in de zin van de van de Awb. Een melding doet het verbod buiten
werking stellen en de melder kan met de feitelijke aanleg beginnen. In
bovenstaande bepaling is dan ook een mijns inziens de niet overbodige
bepaling opgenomen dat met de feitelijke werkzaamheden moet worden gewacht
totdat vier weken na ontvangst van de melding zijn verstreken. Door de
verbodsbevoegdheid is er namelijk eerst na ommekomst van deze termijn
duidelijkheid over de rechtspositie van de melder en wordt voorkomen dat na
de melding uitgevoerde werkzaamheden ongedaan moeten worden gemaakt omdat
deze alsnog getroffen worden door een verbod. In sommige APV's treffen we
nog de mogelijkheid aan dat het college de bevoegdheid heeft tot het stellen
van nadere voorschriften aan de feitelijke aanleg. Dit gaat minder ver dan
een verbod. In dat geval heeft het college de mogelijkheid om binnen een
bepaalde periode na ontvangst van de melding nog nadere voorschriften aan de
feitelijke uitweg te stellen en hoeft niet onmiddellijk een verbod te worden
uitgevaardigd. Sommige nadere voorschriften die in alle situaties waarin
uitwegen worden aangelegd van toepassing zijn worden vaak bij een gemeente
dan op het meldingsformulier geplaatst. De werking van deze voorschriften is
dan echter discutabel zoals in bovenstaande is opgemerkt. Deze voorschriften
kunnen worden vastgesteld in de vorm van nadere regels op grond van art. 156
lid 3 van de Gemw. Daartoe dient het bovenstaande artikel bijvoorbeeld de
volgende bepaling te bevatten: 'Het college kan nadere regels
vaststellen ten aanzien van de situering, de breedte en het te gebruiken
materiaal bij het aanleggen of veranderen van uitwegen. 'Probleem met de bevoegdheid tot het instellen van een verbod inzake de
feitelijke aanleg van de uitweg en ook de bevoegdheid tot het stellen van
nadere voorschriften is dat een belanghebbende een verzoek kan indienen tot
het uitvaardigen van een verbod dan wel het stellen van nadere
voorschriften. Niet zelden ontvangt het college een brief, waarin expliciet
wordt vermeld dat een belanghebbende bezwaar maakt tegen de aanleg van een
uitweg waarvan het voornemen is gemeld. Zoals in het voorgaande is
geschetst, zal het college dan moeten beoordelen of er aanleiding is om een
verbod uit te vaardigen dan wel, indien deze mogelijkheid in de verordening
is opgenomen, nadere voorschriften aan de feitelijke aanleg moeten worden
gesteld. Het college kan voor deze bevoegdheden beleidsregels vaststellen. Deze beleidsregels kunnen bijvoorbeeld de situaties aangeven voor het
uitvaardigen van een verbod. Daarnaast kan een beleidsregel de noodzaak
aangeven omtrent het geven van toestemming tot het maken van een
daadwerkelijke aansluiting op de weg. Aspecten van wegbeheer dienen dan ook
in de beleidsregels te worden betrokken. In deze beleidsregels kan
bijvoorbeeld worden aangegeven dat de toestemming als wegbeheerder wordt
geacht te zijn verleend wanneer het college geen verbod uitvaardigt, dan wel
geen nadere voorschriften aan de feitelijke aanleg van de uitweg stelt,
indien daartoe de bevoegdheid in de verordening is opgenomen. Rekening
houdend met de bevoegdheden tot het stellen van nadere voorschriften aan de
feitelijke aanleg van een uitweg dan wel het verbieden van de feitelijke
aanleg dient het college nog een 'interne' procedure vast te stellen. Deze
procedure kan dan als volgt luiden:- er wordt een melding ingediend aan de hand van een vastgesteld formulier;
op het meldingsformulier wordt gewezen op het feit dat het college nadere
voorschriften kan stellenaan de feitelijke aanleg van de uitweg;- van deze melding wordt een publicatie opgesteld bestemd voor de
gemeentepagina in een periodiek plaatselijk verschijnend huis-aanhuis-blad
(i.c. De Faam);- er wordt de mogelijkheid van het stellen van nadere voorschriften dan wel
een verbod genoemd en dat binnen een bepaalde termijn of voor een bepaalde
datum schriftelijke aanvragen tot het stellen van nadere eisen dan wel het
uitvaardigen van een verbod aan de feitelijke uitweg kunnen worden ingediend
bij het college.Is de melding in overeenstemming met de beleidsregels en
zijn er geen verzoeken ingediend dan kan het college volstaan met een
ontvangstbevestiging van de melding. Jurisprudentie- Eigenaar dient uitwegen op de weg te gedogen. ARRS 01 09 1977, AB 1977,
366 m.nt. JHvdV, Gst. 1977, 6472 m.nt. Kan, BR 1977, p. 914 m.nt. Crince le
Roy (Maastricht I); ARRS 08 06 1978, AA p. 574 m.nt. Wessel, Gst. 1977, 6514
(De Bilt); ARRS 08 05 1981, AB 1981, nr. 391 m.nt. Borman (uitwegvergunning
Nuth I).-Ontheffing verleend voor de verbreding in het belang van de veiligheid en
bruikbaarheid van de weg onder de voorwaarde dat moet worden bijgedragen in
de kosten. Kosten van de wegverbreding konden in redelijkheid niet geheel
ten laste van appellante komen. ARRS 20-06-1983, AB 1984, 75 m.nt. JHvdV.
(Wegverbreding).- Weigering uitwegvergunning op basis van de verordeningsbepaling, die in
het belang van de verkeersveiligheid is gesteld, strijdt niet met artikel 14
van de Wegenwet. HR 30 09 1987, BR 1988, 212 m.nt. P.C.F. van Wijmen.- Weigering uitwegvergunning op grond van het belang van de bescherming van
het uiterlijk aanzien van de gemeente is in beginsel mogelijk. ARRS
22-12-1989, Bouw en uitvoering 1991, nr. 5. Zie ook ABRS 13-07-1999,
H01.98.1206 (VNG-databank).- Het schrijven van het college dat grond niet in gebruik wordt gegeven, is
mede aan te merken als een weigering om een uitwegvergunning te verlenen.
Noch het eigendomsrecht, noch de handhaving van het bestemmingsplan kan een
rol spelen bij de beslissing gelet op het opschrift van het hoofdstuk waarin
het artikel is geplaatst. Rubrica est lex. ARRS 11 01 1991, Gst. 6929, nr.
6. m.nt. HH.- Via voorschriften aan de vergunning te verbinden kan de wijze waarop wordt
uitgeweegd worden geregeld. ARRS 28 10 1983, Gst. 6774, nr. 12 (APV
Vlijmen); ARRS 01 04 1980, tB/S V, p. 662 (APV Dongen). Als voorschrift aan
de vergunning kan o.a. een onderhoudsplicht opgelegd worden, ARRS 12 07
1982, tB/S III, nr. 356.- De Wegenwet houdt een regeling in van de onderhoudsplicht van wegen en
ziet niet toe op de bescherming van de bruikbaarheid ervan. ARRS 09 02 1987,
WO RvS 1987, R.J. 127/87, nr. 3.71.- Ter bescherming van de veiligheid op de weg en mits opgelegd naar
evenredigheid kan een financiële voorwaarde worden verbonden aan een
uitwegvergunning. ARRS, 20 06 1983, AB 1984, 75 m.nt.JHvdV. Zie ook ABRS 16
06 1995, Gst. 1996, 7035, 2 m.nt. EB.- Indien de uitweg gedeeltelijk is aangelegd op gemeentegrond, is
uitwegvergunning nodig. Nader onderzocht moet worden of er een
privaatrechtelijke eigendomsverhouding ten grondslag ligt aan de eis dat de
uitrit moet voldoen aan het bestratingsplan. Vz.ABRS 20 01 1994, JG 94.0176,
Gst. 1995, 7005, 4 m.nt. HH. - Intrekken van een uitwegvergunning kan slechts plaatsvinden op grond van
de gronden, genoemd in artikel 1.11, lid 1, (thans: artikel 1.6 model) APV.
De voorwaarde tot betaling van een recognitie maakt geen deel uit van de
vergunning, zij is gebaseerd op het eigendomsrecht van de gemeente. ABRS 05
12 1996, Gst. 1997, 7061, 3 m.nt. HH.- Besluit inhoudende dat privaatrechtelijke toestemming voor gebruik van de
uitweg is geweigerd, is geen beschikking. De vraag of een vergunning kan
worden verleend staat immers los van de vraag of van die vergunning ook
gebruik kan worden gemaakt. Appellant niet ontvankelijk. ABRS 14 07 1997, AB
1997, 369 m.nt. FM.- Titel openbare orde staat weigeringsgrond bescherming uiterlijk aanzien
wel toe. ABRS 13-07-1999, JB 1999, 224. Zie ook: Weigeringsgrond bescherming
uiterlijk aanzien van de omgeving mag. Titel hoofdstuk (openbare orde) kan
niet leiden tot oordeel dat deze weigeringsgrond geen onderdeel van artikel
is. Expliciete verwijzing naar uitspraak 7 oktober 1996, Gst. 1997, 7050, 4
(zie onder jurisprudentie artikel 2.1.5.1). In dezelfde zin: ABRS
14-08-2002, 200201413, LJN-nr. AE6496, JG 2002, 170 m.nt. M. Geertsema.- ABRS 28-01-2000, Gst. 2000, 7123, 3 m.nt. HH: Inrit is zonder
uitwegvergunning aangelegd, nu de brief dat de inrit in het trottoir zal
worden gemaakt, zodra de kosten daarvan aan de gemeente zijn betaald, geen
besluit behelst in de zin van artikel 1:3, eerste lid, Awb, maar slechts een
mededeling van feitelijke aard is.- Weigering van toestemming voor gebruik van bij gemeente in eigendom zijnde
groenstrook naast woning ten behoeve van het maken van een uitweg is geen
besluit in de zin van artikel 1:3 Awb, maar een rechtshandeling naar
burgerlijk recht. ZBRS 04-07-2000, JB 2000, 225, Gst. 2000, 7128, 4 m.nt.
HH.- De in artikel 2.1.5.3 (oud), derde lid, van de APV omschreven algemene
belangen verzetten zich niet tegen vergunningverlening. Vergunning moest van
rechtswege worden verleend. Vergunning werd niet verleend ter behartiging
van enig openbaar belang. Beginsel van “égalité devant les charges
publiques” dan ook niet van toepassing. Afwijzing nadeelcompensatie. ABRS
10-07-2000, Gst. 2000, 9.- Aanvragen bouwvergunning en uitwegvergunning moeten naar verschillende
maatstaven worden beoordeeld. Vergunningaanvrager heeft bijzonder belang bij
uitwegvergunning, nu het college een bouwvergunning heeft verleend voor een
garage, namelijk het belang deze ook daadwerkelijk te kunnen gebruiken voor
zijn auto. Slechts zeer bijzondere belangen aan de kant van de gemeente
zouden de weigering kunnen dragen. Weigering op grond van te verwachten
parkeerdruk ten gevolge van uitwegvergunning in de toekomst is niet nader
onderbouwd. ABRS 19-01-2001, Gst. 2001, 7139, 2 m.nt. HH.- Het college had een onderzoek moeten instellen naar de consequenties van
de aanleg van de inrit voor de verkeersveiligheid en voor de resterende
parkeerruimte ter plaatse. ABRS 29-05-2001, JB 2001, 180.- Marginale toetsing rechter. De rechtbank heeft de uitwegvergunning ten
onrechte vernietigd op basis van een eigen oordeel over veilig en doelmatig
gebruik van de weg. De rechter moet zich beperken tot de vraag of de
voorgedragen beroepsgronden tot het oordeel leiden dat het college het
genomen besluit onvoldoende zorgvuldig heeft voorbereid, dan wel bij
beoordeling van de daarvoor in aanmerking komende belangen in redelijkheid
niet tot weigering van de gevraagde vergunning heeft kunnen besluiten. ABRS
27-06-2001, JB 2001, 207.- Weigering uitwegvergunning voor een supermarkt; beoordelingsvrijheid en
beleidsvrijheid; terughoudende toetsing door de rechter (Venlo) ABRS
11-04-2007, nr. 200606674/1. - Weigering uitwegvergunning. Verhouding APVcriteria en interpretatieve
gedragslijn .ABRS Zaaknummer: 200805488/1 datum uitspraak: 15 april 2009
LJN: BI1100 5.Veiligheid op de wegAlgemeenArtikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid
tot het maken van aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van
het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor zover deze verordeningen niet
in strijd zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit punt
vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR 16-12-1975,
NJ 1976, 204 m.nt. W.F. Prins). Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot
vaststelling van verkeersmaatregelen worden overgegaan in het belang van de
vrijheid van het verkeer of de veiligheid op de weg, of in het belang van de
instandhouding en de bruikbaarheid van de weg. Voor het maken van
aanvullende regels bij gemeentelijke verordening geldt steeds de beperking
dat de hogere wetgever de desbetreffende aangelegenheid niet uitputtend
heeft willen regelen. De vraag wanneer dat het geval is, is niet altijd
gemakkelijk te beantwoorden. Daarnaast is er de bevoegdheid van de
gemeentelijke wetgever om met geheel andere motieven dan de hogere wetgever
voor ogen stonden een plaatselijke regeling te treffen. Zonder problemen is
het werken op grond van een ander motief ook weer niet, met name niet
wanneer de hogere wetgever in zijn regeling uitdrukkelijk bepaalde situaties
buiten schot heeft willen laten. Verder geldt hier - evenals bij de
eigenlijke aanvulling - dat toepassing van de gemeentelijke verordening
toepassing van de hogere regeling niet onmogelijk mag maken. In deze
afdeling zijn bepalingen opgenomen die ieder op zich de veiligheid van het
verkeer betreffen en als eigenlijke aanvulling op de wegenverkeerswetgeving
aangemerkt kunnen worden.Jurisprudentie- De gemeenteraad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het
verkeer op wegen - ook al beogen deze regelen andere belangen te beschermen
dan verkeersbelangen - indien deze regels zo diep en zo algemeen ingrijpen
in het normale verkeer op wegen, dat het stelsel van de
wegenverkeerswetgeving wordt doorkruist. HR 21-06-1966, NJ 1966, 417 m.nt.
W.F. Prins, OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB 1967, p. 186, NG 1966, p. 432, VR
1966, p. 227 m.nt. R.J. Polak (bromfietsverbod Sneek); HR 23-12-1980, NJ
1981, 171 m.nt. T.W. van Veen, AB 1981, 237, NG 1981, p. S 63, VR 1981, p.
58 m.nt. J.J. Bredius (rijverbod Schiermonnikoog) en AR 5-3-1981, Gst. 1981,
6678 m.nt. EB (rijverbod Vlieland). - ABRS 24 oktober 2007, JB 2008, 6: Bestuursdwang, aanzegging.
Bestuursdwang, spoedeisende situatie (gemeente Amersfoort). Verwijdering van
fiets die onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen is
geplaatst. De rechtbank heeft terecht overwogen dat ter beoordeling staat of
in dit geval optreden zo spoedeisend was dat toepassing mocht worden gegeven
aan artikel 5:24, zesde lid, Awb. Zij is terecht en op goede gronden tot het
oordeel gekomen dat de vereiste spoed zich er tegen verzette de beslissing
tot bestuursdwang tevoren op schrift te stellen en appellant een termijn te
gunnen om zelf zijn fiets te verwijderen. De Afdeling kan zich vinden in wat
de rechtbank hieromtrent heeft overwogen, namelijk dat dagelijks door
fietsers en voetgangers intensief gebruik wordt gemaakt van het
stationsgebied en dat het plaatsen van fietsen buiten de daartoe aangewezen
plaatsen de vrije doorgang kan belemmeren, hetgeen tot overlast en
gevaarlijke situaties kan leiden en het onjuist plaatsen van andere fietsen
kan uitlokken. Artikel 2:8 Voorwerpen die als
wapen kunnen worden gebruiktIn de gemeente worden jaarlijks grootschalige evenementen georganiseerd,
waarbij duizenden bezoekers aanwezig zijn. Met het oog op het ordelijk
verloop daarvan en het uitvoeren van adequaat toezicht is het gewenst
risico's te voorkomen of beperken. Met het oog daarop is verboden dat het
publiek voorwerpen bij zich heeft die als wapen kunnen worden gebruikt.
Daarnaast moet worden voorkomen dat bezoekers voorwerpen meenemen die als
projectiel kunnen worden gebruikt. Daarom is het verboden naast messen,
knuppels en slagwapens ook blikjes, glaswerk, glazen en hardplastic flessen
bij zich te hebben. Het is daarbij niet relevant of in de blikjes e.d.
alcoholhoudende drank of alcoholvrije drank zit. Het effect van het gooien
van een gevuld blikje of een gevulde fles, los van de inhoud, is hetzelfde,
namelijk dat daardoor reële schade kan ontstaan aan personen en zaken.
Artikel 2:9 WinkelwagentjesDeze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te
verplichten achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze
winkelwagentjes een herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van
het probleem is via een statiegeldsysteem op het gebruik van
winkelwagentjes. De consument kan een wagentje pas gebruiken met
bijvoorbeeld een munt van 50 eurocent. Dit leidt niet altijd tot het
gewenste resultaat. Om die reden is in de APV in artikel 2:9, tweede lid,
een verbod jegens de burger opgenomen. Jurisprudentie- Is een winkelbedrijf vergunningplichtig op basis van de milieuregelgeving,
dan kunnen voorschriften met betrekking tot winkelwagentjes worden verbonden
aan de milieuvergunning. KB 12 6 1985, WO RvS 1985, nr. V 60 en Gst. 6802,
10 (Haarlem).- De algemene voorwaarden die aan de ontheffing inzake gebruik van
winkelwagentjes worden verbonden, bevatten o.a. een verplichting de
wagentjes uit te rusten met een muntmechanisme. Dit beleid is niet op zich
zelf zodanig onjuist of onredelijk te achten dat reeds daarom een
onevenredig nadeel voor verzoekster aanwezig moet worden geacht. De bedoelde
voorwaarde strekt er onmiskenbaar toe de van rondslingerende winkelwagentjes
ondervonden overlast te beperken. Wnd Vz.ARRS, 01 12 1981, OB 44127,
III.2.2.7, nr. 49; NG 1982, nr. 7, p. 103 e.v., ARRS 17 06 1983, AB 1983,
511 m.nt. JHvdV (APV Weert). Artikel 2:10 Verbod rijden met skateboards e.d.
Het artikel beoogt hinder en overlast te voorkomen voor het winkelend en
wandelend publiek in het aangegeven (winkel-)gebied. De veiligheid van de
weg kan eveneens worden aantast door met skateboards vergelijkbare objecten
zoals skeelers, rollerskates en in-lineskates. De praktijk wijst uit dat
gebruikers ervan een flinke snelheid weten te ontwikkelen, maar slechts
zelden adequaat kunnen afremmen ter voorkoming van gevaar voor
mede-weggebruikers. Op plekken waar zich veel voetgangers bevinden, zoals
het kernwinkelgebied of de boulevards, is dit onwenselijk. De beoefenaars
van deze sporten kunnen buiten de aangewezen gebieden naar onze mening
voldoende aan hun trekken komen. Artikel 2:11 Openen straatkolken e.d. Deze
bepaling spreekt voor zich. Artikel 2:12 Rookverbod in bossen en
natuurterreinenHet verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van
eigendommen tegen te gaan. Het verbod kan niet zover strekken dat het roken
in de gebouwen en in de bijbehorende tuinen die in een bos of natuurgebied
liggen, niet meer mogelijk is. Afbakening: In artikel
429, aanhef en onder 3, van het Wetboek van Strafrecht is bepaald: Met
hechtenis van ten hoogste veertien dagen of geldboete van de tweede
categorie wordt gestraft: hij die door gebrek aan de nodige omzichtigheid of
voorzorg gevaar voor bos-, heide-, helm-, gras- of veenbrand doet ontstaan. Artikelen 2:13 en 2:14 Verontreiniging door rij- en
trekdierenDe veiligheid van de weg kan in gevaar worden gebracht door uitwerpselen van
rij- en trekdieren. In de praktijk blijkt, en dat zal niemand verbazen, dat
vooral weggebruikers in de omgeving van een manege daar hinder van
ondervinden. In de praktijk blijkt bijvoorbeeld dat de route van een manege
of stal naar een nabij gelegen ruiterpad of in de periode van 15 september
tot 15 april de route naar het strand aanzienlijk wordt bevuild. Dit kan tot
gevaarlijke situaties leiden wanneer weggebruikers deze uitwerpselen
trachten te ontwijken. De motivering om dit gebod op te nemen betreft de
veiligheid van het verkeer en kan worden aangemerkt als een aanvulling op de
wegenverkeerswetgeving. Maar ook ruiters met privé stallen, schuren of
weilanden binnen of buiten het grondgebied van de gemeente Vlissingen rijden
hier. Het verbod om zich met een rij- of trekdier op het strand te begeven
of te bevinden is opgenomen in artikel 5:30, tweede lid, APV
Artikel 2:15 Voorzieningen voor verkeer en
verlichting De in het derde lid genoemde uitzonderingen
hebben betrekking op situaties waarbij het desbetreffende specifieke belang,
waterstaatswerken, verkeerslichtinstallatie, trafohuisjes en dergelijke,
zich verzetten tegen het aanbrengen van allerlei voorzieningen daarop. In
beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter
in haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht
waardoor het gebruik van de desbetreffende onroerend zaak al dan niet
tijdelijk beperkt wordt. Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht
op grond van het onderhavige artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht
is alleen dan aanwezig wanneer de voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het openbaar verkeer of de openbare verlichting het
gebruiksrecht van de eigenaar niet aantasten. Artikel 2:15a Overhangend groenDe gemeente krijgt veel meldingen over planten, struiken en bomen in
particuliere tuinen die over de erfgrens groeien en dus boven de openbare
weg hangen. Vooral de wat oudere voetgangers en mensen in invalidenwagens
ondervinden hinder van overhangend groen omdat bijv. het troittoir daardoor
smaller wordt. Ook voor andere weggebruikers kunnen gevaarlijke situaties
ontstaan wanneer overhangende takken en struiken het vrije uitzicht
belemmeren, bijv. bij splitsingen en kruisingen van wegen. Vanwege de hinder
en het gevaar dat overhangend groen veroorzaakt en vanwege de
verkeersveiligheid die in het geding is is artikel 2:15a in de APV
opgenomen. 6.EvenementenArtikel 2:16 EvenementenvergunningEvenementen vervullen een belangrijke functie in de gemeenten. Er worden
verschillende evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor
bijv. de hele stad, middelgroot of kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt tot de
eigen straat. Voor een goed verloop van een evenement moeten verschillende
belangen worden afgewogen en duidelijke afspraken met de organisator worden
gemaakt. Volgens de Europese Dienstenrichtlijn is in beginsel een
vergunningstelsel geoorloofd. De lidstaten mogen de toegang tot de
uitoefening van een dienstenactiviteit niet afhankelijk stellen van een
vergunning tenzij: 1. de vergunning niet discriminatoir is, 2. het vergunningstelsel gerechtvaardigd is om een dwingende reden van
algemeen belang (noodzaakvereiste), en 3. het nagestreefde doel niet door een minder beperkende maatregel kan
worden bereikt, met name omdat controle achteraf te laat zou komen om
werkelijk doeltreffend te zijn (proportionaliteitsvereiste). Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan
niet geweigerd wordt aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria.
Het aantal personen dat aanwezig is, moet lokaal worden vastgesteld. Dit kan
gebeuren in samenspraak met politie en/of hulpdiensten zoals de brandweer en
de ambulancedienst. Eveneens wordt de tijd gedurende welke het evenement
plaats vindt lokaal vastgesteld. Voor het houden van een straatfeest of
barbecue is impliciet lawaai toegestaan. De gemeenteraad dient wel de
afweging te maken tussen de sociale cohesie van de buurt en de overlast die
het geluid kan hebben voor de overige buurtbewoners. Tussen 23.00 uur en
07.00 uur moet het stil zijn. Muziek omvat zowel onversterkte als versterkte
muziek omdat beide vormen van geluid onaanvaardbare hinder kunnen
veroorzaken voor buurtbewoners.Zodra een rijbaan, fiets/bromfietspad of parkeergelegenheid wordt afgezet
voor een evenement is tenminste een tijdelijke verkeersmaatregel nodig,
genomen door het college. Deze bevoegdheid kan overigens krachtens artikel
168 van de Gemeentewet gemandateerd worden aan de burgemeester. Als het
evenement plaats vindt op het trottoir dan wordt rekening gehouden met
voldoende doorloopruimte voor passanten. Als richtlijn wordt hierbij 1.50 cm
aangehouden. Het gaat vooral om het ongehinderd kunnen passeren van
invaliden, kinderwagens etc. Met betrekking tot de hoofdroute van de
brandweer is het belangrijk dat er een lijst wordt opgesteld met: doorgaande
wegen, wegen en terreinen met een bijzondere bestemming (markt),
evenemententerreinen en routes van de operationele diensten (brandweer,
ambulance etc.) Locaties waar barbecues/straatfeesten kunnen worden
gehouden, zijn: parken, plantsoenen, pleintjes, grasveldjes, sportveldjes,
e.d. Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de
regels te informeren zodat hij niet met termijnen in problemen komt. De
organisator kan een natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn. De Drank- en Horecawet bepaalt dat er geen vergunning of ontheffing nodig is
als: a. er een besloten feest wordt gehouden, waar b. geen entree wordt
gevraagd en waar c. gratis alcohol wordt geschonken. Er moet dan wel voldaan
worden alle drie vereisten. Wanneer sprake is van het vragen en betalen van
een vaste bijdrage impliceert dit dat er sprake is van het anders dan om
niet verstrekken van alcoholische drank (artikel 1 jo. 3 Drank en Horecawet, Uitspraak Hoge Raad van 10 februari 1987, N.J. 1987, nr. 836). In
laatstgenoemde geval kan de burgemeester op grond van artikel 35 van de
Drank- en Horecawet voor het eendaagse evenement een ontheffing verlenen. Bij toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn is het een vereiste om de
meldingplichtige een ontvangstbevestiging te sturen. Daarin wordt vermeld
dat het evenement mag plaats vinden, indien de burgemeester niet binnen een
bepaalde termijn reageert. Er kan aanleiding zijn om het organiseren van een
klein evenement te verbieden. Dit is alleen mogelijk, als de openbare orde,
de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt. De
criteria van de Dienstenrichtlijn zijn namelijk van toepassing op een
melding, omdat de Dienstenrichtlijn een melding beschouwt als een
vergunning. Lex silencio positivo: Deze vergunning ziet op
evenementen op of aan de weg of het openbaar water [artikel 2:16] Daarbij is
een lex silencio positivo niet wenselijk, gezien de impact die een groot
evenement kan hebben, met name op de openbare orde. Ook vragen vele aspecten
van een groot evenement, zoals brandveiligheid, geluid, aanvoer, afvoer en
parkeren van bezoekers, om maatwerk dat alleen een inhoudelijke
vergunningsbeschikking kan bieden. Er zijn derhalve verschillende dwingende
redenen van algemeen belang, met name de openbare orde, openbare veiligheid
en milieu om van een Lex silencio positivo af te zien. Paragraaf 4.1.3.3.
Awb wordt niet van toepassing verklaard. Niet onder de werking van artikel 2:16 vallen de volgende
zaken.a. Bioscoopvoorstellingen: deze voorstellingen worden niet als evenement
aangemerkt.b. Waren- en snuffelmarkten: het college heeft op grond van artikel 160,
eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet een weekmarkt ingesteld en
de gemeenteraad heeft hiervoor regels vastgesteld in de Marktverordening.
Uitgebreide informatie over markten is te vinden in de Marktverordening . De
Wet op de kansspelen kent een eigen toezichtregime.c. Dansen in een horeca-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip
omdat dit in het algemeen niet als een evenement kan worden gezien. Een
andere, meer incidenteel plaatsvindende activiteit dan het gelegenheid geven
tot dansen (bijv. het optreden van een band, een houseparty, of een
kooigevecht) kan wel als evenement worden aangemerkt. Zie Lbr 92/78. Zie
verder hieronder onder feest.d. Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom. Zie
voor een toelichting op de Wom onder artikel 2:3.e. Van de evenementenbepaling zijn uitgezonderd straatartiest (artikel 2:4)
en speelgelegenheden (artikel 2:43). Dit gebeurt uiteraard om dubbele
regelgeving te voorkomen.Rol van de burgemeester en de raadDe bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op
evenementen stoelt op artikel 174 Gemeentewet. In het derde lid van dit
artikel is aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de
openbare samenkomsten en vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven. Het begrip “toezicht” is
ruimer dan alleen de handhaving van de openbare orde. Het gaat hier ook om
de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de burger in
incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien de burgemeester de
uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan ambtenaren dan
kunnen deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig afdeling 10.1.1.
Awb. Het is ook de bevoegdheid van de burgemeester het beleid ten aanzien van
voorschriften met betrekking tot de evenementenvergunning vast te stellen.
Wanneer de burgemeester voornemens is een evenement te verbieden, is het
zaak dat dit van een goede motivering is voorzien. De raad is sinds de
dualisering niet langer bevoegd om beleidsregels vast te stellen. Dit neemt
niet weg dat de raad de burgemeester kan aanspreken op zijn beleid bij de
uitoefening van zijn bestuursbevoegdheden (artikelen 169 en 180
Gemeentewet).Bovendien kan de raad op grond van haar kaderstellende
bevoegdheid (artikel 147 Gemeentewet) aangeven dat het wenselijk is dat de
gemeente actief is met het aantrekken van evenementen in de gemeente,
bijvoorbeeld het binnenhalen van minimaal één groot landelijk evenement per
jaar. Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om
een vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting. AansprakelijkheidVergunninghouder/organisator. Voorop staat dat de vergunninghouder of de
organisator zelf, of degene die bijvoorbeeld tijdens een evenement een
gevaar in het leven roept dat zich vervolgens verwezenlijkt, primair
aansprakelijk kan worden gesteld voor daardoor veroorzaakte schade. Het
arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10 maart 1972, NJ 1972, 278) is van
overeenkomstige toepassing op de houder van de evenementenvergunning. De
Hoge Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een Hinderwetvergunning
(nu: Wet milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat eigenaren van
naburige erven schade en hinder, welke zij in het algemeen niet behoeven te
dulden, wel zouden moeten verdragen van een vergunninghouder. Een dergelijke
vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan ook niet
voor zijn aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de
desbetreffende eigenaar tegen verlening van de vergunning tevoren bezwaren
zijn ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen. Toezicht houdenMr. V.H. Affourtit gaat in het tijdschrift “Risicobewust” onder andere in op
de aansprakelijkheid voor toezichtsfalen (Aansprakelijkheid van gemeenten
bij evenementen, Tijdschrift Risicobewust, nr. 4, november 2003). Kort
samengevat komt zijn artikel op het volgende neer.Voor het houden van
toezicht op evenementen bestaan op zichzelf geen heldere regels bij
overtreding waarvan de aansprakelijkheid eenvoudig kan worden vastgesteld.
De grondslag voor aansprakelijkheid moet dan ook worden gezocht in artikel
6:162 BW en de door het zogenaamde Kelderluikarrest (HR 5 november 1965, NJ
1966, 136) ingevulde ongeschreven zorgvuldigheidsnorm. Op basis daarvan is
een afweging nodig van de mate van waarschijnlijkheid waarmee
niet-inachtneming van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid kan
worden verwacht, de hoegrootheid van de kans dat daaruit ongevallen
ontstaan, de ernst die de gevolgen daarvan kunnen hebben, en de mate van
bezwaarlijkheid van te nemen veiligheidsmaatregelen. Door dit laatste
criterium komt de toezichthouder een zekere “beleidsvrijheid” toe. Dit
betekent dat niet van hem gevergd kan worden dat hij op alles waarop hij
toezicht uitoefent ook daadwerkelijk steeds toeziet, omdat zijn middelen
beperkt zijn. Het gaat er om dat de door de toezichthouder gemaakte keuzes
redelijk zijn.Affourtit trekt de volgende conclusies:- Als een op deugdelijke wijze totstandgekomen vergunning eenmaal is
verleend, bestaat geen verplichting tot het houden van algemeen toezicht (HR
22 juni 2001, Gst. 2001, 7146, 2, Boeddha). Het nalaten om een dergelijk
toezicht te houden, zal dan ook niet snel tot aansprakelijkheid leiden.
Indien echter een geringe overtreding van een vergunningvoorschrift zeer
ernstige schade zou kunnen veroorzaken, ligt een algemene controleplicht
voor de hand.- Als er concrete aanwijzingen bestaan van een op handen zijnde
wetschending, zoals het handelen zonder vergunning of het handelen in
afwijking van de vergunningvoorschriften, heeft het bestuursorgaan een
verplichting tot ingrijpen. Indien er sterke aanwijzingen zijn die bij het
bestuursorgaan het vermoeden van niet naleving (moeten) doen rijzen, is
actief toezicht en eventueel ingrijpen met gebruikmaking van bestaande
bevoegdheden vereist. Niets doen is dan spoedig een onrechtmatig nalaten. Als een overheidslichaam concreet wordt gewaarschuwd voor (dreigende)
schade, is het in ieder geval gehouden hiernaar een onderzoek in te stellen
(HR 8 januari 1999, NJ 1999, 319, Waterschap West-Friesland/Kaagman). Indien de gemeente aansprakelijk wordt gehouden in verband met het niet
voldoende houden van toezicht, zal vaak tevens de vergunninghouder of de
derde-schadeveroorzaker kunnen worden aangesproken. De in rechte
aangesproken gemeente kan een van beide of allebei in vrijwaring oproepen of
de schade in een aparte procedure (afhankelijk van de omstandigheden geheel
of gedeeltelijk) op hem/hen verhalen. BelastingheffingVoor het behandelen van een aanvraag voor een vergunning voor het houden van
een evenement kunnen leges worden geheven. In de gemeentelijke
legesverordening kan hiervoor een tariefbepaling worden opgenomen. De
Legesverordening gemeente Vlissingen is gebaseerd op artikel 229, eerste
lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet. De tarieven in die verordening
worden zodanig vastgesteld dat de geraamde baten niet uitgaan boven de
geraamde lasten. De Dienstenrichtlijn bepaalt in artikel 13, tweede lid, dat
de kosten redelijk en evenredig met de kosten van de vergunningsprocedures
in kwestie moeten zijn; ze mogen de kosten van de procedures niet
overschrijden. Binnen deze grens van kostendekkendheid op
verordeningenniveau is het mogelijk tarieven te differentiëren als zich dat
beter verstaat met het gemeentelijke (evenementen)beleid. Zo zal de
behandeling van een vergunning voor een groot evenement meer werk en dus
kosten met zich brengen dan een kleinschalig evenement zoals een
straatfeest. Naast dit kostenaspect zal ook het profijt dat een organisator
van een groot evenement heeft van de evenementenvergunning groter zijn dan
het profijt van de organisator van een straatfeest. Veelal zal een groot
evenement ook door een professionele organisatie worden georganiseerd,
terwijl bijvoorbeeld een straatfeest door vrijwilligers wordt georganiseerd. Een en ander kan voor de gemeente aanleiding zijn tot beleidsuitgangspunt te
nemen dat de leges voor een vergunning voor een groot evenement hoger moet
zijn dan die voor een kleinschalig evenement. Of dat voor het kleinschalig
evenement helemaal geen leges worden geheven. Opmerking verdient dat de
tarieven niet naar het inkomen, de winst of het vermogen mogen worden
gedifferentieerd. Artikel 229, eerste lid, aanhef en onder c, van de Gemeentewet maakt het
mogelijk dat een vermakelijkheidsretributie geheven wordt voor evenementen.
Vereiste daarvoor is dat gebruik moet worden gemaakt van door of met
medewerking van de gemeente tot stand gebrachte of in stand gehouden
voorzieningen. Hieronder valt ook een bijzondere voorziening in de vorm van
toezicht. De gemeente moet derhalve (extra) kosten maken in verband met het
evenement. De gemeente hoeft de hoogte van de kosten niet aan te tonen. Het
is dus niet zonder meer mogelijk om de vermakelijkheidsretributie in het
leven te roepen op grond van het feit dat een organisator een gemeentelijke
weg gebruikt voor een evenement. Het gebruik van de weg moet zodanig zijn
dat de gemeente hierdoor extra onderhoudskosten heeft. Opmerking verdient dat de vermakelijkheidsretributie in een
belastingverordening moet worden geregeld. De reikwijdte van een dergelijke
verordening zal zich veelal ook uitstrekken tot andere “vermakelijkheden” in
de gemeente. De vermakelijkheidsretributie wordt geheven van degene die het
evenement organiseert. Vaak wordt de vermakelijkheidsretributie geheven als
een toegangsprijs voor een evenement moet worden betaald. Op die manier kan
de vermakelijkheidsretributie door de organisator in de toegangsprijs worden
opgenomen, zodat deze vrij eenvoudig aan de bezoekers doorberekend kan
worden. De burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een
evenement. Voor de toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal
voorwaarden:a. De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke
regeling.b. De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het
voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid en
volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.c. De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van
behoorlijk bestuur. Het is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak aanvaardbaar dat de
burgemeester aan een evenementenvergunning alsnog nadere voorschriften stelt
en zich niet hoeft te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de
aanvraag, of de voorschriften waarmee de aanvrager instemt. ABRS 28-04-2004,
inzake Rockbitch, LJN-nr AO8495. Niet nakoming van voorschriften die aan de
vergunning verbonden zijn kan grond opleveren voor intrekking van de
vergunning dan wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In
artikel 1:6 is de intrekkingsbevoegdheid vastgelegd. Een doorlopende
vergunning is voor de evenementenvergunning niet aangewezen. Immers het
evenement loopt per definitie af. Hier verzet de aard van de vergunning zich
tegen een vergunning met onbeperkte duur. Privaatrechtelijke voorschriftenHet opnemen van privaatrechtelijke voorschriften in een vergunning is niet
mogelijk omdat een vergunning eenzijdig van karakter is. Dergelijke
voorschiften zouden niet kunnen worden afdwongen. Bovendien kan een
vergunning niet worden geweigerd indien de aanvrager niet voldoet aan de
privaatrechtelijke vereisten. EntreeheffingHennekes gaat in zijn opstel (Gst. 1998, 7076, p. 281-288) in op
de vraag of het heffen van entreegeld voor het bezoeken van een evenement al
dan niet geoorloofd is. Hij concludeert dat voor entree de organisator met
de bezoeker overeenkomt om tegen betaling van een bepaald bedrag het door de
organisator geboden evenement te mogen bezoeken. Het is dus de organisator
die bepaalt of er entree geheven wordt en zo ja, hoe hoog dat entreegeld zal
zijn. Evenementen en bestemmingsplanEen vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden omdat het in
strijd is met een bestemmingsplan. Een aanvraag voor een
evenementenvergunning moet worden beoordeeld aan de hand van de belangen die
zijn opgenomen in de weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen geen
zelfstandige weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-03-2003, LJN-nr. AF8028. Dus
is strijd met het bestemmingsplan geen weigeringsgrond in de zin van de APV.
De Afdeling bestuursrechtspraak heeft echter met betrekking tot het houden
van terugkerende, meerdaagse evenementen geoordeeld dat bij evenementen die
naar omvang, duur en uitstraling een planologische relevantie hebben die in
strijd is met het bestemmingsplan, handhavend moet worden opgetreden. Een uitzondering vormen evenementen die eenmalig plaatsvinden of in elk
geval niet regelmatig worden herhaald. Artikel 17 Wro, bedoeld als
planologische vrijstelling voor tijdelijke activiteiten, kan hierop worden
toegepast. Evenementen die geen of slechts geringe planologische relevantie
hebben, kunnen eveneens gewoon plaatsvinden. Daarvoor is geen planologische
vrijstelling vereist. Voor deze evenementen is wel een evenementenvergunning
vereist op grond van de APV en eventuele andere toestemmingen of
ontheffingen voor muziek/geluidhinder, brandveiligheid enz. Het is daarom
van belang dat gemeenten naast de vergunningverlening erop toezien dat de
bestemmingsplannen voorzien in de te houden evenementen. ABRS 13-04-2005,
LJN-nr. AT3708 (Schuttersfeest Diepenheim, Hof van Twente), Gst. 2005, 7229,
m.nt. Teunissen; Rb Leeuwarden 27-07-2005, LJN-nr. AU0442 (Veenhoopfestival
Smallingerland).Evenementen op de openbare wegHennekens heeft in Gst,
1998, 7076, p. 281-288 een opstel geschreven met als titel Evenementen op de
openbare weg. Hij gaat uitgebreid in op de verhouding tussen het normale
gebruik van een openbare weg en het gebruik daarvan voor het houden van een
evenement. Eerst worden enkele opmerkingen gemaakt over de
evenementenvergunning als grondslag voor het besluit om een (gemeentelijke)
openbare weg af te sluiten voor het houden van een evenement. Hierna wordt
de vraag beantwoord wie bevoegd is om tot een dergelijke wegafsluiting te
besluiten en wat de gevolgen daarvan zijn. Daarbij wordt o.a. aandacht
besteed aan de openbaarheid van de weg en de regeling van wegafsluitingen in
en krachtens de Wegenverkeerswet 1994. Evenementen op het waterIndien bij een evenement onderdelen van de activiteiten op het water
plaatsvinden of indien de uitstraling van de activiteiten op het water voor
de openbare weg groot zijn moet de vergunningverlener bij de waterbeheerder
advies inwinnen over de voorwaarden waaronder een evenement nautisch gezien
verantwoord doorgang kan vinden. Er dient bijvoorbeeld nagegaan te worden of
afsluiting van waterwegen nodig zijn of dat er borden geplaatst moeten
worden. Het is ook verstandig om bij het waterschap na te gaan of er in de
Waterschapswet bepalingen zijn opgenomen inzake het houden van evenementen
op het water. De vergunningverlener vraagt daarnaast advies aan de
waterpolitie over de openbare orde en veiligheid. Voor partyboten moet de
organisator in ieder geval een evenementenvergunning aanvragen bij de
gemeente waar het schip aanlegt om de passagiers aan boord te laten gaan en
tevens een vergunning bij de gemeente waar het schip eindigt om de
passagiers van boord te laten. Voorts ook overal waar het schip tussentijds
aanlegt. Handhaving op het waterVoor de handhaving wordt onderscheid gemaakt tussen orde op het water en de
openbare orde. In beide gevallen kan de politie handhavend optreden,
bijvoorbeeld bij geluidsoverlast of openbare dronkenschap. De regels over de
orde op het water en de openbare orde worden vastgelegd in de APV, het
Binnenvaartpolitiereglement, een provinciale waterverordening, en de
Scheepvaartverkeerswet. Evenementen met dierenIn opdracht van de dierenbescherming heeft SGBO, het onderzoeks- en
adviesbureau van de VNG, een rapport opgesteld waarin een overzicht wordt
gegeven van de wet- en regelgeving op het gebied van dierenwelzijn en de
daaruit voortvloeiende verplichtingen en bevoegdheden voor provincies en
gemeenten (SGBO, “Dierwelzijn in provincie en gemeente, het juridisch
kader”, 2003). Het volgende is aan dit rapport ontleend. De discussie over de aanvaarbaarheid van evenementen met dieren splitst zich
toe op twee soorten evenementen:- circussen waar dieren optreden;- folkloristische evenementen en wedstrijden met dieren, zoals zwijntje
tikken of gansslaan.Gemeenten zijn bij de besluitvorming over het toelaten van evenementen met
dieren gebonden aan een juridisch kader dat wordt gevormd door de
evenementenregeling in de APV en de voorschriften in de Gezondheids- en
welzijnswet voor dieren (GWWD).Hoewel dierwelzijn in de APV geen aparte
weigeringsgrond is, kan uit diverse rechterlijke uitspraken worden afgeleid
dat gemeenten de mogelijkheid hebben om evenementen met dieren (mede) te
beoordelen op dierwelzijnsaspecten. Gemeenten kunnen in de volgende twee
situaties een vergunning voor het organiseren van evenementen met dieren
weigeren:1. als er sprake is van dierenmishandeling (in dat geval kan er een beroep
worden gedaan op het openbare-ordemotief);2. als de dieren op een weinig respectvolle wijze worden behandeld (in die
situatie vormt het zedelijkheidsmotief de weigeringsgrond).Een uittreksel
waarin de belangrijkste juridische instrumenten en mogelijkheden worden
besproken vindt u terug op het VNG-net (www.vng.nl/juridsche
zaken/APV/publicaties). Evenementen en VuurwerkBij evenementen wordt regelmatig
(professioneel) vuurwerk afgestoken. Het bedrijf dat de ontbranding verzorgt
moet bij de provincie Zeeland een vergunning aanvragen. Op grond van het
Vuurwerkbesluit stelt de provincie onder meer regels over de opslag van het
vuurwerk en de afstand bij het afsteken tot het publiek. De politie stemt
met de ontbrander de vervoersroute af. De provincie neemt contact op met de
gemeente voor de door de gemeente af te geven verklaring van geen bezwaar.
De gemeente kan hier aanvullende regels stellen in het kader van de openbare
orde en veiligheid. Voor het afsteken van maximaal 10 kg theatervuurwerk of
100 kg. Van consumentenvuurwerk moet het ontbrandingsbedrijf ten minste tien
werkdagen vóór het evenement plaatsvindt melding doen bij gedeputeerde
staten van Zeeland. Dit geldt zowel voor het afsteken in de open lucht als
in een gebouw. Als het ontbrandingsbedrijf tijdens het evenement grotere
hoeveelheden theater en/of consumentenvuurwerk of ander professioneel
vuurwerk wil ontsteken, dan dient het bedrijf hiervoor 14 weken van tevoren
een vergunning aan te vragen bij de provincie. LasershowsSteeds vaker worden grote buitenluchtevenementen omlijst door spectaculaire
lasershows al dan niet begeleid door muziek. Krachtige lasers produceren
teksten of figuren in de lucht of op wolken. Deze lasershows zijn
spectaculair om te zien maar kunnen ook tot op grote afstand invloed hebben
op vliegtuigoperaties. Dit laatste is niet zonder risico’s. Voor het geven
van een vergunning voor een lasershow moet daarom goedkeuring van de
Inspectie Verkeer en Waterstaat, divisie Luchtvaart worden verkregen. Inspectie Verkeer en WaterstaatGemeenten die toestemming geven voor lasershows dienen vooraf aan het
afgeven van de vergunning contact op te nemen met de Inspectie Verkeer en
Waterstaat, divisie Luchtvaart (de Inspectie). Zij beoordeelt of een
lasershow kan worden toegestaan en onder welke voorwaarden. Bij de
beoordeling kijkt de Inspectie naar de voorgestelde locatie van een show,
het type gebruikte laser en een aantal andere gegevens. Dit zijn de
parameters die dienen als invoergegevens voor een computerprogramma waarmee
wordt bepaald of de ligging van de showlocatie ten opzichte van een
luchthaven zodanig is dat de veiligheid gewaarborgd kan worden. Rondom ieder
luchthaven bevinden zich een drietal concentrisch gelegen gebieden waarbij
op grotere afstand van een luchthaven de energiebundels van een lasershow
steeds krachtiger mogen zijn. Soms kan het nodig zijn om voorwaarden te
stellen in andere gevallen hoeven geen beperkingen opgelegd te worden.
Indien nodig worden luchtvarenden en andere organisaties zoals de
luchtverkeersleiding speciaal door de Inspectie geïnformeerd.Gemeenten die het verzoek krijgen een vergunning af te geven voor een
laserevenement kunnen contact op nemen met de divisie Luchtvaart. De unit
Infrastructuur en de unit Handhaving van de divisie zijn verantwoordelijk
voor de vergunningverlening en het toezicht met betrekking tot luchthavens
en het luchtruim en zijn het aanspreekpunt. Informatie vindt u op het
VNG-net (www.vng.nl/juridische zaken/APV/publicaties). Meer informatie 023 -
566 31 88 ( Divisie luchtvaart unit infrastructuur).Toezicht en handhaven van de openbare ordeBij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees daarvan is de
burgemeester op grond van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet bevoegd
bevelen te geven die hij noodzakelijk acht voor de handhaving van de
openbare orde. Om de veiligheid te garanderen van bezoekers neemt de
burgemeester voorschriften op in de evenementenvergunning waaraan de
organisator zich moet houden. De politie is in beginsel terughoudend in haar
optreden bij evenementen. De driehoek, bestaande uit de burgemeester, de
hoofdofficier van Justitie en de korpschef van politie, bepaalt welke
beleids- en tolerantiegrenzen tijdens een (risico) evenement wordt
gehanteerd. Deze grenzen geven aan of en hoe de politie namens het bevoegde
gezag in algemene en specifieke situaties zal optreden, zoals in het geval
van drugsbezit, zwarte kaartverkoop en dreigende openbare
ordeverstoringen.BeveiligingDe vergunninghouder is primair verantwoordelijk voor de orde en de
veiligheid van de bezoekers op het evenemententerrein. Hij moet daarom
zorgen dat er voldoende toezicht is. Afhankelijk van de aard van het
evenement kunnen vrijwilligers dit toezicht uitoefenen, of huurt de
organisator een (door het ministerie van justitie erkend) professioneel
beveiligingsbedrijf in. De burgemeester kan bepalen dat het
beveiligingsbedrijf in samenspraak met de politie een beveiligingsplan
opstelt. Bij grote evenementen wordt- naast het bevoegde
beveiligingspersoneel van de evenementenorganisatie- doorgaans ook (extra)
politie ingezet om de orde op en rond het evenemententerrein te bewaken en
hulp te verlenen aan het festivalpubliek.Over het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met
betrekking tot professionele beveiligingsbeambten, oordeelt de Afdeling
bestuursrechtspraak dat de burgemeester van Tubbergen voldoende had
gemotiveerd waarom hij professionele begeleiding van het Pinksterfeest nodig
achtte. ABRS 07-04-2004, LJN-nr. AO7140.Vierde lid, onder k:Met ingang van 1 januari 2006 zijn de wettelijke bepalingen met betrekking
tot de verzekering van verkeersregelaars vervallen (artikelen 7 en 7a
Regeling verkeersregelaars en Regeling verkeersbrigadiers). De verzekering
voor personen- of zaakschade diende te worden afgesloten bij 3VO. De
gemeente acht het noodzakelijk dat verkeersregelaars toch adequaat verzekerd
zijn bij het uitoefenen van hun werkzaamheden tijdens een evenement, te
denken valt o.m. aan wandeltochten en fietswedstrijden. De verkeersregelaar
voert zijn taak uit in opdracht van een natuurlijke of rechtspersoon
(organisator van het evenement). Ingevolge het Burgerlijk Wetboek is de opdrachtgever aansprakelijk voor de
schade die de verkeersregelaar tijdens de uitoefening van zijn werkzaamheden
aan derden veroorzaakt of door derden aan hem worden toegebracht. Tegen die
risico's kan de opdrachtgever zich verzekeren. De gemeente acht het van
groot belang dat opdrachtgevers zich vergewissen van een adequate
verzekeringsdekking op het gebied van aansprakelijkheid in het algemeen en
van het dekkingsonderdeel van de werkgeversaansprakelijkheid in het
bijzonder. Wij achten het van belang bij het verlenen van een
evenementenvergunning de plicht tot verzekeren te kunnen opleggen danwel van
de aanvrager te verlangen dat hij aantoont adequaat te zijn verzekerd.Zesde lidIn het zesde lid is bepaald dat de burgemeester vrijstelling kan verlenen
voor door hem aan te wijzen categorieën evenementen. Dit kunnen evenementen
zijn waarbij geen gevaar is voor overlast of verstoring van de openbare
orde. Het gaat bijv. om barbecues, straatfeesten en wielerconcours.
Vrijstelling leidt tot minder lasten voor burgers en bedrijven. De gemeente
zal daarover beleid formuleren. Er is niet gekozen voor een meldingstelsel,
omdat dit geen juridisch kader biedt voor gedragsnormen en daarmee tevens de
rechtsbescherming van zowel aanvrager als van derden niet zouden worden
gewaarborgd. Immers, dat Awb kent geen regeling voor meldingsstelsels. HerdenkingsplechtigheidOmdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk
is, maar uiteraard niet als een verrichting van vermaak kan worden
aangemerkt, wordt ze als evenement genoemd.BraderieOmdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat
terugkeert, kan deze activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden
aangemerkt in de zin van artikel 160 Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-1992, JG
93.0002). Tevens valt deze activiteit niet aan te merken als een
snuffelmarkt. Omdat een braderie een voor publiek toegankelijke verrichting
van vermaak is, is het een evenement.OptochtenHet houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten,
bloemencorso’s enz, die niet opgevat kunnen worden als een middel tot het
uiten van een mening of gedachten of gevoelens, valt niet onder de
bescherming van de Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) of andere
internationale verdragen die de vrijheid van meningsuiting waarborgen.
Evenmin is hierop de Wet openbare manifestaties (Wom) van toepassing.Feest, muziekWanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een
vergunningplichtige activiteit omdat het valt onder de reikwijdte van de
begripsomschrijving van artikel 2:16, eerste lid. Het feest kan als een voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten
feesten daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de
evenementenbepaling omdat deze activiteit niet een voor het publiek
toegankelijke verrichting van vermaak is. Bijvoorbeeld bij het houden van
een bedrijfsfeest waar aan de hand van uitnodigingslijsten publiek aanwezig
is, is er geen sprake van een voor het publiek toegankelijke verrichting van
vermaak. Maar wanneer een feest een “besloten” karakter heeft en er
publiekelijk kaarten worden verkocht en/of reclame wordt gemaakt, is er
sprake van een evenement. De gemeente kan bij feesten waarvoor geen
vergunning nodig is, optreden wanneer deze bijvoorbeeld worden georganiseerd
in ruimten strijdig met het bestemmingsplan. Zie de uitspraak met betrekking
tot het verplicht handhavend optreden bij schuurfeesten. ABRS 02-04-1999,
Gst. 1999, 7103 m.nt. P.J.H.) Ook in het kader van de Wegenverkeerswet 1994
kan worden opgetreden in geval van parkeer- en verkeersoverlast.Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de
normale bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een bekende
diskjockey of een optreden van een bekende band) zijn op grond van artikel
2.2.2 (oud) vergunningplichtig. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388
(Ghostship/Ghosthouse).Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaats vindt, is
dit een vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt op doorgaans
voor publiek toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten is, dus
niet voor publiek toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden van
muziekkorpsen, muziekbandjes, etc. die voor iedereen toegankelijk zijn
(zowel in een inrichting als in de buitenlucht) vallen onder de
vergunningplicht van artikel 2:16.Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in
het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer . De artikelen
4:2 en 4:3 van de APV geven het college de bevoegdheid om ontheffing te
verlenen voor geluidshinder in een inrichting.Voorschriften met betrekking tot geluid buiten een
inrichting kunnen op grond van artikel 4:6 van de APV in de vergunning
worden opgenomen.Wedstrijd op of aan de wegVoor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester
vereist. Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
aanhef en onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) zijn op grond van
artikel 10, eerste lid, WVW 1994 verboden. Het eerste lid van artikel 148
WVW 1994 bepaalt echter dat van dat verbod ontheffing kan worden verleend.
Het verlenen van die ontheffing geschiedt:a. voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en
Waterstaat;b. voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt
de ontheffing verleend door het college, indien de wegen waarvoor de
ontheffing wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente.Artikel 1, onder a, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990
geeft aan wat onder voertuigen moet worden verstaan: fietsen, bromfietsen,
invalidenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens. Aan de ontheffing kan
het college voorschriften verbinden om binnen redelijke grenzen een veilig
verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW 1994 mogen ook
milieumotieven een rol spelen bij het reguleren van het verkeer. In artikel
2, tweede en derde lid, WVW 1994 worden onder meer de volgende motieven
worden genoemd:- het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast,
hinder of schade;- het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van
het karakter of van de functie van objecten of gebieden;- het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik. Wanneer een wedstrijd onder auspiciën van een sportbond plaatsvindt, zal
deze sportbond in veel gevallen zelf reglementen hebben opgesteld die de
organisator van de wedstrijd moet naleven. Het niet naleven kan
tuchtrechtelijke gevolgen voor de organisator hebben, bijvoorbeeld uit de
bond gezet worden. De veiligheidseisen die de sportbonden stellen, zijn
veelal voldoende om een veilig verloop van de wedstrijd mogelijk te maken.
Het college kan deze voorschriften van de sportbonden ook een
publiekrechtelijk karakter geven door ze als voorschriften in de vergunning
op te nemen. Als de organisator deze voorschriften vervolgens niet naleeft
en de sportbond zelf ook niet ingrijpt, kan uiteindelijk via een
administratiefrechtelijke sanctie het houden van die wedstrijd alsnog
verboden worden. Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in
de Wegenverkeerswet 1994 dan is - naast artikel 10 juncto artikel 148
Wegenverkeerswet 1994 - artikel 2:16 van toepassing. De evenementenbepaling
is namelijk van een geheel andere orde dan de wedstrijdbepalingen uit de
Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van andere motieven,
zoals openbare orde, veiligheid in het algemeen en zedelijkheid en
gezondheid, weigeren medewerking te verlenen aan het evenement, in casu de
wedstrijd op de openbare weg. In die zin is de evenementenbepaling
aanvullend op de westrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. Vindt
echter een wedstrijd met een motorvoertuig of bromfiets plaats op een
terrein dat niet behoort tot een weg als hier bedoeld, dan moet daarvoor een
vergunning verkregen zijn van de burgemeester op grond van artikel 2:16. Op
grond van artikel 2:16 geldt voor andere wedstrijden op of aan de weg
eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld
“vossenjachten”, droppings e.d. Klein evenementVoor het organiseren van kleine evenementen zoals de barbecue en/of
straatfeest is in het kader van de vermindering van administratieve lasten
voor de burger gekozen voor een meldingsplicht. Een klein evenement valt
onder het begrip evenement, maar onder voorwaarden is er geen vergunning
vereist. In het derde lid is een klein evenement daarom gedefinieerd. Het
moet gaan om kleinschalige activiteiten die niet langer duren dan één dag en
die zich in de openbare ruimte afspelen met als doel vermaak en ontspanning
te bieden.Jurisprudentie- Een limitatieve omschrijving van het begrip 'evenement' kan in de praktijk
tot problemen aanleiding geven. ARRS 12-08-1985, GS, 1986, 6805, 4- Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur.
Schending van de zondagsrust? Pres. Rb Utrecht 06-06-1995, JG 95.0316 m.nt.
A.B. Engberts, KG, 1995, 292.- Vergunning voor houden van festivals. Ruime uitleg begrip ‘openbare orde’.
Pres. Rb Groningen 11-08-1995, GS, 1996, 7030,3 m.nt H.Ph.J.A.M.
Hennekens.- Kooigevecht is niet een sportwedstrijd maar een evenement. Weigering
vergunning op grond van veiligheid van personen en de goede zeden. Pres. Rb
‘s Hertogenbosch 14-02-1997, KG 1997, 106. In hoger beroep: Het is primair
aan de burgemeester om invulling te geven aan het begrip zedelijkheid als
bedoeld in de APV. Weigering op grond van zedelijkheid is toegestaan. Geen
sprake van gevaar voor veiligheid van personen. ABRS 25-08-2000, AB 2001,
337, JG 00.0205 m.nt. G.H.M. van der Horst, Gst. 2000, 7131, 3 m.nt. HH, JB
2000, 273.- Houseparty in discotheek is vergunningsplichtig evenement, ABRS
11-01-2006, AB 2006, 53 . De burgemeester van Mill en Sint Hubert heeft een
last onder dwangsom aan een discotheek opgelegd ter voorkoming van een feest
dat de burgemeester kwalificeert als evenement als bedoeld in de APV. De
Afdeling overweegt dat het feest inderdaad is aan te merken als een
evenement. Samenhang van grootschaligheid, muziekstijl, het soort publiek en
de sluitingstijd (drie uur na de toegestane sluitingstijd) maken dat het
evenement niet tot de normale bedrijfsvoering van de inrichting behoort.
Feest niet door exploitant discotheek georganiseerd, maar door een derde.
Ervaring leert dat houseparty's vaak gepaard gaan met grootschalig
drugsgebruik en dat extra politie-inzet nodig is om de orde te handhaven,
terwijl niet het geval is op een reguliere avond in de discotheek.- Het in het vooruitzicht stellen van een beloning in de vorm van prijzen
e.d. maakt de activiteit tot een wedstrijd. Rb Maastricht 15-02-1977, VR
1977, 91.- Een limitatieve omschrijving van het begrip “evenement” kan in de praktijk
tot problemen aanleiding geven. ARRS 12-08-1985, Gst. 1986, 6805, 4.- Het door geblinddoekte personen proberen om in aanwezigheid van publiek
met een sabel de hals van een van tevoren gedode gans af te slaan (zgn.
gansslaan) is een vertoning in de zin van artikel 39, lid 1 APV Eijsden. Dit
artikel is opgenomen in hoofdstuk III betreffende de openbare orde. Bij de
afweging van belangen met betrekking tot de vergunningverlening moet
derhalve in ieder geval het belang van de openbare orde worden betrokken. In
casu gegronde reden voor vrees voor verstoring van de openbare orde, in
aanmerking genomen de emoties rond het evenement en de escalatie daarvan.
ABRS 26-08-1987, AB 1988, 263. - Het weigeren van een vergunning ten behoeve van het houden van
evangelisatie activiteiten op het Museumplein in Ede is toegestaan wegens
verstoring van de openbare orde en veiligheid. Vz.ARRS 06-08-1991, AB 1992,
53 m.nt. PJB, AA 1992, 10 m.nt. P.W.C. Akkermans, JG 92.0003 m.nt. L.J.J.
Rogier.- Braderie is geen jaarmarkt of gewone markt. Vz. ARRS 27-05-1992, JG
93.0002.- Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur.
Schending van de zondagsrust? Pres. Rb Utrecht 06-06-1995, JG 95.0316 m.nt.
A.B. Engberts, KG 1995, 292.- Vergunning voor houden van festivals. Ruime uitleg begrip “openbare orde”.
Pres. Rb Groningen 11-08-1995, Gst. 1996, 7030, 3 m.nt HH.- Het toekennen van de bevoegdheid tot het verlenen van een
evenementenvergunning aan de burgemeester is niet in strijd met artikel 162
van de Gemeentewet. De Afdeling oordeelt dat een dergelijke
bevoegdheidstoekenning in lijn is met het bepaalde in artikel 174
Gemeentewet. Een stelsel waarbij voor een evenement een naar tijd en plaats
bepaalde algemene evenementenvergunning wordt afgegeven aan een organisator,
die binnen de in de vergunning aangegeven grenzen en voor de in de
vergunning al opgenomen activiteiten op privaatrechtelijke grondslag zonder
bemoeienis van de burgemeester overeenkomsten sluit, waarmee verder
invulling wordt gegeven aan het evenement, is toegestaan. “Koninginnenacht
Den Haag” ABRS 11-03-1999, H01.98.1109, JG 99.0129 m.nt. M. Geertsema.- Gebruik perceel voor evenementen, o.a. schuurfeesten in strijd met de
bestemming. Dat evenementen elk slechts een of een enkele maal per jaar
worden georganiseerd, doet daar niet aan af. Slechts in bijzondere
omstandigheden afzien van handhavend optreden (op verzoek van
belanghebbende). ABRS 02-04-1999, Gst. 1999, 7103, 4 m.nt. P.J.H.- Ingevolge artikel 174 van de Gemeentewet is de burgemeester - en niet het
college - bevoegd om geluidsvoorschriften op te nemen in de
evenementenvergunning. ABRS 13-12-1999, JG 00.0055 m.nt. M. Geertsema, Gst.
2000, 7116, 3 m.nt. HH.- Met het oog op de bescherming van het belang van de openbare orde en
veiligheid kan de evenementenvergunning worden ingetrokken, omdat de
organisatie van het evenement onjuiste dan wel onvoldoende gegevens heeft
verstrekt ter verkrijging van de vergunning en omdat het evenement niet zal
worden georganiseerd volgens oorspronkelijke plannen. Rb. Groningen
21-01-2001, LJN-nr. AB1828.- Burgemeester heeft in redelijkheid kunnen weigeren om permanente
verklaring van geen bezwaar te verlenen voor ballonopstijging van ander
terrein dan gemeentelijk evenemententerrein, nu het andere terrein niet
voldoet aan minimale afstandseisen in Besluit inrichting en gebruik niet
aangewezen luchtvaartterreinen. ABRS 11-07-2001, rolnr. 200003393/1.- Organisatie van circus op plein met parkeerbestemming. er doen zich geen
weigeringsgronden voor op grond van artikel 2.1.5.1 (oud) en 2.2.2 (oud)APV.
Ook strijdigheid met het bestemmingsplan biedt geen grondslag voor weigering
vergunning. Pres. Rb Leeuwarden 06-09-2001, LJN-nr. AD3917.- Terechte intrekking van een evenementenvergunning voor houden van
dansfestival wegens gevaar voor openbare orde en/of veiligheid. Ontbreken
van deskundigheid op het gebied van organiseren van evenement doet niet af
aan verwijtbaarheid van organisator. Kosten behoren tot normaal te achten
risicosfeer van organisator van evenement. ABRS 16-01-2002, rolnr.
200101384/1.- Burgemeester heeft terecht vergunning geweigerd voor vechtsportevenement
wegens strijd met de zedelijkheid. Hij heeft zijn beoordelingsvrijheid niet
overschreden. In casu is er geen sprake van een regulier maatschappelijk
aanvaarde vechtsport. Rb Amsterdam 21-02-2003, AWB 03/1235/VEROR
031008.- Vechtsportevenement is een evenement in de zin van de APV en vormt niet
zonder meer een inbreuk op de openbare orde en zedelijkheid. Rb Amsterdam
13-3-2003, LJN-nr. AF6101.- Aanvraag om evenementenvergunning moet worden beoordeeld aan de hand van
de belangen die zijn opgenomen in de weigeringsgronden van de APV-bepaling.
Andersoortige belangen kunnen geen zelfstandige weigeringsgrond opleveren,
ABRS 29-04-2003, LJN-nr. AF8028.- Intrekken van een vergunning vereist een zorgvuldige voorbereiding, Als
specifieke kennis bij het bestuursorgaan ontbreekt, moet advies worden
ingewonnen met betrekking tot MKZ-besmetting. Zes werkdagen zijn daarvoor
voldoende. ABRS 11-6-2003, LJN-nr. AF9809.- Voor wat betreft het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning
met betrekking tot professionele beveiligingsbeambten, oordeelde de Afdeling
dat de burgemeester van Tubbergen voldoende had gemotiveerd waarom hij
professionele begeleiding van het Pinksterfeest nodig achtte. ABRS
07-04-2004, LJN-nr. AO7140.- De burgemeester kon nadere voorschriften aan de door hem alsnog verleende
vergunning verbinden. ABRS 28-04-2004, LJN-nr. AO8495.- Burgemeester heeft terecht evenementenvergunning voor meerdaags festival
geweigerd wegens ontbreken van politiecapaciteit voor een extra dag. Hij
heeft in dit kader grote beleidsvrijheid. Rb Haarlem 06-05-2004, LJN-nr.
AO9076.- Het gebruik van de grond voor het houden van het schuttersfeest houdt
strijdigheid met het bestemmingsplan in die niet is toegestaan, althans niet
zonder een passende planologische vrijstelling. Het feest heeft naar omvang,
duur en uitstraling een planologische relevantie. ABRS 13-04-2005, LJN-nr.
AT3708, Gst. 2005, 7229, m.nt. Teunissen. (Schuttersfeest Diepenheim, Hof
van Twente). Zie ook: Rb. Leeuwarden 27-07-2005, LJN-nr. AU0442
(Veenhoopfestival Smallingerland).- Aanwezigheid van hoger aantal bezoekers dan 25.000 bij evenement zal
leiden tot concrete, zich direct aandienende, de veiligheid of gezondheid
bedreigende situatie. Burgemeester was derhalve bevoegd verbod uit te
vaardigen. ABRS 04-05-2005, LJN-nr. AT5100.- De burgemeester heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat het dat het feest
vanwege de grootschaligheid, de muziekstijl, het soort publiek dat er komt,
en de sluitingstijd - drie uur na de toegestane sluitingstijd - niet tot de
normale bedrijfsvoering van de inrichting behoort. Daarbij is in aanmerking
genomen dat het feest niet door de exploitanten van de inrichting, maar door
een derde is georganiseerd en de exploitanten er geen blijk van hebben
gegeven dat zij op de hoogte waren van hetgeen precies zou plaatsvinden in
hun inrichting. Voorts is daarbij in aanmerking genomen dat volgens de
burgemeester de ervaring heeft geleerd dat dit soort houseparty’s vaak
gepaard gaat met grootschalig drugsgebruik, met alle risico’s van dien, en
dat extra politie-inzet nodig is om de openbare orde te handhaven, terwijl
dit niet het geval is bij een reguliere avond in “The Royce”. Onder deze
omstandigheden heeft de burgemeester zich niet ten onrechte op het standpunt
gesteld dat “Ghosthouse” een evenement in de zin van artikel 2.2.1 (oud) van
de Apv is, waarvoor ingevolge artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van de Apv
een vergunning nodig is.- Er zijn voldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat het gevaar
bestond dat het feest “Ghosthouse” zou worden gehouden zonder de daarvoor
benodigde vergunning en dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid
overtreding van artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van de Apv zou
plaatsvinden. De burgemeester was dan ook bevoegd de last onder dwangsom op
te leggen.- Gelet op de omstandigheden van dit geval, waaronder het korte tijdsbestek
waarbinnen de burgemeester moest handelen aangezien tevoren met het
gemeentebestuur geen enkel overleg was gevoerd en de burgemeester pas op de
dag waarop het feest was gepland vernam dat het in “The Royce” zou worden
gehouden, alsmede de ervaring dat een feest als dit een grote inzet van de
politie vergt, welke inzet binnen het korte tijdsbestek moeilijk zo niet
onmogelijk te realiseren was, heeft de burgemeester in redelijkheid kunnen
oordelen dat het opleggen van de last onder dwangsom hier aangewezen was.
ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388.Artikel 2:17 Evenementen in gebouwenHet hier gestelde betekent dat voor een incidentele activiteit, die mogelijk
inrichting overstijgend is, wel een evenementenvergunning nodig is. Voor
activiteiten die vallen onder artikel 2:17, tweede lid, onder c, kan worden
volstaan met een melding. Lex silencio positivo: Deze vergunning ziet op
evenementen in een (gedeelte van een) gebouw. Daarbij is een lex silencio
positivo niet wenselijk, gezien de impact die een groot evenement kan
hebben, met name op de openbare orde. Ook vragen vele aspecten van een groot
evenement, zoals brandveiligheid, geluid, aanvoer, afvoer en parkeren van
bezoekers, om maatwerk dat alleen een inhoudelijke vergunningsbeschikking
kan bieden. Er zijn derhalve verschillende dwingende redenen van algemeen
belang, met name de openbare orde, openbare veiligheid en milieu om van een
Lex silencio positivo af te zien. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet van
toepassing verklaard. Artikel 2:18 OrdeverstoringDeze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat
zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt. 7.Kermissen.Artikel 2:19 tot en met 2:21De beoordeling van de veiligheid van installaties, die vallen onder het
Besluit veiligheid attractie- en speeltoestellen, behoort op grond van dat
besluit tot de verantwoordelijkheid van de regionale Inspectie
Gezondheidsbescherming van het Staatstoezicht op de Volksgezondheid van het
ministerie van VWS. De toetsing van de “veiligheid van personen of goederen”
door de burgemeester zal zich daarom meer richten op de veiligheid van
personen of goederen op en rond het evenemententerrein, de plaats van de
attracties ten opzichte van elkaar, etc. Voor vragen over kermissen kunnen
gemeenten terecht bij de Vereniging van gemeentelijke Kermisbeheerders
(VGKS).Begrip kermisHet is ter beoordeling van de plaatselijke overheid om te bepalen wanneer er
sprake is van een kermis. Dit wil zeggen dat de gemeente bepaalt in hoeverre
de duur en de aard van een bepaalde activiteit van belang zijn om die
activiteit als kermis te kwalificeren. Onder het begrip kermis kunnen
derhalve zowel een tijdelijke gelegenheid van openbaar vermaak als ook een
toeristisch vermaak- of amusementscentrum met een meer permanent karakter
vallen. Artikel 2:22 Kermis ArsenaalIn verband met de aard van de attracties die in het vermaakscentrum "Het
Arsenaal" worden opgesteld is "De Carrousel" (het door een derde
geëxploiteerde deel van dit complex waarin automaten worden opgesteld),
aangewezen als kermis. De reden hiervan is de volgende: In de Carrousel
worden twee onder verschillende regimes vallende automaten opgesteld, te
weten kansspelautomaten en behendigheidsautomaten, die beiden vallen onder
het Speelautomatenbesluit en daarnaast automaten die vallen onder de werking
van de Speelautomatenregeling. Laatstgenoemde categorie betreft de zogeheten
'kermisautomaten'. Deze automaten worden met een soort en typegoedkeuring
toegelaten voor plaatsing op kermissen. Te denken valt aan balco's,
grijpkranen, schuifspelen, skee-ball, ticketmachines en wat dies meer zij.
De correcte wijze om plaatsing van de automaten mogelijk te maken is dat de
raad besluit deze locatie (i.c. de Carrousel) aan te wijzen als een kermis
voor het hele jaar. Artikel 2:22 voorziet daarin. Lex silencio positivo: Deze vergunning richt zich met name op de openbare orde. Een lex silencio
positivo is dan ook niet wenselijk om deze dwingende reden van algemeen
belang. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet van toepassing verklaard. Jurisprudentie De gemeenteraad van Vlissingen heeft in zijn vergadering van 24 juni 1993
regels vastgesteld voor het houden van kermissen, waaronder in het Arsenaal.
De vereniging Nationale Bond van Kermisbedrijfhouders Bovak maakt daartegen
bezwaar, welk bezwaarschrift bij raadsbesluit van 31 januari 1994 ongegrond
wordt verklaard. De Bovak komt daartegen in beroep. De rechtbank Middelburg
verklaart het beroep gegrond, vernietigt dit raadsbesluit en bepaalt alsnog
dat de Bovak niet-ontvankelijk is in haar bezwaarschrift tegen het
raadsbesluit van 24 juni 1993 tot wijziging van de APV (Rb Middelburg 13
april 2000, Awb 94/317 en 94/318). De rechtbank overweegt dat de principiële
grieven van de Bovak te ver verwijderd zijn van haar statutaire doel om als
belanghebbende in de zin van de Awb te kunnen worden aangemerkt. De ABRS
bevestigt de aangevallen uitspraak met verbetering van de gronden. Het
raadsbesluit is een besluit van algemene strekking waartegen geen bezwaar en
beroep openstond. (ABRS 26 februari 2001, nr. 20002566/1).8.Toezicht op horecabedrijven.Algemene toelichting Exploitatie horeca-inrichtingenIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
bekeken of het horeca-exploitatievergunningenstelsel in de APV gehandhaafd
of geschrapt moet worden. De gemeente heeft gekozen voor het handhaven van
de horecaexploitatievergunning. Deze vergunning is noodzakelijk voor het
handhaven van de openbare orde. Europese DienstenrichtlijnDe Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op de horeca. Het drijven
van een horecaonderneming is immers het verrichten van een dienst aan de
klant. De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet
discriminatoir, noodzakelijk en proportioneel is. In bijna alle gevallen
gaat het bij horeca om vestiging van een horecabedrijf
waarvoor artikel 9 van de richtlijn de bovenstaande criteria geeft. Onder
noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een dwingende reden van
algemeen belang. Dit begrip omvat onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46
en 55 van het Verdrag; handhaving van de maatschappelijke orde; bescherming
van het milieu en het stedelijk milieu, met inbegrip van de stedelijke en
rurale ruimtelijke ordening; Zie verder overweging 40 van de richtlijn. Het
gaat hier om de zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een enkel geval
niet gaan om een vestiging, maar om een horecaondernemer die de grens
overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan is niet artikel 9, maar
artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde,
openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag voor een
vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8. Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel
niet volstaat voor de regeling van de horeca zijn wij van mening dat een
algemene regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect
van de vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te stellen
aan de ondernemer kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de
Bibob-toets. Het confectiepak voldoet hier niet.Vestiging: Op grond van overweging 37 is er overeenkomstig de rechtspraak
van het HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van
een economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame
vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een
onderneming voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw
wordt gehuurd van waaruit de ondernemer zijn activiteiten onderneemt. Motieven Drank- en Horecawet en APVDe regelingen van de Drank- en Horecawet (DHW) en de APV hebben ieder hun
eigen bestaansrecht vanwege de verschillende motieven die eraan ten
grondslag liggen. Het motief van het horeca-exploitatievergunningstelsel is
het het beschermen van de openbare orde. Dit kan niet bereikt worden met
behulp van de Drank- en Horecawet. Aan de Drank- en Horecawet liggen immers
primair sociaal-hygiënische en sociaal-economische motieven ten
grondslag.BestemmingsplanEen regeling via het bestemmingsplan achten wij minder adequaat. Een
bestemmingsplan ordent immers de ruimte en is niet bedoeld voor het
handhaven van de openbare orde. Er mogen alleen ruimtelijk relevante
factoren worden meegewogen. Het is natuurlijk mogelijk om in een
bestemmingsplan een horecafunctie positief te bestemmen of juist uit te
sluiten of per plangebied een maximumstelsel in het leven roepen. En dat
gebeurt ook. Maar de burgemeester kan op grond van de huidige regelgeving
niet overgaan tot tijdelijke of algehele sluiting van de horecaonderneming
in geval van (gevaar voor) verstoring van de openbare orde. Bovendien is de
gemeente “binnen de bebouwde kom” (nog) niet verplicht om een
bestemmingsplan vast te stellen. En juist in die gebieden wordt de meeste
horeca geëxploiteerd. Vooral in oude binnensteden heerst in veel gemeenten
nog een ratjetoe van oude, onvolledige en ontoereikende bestemmingsplannen
of zelfs “witte vlekken” met een bestemmingsplanloos gebied.Droge horecaDe reikwijdte van de Drank- en Horecawet wordt bepaald door het begrip
“horecabedrijf” zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, van de Drank-
en Horecawet. Het toepassingsgebied van de wet is daardoor beperkt tot
bedrijven waarin alcoholhoudende dranken worden verstrekt, de zogenaamde
natte horeca. Daarentegen wordt onder een horecabedrijf in artikel 2:23,
eerste lid, ook verstaan het schenken van niet-alcoholhoudende dranken en
het verstrekken van rookwaar. Dit laatste is opgenomen om ook coffeeshops
onder de APV te laten vallen. In deze paragraaf worden coffeeshops dan ook
als gewone horecabedrijven behandeld en zijn geen bijzondere bepalingen over
coffeeshops opgenomen.Dat roept de vraag naar de verhouding met de Opiumwet op. De Opiumwet
verbiedt immers de handel in drugs. Uitgangspunt is dat de
vergunningverlening op grond van de APV daar geen betrekking op heeft, maar
wel op de exploitatie van een alcoholvrije inrichting. Dat laat overigens
onverlet dat ten aanzien van coffeeshops - vanwege de effecten die met name
deze inrichtingen kunnen hebben op de openbare orde - wel degelijk een
specifiek beleid kan worden vastgesteld. Meer informatie hierover is te
vinden in de publicatie 'De Wet 'Damocles', bestuursdwangbevoegdheid in
artikel 13b Opiumwet' van het Steun- en informatiepunt drugs en veiligheid
(VNG-uitgeverij, Den Haag 1999)Bibob-toetsAls het gaat om ondernemingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken,
is een integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid, van de
Drank- en Horecawet (DHW) jo. artikel 3, van de Wet bevordering
integriteitsbeoordelingen (Wet Bibob). De DHW geldt, zoals hierboven
vermeld, niet voor bedrijven waar geen alcohol wordt geschonken waaronder
coffeeshops. Op grond van de vergunningsplicht op grond van de APV is het
voor gemeenten mogelijk om ook voor leidinggevenden van deze bedrijven een
verklaring omtrent het gedrag te vragen en een Bibob-onderzoek te doen. Dit
is van belang omdat de horeca-exploitatievergunning een persoonsgebonden is.
Wie de leidinggevende is, is een belang van openbare orde. Immers deze
leidinggevende dient ervoor te zorgen dat overlast wordt voorkomen. Artikel
4, van het Besluit Bibob bepaalt in overeenstemming met de model- APV dat
als inrichtingen, waarvoor de Wet Bibob geldt, onder andere aangewezen
worden: “inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was of anders dan om niet, logies wordt verstrekt, dranken
worden geschonken, of rookwaren of spijzen voor directe consumptie worden
verstrekt”.Dit zijn dus horecabedrijven zoals gedefinieerd in artikel 2:23,
van de APV. Dit betekent dat voor horecabedrijven in de zin van de APV een
Bibob-onderzoek mag worden gedaan. Zonder de APV is hier geen wettelijke
grondslag voor. De Dienstenrichtlijn verzet zich niet tegen een
Bibob-onderzoek.Onbepaaldheid van de duurOp grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt
ook voor de horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin een
tijdsduur wil verbinden aan de vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien
jaar, dan mag dit slechts op gronden ontleend aan dwingende redenen van
algemeen belang. Zie ook onder de toelichting bij artikel 1:7.Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (het
Activiteitenbesluit) Op horecabedrijven zijn de regels van de Wet milieubeheer (Wm) van
toepassing.Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (het Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt het Besluit
horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubheer. Bij dit besluit is
een aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen, geur, opslag van
koolzuur en afvalstoffen opgenomen. De tekst van het besluit is te vinden
op: www.overheid.nl. Nadere
informatie is te vinden op: www.rijksoverheid.nlGeluidsnormenHet Activiteitenbesluit geeft standaard geluidsnormen voor zowel bestaande
als nieuwe horeca-inrichtingen. Bovendien kan de gemeente technische
voorschriften stellen aan een inrichting om aan de geldende geluidsnorm te
voldoen .Bovendien kan de gemeente afwijkende geluidsnormen voorschrijven
voor de gehele activiteit of voor specifieke activiteiten, anders dan
feestjes. Hierbij kunnen aanvullende eisen worden gesteld, bijvoorbeeld aan
de duur van de activiteit.In paragraaf 6.5 van het Activiteitenbesluit zijn overgangsbepalingen
opgenomen.Stemgeluid van een terras (er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek
zijn vrijgesteld van de geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de
gemeente bij verordening afwijkende regels kan stellen. Voor
horecaconcentratiegebieden blijft dezelfde mogelijkheid als gold onder het
oude Besluit geldig, namelijk dat er meer geluid mag worden
geproduceerd.Jurisprudentie APV- Een gemeentelijke verordening waarin een vergunningstelsel is opgenomen
dat specifiek regels stelt ten behoeve van coffeeshops is in strijd met de
Opiumwet. Rb Amsterdam 16 januari 1998 en 19 januari 1998, AB 1998, 222 en
223 m.nt. FM; Rb Dordrecht 3 juli 1998, JG 98.0202; Pres. Rb Rotterdam 16
juli 1998, JG 98.0203 en Pres. Rb Zutphen 14 september 1998, JG 98.0204
m.nt. W.A.G. Hillenaar.- Burgemeester is bevoegd tot bestuursdwang, dit vergt wel zorgvuldigheid
bewijsvoering. Afvoeren van gedooglijst is geen gedoogbesluit. LJN-nr.
AO7469, JG 04.0105 m. nt. A.L. Esveld.- Weigering om af te wijken van beleidsregels om een nog niet gevestigde
coffeeshops te gedogen is een Awb-besluit. Rechtbank Assen, 03/527BESLU, JG
04.0104 m. nt. A.L. Esveld. Intrekken gedoogverklaring brengt niet-ontvankelijk verklaring met zich
mee, zolang niet feitelijk handhavend is opgetreden. LJN-nr. AO6089, JG
04.0079 m. nt. A.L. Esveld.- Uitoefening bestuursdwangbevoegdheid is mogelijk, het ontbreken van
vastgesteld en gepubliceerd coffeeshopbeleid doet daar niet aan af. LJN-nr.
AO2883, JG 04.0110, m. nt. A.L. Esveld. - Exploitant horeca-inrichting verantwoordelijk voor handelingen in zijn
inrichting met betrekking tot handel in softdrugs. Inrichting gesloten.
LJN-nr. AI0787, JG 03.0168 m. nt. T. van der Reijt.- Sluiting woning op grond van art. 174a Gemeentewet om andere reden dan
drugsoverlast toegestaan. LJN-nr. AF5325, JG. 03.0126, m. nt. T. van der
Reijt.- Verspreiding via internet van cannabismenulijsten is volgens de Opiumwet
openbaarmaking . LJN-nr. AO6423, JG 04.0130 m. nt. A.L. Esveld.- Persoonlijke verwijtbaarheid speelt geen rol bij de vraag of zich een
situatie voordoet die tot sluiting van de inrichting noopt. LJN-nr. AP0405,
JG 04. september, m. nt. A.L. Esveld.- Een hennepkwekerij van 89 planten in een woning leidt niet tot ontbinding
van het huurcontract. LJN-nrs. AQ9905 en AQ9850, JG 04.0131, m. nt. A.L.
Esveld.- Gebiedsontzegging i.v.m. met overlast, die te maken heeft met de handel in
en het gebruik van verdovende middelen, zijn gerechtvaardigd door het
algemeen belang in een democratische samenleving. LJN-nr. AP8138, JG 04.0132
m. nt. A.L. Esveld.- Het onderverhuren van een kamer in een woning t.b.v. een hennepkwekerij
leidt tot ontbinding huurcontract. Gerechtshof ’s-Hertogenbosch, rolnr.
C0201144/HE, JG 04.0151, m. nt. A.L. Esveld.- Aankondiging bevel tot sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet is geen
besluit in de zin van de Awb. Rechtbank Groningen, AWB 03/90 GEMWT VEN, JG.
03.0064 m.nt. T. van der Reijt.- Ook een gedoogbeschikking i.p.v. een gedoogverklaring is geen besluit in
de zin van de Awb. LJN-nr. AR2178, JG 04.0162 m.nt. A.L. Esveld.- Aan het ongegrond verklaren van een bezwaar tegen het schrappen van de
lijst met gedoogde coffeeshop komt een gemeente niet toe, de bezwaarmaker is
immers volgens vaste jurisprudentie van de Raad van State niet-ontvankelijk.
LJN-nr. AR7067, JG 05.0034 m.nt. A.L. Esveld. Een APV-vergunning voor de
exploitatie van een horecabedrijf is persoonsgebonden. Dat tevens een
gedoogverklaring voor de exploitatie van een coffeeshop is verstrekt dot
hier niet aan af. Na overlijden vervalt de vergunning en gedoogverklaring.
LJN-nr. AS5523, JG 05.0050 m.nt. A.L. Esveld. Jurisprudentie Drank- en Horecawet- BEM! niet ontvankelijk. Sommige horecaondernemers ondervinden economische
last van de horeca-activiteiten van verenigingen, buurthuizen e.d.
(zogenoemde paracommerciële inrichtingen). Gemeenten moeten op grond van de
Drank- en Horecawet (DHW) voorwaarden stellen om e.e.a. in goede banen te
leiden. Op 1 januari 2000 is de Stichting Bevordering Eerlijke Mededinging
horeca-activiteiten (afgekort: BEM!) gestart met het beteugelen van
oneerlijke mededinging vanwege paracommerciële inrichtingen door gemeenten
en paracommerciële inrichtingen er op te wijzen dat gemeenten voorwaarden
moeten stellen en dat de inrichtingen deze moeten naleven. De
horecaondernemers deden dat liever niet zelf omdat zij repercussies
vreesden. De BEM! was speciaal voor (het uitdelen van waarschuwingen en) het
voeren van processen opgericht omdat de ABRS bepaalde (onder meer in de
uitspraak van 19 februari 1996, R03.93.2171, AB 1996, 241) dat de landelijke
vereniging Koninklijk Verbond van Ondernemers in het Horeca- en Aanverwante
Bedrijf “Horeca Nederland” te Woerden niet ontvankelijk was. De Afdeling
oordeelde toen dat met artikel 3a (thans artikel 4) van de (DHW) is beoogd
het zogenoemd paracommercialisme te beteugelen ten faveure van reguliere
horecaondernemers - een belang dat zich naar zijn aard in beginsel leent
voor een collectieve behartiging ervan op plaatselijk of regionaal niveau.
De Afdeling achtte dit belang niet zodanig van aard dat Horeca Nederland
zich dit als landelijk opererende vereniging - binnen het kader van haar
zeer algemene doel - kan aantrekken. De Afdeling constateert nu dat het doel
van de BEM! op zichzelf voldoende specifiek is maar dat de belangen die de
BEM! wil behartigen toch plaatselijke of hooguit regionale kwesties
betreffen. Dat kunnen de horecaondernemers volgens de Afdeling zelf wel
doen, ook al vrezen zij eventuele repercussies. De BEM! is volgens de
Afdeling daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard.- Terzijde wordt vermeld dat de minister van VWS in de Alcoholnota (TK
2000-2001, 27565, nr. 2) aangeeft voornemens te zijn de bepalingen over het
paracommercialisme te schrappen vanwege het feit dat bepalingen die zijn
ingegeven uit economische overwegingen niet in een volksgezondheidwet als de
DHW thuis horen. ABRS 22-05-2002, 200103867/1, LJN-nr. AE2813, JG 02.0129 m.nt. A.L. Esveld.- Gevolmachtigde als leidinggevende horecabedrijf geaccepteerd, in
tegenstelling tot huidige praktijk. LJN-nr. AG1744, JG 04.0078 m.nt. A.L.
Esveld.24 Internetcomputers trekken een zelfstandige stroom bezoekers,
strijd met de Drank- en Horecawet. LJN-nr.AO 8501, JG 04.0103 m.nt. A.L.
Esveld: Gst 2004, 188 m. nt. J.L.A. Kessen.Artikel 2:23 BegripsomschrijvingenDe omschrijving van het begrip 'openbare inrichting' sluit zoveel mogelijk
aan bij de Drank- en Horecawet. In de praktijk is gebleken dat in
coffeeshops soms uitsluitend cannabisproducten tegen vergoeding worden
verstrekt (en genuttigde dranken om niet). Om te voorkomen dat een
coffeeshop in dat geval niet zou worden bestreken door de
begripsomschrijving 'openbare inrichting', is in het eerste lid de
aanduiding 'rookwaren' opgenomen.De sluitingsbepalingen van deze paragraaf betreffen de gedeelten van de
inrichting, waarin de eigenlijke horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een
op het trottoir gesitueerd terras behoort wel tot de inrichting, de zich
boven de inrichting bevindende woning van de houder niet. Ook sportkantines,
sociëteiten, clublokalen, verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan
te merken. Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de
veronderstelling wekken dat de in de APV opgenomen sluitingstijden niet van
toepassing zijn op dat bedrijf: immers, volgens de jurisprudentie kan een
gemeentelijke verordening geen activiteiten betreffen die elk karakter van
openbaarheid missen. Dit laatste kan niet worden gezegd van activiteiten die
een weerslag hebben op een openbaar belang, waarvan ook sprake is bij
besloten horecabedrijven. De sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten
binnen het bedrijf, maar op de (nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de
omgeving: bijvoorbeeld in de vorm van overlast van komende en gaande
bezoekers (het aan en afrijden van auto's, het slaan met portieren,
claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.).Het behoeft geen betoog dat, naast de houder van het horecabedrijf, een
aantal categorieën van personen moet worden uitgezonderd van het begrip
bezoekers. Dit is mede het gevolg van de gewijzigde begripsbepaling ten
aanzien van (de begrenzing) van) de inrichting. Met het oog op de
handhaafbaarheid is deze bepaling aangepast. Alleen uitgezonderd zijn de
leidinggevende(n) en het personeel dat noodzakelijkerwijs aanwezig moet zijn
voor het uitvoeren van dringende werkzaamheden. Verder de personen die in de
inrichting nachtverblijf houden en als zodanig zijn vermeld in het daartoe
bestemde register (zie hiervoor de toelichting bij artikel 2:40 e.v.) en de
personen die wegens dringende redenen in de inrichting aanwezig moeten zijn
(zoals personeel van derden die de tapinstallatie onderhouden of
herstellen).Jurisprudentie Een café is geen discotheek! LJN-nr. AO9751, JG 04.0133 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:24 Exploitatievergunning openbare
inrichtingDe exploitatievergunning richt zich met name op de openbare orde. Een lex
silencio positivo is dan ook om dwingende redenen van algemeen belang niet
wenselijk. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet van toepassing verklaard.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van
de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning
een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting. Eerste lidArtikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de
burgemeester is belast met de uitvoering van verordeningen voor zover deze
betrekking hebben op het toezicht op de voor het publiek openstaande
gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door de burgemeester verleend. In het
kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is bekeken
of het horeca-exploitatievergunningenstelsel in de APV gehandhaafd of
geschrapt moet worden. De gemeente heeft gekozen voor het handhaven van de
horecaexploitatievergunning. Deze vergunning is noodzakelijk voor het
handhaven van de openbare orde. De Europese Dienstenrichtlijn eist dat een
vergunningstelsel niet discriminatoir, noodzakelijk en proportioneel is. De
richtlijn is van toepassing op horeca. Het drijven van een horecaonderneming
is immers het verrichten van een dienst aan de klant. Voor wat betreft de
noodzakelijkheid moet de gemeente afwegen of er dwingende redenen van
algemeen belang zijn die een vergunningstelsel rechtvaardigen. Het gaat hier
om de ‘rule of reason’, omdat er bijna altijd sprake is van vestiging van
een horecaondernemer. Op vestiging van buitenlandse dienstverleners is
artikel 9 van toepassing. Zie voor nadere uitleg hiervan en van het begrip
proportionaliteit onder het algemeen deel van deze afdeling. Vergunning voor onbepaalde tijdOp grond van het nieuwe artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde
tijd. Dit geldt ook voor de horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente
niettemin een tijdsduur wil verbinden aan de vergunning van bijvoorbeeld
vijf of tien jaar, dan is het alleen op gronden ontleend aan dwingende reden
van algemeen belang geoorloofd een termijn te stellen. Zie verder onder het
algemeen deel bij deze afdeling. VergunningvoorschriftenKrachtens artikel 1:4 van de APV kunnen voorschriften worden verbonden aan
de exploitatievergunning. Voorwaarden moeten vallen onder randvoorwaarden
van artikel 10 van de Dienstenrichtlijn. Tweede lidAls het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter
plaatse niet toelaat, is het moeilijk uit te leggen dat de
exploitatievergunning moet worden verleend, maar dat daarvan geen gebruik
gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het
bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen.
Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling
geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar brengt dit mee dat
de burgemeester treedt in een beoordeling van het geldende bestemmingsplan,
maar dit laat de bevoegdheid van het college bij de toepassing van het
geldende bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet of
de Wet op de ruimtelijke ordening is geen sprake. Verplichte verklaring omtrent gedragDe exploitatievergunning is persoonsgebonden. De persoon van de exploitant
speelt immers een belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in
de wijze waarop deze exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare
orde beïnvloedt. Om die reden is de verplichting opgenomen voor de
vergunningaanvrager om een recente verklaring omtrent gedrag over te leggen.
Een verklaring omtrent het gedrag (VOG) wordt aangevraagd bij de gemeente
waar men staat ingeschreven in de Gemeentelijke Basisadministratie. Het
Centraal Orgaan VOG geeft de verklaring namens de Minister van Justitie af.
In het kader van de Wet BIBOB, (Bevordering integriteitsbeoordelingen
openbaar bestuur) is dit artikellid expliciet opgenomen. Indien toepassing
wordt gegeven aan de mogelijkheden van de Wet BIBOB, zal de gemeente eerst
zelf al het mogelijke moeten doen om de integriteit en achtergrond van de
vergunningaanvrager te onderzoeken. Een belangrijk hulpmiddel kan daarbij de
verklaring omtrent het gedrag zijn.Derde lidOmdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de
horeca te ruim zijn geformuleerd (met name de volksgezondheid is hier niet
aan de orde), is bepaald dat het hier om de openbare orde gaat en om het
woon- en leefklimaat. Het begrip openbare orde moet wel binnen de kaders van
de Europese Dienstenrichtlijn worden geïnterpreteerd. Met andere woorden :
de interpretatie mag het kader van de ‘rule of reason’ niet te buiten gaan.
De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de
mogelijkheid preventief te toetsen, of de exploitatie van een horecabedrijf
zich verdraagt met het woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van
belang in welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook
in welke mate de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van
de buurt zullen aantasten. De weigeringsgrond woon- en leefmilieu valt onder
de ‘rule of reason’ en mag daarom (bij een horecaondernemer die zich hier
vestigt) ook op grond van de Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond worden
gehanteerd. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het
in het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen
vergunningen aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen
kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als door een
veelheid van horecabedrijven in de straat of de wijk de openbare orde of het
woon- en leefmilieu in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond
of aannemelijk gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake
is. De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande
lijn in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op
grond van artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en
non-discriminatoire op objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning
van vergunningen moet zijn. Het beleid kan worden neergelegd in een
horecanota of een vergelijkbaar beleidsstuk, waarin gemotiveerd het
maximumaantal te verlenen vergunningen is vermeld of horecaconcentratie of
horecastiltegebieden zijn aangewezen. Uiteraard zal dat beleid moeten
overeenstemmen met het voor het gebied van kracht of in voorbereiding zijnde
bestemmingsplan. Een maximumstelsel kan ook in het bestemmingsplan zelf
worden neergelegd. In het algemeen mag de burgemeester afwijzend beslissen
op een aanvraag om een vergunning, als daarmee het maximum wordt
overschreden. Daarbij zal de burgemeester steeds moeten nagaan, of
bijzondere omstandigheden nopen tot het maken van een uitzondering op het
beleid: iedere vergunningaanvraag moet immers zelfstandig en met
inachtneming van de betrokken belangen worden beoordeeld. Vierde lidHet vierde lid is gebaseerd op artikel 3, eerste lid van de Wet BIBOB. Het
BIBOB instrumentarium is preventief van karakter. Beoogd wordt te voorkomen
dat door het verlenen van vergunningen, de gemeente onbedoeld criminele
activiteiten faciliteert. Het is dus noodzakelijk dat het bestuur de
beschikking krijgt over de juiste informatie om te beoordelen of er sprake
is van een ernstig gevaar voor een dergelijke situatie. Hiertoe is het LBB
opgericht dat bestuursorganen desgevraagd adviseert over de mate van gevaar
dat met behulp van overheidsmiddelen criminele activiteiten worden
gefaciliteerd (BIBOB-advies). Het LBB kan de gegevens die nodig zijn voor
het onderzoek putten uit openbare en limitatief opgesomde gesloten bronnen.
De wet voorziet in de rechtsgrond om een aanvraag van een subsidie of een
vergunning te weigeren op grond van de aanwezigheid van ernstig gevaar. Voor
de aanbestedingen zijn de uitsluitingsgronden neergelegd in de Europese
aanbestedingsrichtlijnen. Met behulp van het BIBOB instrumentarium kunnen
deze uitsluitingsgronden effectief worden toegepast. In 2009 heeft het
college de Beleidslijn BIBOB vastgesteld.Vijfde lidArtikel 3 van de Drank- en Horecawet bepaalt dat het is verboden zonder
daartoe strekkende vergunning van burgemeester en wethouders het
horecabedrijf (of slijtersbedrijf) uit te oefenen. Een vergunning is vereist
voor iedere inrichting. Wanneer een dergelijke vergunning niet kan worden
verleend heeft het verlenen van een exploitatievergunning ook weinig zin,
omdat de aanvrager daar verder niets mee kan beginnen.Zesde lidDeze bepaling behoeft geen nadere toelichting.Zevende lidArtikel 2:5 van de APV heeft betrekking op het plaatsen van voorwerpen op of
aan de weg in strijd met de publieke functie ervan. Het tweede lid bepaalt
dat het bevoegd bestuursorgaan in het belang van de openbare orde of de
woon- en leefomgeving nadere regels kan stellen ten aanzien van terrassen.
Het bevoegde bestuursorgaan is in dit geval de burgemeester.Achtste lidDeze bepaling behoeft geen nadere toelichting.Negende lidEen aantal categorieën van kleinschalige horecagelegenheden, waar de
openbare orde evident niet in het geding is, is in de visie van de gemeente
geen vergunning nodig. Te denken valt aan tearooms, een ontbijthoekje bij de
bakker, ijssalons etc. Vooralsnog is gekozen om winkels in de zin van de
Winkeltijdenwet, die als nevenactiviteit een horecagedeelte hebben, uit te
sluiten. De gemeente kan – indien gewenst - het toepassingsgebied verder
beperken door in het artikel eisen te stellen aan de afmetingen van de
ruimte. Tiende lidVoor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om
te voorkomen dat de horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet. Elfde lidIn het elfde lid zijn categorieën van horecabedrijven opgenomen waarvoor de
vergunningplicht niet geldt. Uitgezonderd van de vergunningplicht zijn
zorginstellingen waar een voor het publiek toegankelijke eettafel is en
restaurants in musea. De gemeente kan deze aanvullen met andere categorieën
van horecabedrijven waarvan lokaal geen overlast te verwachten is. Indien
alcoholische dranken worden geschonken, moet wel een vergunning op grond van
de Drank- en Horecawet worden aangevraagd!Jurisprudentie- Strijd met het bestemmingsplan is als weigeringsgrond aanvaardbaar. ABRS
24 03 1997, AB 1997, 201 m.nt. FM, Gst. 1997, 7058, 4 m.nt. HH, JG 97.0165
m.nt. E.M.H. Franssen.- Aannemelijk is dat de aantasting van de woon en leefsituatie wordt
veroorzaakt door de cumulatieve effecten van het totale aantal inrichtingen.
ARRS 22-05-1987, AB 1988, 240; ARRS 08 01 1988, AB 1988, 417; ABRS 24 01
1995, Gst. 1995, 7011, 3, JG 95.0200.- Aannemelijk is dat woon- en leefklimaat nadelig wordt beïnvloed door de
uitbreiding van een horeca-inrichting waardoor de bezoekerscapaciteit wordt
vergroot. ABRS 20-05-1997, R03.93.1560, JU 982016 (VNG-databank).- Weigering van vergunning voor coffeeshop die niet voldoet aan de in het
beleid gestelde afstandsnorm van 200 (respectievelijk 250) meter van scholen
of jongerencentra is terecht. Vz.ABRS 10-06-1997, H01.97.0530, JU 981013
(VNG-databank) en Vz.ABRS 20-02-1998, H01.97.1514, JU 981015
(VNG-databank).- Voorschrift in terrasvergunning, waarbij op dagen dat er evenementen zijn
aan het gebruik van de weg voor dat doel prioriteit wordt gegeven, dient
doelmatig gebruik en beheer van de weg. ABRS 17 06 1997, JG 98.0027 98.0027,
Gst. 1998, 7067, 2 met noot van HH.- Een terras is een bij een voor het publiek openstaand gebouw behorend erf
in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet. Ingevolge het eerste lid van
dit artikel is de burgemeester onder meer belast met het toezicht op de voor
het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven. Ingevolge het
derde lid van dit artikel is de burgemeester belast met de uitvoering van de
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op dat toezicht. De
burgemeester – en niet het college – is dus bevoegd om terrasvergunningen te
verlenen. ABRS 05-06-2002, JG 02.0128 m.nt. M. Geertsema. In dezelfde zin: ABRS
13-11-2002 (Nijmegen), nr. 200202419, LJN-nr. AF0269.- De burgemeester heeft terecht vergunning verleend voor de exploitatie van
een terras van bepaalde afmetingen en aan deze vergunning in verband met het
belang van de verkeersveiligheid een voorwaarde inzake wijze van bediening
verbonden. LJN-nr. AF0274, JG 03.0023 m.nt. A.L. Esveld.- Het college is niet bevoegd tot het nemen van besluiten op aanvragen om
terrasvergunningen. LJN-nr. AF0261, JG 03.0022 m.nt. A.L. Esveld.- Internetdiensten trekken een zelfstandige stroom bezoekers; internetcafé
komt niet in aanmerking voor vergunning op grond van de DHW. JG 04.0193, m.
nt. A.L. Esveld, LJN-nr. A08501. Gst. 2004, 188 m.nt. J.L.A. Kessen.- De vrees voor het niet naleven van vergunningsvoorschriften is geen reden
om een vergunning te weigeren. ABRS 24-11-2004, LJN-nr. AR6286, JG 05.0047
m.nt. A.L. Esveld.- Weigering van een vergunning voor een horeca-inrichting op grond van het
feit dat het bestemmingsplan een seksinrichting niet toestaat? ABRS
03-11-2004, LJN-nr. AR5047, JG 05.0006, m.nt. A.L. Esveld.- Weigering op grond van gemeentelijk onderzoek als gevolg van de Wet Bibob.
Rb Roermond 30-12-2004, JG 05.0035 m.nt. A.L. Esveld.- Aan het jarenlang niet optreden van het college tegen het verboden gebruik
kan niet het gerechtvaardigd vertrouwen worden ontleend dat het college niet
meer tot handhaving zou overgaan. Het accepteren van verplichte meldingen op
grond van de algemeen plaatselijke verordening voor incidentele feesten is
daartoe onvoldoende. ABRS 28-10-2004, LJN-nr. AR5063, JG 05.0008 m.nt. A.L.
Esveld.- Een APV vergunning voor de exploitatie van een horecabedrijf is
persoonsgebonden. Dat tevens een gedoogverklaring voor de exploitatie van
een coffeeshop is verstrekt doet hier niets aan af. Na overlijden vervalt
vergunning en gedoogverklaring. LJN-nr. AS5523, JG 05.0050 m.nt. A.L.
Esveld.- Houseparty in horecagelegenheid behoort vanwege de grootschaligheid, de
muziekstijl, het publiek dat er komt en de toegestane sluitingstijd niet tot
de normale bedrijfsvoering. In aanmerking wordt genomen dat de organisator
van het feest een derde. Voorts is in aanmerking genomen dat dit soort
feesten vaak gepaard gaat met grootschalig drugsgebruik en dat extra
politie-inzet nodig is om de openbare orde te handhaven. Het is een
evenement in de zin van art. 2.2.2, van de APV. Het preventief opleggen van
een dwangsom is geoorloofd. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388.- Onder verwijzing naar AB 2003, 302 overweegt de Afdeling dat slechts het
belang van de aanvrager rechtstreeks betrokken is bij een besluit tot
weigering van de horeca-exploitatievergunning. De eigenaar van het
betreffende pand en de exploitant van de in dat pand geplaatste
speelautomaten zijn geen belanghebbende. ABRS 07-12-2005, AB Kort 2006,
42.- Intrekking exploitatievergunning door burgemeester van Rotterdam; APV
Rotterdam; sluiting horeca-inrichting voor zes maanden; discretionaire
bevoegdheid en marginale toetsing. ABRS 15-10-2008, nr. 200800533/1, LJN
BF8984, JB 2008, nr. 259.- Weigering exploitatievergunning vanwege gedrag exploitant door
burgemeester Amsterdam. Exploitant ongeschikt voor een
exploitatievergunning. Illegale gokactiviteiten hebben negatieve invloed op
woon- en leefsituatie omgeving café en de openbare orde (ABRS 20-08-2008,
nr. 200800626/1, LJN: BE8861, Gem.St 7322, 87)- Intrekken exploitatievergunning coffeeshop Maastricht. Voor de toepassing
van art. 13b Opiumwet is vereist dat aannemelijk is dat in strijd met de
Opiumwet drugs worden verhandeld of daartoe aanwezig zijn. Voor het
instellen van een eigen onderzoek naar het bestaan van ernstig gevaar in de
zin van art. 3.1 Wet Bibob kan evenwel worden volstaan met feiten of
omstandigheden die een dergelijk gevaar doen vermoeden. (ABRS 30-09-2009,
nr. 200900735/1/H3, LJN: BJ8931)- Weigering gedoogverklaring is geen besluit, maar kan wel worden beoordeeld
in het kader van de intrekking van een horeca-exploitatievergunning
(Voorzieningenrechter Rb Utrecht 5-11-2009, LJN BK8027, JG10.0091).- Beoordeling levensgedrag is niet ingekaderd door uitgewerkte
begripsomschrijving of ingeperkt door een termijn van vijf jaar. Advies
Bureau BIBOB geen grondslag besluiten tot weigering exploitatievergunning en
vergunning artikel 3 Drank- en Horecawet; gegevens uit dit advies zijn
evenmin gebruikt - Den Helder. Zoals de rechtbank, onder verwijzing naar de
uitspraak van de Afdeling van 26 juni 2002 in zaaknr. 200106008/1, terecht heeft overwogen, gelden er geen
beperkingen ten aanzien van de feiten of omstandigheden die bij de
beoordeling van het levensgedrag mogen worden betrokken, nu in het Besluit
geen nadere omschrijving is gegeven van de eis dat de leidinggevenden niet
in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn en ook gelet op het feit dat de
tekst van artikel 8 van de DHW noch de geschiedenis van de totstandkoming
van die bepaling tot een andere opvatting dwingt. Anders dan [appellant]
betoogt, kan uit de in het tweede lid van artikel 3.2.2 van de APV genoemde
termijn van vijf jaar niet worden afgeleid dat deze termijn ook op het
eerste lid van die bepaling van toepassing is. Gelet op het gebruik van de
term 'naast' in de tekst van het tweede lid, zijn in de eerste twee leden
van artikel 3.2.2 van de APV cumulatieve eisen gesteld, hetgeen ook blijkt
uit de toelichting op deze bepaling, waarin is gesteld dat de aanduiding 'in
enig opzicht van slecht levensgedrag' in het eerste lid, onder b, meer omvat
dan hetgeen is gesteld in de navolgende leden (ABRS 23-09-2009, LJN: BJ8293
en Gem.St 7339, 78).Voorzieningenrechter Rb. ’s-Hertogenbosch, 26-08-2011,
AWB 11/2464 burgemeester van de gemeente Eindhoven, verweerder. Gemeentewet
125, 151c, 174 APV gemeente Eindhoven 2010. Sluiting horecagelegenheid.
Overtredingen APV. Verweerder was bevoegd om handhavend op te treden.
Cameratoezicht niet onrechtmatig; beelden mogen worden gebruikt als bewijs
(vergelijk bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 18 juni 2003, LJN
AG1738). LJN: BR5900 Artikel 2:25 TerrassenJurisprudentie Een terras is een bij een voor het publiek openstaand gebouw behorend erf
in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet. Ingevolge het eerste lid van
dit artikel is de burgemeester onder meer belast met het toezicht op de voor
het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven. Ingevolge het
derde lid van dit artikel is de burgemeester belast met de uitvoering van de
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op dat toezicht. De
burgemeester – en niet het college – is dus bevoegd om terrasvergunningen te
verlenen. ABRS 05-06-2002, JG 02.0128 m.nt. M. Geertsema. In dezelfde zin:
ABRS 13-11-2002 (Nijmegen), nr. 200202419, LJN-nr. AF0269. De burgemeester
heeft terecht vergunning verleend voor de exploitatie van een terras van
bepaalde afmetingen en aan deze vergunning in verband met het belang van de
verkeersveiligheid een voorwaarde inzake wijze van bediening verbonden.
LJN-nr. AF0274, JG 03.0023 m.nt. A.L. Esveld. Het college is niet bevoegd
tot het nemen van besluiten op aanvragen om terrasvergunningen. LJN-nr.
AF0261, JG 03.0022 m.nt. A.L. Esveld. Voorschrift in terrasvergunning,
waarbij op dagen dat er evenementen zijn aan het gebruik van de weg voor dat
doel prioriteit wordt gegeven, dient doelmatig gebruik en beheer van de weg.
ABRS 17 06 1997, JG 98.0027 98.0027, Gst. 1998, 7067, 2 met noot van HH.
Artikel 2:26 Vrijstelling
vergunningsplichtDoor vrijstelling van de vergunningplicht, kunnen in de
gemeente gebieden worden aangewezen waar zonder voorafgaande toestemming een
horecabedrijf kan worden geëxploiteerd. Bij wijze van 'ondergrens' geeft het
tweede lid als rechtstreekse norm dat de exploitatie van het horecabedrijf
echter ook dan de woon- en leefsituatie in de omgeving of de openbare orde
niet op ontoelaatbare wijze nadelig mag beïnvloeden. Indien nodig met het
oog op de naleving van de in het tweede lid opgenomen norm, kan
bestuursdwang worden aangezegd of een dwangsom worden opgelegd.
JurisprudentieHet gevaar van "verboden delegatie" aan
de burgemeester bestaat hier niet. De Afdeling bestuursrechtspraak ziet in
een besluit gebaseerd op dit artikel geen algemeen verbindend voorschrift
ABRS 23-11-1999, JB 2000, 23 m.nt. J.M.E. Derks, Gst. 2000, 7112, 6 m.nt.
HH. Artikel 2:27 SluitingsuurEerste lidGrondslag voor de in de APV opgenomen sluitingsbepalingen is artikel 149 van
de Gemeentewet. De gemeenteraad kan verplichte sluitingstijden voor
horecabedrijven vaststellen in het belang van de openbare orde, het
voorkomen of beperken van overlast, het beschermen van het woon- en
leefklimaat e.d.Tweede en derde lidIn afwijking van de in het eerste lid genoemde sluitingstijden, kan de
burgemeester andere sluitingstijden vaststellen voor een afzonderlijk
horecabedrijf. Dat kan zowel neerkomen op een verruiming van de
openingstijden, als op een beperking. Het tweede lid geeft de burgemeester
de bevoegdheid daartoe een voorschrift te verbinden aan de vergunning die
aan de exploitant van de desbetreffende inrichting zal worden verleend. Het
gaat hier om een vergunningvoorschrift als bedoeld in artikel 1:4 van de
APV, dat dus moet strekken ter bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning vereist is. Een voorbeeld van zo'n voorschrift
is de verplichting een bepaald veiligheidsniveau voor de bezoekers te
garanderen of het rustiger laten verlopen van het sluitingsuur. Een portier
of een detectiepoort bij nachtbedrijven kan in zo'n eis voorzien. De wijze
waarop aan de eis wordt voldaan, is een keuze van de exploitant. De
burgemeester geeft daarna aan of met een bepaalde keuze van de exploitant
aan zijn eis wordt voldaan. De eventuele aanwezigheid van een portier moet
voldoen aan de Wet beveiligingsorganisaties en recherchebureaus.Over de uitoefening van deze bevoegdheid, kan de burgemeester desgewenst
beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81, eerste lid, van de
Algemene wet bestuursrecht. Als beleidsregel kan de burgemeester bepalen dat
hij, bij het beantwoorden van de vraag of voor een afzonderlijk
horecabedrijf bij vergunningvoorschrift afwijkende sluitingstijden zullen
worden vastgesteld, per categorie horecabedrijven een bepaald beleid
hanteert.Dat beleid kan bijvoorbeeld inhouden dat het sluitingsuur voor cafetaria's,
broodjeszaken e.d. als regel op een ander tijdstip (bijvoorbeeld een uur
later) wordt vastgesteld dan voor andere horecabedrijven, om cafébezoekers
de mogelijkheid te bieden iets te eten na de sluiting van hun café. Nu het
hier een beleidsregel betreft, kan de burgemeester daarvan in een concreet
geval - gemotiveerd - afwijken (een cafetaria niet toestaan een uur later te
sluiten dan cafés) indien dat volgens hem noodzakelijk is in het belang van
de openbare orde of de woon en leefomgeving.Een horecabedrijf als bedoeld in artikel 2:23 APV kan vergunningplichtig
zijn ingevolge de Wet milieubeheer (Wm) of onder de werking van het
Activiteitenbesluit vallen. Aan een krachtens de wet te verlenen vergunning
kunnen eveneens voorschriften worden verbonden dan wel nadere eisen worden
gesteld ter voorkoming van de indirecte gevolgen van de inrichting. De
sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voor zover de op de Wm
gebaseerde voorschriften van toepassing zijn. Wat betekent dit voor de
reikwijdte van de APV bepalingen? De Wm beoogt een uitputtende regeling te
geven ter voorkoming of beperking van alle nadelige gevolgen van het milieu
door het in werking zijn van krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De
gemeenteraad is niet bevoegd die regeling bij verordening aan te vullen,
indien daarmee wordt beoogd dezelfde belangen te beschermen. De raad kan dus
niet aanvullend via de APV gevaar, schade of hinder of andere belangen die
onder het begrip 'bescherming van het milieu' vallen, tegengaan die wordt
veroorzaakt door een inrichting die vergunningplichtig is ingevolge de Wm.
Zie hiervoor ook de algemene toelichting bij deze paragraaf.Jurisprudentie- Een in naam besloten club die wel in hoge mate voor het publiek
toegankelijk is, moet voldoen aan de sluitingstijden van de APV. Vz.ARRS,
21-12-1992, Gst. 1993, 6073, 4 m.nt. HH, JG 93.0260.- Beleid op basis waarvan coffeeshops, in tegenstelling tot andere
horecabedrijven, vanaf 20.00 uur gesloten moeten zijn is noch in strijd met
de Winkeltijdenwet noch anderszins onredelijk. Een coffeeshop is geen
winkel. Hij is immers in hoofdzaak ingericht als een bedrijf waar gekochte
waren ter plaatse worden genuttigd. Rb Breda, 03-12-1997, JG 98.0025, AB
1998, 76 m.nt. FM.- Terughoudend beleid ten aanzien van nachtvergunningen voor
horecabedrijven. ABRS 08-02-1994, JG 94.0252 , Gst. 1994, 6999, 4 m.nt.
HH.- Verhouding tussen sluitingstijden zoals vastgesteld door de raad op grond
van de verordening en door de burgemeester voor het concrete geval. Vz.ARRS
30-03-1993, JG 94.0094 m.nt. A.B. Engberts.- Sluitingstijden in de APV stellen geen grenzen aan de bevoegdheid van de
burgemeester om ontheffing te verlenen. ARRS 02-09-1983, AB 1984, 245 m.nt.
JHvdV. De ontheffing van de burgemeester mag geen permanent karakter hebben
en niet alle in de gemeente aanwezige inrichtingen betreffen. ARRS
19-01-1984, AB 1984, 491 m.nt. JHvdV.- De in exploitatievergunningen voor een niet-alcoholverstrekkend)
horecabedrijf opgenomen mededeling omtrent de openingstijden van het
horecabedrijf is geen besluit in de zin van art. 1:3, lid 1, van de Awb.
Openingstijden vloeien namelijk rechtstreeks voort uit de APV. LJN-nr.
AE8980, JG 03.0024 m.nt. A.L. Esveld.- De burgemeester stelde terecht eis aan garderobefunctie café bij
ontheffing sluitingstijd. LJN-nr. AF2496, JG 03.0063 m.nt. A.L.
Esveld.- Herhaalde overtreding van sluitingtijd leidt tot onmiddellijke sluiting
horecabedrijf. LJN-nr. AM5381, JG 04.0102 m.nt. A.L. Esveld. (ABRS
29-10-2003, nr. 200206697/1).- Beleid niet op papier; geen bijzonder geval; toetsing in bezwaar ex nunc;
motivering uitspraak. Horecabedrijf van appellant is gelegen buiten de
binnenstad. Ingevolge de APV van Deventer kan ontheffing van het
sluitingsuur slechts worden verleend indien naar het oordeel van de
burgemeester het woon- en leefklimaat in de naaste omgeving niet op
ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed. In dit verband voert de
burgemeester het beleid dat buiten de binnenstad geen ontheffingen worden
verleend. De rechtbank heeft dit beleid, mede de wens de horeca in de
binnenstad te concentreren, terecht niet onredelijk geacht [ABRS 29-04-2008,
nr. 200707367/1, AB 2008, 264].Voor 02.00 uur gaat een loop ontstaan van bezoekers die op tijd in hun
favoriete café willen zijn. Tussen 02.00 en 03.00 uur is het vrij rustig
geworden op straat. Na 03.00 uur ontstaat de meeste drukte. De cafés die
gebruik maken van het éénrichtingsverkeer moeten dan gaan sluiten. Bij een
aantal cafés is van gespreid vertrek van bezoekers geen sprake. Het grootste
aantal bezoekers vertrekt om klokslag 03.00 uur. Dit heeft tot gevolg dat er
grote groepen jongeren tegelijk op straat komen. Na 03.00 uur zoekt een
aanzienlijk deel van de bezoekers zijn vertier nog in de nachtcafés of de
cafetaria’s. Dan ontstaat ook de meeste overlast door schreeuwende
onverlaten. Het éénrichtingsverkeer wordt goed toegepast wanneer er
zichtbaar wordt gecontroleerd door de politie of gemeente. Toegangssluis:Vlissingen heeft een aantal cafés dat niet is voorzien van een geluidsluis.
Een aantal van de cafés produceert een zodanig laag geluidsniveau dat een
geluidsluis niet noodzakelijk is. De sluis is één van de voorwaarden om aan
het éénrichtingsverkeer te mogen deelnemen. Een geluidsluis is een maatregel
om geluidsoverlast buiten de inrichting te voorkomen. De geluidsnormen
worden voorgeschreven in het Activiteitenbesluit. Een vergunning voor
éénrichtingverkeer wordt door de burgemeester afgegeven. Het is aan hem om
te bepalen of aan een café ontheffing kan worden verleend om geen
geluidsluis als voorziening te hebben. Wanneer in een later stadium blijkt
dat een inrichting met ontheffing toch geluidsoverlast veroorzaakt is er
altijd de mogelijkheid het éénrichtingsverkeer weer in te trekken of alsnog
een geluidsluis te eisen. Nachtcafés:In Vlissingen kunnen momenteel vier horeca-inrichtingen een nachtvergunning
krijgen. Deze inrichtingen mogen van 12.00 tot 05.00 uur geopend zijn. Van
04.00 tot 05.00 uur geldt voor hen het eenrichtingsverkeer. Drie van de vier
inrichtingen liggen in het centrum. Eén nachtcafé ligt aan de Prins
Hendrikweg. De nachtcafés in de binnenstad krijgen hun grootste toeloop van
bezoekers na 03.00 uur. De openingstijd voor nachtcafés is 12.00 uur.
Hierdoor kunnen deze cafés ook meedoen aan activiteiten die overdag worden
gehouden tijdens festivals, Bevrijdingsdag en Koninginnedag.
Artikel 2:28 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke
sluitingEerste lidArtikel 174 van de Gemeentewet vormt de
grondslag voor de bevoegdheid om een of meer horecabedrijven tijdelijk
afwijkende sluitingsuren op te leggen of tijdelijk te sluiten. Aanleiding
voor tijdelijke afwijking of sluiting, moet zijn gelegen in het belang van
de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid, of in bijzondere
omstandigheden (zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft een
algemene bevoegdheid die een individueel karakter heeft zich niet alleen kan
uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de gemeente
aanwezige horecabedrijven. Wel beperkt de bevoegdheid zich tot het tijdelijk
vaststellen van afwijkende sluitingstijden of tot tijdelijke
sluiting.Tweede lidHoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet 'Damocles' (artikel 13b
van de Opiumwet dat op 21 april 1999 in werking is getreden) vanuit is
gegaan dat gemeentelijke regelingen (overlast- of exploitatieverordeningen)
hun geldigheid behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke regeling
een ander is, lijkt het raadzaam door middel van het bepaalde in het tweede
lid buiten twijfel te stellen dat niet in dezelfde situaties kan worden
opgetreden als waarvoor artikel 13b Opiumwet is bedoeld. Het Damoclesbeleid
van de gemeente Vlissingen is vastgesteld door de burgemeester op 14
februari 2000 met instemming van de gemeenteraad op 30 maart 2000 en bekend
gemaakt op 5 april 2000. Op 13 juli 2002 is de Wet Victor in werking getreden (Staatsblad 2002, 348).
Deze wet houdt in dat het college de bevoegdheid krijgt om de eigenaar van
een pand dat is gesloten op grond van de APV, artikel 13b Opiumwet of
artikel 174a Gemeentewet aan te schrijven om het pand in gebruik te geven
aan een andere persoon of instelling, dan wel om verbeteringen aan te
brengen. Als de verstoring van de openbare orde of de verkoop van drugs niet
langdurig achterwege blijft, kan in het uiterste geval zelfs overgegaan
worden tot onteigening. In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op
grond van artikel 13b Opiumwet en artikel 174a Gemeentewet moeten worden
ingeschreven in de openbare registers conform artikel 3:16 Burgerlijk
Wetboek. Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet voor de
sluitingen op grond van de APV. Het Victoriabeleid van de gemeente
Vlissingen is vastgesteld door de burgemeester op 14 februari 2000 met
instemming van de gemeenteraad op 30 maart 2000 en bekend gemaakt op 5 april
2000.Jurisprudentie- Artikel 174 van de Gemeentewet geeft aan de burgemeester reeds een
sluitingsbevoegdheid. Wenselijk om ook in de APV een sluitingsbepaling op te
nemen. ARRS 15 06 1984, AB 1985, 96 m.nt. JHvdV. - Sluitingsmaatregel heeft geen punitief karakter en is niet onevenredig
zwaar. ABRS 23 05 1995, AB 1995, 475 m.nt. LJJR. - Sluitingsbevel zonder tijdsbepaling voldoet niet aan artikel 221
gemeentewet (oud). Vz.ARRS 26-08-1992, AB 1993, 104, JG 93.0116, en ABRS
05-07-1996, JG 96.0266. - Terechte sluiting voor onbepaalde tijd van coffeeshop die het
nuloptiebeleid overtreedt. Vz.ABRS 05-091997, Gst. 1998, 7069, 4 m.nt. HH. - Terechte sluiting van horecagelegenheid voor de duur van een jaar wegens
handel in harddrugs. Vz.ABRS 22-04-1998, K01.97.0213 (ongepubliceerd).
Persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant daarbij (bij handel in
harddrugs) is niet van belang. ABRS 29-04-1997, R03.93.4839, JU 982015
(VNG-databank), ABRS 27-06-1997, R03.93.5408, JU 98201 (VNG-databank), en
ABRS 04-07-2001, AB 2001, 6 m.nt. JGB/AES. Terechte sluiting van twee
horeca-inrichtingen en intrekking van de exploitatievergunningen wegens
smokkel van illegalen. Aantasting van de openbare orde. Pres. Rb Rotterdam 5
september 1997, JG 97.0209. - Bij uitoefening sluitingsbevoegdheid hoeft burgemeester geen strikte
strafrechtelijke bewijsregels in acht te nemen. ABRS 6 februari 1997, JG
97.0075. Sluiting is geen 'criminal charge' als bedoeld in artikel 6 EVRM.
Inzage in geanonimiseerde getuigenverklaringen en politierapporten is dan
ook niet strijdig met het 'fair trial'-beginsel. ABRS 11 juni 1998, AB 1998,
297 m.nt. FM. In bestuursrechtelijk geding moeten wel de juistheid van de
feiten en zorgvuldigheid van het besluit kunnen worden getoetst. Pres. Rb
Breda, 27 januari 1998, JG 98.0096. - Terechte sluiting van een discotheek op grond van artikel 2.3.1.5 van de
APV van Zaanstad, nu is gebleken dat de situatie rond het gebruik van
partydrugs uit een oogpunt van te beschermen gezondheidsbelangen
onbeheersbaar is. Pres. Rb Haarlem 16 november 2001, LJN-nr. AD5792. - Bevel in het belang van de openbare orde tot sluiting horecabedrijf geen
besluit tot toepassing van bestuursdwang; bestuurlijke waarschuwing;
punitieve sanctie; wijziging in omstandigheden ten tijde van bezwaarfase
niet relevant voor feitelijke grondslag sluitingsbevel; afgeleid belang;
verhouding artikel 174, tweede lid Gemeentewet en artikel 2.3.1.6 APV. ABRS
3 mei 2006, nr. 200508353/1; AB 2006, 392. Artikel 2:29 Aanwezigheid in gesloten
horecabedrijfDe in de vorengenoemde artikelen opgenomen
sluitingsbepalingen richten zich tot de leidinggevende van de inrichting:
hij dient zijn bedrijf gesloten te houden gedurende de tijden, die hem bij
of krachtens die bepalingen zijn opgelegd. Artikel 2:29 richt zich
daarentegen tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting. Indien deze zich
met goedvinden van de leidinggevende in de inrichting bevindt gedurende de
tijd dat de inrichting gesloten dient te zijn, overtreedt hij artikel 2:29.
Indien echter daarvoor de toestemming van de leidinggevende ontbreekt en de
bezoeker zich niet op diens eerste vordering verwijdert, overtreedt hij
artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk). Beide
artikelen zijn naast elkaar bestaanbaar: artikel 2:29 strekt tot handhaving
van een publiekrechtelijke regeling, terwijl artikel 138 Wetboek van
Strafrecht ziet op de bescherming van de rechten die aan de eigendom
verbonden zijn. Artikel 2:30 OrdeverstoringDeze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren,
dat zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.Jurisprudentie Instrument van de zwarte lijst wordt toelaatbaar geacht. Wnd. Vz.ARRS 16 09
1982, AB 1983, 38, en Wnd. Vz.ARRS 30 03 1983, KG 1983, 195. Artikel 2:31 Het college als bevoegd bestuursorgaanHet begrip 'horecabedrijf' als omschreven in artikel 2:23, eerste lid, ziet
ook op inrichtingen die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals
besloten sociëteiten en gezelligheidsverenigingen (zie ook onder artikel
2:23). Gelet op artikel 174 van de Gemeentewet is in dat geval niet de
burgemeester maar het college het bevoegde bestuursorgaan.
Artikel 2:32 BeslistermijnArtikel 2:32 bevat een beslistermijn die afwijkt van de algemene bepaling in
artikel 1:2. Voordat op de aanvraag om een exploitatievergunning een
beslissing kan worden genomen dient een zorgvuldige voorbereiding daarvan
plaats te vinden als bedoeld in artikel 3:2 van de Awb. Voor het inwinnen
van externe adviezen is daarom meer tijd nodig dan de termijn van acht weken
die in artikel 1:2 wordt genoemd. Artikel 2:33 Verbod verstrekking
sterke drank in bepaalde drank- en
horeca-inrichtingenIn artikel 23 van de Drank- en Horecawet wordt de mogelijkheid geboden om
bij gemeentelijke verordening de verstrekking van alcoholhoudende drank te
verbieden. Dit verbod kan gelden voor inrichtingen van een bij de
verordening aangewezen aard, in bij de verordening aangewezen delen van de
gemeente of voor een bij of krachtens de verordening aangewezen tijdsruimte.
In artikel 2:39 worden de inrichtingen en de plaats opgesomd waar dit
gewenst is. Daarbij is niet gekozen voor een verbod van alle alcoholhoudende
drank, maar alleen voor sterke drank. Sterke drank is datgene wat daaronder
wordt verstaan in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en Horecawet. Met de
redactie van artikel 2:39 wordt tot uitdrukking gebracht dat het verbod tot
het anders dan om niet verstrekken van sterke drank voor gebruik ter plaatse
ook geldt wanneer die verstrekking slechts in een onderdeel van die
inrichting plaatsvindt. Het gevolg van die redactie is dat de gehele
inrichting, dus ook de onderdelen die men niet wil treffen, onder het verbod
valt. Op grond van de ontheffingsbepaling in het derde lid kan dit worden
gecorrigeerd. Artikel 2:34 Aanwezigheid van een
leidinggevendeIn dit artikel wordt de verplichte aanwezigheid van een leidinggevende
geregeld in een openbare inrichting, waarin geen alcoholhoudende drank wordt
verstrekt. Het gaat daarbij om de aanwezigheid van een leidinggevende die
staat vermeld op de exploitatievergunning. Er is sprake van schijnbeheer als
degene die zich voordoet als beheerder c.q. exploitant c.q. leidinggevende
van een horeca-inrichting niet de feitelijke beheerder c.q. exploitant c.q.
leidinggevende is. Schijnbeheer komt in verschillende vormen voor. Er kan
sprake zijn van een situatie waarbij een persoon niet als beheerder of
exploitant op de exploitatievergunning staat vermeld, maar wel in de functie
van werknemer als exploitant of leidinggevende optreedt. Het op naam van een andere persoon laten exploiteren van een
horeca-inrichting omdat men zelf - vanwege antecedenten of het ontbreken van
de vereiste diploma’s - niet in aanmerking komt voor een
exploitatievergunning, is een andere variant. Hiervoor ontvangt diegene dan
vaak een financiële vergoeding. In deze gevallen wordt niet voldaan aan de
vergunningvoorschriften en/of is de exploitatievergunning tengevolge van
onjuiste gegevens en bescheiden verleend en kan de burgemeester besluiten de
vergunning in te trekken.Het niet naleven van de voorwaarden van de
horeca-exploitatievergunning in de zin van schijnbeheer is een ernstige
overtreding. Bij het aanvragen van een vergunning moet worden aangetoond dat
de leidinggevende in het bezit is van diverse vaardigheden c.q. aan horeca
gerelateerde diploma’s. Op deze vaardigheden wordt uiteindelijk de
vergunning afgegeven. Deze persoon moet daadwerkelijk in de zaak aanwezig
zijn en meewerken. Indien andere personen dan deze persoon in werkelijkheid
de zaak exploiteert, is het voor de burgemeester niet te controleren wie
uiteindelijk achter de opgegeven naam bij inschrijving schuilgaat. Hierdoor
kan de openbare orde en het woon- en leefklimaat in de omgeving van het
horecapand ernstig worden aangetast. Artikel 2:35 InrichtingseisenDit artikel behoeft geen nadere toelichting. 8a.Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de drank-
en horecawet.Toelichting AlgemeenInleidingDeze APV-wijziging is een gevolg van een afwegingsproces en het resultaat
van een keuze en selectie uit allerlei mogelijkheden die er zijn.Er zijn allerlei modellen aangereikt door diverse organisaties,
die elk hun eigen achtergrond hebben. De achtergronden en doelstellingen van
die organisaties hadden en hebben invloed gehad op de inhoud van het
betreffende model (Stap model, BEM-model, model van Koninklijke Horeca
Nederland Sportorganisatie en VNG). De belangen van die organisaties zijn
vaak tegenstrijdig. Uitgangspunt is om zo spaarzaam mogelijk te zijn in gemeentelijke
regelgeving, waar dat nodig en verplicht is wel duidelijk regels te stellen
en waar mogelijk regels af te schaffen (deregulering: verzoek
bedrijfsleven/ministerie van Economische zaken).Oneerlijke mededinging De op basis van artikel 4 van de DHW door gemeenten te stellen regels met
betrekking tot de paracommerciële horecabedrijven dienen ter voorkoming van
oneerlijke mededinging. Uit de memorie van toelichting (Kamerstukken II
2008/09, 32 022, nr. 3, blz. 10) blijkt dat de regering ervan uitgaat dat de
gemeenten de belangrijke maatschappelijke functie van de verschillende
paracommerciële instellingen in acht zullen nemen en geen
onnodige beperkingen zullen opleggen daar waar de
mededinging niet in het geding is en er geen sprake is van onverantwoorde
verstrekking van alcohol, met name aan jongeren. Concreet komt het er op neer dat de gemeentelijke uitwerking moet leiden tot
regels die op z'n minst in enige mate bijdragen aan het voorkomen van
oneerlijke mededinging. Of in bepaalde gevallen sprake zal zijn van
oneerlijke mededinging is sterk afhankelijk van de lokale situatie. Bij de
aanzienlijke ruimte die dit uitgangspunt biedt zal de gemeentelijke
uitwerking verder overeenkomstig de algemene beginselen van behoorlijk
bestuur plaats moeten vinden. Er is dus aanzienlijke ruimte voor een
afweging van belangen, die enerzijds niet tot het volledig uitbannen van
oneerlijke mededinging hoeft te leiden en anderzijds niet tot het volledig
ongemoeid laten van oneerlijke mededinging mag leiden. In het Zeeuwse voorstel wordt onderscheid gemaakt in “schenkdagen”. In
Vlissingen is dit nieuw.Om invulling te geven aan de verplichting tot het regelen van het onderwerp
van artikel 4 leden 1 tot en met 3 van de DHW is artikel 2:36 opgenomen. In
nadere afstemming en overleg met de burgemeesters van Middelburg, Veere en
Schouwen-Duiveland is het onderscheid in dagen en schenktijden
opgenomen. In het verleden mocht er gekozen worden om de “paracommercie” te regelen met
individuele voorschriften in vergunningen van organisaties die het aanging
of met een verordening. Met de wetswijziging is die keuzemogelijkheid
vervallen. Dwingend is bepaald dat de “paracommercie” en de daar toegelaten
schenktijden moet worden geregeld met verordeningsbepalingen.De verordeningsbepalingen zijn medebewindbepalingen die zijn gebaseerd op de
artikelen 4, 25a, 25b, 25c en 25d van de Drank- en Horecawet (DHW). Door
middel van een wijziging van Algemene plaatselijke verordening 2013 (hierna
APV) worden de bepalingen als afdeling 8A ingevoegd. Hoewel de APV voor het
overgrote deel uit autonome bepalingen bestaat, is er voor gekozen om deze
medebewindbepalingen daarin op te nemen. Dit is vanuit praktisch oogpunt een
logische stap. Daarnaast is er in het verleden het standpunt ingenomen om
waar mogelijk verordeningsbepalingen op de nemen in deze
“verzamelverordening”. De APV regelt ook aanverwante zaken zoals de
exploitatievergunning voor openbare inrichtingen (w.o. horecabedrijven),
sluitingstijden en dergelijke en een verbod tot het verstrekken van sterke
drank in bepaalde inrichtingen. Verplichte en niet verplichte bepalingen Een regeling op grond van artikel 4 van de DHW, in deze verordening
uitgewerkt in artikel 2:36, is verplicht. Dat geldt niet voor de artikelen
2:37, 2:38 en 2:39, die gebaseerd zijn op de artikelen 25a, 25c en 25d van
de DHW. Daarnaast hebben deze bepalingen niet als doel het tegengaan van
oneerlijke mededinging, maar het tegengaan van onverantwoorde verstrekking
van alcohol, met name aan jongeren. In dat licht moet ook de mogelijkheid
van de ontheffing worden bezien zoals deze is opgenomen in artikel 2:39A.
Een beperkte ontheffingsmogelijkheid van artikel 2:36 is nader geregeld in
de Drank- en Horecawet (artikel 4, lid 4). Paracommerciële instellingen hebben via zelfregulering, via hun
bestuursreglement/barinstructie, invulling gegeven aan schenkbeperkingen
van alcoholhoudende dranken. Daarom is in de gemeente Vlissingen tot nu toe
geen andere verplichtende bepaling opgenomen in paracommerciëlevergunningen
dan een verbod op bijeenkomsten van persoonlijke aard. De commerciële horeca
pleit voor aanvullende tijdsbeperkingen en van de paracommerciële
instellingen kunnen daartegen bezwaren worden verwacht. Als voortzetting van het huidige beleid is gekozen voor het volgen van het
Zeeuwse model met enkele aanpassingen. Gekozen is om het schenken van
alcohol alleen te koppelen aan activiteiten ontleend aan de eigen
instellingsactiviteiten/ doelstellingen van de paracommerciële instelling
met een aanloop- en een afhandelingstijd. Daarbij kan een duidelijk
onderscheid gemaakt worden tussen sportinstellingen en overige instellingen.
Sportinstellingen hebben vaak al “eigen” verplichtingen wegens aansluiting
bij koepelorganisaties en de daarmee afgesproken beperkingen voor het
verstrekken van alcoholhoudende drank. Overige organisaties en accomodaties
die door de gemeente zelf worden geëxploiteerd, kunnen daarvan onderscheiden
worden. Vandaar ook het onderscheid dat in de bepalingen is gemaakt
overeenkomstig het onderscheid in het Zeeuwse model.Op Walcheren ( en Schouwen-Duiveland) wordt samenwerking gezocht en
onderzocht en daarom is over deze bepalingen overleg gevoerd met de
betreffende burgemeesters die ook belast zijn met de handhaving en
uitvoering. De bepalingen (uren, dagen, tijden) zijn daarop afgestemd.Met het oog op het maatschappelijk draagvlak, voorkomen van te grote
diversiteit en de optie van eventueel nog te maken gezamenlijke afspraken
over handhaving zijn (inhoudelijk belangrijke) onderlinge afwijkingen
ongewenst. Daarbij realiserend dat bij de gemaakte keuzes altijd
kantekeningen zijn te plaatsen, afhankelijk van de achtergronden van degene
die deze kanttekening plaatst.Het algehele verbod tot schenken van sterke
drank in paracommerciële instellingen (alle!) en een totaal schenkverbod van
alcoholhoudende drank tijdens bijeenkomsten in de persoonlijke sfeer – wat
al in de huidige vergunningen staat vermeld – is met artikel 2:37 onder g,
respectievelijk 2:36 onder 3 omgezet naar verordeningsbepalingen.Bij de bepalingen is uitdrukkelijk gekeken naar de praktijk in de gemeenten
Middelburg, Veere en Schouwen-Duiveland. Die praktijk is niet gelijk aan de
Vlissingse praktijk tot nu. De landelijke regelgeving laat expliciet
mogelijk dat lokaal eigen keuzes worden gemaakt. Tot nu toe is in Vlissingen
volledig aansluiting gezocht bij de “zelfregulering” via bestuursreglementen
en zijn er geen beperkingen schenktijden/-dagen tot nu toe opgelegd anders
dan in de eigen bestuursreglementen is opgenomen.Strafbaarstelling en bestuursdwang
Overtredingen van de op basis van deze aan de APV toegevoegde
bepalingen zijn strafbaar als overtredingen op grond van artikel 2, vierde
lid, juncto artikel 1, onder 4°. van de WED. De desbetreffende artikelen
zijn daarom niet in de opsomming van overtredingen in hoofdstuk 6 van de
model-APV opgenomen. De vermelding van artikel 2:34 APV in artikel 6.1 lid 1
kan met deze wijziging vervallen.In artikel 44 van de DHW is voorts bepaald
dat de Minister en de burgemeester bestuursdwang kunnen toepassen ter
handhaving van de verplichting om een toezichthouder alle medewerking te
verlenen bij het uitoefenen van zijn bevoegdheden (artikel 5:20, eerste lid,
van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)). Toezichthouders
De toezichthouders worden benoemd door de burgemeester.
Momenteel zijn in de gemeente drie gemeentelijke toezichthouders bevoegd. Op
grond van artikel 42 van de DHW hebben zij de bevoegdheid om woningen binnen
te treden zonder toestemming van de bewoners, als de toezichthouder vermoedt
dat daar bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank aan
particulieren wordt verstrekt of als dat daadwerkelijk gebeurt.
Tot 1 januari 2014 kan de burgemeester ook
ambtenaren van de NVWA inzetten, naast de eigen gemeentelijke
toezichthouders, voor het toezicht op de naleving van de artikelen 20 en 45
van de DHW. Zie artikel V van de wijzigingswet (Stb. 2012, 237). Artikelsgewijze toelichtingNB In deze artikelsgewijze toelichting worden enkel die delen die
(inhoudelijke) toelichting behoeven nader toegelicht. Artikel 2:35 Begripsbepalingen Op de nieuwe afdeling zijn alle begripsbepalingen van de
Drank en Horecawet van toepassing. Daarmee wordt volledig aansluiting
gezocht en gevonden bij de begrippen uit de Drank- en Horecawet en wordt
onduidelijkheid voorkomen bij het gebruik van bewoordigingen die in de
begrippen nader worden uitgewerkt en omschreven. De begripsbepalingen uit
het bestaande artikel 2:33 kunnen vervallen omdat in het begin van de nieuwe
afdeling – in artikel 2:35 – staat vermeld dat op de hele afdeling de
begripsbepalingen uit de Drank- en Horecawet van toepassing zijn. De
mogelijkheid daarvan een ontheffing te verlenen is gehandhaafd en
overgebracht naar artikel 2:39A. Hierdoor hoeft er in het nieuw geredigeerde
artikel geen onderscheid meer gemaakt te worden in verschillende onderdelen
(leden). Aan dit artikel wordt een nieuw lid (g.) toegevoegd om
onduidelijkheid te voorkomen ten aanzien van
sterke drankvertrekking in alle
paracommerciële inrichtingen.Voor sommige paracommerciële inrichtingen kan
dit verbod als onnodig beperkend worden gezien en daarom is de mogelijkheid
van een ontheffing gehandhaafd. Dit is ook mogelijk omdat het verbod niet
gebaseerd is op artikel 4, leden 1 tot en met 3, maar op
arikel 25a. De begripsbepalingen uit de DHW werken door in de op de DHW
gebaseerde regelgeving. Ter verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing
opgenomen, waaruit tevens blijkt dat deze begripsomschrijvingen enkel voor
afdeling 8A gelden. Het gaat om de volgende begripsomschrijvingen. alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig graden
Celsius voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol bestaat. horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit,
onderdeel uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt
uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende
drank voor gebruik ter plaatse. paracommerciële rechtspersoon: een
rechtspersoon niet zijnde een naamloze vennootschap of besloten vennootschap
met beperkte aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve,
sportieve, sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of
godsdienstige aard richt op de exploitatie in eigen beheer van een
horecabedrijf. sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig graden Celsius
voor vijftien of meer volumenprocenten uit alcohol bestaat, met uitzondering
van wijn. zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van
sterke drank. Artikel 2:36 Regulering paracommerciële rechtspersonen In de toelichting onder algemeen is al aangegeven dat dit een verplicht
artikel is. Op grond van artikel 4. eerste lid en derde lid, onder a, van de
DHW moet geregeld worden gedurende welke tijden in de betrokken inrichting
alcoholhoudende drank mag worden verstrekt. Op grond van artikel 4, eerste
lid en derde lid, onder b en c, van de DHW moeten regels gesteld worden met
betrekking tot door paracommerciële rechtspersonen in de inrichting te
houden bijeenkomsten van persoonlijke aard en bijeenkomsten die gericht zijn
op personen welke niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van de
desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn. Uiteraard alleen voor zover er
tijdens deze bijeenkomsten alcoholhoudende drank wordt verstrekt door de
paracommerciële rechtspersoon. Zoals in het algemeen deel van deze
toelichting reeds is aangegeven betekent dit dat de gemeentelijke uitwerking
moet leiden tot regels die op z'n minst in enige mate bijdragen aan het
voorkomen van oneerlijke mededinging. Het is toegestaan om onderscheid te
maken naar de aard van de rechtspersoon (artikel 4, lid 3 DHW). In de
verordening is gekozen voor een onderscheid tussen paracommerciële
rechtspersonen die zich richten op activiteiten van sportieve aard,
paracommerciele rechtspersonen die zich voornamelijk richt op het
organiseren van activiteiten van sociaal-culturele aard in de vorm van een
poppodium (podium voor een breed aanbod van bijvoorbeeld muziek, theater en
dans) en overige paracommerciële rechtspersonen. Deze keuze is ingegeven
door het specifieke karakter van sportverenigingen en het specifieke
karakter van een poppodium. Voor sportverenigingen zijn ook
schenkdagen/-tijden opgenomen. Of paracommerciéle verstrekkers zich zelf
verdere beperkingen, al dan niet via afspraken en deelname aan de
sportkoepels opleggen, wordt aan het maatschappelijk krachtenveld zelf
overgelaten (terugtredende overheid). Op grond van artikel 4, vierde lid,
van de DHW heeft de burgemeester de bevoegdheid om voor ten hoogste twaalf
aaneengesloten dagen ontheffing te verlenen van de hier door de raad
gestelde regels voor schenktijden en voor de verschillende soorten
bijeenkomsten. Het gaat om bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard.
Uit deze bewoordingen van de wet blijkt dat hier zeer terughoudend mee moet
worden omgegaan. Te denken valt aan kampioenschappen en dergelijke
grotendeels onvoorziene gebeurtenissen, maar het kan ook gaan om
feestelijkheden die wel te voorzien zijn, zoals carnaval en Koningsdag. Met
bijeenkomsten van persoonlijke aard wordt gedoeld op bijeenkomsten die geen
direct verband houden met de activiteiten van de desbetreffende
paracommerciële instelling, zoals bruiloften, feesten, partijen, recepties,
jubilea, verjaardagen, bedrijfsfeesten, koffietafels,
condoleancebijeenkomsten en dergelijke. Het organiseren van
privébijeenkomsten door paracommerciële rechtspersonen is, vanwege
oneerlijke concurrentie, ongewenst. Voor zover die bijeenkomsten ook een
zakelijk karakter hebben dat direct verband houdt met de activiteiten van de
rechtspersoon, zoals het afscheid van de voorzitter van de vereniging,
vallen deze niet onder het bereik van de bepaling. Bij bijeenkomsten die
gericht zijn op personen die niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten
van de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn, kan worden gedacht aan
activiteiten die niet verenigingsgebonden zijn. Dit doet zich voor als een
paracommerciële rechtspersoon zijn kantine of een andere ruimte verhuurt aan
derden om bijvoorbeeld een feest te geven (voor niet-leden van de vereniging
of niet-betrokkenen bij de stichting). Ook komt het nogal eens voor dat
theaters en schouwburgen hun accommodatie verhuren voor congressen. Als het
een theater of schouwburg betreft met een paracommerciële status, dan gelden
de beperkingen ook in deze gevallen.Omdat de burgemeester deze bevoegdheid
rechtstreeks aan de wet ontleent, kan de raad hier verder geen beperkingen
aan stellen. De burgemeester kan hiervoor zelf uiteraard wel beleidsregels
opstellen (artikel 4:81 van de Awb). De DHW valt onder de Dienstenwet en
ingevolge artikel 28, eerste lid, van die wet is de lex silencio positivo
(LSP) van toepassing op vergunningen (daar zijn ontheffingen ook onder
begrepen), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. Op het moment
van schrijven (maart 2013) is de LSP wel van toepassing op ontheffingen op
grond van artikel 4, vierde lid, van de DHW. Op het moment van schrijven is
echter ook een wetsvoorstel (Veegwet SZW 2012. Kamerstukken II, 2012-23, 33
507) bij de Tweede Kamer aanhangig dat hier verandering in zal brengen.
Wanneer het wetsvoorstel in werking zal treden is nog onduidelijk.
Artikel 2:37 Verbod verstrekken sterke drank in bepaalde
inrichtingenDit artikel was al een bestaand artikel (artikel 2:33 oud) met als oogmerk
alcoholmatiging en voorkomen dat jeugd met sterke drank in aanraking komt.
Dit artikel is vernummerd en aangevuld met een nieuw lid g. Lid g verbiedt
het schenken van sterke drank in paracommerciële inrichtingen en enkele
andere met name genoemde laagdrempelige bedrijven die ook door veel jongeren
worden bezocht. Feitelijk is er ook een (gedeeltelijke) overlap met
voorgaande leden van dit artikel. Het is wenselijk een duidelijk onderscheid
te maken tussen genoemde laagdrempelige inrichtingen en niet genoemde
commerciële inrichtingen.Het 'nee, tenzij' principe geniet uit preventief
oogpunt de voorkeur. Artikel 2:38 Beperkingen voor horecabedrijven en slijtersbedrijven
Overeenkomstig artikel 25a, tweede lid, aanhef en onderdeel b, van de DHW de
burgemeester de bevoegdheid verleend om voorschriften aan de vergunning te
verbinden of deze te beperken tot zwak-alcoholhoudende drank, als dit
vanwege de handhaving van de openbare orde, de veiligheid, de zedelijkheid
en de volksgezondheid nodig is. Artikel 25a van de Drank- en Horecawet biedt
gemeenten de mogelijkheid in een verordening op te nemen dat de
burgemeester, volgens bij die verordening te stellen regels, vooraf - dat
wil zeggen bij de afgifte van de vergunning - voorschriften aan een
vergunning kan verbinden of de vergunning kan beperken tot het verstrekken
van zwak-alcoholhoudende drank. Dit kan worden bepaald voor
horecavergunningen en voor slijterijvergunningen. Deze gemeentelijke
bevoegdheid was voorheen opgenomen in artikel 23 van de Drank- en Horecawet,
zij het dat toen aan het College van Burgemeester en Wethouders dat mandaat
gegeven kon worden. Voorbeelden van voorschriften die de burgemeester kan
verbinden aan de vergunning voor een horecabedrijf zijn: Ter bescherming van
de volksgezondheid: Een gevarieerde drankenkaart verplicht stellen. Dit
houdt in dat er - naast alcoholhoudende dranken - voldoende betaalbare
nietalcoholhoudende alternatieven moeten worden aangeboden (fris, water,
thee, koffie). In het belang van de openbare orde: Eisen stellen ten aanzien
van het maximaal aantal bezoekers. Voor de veiligheid kan het aantal
bezoekers dat tegelijkertijd in de inrichting aanwezig mag zijn worden
gemaximeerd. Het aantal bezoekers maximeren is bovendien ter bescherming van
de volksgezondheid. Uit onderzoek blijkt dat hoe meer mensen er in een zaak
zijn en hoe minder makkelijk men even kan zitten, des te meer er wordt
gedronken (Hughes, 2009). Ter bevordering van de naleving van artikel 20 van
de Drank- en Horecawet: Verlangen dat polsbandjes-systemen worden toegepast.
Eisen stellen aan het aantal entrees en het aantal portiers. Artikel 2:39 Verbod 'happy hours' en 'stunt prijzen' Artikel 25d lid 1 van de Drank- en Horecawet biedt gemeenten de mogelijkheid
prijsacties, zoals happy hours, gedeeltelijk te beperken. Happy hours zijn
doorgaans afgebakende tijden (enkele uren, één dag in de week) waarop
alcohol tegen een gereduceerd tarief wordt aangeboden. In veel gemeenten
zijn er uitgaansgelegenheden waar happy hours worden georganiseerd. De
maatregel kan - zo bepaalt de Drank- en Horecawet - alleen betrekking hebben
op het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende
dranken voor gebruik ter plaatse tegen een prijs die voor een periode van 24
uur of korter lager is dan 60% van de prijs die in de betreffende
horecalokaliteit of op het betreffende terras gewoonlijk wordt gevraagd. Met
dit artikel kan de gemeente bijvoorbeeld ook prijsacties als '2 drankjes
voorde prijs van 1' verbieden. Ook kan men er bepaalde
arrangementen mee tegengaan, zoals één avond onbeperkt drinken voor € 15,
althans als het onbeperkt drinken gedurende één avond normaal gesproken voor
meer dan € 25 wordt aangeboden en er in het kader van een actie tijdelijk
een prijs van € 15 wordt gevraagd. De zogenaamde ladies nights (avonden
waarop vrouwen gratis mogen drinken) worden met dit artikel ook verboden.
Het in artikel 2:39 van deze verordening opgenomen verbod heeft uitsluitend
betrekking op prijsacties in horecalokaliteiten en op terrassen en geldt dus
niet voor goedkoop schenken op andere plaatsen, bijvoorbeeld met een artikel
35-ontheffing tijdens bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard
(evenementen). Het gaat bij dit verbod ook uitdrukkelijk om de korting op de
prijs die normaal daar in die horecalokaliteit of op dat terras wordt
gevraagd. Dat is in de horeca na te gaan door de actieprijs te vergelijken
met de prijs die wordt vermeld op de (op grond van het Besluit
prijsaanduiding producten) verplichte prijslijst. Gemeenten kunnen deze
bepaling alleen inzetten ter bescherming van de volksgezondheid of in het
belang van de openbare orde. Met de nieuwe verordenende bevoegdheid krijgen
gemeenten voor het eerst de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op
prijsacties in de horeca. Prijs en betaalbaarheid zijn belangrijke factoren
voor alcoholconsumptie (Meijer, e.a., 2008). De conclusie uit verschillende
onderzoeken naar het effect van prijs op consumptie is helder: hoe lager de
prijs hoe hoger de consumptie. Happy hours zijn een bekend voorbeeld van een
tijdelijke prijsverlaging van alcoholhoudende drank. Tijdens happy hours
wordt de consumptie van drank direct en actief gestimuleerd. Uit
veldonderzoek is gebleken dat prijsacties voorkomen in 26% van de
Nederlandse cafés (STAP 2009) Het grote voordeel van de inzet van dit
artikel is dat gemeenten een effectieve alcoholpreventiemaatregel in handen
krijgen. De Wereldgezondheidsorganisatie geeft al jaren aan dat het
beïnvloeden van de prijs het meest effectief is in het terugdringen van
(schadelijk) alcoholgebruik. Prijsbeleid zou daarom een kerndoel moeten zijn
van elk effectief alcoholbeleid. Het Zeeuwse voorstel om extreme prijsacties
die van korte duur zijn in de detailhandel te
verbieden wordt niet overgenomen. Naast kritiek hierop van de detailhandel
(schriftelijk en mondeling) en wegens het feit dat reclame-acties veelal
landelijk van opzet zijn, achten wij dit niet gewenst.Overigens vinden
producenten en importeurs een maximale korting van 50% verantwoord (STIVA
Reclamecode voor alcoholhoudende dranken, januari 2012). Artikel 2:39A Ontheffingen In bijzondere gevallen is de mogelijkheid van een ontheffing van artikel
2:36, leden 1 tot en met 3 en een deel van artikel 2:37 gewenst. Ten behoeve
van de beoordeling van verzoeken om ontheffing worden door de burgemeester
beleidsregels vastgesteld. Er zal in ieder geval ontheffing verleend kunnen
worden en aanzien van de aanvangstijden die op grond van artikel 2:36,
eerste lid, van maandag tot en met vrijdag van toepassing zijn op
paracommerciële rechtspersonen die zich voornamelijk richten op het
organiseren van activiteiten van sportieve aard, als die aanvangstijden de
paracommerciële rechtspersoon onevenredig zouden treffen omdat de
activiteiten van die rechtspersoon in hoofdzaak op die dagen en overdag
plaatsvinden en er bij die activiteiten nauwelijks tot geen minderjarigen
aanwezig zijn. Verder zal in ieder geval van deze aanvangstijden ontheffing
verleend kunnen worden voor bijzondere gelegenheden van tijdelijke aard, te
denken valt aan jubilea. Ten aanzien
van het bepaalde in artikel 2:37 zal in ieder geval ontheffing verleend
kunnen worden aan paracommerciële rechtspersonen waarbij de leden 'op
leeftijd zijn' en die graag een borreltje nuttigen. Te denken valt aan een
biljartvereniging. In Vlissingen is de mogelijkheid van
een ontheffing van artikel 2:37 niet nieuw. In artikel 2:33 (oud) was al een
ontheffingsmogelijkheid opgenomen. 9.Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf.Artikel 2:40 BegripsbepalingenHet begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438
Wetboek van Strafrecht, dat ziet op het als beroep verschaffen van
nachtverblijf aan personen (eerste lid) en op het als beroep of gewoonte
beschikbaar stellen van een terrein voor het houden van nachtverblijf of het
plaatsen van kampeermiddelen e.d. (tweede lid). De definitie van “houder” zoals deze werd gegeven in artikel 2.3.2.1, tweede
lid (oud) is geschrapt. Het begrip “houder” is een ouderwets begrip. Op die
plaatsen is “houder” vervangen door “exploitant of feitelijk
leidinggevende”. Er is geen inhoudelijke wijziging beoogd. Houder (dus
exploitant of leidinggevende) kan ook een rechtspersoon zijn, in welk geval
moet worden aangenomen dat de registratieplicht de directeur betreft: HR
14-06-1955, NJ 1956, 38. Artikel 2:41 Melding exploitatie Artikel 2:41 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk
overzicht heeft van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf en
kampeerinrichtingen.10.Toezicht op speelgelegenheden.Artikel 2:42 SpeelgelegenhedenLex silencio positivoDeze vergunning beoogt de bescherming van met name de openbare orde.
Daarnaast speelt het bestrijden van gokverslaving een rol. Het is hoogst
onwenselijk zijn als deze vergunning van rechtswege wordt verleend voordat
er een inhoudelijke toets van de aanvraag heeft plaatsgevonden en is
voltooid. Een lex silencio positivo is hier dan ook niet wenselijk om
dwingende redenen van algemeen belang, zoals de openbare orde en
volksgezondheid. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet van toepassing
verklaard.Eerste lidHet begrip “speelgelegenheid” als omschreven in het eerste lid,
betreft iedere openbare gelegenheid waarin de mogelijkheid wordt geboden
enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen
kunnen worden gewonnen of verloren. In de Wet op de Kansspelen is een
uitputtende regeling neergelegd ten aanzien van de kansspelen als bedoeld in
artikel 1 van die wet, zoals speelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet
van toepassing op spelen, met uitzondering van behendigheidsautomaten,
waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te winnen kunnen
vergroten. Voor deze categorie speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. Het
gaat dus om speelgelegenheden, waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking
op heeft. Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als
bedoeld in het eerste lid . De houder van een café waarin bezoekers het
kaartspel kunnen beoefenen, hoeft niet zonder meer over vergunning te
beschikken maar slechts indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in
een omvang alsof deze bedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde
kaartspelen , zoals poker, worden beschouwd als kansspelen. Als die
kaartspelen worden gespeeld met de bedoeling om prijzen te winnen zonder dat
de organisator over een vergunning beschikt, is dat op grond van de Wet op
de kansspelen verboden.Tweede en derde lidDe vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid.
Artikel 2:42 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon en
leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de
kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden
van kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen
gokverslaving en criminaliteit moet worden tegengegaan. De Wet op de kansspelen geeft de burgemeester noch het college de
bevoegdheid om een illegale speelgelegenheid te sluiten. In de praktijk is
dit echter vanwege de negatieve uitstraling en het illegale karakter van de
speelgelegenheid vaak wel wenselijk. Daarom is in dit artikel een
vergunningsplicht opgenomen, met in het derde lid de mogelijkheid om de
vergunning te weigeren als naar het oordeel van de burgemeester moet worden
aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving van de
speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er strijd
bestaat met een geldend bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen
vergunning heeft, heeft de burgemeester volgens artikel 125 van de
Gemeentewet de bevoegdheid bestuursdwang toe te passen. In artikel 1:6 van
de APV zijn voorwaarden opgenomen waaronder de vergunning kan worden
ingetrokken of gewijzigd. Op 7 januari 2003 heeft de rechtbank Maastricht bepaald dat de burgemeester
bevoegd is tot toepassing van bestuursdwang in geval van een casino zonder
vergunning ex artikel 2:39 APV, een illegaal casino dus. Er was een
vergunning, maar vast staat dat deze was ingetrokken onder meer vanwege een
geconstateerde overtreding van de Wet op de Kansspelen en daarmee van
overtreding van artikel 2:39 van de APV. Daarna is geconstateerd dat in het
pand een illegaal casino werd geëxploiteerd. Daarmee stond dus vast dat
zonder vergunning een speelgelegenheid werd geëxploiteerd, zodat
bestuursdwang kon worden toegepast. Ook werd bepaald dat er geen sprake was
van een besloten bijeenkomst in verenigingsverband, omdat een ieder tegen
betaling van een betrekkelijk gering bedrag lid kon worden en mee kon
spelen. Rb Maastricht 07-01-2003, NR 01/1750 en 01/1751 GEMWT I, LJN-nr.
AF2782 Op 17 juli 2002 heeft de president van de rechtbank Arnhem in voorlopige
voorziening een uitspraak gedaan over de sluiting van een illegale
speelgelegenheid op basis van de APV van de gemeente Groesbeek. De gemeente
Groesbeek heeft een uitgebreide paragraaf opgenomen in de APV over
speelgelegenheden, waarin het vergunningensysteem veel verder is uitgewerkt
dan in de model APV. Er worden onder meer eisen aan de exploitant gesteld en
er zijn meer weigeringsgronden opgenomen. Er was tot nu toe nog geen
rechterlijke uitspraak over de verbindendheid van deze bepalingen. In deze
uitspraak kwam uitsluitend de vraag aan de orde of er sprake was van een
speelgelegenheid met een besloten karakter. Dat er sprake was van een
speelgelegenheid was niet in discussie. De voorzieningenrechter oordeelde
dat er wel sprake was van een voor het publiek toegankelijke inrichting en
dat de burgemeester van de gemeente Groesbeek de bevoegdheid had
bestuursdwang toe te passen. Deze voorzieningenrechter is dus kennelijk van
mening dat de APV Groesbeek verbindend moet worden geacht, hoewel er niet
expliciet aandacht aan wordt besteed in de uitspraak. Pres. Rb. Arnhem
17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840. InternetgokzuilenInmiddels is er ook een uitspraak van de Raad van State op 29 januari 2003
over een gelegenheid waarin een internetgokzuil is geplaatst. De Raad van
State gaat ervan uit, en dit was ook niet in geschil, dat er dan sprake is
van een speelgelegenheid in de zin van dit artikel. Appellant exploiteerde
zonder dat zij over de vereiste vergunning beschikte, en de burgemeester is
op grond van artikel 125, derde lid, Gemeentewet bevoegd tot het toepassen
van bestuursdwang. ABRS 29-01-2003, 200202981/1, LJN-nr. AF 3507. Zie ook Rb
Arnhem, 11-03-2002, JG 02.0152 m.nt. T.J. van der Reijt.Er zijn ook enkele uitspraken van de strafrechter geweest waarin de
exploitant van een internetgokzuil en een exploitant van een inrichting
waarin een internetgokzuil is geplaatst zijn veroordeeld tot een boete.
SpeelautomatenhallenSpeelautomatenhallen vallen niet onder de bepaling. In de Verordening
speelautomatenhallen Vlissingen (raadsbesluit van 26 november 1987) is
bepaald dat bij de beoordeling van een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van een speelautomatenhal rekening wordt gehouden met de woon en
leefsituatie. Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om
een vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene
toelichting.Jurisprudentie- Internetgokzuil in inrichting maakt dat er sprake is van speelgelegenheid,
burgemeester kan handhavend optreden. ABRS 29-01-2003, 200203981/1, LJN-nr
AF3507, Rb Almelo11-03-2002, JG 02.0152 m.nt. T.J. van der Reijt.- Burgemeester kan bestuursdwang toepassen in geval er sprake is van een
speelgelegenheid, in dit geval een illegaal casino, zonder vergunning. Rb
Maastricht 07-01-2003, 01/17050 en 01/1751 GMWT I, LJN-nr. AF2782.- Speelgelegenheid door een vereniging waarvan tegen betaling van een gering
bedrag een ieder lid kan worden, heeft geen besloten karakter, burgemeester
kan optreden indien er geen vergunning is. Rb Arnhem 17-07-2002, 00/3094 en
00/3095 AW, LJN-nr. AF5840.- Speelgelegenheid wordt in casu niet als
besloten aangemerkt, dus kan bestuursdwang worden toegepast ogv APV
Groesbeek. Rb Arnhem 17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840.- Speelgelegenheid wordt in casu niet als besloten aangemerkt, dus kan
bestuursdwang worden toegepast ogv APV Groesbeek. Rechtbank Arnhem
17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840.- Gelegenheid bieden tot winnen van prijzen en premies middels
internetgokzuilen is strafbaar feit, Ec.politierechter Zutphen, 17-05-2002,
06/035799-01, LJN-nr. AE4680 en Rb. Arnhem, ec. kamer, 20-12-2001,
05/087842-00, LJN-nr. AD8104. Artikel 2:43 SpeelautomatenBegin 2002 heeft het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBB) een
aantal uitspraken gedaan, waarin ten aanzien van hoog- en laagdrempelige
inrichtingen een interpretatie wordt gegeven over de wijziging van de Wet op
de kansspelen d.d. 1 november 2000 ten gevolge van de ingrijpende wijziging
van de Drank- en Horecawet. Het gaat hierbij vooral over de begrippen
“inrichting” en “horecalokaliteit” en de gevolgen voor hoog- en
laagdrempelige inrichtingen. Het CBB overweegt - in tegenstelling tot wat
uit de wetsgeschiedenis blijkt en tot nu toe uit de jurisprudentie is
gebleken – “dat er wel sprake is van een materiële wijziging van de Wet” en
niet slechts van een technische. Dit kan verstrekkende consequenties hebben
voor de gemeentelijke praktijk, vooral voor de wijze van formulering van
besluiten. Het CBB toetst de vraag of er sprake is van een hoogdrempelige
inrichting op een wetstechnische manier. Er dient slechts beoordeeld te
worden of er sprake is van een horecalokaliteit in de zin van de Drank- en
Horecawet en of er zich in deze horecalokaliteit zelf geen andere
activiteiten afspelen waaraan een zelfstandige betekenis kan worden
toegekend. (Een horecalokaliteit in de zin van de Drank- en Horecawet is een
van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel uitmakend van
een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in ieder geval
bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter
plaatse.) Moeilijk is te bepalen wat een andere zelfstandige activiteit is.
Hierover is veel jurisprudentie, zie hieronder onder het kopje
jurisprudentie. Er moet in ieder geval gedacht worden aan het afhalen van
etenswaren, dansen, zaalverhuur, bowlen of kegelen en het serveren van
kleine etenswaren. Waar precies de grens ligt tussen ondersteunende
activiteiten en zelfstandige activiteiten is een sterk feitelijk oordeel en
zal van geval tot geval moeten worden bekeken, gerelateerd aan de
jurisprudentie. In welke omgeving de horecalokaliteit ligt, is, in
tegenstelling tot de oude jurisprudentie, niet meer van belang. Ook een
horecalokaliteit op een camping of in een sporthal of dorpshuis kan
hoogdrempelig zijn. Deze benadering leidt tot de vreemde consequentie dat
bijvoorbeeld een seksinrichting als laagdrempelig wordt aangemerkt en een
sportkantine (soms) als hoogdrempelig. Op 17 juli 2002 heeft het CBB geoordeeld dat een horecalokaliteit, gelegen
in een sportcomplex, niet per definitie laagdrempelig is. De sporthal zelf
maakt geen onderdeel uit van de inrichting. Er dient beoordeeld te worden of
de horeca-inrichting zelf hoogdrempelig is. Het feit dat het café
voornamelijk gericht is op bezoekers van het sportcomplex, staat daar, aldus
het CBB, los van. Ook het feit dat het café in belangrijke mate bezocht
wordt door bezoekers beneden de 18 jaar staat er volgens het CBB niet aan in
de weg dat de lokaliteit niet tevens in belangrijke mate gericht kan zijn op
bezoekers van boven de 18 jaar en dat is het wettelijk criterium. (CBB
17-07-2002, JG 02.0153 , m.nt. T.J. van der Reijt) Samengestelde inrichtingenIndien er sprake is van een
laagdrempelige horeca-inrichting, waarbinnen zich een horecalokaliteit als
bedoeld in artikel 1 eerste lid van de Drank- en Horecawet bevindt, dient te
worden onderzocht of de laagdrempelige gedeelten vanaf de openbare weg
bereikt kunnen worden via deze horecalokaliteit. Als dit het geval is, dan
is (op grond van artikel 30c vierde lid van de Wet op de kansspelen) de
horecalokaliteit alsnog laagdrempelig en is het niet toegestaan
kansspelautomaten te plaatsen. Het CBB heeft in enkele uitspraken begin 2002 opnieuw een lijn uitgezet over
wanneer er sprake is van hoog- of laagdrempelige inrichtingen en van
samengestelde inrichtingen. Uit deze uitspraken van het CBB is een
stappenplan af te leiden, dat dient te worden doorlopen bij de beantwoording
van de vraag of er sprake is van een hoogdrempelige inrichting.a. Bij één afgesloten ruimte.1. is er een vergunning volgens de Drank- en Horecawet?2. staat het café- en restaurantbezoek op zichzelf?3. zijn de activiteiten in belangrijke mate gericht op personen ouder dan
18?Is aan alle vereisten voldaan dan is er sprake van een hoogdrempelige
inrichting, waarin twee kansspelautomaten zijn toegestaan. Is aan een van de
eisen niet voldaan, dan is er sprake van een laagdrempelige inrichting.b. Bij meerdere ruimten in een gebouw.1. is er sprake van een afzonderlijke horecalokaliteit in het gebouw, dan
wel van meerdere lokaliteiten waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend,
die te zamen een besloten ruimte vormen binnen het gebouw?2. wordt voor de afzonderlijke horecalokaliteit, dan wel voor het geheel van
de lokaliteiten die te zamen de horeca-inrichting vormen, voldaan aan de
stappen onder A?Is aan alle eisen voldaan, dan is er sprake van een
hoogdrempelige inrichting.c. Bij een horecalokaliteit in de zin van artikel 1 eerste lid van de Drank-
en Horecawet binnen een laagdrempelige horeca-inrichting.1. worden de stappen genoemd onder A. bevestigend beantwoord?2. zo nee: er is geen sprake van een hoogdrempelige inrichting.3. zo ja: zijn de overige ruimten van de laagdrempelige inrichting mogelijk
door het publiek te bereiken via deze horecalokaliteit? (artikel 30c vierde
lid Wet op de kansspelen).4. zo ja: er is géén sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van
de Wet op de Kansspelen, kansspelautomaten zijn niet toegestaan.5. zo nee: er is sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van de
Wet op de Kansspelen. Jurisprudentie- Het verstrekken van lunches tussen 12.00 uur en 15.30 uur, dat speciaal op
een reclamebord wordt aangekondigd en waarvoor een aparte lunchkaart is,
vormt een laagdrempelige activiteit. CBB 11-04-2003, AWB 02/1474, LJN-nr.
AF7697.- Een deur die slechts niet op slot mag vanwege
brandveiligheidsvoorschriften, maakt dat het mogelijk is via het eetcafé de
snackbar te betreden. Geen kansspelautomaten toegestaan. CBB 29-01-2003, AWB
02/697, LJN-nr. AF3782.- De beslissing in een zogenaamd “feestcafé”-vergunning voor twee
kansspelautomaten onvoldoende gemotiveerd, omdat geen aandacht is besteed
aan de stelling dat er geen sprake meer was van exploitatie van een disco.
De motivering had betrekking dienen te hebben op de feitelijke gang van
zaken in de inrichting. Gemeente moet opnieuw besluiten. CBB 29-01-2003, AWB
02/969, LJN-nr. AF3780.- Een inrichting die zich als lunchcafé afficheert, gelegen is bij een markt
en een sterk accent legt op kleine etenswaren, hetgeen ook uit de
omzetcijfers blijkt, is laagdrempelig. CBB 22-01-2003, AWB 02/1277, LJN-nr.
AF 4096.- Hotellobby, waarin zich bar, eetgelegenheid en hotelreceptie bevindt, is
laagdrempelig, want de hotelreceptie trekt zelfstandige stroom bezoekers.
Ook het feit dat hotelgasten door een verbindingsdeur met een pasje naar de
kamers kunnen, maakt de ruimte laagdrempelig. Vz. CBB 31-12-2002, AWB
02/1501, 02/1702, LJN-nr AF3234.- Bar/foyer in multifunctioneel vergadercentrum laagdrempelig, omdat het
publiek van buitenaf de zalen kan bereiken. Geen samengestelde inrichting.
CBB 23-12-2002, AWB 02/838, LJN-nr. AF3251.- Inrichting met restaurant met snackbar laagdrempelig, en
restaurantgedeelte niet als hoogdrempelig aan te merken, omdat er één Drank-
en Horecavergunning is, het personeel vanuit dezelfde ruimte beide gedeelten
bedient en de toiletten (die ook bestemd zijn voor bezoekers van de snackbar
met bijbehorend terras) slechts te bereiken zijn via het restaurantgedeelte.
CBB 20-12-2002, AWB 02/1523, LJN-nr. AF3248.- Eetcafé dat zich hoofdzakelijk richt op het winkelend publiek en
openingstijden die gelijklopen met winkelcentrum en waar overdag
voornamelijk koffie, thee, fris, kleine gerechten en lunches worden
geserveerd is laagdrempelig. CBB 20-12-2002, AWB 02/1493, LJN-nr.
AF3245.- Eetcafé met kleine kaart naast driecomponentenmaaltijden tot 17.00 uur
laagdrempelig in zin van de Wet op de Kansspelen, Vz.CBB 23-10-2002,
AWB02/1647, LJN-nr. AF1167.- Een vergunning tot het aanwezig hebben van speelautomaten kan slechts
worden verleend aan de natuurlijke of rechtspersoon, die houder is van een
vergunning ingevolge artikel 3 van de Drank- en Horecawet, dan wel
inschrijfplichtig en ingeschreven is bij het bedrijfsschap Horeca en
Catering. CBB 9 oktober 2002 AWB 01/963, 01/964, 01/ 965. LJN-nr.
AF0354.- Gebiedsaanwijzing in speelautomatenhallenverordening toegestaan, ook als
eigenlijk al bekend was aan wie de vergunning zou worden verleend. CBB
04-10-2002, AWB 02/414, LJN-nr. AF0388.- Inrichting waar floorshows en stripteaseshows worden gegeven laagdrempelig
en seksinrichting laagdrempelig. CBB 18-09-2002, AWB 02/559, LJN-nr. AF1844
en CBB 19-06-2002, AWB02/25, LJN-nr. AE6041.- Omzetpercentage van kleine etenswaren in een eetcafé op zichzelf niet
bepalend voor de vraag of er sprake is van een zelfstandige stroom
bezoekers. Meer van belang is de combinatie van het aanbod en de ligging,
namelijk in een winkelcentrum. CBB 21-08-2002, AWB02/84, LJN-nr.
AE7051.- Weigering van aanwezigheidsvergunning voor twee kansspelautomaten in café
is in strijd met motiveringsbeginsel. CBB 26-07-2002, AWB01/536, LJN-nr.
AE7541.- Sportkantine niet per definitie laagdrempelig. CBB 17-07-2002, AWB01/822,
JG 02.0153 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AE 7540.- Bowlingbaan niet gescheiden van bargedeelte. Hoewel de bowlingactiviteiten
slechts 20% van de omzet genereert, is er toch sprake van een zelfstandige
stroom van bezoekers. CBB 10-07-2002, AWB 02/300, LJN-nr. AE6038.- Café bij supermarkt niet per definitie laagdrempelig. Voor beantwoording
van de vraag of van hoog- dan wel laagdrempelige inrichting sprake is, is
beslissend de wijze waarop de inrichting feitelijk op basis van de verleende
vergunningen functioneert en geëxploiteerd wordt. CBB 19-06- 2002,
AWB02/236, LJN-nr. AE6040.- Deur die fungeert als nooduitgang voor het publiek tussen hoogdrempelig
(café) en laagdrempelig (kegelbaan) gedeelte van dezelfde inrichting, met
ieder hun eigen ingang, maakt dat de kegelbaan door het publiek kán worden
bereikt via de ingang van het café. Daarom geen kansspelautomaten
toegestaan. CBB 01-03-2002, AWB01/399 29010, JG 02.0070 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AE0468.- Geen sprake van afzonderlijke horecalokaliteit in een inrichting met een
afhaalgedeelte en een café verbonden via een gemeenschappelijke bar
waarachter het personeel beide gedeelten van de inrichting kan bedienen. Eén
horecalokaliteit met meerdere activiteiten, kansspelautomaten niet
toegestaan. CBB 22-02-2002, AWB01/903 29011, JG 02.0068 , m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9635.- Steeds geheel of gedeeltelijk geopende harmonicawand tussen café en
zaalgedeelte is niet voldoende om te spreken van twee afzonderlijke
horecalokaliteiten. In café geen kansspelautomaten toegestaan. CBB
15-02-2002, AWB01/482 29010, JG 02.0069 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9977.- Dorpshuis is niet in zijn geheel aan te merken als - laagdrempelige -
inrichting in de zin van de Wet op de kansspelen. In ieder geval behoren de
was- en kleedruimten, gezien de definitie conform de Drank- en Horecawet per
1 november 2000, niet tot de inrichting. CBB 13-02-2002, AWB01/616, JG 02.0065 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9636.- Samengestelde inrichting in de zin van de Wet op de kansspelen.
Aanwezigheid van een voor het publiek toegankelijke deur tussen snackbar en
café. In het geval er slechts één deur is vanaf de openbare weg naar de
snackbar, waarna kan worden doorgelopen naar het café, is dat niet voldoende
motivering om een vergunning kansspelautomaten te weigeren. CBB 13-02-2002,
AWB01/668, JG 02.0066 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9630.- Samengestelde inrichting in de zin van de Wet op de kansspelen. Van belang
is of het publiek gebruik kán maken van de deur aan de openbare weg van het
café/restaurant om de overige - laagdrempelige - ruimten in de inrichting te
bezoeken. Nabijheid camping niet van doorslaggevende betekenis bij vraag of
kansspelautomaten zijn toegestaan. CBB13-02-2002, AWB01/582 29010, JG 02.0067 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9589.- Nachtbar/dancing is laagdrempelig. CBB 13-08-2001, AWB 01/537 29010, JG
01.0180 , m.nt. A.L. Esveld.- Seksclub niet hoogdrempelig. CBB 16-07-2001, AWB 01/347 29010, JG 01.0156
, m.nt. A.L. Esveld.- Salsaclub is laagdrempelig. CBB 16-07-2001, AWB 01/378 29010, JG 01.0181 ,
m.nt. A.L. Esveld.- Het bieden van de mogelijkheid tot het afhalen van eten vormt
laagdrempelige activiteiten die een zelfstandige betekenis hebben. Broodjes,
broodjes shoarma en soepen zijn niet als volledige maaltijd aan te merken.
CBB 15-11-2000, AWB 00/73 29010, JG 01.0125 , m.nt. A. L. Esveld.- Het niet
tijdens de gehele openingstijd serveren van maaltijden die voldoen aan de
definitie van het begrip maaltijd, maakt een inrichting laagdrempelig. CBB
08-03-2000, AWB 99/715 29010, JG 00.0083 , m.nt. A.L. Esveld.- Exploitant speelautomaten is geen, exploitant horeca-inrichting is wel
belanghebbende ex artikel 1:2 Awb. CBB 09-02-2000, AWB 99/550 29010, JG
00.0158 , m.nt. A. L. Esveld.- Het koppelen van de openingstijden van een inrichting aan die van een
supermarkt is mede een reden om die inrichting als laagdrempelig te
beschouwen. CBB 13-01-2000, AWB 99/43 29010, JG 00.0104, m.nt. A.L.
Esveld.- De omstandigheid dat coffeeshophouders personen onder de 18 jaar niet tot
hun inrichting mogen toelaten maakt de kwalificatie van een coffeeshop als
laagdrempelig niet zinledig. CBB 13-01-2000, AWB 98/1162 29010, JG 00.0132 ,
m.nt. A.L. Esveld.- Niet ingeschreven bij het Bedrijfschap Horeca, derhalve ontbreekt
wettelijke grondslag voor vergunning voor de aanwezigheid van
kansspelautomaten. CBB 11-03-99, AWB 98/732 29000, JG 00.0045 , m.nt. A.L.
Esveld. 11.Betreden gesloten woning of lokaalArtikel 2:44 Betreden gesloten woning of
lokaalEerste lidDe burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting van woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt.
Aangezien dit artikel in de Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van de
sluiting regelt, verdient het aanbeveling dit in de APV te regelen. Het is
aan te raden om voor de gevallen waarin de woning niet is verzegeld of de
verzegeling reeds verbroken een strafbepaling zoals in het eerste lid van
artikel 2:44 op te nemen, waarin een sanctie wordt gesteld op overtreding
van het verbod. Tweede lidHet tweede lid van artikel 2:44 is gebaseerd op de bevoegdheid van de
burgemeester ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang
als in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven
drugs als bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht,
afgeleverd, verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder
toelichting eerste lid. Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook
mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor het
publiek toegankelijke lokalen. Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal
moeten betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:44
toegevoegd. Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut
zijn.Jurisprudentie- Veel jurisprudentie over sluiting van drugspanden of
voor publiek toegankelijke lokalen staat op de website van het Steun- en
Informatiepunt Drugs en Veiligheid (SIDV):
www.sidv.nl . Artikel 2:45 Plakken en kladdenEerste lidIn het eerste lid is sprake van een absoluut
verbod. In de term “bekladden” ligt reeds besloten dat het daarbij niet gaat
om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM
en artikel 19 IVBPR. Tweede lidHet aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden
aangemerkt als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat
naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die
bekendmaking in een bepaalde behoefte kan voorzien. Vrijheid van meningsuitingOp het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou
inbreuk worden gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden
verboden of van een voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden
gesteld. Artikel 2:46 maakt op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het
hierin neergelegde verbod krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking
van het gebruik van dit middel van bekendmaking meebrengt, voor zover door
dat gebruik een anders recht wordt geschonden. De eis dat “plakken” slechts
is toegestaan indien dit geschiedt met toestemming van de rechthebbende,
komt in het geval dat de gemeente die rechthebbende is, niet neer op het
afhankelijk stellen van dat aanplakken van een voorafgaand verlof van de
overheid als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet. De gemeente die als
eigenares van een onroerende zaak toestemming verleent of weigert, handelt
namelijk in haar privaatrechtelijke hoedanigheid. Artikel 2:45 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije
meningsuiting dat uit de toepassing van artikel 2:45 kan voortvloeien, kan
worden aangemerkt als nodig in een democratische samenleving ter bescherming
van de openbare orde. Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen. Volgens het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen
en daarvoor nadere regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er
volgens jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7, van de Grondwet
en artikel 10 EVRM. Men volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of
–zuil op de 10.000 inwoners. Zie daarover: M. Geertsema in de noot onder
ABRS 05-06-2002 in JG 02.0221. Doen plakken of doen aanbrengenBij de herziening van 2004 is het verbod van het tweede lid, onder a, in die
zin uitgebreid dat nu ook het “doen” plakken of het op andere wijze “doen”
aanbrengen van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit vanwege
de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State. Onder
“doen” aanplakken verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken
of een actieve bemoeienis daarmee hebben. In die gevallen kan de gemeente
dus met succes handhaven. Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling
niet verstaan: door het enkele verstrekken van aanplakbiljetten anderen in
de gelegenheid stellen om deze aan te brengen; het alleen maar niet
tegengaan van het aanplakken; het op internet plaatsen van posters die men
voor eigen gebruik kan uitprinten, terwijl onder dat eigen gebruik mede
wordt verstaan het hangen van posters in de stad. Men moet bij de handhaving
de opdrachtgever wel een redelijke termijn gunnen om bij de door haar
ingeschakelde plakbedrijven te achterhalen waar de betreffende posters
geplakt waren en de verwijdering van die posters te bewerkstelligen. Naast
de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving en kostenverhaal, kan de
rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook verhalen met inschakeling
van de burgerlijke rechter. GraffitiGraffiti is het op straat of op een andere min of meer openbare plaats met
verf of verfstift (ook wel paintmarker genoemd) aanbrengen van
mededelingen of afbeeldingen.Graffiti op straat wordt meestal gemaakt met
behulp van spuitbussen met verschillende kleurenverf. Het zijn vaak
korte teksten en afbeeldingen, variërend van tags (korte parafen waaraan de
maker door zijn collega's wordt herkend) tot pieces (grotere, met kunstzin
uitgevoerde afbeeldingen). Vaak ziet men tientallen tags die dicht bij
elkaar zijn neergezet. Er zijn duidelijke stijlen te herkennen. Er is zeker
sprake van een ondergrondse graffiti-subcultuur. Tegenwoordig is in
Nederland vrijwel overal graffiti aan te treffen. In de loop der jaren is
graffiti deels vanuit het illegale circuit als geaccepteerd verschijnsel in
de maatschappij terechtgekomen. Zo bevinden zich in Vlissingen
graffiti-uitingen bij wijze van kunstuiting op het voormalige hotel
Britannia. Naast uiting als kunst uit graffiti zich vaak als vandalisme,
waarbij sprake is van bekladden van de openbare ruimte. Graffitispuiters
beschadigen publieke en particuliere eigendommen en jagen de eigenaren
daarmee op kosten om de graffiti te verwijderen. Jurisprudentie- Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt
dat pas wanneer op grond van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is
geworden dat rechthebbenden op zodanige schaal zouden weigeren in te stemmen
met aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige
betekenis van dit middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een
min of meer voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het
criterium “dat gebruik van enige betekenis moet overblijven”, ook feitelijk
inhoud kan worden gegeven. Het hangt af van “bijzondere plaatselijke
omstandigheden” of er nog gesproken kan worden van gebruik van enige
betekenis. Deze zullen dan ook onderzocht moeten worden, aldus de Hoge Raad
in een uitspraak van 26 januari 1993, NJ 1993, 534.- Verzoek om vergunning voor het aanbrengen van borden aan lantaarnpalen ten
behoeve van het plakken van affiches is terecht opgevat als verzoek om
toestemming van de gemeente als eigenares van de lantaarnpalen. Betreft een
privaatrechtelijke aangelegenheid. ARRS 30 12 1993, JG 94.0194 m.nt. J.M.
van den Bosch van Os, AB 1994, 578 m.nt RMvM.- Een projectie van een lichtreclame is te beschouwen als een andere wijze
van aanbrengen dan aanplakken van een afbeelding of aanduiding als bedoeld
in de APV. Vz.ARRS 13 12 1992, JG 93.0261 , Gst. 1993, 6965, 3 m.nt EB.
Jurisprudentie: Vrijheid van meningsuiting- In APV opgenomen plakverbod is onverbindend wegens strijd met artikel 7,
lid 1, Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Derhalve is geen vervolging
mogelijk ter zake van “wild plakken”. Er waren geen voldoende vrije
plakplaatsen in de stadsdelen. Gemeente is verplicht deze te scheppen. Rb.
Amsterdam 07-10-1993.- Over een bepaling in de APV Amsterdam met ongeveer gelijkluidende inhoud
als artikel 2:42 oordeelde de Hoge Raad dat “niet aannemelijk is geworden
dat ten gevolge van het (...) verbod geen mogelijkheid van enige betekenis
tot gebruik van het onderhavige middel van verspreiding en bekendmaking zou
overblijven”. De bepaling is niet in strijd met artikel 10, tweede lid,
EVRM, aangezien deze “prescribed by law” is en “necessary in a democratic
society (...) for the prevention of disorder” en “protection of the (...)
rights of others”. HR 01-4-1997, NJ 1997, 457.- Plakverbod van artikel 2.4.2 APV is niet in strijd met artikel 7 Grondwet
noch met artikel 10 EVRM. ABRS 05-06-2002, LJN-nr. AE3657, JG 02.0169 m.nt.
M. Geertsema, JB 2002, 221 m.nt. J. van der Velde, AB 2002, 361 m.nt. J.G.
Brouwer en A.E. Schilder. Jurisprudentie: Doen plakken of doen aanbrengen- Betreft artikel 122 van de APV Utrecht, waarin ook het “doen” plakken was
opgenomen. Het college heeft ten onrechte een last onder dwangsom opgelegd
tot voorkoming van herhaling van illegaal plakken van reclamemateriaal en
tot het verwijderd houden van illegaal plakken. Het is een te ruime uitleg
om “doen” aanbrengen zo uit te leggen dat dit mede inhoudt het niet
tegengaan dat van Radio 538 afkomstig reclamemateriaal wordt aangeplakt. Er
is geen sprake van opdracht of een actieve bemoeienis van Radio 538. ABRS
18-09-2002, LJN-nr. AE7789, JB 2002, 329, Gst. 7181, 42 m.nt. M.M. Dolman en
Kistenkas.- Last onder dwangsom om herhaling van (illegaal) plakken te voorkomen en
illegaal plakwerk verwijderd te houden. Uitleg van het begrip “doen
aanbrengen” als bedoeld in artikel 122, van de APV Utrecht. Als betrokkene
een derde of derden opdracht heeft gegeven tot het aanbrengen van
aanplakbiljetten of anderszins actieve bemoeienis heeft gehad met het
aanplakken, is deze verantwoordelijk voor het aanbrengen van
aanplakbiljetten. Het door het enkele verstrekken van aanplakbiljetten
anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen, is onvoldoende.
ABRS 15-01-2003, 200203589/1, LJN-nr. AF2902.- Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur aanplakbiljetten te
verwijderen. De vraag is of Loesje als “doen”-plakker” in de zin van de APV
verantwoordelijk kan worden gehouden. Dit is niet het geval nu Loesje geen
actieve bemoeienis heeft gehad met het aanbrengen van de posters. Loesje
heeft de Loesje-posters slechts op internet geplaatst, waarbij is aangegeven
dat een ieder de posters voor eigen gebruik vrij kan uitprinten en dat onder
eigen gebruik onder meer wordt verstaan het hangen van posters in de stad.
Bovendien bevat de internetsite een disclaimer waarin erop wordt gewezen dat
posters alleen mogen worden geplakt op plaatsen waar dit is toegestaan en
verwezen is naar de toepasselijke APV. Rb. Den Haag 08-07-2004, LJN-nr.
AQ5977.- Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur na de telefonische
inkennisstelling al het aangeplakte te verwijderen. Exacte locaties waren
ten tijde van de bestuursdwang niet bekend. Opplakken van de posters waren
aan een plakbedrijf uitbesteed. De Afdeling acht de termijn, waarbinnen
appellante bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven moest zien te
achterhalen waar de betreffende posters geplakt waren en de verwijdering van
die posters moest bewerkstelligen te kort. ABRS 11-08-2004, 200400185/1,
LJN-nr. AQ6624.- Podium had de verspreiding van affiches uit handen gegeven aan een derde
met uitdrukkelijke opdracht dat op legale wijze te doen. Toepasselijkheid
van artikel 6:171 BW dat voor Podium een risico-aansprakelijkheid vestigt
voor onrechtmatig handelen door derden, met wie geen dienstverband bestaat
maar die ingeschakeld worden voor werkzaamheden ter uitoefening van haar
bedrijf, zonder dat het voor de gemeente duidelijk gescheiden activiteiten
waren. In casu achtte de Kantonrechter het illegaal plakken aan een
activiteit van Podium te wijten. De kosten die de gemeente heeft gemaakt
voor de verwijdering van illegaal geplakte posters op gemeente-eigendommen
kan zij verhalen op Podium. Rb. Zwolle, sector kanton 16-12-2003, LJN-nr.
AF6147, JG 04.0025 m.nt. E.H.J. de Bruin.- Appellant heeft posters doen plakken. Hij is verantwoordelijk voor het
gedrag van het bedrijf waaraan hij opdracht heeft gegeven posters te
plakken, ook als dat bedrijf tegen zijn instructies in zou hebben gehandeld
(door op niet toegestane plaatsen te plakken). Dat appellant het bedrijf
heeft opgedragen uitsluitend op toegestane locaties te plakken disculpeert
hem niet. Gesteld is immers niet dat hij goede grond had om te mogen
vertrouwen dat dit bedrijf zich zou houden aan die opdracht. Hof Amsterdam
23-12-2004, 1774/03, LJN-nr. AS5302. Artikel 2:46 Vervoer plakgereedschap e.d.Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel
opgenomen aanplakverbod vergroot. Het tweede lid regelt een
rechtvaardigingsgrond voor die gevallen dat de in het eerste lid genoemde
stoffen en voorwerpen niet waren bestemd om te plakken of te kladden. Het
bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het in artikel 6, tweede lid,
EVRM neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen wie een strafvervolging
aanhangig is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en dat, voordat
zijn schuld op wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is
geboden zich te verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.
Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het Wetboek van
Strafvordering en is evenmin in strijd met enige andere wetsbepaling noch
met enig tot de algemene rechtsbeginselen te rekenen beginsel van
strafprocesrecht. Bij de voorgestelde redactie is het de opsporingsambtenaar
en het OM mogelijk gemaakt aan de hand van de omstandigheden of verkregen
indrukken na te gaan of er al dan niet sprake is van een overtreding als
bedoeld in het eerste lid. Artikel 2:47 Vervoer inbrekerswerktuigenDeze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met
braak te bemoeilijken. Te denken valt aan lopers, valse sleutels,
touwladders, lantaarns, breekijzers, koevoeten, slijptollen,
schroevendraaiers, tangen, dop-, ring-, pijp-, moer-, ketting-, steek- en
inbussleutels, hamers, bijlen, beitels, vijlen, enz. Het gaat hierbij om
(poging tot) diefstal als bedoeld in artikel 310 Wetboek van Strafrecht, al
dan niet in vereniging:1. uit een woning door middel van braak, verbreking en/of inklimming, één en
ander in de ruimste zin van het woord, waarbij het essentiële onderscheid
met de andere onder deze richtlijn vallende basisdelicten is het begrip
"woning", waarin de aantasting van de persoonlijke levenssfeer als
strafvorderlijk zeer relevant wordt gezien;2. uit een bedrijf door middel van braak, verbreking en/of inklimming, één
en ander in de ruimste zin van het woord, waarbij onder bedrijven tevens
gerangschikt worden: winkels, kerken, scholen, sportkantines/accommodaties,
zwembaden en dergelijke;3. uit een auto door middel van braak, verbreking en/of inklimming, één en
ander in de ruimste zin van het woord. 4. waarbij de verdachte zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft
verschaft door middel van braak, verbreking en/of inklimming, welke niet
geclassificeerd wordt onder de eerder genoemde inbraak woning, inbraak
bedrijf en inbraak auto. Hierbij valt te denken aan diefstallen uit
tuinhuisjes, vakantieverblijven, caravans, plezierjachten, bouwketen, boxen,
schuurtjes. Jurisprudentie- Een verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan
strekken tot bescherming van de openbare orde als bedoeld in artikel 149
Gemeentewet. HR 07-06-1977, NJ 1978, 483 (APV Wassenaar). HR 28-02-1989, NJ
1989. 687 (APV Nijmegen) Artikel 2:48 Varen in openbaar waterVlissingen heeft zowel buitendijks als daarbinnen veel water. Het gaat
binnendijks zowel om oppervlaktewateren als waterlopen. Onder het begrip
oppervlaktewater(en) vallen alle wateren die een functie hebben voor de af-
en/of aanvoer en/of de berging van het op de bodem vrij aanwezige water.
Veel, maar niet alle, van deze wateren zijn in onderhoud bij het waterschap
Scheldestromen. Een bergingsvijver in bijvoorbeeld een woongebied is van
belang voor de berging van water. Dergelijke bergingsvijvers worden door de
gemeente onderhouden. De omschrijving van het begrip 'waterloop’ verschil in
die zin met de omschrijving van het begrip oppervlaktewater dat
onderwaterlopen niet vallen de oppervlaktewateren die uitsluitend een
functie hebben voor de berging van water. Dit zal in de legger tot
uitdrukking komen. Hieruit volgt dat iedere waterloop tevens moet worden
aangemerkt als oppervlaktewater, doch niet ieder oppervlaktewater als
waterloop. Wonen aan of bij het water heeft een positieve invloed op het
woonklimaat. Het rustig woon- en leefklimaat kan echter worden verstoord
door activiteiten op het oppervlaktewater of op waterlopen waarvoor zij niet
zijn bedoeld. Te denken valt aan toeristisch-recreatief gebruik met
vaartuigen dat aanleiding geeft tot overlast of baldadigheid. Dit artikel
biedt een handvat daartegen handhavend op te treden. In die gevallen waarin
deze vrees niet bestaat kan ontheffing onder het stellen van voorwaarden
worden verleend. Artikel 2:49 Slapen op of aan openbare
plaatsenIn het eerste lid onder a en b is verwoord dat op geen enkele wijze – in de
openlucht, in een onderkomen als een voertuig, kampeerwagen, vrachtwagen,
bus, woonwagen, caravan, vouwwagen, tent of ander onderkomen - op of aan de
openbare weg mag worden overnacht. Tevens is het verboden gelegenheid te
bieden voor dergelijke overnachting. Het verbod als genoemd in het eerste
lid is gesteld in het belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid
en volksgezondheid. In het tweede lid is de mogelijkheid van ontheffing
opgenomen. Op grond van artikel 1:4 kunnen - indien een ontheffing wordt
verleend - voorschriften worden verbonden aan de ontheffing ter voorkoming
en beperking van onder andere hinder, geluidsoverlast, verontreiniging,
brandgevaar alsmede ter bescherming van de volksgezondheid het aanzien van
de woon- en leefomgeving. Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in de publieke
ruimteOp basis van artikel 2:50 (en artikel 2:52 - Verboden gedrag bij of in
gebouwen) kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast worden
opgetreden. AfbakeningArtikel 424 van het Wetboek van Strafrecht
stelt “straatschenderij” strafbaar, terwijl artikel 426bis het belemmeren
van anderen op de openbare weg met straf bedreigt. Artikel 431 stelt
nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou men kunnen
omschrijven als baldadigheid. De omschrijving is echter strakker dan wat men
in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor eenieder
verboden is zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt
of kan worden veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd
of kan worden gehinderd. De strekking van het begrip publieke ruimte in
artikel 2:50 gaat verder dan het begrip weg als bedoeld in de
Wegenverkeerswet 1994, (zie daarvoor de toelichting op artikel 1:1). Voor
zover een hinderlijke gedraging plaatsvindt op de weg, als omschreven in
artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel 2:50 niet van toepassing.
Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere regelgeving strijdige
situatie kunnen ontstaan. JurisprudentieDe gemeentelijke wetgever is bevoegd tot
aanvulling van de artikelen 424 en 426bis WvSr. HR 26 02 1957, NJ 1957, 253
(APV Eindhoven)Artikel 2:51 Verboden
drankgebruik1. Hinderlijk drankgebruikIn artikel 2:51, eerste lid, is een verbod opgenomen om in een bepaald door
het college aan te wijzen gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Dit
verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een
horecabedrijf, of voor een evenement waarbij van gemeentewege op grond van
artikel 35, tweede lid, Drank- en Horecawet toestemming is verleend om op de
plaats waar dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te
verstrekken. Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van jongeren
in de richting van buiten het aangewezen gebied gelegen delen van de
gemeente zal plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit echter niet erg
waarschijnlijk zijn, omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen
door hun aantrekkelijke karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn.
Wanneer echter toch andere plaatsen als pleisterplaatsen worden uitverkoren
dan kan het college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een
aanwijzingsbesluit nemen. Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde, kunnen op grond van de
artikelen 2 en 12 Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven.
Niet-naleving daarvan is strafbaar op grond van artikel 184 Wetboek van
Strafrecht. Voorts zal in een aantal gevallen (als bij voorbeeld wordt
geconstateerd dat flesjes worden stuk gegooid) optreden mogelijk zijn aan de
hand van artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht (baldadigheid). De
hantering van deze wetsbepalingen is in de praktijk echter niet eenvoudig.
Er bestaat daarom behoefte aan een rechtsgrond zoals genoemd dit artikel,
waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de 'voorfase' – dus het bier
drinken op bepaalde plaatsen – mogelijk wordt. Ter uitvoering van artikel
2:51, eerste lid, heeft het college de bebouwde kommen van de gemeente
hebben aangewezen - met uitzondering van de stranden – als gebieden waarvoor
het verbod geldt. Bij het verlenen van een ontheffing als bedoeld in het
derde lid valt te denken aan een buurtbarbecue, de sponsorruimte bij
evenementen enz. Jurisprudentie:Blowverbod: artikel 2.17, vijfde lid, van de APV Amsterdam 2008 dat de
burgemeester de bevoegdheid geeft een gebied aan te wijzen waarin het
verboden is, en op grond van art. 6.1 APV strafbaar is gesteld, om softdrugs
te gebruiken of openlijk voorhanden te hebben is in strijd met artikel 3,
aanhef en onder C, Opiumwet en mist verbindende kracht (ABRS 13 juli 2011,
201009884/1/H3 - LJN: BR1425 ) Artikel 2:52 Hinderlijk gedrag bij of in
gebouwen Voor een toelichting wordt verwezen naar de
toelichting bij artikel 2:50 (Hinderlijk gedrag op of aan de weg).
Artikel 2:53 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke
ruimten Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van
bepaalde, voor het publiek toegankelijke ruimten zoals parkeergarages,
telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar vervoermiddel tegen te
gaan. In deze bepaling wordt het woord “ruimte” gebruikt ter onderscheiding
van het in de APV voorkomende begrip “weg”. Om een indicatie te geven bij
het beantwoorden van de vraag op welke voor het publiek toegankelijke
ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van voorbeeld een aantal
ruimten concreet genoemd. Desgewenst kan deze reeks van voorbeelden met andere worden uitgebreid. Het
ordeverstorende element ten slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk
doel of op voor anderen hinderlijke wijze” in de bepaling tot uitdrukking
gebracht. Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht, betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een
woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan
worden opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende.
De politie kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het
belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de
politie bij baldadig of ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in
postkantoren, en in andere soortgelijke voor het publiek toegankelijke
ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de eigendommen van derden te
beschermen. In de circulaire van de VNG van 4 april 1977, OB 1977, IX.0, nr.
38112, wordt ingegaan op deze bepaling. Jurisprudentie- Artikel 138 Sr. vereist een handeling van een rechthebbende, HR 12 06
1951, NJ 1951, 618- Reglement NS, inhoudende een verbod om zich op enig gedeelte van het
station onbehoorlijk te gedragen, is noch in strijd met artikel 1 Wetboek
van Strafrecht noch met artikel 7 van de Europese conventie voor de rechten
van de mens (ECRM), HR 02 04 1985, NJ 1985, 796 (Algemeen reglement vervoer
NS). De (min of meer gelijkluidende) bepaling in de APV Amsterdam is
verbindend, omdat de norm voldoende is geconcretiseerd, HR 01-09-1998 NJ
1999, 61 (APV Amsterdam). Artikel 2:54 Neerzetten van fietsen e.d. Het
plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met
een wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan
van diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming
van overlast. Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die
niet door de eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar
deze voertuigen hinder of schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding
tot klachten. Artikel 2:54 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden. Artikel 2:55 Overlast van fiets of bromfiets op markt en
kermisterrein e.d.Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van
bepaalde wegen worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang,
hetzij de verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat
moet op de in het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de
weggebruiker worden gebracht. Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers
te weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te
voeren op terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat
marktterrein door het college is aangewezen als een voor fietsen en
bromfietsen verboden terrein gedurende die tijd. In de mensenmenigte is een
fiets hinderlijk. Kleding wordt vuil gemaakt of gaat kapot. Het verbod moet
wel aan de bezoekers van het terrein worden kenbaar gemaakt.
Artikel 2:56 Loslopende hondenArtikel 2:56 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond
aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn
algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten
grondslag. In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:- de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in
gevaar kan worden gebracht;- het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;- het voorkomen van hinder voor voetgangers;- het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
zandbakken, e.d.);- het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
loslopende honden andere dieren en wel met name schapen en kippen naar het
leven staan. De glooiing is geen strand. Voor de uitleg van het begrip ‘strand’ wordt
aansluiting gezocht bij wat daaronder wordt verstaan in het dagelijkse
spraakgebruik en de definitie van Van Dale Groot woordenboek van de
Nederlandse taal (14): ‘langs de zee gelegen land dat aan de oppervlakte uit
zand bestaat, buiten de duinvoet of dijksteen’. Er kunnen zich situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter
zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het
betreft hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere
sociale hulphonden. Voor deze categorie in het derde lid een voorziening
getroffen. Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden
loslopend worden aangetroffen, kan op basis van artikel 125 van de
Gemeentewet (bestuursdwang) de honden gevangen worden genomen en
overgedragen aan een door het college aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard
niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen is. Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid
honden en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de
eigenaar of houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van
artikel 4 bepaalt dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet
berichten van een en ander en hem gelegenheid moet geven om het dier
gedurende veertien dagen na de datum van het bericht op te halen. Het ter
plaatse doden van loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4,
eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming. De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten
wordt in twee opzichten beperkt:1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven
of in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan.3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie
en de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van
politie.Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden
dieren. De vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring
geven. De gemeente moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste
twee weken de verzorging van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt
hieraan meestal vorm gegeven door het dier onder te brengen bij een
dierenasiel, waarbij de gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en
de verzorging betaalt. Na twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te
verkopen of weg te geven. Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de
burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan worden
bekort als de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als
het afmaken van het dier om geneeskundige redenen is vereist. Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het
dier niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts
even verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een “gevonden
dier”. Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend
bedoeld. De gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende
honden in het geheel niet regelen. Jurisprudentie- Aanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op
de geringe afstand tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz. ABRS
13-12-1996, JG 97.0050.- Het college dient het onaangelijnd zijn van de hond te gedogen in verband
met de functie van de hond als signaal- of dovengeleidehond. Vz. ARRS
20-07-1993, JG 94.0055 , AB 1994, 454. Artikel 2:57 Verontreiniging door honden
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid.
Ook wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen
blijven liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid. De
strafbaarheid wordt opgeheven als de uitwerpselen direct worden verwijderd.
Degene die één of meerdere honden tegelijk uitlaat dient per hond één
hondenpoepzak bij zich te hebben en in voorkomende gevallen te gebruiken. Er
zijn verschillende manieren om de overlast van hondenuitwerpselen aan te
pakken. Al zal de handhaving (betrapping op heterdaad) niet meevallen, op
den duur zal een preventieve invloed van deze bepaling uitgaan. Overtreding
van het verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot de
zogeheten verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor transactie door de
politie. JurisprudentieAanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen
zijn belanghebbenden, gelet op de geringe afstand tussen de woningen en de
uitlaatzone. Vz.ABRS 13 12 1996, JG 97.0050 . Artikel 2:58 Gevaarlijke hondenDe Regeling Agressieve Dieren (RAD) is per 1 januari 2009 ingetrokken, omdat
uit een evaluatie bleek dat de regeling niet effectief was. Het aantal
bijtincidenten was in 15 jaar tijd niet afgenomen en er was, ondanks het
fokverbod, geen vermindering van het aantal pitbull-achtige honden. De
Gemeentewet (artikel 172, derde lid) en het Wetboek van Strafrecht
(artikelen 300, 350 en 425, eerste lid) bieden voldoende mogelijkheden om
agressieve honden aan te pakken. Daarom komt er geen nieuwe landelijke
regeling voor de aanpak van agressieve honden van het Ministerie van
Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. De intrekking van de RAD is alleen van
betekenis voor pitbullterriërs. Aan de regelgeving voor alle andere honden
is niets veranderd. De gemeente maakt onderscheid tussen drie categorieën
van gevaarlijke honden:1. Groepen honden met morfologisch overeenkomstige
karakteristieken (gelijke lichaamsbouw), waarmee wordt gefokt op agressief
gedrag. Aan de eigenaar of de houder van een hond uit categorie 1 moet die
hond op of aan de weg of op het terrein van een ander kort aanlijnen en
voorzien van een muilkorf. Bij openbare melding zal het college bepalen welk
ras of type hond dan wel wat voor door kruising daarmee verkregen verwanten
onder deze eerste categorie gevaarlijke honden er dus onder de strafbepaling
moeten vallen. Te denken valt aan de Pitbullterriër, Rottweiler, American
staffordshire terriër, Dogo Argentino, Fila Brasileiro en de Mastino
Napoletana. 2. Gebruikshonden, dat wil zeggen: honden die geheel of
gedeeltelijk zijn opgeleid voor bewakings- , opsporings- of
verdedigingswerk. Ten aanzien van een hond uit categorie 2 geldt een
aanlijngebod. Invoering van een verplichting tot muilkorven van een
gebruikshond stuit op het bezwaar dat hierdoor de uitvoering van de taak
waarvoor zo’n hond is opgeleid, bijzonder wordt bemoeilijkt. Gelet op het
gebruik van de hond voor bewakings-, opsporings- en verdedigingswerk is het
aanlijngebod beperkt tot de weg: op het terrein van een ander kan de hond
zijn functie blijven vervullen. Op het aanlijngebod maakt de gemeente onder
twee voorwaarden een uitzondering: de hond moet met goed gevolg een
opleiding tot gebruikshond bij een erkende instantie of een zogenaamde
gedrags- en gehoorzaamheidscursus 1 hebben doorlopen en hij moet vergezeld
gaan van de eigenaar of de houder, die hem heeft opgeleid. Erkende
instanties zijn volgens de commissie de onderafdelingen van rasverenigingen
van werkhondenrassen, de Nederlandse bond voor
gebruikshondensportverenigingen, de Koninklijke Nederlandse
politiehondvereniging en de Nederlandse bond voor de diensthond. Informatie
over een gedrags- of gehoorzaamheidscursus is verkrijgbaar bij een
kynologenclub. 3. Individuele honden die niet vallen onder de vorige twee
categorieën en waarvan in de praktijk - door het toebrengen van letsel of
het uiten van een dreiging daartoe - is gebleken dat zij gevaarlijk zijn
voor mens of dier. Ter ondersteuning van de beschreven aanlijn- en
muilkorfgeboden is identificatie en registratie van de honden uit de drie
categorieën wenselijk. Dat moet worden gerealiseerd door het aanbrengen van
een optisch leesbaar, niet verwijderbaar identificatiemerk in het oor of in
de buikwand van de hond en voorts door gegevensverstrekking door de
eigenaren aan de Stichting registratie gezelschapsdieren Nederland en in
geval van rashonden de Raad van beheer op kynologisch gebied in Nederland
(hogere regeling). De identificatie en registratie zijn van belang voor de
controle op de naleving van de aanlijn- en muilkorfgeboden en voor de
opsporing van een overtreder. Via de tatoeage moet nagegaan kunnen worden of
een hond behoort tot een gevaarlijke categorie en wie de eigenaar of houder
is. Voor zover het gevaar van een hond voortvloeit uit een besmettelijke
dierziekte zoals hondsdolheid, dient de burgemeester op grond van artikel 21
Gezondheids- en welzijnswet voor dieren de maatregelen te nemen die hem door
of vanwege het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij worden
opgedragen ter voorkoming van - verdere - besmetting. Welke maatregelen dit
zijn is te vinden in artikel 22 van genoemde wet. Onder meer kan worden
bevolen dat honden moeten worden voorzien van een muilkorf. De voorschriften
met betrekking tot muilkorven zijn geregeld in de Regeling betreffende
maatregelen ter voorkoming van overbrenging besmetting (Stcrt. 1996, 61).
Overigens dient de burgemeester zodra hij in kennis is gesteld van een
verdenking van een besmettelijke dierziekte hiervan terstond de
inspecteur-districtshoofd Veterinaire dienst en de Veterinaire
Hoofdinspecteur van de Volksgezondheid op de hoogte te stellen. Artikel 27
Gezondheids- en welzijnswet voor dieren geeft de burgemeester de bevoegdheid
om een bevel uit te vaardigen dat de door hem aangewezen dieren moeten
worden vastgelegd of opgesloten ter bestrijding van besmettelijke
dierziekten. Dieren die ondanks het bevel niet zijn vastgelegd of opgesloten
mogen op last van de burgemeester worden gedood. Jurisprudentie- Aanschrijving tot muilkorving van gevaarlijke honden.
Politierapport en vonnis kantonrechter voldoende aanleiding voor standpunt
dat honden gevaarlijk zijn en de te treffen maatregelen. ARRS 05 02 1991,
Gst. 1991, 6932, 13 m.nt. CG.- Gevecht tussen niet-gemuilkorfde pitbullterriërs en een andere hond,
waarbij een hond is overleden en een omwonende is aangevallen. De
burgemeester heeft in redelijkheid het zwaarste gewicht kunnen toekennen aan
de bescherming van de veiligheid van mens en dier in de gemeente en besloten
tot het doden van de pitbulls op grond van artikel 74 Gezondheids- en
welzijnswet. Vz.CBB 24-5-1993, AB 1993, 460.- Een soortgelijke casus is te vinden in Pres. Rb Zwolle 3-3-1995, JG
95.0307, Gst. 1996, 7028 m.nt. HH. Artikel 74 Gezondheids- en welzijnswet
voor dieren is een speciale bevoegdheid ten opzichte van artikel 172
Gemeentewet.Muilkorfgebod op grond van de APV voor Argentijnse Dog na
bijtincident met dodelijke afloop voor andere hond. Het college heeft bij
het opleggen van een dergelijke maatregel een ruime mate van
beoordelingsvrijheid. Niet onevenredig. Vz.ABRS 22-05-2001, KG 2001,179, JG
01.0139 m.nt. M. Geertsema. Artikel 2:59 Houden van hinderlijke of schadelijke
dierenDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de
Wet milieubeheer op ten nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer
direct vastgelegd. Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand
dieren houdt. Er moet kunnen worden ingegrepen als overlast of schade voor
de openbare gezondheid dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Daarom
is gekozen voor de constructie dat het college bevoegd wordt verklaard om de
plaatsen aan te wijzen waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren
overlast of schade voor de volksgezondheid veroorzaakt. Voor zover het
college bij een aanwijzing die betrekking heeft op gedeelten van de gemeente
bevoegd is verklaard daarbij nadere regels te geven inzake het houden van
dieren, is er sprake van delegatie van verordenende bevoegdheid als bedoeld
in artikel 156 Gemeentewet. Tevens wordt in dit verband nog gewezen worden
op de Flora- en Faunawet, waarin regels worden gegevens ter bescherming van
dieren. Jurisprudentie- Houden van duiven hinderlijk binnen de bebouwde kom.
Beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt. ARRS 28 02 1990, JG 91.0031.- Aanschrijving tot verplaatsing van een hok van een haan die
geluidsoverlast veroorzaakt. Nader onderzoek van het college verlangd. ARRS
26 02-1991, Gst. 1991, 6962, 3 m.nt. JMK, JG 91.0382 m.nt. L.J.J.
Rogier.- Aanschrijving verwijdering pluimvee in verband met overlast omwonenden.
Vz.ARRS 02 06 1991, JG 92.0007 , AB 1991, 686 m.nt. JHvdV.- Aanschrijving tot verwijdering van kraaiende haan terecht. De door het
college gehanteerde methode van geluidmeting is niet onredelijk. ARRS 09 04
1992, JG 92.0401 , GO 1992, 3, GO 1994, 2 m.nt. L.F.D, AB 1992, 583 m.nt
RMvM, TMR 1994, 9 m.nt. RJdH.- Overlast van een papegaai. Onvoldoende onderzoek naar de klacht. ARRS 22
12 1993, JG 93.0137 m.nt. A.B. Engberts.- Aanschrijving tot verwijdering overlastgevende hanen en kippen. Relatie
Hinderwet en Hinderbesluit. ABRS 31 08 1995, JG 96.0005, MenR 1996, 60.- Aanschrijving tot verwijdering paard in verband met overlast omwonenden
terecht. Klachten van omwonenden, onderzoek van bouw- en woningtoezicht en
proces-verbaal van politie geeft voldoende feitelijke onderbouwing. ABRS
03-07-1999, JG 99.0003 m.nt. W.A.G. Hillenaar.- Artikel 2.4.20 (oud, nu 2:60) en 2.4.24 (oud, nu 2:64, bijen) kunnen in
sommige situaties beide worden toegepast. Artikel 2.4.24 (oud) fungeert niet
als lex specialis ten opzichte van artikel 2.4.20 (oud). ABRS 02-06-1997, JG
99.0005 m.nt. W.A.G. Hillenaar.- Zonder aanwijzing van het college kan artikel 2.4.20 geen grondslag bieden
voor de toepassing van bestuursdwang. ABRS 17-10-2001, JG 02.0025, art. 2-4-20-, art. 4-1-7b- m.nt. M.
Geertsema.- Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren (artikel 2.4.20 oud).
Geluidhinder door dieren (zie voorbeeldbepaling 4:5b APV). Ernstige
geluidsoverlast door kikkers in een poel. Het schoonhouden en wellicht
bijvullen van een kikkerpoel zal de aanwezigheid van kikkers mogelijk
bevorderen, maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de buurman kikkers
houdt (op grond van artikel 2.4.20 oud) en er de zorg voor heeft. Bij de
besluitvorming is terecht rekening gehouden met het feit dat de eiser in het
buitengebied woont en het gekwaak van kikkers tot gebiedseigen geluiden moet
worden gerekend. Rb. ´s-Hertogenbosch, nr.AWB 99/6873 GEMWT, LJN-nr. AD4783. - Besluit van het college van Tiel waarbij een verzoek om op grond van de
APV handhavend op te treden, is afgewezen. Beginselplicht tot handhaving.
Ingeval een derde verzoekt om tegen een beweerdelijke overtreding op te
treden, dient het bestuursorgaan te onderzoeken of zij daartoe bevoegd is.
De omstandigheid dat verweerder over beperkte middelen beschikt om toezicht
te houden en om tegen overtredingen op te treden, kan aanleiding zijn tot
een prioritering in de afhandeling van de verzoeken. Dit is echter geen
bijzondere omstandigheid om geheel van handhavend optreden af te zien
ingeval een derde daarom om heeft verzocht, laat staan dat deze
omstandigheid het achterwege laten van een feitelijk onderzoek naar de vraag
of sprake is van een overtreding zou kunnen rechtvaardigen. De Rb. Overweegt
dat zoals ook in het verweerschrift naar voren is gebracht, in dit geval,
waarin hanen in een intensief bebouwde omgeving worden gehouden, niet op
voorhand kan worden uitgesloten dat sprake is van hinder als bedoeld in art.
4.1.6.c van de APV 2009. (Rb Arnhem, zaaknummer: AWB 10/801; datum
uitspraak: 03-08-2010 LJN: BN4417). Artikel 2:60 Loslopend veeDit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het
weiland is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel
mogelijk te voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten
lopen van honden, dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in
artikel 2:56. Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van
Strafrecht. Daarin wordt het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen
van niet uitvliegend pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of
op enige grond die bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.
Artikel 2:61 BedelarijMet name in het stadscentrum en bij winkels wordt soms overlast ondervonden
van bedelaars. Deze gedragen zich soms agressief en hinderlijk door
passanten aan te klampen, te intimideren, de weg te versperren of te volgen.
Hierdoor komt de openbare orde in het geding. Omdat in 2000 de
strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht (voormalig
artikel 432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of nauwelijks meer
optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de wetgever echter
expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de gemeentelijke
autonomie zo nodig een regeling terzake van bedelarij in het leven te
roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te verstoren.
Op grond van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een
bedelverbod geldt. Wanneer er naar het oordeel van het college een
overlastgevende situatie in een bepaald gebied ontstaat, kan het dus een
verbod instellen. Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens
vragen om een geldelijke bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder
dit bedelverbod, maar onder de regeling van artikel 2:4. [straatartiest].
Ook de verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit verbod. Deze kan
immers niet verbonden worden aan een vergunning vanwege strijd met de
vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet.
Artikel 2:61a MosquitoVoor het gebruik van de mosquito bestaat geen grondslag in de formele wet.
Daarom bevat artikel 2:61a een wettelijke grondslag voor de inzet van de
mosquito. Sinds 2008 wordt in Vlissingen gebruik gemaakt van de inzet van
dit apparaat. Een mosquito veroorzaakt een hoge pieptoon die alleen
hinderlijk voor jongeren tot een leeftijd van ongeveer 25 jaar hoorbaar is.
Dit apparaat wordt gebruikt ter bestrijding van overlast door hangjongeren.
Het gebruik van de mosquito is effectief, maar niet onomstreden. Hoewel uit
onderzoek van onder meer TNO blijkt dat de mosquito bij normaal gebruik geen
gezondheidsschade oplevert, wordt met het aanbrengen ervan in ieder geval de
bewegingsvrijheid van jongeren beperkt, die wordt beschermd door artikel 2,
vierde protocol Europees Verdrag voor de rechten van de Mens (EVRM). De
mosquito wordt ingezet als middel bij de feitelijke handhaving van de
openbare orde. Dat wil zeggen dat het apparaatje wordt opgehangen op
plaatsen waar hangjongeren overlast veroorzaken. Door het hinderlijke geluid
zullen jongeren zich doorgaans binnen enkele minuten verwijderen.
Zorgvuldige voorbereiding essentieelDe mosquito is een ultimum remedium dat alleen wordt gebruikt als andere
manieren om de overlast te bestrijden zijn geprobeerd, maar geen resultaat
hebben gehad. In artikel 2:61a zijn de volgende waarborgen opgenomen:1. Bekendmaken aanwezigheid: met borden kan worden bekendgemaakt dat ergens
een mosquito is aangebracht. Zo worden toevallige passanten op de hoogte
gebracht en mogelijk wordt een preventief effect bereikt.2. Niet vaker geluid dan nodig: met de huidige techniek hoeft een mosquito
niet 24 uur per dag aan te staan. Dat kan worden beperkt tot die momenten
dat gezien de ervaring van het verleden overlast kan worden verwacht.3. Beperkte periode: een mosquito wordt niet voor altijd aangebracht maar
per definitie voor een beperkte periode. Gedacht kan worden aan zes maanden.
Iedere verlenging is een bewust besluit op basis van een evaluatie van de
overlast. Het college heeft op 8 juli 2008 uitvoeringsregels vastgesteld voor de inzet
van mosquito’s.Ook moet bij de voorbereiding van een besluit om een mosquito
aan te brengen met een aantal zaken rekening worden gehouden. Een mosquito
moet bijvoorbeeld niet wordt aangebracht op plaatsen waar hinder kan
ontstaan voor mensen die daar langere tijd noodgedwongen verblijven, zoals
bij woningen, kantoren, scholen of wachtruimten. Ook moet rekening worden
gehouden met de Wet openbare manifestaties (WOM): een mosquito mag geen
hinder opleveren voor openbare bijeenkomsten als bedoeld in de WOM. Ook de
Zondagswet is van belang: een mosquito mag geen hinder opleveren voor een
godsdienstoefening. 12.VuurwerkArtikel 2:62 BegripsomschrijvingenDeze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van
consumentenvuurwerk rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het
Besluit van 22 januari 2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot
consumenten- en professioneel vuurwerk (verder te noemen Vuurwerkbesluit).
Het Vuurwerkbesluit strekt tot integrale herziening van het Vuurwerkbesluit
Wet milieugevaarlijke stoffen waarbij zowel de regelgeving voor
consumentenvuurwerk als die voor professioneel vuurwerk in één nieuwe
algemene maatregel van bestuur wordt geïntegreerd. Het Vuurwerkbesluit
beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen of assembleren,
verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van vuurwerk te
reguleren, met inbegrip van bepaalde vervoershandelingen met vuurwerk. De
regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn gesteld ter uitwerking
van artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (Wvgs). Het
Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als
professioneel vuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor
deze afdeling niet relevant. Definitie consumentenvuurwerkVoor de omschrijving van het begrip “consumentenvuurwerk” is aansluiting
gezocht bij de omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit.
Consumentenvuurwerk wordt in het Vuurwerkbesluit als volgt gedefinieerd:
“vuurwerk dat is bestemd voor particulier gebruik” (artikel 1.1.1. eerste
lid). Consumentenvuurwerk dient te voldoen aan welomschreven
productveiligheidseisen, zoals uitgewerkt in de Regeling Nadere eisen aan
vuurwerk (Stcrt. 243, 1997). Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd
is voor particulier gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit -
indien:a. het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier;b. het te koop wordt aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan,
gekocht of besteld door een particulier;c. het aangetroffen wordt bij een particulier;d. het binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden
wordt gehouden met het oogmerk het aan particulieren ter beschikking te
stellen ofe. het is voorzien van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik. Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:- vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed,
zoals klappertjes voor speelgoedpistolen;- vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij de krijgsmacht van een
bondgenootschappelijke mogendheid of bij de politie in gebruik of beheer
is;- vuurwerk dat in het kader van internationaal vervoer per zeeschip of
vliegtuig binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht en niet in
Nederland wordt gelost of rechtstreeks wordt overgeladen naar een ander
zeeschip onderscheidenlijk vliegtuig. Fop- en schertsvuurwerkFop- en schertsvuurwerk is een
aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in bijlage 1 van de Regeling
Nadere eisen aan vuurwerk. Het gaat hierbij onder meer om boobytraps,
sterretjes, knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse lucifers en
Bengaalse handfakkels. Aan al deze voorwerpen worden eisen gesteld aan de
lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel) kleiner dan de
lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage
1 van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de
inrichting niet meer dan 200 kg fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op
grond van artikel 2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk
het hele jaar door verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar
worden afgestoken. Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingHet Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en
afsteken van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling een aantal
uniforme regels:- een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
particulier (artikel 2.3.2 eerste lid);- dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat als
een van deze dagen een zondag is het verbod eveneens op die zondag geldt, in
welk geval het verbod om vuurwerk ter beschikking te stellen dan niet geldt
op 28 december (artikel 2.3.2, tweede lid);- een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan een
particulier ter beschikking te stellen (artikel 2.3.3);- een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
beschikking te stellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die
voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het bevoegd
gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen (artikel
2.3.4);- een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te stellen
aan personen die jonger zijn dan zestien jaar (artikel 2.3.5);- een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan
tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 2.00 uur van het daarop volgende
jaar (artikel 2.3.6). De vuurwerkbepalingen van de APV zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet
en zijn een aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken van
consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in het
Vuurwerkbesluit. Artikel 2:63 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk
tijdens de verkoopdagen Lex silencio positivo: Deze vergunning
richt zich met name op de openbare orde. Een lex silencio positivo is dan
ook niet wenselijk om deze dwingende reden van algemeen belang. Paragraaf
4.1.3.3. Awb wordt niet van toepassing verklaard. Verkoopvergunning consumentenvuurwerkOp basis van artikel 2:63 van de APV kan het college aan een bedrijf of
nevenbedrijf een vergunning verlenen voor het verkopen van
consumentenvuurwerk tijdens de door het Vuurwerkbesluit aangewezen
verkoopdagen. Ter bevordering van de deregulering en het aanbrengen van meer
systematiek in de APV zijn twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel
1:7 bepaalt dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8
bevat de algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden
gehanteerd. Zie voor meer informatie de toelichting bij de betreffende
artikelen. Algemene weigeringsgronden zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving
van de openbare orde waaronder overlast kan worden begrepen, als het om de
bescherming van de kwetsbare medemens gaat of het belang van de
volksgezondheid die door overlast dreigt te worden aangetast. De vergunning
kan daarom worden geweigerd als het verkooppunt zich bevindt in de nabijheid
van ziekenhuizen, bejaardentehuizen en dierenasiels. In het laatste geval is
er sprake van handhaving van de openbare orde, waaronder de bescherming van
dieren valt. Aan de verkoopvergunning kunnen voorschriften worden verbonden,
indien dit nodig is wegens dwingende redenen van algemeen belang. Dit zijn
de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.
Zie daarvoor artikel 1:4 en het commentaar daarbij. De verkoopvergunning wordt gebruikt om, naast het uitsluiten via het
bestemmingsplan of algemene beleidsregels, een spreidingsbeleid van
verkooppunten te voeren en om het aantal verkooppunten en bijbehorende
opslag te reguleren. Ondanks het feit dat aan een dergelijke opslag de
nodige voorschriften zijn verbonden zal het toestaan van dergelijke
opslagplaatsen in bijvoorbeeld woonwijken voor de nodige maatschappelijke
onrust zorgen, is bereikbaarheid bij calamiteiten een belangrijk aspect en
dient tevens gelet te worden op de verkeersaantrekkende werking. Het
Vuurwerkbesluit regelt enkel milieutechnische eisen waar een opslag aan moet
voldoen en laat de mogelijkheid open een milieuvergunning aan te vragen bij
de provincie voor 10.000 kilo en meer opslagen. Hierbij kan voorbij gegaan
worden aan de gemeente. Het verdient de aanbeveling om voor de verkoop van consumentenvuurwerk
beleidsregels vast te stellen. De beleidsregels moeten gebaseerd zijn op
dwingende redenen van algemeen belang, waartoe behoren de openbare orde, de
openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu. Afhankelijk van de
lokale situatie kunnen bijvoorbeeld de volgende beleidsuitgangspunten worden
opgenomen:- het vaststellen van een maximum aantal verkooppunten in de gemeente,
bijvoorbeeld gerelateerd aan inwoneraantal of spreiding over kernen;- het vaststellen van een maximaal aantal verkooppunten in het
centrum(gebied);- de onderlinge afstand tussen verkooppunten;het uitsluiten van
verkooppunten die gelegen zijn in de nabijheid van bijvoorbeeld
ziekenhuizen, bejaardentehuizen, dierenasiels, tankstations, (afsluitbare)
winkelcentra enz.In de beleidsregels zou kunnen worden vastgesteld dat bij de beoordeling van
een vergunningaanvraag rekening wordt gehouden met eerdere resultaten van
controles door politie, brandweer, afdeling milieu van de desbetreffende
gemeente of milieudienst. KoopzondagIn de Nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting
op artikel 2.3.2 de koopzondag uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag.
Consumentenvuurwerk mag niet op zondag worden verkocht. Het verbod geldt ook
in die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn vallende zondag door
de gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.
Jurisprudentie- Geen beleid voor het toewijzen van de vergunning voor verkoop van vuurwerk
bij een gelimiteerd aantal verkoopplaatsen. Vz. ARRvS 17-12-1993, JG 94.0330
m.nt. A.B. Engberts, AB 1994, 599. - Intrekking vergunning in verband met
verkoop aan personen onder de zestien jaar. Onzorgvuldige besluitvorming
want betrokkene is niet gehoord. Pres. Rb. Den Haag 30-12-1994, KG 1995,
119. - Het beleid om het aantal verkooppunten te relateren aan het aantal
inwoners is niet onredelijk. ABRS 28-11-1996, JG 97.0082 - Voorlopige
voorziening. Op grond van de desbetreffende APV-bepaling kan de vergunning
worden geweigerd indien een persoon verbonden aan de inrichting binnen de
laatste drieënhalf jaar een overtreding heeft begaan van hetgeen bij of
krachtens de wet is geregeld omtrent het vervoer, opslag en/of verkoop van
vuurwerk. Overtreding van het (oude) Besluit opslag vuurwerk milieubeheer is
een weigeringsgrond voor de verlening van de verkoopvergunning. Geen grond
voor het oordeel dat de gemeente niet in redelijkheid tot het bestreden
besluit heeft kunnen komen. Afwijzing verzoek om voorlopige voorziening. Rb.
Den Haag 19-12-2001, AWB 01/4183 BESLU. Voorlopige voorziening. Weigering
van de verkoopvergunning is geen onevenredig zware maatregel. Aantreffen van
illegaal vuurwerk bij eerdere controle en schending van daarover gemaakte
afspraken door de vergunningaanvrager. Op advies van de politie weigering
van de verkoopvergunning in het belang van de openbare orde. Rb. Leeuwarden
09-12-2002, 02/1252 BESLU, LJN-nr. AF2139. - Voorlopige voorziening.
Weigering van de verkoopvergunning. Gemeente had de verkoopvergunning in
redelijkheid niet mogen weigeren. De persoonlijke omstandigheden van een
derde, die een deel van zijn boerderij heeft verhuurd aan de aanvrager van
een verkoopvergunning, zijn niet zodanig dat van de verkoop van
consumentenvuurwerk door aanvrager (en huurder) een gevaar voor de openbare
orde dan wel overlast valt te verwachten. Derde (verhuurder) verkocht
voorheen zelf vuurwerk vanuit het pand, maar speelt nu geen enkele rol bij
de feitelijke verkoop van vuurwerk, heeft geen zeggenschap over het
verhuurde deel gedurende de verkoopdagen, buiten de verkooptijden bevindt
zich geen vuurwerk in het pand en verhuurde deel is afsluitbaar van het
woongedeelte. Rb. Leeuwarden 24-12-2002, 02/1382 BESLU & 02/1383 BESLU,
24-12-2002, LJN-nr. AF2563. Artikel 2:64 Bezigen van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingIn het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk
af te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1
januari 02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van
consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de
koppeling van het vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de
jaarwisseling en de inbedding daarvan in de Nederlandse volkscultuur. Toch
kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet
toelaatbaar moet worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen,
bejaardentehuizen, huizen met rieten daken, in winkelstraten, bij
dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om plaatsen
aan te wijzen waar het afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is. Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van
consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek
of een volksverzameling. Jurisprudentie- Voorlopige voorziening. Verbod om vuurwerk op oudejaarsdag tussen 10.00 en
22.00 uur af te steken in de directe nabijheid van een verkooppunt op een
bedrijventerrein. Publiek aangekondigde sierdemonstraties, aanzuigende
werking van de voorgenomen demonstraties op het daarin geïnteresseerde
publiek, directe nabijheid van een grootschalige vuurwerkopslagplaats,
gespannen sfeer tussen verzoekers en van omliggende bedrijven, waaronder een
verkooppunt van brandstoffen, feit van algemene bekendheid dat verkoop van
vuurwerk leidt tot het afsteken van een deel daarvan in de nabijheid van dat
verkooppunt. Afsteekverbod kan in rechte stand houden. Rb. Leeuwarden
27-12-2001, 01/1133 GEMWT, LJN-nr. AD7648. 13.DrugsoverlastArtikel 2:65 Drugshandel op
straatAfbakening met de OpiumwetOm niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage
“onverminderd het bepaalde in de Opiumwet” opgenomen. De Opiumwet is een
strafrechtelijk instrument waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van
middelen die worden genoemd op lijst I (“harddrugs”) en II (“softdrugs”) die
behoren bij deze wet. Zo wordt verboden deze middelen te bereiden, te
bewerken, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te verstrekken, te
vervoeren en aanwezig te hebben. In de Opiumwet wordt geen aandacht besteed
aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat. Om hiertegen te kunnen
optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te nemen dat het
voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten tot
doel heeft. Drugshandel op straat en coffeeshopbeleidArtikel 2:65 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. De
straathandel in drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om
daartegen op te treden is het noodzakelijk in de APV een bepaling op te
nemen, die tot doel heeft het voorkomen van de aantasting van de openbare
orde en van strafbare feiten. In praktijk gaat het met name om harddrugs. In
dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars
(“drugsrunners”) strafbaar gesteld. Het “kennelijk doel” kan blijken uit
ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals het aanspreken van
voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz. De gemeente Vlissingen heeft (in stadsgewestelijk verband samen met
Middelburg) een coffeeshopbeleid (inzake de verkoop van softdrugs)
vastgesteld. Onderdeel van een coffeeshopbeleid - ongeacht de vraag of er in
een gemeente al dan niet coffeeshops worden toegestaan - moet zijn dat de
handel op straat wordt bestreden. Dergelijke handel is immers een gevaar
voor de beoogde scheiding van de hard- en softdrugmarkten. Jurisprudentie- Doel van het Amsterdamse verbod op drugshandel op of aan de openbare weg
in de APV is het voorkomen van een aantasting van de openbare orde en
strafbare feiten. De bepaling heeft derhalve betrekking op andere
gedragingen dan strafbaar gesteld in de Opiumwet. HR 17-11-1992, NJ 1993,
409, JG 94.0005 m.nt. A.B. Engberts. 14Bestuurlijke ophouding, vieligheidsrisicogebieden en cameratoezicht
op openbare plaatsenArtikel 2:66 Bestuurlijke ophoudingArtikel 2:66 is gebaseerd op - een uitwerking van - artikel 154a Van de
Gemeentewet Dit artikel voorziet in de bevoegdheid van de burgemeester om
bij grootschalige ordeverstoringen groepen ordeverstoorders maximaal twaalf
uur op te houden op een door de burgemeester aangewezen plaats. Het vervoer
naar de plaats van ophouding is hieronder begrepen. Bij grootschalige
ordeverstoringen moet gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden in
het betaald voetbal, uit de hand lopende demonstraties en krakersrellen. De
toepassing van het bestuursrechtelijke instrument bestuurlijke ophouding
vereist (een bepaling in) een verordening waarin de raad de burgemeester de
bevoegdheid geeft om bij groepsgewijze niet-naleving van specifieke
voorschriften bestuurlijk op te houden. Artikel 2:66 voorziet hierin. De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn
vastgelegd in artikel 154a van de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig
154a van de Gemeentewet” impliceert dan ook dat aan alle voorwaarden moet
worden voldaan voordat een besluit tot bestuurlijke ophouding kan worden
genomen. Deze voorwaarden zijn hiervoor beschreven. De bepaling spreekt overeenkomstig de wet van “door hem [= de burgemeester]
aangewezen groepen”. Dit verplicht de burgemeester concreet de groep te
benoemen waarop bestuurlijke ophouding wordt toegepast. Dit kan bijvoorbeeld
gebeuren door de formulering “degenen die zich door kleding, uitrusting of
gedraging manifesteren als supporter van .../deelnemer aan de actie tegen
...”. Verder kan de groep nader worden aangeduid door de plaats aan te geven
waar de groep zich bevond op het moment dat het besluit tot ophouding werd
genomen, de handelingen die de leden van de groep op dat moment verrichtten
de grootte van de groep of door vermelding van de taal, herkomst of
nationaliteit van de leden van de groep. De bepaling vereist een nadere invulling van specifieke voorschriften die
zich bij groepsgewijze niet-naleving voor het overgaan tot bestuurlijke
ophouding lenen. De APV biedt hiervoor een aantal mogelijkheden. Het is
echter niet noodzakelijk om alle bepalingen uit de APV die in aanmerking
komen, aan te wijzen als voorschrift waarvan de groepsgewijze niet-naleving
de mogelijkheid van bestuurlijke ophouding biedt. Welke bepalingen
aangewezen zullen moeten worden in artikel 2:66, zal afhangen van de lokale
situatie waarbij eerdere ervaringen met grootschalige
openbare-ordeverstoringen als leidraad kunnen dienen. De volgende bepalingen kunnen relevant zijn:- artikel 2:1 (samenscholingsverbod);- artikel 2:2 (verzamelingsverbod en gebiedsontzegging)- artikel 2:5 (voorwerpen of stoffen op, aan of boven de weg);- artikel 2:6 (aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg);- artikel 2:8 (voorwerpen die als wapen kunnen worden gebruikt) artikel 2:11
(openen straatkolken en dergelijke);- artikel 2:50 (hinderlijk gedrag op openbare plaatsen);- artikel 2:51 (verboden drank- en softdrugsgebruik);- artikel 2:52 (verboden gedrag in of bij gebouwen);- artikel 2:53 (hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke
ruimten)- artikel 2:64 (bezigen van vuurwerk) énartikel 5:39 (verbod om afvalstoffen
te verbranden).Verondersteld mag worden dat bepalingen als artikel 2:18 (ordeverstoring bij
evenementen) en 2:30 (ordeverstoring in een horecabedrijf) onvoldoende
specifiek zijn om te worden aangewezen. Deze bepalingen zouden hiertoe
aangepast moeten worden. Uiteraard kunnen ook andere - nieuw op te nemen -
bepalingen worden aangewezen. Uit ervaringsgegevens kan blijken dat
hiernaast behoefte bestaat aan andere specifieke voorschriften in de APV of
een specifieke verordening. Artikel 2:67 VeiligheidsrisicogebiedenOp grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de
officier van justitie de controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel
50, 51 en 52 Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:- vervoermiddelen te onderzoeken;- een ieders kleding te onderzoeken;- te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden
blijkt dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de
aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De
aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur
die niet langer is en voor een gebied dat niet groter is dan strikt
noodzakelijk voor de handhaving van de openbare orde. Voordat de
burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale
gezagsdriehoek met de officier van justitie en de korpschef. Daarbij komen
de volgende onderwerpen aan de orde:- feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor
het ontstaan daarvan;- zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang
en het individuele belang van de burgers (privacy);- subsidiariteit en proportionaliteit;- breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
leefbaarheid en veiligheid. Jurisprudentie- ABRvS 09-11-2005, 200503854/1, LJN-nr. AU5839. De direct betrokkene
(regelmatige bezoekster van het veiligheidsrisicogebied) is belanghebbende
bij het besluit van de burgemeester tot het aanwijzen van een
veiligheidsrisicogebied op grond van artikel 151b Gemeentewet. Rechtbank
Alkmaar heeft op 28 juni 2004, LJN-nr. AP5618, onterecht geconcludeerd dat
er geen rechtstreeks belang is bij het aanwijzingsbesluit (het aanwijzen van
een veiligheidsrisicogebied). De aanwijzing van de burgemeester markeert de
ruimte waarbinnen van de bevoegdheden gebruik mag worden gemaakt. Dat tot
daadwerkelijk uitoefening van de bevoegdheden pas kan worden overgegaan
nadat de officier van justitie daartoe een bevel heeft gegeven, doet er niet
aan af dat de betrokkene door het aanwijzingsbesluit rechtstreeks in zijn
belang is getroffen.- Belanghebbende bij aanwijzingsbesluit veiligheidsrisicogebied: Het
aanwijzingsbesluit, dat van kracht was in de periode van 10 januari 2003 tot
30 juni 2003 op de vrijdag- en zaterdagavonden van 23.00 tot 06.00 uur, ziet
op het centrumgebied van Den Helder. Ingevolge dit besluit is de officier
van justitie – binnen de aangegeven werkingssfeer van de aanwijzing –
bevoegd om in dat gebied preventieve fouillering te gelasten. Appellante
woont of werkt niet in het aangewezen gebied, noch exploiteert zij daar een
bedrijf. Ook anderszins is zij niet genoopt daar duurzaam op gezette tijden
te verblijven. Evenmin is zij gerechtigde ten aanzien van onroerend goed in
het gebied. Derhalve is de Afdeling van oordeel dat appellante geen
bijzonder individueel belang heeft bij het aanwijzingsbesluit. Dat zij,
zoals zij stelt, al jarenlang in Den Helder woont en gewend was in het
aangewezen gebied uit te gaan en vrienden en familie te bezoeken, is
ontoereikend voor het oordeel dat zij zich in voldoende mate van anderen
onderscheidt, gelet ook op de dagen en tijdstippen waarop de aanwijzing van
kracht was. Appellante heeft dan ook geen persoonlijk, van andere net
onderscheiden belang bij het aanwijzingsbesluit. Mitsdien moet met de
rechtbank worden geoordeeld dat appellante niet kan worden aangemerkt als
belanghebbende in de zin van artikel 1:2, eerste lid, Awb. (ABRS 9 maart
2005, AB 2005, 251).- Mede in aanmerking genomen de ingrijpendheid van een fouillering als
waarvan hier sprake is en de inbreuk die deze maakt op het recht op vrijheid
van een ieder en op het recht op eerbiediging van ieders persoonlijke
levenssfeer, gezien voorts de bewoordingen alsmede zin en strekking van
artikel 151b, eerste lid, Gemeentewet en in aanmerking genomen dat vanwege
de inbreuk die een fouillering als de onderhavige maakt op bedoelde rechten
restrictieve uitleg van het bepaalde in dat artikel geboden is, moet er van
worden uitgegaan dat de in artikel 151b, eerste lid, Gemeentewet neergelegde
bevoegdheid slechts binnen strikte grenzen op grond van een deugdelijke
motivering kan worden uitgeoefend. Blijkens de voormelde feiten voldoen de
besluiten van de burgemeester van Amsterdam en ook dat van 26 juni 2003
daaraan niet. Vastgesteld moet worden dat sprake is van een zowel naar de
tijd als naar gebied genomen zeer ruime aanwijzing. Mede gezoen de daartoe
in ernstige mate tekortschietende motivering, voldoen die besluiten
geenszins aan de in lid 3 van artikel 151b Gemeentewet gestelde eisen,
onderscheidenlijk is daarop het bepaalde in lid 6 van artikel 151b
Gemeentewet ten onrechte niet toegepast. De conclusie daarvan is dat die
besluiten en derhalve ook, althans in ieder geval dat van 26 juni 2003
onbevoegd is genomen en dus rechtskracht ontbeert. Gevolg daarvan is dat
reeds daarom het genoemde bevel van de officier van justitie van 18 februari
2004 rechtskracht ontbeert. (Hof Amsterdam, enkelvoudige strafkamer, 23
september 2005, nr. 23.645.05 - AB 2006, 30).- Een inwoner van een gebied dat door de burgemeester (van Utrecht) is
aangewezen als veiligheidsrisicogebied, waar preventief kan worden
gefouilleerd, is aan te merken als belanghebbende. De burgemeester komt bij
het uitvaardigen van een aanwijzingsbesluit een ruime beoordelingsmarge toe.
Het besluit moet volgens de Afdeling marginaal worden getoetst. (ABRS 9
november 2005, nr. 200503854/1, Gemeentestem 7244, 15 en AB 2006, nr.
90).- HR (Strafkamer) 20 februari 2007, nr. 00225/06: aanwijzing
veiligheidsrisicogebied, preventief fouilleren: bij een strafrechtelijke
vervolging ter zake van artikel 184 Sr dient de rechter te onderzoeken of
het in de tenlastelegging genoemde wettelijke voorschrift verbindend is en
of het daarop gegronde bevel rechtmatig is gegeven. Het gaat immers om
bestanddelen van het in artikel 184 Sr opgenomen misdrijf. Tot het geheel
van wettelijke voorschriften dat op het onderhavige bevel van toepassing is,
dient niet alleen artikel 52, derde lid WWM, maar ook artikel 151b
Gemeentewet en de op die bepaling gebaseerde verordening van de raad van de
gemeente te worden gerekend. (AB 2007, 259)- De burgemeester komt, zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in haar
uitspraak van 9 november 2005 in zaak nr. 200503854/1, bij het nemen van een aanwijzingsbesluit een
ruime beoordelingsmarge toe. Het is aan hem om, na overleg met de officier
van justitie in het zogenoemde driehoeksoverleg als bedoeld in artikel 14
van de Politiewet 1993, te beoordelen of verstoring van de openbare orde
door de aanwezigheid van wapens, dan wel ernstige vrees voor het ontstaan
daarvan, aanwijzing van een veiligheidsrisicogebied rechtvaardigt, en om
daarbij alle verschillende bij het nemen van een dergelijk besluit betrokken
belangen tegen elkaar af te wegen, waaronder enerzijds het belang van
handhaving van de openbare orde en anderzijds het recht van een ieder op
eerbiediging van zijn privé leven. De duur van de aanwijzing dient niet
langer, en de omvang van het gebied niet groter te zijn dan noodzakelijk
voor de handhaving van de openbare orde. De door de burgemeester gemaakte
keuzen dienen deugdelijk te zijn gemotiveerd en proportioneel te zijn met de
dreigende schending van het privé leven van een ieder in het aangewezen
gebied. Voorts zal de rechter, zoals de Afdeling in dezelfde uitspraak heeft
overwogen, zich bij de beoordeling van een aanwijzingsbesluit terughoudend
moeten opstellen en zal hij slechts kunnen toetsen of het besluit strijdig
is met wettelijke voorschriften, of de burgemeester in redelijkheid heeft
kunnen besluiten dat gebiedsaanwijzing in verband met (ernstige vrees voor)
verstoring van de openbare orde noodzakelijk was, en of de burgemeester bij
afweging van de betrokken belangen in redelijkheid tot de aanwijzing heeft
kunnen komen. De bevoegdheid van de burgemeester in artikel 151b van de Gw
om een veiligheidsrisicogebied aan te wijzen is onderscheiden van de
bevoegdheid van de officier van justitie om in dat gebied een preventief
onderzoek op wapens te gelasten. Deze bevelsbevoegdheid van de officier van
justitie is bepaald in het derde lid van de artikelen 50, 51 en 52 van de
Wwm. Aangezien het begrip wapens in deze artikelen van de Wwm overeenkomstig
de in artikel 2 van de Wwm opgenomen definitiebepaling dient te worden
geïnterpreteerd en de artikelen 50, derde lid, 51, derde lid, en 52, derde
lid, van de Wwm naar artikel151b, eerste lid, van de Gw verwijzen, heeft de
rechtbank terecht geoordeeld dat een redelijke wetstoepassing met zich
brengt dat de wapens waarop artikel 151b van de Gw ziet, de wapens zijn
zoals genoemd in artikel 2 van de Wwm en dat de kring van wapens in de zin
van deze bepaling niet uitsluitend vuurwapens omvat, maar ook veel andere
voorwerpen. Niet kan worden uitgesloten dat de door het aanwijzingsbesluit
geschapen mogelijkheid om een ieder te fouilleren heeft bijgedragen aan een
vermindering van het verboden wapenbezit. De rechtbank heeft daarom terecht
overwogen dat uit de omstandigheid dat bij fouilleeracties geen aanzienlijke
hoeveelheid verboden wapens is aangetroffen niet zonder meer kan worden
opgemaakt dat het aanwijzingsbesluit niet leidt tot het daarmee beoogde
resultaat. Voorts heeft de burgemeester in het aanwijzingsbesluit
cijfermatig gemotiveerd dat in het betrokken gebied een groot aantal
wapenincidenten heeft plaatsgevonden. Daarom heeft de rechtbank terecht
geoordeeld dat de burgemeester op grond van deze gegevens zich in
redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat nog altijd sprake is
van een dreigende verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van
wapens. Het betoog van [appellant] dat de rechtbank eraan voorbij is gegaan
dat de burgemeester ten onrechte in de cijfermatige toelichting geen
onderscheid heeft gemaakt tussen wapens met en wapens zonder munitie faalt,
omdat een dergelijk onderscheid in het licht van de reikwijdte van de term
wapens in artikel 151b van de Gw niet van belang is. De grond dat is
gehandeld in strijd met artikel 8 van het EVRM heeft [appellant] in de
procedure bij de rechtbank niet naar voren gebracht. Ook in zijn
hogerberoepschrift noch tot tien dagen voor de zitting, de termijn
waarbinnen nog nadere stukken kunnen worden ingediend, heeft [appellant]
deze grond aangevoerd. Vervolgens heeft hij zich ter zitting in hoger beroep
op het standpunt gesteld dat is gehandeld in strijd met artikel 8 van het
EVRM. Nu niet valt in te zien waarom [appellant] deze grond niet al eerder
in de rechterlijke procedure naar voren had kunnen brengen, zal de Afdeling
deze wegens strijd met de goede procesorde niet in haar oordeel betrekken.
ABRS, 27-10-2010, 201003290/1/H3; LJN: BO1869 Artikel 2:68 Cameratoezicht op openbare
plaatsenEerste lidOp grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de
burgemeester bij verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van
cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de handhaving van de
openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot welke openbare
plaatsen de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van
camera’s ten hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de
toekenning van de bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met
democratische waarborgen omkleed. De gemeenteraad kan de bevoegdheid van de burgemeester inperken. De volgende
varianten zijn bijvoorbeeld denkbaar:De gemeenteraad besluit
expliciet/impliciet om binnen de gemeente geen cameratoezicht toe te
passen.De gemeenteraad bepaalt bij verordening dat de burgemeester mag besluiten
tot het toepassen van cameratoezicht op specifieke plaatsen, bijvoorbeeld in
de binnenstad, en geeft daarbij aan voor welke duur de plaatsing van
camera’s ten hoogste mag geschieden.De gemeenteraad verleent bij verordening zonder beperkingen de bevoegdheid
aan de burgemeester tot plaatsing van camera’s ten behoeve van de handhaving
van de openbare orde op openbare plaatsen. Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare
plaats is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de
Algemene wet bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep
openstaat. Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een
pand binnengaan of verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te
merken als belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals bijvoorbeeld
degenen die in zo’n pand werken of wonen (huurders) of anderszins
regelmatige bezoekers van zo’n pand zijn. Doel van het cameratoezichtGemeentelijk cameratoezicht op
grond van artikel 151c Gemeentewet mag uitsluitend plaatsvinden voor het
handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook de algemene
bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde
en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat onverlet dat
deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt artikel
151c, zevende lid, van de Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen
beelden te gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten.
Daarnaast mogen camera’s worden gebruikt om de politie en andere
hulpdiensten efficiënter en effectiever in te zetten. De preventieve werking
van cameratoezicht vergroot bovendien hun veiligheid. Openbare plaatsDe invulling van het begrip openbare
plaats uit artikel 151c Gemeentewet is ontleend aan de wetsgeschiedenis van
de Wet openbare manifestaties (Wom). Op grond van die wet omvat het begrip
openbare plaats, zeer in het algemeen, de plaatsen “waar men komt en gaat”.
In eerste instantie gaat het hierbij om “de straat” of “de weg” in de ruime
zin des woords, ofwel de wegen die voor eenieder vrij toegankelijk zijn.
Maar het begrip omvat nog een aantal andere plaatsen die een met de weg
vergelijkbare functie vervullen en daarom als het “verlengde” van de weg
kunnen worden aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan als voorbeelden
vermeld: openbare plantsoenen, speelweiden, parken en de voor eenieder vrij
toegankelijke gedeelten van overdekte passages, winkelgalerijen,
stationshallen en vliegvelden. Artikel 2 Wom bevat twee criteria om vast te stellen of er sprake is van een
openbare plaats:1. Vereist is dat de plaats “openstaat voor het publiek”. Dat wil zeggen
volgens de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16)
zeggen dat eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit
houdt in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een
bepaald doel gebonden mag zijn (…). Dat de plaats “openstaat” betekent
voorts dat geen beletselen in de vorm van een meldingsplicht, de eis van een
voorafgaand verlof of de heffing van een toegangsprijs gelden voor het
betreden van de plaats. Op grond van het vorenstaande kunnen bijvoorbeeld
stadions, postkantoren, gemeentehuizen, parkeerterreinen, musea,
warenhuizen, ziekenhuizen en kerken niet als “openbare plaatsen” worden
aangemerkt.2. Het open staan van de plaats dient te zijn gebaseerd op bestemming of op
vast gebruik. Deze bestemming kan blijken uit een besluit van de gerechtigde
of uit de bedoeling die spreekt uit de inrichting van de plaats. Een
openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende
zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende
deze feitelijke toestand gedoogt, aldus de memorie van toelichting (TK
1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Een incidentele openstelling van een
plaats door de rechthebbende maakt de plaats nog niet tot een openbare
plaats in de zin van de Wom. In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn
bestemd voor de belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het
begrip openbare plaats. Dit betekent dat het ook krachtens artikel 151c
Gemeentewet niet is toegestaan toezichtcamera’s te plaatsen in kerken,
moskeeën en dergelijke. Evenmin is het toegestaan om, in het kader van dit
artikel, toezichtcamera’s te richten op de ingang van dergelijke gebouwen.
Indien echter beelden worden gemaakt van een openbare plaats (een straat of
plein) waaraan bijvoorbeeld een kerk is gelegen, is het wel toegestaan dat
het exterieur van die kerk in beeld komt.Particulier eigendomBepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan
zijn de vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van
stationsterreinen, stationshallen en sommige winkelpassages. De onderhavige
regeling geldt indien gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht
willen toepassen in het belang van de handhaving van de openbare orde.Gemeenten kunnen bij openbare plaatsen die in particulier eigendom zijn,
zoals bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de openbare orde gebruik
maken van particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met
particulieren uitvoeren. Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de
voorwaarden uit artikel 151c Gemeentewet.Vaste camera’sArtikel 151c, eerste lid, Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig
plaatsen van vaste camera’s op openbare plaatsen voor de handhaving van de
openbare orde. Met het begrip vast (statisch) wordt bedoeld dat de camera’s
nagelvast zijn bevestigd. Dit bevestigen gebeurt veelal door montage aan de
gevels of dakranden van gebouwen of op daarvoor geplaatste palen. Met het
begrip vast (statisch) wordt niet bedoeld dat camera’s een vast ingekaderd
beeld weergegeven. Het gebruik van de camera’s kan dynamisch zijn, dat wil
zeggen dat de observatiehoek en de grote van de observatiehoek op afstand
kan worden ingesteld (pendelen/in- en uitzoomen). Evenmin is er een
beperking voor interactieve toepassingen, zoals het gebruik van noodknoppen
en de mogelijkheid om vanuit de centrale burgers op hun gedrag toe te
spreken.De wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld.
Uitsluitend op de wijze omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden
besloten tot langdurige plaatsing van vaste camera’s ten behoeve van de
handhaving van de openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten behoeve van
de openbare orde en veiligheid dan het hiervoor bedoelde statische en
langdurige gebruik, wordt door de regeling onverlet gelaten. Hierbij moet
men met name denken aan kortstondig en/of mobiel cameragebruik bij
evenementen, rellen en grootschalige ordeverstoringen. In die gevallen,
waarbij steeds een concrete aanleiding bestaat, kan de bevoegdheid tot
cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van de Politiewet 1993.Proportionaliteit en subsidiariteitHet uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn
voor de handhaving van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig
zijn in relatie tot het doel (proportionaliteit) en er moet worden bezien of
dit doel, i.c. de handhaving van de openbare orde, niet op een minder
ingrijpende wijze kan worden geëffectueerd (subsidiariteit).De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek
moet worden beoordeeld of de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de
camera’s ten grondslag hebben gelegen, zijn gerealiseerd en of er nog langer
een noodzaak bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond van artikel
151c, eerste lid, Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor
een bepaalde duur. Na het verstrijken van deze termijn kan het
cameratoezicht, bij gebleken noodzaak, worden verlengd. Het ligt daarom voor
de hand om de duur van plaatsing te koppelen aan een evaluatie.KenbaarheidIn artikel 151c, vierde lid, Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van
camera’s kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden
gesteld van de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij
het gebied betreden dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het
kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden
vastgelegd, maar ook als sprake is van monitoring en er dus geen opnames
worden gemaakt. Door het goed zichtbaar plaatsen van borden, waarop wordt
aangeven dat in het betrokken gebied met camera’s wordt gewerkt, kan het
publiek op deze mogelijkheid worden geattendeerd. Overigens houdt het
kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s altijd zichtbaar moeten zijn of
dat de burgers op de hoogte moeten worden gesteld van de precieze
opnametijden.In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing
van cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar
gesteld. De straf kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden inhouden of
een geldboete van € 4.500.OvergangstermijnLopende cameraprojecten moeten worden aangepast aan het nieuwe wettelijke
kader. De wetgever heeft voor bestaande projecten een overgangstermijn
vastgesteld van één jaar. Deze overgangstermijn gaat lopen op het tijdstip
van inwerkingtreding van de wet. Om onder de werking van de overgangstermijn
te vallen, dienen de camera’s op het moment van inwerkingtreding van artikel
151c Gemeentewet reeds geplaatst te zijn. Dat heeft consequenties voor:de uitvoering conform de regeling;het formaliseren van de wettelijke
grondslag voor cameratoezicht. Besluit cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c, achtste lid, Gemeentewet worden nadere regels
gesteld om de goede uitvoering van het cameratoezicht te waarborgen. Deze
regels hebben betrekking op:de vaste camera’s en andere technische
hulpmiddelen benodigd voor het toezicht, bedoeld in het eerste lid, en de
wijze waarop deze hulpmiddelen worden aangebracht;de personen belast met of
anderszins direct betrokken bij de uitvoering van het toezicht;de ruimten
waarin de waarneming of verwerking van door het toezicht vastgelegde beelden
plaatsvindt.In het Ontwerpbesluit cameratoezicht op openbare plaatsen wordt
een certificatieregeling in het leven geroepen. Het toetsingskader zijn de
beoordelingsrichtlijnen van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en
Veiligheid (CCV). Er bestaat een richtlijn voor het ontwerp van het
camerasysteem en een richtlijn voor de toezichtcentrale. Door certificering
wordt de kwaliteit, en daarmee de betrouwbaarheid van het cameratoezicht
gewaarborgd. De beoordelingsrichtlijnen zijn verkrijgbaar op:
www.hetccv.nl.Voor nadere informatie over de invoering van cameratoezicht in
de zin van artikel 151c Gemeentewet wordt verwezen naar de handreiking
cameratoezicht van het CCV. Deze bevat naast een uiteenzetting van het
wettelijk kader ook meer praktische informatie om op een zorgvuldige,
weloverwogen wijze (al dan niet) over te gaan tot cameratoezicht. De
handreiking is eveneens te vinden op www.hetccv.nl Tweede lidDe gemeenteraad heeft op grond van artikel 151c, eerste lid, Gemeentewet de
bevoegdheid om ook andere plaatsen, die zonder enige vorm van beperking
publiek toegankelijk zijn, aan te wijzen als openbare plaats en zo onder de
reikwijdte van de wet te brengen. Het gaat dan om plaatsen, zoals
parkeerterreinen, die vanwege het doelgebonden verblijf niet onder de
definitie van openbare plaats uit de Wom vallen. De wetgever heeft hiermee
beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op gebleken lokale behoeften. Het
uitgangspunt blijft te allen tijde dat het cameratoezicht noodzakelijk moet
zijn met het oog op de handhaving van de openbare orde. Jurisprudentie:- Rb. Zwolle, 15-08-2011, Awb 11/453 burgemeester van Almere, verweerder.
Awb 1:2 Gemeentewet 151c eerste lid; belanghebbende. Aanwijzing van gebied
waar vaste camera’s worden geplaatst. Wil men als belanghebbende worden
aangemerkt, dan moet het bij het besluit betrokken belang iets zijn waardoor
men zich onderscheidt van willekeurige anderen. Dit kunnen zijn de eigenaren
van panden gelegen in het gebied waar de camera’s worden geplaatst en
degenen die in zo’n pand wonen of werken of anderszins regelmatige bezoekers
van zo’n pand zijn. In de uitspraak van de ABRS van 9 maart 2005 inzake no.
200406652/1 (LJN: AS9248) wordt nog toegevoegd zij, die genoopt zijn
duurzaam op gezette tijden te verblijven. Nu gesteld noch gebleken is dat
eiser woont of werkt of anderszins duurzaam dient te verblijven in het
gebied waar het plaatsingsbesluit op ziet, is eiser geen belanghebbende.
15GereserveerdArtikel 2:69
GereserveerdArtikel 2:70
Gereserveerd. Artikel 2:71
GereserveerdArtikel 2:72
Gereserveerd16CarbidschietenIn het noorden en oosten van het land is carbidschieten met melkbussen een
jarenlage traditie. Deze traditie dreigt echter uit de hand te lopen nu op
diverse plaatsen wordt gesignaleerd dat de traditionele melkbus wordt
vervangen door steeds grotere bussen en tanks. De filmpjes daarvan staan op
youtube. Carbidschieten is op zichzelf al niet zonder risico’s, maar bij de
genoemde ontwikkelingen dreigen risico’s en overlast een onaanvaardbare
omvang te krijgen. Er is een handhavingsprobleem omdat er geen landelijk
verbod c.q. een landelijke regeling is voor carbidschieten. Het
carbidschieten valt namelijk niet onder het Vuurwerkbesluit, waardoor de
bepalingen daarvan niet van toepassing zijn. Handhaving van carbidschieten
is op dit moment lastig omdat moet worden teruggevallen op de artikelen 157
of 158 van het Wetboek van Strafrecht, die niet echt zijn toegesneden op de
problematiek van het carbidschieten. De artikelen 2:73 tot en met 2:78
voorzien daarin. 17Toezicht op grow- en smartshops.Artikel 2:80 BegripsomschrijvingenDe omschrijving van het begrip "inrichting" is zo ruim mogelijk gehouden. Growshops zijn detailhandels- of groothandelsbedrijven die zich kenmerken
doordat zij benodigdheden verkopen voor de thuiskweek van cannabis. Telkens
als daarvan in mindere of meerdere mate sprake is valt de inrichting onder
het begrip growshop; dus ook als de verkoop van dit soort artikelen niet de
hoofdzaak is of als het bedrijf zichzelf niet als growshop afficheert. Een smartshop zijn winkels en groothandelsbedrijven die zich kenmerken
doordat zij ecodrugs (paddos ofwel paddenstoelen, cactussoorten etc.) en/ of
smartproducts (smartdrinks, voedingssupplementen, energydranken,
extacy-vervangers, euforiserende en ontspannende middelen etc). verkopen.
Telkens als daarvan in mindere of meerdere mate sprake is valt de inrichting
onder het begrip smartshop; dus ook als de verkoop van dit soort artikelen
niet de hoofdzaak is of als het bedrijf zichzelf niet als smartshop
afficheert. Het betreft legale drugs die niet voorkomen op lijst I (harddrugs) of lijst
II (softdrugs) van de Opiumwet, in een smartshop mag geen hasj of wiet
worden verkocht. Het gaat hierbij om een voor het publiek toegankelijke
ruimte waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of
anders dan om niet handelingen en werkzaam-heden worden verricht, die
verband houden met dan wel inherent zijn aan het exploiteren van hetgeen in
het maatschappelijk verkeer wordt aangeduid als een grow- of smartshop. Verder zijn de begrippen “exploitant” en “leidinggevende” nader omschreven.
De te verlenen vergunning wordt op de naam van de exploitant (natuurlijke of
rechtspersoon) verleend, doch de leidinggevenden (waartoe ook de exploitant
behoort) moeten allen op de vergunning vermeld staan en ook aan de
verschillende gedragseisen voldoen. Internetcafés en belwinkels die uitsluitend internet-/telefoonverbindingen
beschikbaar stellen zijn geen winkels. Artikel 1 van de Winkeltijdenwet
verstaat onder winkel: 'een voor het publiek toegankelijke ruimte, waarin
goederen aan particulieren plegen te worden verkocht'. Ook al bedraagt de
verkoop slechts 1% van de omzet van het bedrijf, dan is sprake van een
winkel. Bij 'plegen te worden verkocht' gaat het om feitelijk handelen. Bij
de vaststelling of er sprake is van een winkel is dus van belang wat de
feitelijke activiteiten zijn. Met 'goederen' worden overigens alleen
roerende stoffelijke zaken bedoeld. De aanwezigheid van een koffie-, fris-
of snoepautomaat maakt dit niet anders omdat een automaat geen winkel is.
Vermogensrechten en diensten vallen daar niet onder. Bij verkoop van
goederen, zoals bijv. mobiele telefoons, telefoonkaarten e.d. valt een
belhuis wel onder de Winkeltijdenwet. Bij belhuizen valt te denken aan Phone Home (Scheldestraat 14). Bij de
laatste kan ook worden geïnternet. Van winkels waar ook goedkope
telefoonkaarten worden verkocht zoals bij groentenhandel Mevlana Market
(Scheldestraat 41b) is dit minder duidelijk. Maar ook is er een internetcafé
in bibliotheek 't Spui. Een belwinkel is, in essentie, een zaak waar een aantal telefoonlijnen
beschikbaar is voor gebruik door het publiek en waar meestal ook
telefoonkaarten met beltegoed worden verkocht. Vaak zijn de telefoons
geplaatst in cabines waar men ongestoord kan bellen. Soms gaat het om één of
tweelijnen in een buurtwinkel die voor klanten ter beschikking worden
gesteld. Belhuizen worden meestal gekenmerkt door een sterk etnische
oriëntatie, aldus het onderzoek van Van Traa in Amsterdam. Hoe werkt het? a. Groothandelaren in telefoonkaarten kopen belminuten in bij een
leverancier van belminuten, een zogeheten carrier, bijv. KPN, Essent of
Worldcom. De groothandelaar maakt belkaarten met een bepaald beltegoed -
zogeheten prepaid-telefoonkaarten, ook wel scratchkaarten genoemd, vanwege
de methode om de toegangscode te voorschijn te krabben (scratchen) - en
brengt deze op de markt. b. Belhuizen kopen de kaarten met beltegoed in bij de groothandel (soms via
een tussenhandelaar) en verkopen deze door aan hun klanten. Omdat belwinkels niet onder toezicht van de gemeente staan is er geen
overzicht van alle belhuizen in Vlissingen waar zo gebruik van kan worden
gemaakt. Hoeveel belwinkels er precies zijn is dan ook niet met zekerheid te
zeggen. Sommige belwinkels zijn als zodanig niet bekend bij het
handelsregister van de Kamer van Koophandel, bijvoorbeeld omdat de
belactiviteiten onderdeel zijn van een bredere bedrijfsvoering, zoals een
wasserij, kruideniersbedrijf of slagerij. Ook zijn gemengde bedrijven vaak
van buiten moeilijk of niet als belhuis herkenbaar. Er treden bovendien veel
mutaties op de branche. Belwinkels komen en gaan. De conclusie uit het
onderzoek van Van Traa is dat de belhuisbranche gevoelig is voor
(verwevenheid met of infiltratie door) criminaliteit. Te denken valt aan
belastingontduiking, illegaal personeel, telecomfraude en hawala (informele
moneytransfers). De laagdrempeligheid van belhuizen draagt er aan bij dat het woon- en
leefklimaat in de betreffende straten achteruit gaat. Dat komt enerzijds
door de uitstraling van het belhuis zelf, anderzijds door het publiek dat er
op af komt. Dikwijls jongeren die zich in groepen in de directe omgeving van
een dergelijke vestiging ophouden en te vaak door buurtbewoners en publiek
als bedreigend worden ervaren. Artikel 2:81 VergunningplichtDe burgemeester is het vergunning verlenende orgaan, omdat de
vergunningplicht betrekking heeft op voor het publiek openstaande
inrichtingen en artikel 174 Gemeentewet de burgemeester met het toezicht
daarop belast. Tot de toetsing van een aanvraag behoort een
BIBOB-onderzoek.In het tweede lid wordt uitdrukkelijk vastgelegd dat de vergunning
uitsluitend verleend wordt aan de exploitant en niet kan worden
overgedragen. Bij wisseling van exploitant zal een nieuwe vergunning
aangevraagd worden met daaraan verbonden opnieuw een BIBOB-onderzoek. De vergunning wordt verleend aan de exploitant, doch de andere
leidinggevenden worden eveneens vermeld op de vergunning.Artikel 2:82 GedragseisenMet het stellen van deze eisen wordt beoogd te verzekeren dat de
leidinggevenden (waaronder volgens de begripsomschrijving in artikel 2:80
ook de exploitant valt) van voldoende "kaliber" zijn om de inrichting op een
goede wijze te leiden. Artikel 2:83 Aanwezigheid leidinggevendeIn dit artikel wordt de aanwezigheid van een leidinggevende geregeld
gedurende de openingstijden van de inrichting. Bij andere
inrichtingen/bedrijven waarvoor eenzelfde exploitatievergunning wordt geëist
wordt eenzelfde eis gesteld. Artikel 2:84 WeigeringsgrondenDe weigeringsgronden behoeven geen nadere toelichting. Naast deze
weigeringsgronden geldt uiteraard dat de vergunning geweigerd kan worden op
basis van de wet BIBOB. Artikel 2:85 SluitingsuurenArtikel 2:86 Afwijking sluitingsuur; tijdelijke
sluitingDe grow- en smartshops vallen in beginsel onder detailhandelsactiviteiten.
Ook de panden waarin deze activiteiten worden uitgeoefend zijn
bestemmingsplanmatig als “detailhandel” aangewezen. Wat de sluitingstijden
betreft wordt dan ook aansluiting gezocht bij de openingstijden ingevolge de
Winkeltijdenwet. De mogelijkheid is wel opgenomen dat de burgemeester
tijdelijk andere sluitingstijden kan vaststellen of zelfs tijdelijk kan
sluiten. Artikel 2:87 SluitingDit artikel regelt de tijdelijke sluitingsbevoegheid van een inrichting. Artikel 2:88 Aanwezigheid in gesloten
inrichtingDit artikel geeft een verbod voor bezoekers om in een gesloten inrichting
aanwezig te zijn (eerste lid) en een verbod voor de leidinggevenden (incl.
de exploitant) om bezoekers tot te laten. In artikel 2:80 is aangegeven wat
niet onder een bezoeker wordt verstaan.Artikel 2:89 Intrekking vergunningNaast de genoemde intrekkingsgronden geldt uiteraard dat de vergunning
ingetrokken kan worden op basis van de wet BIBOB. Artikel 2:90 Wijziging vergunningBij een verandering van omstandigheden moet een wijzigingsaanvraag te worden
ingediend. Hierbij valt te denken aan met name een wisseling van
leidinggevenden. Artikel 2:91 Verplaatsing inrichtingBij het verplaatsen van een inrichting is een nieuwe vergunning vereist. 3.SEKSINRICHTINGEN, SEKSWINKELS, STRAATPROSTITUTIE E.D.Algemene toelichting1. Verordenende bevoegdheid van gemeentenVolgens artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht is het exploiteren van
prostitutie niet langer in algemene zin, maar nog slechts in bepaalde
omstandigheden strafbaar. Over de vormen van exploitatie van prostitutie die
niet langer strafbaar zijn, is geen nadere formele wetgeving vastgesteld. De
enige manier om de exploitatie van prostitutie te reguleren is dus via de
APV. De gemeentelijke bevoegdheid om bij verordening regels te stellen,
heeft daardoor een autonoom karakter: bij gebrek aan nadere formele
regelgeving, zijn gemeenten immers niet verplicht om ter uitvoering daarvan
bij (medebewinds-)verordening regels vast te stellen. Hoewel autonoom, de
verordenende bevoegdheid mag uitsluitend worden aangewend “ter regeling en
bestuur inzake de huishouding van de gemeente”: blijkens artikel 108, eerste
lid, van de Gemeentewet moeten gemeenten zich daarbij namelijk beperken tot
de behartiging van belangen die zijn aan te merken als gemeentelijke
belangen.Dit hoofdstuk van de APV is niet uitsluitend gebaseerd op artikel 149
Gemeentewet, maar – voor zover het betrekking heeft op prostitutie - tevens
op artikel 151a Gemeentewet.Bij artikel 19, derde lid, van de Grondwet kan de vrije keuze van arbeid
worden onderscheiden van de uitoefening daarvan. Ter waarborging van een
maatschappelijk verantwoorde arbeidsuitoefening leggen tal van
vergunningsvoorschriften daaraan beperkingen op (in het belang van
kwaliteitsbewaking, de bescherming van de cliënt, de bescherming van de
werknemer tegen gevaar en exploitatie, de bescherming van de omgeving tegen
gevaar en overlast en dergelijke). Deze vergunningsvoorschriften hebben niet
als motief het beperken van de vrijheid van arbeidskeuze en dienen dan ook
niet te worden beschouwd als beperking daarvan. Toch mogen deze
vergunningsvoorschriften - ook al liggen daaraan andere motieven ten
grondslag - niet zo ver strekken dat de vrije arbeidskeuze daardoor
impliciet illusoir wordt. De conclusie is dan ook gerechtvaardigd dat
gemeenten, bijvoorbeeld aan het beroep van bordeelhoud(st)er of van
prostituee, beperkingen mogen opleggen ter “regeling en bestuur van de
gemeentelijke huishouding”: in het belang van de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu.Gebod of verbod; vergunning of ontheffingGemeenten die (exploitatie van) prostitutie willen reguleren en daartoe bij
verordening vergunningsvoorschriften willen vaststellen, kunnen dat doen in
de vorm van geboden of verboden. De keuze voor gebodsbepalingen ligt in de
rede, indien de gemeente wenst te volstaan met repressief toezicht en niet
de behoefte heeft op (exploitatie van) prostitutie preventief toezicht uit
te oefenen. In dat geval moeten bij (exploitatie van) prostitutie de
vergunningsvoorschriften in acht worden genomen die de gemeente daarover
heeft vastgesteld, maar is daarvoor geen nadere voorafgaande toestemming van
gemeentewege vereist. Gebodsbepalingen hebben onder meer als voordeel dat de
bestuurslasten relatief beperkt zijn: nadat de gemeente de regels “eenmalig”
heeft vastgesteld, beperkt zij zich tot het uitoefenen van toezicht op de
naleving daarvan.De keuze voor verbodsbepalingen ligt in de rede, indien de gemeente wel de
behoefte voelt om niet alleen repressief maar ook preventief toezicht uit te
oefenen. In dat geval moeten vanzelfsprekend eveneens de
vergunningsvoorschriften worden nageleefd die de gemeente over (exploitatie
van) prostitutie heeft vastgesteld, maar is daarvoor bovendien de
voorafgaande toestemming van de gemeente vereist.Dit toestemmingsvereiste kan gestalte worden gegeven door (in de
verbodsbepaling) een vergunning- of een ontheffingplicht op te nemen. Een
vergunningplicht is op zijn plaats, indien de te reguleren activiteit op
zichzelf niet als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar het wenselijk wordt
geacht dat daarop voorafgaand toezicht kan worden uitgeoefend. Verboden is
in dat geval niet de activiteit zelf, maar het verrichten daarvan zonder
toestemming (vergunning). Een ontheffingsplicht is op zijn plaats, indien de
te reguleren activiteit op zichzelf als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar
het wenselijk wordt geacht de mogelijkheid te behouden om die, indien
bijzondere omstandigheden dat rechtvaardigen, toch te laten plaatsvinden.
Verboden is in dat geval de activiteit zelf, zij het dat daarvoor bij wijze
van uitzondering toestemming (ontheffing) kan worden verleend.Aan de opheffing van het algemeen bordeelverbod ligt de gedachte ten
grondslag, dat (exploitatie van) prostitutie voortaan op zichzelf als een
toelaatbare activiteit moet worden beschouwd en slechts strafbaar is indien
er sprake is van onvrijwilligheid of van betrokkenheid van minderjarige dan
wel illegale prostituees. Omdat de bepalingen van hoofdstuk 3 zich richten
op het reguleren van eerstgenoemde, niet langer strafbare vormen van
(exploitatie van) prostitutie, is daarin gekozen voor de
vergunningfiguur.2. Vormen van (exploitatie van) prostitutieProstitutie wordt in tal van vormen uitgeoefend en geëxploiteerd. Een aantal
van die vormen kan worden onderscheiden, naar gelang de mate waarin de
prostituee daarbij zelfstandig werkzaam is. Bij prostitutie die wordt
uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte en in dienstverband
(seksclubs, bordelen, privéhuizen en dergelijke), is de invloed van de
exploitant naar verhouding het grootst. In de inrichting bepalen zij de
“huisregels” voor de prostituee, die bijvoorbeeld kunnen uiteenlopen van
verplicht condoomgebruik tot de onmogelijkheid voor de prostituee om
onveilig seksueel contact te weigeren. Bij deze vorm van prostitutie wordt
de hoogte van de inkomsten van de exploitant rechtstreeks beïnvloed door het
aantal klanten.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte maar
niet in dienstverband (kamerverhuurbedrijven, raamprostitutiebedrijven,
prostitutiehotels en dergelijke), is sprake van een geringere invloed van de
exploitant en van een minder direct verband tussen het aantal klanten en de
inkomsten van de exploitant. Meestal beperkt de rol van de exploitant zich
tot het verhuren van “ramen”, en bestaat tussen exploitant en prostituee
alleen een huurovereenkomst. De prostituee werkt in hoge mate zelfstandig
(en voor zichzelf), al kan die zelfstandigheid worden beperkt door andere
omstandigheden zoals een afhankelijkheid van de exploitant of een (slechte)
eigen financiële situatie.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte
maar wel in dienstverband (escortbedrijven en dergelijke), geldt weer wel
dat het aantal klanten rechtstreeks van invloed is op de inkomsten van de
exploitant. De prostituee werkt daarbij echter niet in het bedrijf van de
exploitant, maar in een hotel of bij klanten thuis. De bemoeienis van de
exploitant met de werkwijze van de prostituee is daardoor relatief
gering.Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte
en niet in dienstverband (straatprostitutie, thuiswerk en dergelijke) is de
zelfstandigheid van de prostituee doorgaans het grootst. Straatprostituees
werven hun klanten op de openbare weg. Thuiswerk(st)ers adverteren soms in
bladen, maar beschikken vaak ook over een vaste klantenkring die zich
uitbreidt langs informele weg. Op zichzelf zijn zij in staat zelf “de regels
te bepalen”. Maar doordat de onderhandelingen tussen klant en prostituee in
korte tijd moeten worden afgerond en de werksituatie vaak onveilig is, is de
machtspositie van klanten relatief sterk. Die wordt nog versterkt doordat
straatprostituees veelal drugs gebruiken; de noodzaak om hun verslaving te
bekostigen, kan verder afbreuk doen aan hun onderhandelingspositie.Genoemde vormen van (exploitatie van) prostitutie onderscheiden zich niet
alleen voor wat betreft de zelfstandigheid van de prostituee, maar ook voor
wat betreft de invloed op de openbare ruimte van elk van die vormen. Zo
behoeft bijvoorbeeld geen betoog, dat van “zichtbare” vormen (straat- en
raamprostitutie) een veel sterkere uitstraling op de woon- en leefomgeving
uitgaat dan van club- of escortprostitutie. Wel kan worden opgemerkt dat
omdat raamprostitutie meer zichtbaar is, wel betere controlemogelijkheden
voorhanden zijn. Het ligt dan ook in de rede dat dit onderscheid in het
gemeentelijk prostitutiebeleid tot uitdrukking zal komen.Bevoegdheden opsporingsambtenaren en toezichthoudersDit hoofdstuk bevat geen bepalingen over opsporingsambtenaren en
toezichthouders. Hun bevoegdheden zijn geregeld in hoofdstuk 6 van deze APV
en in de artikelen 5:11 tot en met 5:20 van de Algemene wet bestuursrecht
(Awb).Gemeenten die in de vergunning nadere vergunningsvoorschriften opnemen met
daarin eisen ten aanzien van (volks)gezondheid en hygiëne waarvan de
controle het best kan geschieden door GGD-artsen, kunnen desgewenst deze
functionarissen als toezichthouder aanwijzen. Hierbij kan wel worden
opgemerkt dat er spanning kan ontstaan tussen de functie van
vertrouwenspersoon en de taak als toezichthouder. Op die manier kunnen zij
de bevoegdheden verkrijgen die voor adequate controle noodzakelijk
zijn.Jurisprudentie- Nulbeleid. “Bescherming openbare zeden” in bestemmingsplan is geen
motief.LJN-nr. AE2838, JG 02.0108 m.nt. A.L. Esveld.- Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook
al zouden deze de vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde
plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr. AN9215, JG 04.0077 m.nt. A.L.
Esveld.- De omstandigheid dat de prostituees in afwachting van een beslissing op de
aanvraag rechtmatig in Nederland verblijven maakt niet dat zij in dat
stadium aan de zogenoemde Associatieovereenkomsten aanspraak kunnen ontlenen
om arbeid als zelfstandige te mogen verrichten. LJN-nr. AO3839, JG 04.0112
m.nt. A.L. Esveld.- In een nota opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor
de onderbouwing van gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die
het gebruik als bordeel beperken. Een erotische massagesalon is een
seksinrichting en kan worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf. LJN-nr.
AQ8750, JG 04.0150 m.nt. A.L. Esveld.- Voor betaalde tantramassage is vergunning op grond van de APV nodig,
onverlet de planologische vrijstelling voor een schoonheidsinstituut.
LJN-nr. AT4882, JG 05.0079 m.nt. A.L. Esveld. Artikel 3:1
BegripsomschrijvingenProstitutie en prostituee - (onder a en b)Deze omschrijving van het begrip “prostitutie” is afgeleid van de definitie
in artikel 273f, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Om onder andere
taalkundige redenen zijn de termen “derde” en “betaling” uit de definitie in
het Wetboek van Strafrecht in deze definitie vervangen door respectievelijk
“ander” en “vergoeding”. Seksinrichting (onder c)Het begrip seksinrichting is het
centrale begrip voor deze verordening. Seksinrichtingen zijn er in
verschillende varianten. Daarom is in deze definitie bewust gekozen voor een
algemene omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij het spraakgebruik en
in diverse rechterlijke uitspraken gehanteerde definities (zie onder andere:
Pres. Rb Amsterdam 24 januari 1997; Awb 96/12338 GEMWT; niet gepubliceerd).
“Seksinrichting” als hier omschreven zijn inrichtingen waarin op
bedrijfsmatige wijze seksuele diensten worden verleend, dan wel waarin deze
diensten in een zodanige omvang en met een zodanige frequentie worden
aangeboden dat die als bedrijfsmatig kunnen worden aangemerkt. Deze
constructie (alsof het bedrijfsmatig was) komt ook voor in de Wet
milieubeheer. In de definitie is gekozen voor de term “besloten ruimte”, omdat dit meer
omvat dan het begrip “gebouw”. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een
vaar- of een voertuig. Het bijvoeglijk naamwoord “besloten” duidt erop dat
de ruimte zich niet in de open lucht bevindt. Het moet dus gaan om een
overdekt en geheel of gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan
niet met enige beperking voor het publiek toegankelijk is. Veel voorkomende vormen van seksinrichtingen zijn in deze omschrijving
uitdrukkelijk genoemd. Dit om iedere discussie over de vraag of dit type
inrichting als seksinrichting dient te worden aangemerkt, te voorkomen. Dit
zijn: (raam)prostitutiebedrijven, erotische-massagesalons, seksbioscopen,
seksautomatenhallen, sekstheaters of parenclubs. Sommige van deze begrippen
behoeven wellicht nadere toelichting. Onder een prostitutiebedrijf worden
niet alleen bordelen en clubs begrepen, maar ook andere ruimten waarin
prostitutie plaatsvindt, zoals zogenaamde prostitutiehotels die speciaal aan
prostituees voor korte tijd kamers verhuren. Onder raamprostitutiebedrijf
dient te worden verstaan een inrichting met een of meer ramen van waarachter
de prostituee tracht de aandacht van passanten op zich te vestigen. Een
seksbioscoop is een inrichting waarin hoofdzakelijk vertoningen van
erotisch-pornografische aard worden gegeven door middel van audiovisuele
apparatuur. Dit is in afwijking van een seksautomatenhal, waarin dergelijke
vertoningen van erotisch-pornografische aard worden gegeven door middel van
automaten en van een sekstheater, waarin deze vertoningen anders dan door
middel van audiovisuele apparatuur of automaten - met andere woorden “live”
- worden gepresenteerd. Voor zowel de seksbioscoop, de seksautomatenhal als
het sekstheater geldt dat daarin hoofdzakelijk voorstellingen van
erotisch-pornografische aard worden gegeven. Een café bijvoorbeeld, waarin
incidenteel een striptease-optreden plaatsvindt, dient derhalve niet als
“sekstheater” te worden aangemerkt. Zo’n optreden moet echter worden
beschouwd als een evenement (een “voor publiek toegankelijke verrichting van
vermaak”), waarvoor volgens artikel 2:25 vergunning van de burgemeester
vereist is. Escortbedrijf (onder d)Een escortbedrijf is een bedrijf
dat - meestal telefonisch - bemiddelt tussen klanten en prostituees. De
prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats.
Een escortbedrijf is geen inrichting. Het kan een kantoortje zijn, maar ook
een telefooncentrale, een mobiele telefoon of een website op Internet. De
plaats van de bedrijfsruimte is bepalend voor de vergunningplicht. Een
escortbedrijf biedt de services actief aan door middel van advertenties en
andere reclame-uitingen. Uiteraard kan er ook sprake zijn van een combinatie
van een seksinrichting en een escortservice. Sekswinkel (onder e)De omschrijving van het begrip
“sekswinkel” is ontleend aan de Winkeltijdenwet. Ook in deze
begripsomschrijving is bepaald dat hoofdzakelijk van verkoop van goederen in
casu van erotisch-pornografische aard sprake moet zijn. Zonder die
aanduiding zouden immers vele tijdschriftenwinkels als sekswinkel moeten
worden aangemerkt.Op de openingstijden van sekswinkels is het regime van de
Winkeltijdenwet van toepassing. Een sekswinkel is geen “seksinrichting” als
hierboven omschreven; de exploitatie ervan is niet onderworpen aan de
vergunningplicht van artikel 3:4, eerste lid. De vestiging van sekswinkels
zal doorgaans afdoende kunnen worden gereguleerd langs de weg van het
bestemmingsplan. Indien dat in aanvulling daarop (in het belang van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving) raadzaam wordt geacht, kan worden
overwogen de exploitatie van sekswinkels te verbieden in aangewezen gebieden
of delen van de gemeente en daartoe artikel 3:10 op te nemen. Indien wordt
afgezien van het opnemen van artikel 3:10 kan onderdeel e in artikel 3:1
achterwege worden gelaten en komt de titel van afdeling 2 “Seksinrichtingen,
straatprostitutie en dergelijke” te luiden. Bezoeker (onder h)Het behoeft geen betoog dat, tegen de
achtergrond van de bij of krachtens de artikelen 3:6 of 3:7 vastgestelde
sluitingsuren, niet alle in de inrichting aanwezige personen als “bezoeker”
moeten worden aangemerkt.Van het begrip “bezoeker” zijn behalve de
exploitant(en), de beheerder(s), de prostituees en de personeelsleden van de
exploitant, tevens toezichthouders en opsporingsambtenaren uitgezonderd,
alsmede andere personen wier aanwezigheid in de inrichting wegens dringende
redenen noodzakelijk is (hierbij valt te denken aan personen die de
inrichting moeten kunnen betreden voor het leveren van goederen, of voor het
uitvoeren van reparatie- of onderhoudswerkzaamheden). Jurisprudentie- Prostitutiebedrijf is een voor publiek openstaand gebouw. Strijd met het
bestemmingsplan als weigeringgrond aanvaard. Exploitatie van het
prostitutiebedrijf past niet in het bestaand woonklimaat. LJN-nr. AH9858, JG
03.0194 m. nt. A.L. Esveld.- Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan.
LJN-nr. AE6669, JG 03.0024 m. nt. A.L. Esveld.- Een parenclub met erotisch café levert niet meer overlast op dan een
relaxbedrijf met horeca. Bestemmingsplan als weigeringgrond in de APV
aanvaard. LJN-nr.AF9857, JG 04.0111 , m.nt. A.L. Esveld. - In een nota
opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor de onderbouwing
van gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die het gebruik als
bordeel beperken. Een erotische massagesalon is een seksinrichting en kan
worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf. LJN-nr. AQ8750, JG 04.0150,
m.nt. A.L. Esveld.Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als
bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de Gemeentewet. - Een bordeel past niet in de functie woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG.
03.0062, m. nt. A.L. Esveld.- Voor betaalde tantramassage is vergunning op grond van de APV nodig,
onverlet de planologische vrijstelling voor een schoonheidsinstituut.
LJN-nr. AT4882, JG 05.0079 m.nt. A.L. Esveld.- Prostitutie-inrichting, exploitatievergunning, toetsingsmaatstaf,
beoordelingsruimte, betekenis Bibob-advies – APV 1994 Amsterdam (ABRS
18-11-2009, JB 2010/11, LJN BK3632). Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaanDe artikelen 160 en 174 van de Gemeentewet maken deze bevoegdheidsafbakening
noodzakelijk. Volgens artikel 160 is het college belast met de uitvoering
van raadsbesluiten (waaronder autonome verordeningen als deze) tenzij bij of
krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. Dit laatste doet zich
hier voor: artikel 174 belast de burgemeester namelijk met “het toezicht op
de openbare samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven” (eerste lid) en met “de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het in het
eerste lid bedoelde toezicht” (derde lid).In veruit de meeste gevallen dient
de burgemeester derhalve te worden aangemerkt als het bevoegde
bestuursorgaan. Zijn bevoegdheid betreft namelijk de voor het publiek
openstaande gebouwen en de openbare samenkomsten en vermakelijkheden. In de
definitie van seksinrichtingen is echter het ruimere begrip “ruimte”
opgenomen. Dat betekent dat het college bevoegd is als het gaat om met name
de vaar- en voertuigen. Ook is het college bevoegd als het gaat om
escortbedrijven. Het gebruik van de openbare weg, waarbij in dit verband met
name gedacht moet worden aan de aanwijzing van tippelzones, is een
bevoegdheid van het college. Om deze afbakening - waar aan de orde - niet
steeds opnieuw volledig te moeten weergeven, is in hoofdstuk 3 het begrip
“bevoegd bestuursorgaan” gehanteerd en is dat in artikel 3:2 eenmalig
gedefinieerd. Van de specifieke aard van de seksinrichting is afhankelijk wie in een
concreet geval bevoegd is: het college of de burgemeester. Aangezien van
onbevoegd genomen besluiten vernietiging in de rede ligt, moet deze vraag
met zorgvuldigheid worden beantwoord.Op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet kan het college een
of meer van zijn bevoegdheden opdragen aan een of meer van zijn leden. Het
gaat hierbij om mandaat: de opgedragen bevoegdheid wordt uitgeoefend uit
naam en onder verantwoordelijkheid van het college (tweede lid), dat
daarover bovendien aanwijzingen kan geven (derde lid). Om de uitvoering van
het gemeentelijk prostitutiebeleid zoveel mogelijk te stroomlijnen, zou het
college zijn bevoegdheid terzake kunnen mandateren aan de burgemeester. Dit
doet er niet aan af dat goed moet worden bezien, of een concreet te nemen
besluit een besluit van de burgemeester zelf of van het college is.
Jurisprudentie- Blijkens ARRS 27 augustus 1993 moet een raamprostitutiebedrijf worden
beschouwd als een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel 174,
eerste lid, van de Gemeentewet, ten aanzien waarvan mitsdien de burgemeester
exclusief bevoegd is, JG 94.0053.- Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel
174 lid 1, van de Gemeentewet. Een bordeel past niet in de functie
woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG. 03.0062, m. nt. A.L. Esveld.Ook (reguliere) bestuursrechtelijke bevoegdheden ter handhaving van de
openbare orde behoren exclusief toe aan de burgemeester. LJ-nr. AR3854, JG
05.0004 m.nt. A.L. Esveld. Artikel 3:3 Nadere regelsVergunningsvoorschriften die voor de exploitatie van alle (of bepaalde
categorieën van) seksinrichtingen zouden moeten gelden, kunnen krachtens dit
artikel door het college worden vastgesteld als algemeen verbindende
voorschriften. Artikel 3:3 ziet dus op delegatie van regelgevende
bevoegdheid als bedoeld in artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet.
Vanzelfsprekend zijn de regels over de bekendmaking van algemeen verbindende
voorschriften hierbij van overeenkomstige toepassing.Ook kan het bevoegde
bestuursorgaan zelf (nogmaals: meestal de burgemeester) over zijn
bevoegdheid beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81 van de
Awb. Evenals algemeen verbindende voorschriften nopen beleidsregels het
bevoegd bestuursorgaan eveneens tot het volgen van een vaste gedragslijn bij
het toepassen van de desbetreffende bevoegdheid, zij het niet onder alle
omstandigheden: gelet op artikel 4:84 van de Awb moet het bevoegd
bestuursorgaan namelijk handelen overeenkomstig de beleidsregel “tenzij dat
voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere
omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te
dienen doelen”. Indien het wenselijk wordt geacht om een bevoegdheid als
regel op een bepaalde wijze toe te passen, maar in bijzondere gevallen
anders te kunnen besluiten, ligt het dus in de rede daarover geen “nadere
regel” maar een beleidsregel vast te stellen. Artikel 3:4 SeksinrichtingenLex silencio positivo: Deze vergunning beschermt wezenlijke belangen, met name de openbare orde en
volksgezondheid. Het is hoogst onwenselijk zijn als deze vergunning van
rechtswege wordt verleend voordat er een inhoudelijke toets van de aanvraag
heeft plaatsgevonden en is voltooid. Een lex silencio positivo is hier dan
ook niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen belang, zoals de
openbare orde en volksgezondheid. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet van
toepassing verklaard.Eerste lidZoals uiteengezet in de Algemene toelichting hoofdstuk 3 onder 2, is er hier
voor gekozen de exploitatie van seksinrichtingen en escortbedrijven te
reguleren door middel van de vergunningfiguur. Uit het eerste lid vloeit een
voor de hele gemeente geldende vergunningplicht voort. Het wijzigen van de
seksinrichting valt eveneens onder de vergunningplicht. Met het wijzigen
wordt bedoeld een wijziging van welke aard dan ook. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan verandering van bouwkundige aard, het aantal
exploitanten, de wijze van exploitatie en de naam van een of meerdere
exploitanten. Dit is om te voorkomen dat de vergunning uit de pas loopt met
de feitelijke situatie. Het is ook mogelijk om een gedifferentieerd vergunningstelsel vast te
stellen, indien de lokale omstandigheden het wenselijk maken dat
seksinrichtingen (alle, of bepaalde soorten) geografisch worden
geconcentreerd. De mogelijkheid om - met vergunning - een seksinrichting te
exploiteren, bestaat dan uitsluitend in daartoe aangewezen gebieden of delen
van de gemeente en is voor het overige verboden. Zo’n beleid wordt veelal
ingegeven door het belang van de openbare orde, de openbare veiligheid of de
volksgezondheid of de bescherming van het milieu (Europese
Dienstenrichtlijn) : het concentreren van seksinrichtingen in bepaalde
gebieden kan bijvoorbeeld gewenst zijn, om daarop met voldoende intensiteit
toezicht te kunnen uitoefenen. Behalve ten aanzien van seksinrichtingen in
het algemeen, kan een dergelijk beleid vanzelfsprekend ook worden gevoerd
ten aanzien van een of meer vormen daarvan.Ook kan, om de exploitatie van seksinrichtingen te reguleren vanuit het
belang van openbare orde enz. ervoor worden gekozen het aantal vergunningen
dat kan worden verleend aan een maximum te binden. Zo’n maximumbeleid kan
ook neergelegd worden in een bestemmingsplan. Het kan “zelfstandig” worden
toegepast, maar kan ook worden gehanteerd ter ondersteuning van genoemd
concentratiebeleid: denkbaar is immers dat een maximumbeleid een waardevolle
bijdrage kan leveren bij de bescherming van de openbare orde, enz. in
gebieden die zijn aangewezen voor het exploiteren van seksinrichtingen.
Indien de plaatselijke omstandigheden daartoe aanleiding geven, kan een
maximumbeleid worden toegesneden op de uiteenlopende vormen van
seksinrichtingen. Zo kan in een gemeente met het oog op de bescherming van
de openbare orde e.a. beleid worden gevoerd waarin de vestiging van
raamprostitutiebedrijven slechts in zeer beperkte mate, of zelfs in het
geheel niet wordt toegestaan. In een vergunningvoorschrift ten behoeve van een prostitutiebedrijf kan
uiteraard ook het aantal werkzame prostituees worden gemaximeerd, waardoor
de splitsing van ramen of werkruimten - in het verleden kwam dit met name
voor bij raamprostitutie - kan worden voorkomen (ARRS 29-08-1989; Gst. 6901,
6 en JG 90.0003 . Zie verder de toelichting bij artikel 3:13, tweede lid,
onder a. Het is mogelijk exploitatievergunningen te verlenen voor een bepaalde duur,
bijvoorbeeld 2 jaar, zodat periodiek het functioneren van inrichting(en) of
het gemeentelijk beleid terzake kan worden geëvalueerd. Zie bij de
toelichting op artikel 1:7. In deze bepaling is ervoor gekozen om escortbedrijven aan dezelfde
vergunningplicht als seksinrichtingen te onderwerpen. Hierdoor wordt een
eenduidige systematiek gehanteerd. De vergunning zal echter veel minder
omvattend (kunnen) zijn, omdat de activiteiten van een escortbedrijf nu
eenmaal niet in een inrichting plaatsvinden. De toetsing van de
vergunningaanvraag zal zich derhalve veelal beperken tot de toetsing van de
antecedenten van de exploitant en beheerder. Tegen die achtergrond is het
denkbaar dat gemeenten voor escortbedrijven geen vergunningplicht, maar een
meldingsplicht instellen. Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van
de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning
een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Tweede lidDe ruime strekking van de in het eerste lid genoemde vergunningplicht laat
vanzelfsprekend onverlet, dat het bevoegd bestuursorgaan zich aan de hand
van een ingediende vergunningaanvraag een oordeel moet (kunnen) vormen over
alle rechtstreeks bij het te nemen besluit betrokken belangen (artikel 3:4
van de Awb). Indiening en inontvangstneming van een aanvraag staan dus
nadrukkelijk in het teken van het vergaren van alle kennis over relevante
feiten en betrokken belangen, die nodig is om tot een zorgvuldige afweging
te kunnen komen. In het tweede lid is bepaald dat in de aanvraag ten minste moet zijn vermeld
wat de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf is en wie de
exploitant en de beheerder zijn. Voor de beoordeling van de
vergunningaanvraag en voor de ingevolge artikel 1:4 op te leggen
vergunningsvoorschriften of beperkingen is de aard van de seksinrichting
relevant. Het is van belang te weten of het om bijvoorbeeld een
prostitutiebedrijf of een sekstheater gaat, of een combinatie. De vraag of
vergunning kan worden verleend voor raamprostitutiebedrijven, wordt in de
meeste gevallen strenger beoordeeld dan een andere seksinrichting.
Raamprostitutiebedrijven hebben doorgaans een beduidend sterkere (nadelige)
invloed op de openbare ruimte dan bijvoorbeeld clubs. Denkbaar is dat het bevoegd bestuursorgaan op een bepaalde locatie een
prostitutiebedrijf toelaatbaar acht maar ter voorkoming van
verkeersoverlast, een raamprostitutiebedrijf niet of slechts in beperkte
mate. In dat geval moet het bevoegd bestuursorgaan zich er bij beoordeling
van de aanvraag van bewust (kunnen) zijn dat aan een te verlenen vergunning
het voorschrift dient te worden verbonden dat het ter plaatse te exploiteren
prostitutiebedrijf niet van zogenaamde vitrines of ramen respectievelijk
slechts van een bepaald aantal vitrines mag zijn voorzien. Door wie de
inrichting zal worden geëxploiteerd en beheerd is relevant, omdat deze
personen niet van slecht levensgedrag mogen zijn en dienen te voldoen aan de
eisen van zedelijk gedrag, zoals gesteld in artikel 3:5. De
vergunningverlening is bovendien persoonsgebonden en niet overdraagbaar. Dit
blijkt uit artikel 1:5. Blijkens artikel 4:5, eerste lid, van de Awb kan het niet-overleggen van de
in het tweede lid genoemde gegevens voor het bevoegd bestuursorgaan
aanleiding zijn om - mits gelegenheid tot aanvulling is geboden - de
aanvraag niet te behandelen. Jurisprudentie- Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan.
LJN-nr. AE6669, JG 03.0024 ,m. nt. A.L. Esveld.- Bouwvergunning mag op grond van planologische uitstraling niet worden
geweigerd (bestemming prostitutie), de exploitatie van raambordelen is
daartegen uit een oogpunt van verkeersveiligheid niet toegestaan. LJN-nr.
AK4053, JG 03.0195 m. nt. A.L. Esveld.- Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook
al zouden deze de vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde
plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr. AN9215, JG 04.0077 m. nt. A.L.
Esveld.- Prostitutiebedrijf is een voor publiek openstaand gebouw. Strijd met het
bestemmingsplan als weigeringsgrond aanvaard. Exploitatie van het
prostitutiebedrijf past niet in het bestaand woonklimaat. ABRS, 200204131/1,
16-07-2003, LJN-nr. AH9858.- Toezicht seksinrichting niet onevenredig; door toezichthouder aangewezen
vergezellende personen; controle vertraagd en deels onmogelijk gemaakt;
tijdsverloop tussen primair besluit en besluit op bezwaar. ABRS,
200900935/1/H3, 16-09-2009, LJN BJ7784, AB 2010, 7. Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en
beheerderDe opheffing van het algemeen bordeelverbod is onder meer gericht op het
“decriminaliseren” van de niet langer strafbare vormen van (exploitatie van)
prostitutie. Daarom is het, ook volgens de wetgever, van belang dat bij de
besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
seksinrichting rekening gehouden kan worden met de antecedenten van de
daarbij betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s). Aan het orgaan dat bevoegd is (meestal de burgemeester) vergunningen als
bedoeld in dit hoofdstuk af te geven, kunnen gegevens uit de justitiële
documentatieregisters worden verstrekt over personen die als exploitant of
beheerder zijn vermeld in een aanvraag . (artikel 13 van het Besluit
justitiële gegevens) In artikel 3:5. wordt zo veel mogelijk dezelfde terminologie gehanteerd en
worden nagenoeg dezelfde eisen gesteld als in artikel 5 van de Drank- en
Horecawet en het daarop gebaseerde Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en
Horecawet. Dit heeft als voordeel dat voor seksinrichtingen waarvoor tevens
een vergunning krachtens de Drank- en Horecawet is vereist een
antecedentenonderzoek kan worden verricht. Belangrijker nog dan dit
procedurele argument is het feit dat inhoudelijk min of meer dezelfde
belangen wegen bij de antecedentenbeoordeling. In aanvulling op het Besluit
eisen zedelijk gedrag Drank- en Horeca zijn in deze bepaling zedendelicten
en mishandeling uit het Wetboek van Strafrecht en overtredingen van de
Vreemdelingenwet en de Wav opgenomen. De toevoeging van bepalingen over
misdrijven tegen de zeden en mishandeling dienen ter bescherming van de
prostituees. De relevantie van de opname van de Vreemdelingenwet en de Wav
is gelegen in de bestrijding van de mensenhandel. Net als in de Drank- en Horecawet kan de aanduiding “in enig opzicht slecht
levensgedrag” in het eerste lid onder b. méér omvatten dan wat gesteld is in
de navolgende leden. Anders gezegd: lid 2 tot en met 5 geven aan wanneer in
elk geval sprake is van “in enig opzicht slecht levensgedrag”. Dat het niet
als een limitatieve opsomming dient te worden opgevat blijkt uit het gebruik
van het woord “naast” aan het begin van het tweede lid. Bij de beoordeling
van deze zedelijkheidseisen, de verkregen gegevens uit de justitiële
documentatie en de toetsing ervan aan het besluit, kan worden aangesloten
bij de daarover reeds bestaande jurisprudentie. Jurisprudentie- “In enig opzicht van slecht levensgedrag” ex artikel 3:5, eerste lid,
onder b omvat meer dan de “onherroepelijke veroordeling” ex tweede lid,
onder b van de APV. LJN-nr. AO6071 JG 04.0076 m.nt. A.L. Esveld.- De algemene norm, neergelegd in artikel 3:5, eerste lid, aanhef en onder
b, van de APV, dat de exploitant en de beheerder niet in enig opzicht van
slecht levensgedrag zijn, houdt als zodanig geen beperking in van de
vrijheid van arbeidskeuze als bedoeld in artikel 19, derde lid, van de
Grondwet, aangezien niet gebleken is dat de beperking verder strekt dan
noodzakelijk kan worden geacht voor het met de norm beoogde doel, te weten
een maatschappelijk verantwoorde beroepsuitoefening. Wel dient er bij de
uitleg van de bepaling van de APV van uit te worden gegaan dat geen sprake
is van slecht levensgedrag indien het tegenwerpen van de bepaling in het
concrete geval leidt tot een onevenredig zware beperking van de vrijheid van
arbeidskeuze. ABRS 28-02-2007 (Uden), 200603367/1, LJN-nr. AZ9519 Artikel 3:6 SluitingstijdenEerste lidDe in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling is gegrond op artikel 149
van de Gemeentewet. De raad kan verplichte sluitingstijden voor openbare
(waaronder seks)inrichtingen vaststellen ter bescherming van de openbare
orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of de bescherming van het
milieu. Deze bevoegdheid houdt evenzeer in dat een afwijkende
sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de zondag. Sommigen concluderen
uit artikel 7 van de Zondagswet dat de gemeenteraad niet bevoegd is een
speciaal voor de zondag geldende sluitingsregeling vast te stellen. Volgens
HR 22-07-1960, AB 1961, p. 15, belet dit artikel de raad echter niet om voor
de zondag een afwijkende regeling te treffen voor het sluitingsuur van
openbare inrichtingen als deze, mits de grond voor de afwijking van de voor
de andere dagen geldende regeling niet is gelegen in het bijzondere karakter
van de zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking
niet de gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter
afwering van verstoring van de openbare orde voorzieningen te treffen. De in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling maakt onderscheid tussen
werkdagen en het weekeinde. Uiteraard kan worden gekozen voor een ander (of
geen) onderscheid, zoals ook - door aanpassing van het eerste lid, of in de
vorm van een nadere regel als bedoeld in artikel 3:3 - voor verschillende
typen seksinrichtingen een verschillend sluitingstijdenregime kan worden
vastgesteld. De hier opgenomen sluitingsurenregeling (want van toepassing op
het begrip “seksinrichting”) heeft geen betrekking op sekswinkels. Zoals
vermeld in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is op sekswinkels het
regime van de Winkeltijdenwet van toepassing. Tweede lidHet bevoegd orgaan kan door middel van een voorschrift als bedoeld in
artikel 1:4 voor een of meer afzonderlijke seksinrichtingen andere
sluitingstijden vaststellen. Volgens het tweede lid kan daartoe een
voorschrift worden verbonden aan de vergunning die aan de exploitant van de
betrokken inrichting(en) zal worden verleend. Zo’n vergunningvoorschrift is
er een als bedoeld in artikel 1:4 en moet mitsdien strekken ter bescherming
van het belang of de belangen in verband waarmee de vergunning vereist is.
Over de uitoefening van deze bevoegdheid kan het bevoegd bestuursorgaan
desgewenst beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81, eerste
lid, van de Awb. Daarin kan bijvoorbeeld worden vastgelegd dat, bij het
beantwoorden van de vraag of voor een afzonderlijke inrichting bij
vergunningvoorschrift afwijkende sluitingstijden zullen worden vastgesteld,
per categorie seksinrichting als regel een bepaald beleid wordt gehanteerd.
Van het voor die categorie geldende beleid kan het bevoegd bestuursorgaan in
een concreet geval (gemotiveerd) afwijken, indien het dat noodzakelijk acht
in het belang van bijvoorbeeld de openbare orde, de woon- en leefomgeving en
dergelijke. Derde lidAnders dan de sluitingsbepalingen van het eerste en tweede lid, richt het
derde lid zich tot de bezoeker van een seksinrichting. Indien een bezoeker
met toestemming van de exploitant of beheerder in de inrichting aanwezig is
gedurende de tijd dat deze gesloten dient te zijn, handelt hij in strijd met
het derde lid. Indien een bezoeker echter zonder toestemming van de
exploitant of beheerder in de inrichting aanwezig is en zich niet op diens
eerste vordering verwijdert, handelt hij in strijd met artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk). Laatstgenoemde bepaling staat aan
het opnemen van het derde lid niet in de weg: artikel 138 ziet toe op de
bescherming van de aan de eigendom verbonden rechten; het derde lid van
artikel 3:6 strekt tot handhaving van een publiekrechtelijke regeling.
Jurisprudentie- Blijkens Vz.AGRS 24-01-1985, WO RvS 1985, G9, kan aan
de Hinderwetvergunning een sluitingsuur worden verbonden ter voorkoming van
hinder voor de omgeving, bijvoorbeeld door komende en gaande bezoekers.
Hierop is nader ingegaan in AGRS 0802-1991, ABkort 1991, 281, waarin is
vermeld dat bij verlening van een hinderwetvergunning aan een inrichting
waarbij van de bezoekers hinder te duchten is, een voorschrift betreffende
het sluitingsuur ter voorkoming of beperking van die (geluid)hinder niet kan
worden gemist, en dat een hinderwetvergunning waarin zo’n voorschrift
ontbreekt zich niet verdraagt met artikel 17 van de Hinderwet.- Blijkens de Kroonjurisprudentie mag daarbij slechts rekening worden
gehouden met “normale” hinder in de nabije omgeving van de inrichting.
Alleen die overlast is volgens de Kroon te beschouwen als hinder in de zin
van de Hinderwet (thans: de Wet milieubeheer), een van de belangen die deze
wet beoogt te beschermen. Excessieve hinder door gedrag van bezoekers en
overlast die zich afspeelt een of meer straten van de inrichting vandaan,
vallen volgens de Kroon niet onder de wetsterm “hinder”. Aan een
gemeentelijke verordening die een algemene sluitingsuurregeling bevat ter
voorkoming of beperking van excessieve en verder verwijderde overlast, ligt
dan een ander motief ten grondslag dan aan de Wet milieubeheer. Dit gaat op
voor artikel 3.2.3 (oud), dat niet is toegespitst op de specifieke situatie
in en rond seksinrichtingen, maar dat zich richt op de nadelige invloed van
de aanwezigheid van zulke inrichtingen als zodanig op de openbare orde en de
woon- en leefomgeving ter plaatse (daartoe ARRS 31-12-1986, AB 1987, 326). Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluitingEerste lidTen opzichte van artikel 3:6 (bij of krachtens welke bepaling kan worden
voorgeschreven wat voor seksinrichtingen het “reguliere”
sluitingstijdenregime is) biedt artikel 3:7 de mogelijkheid om daarvan al
dan niet tijdelijk af te wijken. Volgens het eerste lid kan die afwijking
inhouden dat:- voor (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk andere
sluitingstijden worden vastgesteld dan de bij of krachtens artikel 3:6
gestelde; of- van (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk de - algehele of
gedeeltelijke - sluiting wordt bevolen. Aan zo’n tijdelijke afwijking moeten een of meer van de in artikel 3:13,
tweede lid, genoemde belangen ten grondslag liggen, of er moet sprake zijn
van strijdigheid met het bepaalde in dit hoofdstuk. Het bevoegd
bestuursorgaan kan daartoe overgaan indien het dat noodzakelijk acht in het
belang van de openbare orde, de woon- en leefomgeving, de voorkoming of
beperking van overlast en dergelijke. De bevoegdheid tot het tijdelijk vaststellen van andere sluitingsuren (als
bedoeld in het eerste lid, onder a) kan zich uitstrekken tot alle in de
gemeente gevestigde seksinrichtingen en onderscheidt zich daarin van de
bevoegdheid genoemd in artikel 3:6, tweede lid, die individueel gericht is.
Tijdelijke sluiting (als bedoeld in het eerste lid, onder b) kan daarentegen
slechts van afzonderlijke inrichtingen worden bevolen. In het eerste lid, aanhef en onder b, is het bevoegd bestuursorgaan een
expliciete sluitingsbevoegdheid gegeven. Deze bevoegdheid is te
onderscheiden van de bevoegdheid tot aanzegging van bestuursdwang als
bedoeld in artikel 5:21 van de Awb die door artikel 3:7 onverlet wordt
gelaten. Met toepassing van bestuursdwang wordt kort gezegd beoogd een
onrechtmatige situatie weer in overeenstemming te (doen) brengen met het
recht. De in het eerste lid, onder b, opgenomen sluitingsbevoegdheid moet
daarentegen veel meer worden gezien als een (bestuursrechtelijke) sanctie op
inbreuken op het in dit hoofdstuk bepaalde. Indien nodig kan de naleving van een krachtens het eerste lid, onder b,
gegeven sluitingsbevel worden afgedwongen door toepassing van bestuursdwang.
Om een opeenstapeling van bestuursrechtelijke procedures te voorkomen,
verdient het aanbeveling te bezien of met het sluitingsbevel tevens
(preventief) bestuursdwang kan worden aangezegd. Daarvoor is wel vereist dat
er een klaarblijkelijke dreiging bestaat dat de desbetreffende overtreding
daadwerkelijk zal plaatsvinden en dat er schade dreigt. De sluitingsbevoegdheid is in de praktijk meermalen toegepast in gevallen
waarin openbare inrichtingen het decor vormden voor allerlei vormen van
criminaliteit. Ook prostitutiebedrijven zijn daarvoor in het verleden een
aantrekkelijke plaats gebleken. Het betrof daarbij doorgaans delicten als
het bezitten of verhandelen van verdovende middelen of vuurwapens, het
tewerkstellen van jongeren of van illegalen, heling en dergelijke. Feiten
als deze zijn strafbaar gesteld in het Wetboek van Strafrecht, de Opiumwet
en de Wet wapens en munitie. Het naar aanleiding daarvan toepassen van de
sluitingsbevoegdheid als hier bedoeld, is niet in strijd met deze
formeel-wettelijke regelingen omdat daaraan een afwijkend oogmerk ten
grondslag ligt. Veel van de gedragingen als hier bedoeld spelen zich
weliswaar af in de inrichting, maar hebben tevens een uitstraling op de
openbare orde en de woon- en leefomgeving buiten de inrichting. Voor
toepassing van de sluitingsbevoegdheid is wel vereist, dat de hier bedoelde
overtredingen een meer dan incidenteel karakter hebben. Tweede lidEen besluit op grond van het eerste lid (zowel onder a als b), richt zich
doorgaans tot een of meer belanghebbenden - de betrokken exploitant(en) - en
moet aan hen worden bekendgemaakt overeenkomstig artikel 3:41 van de Awb. Nu
het bezoekers verboden is in een seksinrichting te verblijven gedurende de
tijd dat deze gesloten dient te zijn (artikel 3:6, derde lid), is in het
tweede lid bepaald dat een krachtens het eerste lid genomen besluit, behalve
aan de betrokken exploitant(en), ook openbaar wordt bekendgemaakt. Dat kan
op de door 3:42 Awb voorgeschreven manier. Het zichtbaar aanplakken van de
geslotenverklaring op de inrichting zelf verdient aanbeveling.
Jurisprudentie- De burgemeester ontleent reeds een sluitingsbevoegdheid aan artikel 174
van de Gemeentewet. De noot bij ARRS 15-06-1984, AB 1985, 96, maakt
duidelijk, waarom het gewenst kan zijn toch een sluitingsbepaling in de APV
op te nemen: De beschikking laat voorts zien dat de rechtstreeks uit artikel
221 gemeentewet (oud) voortvloeiende taak tot daadwerkelijke handhaving van
de openbare orde de actuele situatie tot onderwerp heeft en dat hier alleen
het nemen van concrete maatregelen op korte tijd aan de orde is. Wil een
verder vooruitziend besturen meteen op langere termijn concreet gestalte
krijgen, dan dient de burgemeester te beschikken over de bevoegdheid tot
uitvoering van gemeentelijke verordeningen of van andere wettelijke
voorschriften. Bij het gebruik van zijn sluitingsbevoegdheid bezit de
burgemeester een ruime beoordelings- en beslissingsvrijheid. Voor
rechterlijke toetsing van het gebruik van die bevoegdheid bestaat derhalve
slechts een beperkte marge.- In een sluitingsbevel rechtstreeks gebaseerd op artikel 174 van de
Gemeentewet dient altijd de termijn van de sluiting te zijn opgenomen.
Blijkens Vz.ARRS 26-08-1992, AB 1993, 104; JG 93.0116 , en ABRS 05071996, JG
96.0266, voldoet een sluitingsbevel zonder tijdsbepaling niet aan de aard en
het doel van artikel 221 gemeentewet (oud). Indien gesloten wordt op basis
van dit artikel in de APV kan de sluiting niet alleen van langere duur zijn
dan wanneer gesloten wordt op basis van artikel 174 Gemeentewet, maar lijkt
in analogie met uitspraken ten aanzien van de sluiting van coffeeshops -
onder omstandigheden - ook sluiting voor onbepaalde tijd mogelijk. Daarvan
kan met name sprake zijn als de vestiging van de seksinrichting zonder meer
in strijd is - en zal zijn - met het lokaal beleid. Zie ter vergelijk: ABRS
29-04-1997, R03.93.4839; niet gepubliceerd, waarin de sluiting van een
coffeeshop voor onbepaalde tijd in verband met de aanwezigheid van harddrugs
geoorloofd wordt geacht, omdat het beleid inhoudt dat coffeeshops die zich
daaraan schuldig maken definitief van de gedooglijst worden geschrapt. Een
ander en beter voorbeeld is een seksinrichting die het in het lokaal beleid
vastgestelde maximum aantal inrichtingen overschrijdt en daarom niet voor
vergunningverlening in aanmerking komt. Zo’n inrichting kan voor onbepaalde
tijd worden gesloten. Zie ter vergelijk: Vz.ABRS 05-09-1997; Gst. 7069, 4,
waarin een coffeeshop voor onbepaalde tijd wordt gesloten wegens
strijdigheid met het geldende nulbeleid. Een sluiting voor onbepaalde tijd
staat de opheffing ervan op een later tijdstip niet in de weg.- Advies van bureau Bibob is oorzaak sluiting bordeel. LJN-nr: AT2983, JG
05.0061 m. nt. A.L. Esveld. Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderEerste lidOm effectiever te kunnen op treden tegen schijnbeheer, is in het
eerste lid niet slechts een gebod (een verplichting tot aanwezigheid), maar
een verbod opgenomen. De aanwezigheid van de exploitant of beheerder is van
belang in verband met het door hem uit te oefenen toezicht, zoals verwoord
in het tweede lid. Tweede lidDit artikel schept voor de exploitant(en) en de beheerder(s) een algemene
verplichting tot het uitoefenen van toezicht ter handhaving van de orde in
de inrichting. Daarbij zullen zij zich in ieder geval, maar niet
uitsluitend, moeten richten op het voorkomen en tegengaan van onvrijwillige
prostitutie, prostitutie door minderjarigen of illegalen, drugs- of
wapenhandel, heling, geweldsdelicten en dergelijke. In de jurisprudentie is
al eerder uitgemaakt dat de exploitant - uiteraard binnen redelijke grenzen
- verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de inrichting. Dat wordt
door deze toezichtverplichting, die ook geldt voor de beheerder(s), nog eens
onderstreept. Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, biedt
dit artikel aanknopingspunten om daar in bestuursrechtelijke zin tegen op te
treden. Afhankelijk van de omstandigheden en het gestelde in het
handhavingsbeleid kan tot een tijdelijke beperking van de openingstijden,
een tijdelijke sluiting of een (tijdelijke) intrekking van de vergunning
worden besloten. Om in deze zin bestuursrechtelijk te kunnen optreden is
niet vereist dat daaraan strafrechtelijke vervolging of veroordeling is
voorafgegaan: vaststaan moet slechts dat geen of onvoldoende toezicht is
uitgeoefend. Aan het toezicht dat van de exploitant of beheerder mag worden verwacht op
de meerderjarigheid of legaliteit van in de inrichting werkzame prostituees
zal gestalte kunnen worden gegeven door inzage te verlangen in hun
identiteitspapieren. Waar het de onvrijwillige prostitutie en andere
strafbare feiten betreft, zullen de exploitant of beheerder regelmatig
toezicht moeten houden en zo nodig handelend moeten treden. Naarmate de
exploitant aantoonbaar en actief huisregels toepast en een nauwkeurige
registratie bijhoudt van de leeftijd en nationaliteit van de prostituees,
vergemakkelijkt hij niet alleen het toezicht, maar zal hij ook beter in
staat zijn om aannemelijk te maken dat door hem voldoende toezicht is
uitgeoefend. In de vergunning kan de toezichtsverplichting als doelvoorschrift worden
opgenomen, waarbij de exploitant zelf bepaalt hoe hij en de beheerder(s) er
inhoud aan geven. Ook kunnen aan de vergunning middelvoorschriften worden
verbonden, waardoor (gedeeltelijk) wordt voorgeschreven hoe de
toezichtsplicht dient te worden ingevuld. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald
dat verplicht bepaalde huisregels moeten worden gehanteerd; dat de
exploitant of beheerder verplicht is om na te gaan of de prostituee over
voor de verrichten van arbeid geldige verblijfspapieren beschikt en dat
hiervan een interne registratie wordt bijgehouden. Een andere zinvol vergunningvoorschrift in dit verband, dat met name het
toezicht door de toezichthouders kan vergemakkelijken, is bijvoorbeeld het
expliciet in de vergunning opnemen van de verplichting van (vooral) de
exploitant en beheerder(s) om alle medewerking te verlenen aan de
toezichthouder, waaronder in elk geval de onmiddellijke en onbelemmerde
toegang moet worden verstaan (artikel 5:20 Awb). Dit schept geen
bevoegdheden of verplichtingen, maar duidelijkheid voor de vergunninghouder.
Ook kan het nuttig zijn om in een vergunningvoorschrift op te nemen dat het
verplicht is om een (afschrift van) de vergunning altijd in de inrichting
aanwezig te hebben. Jurisprudentie- Bepaalde strafbare feiten in de inrichting vormen een (ernstige)
verstoring van de openbare orde. Als niet de overtreding van dit artikel,
maar de ordeverstoring de grondslag vormt om bijvoorbeeld tot sluiting over
te gaan, speelt de persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant in de
beoordeling van de vraag of zich een situatie voordoet die tot sluiting
noopt, in het geheel geen rol. Ook de omstandigheid dat de exploitant is
vrijgesproken door de strafrechter doet dan niet ter zake (ABRS 30-07-1996,
AB 1996, 471).Tegen de sluiting van een seksclub wegens prostitutie door minderjarigen
verweerde de exploitant zich door te wijzen op de inmiddels doorgevoerde
gewijzigde bedrijfsvoering om te voorkomen dat minderjarigen in zijn
inrichting werkzaam zouden zijn. Op basis van de verplicht over te leggen
legitimatiebewijzen van de medewerksters werd door hem sindsdien een
volledige lijst bijgehouden. De gemeente gaf ter zitting aan dat de sluiting
zou worden opgeheven als er een bevredigende controleregeling werd
getroffen. Naar het oordeel van de Afdeling heeft de gemeente het door de
exploitant ingevoerde systeem terecht niet als een sluitende en betrouwbare
controleregeling aangemerkt (ARRS 28-01-1992, S03.92.0095).Aan de vergunning was het volgende voorschrift verbonden: 1. de vergunninghouder is verplicht dagelijks een nauwkeurige registratie
bij te houden van de naam, leeftijd, nationaliteit, adres en woonplaats van
de bij hem/haar werkzame prostituees; 2. deze registratie dient in de seksinrichting aanwezig te zijn; 3. dienaangaande moeten kopieën van paspoorten of andere wettige
identiteitspapieren bij deze administratie bewaard worden; 4. de registratie
moet zeven jaar bewaard worden. De Afdeling constateert dat hoofdstuk 3 van
de APV “Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie e.d.” moet worden
aangemerkt als een verordening als bedoeld in artikel 151a, eerste lid, van
de Gemeentewet. Het voorschrift mist niet iedere wettelijke grondslag. In
rechte moet van de geldigheid van dat voorschrift worden uitgegaan. De
burgemeester is bevoegd tot handhaving. ABRS 24-1-2007 (Eindhoven),
200603030, LJN-nr. AZ6851 Artikel 3:9 StraatprostitutieEerste lidDe wetswijziging tot opheffing van het bordeelverbod heeft geen gevolgen
voor de straatprostitutie. Het is echter bij uitstek een vorm van
prostitutie die nadere regulering behoeft. Dat is de laatste jaren gebleken,
doordat in verschillende gemeenten - vanuit een oogpunt van handhaving met
wisselend succes - zogenaamde gedoogzones zijn aangewezen. Aan de belangen
die behoren tot hun “huishouding” (genoemd in artikel 3:13) ontlenen
gemeenten de bevoegdheid tot regulering, ook ten aanzien van
straatprostitutie. Volgens het eerste lid is straatprostitutie verboden, tenzij het plaatsvindt
op de wegen/gebieden en gedurende de tijden die het college daartoe heeft
aangewezen. Bij aanwijzing als hier bedoeld zal rekening moeten worden
gehouden met de belangen genoemd in artikel 3:13, tweede lid. Aan de hand
van de omstandigheden ter plaatse zal moeten worden beoordeeld of tot
aanwijzing van een tippelzone kan of moet worden besloten (bijvoorbeeld in
het belang van de woon- en leefomgeving of de openbare orde in andere delen
van de gemeente) of juist niet (bijvoorbeeld in het belang van de woon- en
leefomgeving of de openbare orde in het gebied waarvan de tippelzone
onderdeel zou uitmaken). Over de vraag of deze afweging er ook op neer kan komen dat er in het geheel
geen tippellocatie wordt aangewezen verschillen de meningen. De Rechtbank
Maastricht oordeelde een dergelijk algeheel verbod in strijd met de vrijheid
van arbeidskeuze (zie hierna onder jurisprudentie). Bedacht moet echter
worden dat het daar de opheffing van een reeds getroffen voorziening
betreft. Vooralsnog dient te worden aangenomen dat gemeenten waar tot op
heden in het geheel niet wordt getippeld, dit in het belang van de openbare
ook moeten kunnen voorkomen. In dat geval zou voor dit artikel volstaan
kunnen worden met de aanhef van lid 1 en het bepaalde in lid 2. In
beleidsmatige zin dient deze keuze uiteraard wel zo goed mogelijk te worden
onderbouwd. Tweede lidHet tweede lid heeft betrekking op straatprostitutie buiten de daartoe
aangewezen gebieden en tijden en geeft - ter handhaving van het verbod
daarop - politieambtenaren de bevoegdheid een bevel tot onmiddellijke
verwijdering te geven. De plicht om aan zo’n bevel onmiddellijk gevolg te
geven vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht, evenals
de sanctie op niet-naleving. Derde lidHet derde en vierde lid hebben betrekking op straatprostitutie binnen de
daartoe aangewezen gebieden en tijden. Krachtens het in lid 3 gestelde kan,
bijvoorbeeld in het belang van de openbare orde en veiligheid of de
voorkoming of beperking van overlast ter plaatse, door politieambtenaren een
bevel tot onmiddellijke verwijdering worden gegeven aan prostituees, maar
ook aan andere aldaar aanwezige personen. De plicht om aan zo’n bevel
onmiddellijk gevolg te geven vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek
van Strafrecht, evenals de sanctie op niet-naleving. Vierde lidAls het mondeling bevel tot verwijdering als bedoeld in lid 3 geen soelaas
blijkt te bieden, kan naar het middel van de schriftelijke
verblijfsontzegging in het vierde lid worden gegrepen. Een
verblijfsontzegging behelst een verbod om zich na aanzegging door of vanwege
de burgemeester te bevinden - in casu - op de wegen en gedurende de tijden
als bedoeld in het eerste lid, voor zover in de aanzegging genoemd. Uit een
verblijfsontzegging vloeit een sterke beperking van de bewegingsvrijheid
voort, zoals die onder meer wordt gewaarborgd door artikel 12 van het
Internationaal Verdrag inzake de Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR).
Deze moet daarom met de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden opgelegd. De
maatregel moet noodzakelijk zijn, moet proportioneel zijn (in verhouding tot
de veroorzaakte ordeverstoring) en er moet worden voldaan aan het
subsidiariteitsbeginsel, dat erop neerkomt dat niet met een minder
ingrijpend middel zou kunnen worden volstaan. Uit de jurisprudentie over
verblijfsontzeggingen blijkt dat de rechter de volgende factoren in zijn
toetsing betrekt: staat de mate van overlast in verhouding tot de omvang van
de maatregel (welk gebied en welke tijdstippen)? Zijn er op dit verbod
individuele uitzonderingen noodzakelijk? En hoe lang geldt het verbod? De
beantwoording van deze vragen is sterk casuïstisch. Het vijfde lid heeft
betrekking op de eventueel noodzakelijke uitzonderingen op het verbod die in
het concrete geval moeten worden gemaakt. Indien betrokkene zijn woon- of
werkadres heeft in het desbetreffende gebied, dient dit in beginsel van het
verbod te worden uitgezonderd. Jurisprudentie- Uit HR 09-01-1973, NJ 1973, 134, alsmede uit de conclusie van
advocaat-generaal Remmelink voor HR 08-05-1979, NJ 1979, 554, kan worden
opgemaakt dat artikel 3.2.6 (oud) niet in strijd komt met artikel 239 van
het Wetboek van Strafrecht (dat toeziet op de schennis van de
eerbaarheid).- Voor wat betreft de bevoegdheid om in de APV tippelverboden op te nemen en
tippelzones aan te wijzen (en in te richten), kan worden gewezen op HR
23-10-1990, NJ 1991, 542, Gst. 6926, 4: de APV-bepaling van de gemeente
Groningen waarin het personen van wie redelijkerwijs kan worden aangenomen
dat die zich aan prostitutie overgeven wordt verboden om post te vatten of
zich heen en weer te bewegen op door het college aangewezen wegen of
openbare plaatsen, werd door de HR niet in strijd geacht met artikel 12
IVBPR (vrijheid van beweging). Over een vergelijkbare APV-bepaling in
Heerlen, waar burgemeester en wethouder de gehele gemeente hadden aangewezen
voor de gelding van dit verbod, werd door de HR 06-11-1990, NJ 1991, 218,
Gst. 6918, 8, geoordeeld dat van strijdigheid met artikel 1 van de Grondwet
evenmin sprake was. Het verbod treft weliswaar uitsluitend prostituees; dit
gebeurt echter niet in verband met persoonskenmerken, maar vanwege hun
activiteiten.- Vz.ARRS 27-09-1991, BR 1992, p. 203: met betrekking tot de inrichting van
een tippelzone hebben het college van Arnhem terecht besloten dat geen
vrijstellingen ex artikel 17 en 19 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening
vereist zijn. Tippelen is niet in strijd met bestemming verkeersdoeleinden,
de “afwerkschotten”, die uitsluitend ’s avonds worden geplaatst, zijn dat
evenmin. Het plaatsen van een zogeheten huiskamerbus is een vorm van
parkeren.- Pres. Rb Maastricht 25-08-1995, KG 1996,46: de aanwijzing van een
tippellocatie is een besluit van algemene strekking waartegen beroep bij de
rechtbank mogelijk is. De president ziet geen aanleiding het besluit te
schorsen.Pres. Rb Maastricht 03-07-1997, JB 1997, 206, en later ook de
Rechtbank Maastricht 02-06-1999, nrs. 98/387-389; niet gepubliceerd: de
intrekking van de aanwijzing van de enige tippellocatie door het college van
Heerlen is in strijd met het recht op bewegingsvrijheid (in casu is niet
komen vast te staan dat er sprake is van “pressing social need”) en in
strijd met het recht op vrije arbeidskeuze (artikel 19, derde lid van de
Grondwet). Grondwettelijke rechten kunnen - anders dan verdragsrechtelijke -
slechts worden beperkt bij of krachtens de wet in formele zin. Daar is in
dit geval geen sprake van. Het bestreden besluit mist derhalve een
rechtmatige grond. De annotator merkt op dat het tippelverbod slechts
bepaalde handelingen verbiedt en dat het recht om te gaan en te staan
onverlet laat, zodat van strijdigheid met het recht op vrijheid van beweging
geen sprake kan zijn. Voor wat betreft het recht van vrije arbeidskeuze
volgt hij de president.- ARRS 10-02-1981, AB 1981, 446 en HR 07-02-1984, AB 1984, 274 - indirect
vervolgd door HR 11-06-1985, NJ 1986, 41, AB 1986,106 - zien op de vraag wat
de reikwijdte van (de bevoegdheid tot) het opleggen van een
verblijfsontzegging is. Het vierde lid zoals hier opgenomen is daarmee in
overeenstemming. Vz.ARRS 31-07-1989, AB 1990, 315 maakt duidelijk dat de
bevoegdheid van de burgemeester niet te ruim kan worden gedelegeerd. Het
toekennen van een beschikkingsmandaat is niet toegestaan. Artikel 3:10 SekswinkelsZoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor
gekozen sekswinkels niet onder het “seksinrichting”-begrip (en daarmee de
vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat de
vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd
langs de weg van het bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving - niet nodig is deze bedrijven als
regel aan voorafgaand toezicht te onderwerpen. Afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden kan het (vanuit deze
motieven) echter gewenst zijn wel in zekere mate te kunnen reguleren. In dat
geval kan worden overwogen artikel 3:10 op te nemen, op grond waarvan
gebieden of delen van de gemeente kunnen worden aangewezen waarin het in het
belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving niet is toegestaan
een sekswinkel te (doen) exploiteren. Indien wordt afgezien van het opnemen
van artikel 3:10 kan onderdeel e in artikel 3:1 achterwege worden gelaten en
komt de titel van afdeling 2 “Seksinrichtingen, straatprostitutie en
dergelijke” te luiden. Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke Dit artikel heeft een repressief karakter: het
schept niet zonder meer een verbod, maar slechts voor zover het bevoegd
bestuursorgaan daaromtrent nader heeft besloten. Hoewel denkbaar is dat deze
bepaling in de praktijk vooral zal worden toegepast ten aanzien van
sekswinkels, richt zij zich op het tentoonstellen en dergelijke als zodanig;
zij kan dus bijvoorbeeld ook betrekking hebben op erotisch-pornografische
foto’s of afbeeldingen aangebracht aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht
van het publiek te vestigen op de daarin plaatsvindende voorstellingen.
Zoals in het eerste lid is aangegeven, kan het bevoegd bestuursorgaan de
regulering terzake gestalte geven door:a. aan de betrokken rechthebbende bekend te maken dat, door de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen, de openbare orde of de woon- en
leefomgeving in gevaar wordt gebracht;b. (algemene) regels vast te stellen die in acht moeten worden genomen bij
het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften en
dergelijke als hier bedoeld.Zowel “bekendmaking” als bedoeld onder a, als de
vaststelling van “regels” als bedoeld onder b, vormt een besluit in de zin
van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb: in beide gevallen is er sprake van
een besluit - dat zich richt tot een betrokken rechthebbende respectievelijk
van algemene strekking is - met het (rechts)gevolg dat een verbod als
genoemd in eerste lid, aanhef, van kracht wordt. Tegen zo’n besluit kan dan
ook door belanghebbenden bezwaar worden aangetekend. Artikel 3:12 BeslissingstermijnVolgens artikel 4:13, eerste lid, van de Awb moet een beschikking worden
gegeven binnen de termijn die daarvoor bij wettelijk voorschrift is bepaald
(of, bij gebreke daarvan, binnen een redelijke termijn). Dat wettelijk
voorschrift is in casu artikel 1:2, eerste lid, waarin is bepaald dat het
bevoegd bestuursorgaan op een aanvraag om vergunning of ontheffing moet
beslissen binnen acht weken na de datum van ontvangst, welke beslissing voor
ten hoogste acht weken kan worden verdaagd (tweede lid). De voorbereiding van een besluit op een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van een seksinrichting kan complex van aard zijn. Een langere
beslissingstermijn dan de in artikel 1:2 genoemde wordt daarom wenselijk
geacht. Daartoe is in artikel 3:12 een beslistermijn van twaalf weken
opgenomen. Aan artikel 1:2 is een derde lid toegevoegd dat inhoudt dat het
bepaalde in het eerste en het tweede lid van artikel 1:2 niet geldt voor de
beslissing op een aanvraag om vergunning als bedoeld in artikel 3:4, eerste
lid. De voorgeschreven beslissingstermijn is een termijn van orde. Overschrijding
ervan doet niet af aan de bevoegdheid te beslissen over een ingediende
aanvraag, maar leidt wel tot een fictieve weigering waartegen door
belanghebbenden bezwaar kan worden aangetekend (artikel 6:2, onder b, van de
Awb). Opneming van artikel 3:12 ligt in de rede omdat moet worden aangenomen
dat de in artikel 1:2 genoemde beslissingstermijn niet incidenteel maar als
regel te kort zal zijn. Artikel 3:13 Weigeringsgronden De hier genoemde
belangen vormen te zamen de “huishouding”, tot het regelen en besturen
waarvan gemeenten bevoegd zijn. Ten onrechte zou de aanduiding
“weigeringsgronden” hierbij de indruk kunnen wekken dat genoemde belangen
slechts zouden kunnen worden behartigd door geen vergunning te verlenen.
Waar het om gaat is dat deze belangen de grondslag vormen voor de
uitoefening van de bevoegdheden die het gemeentebestuur terzake toekomen.
Die uitoefening kan inhouden dat met betrekking tot (de exploitatie van)
prostitutie op basis van de in dit artikel genoemde belangen:- bij verordening algemeen verbindende voorschriften kunnen worden
vastgesteld (zoals de in dit hoofdstuk opgenomen bepalingen);- nadere regels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel 3:3);- beleidsregels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel 4:81 van
de Awb);- vergunning kan worden verleend, onder vergunningsvoorschriften en
beperkingen (als bedoeld in artikel 1:4);- de vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken (als bedoeld in artikel
1:6) of- vergunning kan worden geweigerd.De hier genoemde belangen moeten dus
enerzijds worden beschouwd als de grondslag voor (en begrenzing van) het
gemeentelijk beleid en anderzijds als handvatten om de (exploitatie van)
prostitutie te reguleren, maximeren en beheersen. Om discussie over de bevoegdheid tot wijziging of intrekking van de
vergunning te voorkomen, wordt een vergunningsvoorschrift opgenomen dat niet
mag worden gehandeld in strijd met het bepaalde in hoofdstuk 3 van de APV.
Eerste lid, onder a: levensgedragZie voor toelichting hierop de toelichting onder artikel 3:5.
Eerste lid, onder b: bestemmingsplanNet zoals in de praktijk van de vergunningverlening op basis van afdeling
2.3, zal ook hier regelmatig voor kunnen komen dat er geen sprake is van een
weigeringsgrond als bedoeld in het tweede lid, maar dat het geldende
bestemmingsplan vestiging van een seksinrichting of escortbedrijf ter
plaatse niet toelaat. Het is in dat geval lastig en onduidelijk als er
vergunning wordt verleend, maar tegelijkertijd moet worden uitgelegd dat
daar geen gebruik van kan worden gemaakt. Bij wijze van coördinatie is daarom strijdigheid met het bestemmingsplan als
weigeringsgrond opgenomen. Blijkens ABRS 24-03-1997, AB 1997, 201, JG
97.0165 , is zulks aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen
zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar brengt het tweede lid
met zich mee dat de burgemeester in een beoordeling van het geldende
bestemmingsplan treedt, maar dit laat de bevoegdheid van het college inzake
de toepassing van het geldende bestemmingsplan onverlet. Van een
doorkruising van de Woningwet of de Wet op de Ruimtelijke Ordening is geen
sprake. Eerste lid, onder c: minderjarig, onvrijwillig,
illegaalDeze weigeringsgrond is feitelijk een bijzondere
invulling van de vaker voorkomende weigeringsgrond, namelijk vrees voor
ernstige verstoring van de openbare orde. Als er aanwijzingen zijn,
bijvoorbeeld op basis van politierapportages, dat de voorgenomen exploitatie
in strijd is met artikel 273f is vergunningverlening uitgesloten. Voorkomen
moet worden dat de exploitant prostituees onder dwang arbeid laat
verrichten, of minderjarigen laat werken. Zo dient ter bescherming van de
openbare orde ook te worden voorkomen dat de exploitant prostituees zonder
een voor het verrichten van arbeid geldige verblijfstitel inzet. Verwezen
wordt in dit verband naar de uitspraak van de Rb Rotterdam van 5-09-1997, JG
97.0209 : naar het oordeel van de Rechtbank zijn terecht twee
horeca-inrichtingen gesloten en zijn de exploitatievergunningen ingetrokken
wegens de smokkel van illegalen. De Rechtbank ziet dit als een aantasting
van de openbare orde. Om te voorkomen dat werkzame prostituees tegen hun wil bepaalde seksuele
contacten moeten aangaan, kunnen aan de vergunning voorschriften worden
verbonden, zoals: een verbod op het opleggen van een minimum aantal klanten,
of het recht van prostituee om klanten of bepaalde seksuele handelingen te
weigeren. Tweede lidEuropese
DienstenrichtlijnDe Europese
Dienstenrichtlijn is van toepassing op seksinrichtingen. Het drijven van een
dergelijke onderneming is immers het verrichten van een dienst aan de klant.
De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel a. niet discriminatoir,
b. noodzakelijk en c. proportioneel is. In bijna alle gevallen gaat het om
vestiging van een seksinrichting waarvoor artikel 9
van de richtlijn de bovengenoemde criteria geeft. Onder noodzakelijkheid
wordt in artikel 9 verstaan een dwingende reden van algemeen belang. Dit
begrip omvat onder andere de volgende gronden: openbare orde, openbare
veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het
Verdrag; handhaving van de maatschappelijke orde; doelstellingen van het
sociaal beleid; bescherming van afnemers van diensten; bescherming van
werknemers; voorkoming van fraude; bescherming van het milieu en het
stedelijk milieu, verkeersveiligheid. Zie verder overweging 40 van de
richtlijn. Het gaat hier om de zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een
enkel geval niet gaan om een vestiging, maar om een ondernemer die de grens
overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan is niet artikel 9, maar
artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde,
openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag voor een
vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8. Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel
niet volstaat voor de regeling van de horeca zijn wij van mening dat een
algemene regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect
van de vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te stellen
aan de ondernemer kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de
Bibob-toets. Het confectiepak voldoet hier niet. Vestiging: Op grond van overweging 37 van de richtlijn is er overeenkomstig
de rechtspraak van het HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke
uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een
duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een
onderneming voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw
wordt gehuurd van waaruit de ondernemer zijn activiteiten onderneemt. Wij hebben gemeend dat de weigeringsgronden onder de rule of reason vallen.
Wel moeten de begrippen worden geïnterpreteerd binnen de bandbreedte van de
rule of reason. Andere weigeringsgronden zijn niet geoorloofd. Uiteraard
dient gemotiveerd te worden van welke weigeringsgrond sprake is en waarom.
Tweede lid, onder a: openbare orde De bescherming van de openbare orde en de woon- en leefomgeving kan onder
meer aanleiding zijn om het aantal seksinrichtingen waarvoor vergunning kan
worden verleend aan een maximum te binden. Indien het maximumaantal
vergunningen is verleend, kan vergunning voor een nieuwe seksinrichting
worden geweigerd om te voorkomen dat de openbare orde ter plaatse door de
vestiging van een nieuw bedrijf verder wordt verstoord. Onder meer ARRS 18-02-1999, JG 99.0168 m.nt. W.A.G. Hillenaar, 22-05-1987,
AB 1988, 240, en 08-01-1988, AB1988, 417 maken duidelijk dat de rechter op
zichzelf aannemelijk acht dat aantasting van de woon- en leefomgeving wordt
veroorzaakt door de cumulatieve effecten van een aantal inrichtingen (in
casu bordelen) in de gemeente en dat dit aantal kan worden gemaximeerd. Wel
moet bij een “boventallige” vergunningaanvraag worden aangetoond of
aannemelijk gemaakt dat de aanwezigheid of de wijze van exploitatie van de
betrokken inrichting de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig
beïnvloedt. Om in dat geval voldoende gemotiveerd vergunning te weigeren kan
dus niet worden volstaan met het gegeven dat het maximumaantal te verlenen
vergunningen is bereikt maar moet ook worden aangegeven dat er in casu niets
is gebleken van bijzondere omstandigheden die ertoe zouden nopen om - in
afwijking van dat beleid - toch vergunning te verlenen. Als uitgangspunt is een maximumbeleid, bijvoorbeeld ten aanzien van
horeca-inrichtingen of vent- en standplaatsvergunningen, door de rechter
aanvaard. Bij de toepassing van zo’n beleid kan een prostitutienota of een
vergelijkbaar beleidsstuk een belangrijk hulpmiddel zijn, indien daarin
gemotiveerd is toegelicht welke concentratiegebieden zijn aangewezen en voor
welk aantal inrichtingen ten hoogste een vergunning kan worden verleend. Ook
een bestemmingsplan kan daarvoor als middel dienen, indien daaruit het
karakter van een bepaalde straat of wijk blijkt. Tweede lid, onder c: woon- en leefomgevingHet belang van de openbare orde en dat van de woon- en leefomgeving zijn
nauw met elkaar verweven. Waar een maximumbeleid kan worden geacht te zijn
ontleend aan het belang van de openbare orde, kan een concentratiebeleid
worden beschouwd als met name gericht op de bescherming van de woon- en
leefomgeving in bepaalde delen van de gemeente. Gelet op eerdergenoemde
verwevenheid, wordt een maximumbeleid en een concentratiebeleid veelal ter
onderlinge versterking in combinatie toegepast. De exploitatie van
seksinrichtingen kan worden tegengegaan op plaatsen waar de woon- en
leefomgeving op ontoelaatbare wijze nadelig zou worden beïnvloed. Daarvoor
zou bijvoorbeeld specifiek reden kunnen zijn in woonbuurten of in de nabije
omgeving van ‘gevoelige’ gebouwen (schoolgebouwen, kerkgebouwen e.d.).
Indien aldus gebiedsaanwijzing heeft plaats gehad, kan op een aanvraag om
vergunning voor het exploiteren van een seksinrichting in een aangewezen
gebied afwijzend worden beslist in het belang van het woon- en leefklimaat
ter plaatse. Vanzelfsprekend kan een dergelijk beleid ook worden toegepast
ten aanzien van bepaalde categorieën seksinrichtingen. Denkbaar is immers
dat de woon- en leefomgeving in een bepaald gebied zich niet verdraagt met
de vestiging van raamprostitutiebedrijven, maar bijvoorbeeld wel met de
vestiging van clubs, bordelen en dergelijke. Ook een aspect van bescherming
van de woon- en leefomgeving is uiteraard de omvang van de inrichting. In
een vergunningvoorschrift, dat overigens tevens betrekking heeft op de
hierna te noemen grond veiligheid van personen, kan het maximale aantal
werkzame prostituees worden vastgesteld. Tweede lid, onder d: Veiligheid personen of goederen Bij
de exploitatie van openbare (en daarmee seks)inrichtingen, is het van groot
belang de brandveiligheid te kunnen waarborgen. Voor wat betreft de
inrichtingen die zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet: - is het Bouwbesluit daarop van toepassing met het oog op de brandveiligheid
van de inrichting zelf; en - biedt de gemeentelijke bouwverordening daarvoor de grondslag voor zover
het gaat om het gebruik van de inrichting. Gaat het om inrichtingen die niet
zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet (bijvoorbeeld
vaartuigen), dan wordt het gebruik van de inrichting bestreken door de
brandbeveiligingsverordening. Tweede lid, onder e: verkeersvrijheid of -veiligheidHet belang van de verkeersvrijheid of -veiligheid valt onder de noemer
openbare veiligheid en zal doorgaans vooral aan de orde zijn bij straat- en
raamprostitutie. Daarbij vindt de werving van klanten immers plaats op of
aan de openbare weg, alwaar sprake is van soms aanzienlijke aantallen
voetgangers en motorvoertuigen. Aanwijzing van een tippelzone of vestiging
van raamprostitutiebedrijven kan dan bezwaarlijk zijn, indien daardoor
bijvoorbeeld de normale bereikbaarheid van het desbetreffende gebied wordt
geschaad of bewoners ter plaatse niet of nauwelijks meer kunnen parkeren.
Situaties als deze kunnen zich evenwel ook voordoen bij vestiging van een
(te) groot aantal bordelen in een bepaald gebied, zodat ook bij andere
vormen van prostitutie de verkeersveiligheid of -vrijheid aanleiding kan
vormen tot regulering (in de vorm van een maximum- of concentratiebeleid).
Tweede lid onder f: gezondheidTot de belangen die deel uitmaken van de gemeentelijke huishouding, behoort
ook dat van de (volks)gezondheid. Daarnaast hebben de gemeenten, met als
uitvoerende instantie de GGD, ook een aantal wettelijke taken met betrekking
tot de ontwikkeling en uitvoering van volksgezondheidbeleid. In dit verband
wordt gewezen op de Wet collectieve preventie volksgezondheid (Wcpv; stb.
1990, 300) en meer in het bijzonder op het Besluit collectieve preventie
volksgezondheid (Stb. 1992, 569). Dit Besluit verplicht gemeenten namelijk
zorg te dragen op voor de uitvoering van collectieve preventie van onder
meer seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) en aids. Bovendien heeft de
wetgever bij de opheffing van het bordeelverbod het verbeteren van de
positie van de prostituee, waaronder tevens begrepen de gezondheidssituatie,
als een van de hoofddoelstellingen bestempeld. Alle reden dus voor
gemeenten, bijgestaan door de GGD, om een actief volksgezondheidsbeleid te
voeren. Doelstelling van zo’n beleid kan om te beginnen zijn het (doen) verzorgen
van voorlichting over besmettingsrisico’s en seksueel veilig gedrag aan
prostituees, prostituanten en exploitanten. Bij die partijen rust immers de
belangrijkste verantwoordelijkheid voor de daadwerkelijke preventie van soa.
Ook kan het beleid erop gericht zijn zo laagdrempelig mogelijke faciliteiten
te (doen) verwezenlijken voor betrokkenen; hierbij kan worden gedacht aan
toegankelijke gezondheidszorgvoorzieningen, waar prostituees en
prostituanten zich tegen een beperkte vergoeding en op professionele wijze
kunnen laten onderzoeken op de aanwezigheid van soa. Dit beleid kan ook zijn
weerslag vinden in specifieke vergunningvoorschriften. Daarbij valt te
denken aan de verplichting voor de exploitant om een “veilig seks beleid” te
voeren (dat wil zeggen dat ze geen onveilige seks mogen aanbieden en veilige
seks moeten faciliteren) en prostituees in de gelegenheid moeten stellen
zich regelmatig op soa te laten onderzoeken. Ook kan het voorschrift worden
opgenomen dat de exploitant verplicht is om de GGD toe gang te verlenen tot
de inrichting ten behoeve van de voorlichting van prostituees. Als
GGD-artsen of verpleegkundigen zijn aangewezen als toezichthouders is een
dergelijk voorschrift niet nodig. Van verschillende zijde is echter
opgemerkt dat de rol van de GGD als vertrouwenspersoon zich moeilijk
verhoudt met die van toezichthouder. Een ander vergunningvoorschrift waar in
het kader van de gezondheidspositie van de prostituee aan gedacht kan
worden, is het verbod op verplichte alcoholconsumptie. Waar het gaat om de preventie van soa’s wordt wel eens gedacht over het
verplicht stellen van een periodieke medische controle van prostituees.
Daargelaten of en hoe het verplicht stellen van een dergelijke controle
mogelijk is, kan zulks ertoe leiden dat het illegale prostitutiecircuit zich
uitbreidt en dat een toenemende groep, met name seropositieve of
drugsgebruikende, prostituees onbereikbaar wordt voor voorlichting en
medische zorg. Tweede lid, onder f: zedelijkheidVoor wat betreft de bescherming van de zedelijkheid wordt wel eens gesteld
dat gemeenten hierbij geen verordenende bevoegdheid zou toekomen nu daarover
door de formele wetgever strafbepalingen zijn vastgesteld, te weten de
artikelen 239, 240, 240a en 240b van het Wetboek van Strafrecht. De
(aanvullende) regelgevende bevoegdheid die gemeenten op dit punt reeds
toekwam wordt door deze bepalingen echter ongemoeid gelaten. De daarover bestaande jurisprudentie blijft derhalve actueel. Zo werd de vraag of een APV-bepaling die de exploitatie van een sekswinkel
aan een vergunning onderwierp in strijd was met de artikelen 240 en 451bis
van het Wetboek van Strafrecht, in HR 05-06-1979, NJ 1979,553, ontkennend
beantwoord. Ook al kunnen ter bescherming van de zedelijkheid dus ook bij gemeentelijke
verordening vergunningsvoorschriften worden vastgesteld, het
zedelijkheidsmotief zal bij de regulering van de commerciële exploitatie van
prostitutie doorgaans niet vooropstaan. Denkbaar is bijvoorbeeld dat op
basis van het zedelijkheidsmotief in de vergunningvoorschriften een
minimumleeftijdsgrens voor bezoekers wordt gesteld van bijvoorbeeld 16 of 18
jaar Tweede lid, onder g: arbeidsomstandigheden Volgens de MvT betreft de bescherming en verbetering van de positie van de
prostituee, die als gezegd één van de hoofddoelstellingen van de
wetswijziging is, onder meer de arbeidsomstandigheden in
prostitutiebedrijven. Door opheffing van het algemeen bordeelverbod is de
Arbeidsomstandighedenwet (Stb. 1990, 94) van toepassing op delen van de
prostitutiebranche, te weten waar sprake is van een arbeidsverhouding als
bedoeld in de wet. Tot slot nog een enkele opmerking over de arbeidsovereenkomst en de
arbeidsvoorwaarden. Al onder artikel 250bis van het Wetboek van Strafrecht
kwam het voor dat er sprake was van een arbeidsovereenkomst tussen
prostituee en exploitant. In de literatuur werd betwijfeld of een dergelijke
overeenkomst in strijd met de openbare orde of de goede zeden kwam of, nu
artikel 250bis zich richtte tot de exploitant, in strijd met de wet kon
worden geacht. Met de opheffing van het algemeen bordeelverbod heeft deze
discussie aan belang verloren. Van verordeningsbepalingen over arbeidsvoorwaarden van prostituees moet
worden aangenomen dat die te zeer treden in het particuliere belang van de
prostituee en de exploitant, en de grenzen van de huishouding (de
regelgevende bevoegdheid) van de gemeente te buiten gaan. Blijkens de MvT
stelt ook de wetgever zich op het standpunt dat “de centrale noch de lokale
overheid het tot haar taak dient te rekenen om binnen de grenzen van
vrijheid en zelfbepaling nadere regels te stellen over de rechtsverhouding
tussen exploitant en prostituee. Jurisprudentie- Een brief aan alle exploitanten van seksinrichtingen inzake
handhavingsbeleid is geen schriftelijke waarschuwing die normaliter
overeenkomstig het handhavingsbeleid wordt verstuurd. Er is sprake van een
arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht als prostituees loon krijgen
uitbetaald volgens een door de bordeelhouder vastgesteld tarief. LJN-nr.
AF5723, JG 03.0127, m.nt. A.L. Esveld.-Prostitutiebedrijf is een voor publiek openstaand gebouw. Strijd met het
bestemmingsplan als weigeringgrond aanvaard. Exploitatie van het
prostitutiebedrijf past niet in het bestaand woonklimaat. LJN-nr. AH9858, JG
03.0194, m.nt. A.L. Esveld.- Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan.
LJN-nr. AE6669, JG 03.0024 m.nt. A.L. Esveld.- In een nota opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor
de onderbouwing van gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die
het gebruik als bordeel beperken. Een erotische massagesalon is een
seksinrichting en kan worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf. LJN-nr.
AQ8750, JG 04.0150, m.nt. A.L. Esveld.- Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel
174 lid 1, van de Gemeentewet. Een bordeel past niet in de functie
woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG. 03.0062, m. nt. A.L. Esveld.- Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook
al zouden deze de vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde
plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr. AN9215, JG 04.0077 m.nt. A.L.
Esveld.- Bouwvergunning mag op grond van planologische uitstraling niet worden
geweigerd (bestemming prostitutie), de exploitatie van raambordelen is
daartegen uit een oogpunt van verkeersveiligheid niet toegestaan. LJN-nr.
AK4053, JG 03.0195 m.nt. A.L. Esveld.- Weigering van een vergunning voor een horeca-inrichting op grond van het
feit dat het bestemmingsplan een seksinrichting niet toestaat? ABRS
03-11-2004, LJN-nr. AR5047, JG 05.0006 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:14 Beëindiging exploitatieEerste en tweede lidDit artikel voorziet in de omstandigheid dat de exploitant zijn bedrijf
heeft beëindigd of heeft overgedaan aan een rechtsopvolger. Onder
beëindiging wordt tevens verstaan wijziging van de naam van de exploitant of
van een of meerdere namen van de exploitanten. Een nieuwe vergunning moet
dan worden aangevraagd. In het eerste lid is bepaald dat de vergunning bij
feitelijke beëindiging van de exploitatie van rechtswege komt te vervallen.
Het bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij een actueel overzicht te
kunnen hebben van de in de gemeente actieve exploitanten; in verband daarmee
is in het tweede lid bepaald, dat binnen een week na de feitelijke
beëindiging van de exploitatie daarvan moet worden kennisgegeven.
Artikel 3:15 Wijziging beheerEerste lidHet bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij eveneens een actueel
overzicht te kunnen hebben van de in de gemeente actieve beheerders; in
verband daarmee is in het eerste lid bepaald dat, indien een of meer
beheerders van een inrichting hun werkzaamheden feitelijk hebben beëindigd,
de exploitant daarvan binnen een week na die feitelijke beëindiging moet
kennisgeven. Anders dan bij beëindiging van de exploitatie, leidt het
vertrek van een beheerder niet tot het van rechtswege vervallen van de
vergunning: denkbaar is immers dat het beheer in de inrichting in handen is
van meer personen of dat het beheer in handen komt van de exploitant zelf.
Tweede lidDenkbaar is ook dat de exploitant de plaats van de vertrokken beheerder(s)
wenst te laten innemen door een of meer andere personen. Het tweede lid
verlangt in dat geval dat de exploitant het bevoegd bestuursorgaan verzoekt
om, zoals is voorgeschreven in artikel 3:4, tweede lid, onder b, de nieuwe
beheerder(s) te vermelden in de aan hem verleende vergunning. Daarbij dient
ten aanzien van de nieuwe beheerder(s) een antecedentenonderzoek plaats te
vinden. Derde lidIn dit lid is bepaald dat de nieuwe beheerder al aan de slag kan vanaf het
moment dat de aanvraag is ingediend. Hierdoor is enerzijds gewaarborgd dat
er voor die tijd geen nieuwe beheerders werkzaam kunnen zijn. Dit zou immers
het aantonen van schijnbeheer aanzienlijk bemoeilijken. Anderzijds wordt
hiermee tegemoet gekomen aan in de praktijk noodzakelijke flexibiliteit.
Wijziging van beheer zal immers nog vaker aan de orde zijn dan de wijziging
van de exploitatie. 4Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente1Geluid- en lichthinderAlgemene toelichting afdeling 4.1
Naast een zogenaamde "kapstokbepaling" inzake geluidhinder (artikel 4:5)
bevat afdeling 4.1 een aantal bepalingen die voortvloeien uit het op de Wet
milieubeheer gebaseerde Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (hierna: het Besluit), dat op 1 januari 2008 in werking is
getreden. Onder dit Besluit valt naast de “stille” horeca zowel de
discotheken als recreatie-inrichtingen (theaters, bioscopen, gokhallen,
vakantie- en pretparken) en sportinrichtingen (tennisparken,
voetbalterreinen, zwembaden enz.). Alle inrichtingen die onder het Besluit vallen moeten voldoen aan de bij het
Besluit gestelde voorschriften. De voorschriften met betrekking tot geluid-
en trillinghinder zijn zo strikt, dat deze zeker overtreden zullen worden
wanneer in een inrichting incidenteel een feest wordt gehouden met
bijvoorbeeld levende muziek. Gezien de maatschappelijke functie die de onder
het Besluit vallende inrichtingen vervullen, biedt het Besluit de
mogelijkheid ontheffing te verlenen van de voorschriften die zien op de
geluid- en trillinghinder. De bedrijven waarvoor geluid een belangrijk
onderwerp is en die vooral gebruik zullen willen maken van deze regeling
zijn de horeca, discotheken en sociaal-culturele voorzieningen. Op grond van
artikel 2.21 van het Besluit kan de gemeenteraad in een verordening
vaststellen dat gedurende een bepaalde periode de geluidsvoorschriften van
het besluit niet gelden. Voorts biedt het Besluit in artikel 4.113, eerste
lid, ook de mogelijkheid om bij of krachtens een verordening vast te stellen
dat gedurende een bepaalde periode het artikel over lichthinder in het
Besluit niet geldt. Het Besluit maakt voor wat betreft de afwijking van de strikte geluid- en
lichtvoorschriften onderscheid tussen "collectieve festiviteiten", zoals
Koninginnedag, carnaval, kermis, en culturele, sportieve of recreatieve
manifestaties, en "incidentele festiviteiten", die aan één of slechts een
klein aantal inrichtingen gebonden zijn, zoals een optreden met levende
muziek bij een café, een jubileum of een straatfeest. Het Besluit laat het aan de gemeente over te bepalen welke "collectieve
festiviteiten" in aanmerking komen voor een afwijking van de
geluidsvoorschriften. Er geldt geen maximum voor het aantal collectieve
festiviteiten per jaar. Ook voor sportinrichtingen geldt geen maximum aantal
dagen dat afgeweken kan worden van het lichtvoorschrift. De gemeente dient
rekening te houden met de lokale omstandigheden en zal zelf een inschatting
moeten maken van de overlast. In Vlissingen geldt een maximum van zeven
collectieve festiviteiten per jaar. In het Besluit is bepaald dat het aantal "incidentele festiviteiten" niet
méér mag bedragen dan twaalf per jaar. Ook hier geldt dat de gemeente moet
beoordelen hoeveel overlast de omgeving toelaat (cumulatieve effect van
incidentele festiviteiten). In Vlissingen geldt een maximum van tien
incidentele festiviteiten per jaar. Uiteraard zal de gemeente de concrete
overlastsituatie per melding kunnen beoordelen. Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve
festiviteiten In dit artikel is de uitvoering van de regeling opgedragen aan het college.
Er behoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te
bepalen welke feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen.
Jaarlijks zal het college - in samenspraak met de plaatselijke horeca -
vaststellen op welke data de betreffende voorschriften niet van toepassing
zijn. Om ruimte te bieden voor het toestaan van onverwachtse collectieve
festiviteiten verdient het aanbeveling, dat niet op voorhand het maximale
aantal van zeven dagen wordt aangewezen. Het voorschrift genoemd in het
tweede lid is met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de
reguliere competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik
willen maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een "collectieve
festiviteit" in het licht van het tweede lid is een sportieve manifestatie
waar meerdere sportverenigingen aan mee doen. Het verdient aanbeveling dat
het college jaarlijks - in samenspraak met de plaatselijke sportverenigingen
- vaststelt op welke data de betreffende voorschriften niet van toepassing
zijn. Artikel 4:3 Melding incidentele feestenArtikel 4:3 maakt het mogelijk dat tien keer per jaar voor het organiseren
van een incidentele festiviteit vrijstelling kan worden gekregen van het
Besluit. Een voorbeeld van een "incidentele festiviteit" in het licht van
het tweede lid is een veteranentoernooi of een "vroege-vogels-toernooi". Het
college dient altijd op de hoogte te worden gesteld van een te organiseren
incidentele festiviteit. Dit dient te gebeuren door middel van een melding
en conform de procedure zoals op het door het college vastgestelde
formulier, wordt aangegeven. Indien de melding niet op de juiste wijze
geschiedt, dan mag er geen gebruik worden gemaakt van de vrijstelling.
Voorheen diende de melding twee weken van tevoren te worden gedaan. Dit
zorgde voor weinig mogelijkheden tot spontaniteit, terwijl hier wel vraag
naar was. Vooral vanuit de horeca was die vraag groot. Daarom is een en
ander aangepast en dient de melding voortaan vóór aanvang en op de dag van
de incidentele festiviteit te worden gedaan doch uiterlijk voor tien uur ’s
avonds. Omdat een vrijstelling van de geluid- en lichtvoorschriften in de
regel samengaat met een vrijstelling van de openings- en sluitingstijden
voor horeca-inrichtingen is een koppeling gemaakt tussen artikel 4:3 en
artikel 2:27. Een vrijstelling van de geluid- en lichtvoorschriften gaat dus
altijd gepaard met een ontheffing van de openings- en sluitingstijden als
bedoeld in artikel 2:27. Voor festiviteiten op het terras is altijd een evenementenvergunning nodig.
Daarnaast moet er altijd een melding worden gedaan om ontheffing van de
geluidsvoorschriften uit het Besluit te krijgen. In de evenementenvergunning
kan door de burgemeester op grond van de Nadere regels geluidsvoorschriften
voor openbare inrichtingen worden gesteld. Artikel 4:4 Verboden incidentele feesten Indien de burgemeester van oordeel is, dat een bepaalde (aangemelde)
incidentele festiviteit of het toestaan van toekomstige incidentele
festiviteiten in het concrete geval ongewenste cumulatie van hinder en
overlast met zich mee kan brengen, kan hij het organiseren van die
festiviteit en toekomstige festiviteiten verbieden. De burgemeester heeft
deze (autonome) bevoegdheid op grond van artikel 174 van de Gemeentewet,
waarin is bepaald dat de burgemeester is belast met de uitvoering van
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor
publiek openstaande gebouwen. Artikel 4:5 Geluidsplafond Het niet behoeven te voldoen aan de geluidvoorschriften uit
het Besluit betekent voor de exploitanten van inrichtingen overigens geen
vrijbrief om 'onbeperkt (geluid)hinder' te veroorzaken bij festiviteiten. Op
grond van artikel 2.21, tweede lid, van het Besluit kunnen bij of krachtens
gemeentelijke verordening nadere regels worden gesteld ter voorkoming of
beperking van geluidhinder bij festiviteiten. Hierbij valt te denken aan het
invoeren van een geluidsnorm of de verplichting om bepaalde maatregelen te
treffen. Artikel 4:5 maakt het mogelijk dat het college deze nadere regels
kan stellen. Artikel 4:6 Aanwijzen concentratiegebied voor
horeca-inrichtingenAls concentratiegebied als bedoeld in artikel 6.16 van het Besluit algemene
regels voor inrichtingen milieubeheer wordt aangewezen het gebied aangegeven
op de bij dit artikel behorende overzichtstekening. Artikel 4:7 tot en met 4:7b Hinder door bouw-, sloop- en
onderhoudswerkzaamhedenIn de artikelen 4:7 tot en met 4:7b is een structurele aanpak geformuleerd
voor de gemeente Vlissingen voor het behandelen van de aanvragen voor een
ontheffing APV vanwege bouwlawaai. Met deze aanpak wordt geluidhinder
gereguleerd bij bouwprojecten, werkzaamheden aan wegen en spoorverbindingen,
sloopwerkzaamheden en dergelijke. Het is gericht op werkzaamheden die hoge
geluidniveaus veroorzaken. Deze geluidhinder kan overdag optreden, maar ook
in de avond en/of nacht. In dit voorstel zijn de hinderaspecten van geluid
geschetst en het juridisch kader van het onderwerp bouwlawaai beschreven. Er is een visie geformuleerd die uitgaat van vijf hoofdlijnen:1. lawaaiige werkzaamheden dienen overdag te worden uitgevoerd; voor het
uitvoeren van avond- en nachtwerk is een goede onderbouwing nodig;2. inzicht in de mate van de te verwachten geluidhinder, door onderzoek, is
noodzakelijk;3. toepassing van stil materieel en zo mogelijk stille technieken;4. adequate communicatie met omwonenden;5. controle op de uitvoering. De visie is voorzien van een duidelijke motivering. Op basis van de
bovengenoemde visie is een normstelling voor bouwlawaai opgenomen in dit
document en is richting gegeven aan de afweging die het bevoegd gezag dient
te maken voor het verlenen of weigeren van de ontheffing. Er wordt tevens
ingegaan op het aanvragen, beoordelen en verlenen van een ontheffing. Een
duidelijke handhavingstrategie maakt deel uit van het geformuleerde beleid,
evenals de taakverdeling binnen de gemeentelijke organisatie. Doel is het beperken van hinder en overlast door bouwwerkzaamheden voor
omwonenden van bouwplaatsen. Het doel te bereiken door het transparant en
eenduidig uitvoeren van preventieve en repressieve maatregelen door de
afdeling Publiekszaken, cluster vergunningen. Hinderaspecten van geluidGeluid is een, meestal door de lucht, voortplantende trillende beweging
welke door het gehoor waargenomen kan worden. Deze geluidstrillingen of
-golven bezitten een bepaalde frequentie. De frequentie, uitgedrukt in Hz,
bepaalt de toonhoogte: hoe hoger de frequentie, hoe hoger de toon. Een hoge
toon, bijvoorbeeld 4000 Hz, klinkt piepend. Een lage toon, bijvoorbeeld 200
Hz, klinkt brommend. Laag frequent geluid is geluid met frequenties tot
ongeveer 125 Hz. Het normale bereik van het menselijk oor ligt tussen de 20
en 20.000 Hz. Er zijn echter individuele verschillen. Met het ouder worden of door langdurige blootstelling aan lawaai, wordt het
bereik aan de kant van de hoge tonen, hoge frequenties, kleiner. Het
geluidniveau (L) of -volume wordt uitgedrukt in decibel (dB). Bij 0 dB kan
een toon van 1000 Hz nog net worden waargenomen. De decibel is een
logaritmische maat. Dit betekent dat het aantal decibels afkomstig van
verschillende bronnen niet zomaar opgeteld kan worden. Iedere verdubbeling
van het geluidniveau geeft een toename van 3 dB. Het menselijk oor is niet
voor alle frequenties even gevoelig. Om hier rekening mee te houden, wordt
bij geluidsmetingen een filter gebruikt. Wanneer geluidniveaus met
gebruikmaking van een zogenaamd A-filter gemeten zijn, dan wordt als eenheid
dB(A) gebruikt. Het geluidniveau bij normale spraak bedraagt 60-70 dB(A).
Bij 140 dB(A) ligt de pijngrens. Tabel 1 geeft een globaal overzicht van
soorten geluiden en hun geluidniveaus. In veel onderzoeken naar de effecten van blootstelling aan geluid op de
gezondheid wordtgebruikgemaakt van het begrip: het equivalente geluidniveau
(L Aeq,T). Hierin zijn alle geluidniveaus gedurende periode ‘T’ verwerkt.
Hierbij krijgen de hogere niveaus meer gewicht dan de lagere. Het
equivalente geluidniveau is dus niet gelijk aan het gemiddelde van de
geluidniveaus gedurende de periode ‘T’. Voor de karakterisering van
momentane geluidniveaus worden maten gebruikt als het maximale geluidniveau
(LA,max), het piekniveau (Lpeak) en het geluidblootstellingsniveau (SEL:
Sound exposure level of LAx). De SEL is de totale hoeveelheid geluidenergie
die door een gebeurtenis wordt geproduceerd. De van oudsher in het
Nederlandse milieubeleid gehanteerde blootstellingsmaat is de etmaalwaarde
(Letm). Voor de bepaling van Letm wordt het etmaal in drie periodes
verdeeld: een dagperiode (07.00-19.00 uur), een avondperiode (19.00-23.00
uur) en een nachtperiode (23.00-07.00 uur). Per periode wordt de equivalente
geluidbelasting bepaald. Het avondniveau wordt verhoogd met een
‘straffactor’ van 5 dB en het nachtniveau met een factor van 10 dB. De Letm
is de hoogste waarde van de equivalente geluidbelasting van deze drie
perioden. In de meeste gevallen is de geluidbelasting gedurende de
nachtperiode maatgevend. De mate van slaapverstoring wordt op grond van de
equivalente nachtwaarde (Laeq,23-7) van de geluidsbelasting geschat. Om te
schatten hoeveel slaapverstoring er bij een bepaald percentage ernstige
hinder is, moet de etmaalwaarde eerst omgezet worden in de equivalente
nachtwaarde.luidniveau (dB(A)) Soort geluidOf geluid als hinderlijk wordt ervaren, hangt af van diverse factoren.
Grofweg wordt het onderscheid gemaakt tussen twee groepen:• akoestische factoren;• sociaalpsychologische factoren. Om geluidhinder te voorkomen, te beperken of te verzachten, dient rekening
te worden gehouden met de bovengenoemde twee groepen van factoren. Wordt één
van beide buiten beschouwing gelaten, dan wordt een deel van de problematiek
veronachtzaamd; de hinder die wordt ervaren bestaat uit een aantal factoren
met een onderlinge samenhang. Uitgangspunt voor het bouwhinderbeleid is dat
de bouwwerkzaamheden plaatsvinden tijdens de gebruikelijke daguren. De
dagperiode duurt van 07.00-19.00 uur, exclusief zon- en feestdagen. Doel van
dit uitgangspunt is de overlast voor omwonenden van bouwprojecten zoveel
mogelijk te beperken. Het kan echter noodzakelijk zijn om werkzaamheden
buiten de gebruikelijke daguren te moeten verrichten. Hiertoe dient de
uitvoerder een verzoek om toestemming in te dienen met een onderbouwing van
de noodzaak en de te treffen maatregelen die de hinder beperken. Bij de toestemming om af te mogen wijken van de gebruikelijke werktijden
wordt nu geen onderscheid gemaakt in de soort werkzaamheden die 's nachts
uitgevoerd kunnen worden. Gebleken is echter dat 's nachts heien dusdanig
veel overlast veroorzaakt dat het in principe niet wenselijk is om dat 's
nachts toe te staan. Uitgangspunt is dat in de nachtelijke uren (van 23.00
tot 07.00 uur) geen heiwerkzaamheden worden uitgevoerd. Hieronder moet
worden verstaan het inheien, intrillen en heiend of trillend trekken van
palen, stalen buizen, damwandprofielen enz. De veroorzaker (meestal
verantwoordelijke bouwer) moet de hinder voor omwonenden zo veel mogelijk
voorkomen of beperken. Toestemming om hiervan te mogen afwijken is alleen mogelijk in
uitzonderlijke gevallen. Hierbij kan gedacht worden aan het werken aan
regionale of landelijke infrastructuur. De gevolgen gedurende de daguren
zijn dan niet ondergeschikt aan de lokale nachtelijke overlast. De aanvrager
moet een verzoek deugdelijk onderbouwen, waarbij aangegeven moet worden wat
de ontoelaatbare gevolgen zijn als 's nachts niet geheid kan worden.
Toestemming in geval van een uitzonderingssituatie is altijd uniek voor de
situatie en de locatie, waaraan geen precedent ontleend kan worden. Aan een
dergelijke toestemming worden toegesneden hinderbeperkende voorwaarden
gesteld, waarbij gedacht kan worden aan het 's nachts elders huisvesten van
de dichtbij wonende bewoners. Het spreekt voor zich dat stringente
handhaving zal plaatsvinden op basis van deze aangescherpte richtlijn. Geluidhinder die niet is geregeld in algemene wetgeving zoals de Wet
geluidhinder, de Wetmilieubeheer en de Luchtvaartwet kan in principe worden
geregeld in de APV. De gemeente is hiervoor het bevoegd gezag. Óf en hoe het
is geregeld, hangt af van de plaatselijke invulling door de gemeente. Dit
kan per gemeente verschillen. Veelal is er sprake van een vrij algemene
formulering van het ter zake doende artikel, zoals ook in Vlissingen. Het is
aan de gemeente om te beoordelen of het geluid vanwege het werk hinderlijk
is. Er zijn geen concrete beoordelingscriteria, zoals toegestane
geluidniveaus, het tijdstip en duur van het geluid, enzovoorts opgenomen. De
gemeente kan de “Circulaire bouwlawaai 2010” als leidraad gebruiken, maar
dat hoeft niet. Deze door het ministerie van Infrastructuur en Milieu op 27
oktober 2010 opgestelde circulaire heeft op zichzelf geen juridische status
en krijgt die pas als de gemeente in de hoedanigheid van bevoegd gezag, de
circulaire van toepassing verklaart. Het eenvoudigweg van toepassing
verklaren van de circulaire volstaat overigens meestal niet voor de
problematiek van de beoordeling van geluidhinder omdat aan de hierin
opgenomen streefwaarden vaak niet kan worden voldaan.De APV stelt in artikel 4:5 dat het verboden is toestellen of
geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen, al dan niet met een
voer- of vaartuig, te (laten) verrichten waardoor voor een omwonende of
overigens voor de omgeving geluidhinder wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt. De gemeente Vlissingen heeft niet eerder grenswaarden opgesteld
op het gebied van geluid- en trillingshinder door bouwwerkzaamheden.In de Circulaire bouwlawaai 2010 worden adviezen gegeven over her verlenen
van ontheffingen in het kader van de APV met betrekking tot de geluidhinder
veroorzaakt door bouw- en sloopwerkzaamheden. De circulaire heeft op zich
geen juridische status maar wordt wel door overheden en adviesbureaus nog
steeds als referentie gehanteerd.Bij het toepassen van de nieuwe beoordelingswijze staat het uitgangspunt
voorop om bouw- en slooplawaai zo veel mogelijk te voorkomen en te beperken.
De minister van Infrastructuur en Milieu adviseert in de Circulaire
Bouwlawaai 2010 nadrukkelijk om bij het beoordelen van een aanvraag voor
bovengenoemde ontheffing na te gaan of kan worden voldaan aan de
voorkeurswaarde van 60 dB(A). Onder bepaalde voorwaarden is het acceptabel
wanneer het college bij de ontheffing verlening gebruik maakt van een waarde
tussen de 60 dB(A) en 80 dB(A) op de gevels van woningen en andere
geluidsgevoelige gebouwen en op de grens van geluidsgevoelige terreinen als
bedoeld in de Wet geluidhinder en het Besluit geluidhinder. Teneinde de kans
op ernstige hinder te voorkomen adviseert de minister een maximum aan
‘blootstellingsdagen’ aan te houden. De beoordelingswijze gaat er in eerste instantie vanuit dat de werkzaamheden
in de dagperiode (07.00 tot 19.00 uur) en op werkdagen (maandag t/m vrijdag)
plaatsvinden. Voor bepaalde onderdelen van bouwprojecten kan avond- en
nachtwerk of werken in het weekend echter niet altijd worden vermeden. Ook
bij onderhoudswerkzaamheden aan (spoor)wegen is avond- en/of nachtwerk
bijvoorbeeld onvermijdelijk. Bij het verlenen van de ontheffing is het dan
van belang partijen te wijzen op aspecten als een zorgvuldige communicatie
met omwonenden en het gebruik van stille technieken. De nieuwe
beoordelingswijze uit de Circulaire bouwlawaai 2010 wordt opgenomen in de
APV in de vorm van algemene regels. Daarmee is voor een ieder vooraf
duidelijk welke geluidsnormen op en rond bouw- en sloopplaatsen binnen de
gemeente Vlissingen gelden. De ontheffing behoeft niet te worden aangevraagd, indien de verwachting
gerechtvaardigd is dat de betreffende activiteiten bepaalde grenswaarden
niet zullen overschrijden. Dit heeft ook tot gevolg dat voor de meeste
individuele gevallen geen ontheffingen behoeven te worden aangevraagd. Een
bijkomend voordeel is dat hiermee een aanzienlijke besparing van
administratieve en bestuurlijke lasten kan worden gerealiseerd. Streven lawaaiige werkzaamheden in de dagperiodeHet streven dat lawaaiige werkzaamheden in de dagperiode dienen te worden
uitgevoerd isontleend aan de Circulaire Bouwlawaai 2010. Dit principe is algemeen
aanvaard en in praktijk toepasbaar gebleken bij veel grootschalige
bouwprojecten.Hierbij zijn twee kanttekeningen te plaatsen:1. Veel werkzaamheden aan snelwegen en het spoor kunnen doorgaans alleen
zonder exploitatie worden uitgevoerd en moeten daarom ’s nachts
plaatsvinden.2. Op onderdelen van een project kunnen er specifieke werkzaamheden of
specifieke redenen zijn die avond- en/of nachtwerk noodzakelijk maken.
Voorbeelden hiervan zijn:- het vlinderen van betonwerk kan uitlopen tot de avond- en
nachtperiode;- gebrek aan capaciteit van asfaltcentrales in de dagperiode, maakt
asfalteren in de avond- en nacht noodzakelijk.Voor het uitvoeren van avond- en nachtwerk is goede onderbouwing
nodigHet bovengenoemde streven sluit avond- en nachtwerk niet uit. Hiervoor wordt
verwezen naar de twee geplaatste kanttekeningen. Om toestemming hiervoor te
krijgen, is wel een goede onderbouwing nodig. Het college hanteert een
duidelijk afwegingskader voor besluitvorming over avond- en/of
nachtwerk.Toelichting: hiermee wordt automatisch de keuze voor avond- en/of nachtwerk
in plaats vandagwerk expliciet ter discussie gesteld. De afweging kan worden
gebruikt voor deonderbouwing van de aanvraag. Hiervoor zijn een aantal
elementen benoemd:- dagwerk is uitgesloten: dit is bijvoorbeeld regelmatig aan de orde bij
werk aan autosnelwegen of het spoor;- de geluidsproductie: dit element speelt altijd een belangrijke rol, maar
bij avond- en nachtwerk speelt slaapverstoring een buitengewoon belangrijke
rol. Het is daarom een belangrijk aandachtspunt; - draagvlak: is er draagvlak aanwezig voor avond- en/of nachtwerk en zo nee
of onvoldoende, is het mogelijk om het te verkrijgen of te verbreden?
Andersom kan ook aan de orde zijn: zijn er lokaalspecifieke omstandigheden
waardoor het (haast) uitgesloten is dat omwonenden de geluidhinder in de
avond- en/of nacht zullen accepteren?- voor- en nadelen: de balans kan doorslaan naar een voorkeur voor de avond-
en nachtperiode, als dit bijzonder veel voordelen biedt en de hinder vanuit
dat perspectief aanvaardbaar is. Bijvoorbeeld als het werk dan veel sneller
kan worden afgerond, uitgebreide verkeersomleidingen overdag dan niet of
veel minder hoeven te worden ingesteld, enzovoorts.Inzicht in de mate van geluidhinder (akoestisch onderzoek) is
noodzakelijkInzicht in de mate van geluidhinder door een
akoestisch onderzoek (naar verwachtegeluidniveaus) is noodzakelijk. Dit
onderzoek dient te worden aangeleverd door de verzoekerontheffing. Een goed
inzicht in de mate van geluidhinder (de te verwachten geluidniveaus) is
noodzakelijk. De belangrijkste elementen daarbij zijn: de hoogte van de
geluidniveaus, de aard van het geluid en de blootstellingduur. Dit beeld van
de totale geluidhinder dient gespecificeerd zijn in tijd en plaats (meestal
woning). Het is belangrijk om op woningniveau te weten hoeveel de
geluidsbelasting in de periode van lawaaiige werkzaamheden is, hoeveel dagen
deze optreedt en de periodes van (relatieve) rust. Het spreekt voor zich dat
als meerdere woningen in een vergelijkbare situatie van geluidhinder zullen
verkeren, deze als een groep gezien kunnen worden. Toelichting: in de
besluitvorming wordt ook meegewogen of er fysieke maatregelen mogelijk zijn
om de geluidhinder te verminderen. Hierbij wordt gekeken of, als er geen
bronmaatregelen mogelijk zijn, in de overdracht of bij de ontvanger
maatregelen mogelijk zijn. Voorbeelden:- overdrachtsmaatregelen: het plaatsen van een tijdelijk scherm;- tijdelijk ontruimen (maatregel bij de ontvanger): als de omwonende de
mogelijkheid wordt gegeven elders de nacht door te brengen, dan kan deze
geen geluidhinder vanwege het nachtwerk ondervinden;- gevelisolatie (eigenlijk geen reële optie in dit verband en daarom tussen
haakjes geplaatst in de beslisboom): door de gevel beter voor geluid te
isoleren, wordt het geluidniveau binnen de woning draaglijker.
Overdrachtsmaatregelen, zoals het plaatsen van een tijdelijk scherm, liggen
in de invloedssfeer van de initiatiefnemer en kunnen dus worden afgedwongen
door het bevoegd gezag. Dit kan door het als voorschrift op te nemen in de
ontheffing. Voor ‘tijdelijk ontruimen’ en ‘gevelisolatie’ geldt dat niet,
hiervoor moet de initiatiefnemerovereenstemming bereiken met de
omwonenden.De toepassing van stil materieel en, zo mogelijk, stille
techniekenDe geluidhinder kan worden verminderd door eisen te stellen aan materieel en
zo mogelijk,aan bouwmethodes en -technieken. Door succesvol bronbeleid,
eerst ingezet door nationale regelgeving vanaf de eerste circulaire
bouwlawaai in het jaar 1981 en de afgelopen jaren ingebed in Europese
regelgeving, is trapsgewijs de geluidsproductie van bouwmachines afgenomen
en zal dit in de toekomst nog verder afnemen. Hiertoe strekt de ‘Regeling
geluidemissie buitenmaterieel’ van 20 augustus 2001. Dit is de implementatie
van de Europese richtlijn 2000/14/EG betreffende de geluidsemissie in het
milieu door materieel voor gebruik buitenshuis (PbEG L 162). In artikel 4 is
opgenomen dat het verboden is om materieel in de handel te brengen of te
gebruiken dat niet voldoet aan de in het desbetreffende artikel opgenomen
voorwaarden. Belangrijk onderdeel ervan is de tabel waarin per type
materieel de toegestane geluidsproductie (toelaatbaar geluidvermogensniveau)
is vastgelegd. Met ingang van 3 januari 2006 is deze aangescherpt door het in werking
treden van Fase II. Omwille van de leesbaarheid is onderstaand een fragment
van het artikel weergegeven. Voor de volledige tabel van lid 1 sub d,
evenals lid 2 en 3 wordt verwezen naar het originele document. Het is echter
niet uitgesloten dat nog oud materieel in roulatie is. Hoewel de inzet van
stil materieel wettelijk verplicht is, kan niet uitgesloten worden dat ‘oud’
materieel wordt ingezet dat niet aan de regeling voldoet. Er kan nog ‘oud’
materieel in roulatie zijn. De inzet van stil materieel is alleen
gewaarborgd als dat ook in de ontheffing APV verplicht wordt gesteld en
vervolgens wordt gehandhaafd. In tegenstelling tot de inzet van stil materieel, kan de inzet van stille
bouwmethodes en -technieken niet zonder meer gevergd worden. Het financiële
kader van een bouwproject wordt bepaald door middel van een
aanbestedingsproces en wordt uiteindelijk vastgelegd in het contract. Hierin
liggen tevens de uitvoeringsmethoden en -technieken besloten. Dat vormt
immers een basis voor de calculatie. Redelijkerwijs kan van een
opdrachtgever, publiek (bijvoorbeeld Rijkswaterstaat) of privaat, niet
worden gevergd dat deze alternatieveuitvoeringsmethoden (en -technieken)
inzet als deze véél duurder zijn dan de gangbare methoden. Het ‘drukken’ van
damwandplanken, een trillings- en geluidsarme uitvoeringstechniek, is
bijvoorbeeld aanmerkelijk duurder dan ‘trillen’ en daarnaast minder
nauwkeurig in de maatvoering. De gemeente kan wel een kosten/baten analyse
hieromtrent verlangen als de inzet van alternatieve uitvoeringsmethoden en
-technieken een serieuze optie is.Communicatie met omwonendenAdequate communicatie draagt bij aan een betere acceptatie van geluidhinder.
Dit geldt voorbouwlawaai in het algemeen en in het bijzonder in specifieke
situaties. Zoals bij geluidniveaus in de dagperiode die aanmerkelijk boven
de toetsingsnorm liggen, lawaaiige werkzaamheden in de avond- en of
nachtperiode en dergelijke. In de bijzondere situaties kan communicatie
ruimte bieden voor lokaalspecifieke oplossingen. Verantwoordelijk voor de
communicatie is de verzoeker ontheffing. Een goede communicatie met omwonenden grijpt aan op de
sociaalpsychologischehinderfactoren in algemene zin. De hinder komt in ieder
geval niet onverwacht en er kanzekerheid worden geboden over de duur
(bijvoorbeeld: het is maar voor één nacht). Verderkan de bewoner het ‘lawaai
ontvluchten’, bijvoorbeeld door eenmalig aan de achterzijde van de woning te
gaan slapen of uit logeren te gaan. Naast voorspelbaarheid en
beheersbaarheid zijn ook de andere factoren van belang. Als duidelijk wordt
gemaakt dat het nodig is om het werk in de nacht uit te voeren, dan wordt de
geluidhinder niet als onnodig ervaren. Verder is dan ook duidelijk dat het
aannemingsbedrijf zich bekommert om het welzijn van omwonenden, maar dat de
nachtelijke geluidhinder onvermijdelijk is. Een goede klachtenregistratie en
-afhandeling hoort daar ook bij. Lokaalspecifieke oplossingen kunnen
ontstaan in een “evenwichtige wisselwerking” tussen enerzijds bouwheer, dan
wel aannemingsbedrijf en anderzijds omwonenden. Door tegemoet te komen in
elkaars wensen of wensen tegen elkaar in te ruilen, kan voor meerdere of
alle partijen een aanvaardbare, betere situatie worden gerealiseerd. De
kanttekening wordt wel geplaatst dat de gemeente, als publieke partij, een
dergelijke overeenkomst binnen de juridische mogelijkheden van de APV niet
kan afdwingen.Controle op de uitvoeringIn de ontheffing kunnen weliswaar voorwaarden en voorschriften zijn
opgenomen omgeluidhinder te voorkomen of te beperken, maar dan is het nog
niet zeker dat ook conform de ontheffing wordt gewerkt. Verder kan een
‘rustige’ manier van werken (‘geen gooi- ensmijtwerk’) moeilijk in
richtlijnen worden vastgelegd. Een goede controle op de uitvoering vanhet
werk is daarom noodzakelijk. De inzet van bouwmaterieel conform de
“Regelinggeluidemissie buitenmaterieel” wordt steekproefsgewijs uitgevoerd.
Controlemetingen worden uitgevoerd bij twijfel over de opgegeven
geluidniveaus en bij klachten. NormstellingBurgemeester en wethouders hebben de bevoegdheid nadere regels te stellen
inzake de hinder door bouw-, sloop- en onderhoudswerkzaamheden. Daartoe zijn
ter uitvoering van de APV twee beleidsregels vastgesteld:1. Beleidsregels ernstige hinder bouw-, sloop- en onderhoudswerkzaamheden en
indieningsvereisten aanvraag ontheffing ex artikel 4:7, tweede lid en
artikel 4:7b, eerste lid, van de APV 2009.2. Beleidsregels algemene voorschriften bouw-, sloop- en
onderhoudswerkzaamheden ex artikel 4:7, derde lid, onder a en b van de APV
2009. Jurisprudentie- Weigering ontheffing om voor onbepaalde tijd eens in de twee weken op
dinsdag- of donderdagavond van 19.00 tot 21.30 uur luide hardrockmuziek af
te spelen op eigen muziekinstallatie, blijft in hoger beroep in stand. Het
opnemen van geluidsnormen in de verordening is een zaak van de gemeentelijke
wetgever. ABRS 16-12-2002, 200202622/1, LJN-nr. AE8977.- Voorlopige voorziening, Vergunning onder voorschriften wordt verleend voor
het houden van een besloten buurtfeest voor ongeveer 25 personen. Omvang en
karakter van het buurtfeest zijn - naar voorlopig oordeel - dusdanig te
achten dat daarvan in redelijkheid geen geluidhinder als bedoeld in artikel
4.1.5 van de APV valt te verwachten. Rb Zutphen 05-07-2002, 02/972 VEROR 58,
LJN-nr. AE5178.- Verlening ontheffing, onder voorschriften, voor het ten gehore brengen van
carillonmuziek. Vier keer per dag twee minuten en wekelijks op woensdag- of
zaterdagmiddag maximaal 45 minuten. De norm van 75 dB(A) ter plaatse van
woningen is niet voldoende onderbouwd. Het uitgangspunt dat het carillon in
het winkelgebied moet worden gehoord geeft geen, althans onvoldoende blijk
dat de belangen van de appellant, die tussen de toren en het winkelgebied
woont, bij de besluitvorming in voldoende mate zijn afgewogen. ABRS
12-12-2001, 200102118/1, LJN-nr. AE0239.- Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren (artikel 2.4.20).
Ernstige geluidsoverlast door kikkers in een poel. Het schoonhouden en
wellicht bijvullen van een kikkerpoel zal de aanwezigheid van kikkers
mogelijk bevorderen, maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de
buurman kikkers houdt (op grond van artikel 2.4.20) en er de zorg voor heeft
(op grond van artikel 4.1.5.1 van de betreffende verordening). Rb
´s-Hertogenbosch, AWB 99/6873 GEMWT, LJN-nr. AD4783.- Weigering ontheffing voor geluidversterking bij geloofsverkondiging. Grote
zorgvuldigheid bij uitoefening grondrecht. Vz. ARRS 17-8-1990, AB, 1991, 44
m.nt.P.J. Boon, GS, 1991 6913, 3 m.nt. E. Brederveld, JG 91.0144 , BF 1991,
4 m.nt.J.M.H. de Vettacken.- Het aan- of afslaan van een c.v. installatie is niet aan te merken als het
verrichten van een handeling in de zin van het APV-artikel. ABRS 3 6 1996,
JG 97.0148 . Zie ook Lbr. 97/144.- Vergunningverlening voor het ten gehore brengen van mechanische muziek in
winkelstraten. Overlast voor omwonenden. ABRS 10-3-1995, JG 95.0206 m.nt.
A.B. Engberts.Ontheffing van verbod tot veroorzaken geluidhinder in verband
met spelen op trompet. ABRS 7-6-1994, JG 94.0290 .- Geluidsvergunning voor feesttent, waarin met ontheffing van burgemeester
alcohol wordt geschonken, is gelijk te stellen aan geluidsvergunning voor
horeca-inrichting. Vz. ARRS, JG 92.0395 m.nt. L.J.J. Rogier, GS, 1992, 6945,
4 m.nt. H.Ph.J.A.M. Hennekens.- Weigering vergunning voor rijden met geluidswagen, Wnd. Vz. ARRS
2-11-1990, GS, 1992, 6937, 6 m.nt. E. Brederveld.- De rechtbank Breda vernietigt het besluit van de gemeente Tilburg om aan
het kerkbestuur van de Margarita Mariakerk een dwangsom op te leggen voor
het te hard luiden van de kerkklokken om kwart over zeven ‘s ochtends. Naar
het oordeel van de rechtbank heeft de gemeente dit besluit ten onrechte
gebaseerd op haar Algemene Plaatselijke Verordening (APV). Het kerkbestuur
had aangevoerd dat een gemeente niet via de APV een grondrecht – hier het
recht op vrijheid van godsdienst – mag beperken. Dit zou alleen mogen via
een regeling op grond van de Wet openbare manifestaties. De gemeente Tilburg
heeft zo’n regeling niet. Naar het oordeel van de rechtbank kan de gemeente
op zich ook wel via andere regelingen handhavend optreden tegen
geluidsoverlast door klokgelui. Dit kan echter niet via artikel 110 van de
Tilburgse APV, waarop de gemeente zich bij dit besluit had gebaseerd, omdat
volgens de rechtbank hier de Wet milieubeheer van toepassing is, zodat het
APV-artikel niet geldt. (Rb Breda 26-11-2007, nr. 07/3956 GEMWT, LJN
BB8689).- Op grond van de APV is ontheffing verleend voor het gebruik van
knalapparatuur. Naast de aanvrager zijn onder meer de eigenaren en bewoners
van percelen waarop milieugevolgen van deze knalapparatuur kunnen worden
ondervonden, belanghebbenden. Een knal afkomstig van de knalapparatuur is
waarneembaar op het perceel van appellant. Gelet hierop is aannemelijk dat
op het perceel van appellant milieugevolgen van die knalapparatuur kunnen
worden ondervonden zodat appellant in zoverre belanghebbende is bij het
ontheffingsbesluit. Appellant en het college zijn verdeeld over het antwoord
op de vraag of het geluid van de knalapparatuur op het verder afgelegen
perceel ook waarneembaar is. Zonder daar naar onderzoek te doen, kan niet
worden beoordeeld of appellant in zoverre belanghebbende is bij het
ontheffingsbesluit (ABRS25 april 2007, AB Kort 2007, 263). 2.Bodem-, weg- en milieuverontreinigingArtikel 4:8 StraatvegenDit artikel bevat een verkeersbeperkende bepaling. Een dergelijke bepaling
moet, gezien het verschil in motief, mogelijk worden geacht naast de
wegenverkeerswetgeving. Artikel 2a Wegenverkeerswet 1994 handhaaft
uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van aanvullende gemeentelijke
verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor
zover deze verordeningen niet in strijd zijn met deze wet. Artikel 4:8
beoogt niet een verkeersbelang te dienen, maar heeft een milieumotief. In
het bijzonder strekt het ter voorkoming van overlast voor de
reinigingsdienst. Bovendien heeft het daarin vervatte verbod slechts
betrekking op bepaalde, aangewezen weggedeelten en geldt slechts gedurende
bepaalde aangeduide dagen en uren. Het effectueren van de onderhavige
maatregel zal plaatselijk verschillend al dan niet problematisch zijn, al
naar gelang de beschikbare parkeerruimte schaars is of niet. Het kenbaar
maken van het verbod zou, afgezien van de te geven publiciteit in de
plaatselijke pers en een schriftelijke kennisgeving huis aan huis, via
verplaatsbare borden kunnen geschieden. Een gemeente kan gebruik maken van
eigen borden. Gebruikmaking van verkeersborden in de zin van bijlage II van
het RVV lijkt ons voor dit doel dubieus. Jurisprudentie- De gemeenteraad is op basis van artikel 149 van de Gemeentewet bevoegd tot
het treffen van regelen die andere belangen dan verkeersbelangen beogen te
dienen, tenzij deze regels ondanks het afwijkende motief zo diep en zo
algemeen ingrijpen in het normale verkeer op wegen dat het stelsel van de
Wegenverkeerswet 1994 wordt doorkruist. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 417,
met noot W.F. Prins (bromfietsenverbod Sneek) en HR 23 december 1980, NJ
1981, 171, met noot Th.W. van Veen (rijverbod Schiermonnikoog).
Artikel 4:9 Natuurlijke behoefte doen Met het
oog op de openbare gezondheid en hygiëne is het verboden op een openbare
plaats te poepen en te urineren. Artikel 4:10 Toestand van sloten en andere wateren en niet
openbare riolen en putten buiten gebouwen Dit artikel
betreft een samenvoeging van de in de Bouwverordening gemeente Vlissingen
geschrapte artikelen 334 en 336. Aangezien het hier om bepalingen gaat die
niet direct het bouwwerk, maar meer de omgeving betreffen, is tot
onderbrenging in de APV besloten. Zie daarover ook Gst. nr. 6849, 14, m. nt.
mr. J.M.H.F. Teunissen. 3.Het bewaren van houtopstandenIn deze afdeling zijn voorschriften opgenomen met betrekking tot het bewaren
van houtopstanden. Het doel van deze bepalingen is daarmee een ander doel
dan de wetgever met de Boswet heeft beoogd. De bepalingen van de Boswet
richten zich blijkens de memorie van toelichting voornamelijk op de
instandhouding van het Nederlandse bosareaal. De voorschriften in deze APV
hebben als doel het behoud van waardevolle bomen. Het begrip waardevol is
niet te definiëren, maar van belang is de waarde uit een oogpunt van
natuurwaarde, landschappelijke waarde, stads- en dorpsschoon, en
beeldbepalende waarde. Centraal in de kapvoorschriften staat het verbod
houtopstand (voornamelijk bomen) te vellen zonder vergunning van het
college. Ter bescherming van de zo-even genoemde belangen kan de vergunning
worden geweigerd. Het behoud van waardevolle bomen moet worden afgewogen
tegen andere belangen, zoals het belang van degene die tot velling wil
overgaan. Worden waardevolle bomen illegaal gekapt of gaan zij door andere
oorzaken te gronde, dan kan een herplantplicht worden opgelegd. Ook is het
mogelijk een onderhoudsplicht op te leggen, als waardevolle bomen ernstig in
het voortbestaan worden bedreigd. Ook hier moet belangenafweging
plaatsvinden.De voorschriften gelden voor bomen, houtwallen en hakhout binnen en buiten
de bebouwde kom van de gemeente. Op grond van de Boswet is de gemeentelijke
regelingsbevoegdheid uitgezonderd voor een aantal categorieën van bomen,
o.a. wilgen en populieren langs wegen en landbouwgronden, bomen van
bosbouwondernemingen, fruitbomen, windschermen om boomgaarden. De
model-kapvoorschriften gelden ook niet voor struiken of heesters, al is het
mogelijk een lijst van te beschermen struiken op te nemen. De Boswet bevat
regels met betrekking tot de bewaring van bossen en andere houtopstanden. In
de wet is uitdrukkelijk aangegeven dat de aan andere openbare lichamen
toekomende bevoegdheden ten aanzien van deze onderwerpen slechts beperkt
wordt door hetgeen in de wet nadrukkelijk is bepaald.Hoewel het bestemmingsplan het geijkte instrument is voor het stellen van
voorschriften met betrekking tot gebruik van gronden en opstallen, is er
toch aanleiding aparte voorschriften te stellen ter bescherming van
houtopstanden. Bij het opstellen van bestemmingsplannen wordt steeds vaker
gestreefd naar een globale opzet en dito voorschriften. Hoewel overwogen kan
worden in bijzondere gevallen, in het geval van zeer waardevolle bomen,
voorschriften in het bestemmingsplan op te nemen ter bescherming van
houtopstand, lijken de onderhavige bepalingen in het algemeen daartoe toch
beter geschikt te zijn.Vooralsnog moet er op grond van jurisprudentie van worden uitgegaan dat het
kapverbod moet wijken voor het recht van de eigenaar van een buurerf om
uitroeiing te vorderen krachtens artikel 5:42 van het Burgerlijk Wetboek,
als bomen te dicht bij de erfscheiding staan. Hoewel de VNG de
model-Bomenverordening van de Bomenstichting te Utrecht en de vakgroep
Groen, Natuur en Landschap van de Vereniging Stadswerk Nederland in algemene
zin onderschrijft, is gekozen voor integratie van zoveel mogelijk
gemeentelijke regelgeving in de APV; de onderhavige bepalingen zijn om die
reden in de APV opgenomen. Overigens bestaan er ook inhoudelijke verschillen
tussen de voorschriften in dit hoofdstuk van de APV en de
model-Bomenverordening. Hier wordt volstaan met de opmerking dat de
model-Bomen-verordening op een aantal punten uitgebreider en voor de
gemeente dwingender is, met name als het gaat om het hanteren van de
boomwaarde, een standaardvoorwaarde van niet-gebruik bij bezwaar en beroep
en een verplichting tot het opstellen van een lijst met monumentale bomen.
De model-Bomenverordening is opgenomen in de publicatie 'Bomen en wet', mr
B.M. Visser, Bomenstichting, vierde geheel herziene druk, 1995.Jurisprudentie- De gemeentelijke kapbepalingen wijken slechts bij uitzondering voor het
burenrecht indien zij het beoogde (landschaps)belang niet kan dienen of
indien de gemeente in redelijkheid niet tot het handhaven van het kapverbod
had kunnen komen. Hof 's-Hertogenbosch 16-5-1986, NJ 1987, 31.- Ook de gemeente moet de afstanden uit artikel 5:42 BW in acht nemen.
Afwijking van deze afstanden is mogelijk. Indien dit leidt tot schade voor
derden behouden deze recht op schadevergoeding. Rb. Roermond 4-5-1995, JG
96.0239.Artikel 4:11
BegripsomschrijvingenEerste lid, onderdeel a (houtopstand)Houtopstand is het algemene begrip dat de Boswet zelf ook hanteert.
Gesproken wordt van 'bossen en andere houtopstanden'; ook de bossen worden
dus tot de houtopstanden gerekend. In de Boswet wordt geen
begripsomschrijving gegeven van houtopstand en ook niet van hakhout. In
artikel 4:11, eerste lid, van de APV wordt ook een houtwal als houtopstand
aangemerkt. In het algemeen vallen onder houtwal alle lintvormige
begroeiingen van enige uitgestrektheid, bestaande uit bomen en/ of struiken.
Het begrip omvat onder andere houtsingels, houtkaden en de Limburgse
graften, graven of steilranden. Houtwallen zijn duidelijk omvangrijker dan
heggen of hagen of de in het tweede lid van artikel 4:12 bedoelde
wegbeplantingen en eenrijige beplantingen langs landbouwgronden. Solitaire
struiken of heesters vallen niet onder de vergunningplicht. Als struik of
heester wordt doorgaans beschouwd ieder houtachtig gewas dat zich direct
boven de grond vertakt, daardoor in tegenstelling tot een boom geen echte
stam heeft, en in de regel maximaal een hoogte van een paar meter (Van Dale:
manshoogte) bereikt. Bij het opstellen van de bepalingen is allereerst gedacht aan het bewaren
van houtopstand van grote omvang, dat wil zeggen een of meer grote bomen.
Immers, vooral van een dergelijke houtopstand kan worden gezegd dat deze
visuele of natuurwaarde heeft. Indien de gemeente ook (grote) struiken of
heesters wil beschermen, dient dit expliciet in dit artikel te worden
vastgelegd. De moeilijkheid is echter dat van struiken niet scherp valt aan
te geven welke soorten groot kunnen worden en welke niet. Alleen van bomen
staat vast dat zij doorgaans fors uitgroeien. Het begrip houtopstand is dan
ook in eerste instantie beperkt tot bomen. Daaronder vallen ook bomen van
(nog) onbetekenende omvang, omdat anders jonge boompjes, aangeplant in het
kader van een herplantplicht, vrijelijk zouden kunnen worden omgehakt. Dit
betekent dat een klein boompje wel en een grote, boomachtige struik geen
bescherming geniet. Indien dit als ongewenst wordt beschouwd, kan dit worden
opgelost door aan de omschrijving van houtopstand een lijst toe te voegen
van potentieel omvangrijke struiken, bij voorbeeld: meidoorn, sleedoorn,
braam, hulst, hazelaar, vlier e.d. Voorts valt griendhout (Van Dale:
(wilge)hakhout dat groeit langs de rivieren, ook genoemd in artikel 1, derde
lid, van de Boswet) niet onder de model-bepalingen. Vermoedelijk zullen maar
enkele gemeenten behoefte hebben aan regels daarvoor. Een dode boom is in juridische zin soms geen boom. De bepalingen in dit
hoofdstuk zijn echter in beginsel ook van toepassing op dode bomen. Een dode
boom kan bovendien van grote natuurwetenschappelijke of beeldbepalende
waarde zijn. Anderzijds kan een dode boom juist gevaar opleveren,
bijvoorbeeld voor het verkeer. Jurisprudentie- Dode boom soms geen boom. Pres. Rb Den Bosch 15-6-1992, NJKort 1992,
59- Definitie van het begrip 'dunning' HR 18-6-1985, MR 1986/1, NJ 1986, 183. - Dunning is 'vergunningvrij', maar in een kapvergunning moet een limiet
worden opgenomen om te voorkomen dat meer gekapt wordt dan de bedoeling is
Vz. ABRS, 13-11-1992, AB 1993, 184.Artikel 4:12 Omgevingsvergunning voor het vellen van
houtopstanden Artikel 4:12 geeft de werkingssfeer van de
regeling aan. De regeling geldt zowel binnen als buiten de bebouwde kom. De
vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een
vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet
of de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels
en hun nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet
haken aan bij de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of
geweigerd. De Boswet haakt echter niet aan bij de Wabo. Indien die van
toepassing is, blijft dus een aparte vergunning vereist. In de Ministeriële regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162)
zijn indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning
opgenomen. Naast een aantal algemene indieningsvereisten (zie daarvoor de
toelichting bij artikel 1:2 van de APV) zijn er in artikel 7.3 van de Mor
nog een aantal speciale indieningsvereisten voor het vellen van
houtopstanden opgenomen. Dit artikel 7:3 luidt als volgt:In of bij de
aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in artikel 2.2,
eerste lid, aanhef en onder g, van de wet, identificeert de aanvrager op de
aanduiding als bedoeld in artikel 1.3, tweede lid, van deze regeling iedere
houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een nummer. In of bij de
aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager per
genummerde houtopstand:de soort houtopstand;de locatie van de houtopstand op
het voor-, zij- dan wel achtererf;de diameter in centimeters, gemeten op
1,30 meter vanaf het maaiveld;de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het
eventuele voornemen om op een daarbij te vermelden locatie tot herbeplanten
van een daarbij te vermelden aantal soorten over te gaan.Jurisprudentie- Met het kappen van bomen in het kader van bouwactiviteiten waarvoor de
(bouw)vergunning niet in stand blijft, wordt geen belang meer gediend. ABRS
5-2-1996, JU 971031 (in VNG databank opgenomen)- Voor een solitaire vruchtboom is geen kapvergunning vereist (Kb 24 oktober
1986, nr. 43, M en R 1987/8. - Weigering kapvergunning vanwege belang voor recreatie en leefbaarheid niet
mogelijk als het motief van de van toepassing zijnde kapverordening niet
verder strekt dan behoud van natuur-, landschaps-, dorps- of stadsschoon (KB
19-10-1976, TMR 1977, AB 1977)- Een op de stam van een Japanse sierkers geënte morellenboom is een
vruchtboom. KB 24/10/1986, M en R 1987/8.- Vraag is of het deel van de delictsomschrijving 'anders dan bij wijze van
dunning' bestanddeel is van een strafbaar feit. HR 18/6/1985, MenR 1986/1,
NJ 1986, 183, zie ook model-kapverordening 1962 en 1979.- Belanghebbende. Het beroep is gericht tegen de kapvergunning die is
verleend voor het kappen van 12 iepen op de Dam in Amsterdam. Verzoekster 1
woont nabij de Dam, maar heeft hier vanuit haar woning geen zicht op. Niet
is gebleken dat het bestreden besluit een directe invloed heeft op de
woonomgeving van verzoekster. De omstandigheid dat zij van en naar haar
woning een route volgt die via de Dam loopt is niet zodanig specifiek dat
daaruit een rechtstreeks bij het besluit betrokken belang voortvloeit.
Verzoeker 2 heeft principiële bezwaren tegen het kappen van bomen die van
ecologische aard zijn. De mogelijkheid om voor dergelijke belangen op te
komen kan echter niet aan verzoekers statutaire doelstelling worden
ontleend. Hetzelfde geldt voor het beroep op economische belangen. Zowel
verzoekster 1 als verzoeker 2 kunnen dan ook niet als belanghebbende in zin
van artikel 1:2 Awb worden beschouwd (pres. Rb Amsterdam 03-11-00, JB 2000,
nr. 340).- Wabo 2.2 eerste lid aanhef en onder g, 2.18 APV Boxtel;
omgevingsvergunning. Kappen bomen. Indien op grond van de bij de aanvraag
verstrekte gegevens en bescheiden aannemelijk is dat de aanvrager eigenaar
is van de bomen kan van verweerder niet worden verlangd zelfstandig,
diepgaand onderzoek te verrichten naar de eigendomsverhoudingen. Verweerder
is niet in staat omtrent de eigendomsverhoudingen een bindend oordeel te
doen vellen. Slechts de burgerlijke rechter is daartoe bevoegd.
Voorzieningenrechter Rb. 's-Hertogenbosch, 08-04-2011, AWB 11/762 LJN:
BQ0825- Ontvankelijkheid aanvrager, zakelijk recht; artikel 4.5.3. APV
Leidschendam. Zoals de Afdeling in deze zaak eerder heeft overwogen
(uitspraak van 7 november 2007 in zaak nr. 200702918/1) heeft de vergunninghouder als
appartementseigenaar van de benedenwoning recht op het uitsluitend gebruik
van de tuin en verder toebehoren, waaronder de met de grond verenigde bomen,
wat ertoe leidt dat hij een aanvraag als bedoeld in artikel 4.5.3, eerste
lid, van de APV kon indienen. Met deze uitspraak staat in rechte vast dat de
aanvrager gerechtigd was de kapvergunning aan te vragen. De rechtbank is
hiervan terecht uitgegaan. Hetgeen [appellant] heeft aangevoerd over de
inbreuk op het eigendomsrecht van de vereniging en haar leden alsmede over
het niet voldoen aan de op het aanvraagformulier gestelde vereiste van
toestemming van de eigenaar, komt neer op een herhaling van hetgeen hij in
de eerdere procedure naar voren heeft gebracht en door de Afdeling is
verworpen. Dit kan thans niet meer aan de orde worden gesteld. Van strijd
met artikel 6 van het EVRM is geen sprake (ABRS 9 december 2009, LJN
BK5828).Artikel 4:13 Weigering en
herplantplichtEerste lid (weigering)Over de afweging van belangen is inmiddels uitgebreide jurisprudentie
ontstaan, die in het algemeen positief uitwerkt voor het behoud van bomen.
Onder meer blijkt dat bomen niet zonder meer moeten wijken voor economische
belangen, zoals het beter bewerkbaar zijn van akkers of het voorkomen van
water- en voedselonttrekking of schaduwwerking. Niet alleen de visuele
eigenschappen, maar ook andere kwaliteiten van een houtopstand kunnen
aanleiding geven tot het weigeren van een kapvergunning. In de
jurisprudentie worden als toetsingscriteria onder andere aangetroffen:- natuurwaarde- landschappelijke waarde- waarde voor stads- en dorpsschoonbeeldbepalende waarde- cultuurhistorische waarde- waarde voor leefbaarheid Aan de hand van deze criteria kan bijvoorbeeld rekening worden gehouden
met:- de recreatieve waarde van een opzichzelf lelijke klimboom, die bij de
jeugd als speelobject waardering ondervindt;- de belevingswaarde van houtopstand vanuit cultuurhistorisch of
planologisch oogpunt of wegens ouderdom of situering;- de natuurwetenschappelijke betekenis van houtopstand, bijvoorbeeld doordat
daarop zeldzame epifytische of terrestrische planten groeien, hetzij hogere
planten dan wel mossen of korstmossen, de luchtzuiverende kwaliteiten, de
invloed op de bodemhuishouding en het microklimaat en de nestel- of
schuilgelegenheid voor bepaalde diersoorten. Voor de beoordeling van deze eigenschappen kunnen van belang zijn de (stam)
omvang van de boom, de plantwijze (alleenstaand of in groepen), de
standplaats (tussen de bebouwing of in het buitengebied), de soort
(snelgroeiend of langzaam groeiend). Deze begrippen zijn niet nauwkeurig te
omschrijven. De hier gegeven opsomming is bovendien niet uitputtend. Wel zal
elke keer weer een afweging moeten worden gemaakt van alle betrokken
belangen. Een kapvergunning zal bijvoorbeeld in het algemeen moeten worden
verleend, wanneer:- het gaat om het vellen van de houtwallen waarvan het gebruikelijk is dat
deze bij gedeelten periodiek worden 'afgezet', dat wil zeggen, geveld om een
geleidelijke verjonging mogelijk te maken;- het gaat om het vellen van een waardevolle boom die een ernstig gevaar
vormt voor de openbare veiligheid, bij voorbeeld wegens het risico van
omwaaien of het belemmeren van het uitzicht voor het verkeer;- de bezwaren, die de bewoners van woningen ondervinden wegens het
belemmeren van licht en lucht, de vochtigheid van de woning, het verstopt
raken van goten, enz., zwaarder wegen dan de waarde van de houtopstand;Verder moet gedacht worden aan een beleid op lange termijn. Het is beter
bepaalde houtopstanden geleidelijk te vernieuwen en te verjongen, dan op een
kwade dag voor het onontkoombare feit te staan dat die houtopstanden geheel
moeten worden 'afgeschreven'. Een al te starre toepassing van dit artikel
kan fnuikend zijn voor de bereidheid van de burger om uit eigen beweging
bomen aan te planten: hij zou immers terecht kunnen vrezen 'er voor eeuwig
aan vast te zitten'.Tweede lid (herplantplicht)Blijkens de jurisprudentie mag een herplantplicht ook na strafrechtelijk
optreden nog worden opgelegd. Voorts mag een herplantplicht inhouden dat er
meer bomen of zelfs struiken worden geplant dan er eerst waren. Herstel in
de vorige toestand kan ook betekenen het laten uitvoeren van zodanige
maatregelen dat de vorige toestand zoveel mogelijk wordt benaderd en indien
niet anders mogelijk zelfs pas na verloop van tijd. Wanneer een
herplantplicht alleen maar als vergunningsvoorschrift zou kunnen worden
gesteld, dan zou dat betekenen dat iemand aan de oplegging van een
herplantplicht kan ontkomen door zonder vergunning te vellen. De in artikel
4:16a, eerste lid, opgenomen bepaling maakt het mogelijk in zulke gevallen
een zelfstandige herplantverplichting te scheppen. Het in het eerste lid
opgenomen 'dan wel op andere wijze teniet is gegaan' maakt het mogelijk dat
het college ook een verplichting tot herplantplicht kan opleggen, als de
houtopstand teniet is gegaan door verwaarlozing of door een calamiteit. Oplegging van een herplantplicht is in beginsel ook denkbaar, als
houtopstand teniet is gegaan door een velling ingevolge de Planteziektenwet
dan wel op grond van (andere) bepalingen van de APV, bij voorbeeld in
verband met de verkeersveiligheid. Gebleken is dat voor het uitvoeren van de
herplantplicht soms ook de medewerking van anderen dan de zakelijk
gerechtigde noodzakelijk is. Daarom is aansluiting gezocht bij de
omschrijving van artikel 14, eerste lid, van de Woningwet: aanschrijvingen
kunnen worden gericht tot de eigenaar 'of tot degene die uit anderen hoofde
tot het treffen van voorzieningen bevoegd is'. Deze toevoeging is ook van
belang voor gemeenten waar zich kroondomeinen bevinden. De herplantplicht
kan dan worden opgelegd aan degene die 'krachtens enig duurzaam persoonlijk
recht' tot het treffen van voorzieningen bevoegd is. Ook in de Boswet komt
een herplantplicht voor. Artikel 3 van de Boswet verplicht de eigenaar van
grond, waarop een houtopstand anders dan bij wijze van dunning is geveld of
op andere wijze teniet gegaan, tot herbeplanting. Artikel 3 van de Boswet
geeft daarvoor nadere regels. De herplantplicht die in artikel 4:13, tweede
lid is neergelegd, verschilt van de herplantplicht van de Boswet. De
herplantplicht in deze bepaling geldt niet zonder meer, maar pas wanneer het
college daartoe besluit. De herplantplicht van de Boswet bestaat uit
kracht van de Boswet zelf. De herplantplicht heeft in deze bepaling
bovendien een andere strekking dan in de Boswet: in de wet is zij gericht op
het behoud van het bosareaal (vandaar dat herplanten elders mogelijk is),
terwijl herbeplanting krachtens de modelbepalingen geschiedt om redenen van
behoud van natuur- of landschapswaarde, stads- en dorpsschoon of
beeldbepalende waarde en daardoor vaak zoveel mogelijk ter plaatse moet
gebeuren. Hieruit volgt dat een herplantplicht slechts opgelegd kan worden,
wanneer hieruit een herstel van de verloren waarden kan voortkomen.
Jurisprudentie- Plaats waar tot herbeplanting moet worden overgegaan moet op een tekening
worden aangegeven. ARRS 17-5-1992, JG 92.0458, AB 1992, 600.- Bevel tot strafvervolging tegen gemeente wegens overtreding van kapverbod.
Voorbeeldfunctie van gemeente t.a.v. naleven van eigen verordeningen.
Herplantplicht. Hof Leeuwarden 6-6-1995, MenR 1996, 4.- Aan bevoegdheid tot opleggen van herplantplicht kan belang van behoud van
landschapsschoon ten grondslag liggen. Rb Roermond, 27-9-1996, JB 1996,
225.- Besluit tot herplantplicht van 25 inheemse bomen. De Boswet strekt tot het
bewaren van bossen en andere houtopstanden, hetgeen, kort gezegd betrekking
heeft op de hoeveelheid bomen. Afdeling 3 van hoofdstuk 4 van de APV sterkt
tot bescherming van natuur- en milieuwaarden van stads- en dorpsschoon en
voor recreatie en leefbaarheid. De Boswet strekt derhalve tot bescherming
van andere belangen dan die waarop bedoelde bepalingen van de APV betrekking
hebben. Aangezien de aan appellante opgelegde herplantplicht geen betrekking
heeft op in artikel 15, tweede lid, Boswet genoemde houtopstanden en de
bomen geen deel uitmaken van een in het derde lid bedoelde
bosbouwonderneming worden de aan het college toekomende bevoegdheden vervat
in afdeling 3 niet beperkt in de zin van artikel 15, eerste lid, Boswet
(ABRS 11-01-2006, JB 2006, 57 en Gst. 2006, 170 (LJN: AU9409)- Ten onrechte aan leeftijd, gezondheidstoestand en landschappelijke waarde
de voorkeur gegeven boven het gevaar en de hinder voor de aanvrager van een
kapvergunning. ABRS 16-11-1994, AB 1995, 181, JG 95.0246.- Bij belangenafweging moet ernstige overlast van boom prevaleren boven
beeldbepalende waarde. ABRS 18-7-1995, G06.93.1783, JU 961108 (in
VNG-databank opgenomen).- Zolang onvoldoende zekerheid bestaat over het plan in het kader waarvan
bomen zullen worden gerooid, is een kapvergunning niet op zijn plaats. JG
91.0192.- De eigenaar van een naburig erf kan krachtens artikel 5:42 BW
verwijdering vorderen van bomen die geplant zijn binnen twee meter (tenzij
ingevolge een gemeentelijke verordening of een plaatselijke gewoonte een
kleinere afstand is toegelaten) van de erfafscheiding. ARR 26-11-1992,
R03.92.5088/P90, S03.92.3873; eerder: KB 23-10-1976, AB 1977.- Belanghebbende; mevrouw Kiki-criterium: Volgens het zichtcriterium zijn
appellanten geen belanghebbenden bij een kapvergunning voor ruim 1000 bomen
in een park. Desondanks kan een eigen, persoonlijk belang van een natuurlijk
persoon bij een besluit tot verlening van een kapvergunning zijn betrokken.
Dat kan het geval zijn als de kap op andere wijze een directe invloed heeft
op de woonomgeving. De te kappen bebossing heeft ingevolge politieke
besluitvorming sinds 1974 een wijkfunctie als extra groenvoorziening voor de
bewoners van een aanpalende wijk. Nu appellanten daar woonachtig zijn en
hebben gesteld regelmatig gebruik te maken van het parkje, dat door de kap
grotendeels zal verdwijnen, zijn zij toch belanghebbenden. (ABRS 29-08-2000,
AB 2000, nr. 477)- Ook zonder uitdrukkelijke bepaling kan een herplantplicht worden opgelegd
en kunnen daarbij aanwijzingen worden gegeven of een termijn gesteld. KB
5-2-1971, OB 1972, XVIII.3, nr. 32633 (Beilen).- Verbinden van voorwaarde aan kapvergunning dat per gevelde boom een
bepaald bedrag in een Bomenfonds moet worden gestort is aanvaardbaar. ABRS
1-2-1995, BR 1996, 151 en JG 95.0172.- Toepassen methode-Raad bij berekening waarde gevelde houtopstand en
vaststelling omvang en plaats van herplantplicht niet onredelijk. ABRS
15-9-1994, AB 1994,692.- In het kader van de oplegging van een herplantplicht moet de boomsoort
expliciet worden omschreven; advies in rechte niet afdwingbaar. ABRS
5-2-1996, JG 96.0202.Voorwaarde, inhoudend dat van vergunning pas gebruik mocht worden gemaakt,
indien en zodra Kroon met beoogde wegaanleg zou instemmen, in belang van
natuur- en landschapsschoon, welke belangen kapverordening beoogde te
dienen. ARRS 9-12-1980, AB 1981, 169.Artikel 4:14 Waardevolle bomenlijst In het kader van de WABO is een groot aantal vergunningen op het gebied van
bouwen, ruimtelijke ordening en milieu in één omgevingsvergunning
samengevoegd. Het gaat onder andere om de kapvergunning. Jaarlijks worden in
Vlissingen gemiddeld 23 kapvergunningen aangevraagd, waarvan bijna alle
aanvragen worden gehonoreerd. In het kader van vermindering regelgeving
wordt het aantal bomen waarvoor dit geldt verminderd. De bomen waarvoor een
vergunning moet worden aangevraagd worden beperkt tot een vastgestelde lijst
(groene kaart). Deze kaart wordt iedere vijf jaar geactualiseerd. Op de bomenlijst komen zowel gemeentelijke als particuliere bomen te staan
met:• de natuurwaarde van de houtopstand• de landschappelijke waarde van de houtopstand• de waarde van de houtopstand voor stads- en dorpsschoon• de beeldbepalende waarde van de houtopstand• de cultuurhistorische waarde van de houtopstand• de waarde voor de leefbaarheid van de houtopstand• dendrologische waarde• toekomstboom Deze criteria worden ook op dit moment, passend binnen het
groenstructuurplan, als toetsingscriteria gehanteerd bij het al dan niet
verlenen van een kapvergunning. De bomen die op de bomenlijst komen te
staan, vallen onder dezelfde criteria als de criteria waaraan op dit moment
de kapvergunningen worden getoetst. Het betreft geen beleidswijziging maar
een andere werkwijze in het kader van de WABO. De toetsing vindt vooraf
plaats. Dit verhoogt de transparantie van het gemeentelijk beleid. De
concept-bomenlijst wordt in nauw overleg met belangenorganisaties opgesteld.
Eigenaren van op de lijst voorkomende bomen worden schriftelijk
geïnformeerd. Daarna wordt deze concept-bomenlijst / groene kaart in de
inspraak gebracht. Door deze manier van opstellen wordt het risico van een
onvolledige lijst voorkomen. Ook wordt de lijst bij inwoners onder de
aandacht gebracht. Door het werken met een vastgestelde bomenlijst wordt, op
basis van ervaringen uit voorgaande jaren, verwacht dat er ongeveer vijf
kapvergunningen per jaar aangevraagd zullen worden (Zie ook collegebesluit
van 15 juni 2010, registratienummer 367218). Artikel 4:15 Bestrijding iepziekteOp 1 januari 1991 verviel de door het ministerie van landbouw, natuurbeheer
en visserij gecoördineerde iepziektebestrijding. Het ministerie acht de
ziekte beheersbaar, omdat ten gevolge van de aanpak de infectiedruk op een
laag niveau is gebracht. De iepziekte ontstaat doordat een schimmel de
houtvaten, de stam en de takken verstopt. Hierdoor wordt de sapstroom tussen
de wortels en de boom verstoord en krijgen de bladeren geen voedingsstoffen
en water meer. De boom is dan ten dode opgeschreven. Dit proces kan zich
binnen enkele weken voltrekken. De schimmel wordt overgebracht door de
iepenspintkever. De kevers leggen hun eitjes onder de schors van zieke of
dode iepen. De jonge kevers vliegen naar gezonde bomen in de buurt, die
zodoende worden aangetast. Soms dragen de wortels zonder tussenkomst van de
kever, de schimmel aan elkaar over.Verspreiding van de iepenspintkever is tegen te gaan door ziek of dood
iepenhout in de periode mei t/m augustus binnen één maand te vernietigen.
Iepenhout afkomstig van najaars- en voorjaarsstormen moet voor 1 mei zijn
vernietigd. Om de ziekte tegen te gaan is het noodzakelijk alle iepen, zowel
op particuliere terreinen als op publiekrechtelijk beheerde terreinen
tweemaal per groeiseizoen te controleren op de aanwezigheid van de
ziekte.In artikel 4:12, tweede lid, onder g is de opheffing van het kaperbod
geregeld indien sprake is van een aanschrijving die leidt tot het vellen van
een boom. In 1994 zijn er ca. 20.000 iepen verloren gegaan door de iepziekte
(Mogelijkheden voor het behoud van de iep in Nederland, J.L. Guldemond,
IBN-DLO, IBN-rapport 158, 1995). De Bomenstichting schat in dat in 1995 ca.
40.000 iepen verloren zijn gegaan door de iepziekte. De bij de bestrijding
van de iepziekte betrokken organisaties (waaronder de Bomenstichting, het
ministerie van LNV, de Vereniging Stadswerk, de Groenraad en enkele
gemeenten) plegen overleg in het Iepen Beraad. De VNG is geen deelnemer aan
het Iepenberaad maar onderschrijft wel de doelstelling van coördinatie van
de bestrijding van de iepziekte. De verantwoordelijkheid voor bestrijding
van de iepziekte ligt voornamelijk bij gemeenten. Die verantwoordelijkheid
krijgt vorm door een consequente uitvoering en handhaving van dit
voorschrift. Artikel 4:15a Verbod bevestigen voorwerpen in of aan
bomenHet bevestigen van voorwerpen in of aan bomen kan de bomen ontsieren en
ernstig beschadigen. Bijv. een touw dat om een tak wordt geknoopt en dat
niet tijdig wordt losgeknoopt kan na verloop van tijd en schors indrukken,
waardoor de tak zal afsterven en onverwacht naar beneden kan komen. Dit
soort gevaarlijke situaties moet worden voorkomen. 4.Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlastArtikel 4:16 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen
enz. Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen
van maatregelen tegen een uit oogpunt van welstand en bescherming van de
openbare gezondheid ontoelaatbare opslag van bromfietsen en caravans e.d.,
en landbouwproducten . Het college is bevoegd bepaalde plaatsen aan te
wijzen waar deze opslag verboden is c.q. aan bepaalde regels gebonden is. De
opslag van afvalstoffen wordt geregeld in artikel 31 van de
Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen. Artikel 25, sub c, Wet
milieubeheer biedt hier uitdrukkelijk de basis voor. Een autowrak is per
definitie een afvalstof. Deze bepaling ziet niet op handelingen die
plaatsvinden op de “weg” in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Deze
afbakening is aangebracht omdat voor zover de in deze bepaling genoemde
activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan worden opgetreden op
basis van andere in deze verordening opgenomen voorschriften. De in de
afdeling 5.1 “Parkeerexcessen” opgenomen artikelen bevatten onder meer
bepalingen ten aanzien van het plaatsen of hebben op de weg van
niet-rijklare voertuigen en voertuigwrakken, het gebruik van de weg als
stallingsruimte voor auto’s door garagebedrijven e.d. en het parkeren van
caravans e.d.AfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de
Wet milieubeheer” op te nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer
direct vastgelegd. Hierdoor vervalt in het vierde lid de afbakening met de
Wet milieubeheer. Artikel 4:17 Verbod hinderlijke of gevaarlijke
handelsreclameAlgemeenVanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van
administratieve lasten is het oude artikel 4.4.2 APV ingrijpend herzien. Dat
houdt in dat de reclamevergunning geheel is verdwenen en vervangen door een
algemene regel die verbiedt om door middel van een reclame het verkeer in
gevaar te brengen of hinder dan wel overlast te veroorzaken voor omwonenden.
De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of betekenis
doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan
worden getoetst. Een reclame waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht
of overlast wordt veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo weinig voor
dat het moeilijk valt te rechtvaardigen om voor die gevallen een
vergunningplicht voor alle reclames in stand te houden. Waar de ervaring is dat reclame niet of nauwelijks problemen oplevert en via
de bouwvergunningen afdoende kan worden geregeld, kan het daarbij laten. Ter
bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
APV zijn twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7 bepaalt dat de
vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene
weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd tenzij de
aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie de
toelichting bij de betreffende artikelen Handelsreclame is gedefinieerd in
artikel 1:1, aanhef en onder g, van de APV als: elke openbare aanprijzing
van goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel
belang te dienen. Onroerende zaken zijn volgens het artikel 3:3, eerste lid,
van het Burgerlijk Wetboek onder meer de grond, de met de grond verenigde
beplantingen en de gebouwen en werken die duurzaam met de grond zijn
verenigd. Reclame en de vrijheid van meningsuitingIn het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4:18 gaat om
niet-ideële reclame, waarbij geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard.
Zie ook de toelichting bij artikel 1:1, aanhef en onder g (handelsreclame).
Volgens vaste jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële
sfeer niet tot het eigenlijke gebied van de vrijheid van meningsuiting als
bedoeld in artikel 7 van de Grondwet. Artikel 4:17 is daarom niet in strijd
met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de Grondwet
wordt de handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers
uitgezonderd. De volgende vraag is of artikel 4:18 ook in overeenstemming is met de
artikelen 10 EVRM en 19 IVBP. De bescherming van het recht op vrije
meningsuiting strekt zich in deze artikelen mede uit tot reclame. Deze vraag
kan bevestigend worden beantwoord. Allereerst is het de vraag of artikel 10
EVRM überhaupt wel toeziet op zuivere handelsreclame. Weliswaar heeft de
Hoge Raad dit in algemene zin gesteld in een uitspraak van 13 februari 1987
(NJ 1987, 899), het Europese Hof heeft zich hierover nog niet eenduidig
uitgesproken (zie onder andere EHRM 24 februari 1994, NJ 1994, 518). Wel mag
er op grond van arresten van het Europese Hof vanuit worden gegaan dat de
bescherming ten aanzien van commerciële reclame minder ver gaat dan de
bescherming ten aanzien van andere uitingen gelet op de strekking van het
verdrag. Echter, ook indien er vanuit wordt gegaan dat alle handelsreclame
onder artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR valt, zijn beperkingen mogelijk
zolang deze voorzien zijn bij wet. Naar algemeen wordt aangenomen worden
hieronder ook gemeentelijke verordeningen verstaan. Daarnaast dienen de
beperkingen noodzakelijk te zijn in een democratische samenleving ter
bescherming van de in de artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP genoemde
belangen. Hieronder vallen onder andere het voorkomen van wanordelijkheden
en de bescherming van rechten van derden. De rechtspraak lijkt deze visie te
bevestigen. In een uitspraak van 23 december 1994 stelt de ABRS in een zaak
waarin een driehoeksreclamebord wordt geweigerd dat artikel 10 EVRM en
artikel 19 IVBP alleen in het geding zijn als de verspreiding van reclame zo
zeer aan banden zou zijn gelegd dat de vrijheid om reclame te maken zelf zou
worden aangetast (JG 95.0207, AB 1995, 163). Ook is in een uitspraak van de
Hoge Raad over een aanplakverbod zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende bepaald dat dit niet in strijd is met artikel 10 EVRM en 19
IVBP aangezien het verbod bij wet is voorzien en noodzakelijk in een
democratische samenleving ter voorkoming van wanordelijkheden en ter
bescherming van rechten van derden (HR 1 april 1997, NJ 1997, 457). Het voorgaande betekent dat zolang niet in een absoluut verbod, te absolute
beperkingen of restrictief beleid is voorzien en er een duidelijke noodzaak
voor de beperkingen bestaat, zodanig dat er feitelijk een mogelijkheid van
enige betekenis van het middel van bekendmaking overblijft, beperkingen
mogelijk blijven.Jurisprudentie- Wanneer sprake is van een bouwwerk als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
van de Woningwet, is de Woningwet van toepassing en geldt mitsdien, gezien
het bepaalde in artikel 4.7.2, derde lid, van de APV, het in het eerste lid
van dit artikel gestelde verbod niet. Nu in dit geval de Woningwet van
toepassing is, heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat
naast de door hen verleende bouwvergunning voor de oprichting van de
reclamezuil niet ook een reclamevergunning als bedoeld in artikel 4.7.2 van
de APV is vereist. Zij hebben dan ook terecht het verzoek om toepassing van
bestuursdwang ten aanzien van de dubbelzijdige lichtreclamezuil afgewezen.
ABRS 13-11-2002, GS, 2003, 7180, 34 m.nt. J.Teunissen.- Het college heeft ten onrechte niet getoetst aan het bepaalde in het derde
lid. Niet is gebleken dat zij hebben beoordeeld of in dit geval de Woningwet
een bouwvergunning voor de betreffende reclame-objecten voorschrijft. Het
standpunt van het college dat in dit geval geen sprake is van overlappende
regelgeving nu de APV een specifiek welstandsdoel nastreeft ten opzichte van
de Woningwet, doet hier niet aan af. Anders dan het college meent, is het
welstandstoezicht in het kader van de Woningwet niet beperkt tot toetsing
van bouwkundige elementen. ABRS 04-12-2002, GS, 2003, 7180, 35 m.nt. J.
Teunissen.- In een uitspraak, waar het ging over de aanvraag voor een
reclamevergunning voor een halfronde tijdschriftenzuil, overwoog de Afdeling
als volgt. De achtergrond van de in artikel 4.7.2, derde lid (oud), van de
APV vervatte uitzondering is dat, ingeval de Woningwet van toepassing is, is
gewaarborgd dat reeds bij de toepassing van die wet een voldoende
beoordeling van welstandsaspecten plaatsvindt. In casu was er sprake van het
plaatsen dan wel veranderen van een bouwwerk in de zin van de Woningwet.
Appellante had in plaats van een reclamevergunning een bouwvergunning moeten
aanvragen. ABRS 02-06-2004, 200400083/2, LJN-nr. AP0370.5.Kamperen buiten kampeerterreinenAlgemene toelichtingAfdeling 5 is opgenomen in de APV in verband met de afschaffing van de Wet
op de Openluchtrecreatie (WOR) met ingang van 1 januari 2008.Artikel 4:18Begripsbepaling
In de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen,
kampeerwagen en caravan. Artikel 4:19 Recreatief nachtverblijf buiten
kampeerterreinenLex silencio positivoDit artikel dient met name de bescherming van natuur en milieu. Het zou
hoogst onwenselijk zijn als er een vergunning van rechtswege zou ontstaan
die toestaat dat in een kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt. Paragraaf
4.1.3.3. Awb wordt niet van toepassing verklaard. Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de
groene reeks nummer 129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de
Openluchtrecreatie, handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.
Artikel 4:20 Aanwijzing kampeerplaatsen Zie de
algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene
reeks nummer 129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie.
Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”. 5.Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeenteAlgemene toelichting afdeling 5.1 Parkeerexcessen1. Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessenSinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen
verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de
vrijheid van het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de
zogenaamde milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter
voorkoming of beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting
van het karakter of de functie van objecten of gebieden ten gevolge van het
verkeer (zie artikel 2, tweede lid, WVW 1994). Op initiatief van de VNG
heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement een nieuw artikel 2a in
de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt als volgt:“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij
verordening regels vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze
wet voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of
krachtens deze wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens
krachtens deze wet zich daar niet toe lenen.”Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook
blijkt uit de toelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft
derhalve aan dat gemeenten bevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen
vast te stellen. De grondslag voor dergelijke bepalingen is overigens gewoon
artikel 149 Gemeentewet.2. Begrip “parkeerexces”In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip
“parkeerexces” precies inhoudt. Degene die tot taak heeft hieromtrent
verbodsbepalingen te formuleren, zal evenwel tevoren dienen te weten wat dit
begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het verkeer aan een
voortschrijdende ontwikkeling onderhevig is, is van het begrip
“parkeerexces” bezwaarlijk een voldoende concrete definitie te geven.
Blijkens de jurisprudentie kan onder het begrip “parkeerexces” ieder
excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:a. zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de
verdeling van de beschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers, die
gelegenheid om te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien hoofde niet
toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke aanvulling).b. In deze omschrijving ligt besloten, dat het gebruik van de weg als
parkeerplaats op zich zelf niet ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de
aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel of het aantal te
parkeren voertuigen relatief gezien een te grote ruimte opeist in
vergelijking met de behoefte aan parkeerruimte van anderen;c. alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om
andere motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde of
veiligheid en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke
aanvulling).Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste
plaats van een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van
de weg, strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt
de zienswijze van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven
- in de eerste plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en
daarop tijdelijk een voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van
bepaalde (categorieën van) voertuigen, die de weg in strijd met deze
bestemming gebruiken, is het bestuur gerechtigd strengere eisen te stellen
en scherpere grenzen te trekken. Daarbij mag het niet te diep ingrijpen in
het “normale” verkeer, en dus ook niet in het “normale” parkeren. In het
“normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke verkeersregeling
exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad, NG 1974, blz. S88 m.nt. jhr.
J.J.M.M. van Rijckevorsel.Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het
parkeren op de weg gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van
de gemeente, beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de
veiligheid van personen. Al deze vormen van excessief, hinderlijk en
ontsierend gebruik van de weg kunnen door de gemeentelijke wetgever aan
regels worden gebonden. Zie bij voorbeeld de beide Dordtse arresten van de
Hoge Raad, HR 15 juni 1971, NJ 1971, 432, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 32,
m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV.1.2.2, nr. 32566 en 25 april 1972, NJ 1972,
296, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV.
1.2.2, nr. 32567, NG 1972 blz. S 75, m.nt. J.H. van der Veen.3. Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingenGezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om
een onderscheid te maken tussen twee soorten van excessief gebruik van de
weg: gevallen die excessief zijn op grond van een verkeersmotief en die als
“parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander
motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Het
verdient aanbeveling deze bepalingen in hun geheel onder te brengen in de
APV en wel in een hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de huishouding
der gemeente”. Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven
plaatsing in een ander hoofdstuk, omdat aan deze bepalingen meerdere
motieven ten grondslag liggen.Met het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van de
bepalingen blijken de aan de bepalingen ten grondslag liggende motieven niet
steeds uit de tekst van de bepalingen. Het is daarom verstandig, dat in de
toelichting op de bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden gebracht.
Een van de voordelen van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde
gedraging verbieden, doch op grond van verschillende motieven, in één
artikel kunnen worden samengebracht.In afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen,
dat niet kan worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”,
waarvan gesproken kan worden als het gaat om gedragingen op de weg in de zin
van de WVW 1994. Daar deze voorschriften door het publiek wel als zodanig
(zullen) worden ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen in
deze paragraaf te regelen. Men denke hierbij aan een onderwerp als het
“aantasten van groenvoorzieningen”.4. Beperking tot gedragingen op de weg?Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in
de zin van de WVW 1994. Onder weg verstaat de APV ingevolge artikel 1:1
hetzelfde als de WVW 1994 daaronder verstaat. In artikel 1, eerste lid onder
b, van de WVW 1994 wordt het begrip wegen als volgt omschreven “alle voor
het openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin
liggende bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of
zijkanten”.In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld
welke als parkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo
hebben de artikelen 5:6, eerste lid onder b, 5:7, eerste lid, en 5:10 ook
betrekking op gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994. Beperking
van de hierin neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor
de hand, wanneer men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag
ligt. Deze bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van
verkeersbelangen.Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar
gesteld, indien zij buiten de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd.
Indien aan een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen,
is de werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin
van de WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8, tweede lid.Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven
ten grondslag. Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de
weg (in de zin van de WVW 1994). Voor zover deze gedragingen plaatsvinden
buiten de weg, kan hiertegen reeds op basis van andere voorschriften in
voldoende mate worden opgetreden. Zie bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1
oud).Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende
parkeerexcessen - zowel de “eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel
mogelijk in een afdeling samengevoegd. De bedoelde gedragingen zullen door
het publiek immers alle als parkeerexces worden ervaren.Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van
“voertuig” en “parkeren” is aansluiting gezocht bij de in de
wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte definities. Uit de
verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet slechts betrekking
hebben op gedragingen op de weg (in de zin van de WVW 1994).5. Vervangende parkeergelegenheidComplementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor
bepaalde categorieën voertuigen - in het bijzonder voor vrachtwagens - de
aanwezigheid van vervangende parkeergelegenheid moeten worden bezien.
Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe
zelf hiervoor behoren te zorgen. De indruk bestaat, dat er (met name buiten
de werkuren) in diverse gevallen op de bedrijfsterreinen toch voldoende
parkeergelegenheid voor de eigen vrachtwagens is of kan worden gecreëerd. In
beginsel is het niet onredelijk te achten, dat de chauffeurs die op enige
afstand van hun bedrijven wonen, hun vrachtwagens ’s avonds en in het
weekeinde niet meer voor de woning, maar bij voorbeeld op het eigen
bedrijfsterrein parkeren en dat zij zich, evenals andere forensen, met
“normale” vervoermiddelen begeven van het bedrijf naar de woning en
omgekeerd.Bij onderscheidene bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte.
Verder zijn de kosten, verbonden aan het creëren van eigen
parkeergelegenheid, dermate hoog, dat er de voorkeur aan gegeven zal worden
het parkeren van die vrachtwagens, waarvoor het bestaande eigen terrein geen
plaats biedt, te doen geschieden op openbare wegen en terreinen. Om aan de
zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, zou de overheid
het parkeren kunnen blijven toelaten (of wellicht zelfs parkeergelegenheid
kunnen scheppen) op parkeerterreinen en op die wegen waar het parkeren van
vrachtwagens op weinig of geen bezwaren stuit. Hoewel er niet a priori van
een plicht van de gemeentelijke overheid tot aanleg van vervangende
parkeergelegenheid kan worden gesproken, mag er anderzijds van worden
uitgegaan dat naleving van de hier bedoelde verbodsbepalingen met des te
meer reden gevergd kan worden, wanneer de belanghebbende een andere
parkeerplaats als alternatief ter beschikking staat. In het bijzonder kan
zulks het geval zijn ten aanzien van exploitanten van bestaande bedrijven,
aan wie onder omstandigheden bezwaarlijk een ontheffing kan worden
onthouden, wanneer een redelijk te realiseren alternatief voor hen
ontbreekt.Voor het geval van gemeentewege tot aanleg van een parkeerplaats wordt
overgegaan, zal er wellicht van het gemeentebestuur een zekere waarborg
worden verwacht dat voertuigen op een dergelijk parkeerterrein veilig kunnen
worden gestald. In het algemeen kan niet worden gesteld, dat de
gemeentelijke overheid een dergelijk verlangen dient te honoreren. Immers,
parkeerterreinen hebben, zo zij al onder toezicht staan, dit toezicht zelden
ook ’s nachts; bovendien is de toezichthouder in het algemeen niet
aansprakelijk voor aan de gestalde voertuigen door derden toegebrachte
schade; men denke hierbij aan de zogenaamde exoneratieclausules.Ten slotte zij erop gewezen dat een eventueel door de gemeente aan te leggen
parkeerterrein voor vrachtwagens zal moeten passen binnen een planologisch
kader (bestemmingsplan). Parkeerplaatsen zouden kunnen worden aangeduid met
een bord model E4 van bijlage 1 van het RVV 1990. De aanduiding van
parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de voorkoming van
parkeerexcessen moet gebeuren op basis van de betreffende bepalingen uit de
APV en niet op basis van verkeersborden die gebaseerd zijn op de
wegenverkeerswetgeving.6. OntheffingenBij de onderscheidene modelverbodsbepalingen is aangegeven ten aanzien van
welke bepalingen de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffingen als een
noodzakelijk element moet worden beschouwd. Met name zal ten aanzien van
bestaande bedrijven aan het verlenen van een ontheffing, waaraan
voorschriften kunnen worden verbonden en welke een naar plaats of tijd
beperkt karakter hebben, niet steeds kunnen worden ontkomen.7. Overleg met vervoerders(organisaties)Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de
betrokken chauffeurs en bedrijven betreffende de vaststelling of uitvoering
van parkeerregelingen van vrachtwagens e.d.Jurisprudentie- De Afdeling rechtspraak van de Raad van State bevestigt dat een
gemeentelijke parkeerexcessenregeling niet strijdig is met de
Wegenverkeerswet (oud) en haar uitvoeringsregelingen, zoals het RVV (oud).
ARRS 3-12-1992, JG 93.0120.Artikel 5:1 BegripsbepalingenVoor de toepassing van deze afdeling wordt onder “weg” verstaan hetgeen
artikel 1:1 van deze verordening daaronder verstaat. Concreet gaat het om
alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van
de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en
bermen of zijkanten. De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, eerste lid, onder
a, 5:7, 5:8, tweede lid, en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte”
parkeerexcessen betrekking. De andere artikelen in deze afdeling strekken
zich ook uit tot gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994. Zie
voorts de algemene toelichting bij deze afdeling. Ook voor het openbaar verkeer openstaande parkeerterreinen kunnen onder de
definitie van “weg” in de zin van de WVW 1994 worden gebracht. Hiervoor
pleiten de volgende argumenten. De WVW 1994 bevat blijkens haar considerans
regels inzake het verkeer op de weg. Wat in die wet onder “wegen” wordt
verstaan is hiervoor reeds vermeld. Artikel 2 van de WVW 1994 bepaalt dat,
met inachtneming van de voorschriften van de WVW 1994, bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur nadere regelingen worden gesteld nopens het
verkeer op de wegen. In een van die algemene maatregelen van bestuur, het RVV 1990, worden
gedragsregels gegeven voor parkeerplaatsen. Zie bij voorbeeld in artikel 24
e.v. en artikel 46 RVV 1990. Onder parkeerplaats wordt ook een parkeerterrein begrepen. Al vallen
parkeerterreinen onder de werking van de onderhavige parkeerexcesbepalingen,
dit neemt niet weg dat zij in een aantal gevallen daarvan zullen moeten
worden uitgezonderd. Te denken valt bij voorbeeld aan het parkeren van
vrachtwagens. Het is immers evident dat parkeerterreinen een belangrijke
functie vervullen ten behoeve van een redelijke verdeling van de beschikbare
parkeerruimte, zie verder de toelichting bij artikel 5:8. Onder aOm te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid
zal bestaan, is een definitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is
genomen de definitie van “voertuigen” die in artikel 1, onder al, van het
RVV 1990 wordt gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel zijn:
fietsen, bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en
wagens. In tegenstelling tot artikel 5.1.1 (oud) is in 2008 de
omschrijving positief geformuleerd en wordt direct aangesloten bij het RVV
1990. Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen
e.d. is een uitzondering gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te
ruime strekking zouden krijgen. Fietsen, bromfietsen en
gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie van voertuigen. Ook
deze kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden daarom als voertuig
beschouwd. Onder bDe omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in
artikel 1, onder ac, van het RVV 1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder
parkeren: het laten stilstaan van een voertuig anders dan
gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het
onmiddellijk in- of uitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk
laden of lossen van goederen. Het oude artikel 5.1.1, onder c
gaf deze definitie letterlijk weer. Verwijzing naar de definitie is
wetstechnisch te verkiezen omdat bij wijziging van de definitie in het RVV
de definitie in de APV niet behoeft te worden herzien. De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten
staan van voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de
voorgestelde verbodsbepalingen blijven. Het onmiddellijk in- en uitstappen
van personen en het onmiddellijk laden en lossen van goederen zijn dan
immers activiteiten die door deze modelbepalingen niet worden bestreken.
Evenmin zullen deze bepalingen van toepassing kunnen zijn ten aanzien van
voertuigen die bij een garagebedrijf stilstaan om benzine te tanken; in dit
geval is er geen sprake van parkeren. Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV
zich ook tot niet-bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een
voertuig (de eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede “het
laten stilstaan” een iets ruimere strekking heeft dan in de
wegenverkeerswetgeving gebruikelijk is. Die ruimere strekking maakt het
mogelijk dat ook de andere belanghebbenden bij het voertuig (dan de
bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-naleving van de
(parkeer)verboden in deze afdeling. Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf
e.d.Eerste lidRegelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die
in de uitoefening van hun (neven)bedrijf drie of meer auto’s op de weg
parkeren ook onder het verbod van het eerste lid van dit artikel vallen. De
Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft omtrent deze vraag beslist
dat het bij elkaar parkeren van drie of meer taxi’s door een exploitant van
een taxibedrijf niet valt onder de werking van deze bepaling, ARRS
28-9-1984, nr. R03.83.7524 (APV Schijndel). De rijschoolhouder die een
aantal voertuigen bij elkaar parkeert, viel volgens deze uitspraak eveneens
niet onder de werking van dit artikel. Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en
taxiondernemers excessieve vormen kan aannemen, is in het tweede lid daarom
expliciet bepaald dat onder “verhuren”, zoals in het eerste lid bedoeld,
mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor het geven van
rijlessen of voor het vervoeren van personen tegen betaling. Aldus kan ook
tegen excessief gebruik van de weg door rijschoolhouders en taxiondernemers
worden opgetreden. Tweede lidOnder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde
twijfel over de vraag of met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid
meer dan een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik
van de term “vergen” beschikt men over een meer objectieve maatstaf. De in
het derde lid gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het normaal
parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de
exploitant. Het bepaalde bij artikel 5:2 kan niet als een soort “escape”
fungeren ten opzichte van de andere in deze afdeling opgenomen
verbodsbepalingen. Artikel 5:2 mag met andere woorden niet gelezen worden in
verband met de andere artikelen in de afdeling, in die zin dat de
“faciliteit” die in artikel 5:2 is besloten - garagehouders enz. mogen twee
auto’s sowieso op de weg laten staan - ook impliceert dat zij een autowrak,
een niet-rijklaar voertuig, een groot voertuig enz. ongelimiteerd lang op de
weg mogen laten staan, omdat de ruimte die hen is aangewezen dezelfde
blijft. Immers, in artikel 5:2 bestaat het excessieve in de ruimte die door het
aantal voertuigen in beslag wordt genomen, in bij voorbeeld de artikelen 5:4
en 5:5 bestaat het excessieve met name in het niet gerechtvaardigde doel om
gedurende lange tijd parkeerruimte in beslag te nemen met wrakken of daarvan
nauwelijks te onderscheiden vehikels. Dit doel is, indien zulks door
garagehouders geschiedt, even onduldbaar als wanneer particulieren zich
hieraan bezondigen. Het bepaalde bij artikel 5:2 geeft de daarin genoemde
personen dus niet een “vrijstelling” om voertuigen te parkeren in afwijking
van de andere verbodsbepalingen in deze afdeling. Aldus besliste de Hoge
Raad in zijn arrest van 16 februari 1970, nr. 65705
(parkeerexcessenverordening Maassluis, niet gepubliceerd). Wanneer in de gemeente een automarkt wordt gehouden, dient nog de volgende
uitzondering te worden toegevoegd: “Het in het eerste lid (oud, nu derde
lid) gestelde verbod is niet van toepassing op het parkeren van voertuigen
waarvoor een standplaats op een automarkt is aangewezen, op deze standplaats
gedurende de tijd dat deze markt wordt gehouden.” Derde lid, onder aDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg
voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun toebehoren of
zijn toevertrouwd. Het gaat hier om situaties waarin het gebruik van
parkeerruimte op buitensporige wijze plaats heeft en uit dien hoofde niet
toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief). Bij het opstellen van deze bepaling is er naar gestreefd de
delictomschrijving zoveel mogelijk vrij te houden van elementen waarvan de
bewijslevering moeilijkheden kan opleveren. Niettemin kan met name het
bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte”
van de hier bedoelde activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende
voertuigen “hem toebehoren of zijn toevertrouwd”, onder omstandigheden
problemen opleveren. De woorden “drie of meer voertuigen” zijn gekozen om de
bewijslast niet onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts
betrekking heeft op het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of
gewoonte plaatsvindt, blijft het normaal parkeren van de voor persoonlijk
gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en eventueel van zijn
gezinsleden mogelijk. (Zie het eerste lid, onder b). Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat
wil zeggen op het parkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW
1994). Het zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor
gedragingen buiten de weg. Derde lid, onder bReparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten
inzake geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt
geklaagd over de als gevolg van deze activiteiten verminderde
parkeergelegenheid. Met het oog op het vorenstaande is het derhalve
wenselijk de strafbaarheid van het herstellen of slopen op de weg niet te
relateren aan de omstandigheid dat er sprake moet zijn van drie of meer
voertuigen. Indien het slopen of herstellen van een voertuig bij herhaling
geschiedt, moet - met het oog op de vorengenoemde bezwaren - hiertegen
kunnen worden opgetreden, daargelaten of zich in de onmiddellijke omgeving
meer auto’s bevinden die betrokkene “toebehoren of zijn toevertrouwd”. Wel
zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de weg als het
veroorzaken van hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel 2:47. Met
het oog op het toenemend aantal klachten achten wij een strafbepaling welke
zich in het bijzonder richt tot de onderhavige activiteiten, wenselijk naast
genoemde (algemene) verbodsbepalingen.Gelet op de strekking van deze bepaling kan zij niet als een
“parkeerexcesbepaling” in de strikte betekenis van het woord worden
aangemerkt. Gezien het verband met de andere in deze afdeling opgenomen
bepalingen achten wij het niettemin wenselijk het onderhavige voorschrift in
deze afdeling op te nemen. Met de hierbedoelde bepaling kan naar verwachting
beter worden opgetreden tegen met het slopen en repareren van voertuigen
gepaard gaande geluid- en stankoverlast en verontreiniging van de weg.
Ingevolge de aanhef is slechts diegene strafbaar die bij herhaling de weg
als werkplaats voor reparatie- of sloopdoeleinden gebruikt. Ook voor
diegenen moet echter de mogelijkheid blijven bestaan aan de door hem (en
zijn gezin) gebruikte auto kleine reparatiewerkzaamheden te verrichten. Het
vierde lid opent deze mogelijkheid.Vierde lidHet verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op
zijn plaats zijn in geval, alle omstandigheden in aanmerking genomen,
redelijkerwijs moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere
mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde
auto’s op de weg te parkeren. Te denken is hierbij aan het geval dat de
exploitant van een reeds lang bestaand bedrijf in de feitelijke
onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de nabijheid van zijn bedrijf
stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere wijze de beschikking te
krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden,
onder meer omtrent de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen voor
de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst,
alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter plaatse door de houder
van de ontheffing mag worden geparkeerd. In dit verband mag worden gewezen
op hetgeen in de algemene toelichting is gesteld over het voorzien in
vervangende parkeergelegenheid. Tevens wordt hier de aandacht gevestigd op
wat daar is opgemerkt over het verlenen van ontheffing ten aanzien van
bestaande bedrijven.Jurisprudentie- De Afdeling rechtspraak keurde zelfs de weigering van de gemeente
Binnenmaas om ontheffing te verlenen voor het parkeren van meer dan twee
auto’s bij elkaar goed. Het feit dat het bedrijf ter plaatse was toegestaan
deed daaraan niet af. Het behoud van het beperkte aantal parkeerplaatsen in
de omgeving van het bedrijf woog zwaarder [ARRS 16-8-1988, AB 1989, 373].
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van
voertuigenHet komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt
probleem. Van aantasting van het uiterlijk aanzien van de omgeving is niet
of nauwelijks sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt en het
gebruik van de beschikbare parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden. Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk
aangeboden worden. Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt
het voor de omwonenden aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke
uitstalling van voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een
aanmerkelijk beslag op de beschikbare parkeerruimte gelegd. Wanneer de
lokale overheid dit gedrag als ongewenst beschouwt en het daarom wil
tegengaan, moet er voor gewaakt worden dat de verbodsbepaling niet al te
diep in het verkeer ingrijpt. Het gaat te ver wanneer een eigenaar zijn
voertuig niet meer voor zijn woning zou kunnen parkeren omdat er een bordje
te koop achter de voorruit hangt. Waar precies de grens van het ingrijpen
ligt kan niet altijd helder aangegeven worden. Wanneer een groot aantal
voertuigen bij elkaar te koop wordt aangeboden, is het duidelijk dat die
grens overschreden is. Hoe zit het evenwel met twee voertuigen die bij een
druk bezocht winkelcentrum te koop aangeboden worden? Vaak moet aan de hand
van de plaatselijke omstandigheden beoordeeld worden of de grens wel of niet
overschreden is. Het verdient daarom geen aanbeveling een algemeen verbod in de APV op te
nemen. Gekozen is voor een constructie waarin het college de bevoegdheid
heeft gebieden aan te wijzen waar het verbod van kracht is. Wanneer er naar
het oordeel van het college sprake is van overlast kan het dit verbod
activeren. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b,
wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich
niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig. Artikel 5:4 Defecte voertuigenVeelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op
de weg worden geplaatst. De eigenaar of houder van een of meer van
dergelijke voertuigen heeft deze meestal aangekocht om na weken of zelfs
maanden van nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te
creëren. Veelal slaagt hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de
weg wordt achtergelaten, waar het na verloop van tijd degenereert tot
autowrak. Deze bepaling richt zich in het bijzonder tegen dit soort
parkeergedragingen. Het excessieve is in het bijzonder gelegen in het in
relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe
men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan het hierbedoelde parkeren een
ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente meebrengen en om die
reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die gevallen waarin er
sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig, moet
noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een te ruime strekking
krijgen. Deze bepaling ziet slechts op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil
zeggen op het plaatsen en hebben van defecte voertuigen op de weg (in de zin
van de WVW 1994). Het zou te ver gaan deze gedragingen ook buiten de weg te
verbieden. Jurisprudentie- Blijkens de jurisprudentie stuit een verbod langer dan op drie
achtereenvolgende dagen te parkeren, niet op bezwaren, HR 13-6-1972, VR
1972, nr. 105, OB 1973, XIV.1.2.2, nr. 34064, over de APV van Delft, waarin
een termijn van twee dagen werd aangehouden; HR 5-5-1975, nr. 67792 (niet
gepubliceerd) over de Parkeerexcessenverordening van Nijmegen, waarin een
termijn van zeven dagen werd aangehouden. Zoals opgemerkt in de toelichting
op artikel 5.1.1., onderdeel c (oud, artikel 5:1, onderdeel b), wordt het
begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet
alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig. Artikel 5:5 VoertuigwrakkenAnders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende
zekere tijd in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in
relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe
men een voertuig op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak,
inclusief een fiets of bromfiets, in de eerste plaats aanstoot, doordat het
een ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een
gevaar in voor spelende kinderen en voor de weggebruikers. Het op de weg
plaatsen of hebben van een wrak is dus primair om die reden excessief.
Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde verkeersmotief een rol spelen
bij het uitvaardigen van dit verbod. Ofschoon een wrak vaak niet meer zal
kunnen worden beschouwd als voertuig in de zin van de
wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar strekking en
het verband met de andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling aan te
merken. De onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben
van wrakken op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het elders in de
openlucht opslaan van wrakken vindt reeds regeling in de model
Afvalstoffenverordening en tevens in artikel 10.17 van de Wet milieubeheer.
De delictsomschrijving bevat derhalve niet tevens het bestanddeel “van de
weg af zichtbaar”. Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de
weg plaatst of heeft. Dat is op zich al een ruimere kring van subjecten dan
alleen de bestuurder; ook andere belanghebbenden bij het voertuig vallen
onder deze bepaling. Jurisprudentie: - Bekendmaking besluit. Verwijderingsactie fietswrakken. Gezien de
plaatsing van betreffende bepaling in de APV is geen sprake van een bepaling
die betrekking heeft op de openbare orde, waardoor verweerder i.c. bevoegd
is tot het toepassen van bestuursdwang. Ten onrechte is de brief van eiser
niet opgevat als een verzoek om het besluit ingevolge art. 5:24, derde lid,
Awb op schrift te stellen en als een verzoek om schadevergoeding. (Rb.
Utrecht, 01-10-2010, SBR 09/1249; College van B&W van Utrecht, Gmw 125
eerste lid; Awb 3:41 eerste lid, 3:42 eerste lid 1, 5:21, 5:24 eerste en
derde lid, LJN: BN8842). Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d.Eerste lid, onder aDeze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van
voertuigen die voor recreatie e.d. worden gebruikt. Hieronder vallen in
ieder geval: caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens,
magazijnwagens, keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden
“parkeren” gewijzigd in “te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze
bepaling eenvoudiger te maken. Met het steeds een paar meter verplaatsen van
een caravan, aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt overtreding van
deze bepaling niet langer meer voorkomen. Met de zinsnede “of anderszins
voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is beoogd aan te geven
dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks” worden
gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen. Het excessieve
van het hier bedoelde parkeren is in de eerste plaats gelegen in het
buitensporige gebruik van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast
is dat het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente. Het plaatsen
of hebben gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen wordt niet
verboden, opdat de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn kampeerwagen,
caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed te maken,
respectievelijk na de reis op te ruimen. Ook met betrekking tot deze gevallen zou het voorzien in vervangende
parkeergelegenheid, waar dit soort voertuigen kan worden gestald, overwogen
kunnen worden. Verwezen wordt naar hetgeen hierover in de algemene
toelichting is gesteld. Jurisprudentie- Afwijzing handhavingsverzoek tegen het parkeren van een bedrijfsvoertuig
met aanhangwagen op laan. Ingevolge art. 13.5, eerste lid, APV 2006 gemeente
Beverwijk is het verboden op of aan de weg een kampeerwagen, caravan,
magazijnwagen, aanhangwagen, keetwagen of een ander dergelijk voertuig dat
uitsluitend of mede voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt langer
dan drie dagen zonder wezenlijke tijdsonderbreking op de weg te plaatsen of
te hebben. Ter zitting van de Afdeling is vastgesteld dat hoofdstuk 13 van
de APV 2006 als titel heeft "Parkeerexcessen". Dit betekent dat ervan moet
worden uitgegaan dat de in dit hoofdstuk opgenomen artikelen, waaronder art.
13.5, tot doel hebben optreden mogelijk te maken tegen parkeerexcessen. De
Rb. heeft art. 13.5, eerste lid, aldus uitgelegd dat het parkeerexcesverbod
alleen geldt voor aanhangers en dergelijke indien deze uitsluitend of mede
voor andere dan verkeersdoeleinden worden gebruikt. Die lezing is echter
onjuist. Aanhangwagens en dergelijke die in de bepaling worden genoemd, zijn
slechts voorbeelden van voertuigen die uitsluitend of mede voor andere dan
verkeersdoeleinden plegen te worden gebruikt. Waar het op aan komt, is of ze
langer dan drie dagen zonder wezenlijke tijdsonderbreking een plaats hebben
op de weg. Anders dan de Rb. is de Afdeling daarom van oordeel dat de
aanhangwagen waarop het verzoek van appellant betrekking heeft, een voertuig
is waarop het verbod van art. 13.5, eerste lid, APV 2006 van toepassing is.
Met de Rb. wordt echter geoordeeld dat appellant niet aannemelijk heeft
gemaakt dat de aanhangwagen langer dan drie dagen zonder wezenlijke
tijdsonderbreking werd geparkeerd. Zoals de Rb. heeft overwogen, is tijdens
door het college uitgevoerde controles meestal gebleken dat de aanhangwagen
niet aanwezig was en bieden de stukken ook overigens geen grond voor de
vaststelling dat deze zonder wezenlijke tijdsonderbreking langer dan drie
dagen in de wijk waar appellant woonachtig is, was geplaatst. Het dagelijks
's avonds parkeren van de aanhangwagen nadat deze overdag in gebruik is
geweest, rechtvaardigt een zodanige vaststelling niet. Gelet hierop bestaat
geen grond voor het oordeel dat door het parkeren van de aanhangwagen art.
13.5, eerste lid, APV 2006 is overtreden en heeft het college het verzoek om
handhavend optreden wegens overtreding van dit artikellid terecht afgewezen.
De Rb. is, zij het op andere gronden, tot hetzelfde oordeel gekomen. (ABRS,
zaaknummer: 200805911/1, datum uitspraak: 15 april 2009, LJN: BI1079
Eerste lid, onder bDeze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk
aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van caravans e.d.
elders dan op de weg in de zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze
bepaling derhalve niet een “eigenlijk” parkeerexces, dat immers
veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW
1994).Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt
het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet
alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig. Jurisprudentie- De Afdeling rechtspraak van de Raad van State stelde de gemeente Beverwijk
in het gelijk enerzijds in de aanwijzing van een weg waar parkeren van een
kampeerwagen langer dan 48 uur niet is toegestaan en anderzijds in de
weigering hiervan ontheffing te verlenen. De verkeersveiligheid en het
aanbod van parkeerruimte waren in het geding. ARRS 11-3-1993, AB 1993,
553.- De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State geeft aan dat het
college van zijn bevoegdheid om voor een bepaalde locatie te bepalen dat er
niet met een kampeerwagen e.d. mag worden geparkeerd (zoals in art. 5.1.5,
eerste lid, onder b (oud) bedoeld), slechts gebruik kan maken voor zover het
gaat om een locatie die geen “weg” is in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Binnenplein is weg in de zin van de WVW en valt
daarmee niet onder “aangewezen plaats” uit de APV-bepaling. ABRS 18-4-1997,
JG 97.0210 m.nt. A.B. Engberts. Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenDeze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf
reclame maken door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften,
op de weg te parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als
handelsreclame in de zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op
een voertuig van de naam van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is
en een (korte) aanduiding van de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt
aan te bieden. Deze voertuigen worden immers niet primair gebruikt “met het
kennelijke doel om daarmee handelsreclame te maken”, maar vooral als
vervoersmiddel. Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen
het tekort aan parkeerruimte en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men
het voertuig op de weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden
bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het
tegengaan van ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente. In deze
bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt dat
de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben
van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare
plaats is geregeld in artikel 4:15 van de APV. Het in dit artikel omschreven
verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame (commerciële reclame).
Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet blijkt,
dat de gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van handelsreclame
aan beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met artikel 10
EVRM en 19 IVBP zij verwezen naar de toelichting bij artikel 4:15. Onder omstandigheden mag hij, blijkens bedoelde jurisprudentie, ook het
maken van reclame, waardoor gedachten of gevoelens worden geopenbaard
(artikel 7 Grondwet) of een mening wordt geuit (artikel 10 EVRM) aan
beperkingen onderwerpen. Men spreekt wel van “ideële reclame”. De
wenselijkheid en mogelijkheid hiervan dienen plaatselijk te worden bezien.
Het hier geregelde verbod luidt algemeen: voor het gehele grondgebied van de
gemeente (behoudens de ontheffingsmogelijkheid van het tweede lid). Het
staat de gemeenten echter vanzelfsprekend vrij de werking van het verbod -
naar plaats of tijd - afhankelijk te stellen van het oordeel van het
college. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b,
wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich
niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig. Jurisprudentie- De Afdeling bestuursrechtspraak acht het beleid van het college van
Zierikzee geen ontheffingen te verlenen voor het parkeren van
reclamevoertuigen binnen de bebouwde kom en de daaropvolgende
bestuursdwangaanschrijving aanvaardbaar. De bescherming van het uiterlijk
aanzien (beschermd stadsgezicht) speelt een belangrijke rol. ABRS 1-8-1994,
JG 95.0245.- De Afdeling bestuursrechtspraak meent dat het college van Groningen
terecht een dwangsomaanschrijving heeft doen uitgaan tegen een voor een
winkel geplaatste riksja, waarmee handelsreclame werd gemaakt. Voor de
toepassing van deze bepaling is de aanwezigheid van een verkeersgevaarlijke
situatie niet vereist. ABRS 5-12-2001, nr. 200103426/1. Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenAlgemeenIn gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat
het parkeren van grote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen
in de stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan.
Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt
ervaren als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij
schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende
zichtbaarheid van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen,
buitensporige inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van
het uitzicht vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der
gemeente enz. Op den duur zal het parkeren van grote voertuigen dan ook niet
meer dienen te geschieden op wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op
die wegen binnen de bebouwde kom, welke gelegen zijn in het centrum of in de
woonwijken. Uit de jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de
Hoge Raad het parkeren van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de
achtergrond van de recente verkeersomstandigheden en maatschappelijke
inzichten, niet (meer) redelijkerwijze als “normaal” verkeer kan worden
beschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels waarmee het parkeren van
grote voertuigen, voor zover dit excessief is, kan worden tegengegaan. Zie
voorts ook de algemene toelichting onder punt 5 Vervangende
parkeergelegenheid.Eerste lidDeze bepaling verschaft mogelijkheden om aantasting van het uiterlijk
aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van bepaalde voertuigen
tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote voertuigen kan immers op
bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor monumenten en historische
gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open landschappen een ernstige
aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon betekenen.
Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s bijvoorbeeld
kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het zijn deze
situaties waarop deze bepaling het oog heeft.Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad,
dorp of landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de
voorkeur aan gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een
nader oordeel van het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn.
Aangezien de plaatsen waar ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich
kan voordoen, vrijwel steeds aan te geven zullen zijn, is de bepaling aldus
geredigeerd dat het verbod slechts geldt ten aanzien van die plaatsen die
het college heeft aangewezen. Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig
kunnen geschieden doordat het college in zijn besluit verwijst naar een
plattegrond van de gemeente waarop de plaatsen, waar niet mag worden
geparkeerd, worden gearceerd.Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren
van grote voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet
enkel betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen. Wat het motief:
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient er op
te worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het
parkeren op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of
karakteristiek een bijzondere betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn
van een “parkeerexces”.In het licht van het motief dat ten grondslag ligt aan het in het eerste lid
bedoelde verbod verdient het aanbeveling zowel een lengte- als een
hoogtecriterium te hanteren. Zeer wel denkbaar is immers dat een voertuig
weliswaar nog geen lengte van 6 meter heeft, doch niettemin op grond van de
hoogte schadelijk moet worden geacht voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente.Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het
gemeentebestuur ter zake zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij
openbare kennisgeving aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke eisen
van schoonheid en karakteristiek. In dit verband moge tevens worden gewezen
op de subjectieve redactie van de onderhavige bepaling.Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde
verbod zou dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje.
Primair ware hier echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen. Bij
de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote
voertuigen met het oog op de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente niet mogen worden geparkeerd, zal eventueel rekening moeten worden
gehouden met een provinciale verordening die - geheel of gedeeltelijk -
hetzelfde terrein uit hoofde van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld
een verordening bescherming landschapsschoon.Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden
gemaakt ten behoeve van autobussen in lijndienst. Een speciaal probleem
wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de aandacht van
belanghebbenden te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de in de
gemeente gevestigde ondernemingen door de gemeente in kennis worden gesteld
van dit verbod. In veel gemeenten wordt een systeem toegepast, waarbij langs
de naar de gemeente toeleidende wegen door middel van aanwijzingsborden
kenbaar wordt gemaakt, dat binnen de (bebouwde kom van de) gemeente het
parkeren van grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig
aangeduide parkeergelegenheden.Tweede lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met
een excessief gebruik van de weg. Met betrekking tot dit motief:
buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat het in dat verband
niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen behoeft te
gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze
zin opleveren. In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen
van een hoogtegrens minder opportuun.Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet
toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd
op de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in
verband met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door
middel van een verwijzing naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan
kan bij voorbeeld door het gebruik van verschillende kleuren bij het arceren
van de plaatsen waar niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk
motief ten grondslag ligt aan de aanwijzing of dat beide motieven daaraan
ten grondslag liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan een aanwijzing
beide motieven ten grondslag kunnen liggen.Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de
toelichting op eerste lid. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1,
onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit
artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op
de andere belanghebbenden bij het voertuig.Derde lidDe werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid
beperkt tot de avond en de nacht, alsmede het weekeinde en de doordeweekse
feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren van
grote voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de
belangen van met name handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt echter
anders wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente in
het geding is. Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar
de mening van het college schadelijk is voor dit uiterlijk aanzien, moet te
allen tijde verboden kunnen worden. Daarom geldt de in het derde lid
vervatte uitzondering niet voor het in het eerste lid gestelde verbod.
Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het
tweede lid niet van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat
aan bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan,
verboden krachtens het hierop volgende artikel 5:9.Vierde lidNaast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het
college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee leden
omschreven verboden een ontheffing te verlenen. Aldus kan worden voorkomen
dat de werking van deze verboden zou leiden tot een onevenredige aantasting
van bedrijfsbelangen. Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval
moeten worden bekeken. Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven
- ongeacht de aard - kunnen worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog
geen ontheffing.Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik
dienen te worden gemaakt:- voor voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken
en bij bouwwerkzaamheden, voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van
het werk worden geparkeerd;- voor chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring overleggen,
waaruit blijkt dat betrokkene niet van een speciaal daartoe aangewezen
parkeerterrein gebruik kan maken en ook vaststaat dat betrokkene zonder
ontheffing in moeilijkheden zou komen. Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover
het gaat om bij voorbeeld:- rijdende winkels;- wagens van kermisexploitanten;- wagens van bedrijven die in geval van bij voorbeeld ongevallen in het
wegverkeer terstond moeten kunnen “uitrukken” (sleepwagens e.d.);- voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor bijzondere transporten (auto’s
met speciale klimaatregeling) of anderszins zodanig afwijken (elektrowagens
met beperkte actieradius) dat bijzondere eisen aan de parkeerplaats moeten
worden gesteld.Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden
betreffende de tijd en de plaats waarop deze zal gelden. Jurisprudentie- De instelling van een parkeerverbod voor grote voertuigen dient of te
gebeuren op basis van de APV of op basis van een verkeersbesluit
(Wegenverkeerswetgeving). Een combinatie hiervan is niet mogelijk. Zie Vz.
AGRS 27-4-1993 (B03.93.0018), JU 941157 (VNG-databank).- Ontheffingenbeleid van gemeenten Grave en Stad Delden, waarbij geen
ontheffingen worden verleend voor het parkeren van grote voertuigen in een
woon buurt, wordt door de Voorzitter van de ARRS als niet onredelijk
aangemerkt. Vz. ARRS 18-12-1992,S03.92.4266, JU 931114 (VNG-databank) en Vz.
ARRS 16-9-1993,S03.93.3369, JU 941013 (VNG-databank).- De weigering een ontheffing te verlenen voor het parkeren van een groot
voertuig wordt vernietigd, omdat er geen sprake is van een hoge parkeerdruk
ter plaatse, zoals werd aangevoerd. ARRS 4-5-1993, JG 93.0353 .Bij een
verzoek om bestuursdwang in geval van het parkeren van een groot voertuig,
waarbij het uiterlijk aanzien in het geding is, dient het college een goede
belangenafweging te maken tussen enerzijds de redelijke eisen van welstand
en anderzijds de belangen van de eigenaar van het voertuig. De
belangenafweging acht de Afdeling rechtspraak niet onredelijk. ARRS
3-6-1991, JG 92.0301.- Wanneer (nagenoeg) de gehele bebouwde kom wordt aangewezen als gebied waar
geen vrachtwagens mogen worden geparkeerd, dient het college zich ervan te
vergewissen dat geschikte alternatieve parkeergelegenheid aanwezig is,
waarbij ook rekening moet worden gehouden met de veiligheid van de
geparkeerde vrachtwagens. ABRS 15-5-2001, nr. 200002098/1. Artikel 5:9
Parkeren van uitzichtbelemmerende
voertuigenEerste lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren
van vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik
bestemd gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of
gebruikers van het gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun
anderszins hinder of overlast wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting
bij artikel 5:8. Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder
of overlast wordt aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of
overlast dan uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan
bewoners of gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden
gedacht aan belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast,
bij voorbeeld ten gevolge van het starten en warmdraaien van grote
voertuigen. Dat een dergelijke zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds
oude uitspraak van de Hoge Raad (HR 16 januari 1986, NJ 1968, 198) waarin de
Hoge Raad de bedoelde zinsnede in de APV van Enschede verbindend achtte. De
delictsomschrijving kan desgewenst worden geconcretiseerd door het
bestanddeel “bij” te vervangen door “binnen een afstand van (...) meter van”
(een voor bewoning enz. bestemd pand op zodanige wijze dat enz.) Zo wordt in
de APV van Rotterdam een afstandsmaat van 10 meter gehanteerd. Zoals
opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen
richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig. Tweede lidDe in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren
van) "hoogwerkers", meetwagens e.d. Een ontheffingsmogelijkheid is niet
geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze mogelijkheid te rijmen valt met
het hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.
Artikel 5:10 Aantasting groenvoorzieningen door
voertuigenEerste lidHet is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken,
openbare beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het
parkeren van voertuigen. Met de onderhavige bepaling wordt beoogd
beschadiging van groenstroken e.d., die het uiterlijk aanzien van de
gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het groen beter aan zijn
bestemming te doen beantwoorden. Aangezien deze bepaling zich uitsluitend
richt tegen een “oneigenlijk” parkeerexces - dat wil zeggen tegen een
gedraging welke buiten de “weg” (in de zin van de wegenverkeerswetgeving)
plaatsvindt, behoeft voor strijd met de bepalingen van de
wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om deze reden bestaat er
geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare
beplantingen enz. wordt verboden. Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken
wel deel uit van de “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994.
Aangezien de berm rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de
desbetreffende weg betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor
de berm, zoals parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat
auto’s, motoren e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met
uitzondering van het trottoir, het voetpad, het fietspad of het ruiterpad -
mogen worden geparkeerd. Onder deze andere weggedeelten waar wel geparkeerd
mag worden vallen ook de bermen van een weg. Indien in een bepaald geval het
parkeren in een berm als ongewenst moet worden aangemerkt, kan een
parkeerverbod voor die berm worden ingesteld. Dit kan door plaatsing van het
bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990 met een onderbord, waarop staat dat
het parkeerverbod alleen geldt voor de berm. Het is tevens mogelijk dat het
parkeren op de rijbaan niet wenselijk is, bijvoorbeeld uit oogpunt van de
verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de berm wel kan worden
toegestaan. Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde bord E1
noodzakelijk, maar nu met een onderbord waarop staat dat parkeren in de berm
wel is toegestaan. Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de
bermen begrijpt, is het in artikel 5:10 vervatte verbod beperkt tot
groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet in de gevallen waarin
het voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst, welke geen deel
uitmaakt van de weg (in de zin van de Wegenverkeerswet). Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet
strafbaar, indien zulks geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of
uit te stappen dan wel voor het laden of lossen van goederen. Het moge
duidelijk zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing behoren
te zijn op een verbod tot het doen of laten staan van voertuigen in
groenvoorzieningen. Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen
“doen of laten staan” in plaats van “parkeren”, omdat ook het tot stilstand
brengen van een auto in een plantsoen beschadiging van het groen en
vermindering van de aantrekkelijkheid veroorzaakt. Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige
gevallen ook zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het Wetboek van
Strafrecht met zich mee brengen. Zie voorts HR 27 oktober 1930, NJ 1931,
blz. 62, waarbij een bepaling in de APV van Assen, volgens welke het in de
kom van de gemeente verboden was zich te bevinden op de van gemeentewege
aangelegde grasperken, verbindend werd geacht. De bewering dat de
gemeentelijke wetgever niet bevoegd zou zijn naast het algemene verbod van
artikel 461, Wetboek van Strafrecht bedoelde verbodsbepaling uit te
vaardigen, ging niet op. Deze APV-bepaling had naar het oordeel van de Hoge Raad kennelijk ten doel
“maatregelen te nemen tegen beschadiging van stadsbosch en door de gemeente
aangelegde grasperken, derhalve zorg voor de instandhouding van gemeentelijk
terrein, zijnde een onderwerp dat de huishouding van de gemeente betreft”. Indien het in artikel 5.1.10 (oud) bedoelde voertuig een door een
woonwagenbewoner bewoonde woonwagen is, zal het college deze niet met
toepassing van bestuursdwang op grond van artikel 61 Woonwagenwet uit de
gemeente kunnen doen verwijderen dan nadat hiervoor door gedeputeerde staten
toestemming is verleend als bedoeld in dat artikel en nadat een waarschuwing
op grond van het vierde lid van dat artikel is uitgevaardigd. Zie Wnd. Vz.
ARRS 24 juni 1983, nr. RO3.83.3806/S 5980 (Oosterhout). Tweede lidBij de onder b bedoelde voertuigen kan worden
gedacht aan voertuigen, in gebruik bij de politie of de brandweer, als ook
bij de afdeling Beheer Leefomgeving. Campings vallen onder terreinen als
bedoeld onder c. Artikel 5:11 Overlast van fiets of
bromfietsHet verwijderen van weesfietsen en fietswrakken is primair een gemeentelijke
taak. Voor de verschillende fasen in het proces zijn er juridische
randvoorwaarden. De juridische basis wordt gevormd door dit artikel. Het college moet bepalen in welke gebieden de aanpak van weesfietsen gaat
plaatsvinden. Het gebied moet op een logische manier gekozen worden. Het is
een gebied waar fietsenrekken of fietsenklemmen staan voor bezoekers van de
voorziening. Dit betekent onder meer dat de straal van het gebied vrijwel
altijd beperkt zal zijn tot enkele minuten loopafstand van de voorziening. Dit artikel geeft de mogelijkheid om fietswrakken te verwijderen. Daarnaast
geef dit artikel de mogelijkheid om de problematiek van de weesfietsen aan
te pakken. De maximale stallingsduur moet worden aangekondigd bij de
betreffende stallingsplaatsen. Hiertoe worden borden geplaatst op duidelijk
zichtbare plaatsen. Deze borden bevatten bijvoorbeeld de volgende elementen: - Er geldt hier een maximale stallingsduur van 28 dagen, op grond van
artikel 5:11, van de Apv;- fietsen die langer staan worden verwijderd;- informatie over de verwijderde fietsen is te krijgen bij het fietsdepot. Wanneer uit aanwezigheid van een label blijkt dat de fiets na het
verstrijken van de maximale stallingsduur onafgebroken in de stalling
aanwezig is geweest, is er sprake van een eovertreding. Vervolgens neemt een
toezichthouder het besluit om de fiets te verwijderen, oftewel bestuursdwang
toe te passen. De taak bestaat uit het vaststellen van de overtreding en het
uitreiken van de beschikking. Deze beschikking kan niet worden overhandigd,
omdat de eigenaar van de fiets niet bekend is. Daarom wordt de beschikking
aan de fiets bevestigd. In de beschikking staat onder meer dat de eigenaar
van de fiets de gelegenheid krijgt om verwijdering van de fiets te
voorkomen. Er moeten tenminste de volgende elementen op staan:- de datum;- uw fiets staat al meer dan 28 dagen onafgebroken gestald. Dat is verboden
op grond van artikel 5:11 van de Apv;- daarom is besloten bestuursdwang toe te passen;- u krijgt 48 uur de tijd om de fiets zelf te verwijderen;- na het verstrijken van deze periode wordt de fiets verwijderd op last van
de gemeente;- een website voor informatie. Het verwijderen van de fietsen kan plaatsvinden na het verstrijken van de
begunstigingstermijn van 48 uur. Jurisprudentie- ABRS 24 oktober 2007, JB 2008, 6: Bestuursdwang, aanzegging.
Bestuursdwang, spoedeisende situatie (gemeente Amersfoort). Verwijdering van
fiets die onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen is
geplaatst. De rechtbank heeft terecht overwogen dat ter beoordeling staat of
in dit geval optreden zo spoedeisend was dat toepassing mocht worden gegeven
aan artikel 5:24, zesde lid, Awb. Zij is terecht en op goede gronden tot het
oordeel gekomen dat de vereiste spoed zich er tegen verzette de beslissing
tot bestuursdwang tevoren op schrift te stellen en appellant een termijn te
gunnen om zelf zijn fiets te verwijderen. De Afdeling kan zich vinden in
hetgeen de rechtbank hieromtrent heeft overwogen, namelijk dat dagelijks
door fietsers en voetgangers intensief gebruik wordt gemaakt van het
stationsgebied en dat het plaatsen van fietsen buiten de daartoe aangewezen
plaatsen de vrije doorgang kan belemmeren, hetgeen tot overlast en
gevaarlijke situaties kan leiden en het onjuist plaatsen van andere fietsen
kan uitlokken. - ABRS 12 mei 2010, AB 2010/270; JB 2010/163; LJN BM4174: Spoedeisende of
superspoedeisende bestuursdwang, begunstigingstermijn van 15 minuten,
B&W van Nijmegen; verwijderen foutief geplaatste fiets.2Inzameling van geld of goederenArtikel 5:12 Inzameling van geld of
goederenAlgemeenIn het kader van de vermindering van regelgeving en de vereenvoudiging van
vergunningen is gekeken of de inzamelingsvergunning gehandhaafd dient te
worden of dat er andere mogelijkheden zijn variërend van afschaffen van de
vergunning tot een algemene regel. AchtergrondVan oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin van het publiek door middel van collecten, inschrijvingen,
verkoop van steunbonnetjes enz. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van
volkomen betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de
inzamelaar niet de charitatieve doelstelling voorop staat maar een ander
(commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de
opbrengst naar het goede doel gaat terwijl dit voor maar een klein deel het
geval is. Buiten de sfeer van het strafrecht ligt het bestrijden van ongewenste
praktijken primair op de weg van de gemeenten die het vergunningenbeleid
voor inzamelingen in handen hebben. Dit is destijds verwoord in de Memorie
van Toelichting (MvT) bij het wetsontwerp tot aanvulling van het Wetboek van
Strafrecht met een bepaling omtrent telefonische colportage voor een goed
doel (Kamerstuk 15678, Stb. 1982,12). Bijlage bij dit kamerstuk was het
rapport van de Werkgroep misbruik bij charitatieve acties. Deze
interdepartementale werkgroep werd in 1976 ingesteld naar aanleiding van
kamervragen met als opdracht te rapporteren op welke wijzen zich bij
charitatieve acties misbruik kan voordoen en of en in hoeverre dit kan
worden bestreden. In de MvT wordt het volgende opgemerkt: “Ook de overheid heeft een taak om
het misbruik dat in sommige gevallen van de betere gevoelens van de mensen
en van hun goedgeefsheid wordt gemaakt te bestrijden. Niet alleen is dit
nodig ter bescherming van het publiek, maar ook ter bescherming van de
bonafide charitatieve instellingen, die voor de financiering van hun
activiteiten in meerdere of mindere mate zijn aangewezen op de offerzin van
het publiek. Het rapport stelt vast, dat in de jurisprudentie in het algemeen wordt
aangenomen dat de gemeentelijke wetgever regelend mag optreden ten aanzien
van zowel het venten als het collecteren in de gemeente. De gemeentelijke
wetgever dient in zijn regeling van het venten echter wel een uitzondering
te maken voor het venten met gedrukte stukken, daar hij anders in strijd
komt met artikel 7 van de Grondwet.” Huidige ontwikkelingenInmiddels zijn we dertig jaar verder. De vraag is of in de huidige
maatschappij nog steeds behoefte is aan een beschermende overheid zowel in
het kader van het toezicht op bonafide instellingen als van de beperking van
het aantal inzamelingen met het oog op het voorkomen van overlast voor
burgers. Goede doelen gebruiken steeds nieuwe methoden om geld in te
zamelen. Jarenlang was de huis- aan-huiscollecte de meest voorkomende vorm,
tegenwoordig worden mensen via de post (direct mail), de telefoon, het
aanspreken op straat (direct dialogue), door shows op tv en concerten (Live
Aid, Dance4life) direct of indirect aangesproken. Bij de gehanteerde
methoden - of het nu per brief of mondeling is - wordt vaak een sterke
morele aanspraak gedaan op de geldgever (die op een relatief eenvoudige
manier zeer veel goeds kan doen). Dat de goede doelen-branche steeds verder is geprofessionaliseerd wordt ook
duidelijk vanwege het inschakelen van professionele (commerciële)
fondswervingsbedrijven. Deze sales- en marketingbedrijven zijn gericht op
het werven van klanten (leden of donateurs) voor hun opdrachtgevers. Ze
hebben getrainde, resultaatgerichte mensen in dienst. Zowel de fondsenwerver
op straat als de uitvoerende instelling kan worden afgerekend op het aantal
binnengehaalde machtigingen (klanten/leden/donateurs). De professionele fondsenwervers willen hun activiteiten met enige regelmaat
uitvoeren, niet alleen huis-aan-huis, maar ook op straat. De
inzamelingsvergunning in de APV is destijds met een ander uitgangspunt
ontwikkeld, namelijk spreiding middels het collecterooster. De meeste
burgers zijn mondig genoeg om aan te geven of zij al dan niet gediend zijn
van een inzamelingsactie. Er zijn echter nog steeds kwetsbare groepen in de
samenleving die enige bescherming nodig hebben. Niet voor niets wordt
regelmatig aangegeven dat het bij bezoek aan de deur, voor wat voor reden
dan ook, verstandig is een legitimatie te vragen. De nieuwe methoden van fondsenwerving leveren veel geld op en zullen daarom
niet snel verdwijnen. Tegelijkertijd kunnen de diverse werkwijzen voor de
burger overlast opleveren omdat men soms meerdere malen per dag aangesproken
wordt door een goed doel. De branche zelf erkent dat er irritatie is maar
geeft aan dat het persoonlijk contact de meest indringende manier is om
klanten of donateurs te werven. Interessant is dat in Denemarken de wetgever
het verboden heeft potentiële klanten te benaderen per telefoon, mail,
automatisch oproepsysteem, of persoonlijk tenzij de ontvanger van tevoren
hiermee akkoord is gegaan. De commercialisering en professionalisering en het feit dat er sprake is van
een lucratieve markt, doen vermoeden dat de gevolgen van het afschaffen van
een inzamelingsvergunning ongewenst zijn. Verwacht wordt een grote toename
van al dan niet commerciële inzamelaars die zich op de dan vrije markt
zullen begeven. De gevolgen hiervan ondervindt de burger aan zijn voordeur
of op straat. Dit is de reden om de inzamelingsvergunning niet te schrappen
uit de APV. DereguleringBij de dereguleringsactie zijn enkele voor de gehele APV geldende
wijzigingen doorgevoerd. In artikel 1:7 van de APV is het uitgangspunt van
een vergunning voor onbepaalde tijd opgenomen, tenzij bij de vergunning of
ontheffing anders is bepaald. Wat betreft de inzamelingsvergunning wordt een
doorlopende vergunning verstrekt voor de instellingen die voorkomen op het
collecterooster. In de meeste gemeenten is dit al het geval. Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster wordt een
vergunning voor bepaalde tijd afgegeven. Voor bijvoorbeeld een lokale
sportclub die huis-aan-huis wil collecteren voor een nieuw clubhuis, zal
doorgaans een vergunning voor een week worden afgegeven in een collectevrije
periode. Een algemene regel waarbij niet-keurmerkinstellingen die
niet op het rooster voorkomen worden vrijgesteld van de vergunningsplicht,
eventueel gekoppeld aan een meldingsplicht, is niet zinvol. Het verlenen van
een incidentele vergunning is immers maatwerk. Vaak betreft het een lokale
organisatie waarbij specifiek voor die organisatie geldende voorwaarden
worden gesteld. Juist doordat de gemeente bij deze instellingen niet kan
afgaan op een oordeel van het CBF dient deze zelf een afweging te maken of
sprake is van een bonafide instelling. Daarbij is het uitgangspunt van het
collecterooster dat er slechts één organisatie per week huis-aan-huis mag
collecteren met het oog op het voorkomen van overlast. Een lex silencio positivo voegt niets toe. De landelijke
instellingen op het collecterooster hebben immers een doorlopende
vergunning. De landelijke instellingen doen een aanvraag om in een bepaalde
week te mogen inzamelen. Beide partijen (gemeente en aanvrager) zullen er
voor zorgen dat de vergunning ruim voor die tijd is verleend, omdat bij
overschrijden van de termijn de vergunning geen nut heeft. Gezien het
collecterooster is namelijk uitwijken naar een andere week niet eenvoudig.
Er zijn overigens geen signalen ontvangen uit de praktijk dat het niet halen
van de termijnen een probleem is. De inzamelingsvergunning bevatte in het verleden geen
weigeringsgronden. Gezien de ontwikkelingen op het
gebied van inzamelen (mogelijk meerdere aanvragen voor inzamelen op straat,
waarbij je een maximumstelsel wil hanteren) is het gewenst om
weigeringgronden te kunnen hanteren. Door een andere inrichting van de APV
de weigeringgronden nu niet meer per artikel opgenomen, maar in hoofdstuk 1
benoemd. De weigeringgronden van artikel 1:8 APV zijn dus ook van toepassing
op de inzamelingsvergunning. Eerste lidVoor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het
college nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld
middels collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van
intekenlijsten en de inzameling van goederen. Dit laatste komt bijvoorbeeld
voor als burgers gevraagd wordt een bijdrage te leveren aan een
voedselpakket. Dit kan middels een gift in geld maar ook door (vooraf
bepaalde) producten te kopen en vervolgens te doneren. Voor de openbaarheid
van de inzameling is het voldoende dat deze op of aan de openbare weg dan
wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats plaatsvindt. De
bepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor een
commercieel doel. Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de
toonbank van winkels geplaatst zijn. Meestal betreft het hier een
collectebus die voor langere tijd geplaatst wordt. Hoewel dit formeel
vergunningplichtig is, wordt hier in de praktijk soepel mee omgegaan. Het
heeft nog nooit tot klachten van hetzij burgers hetzij organisaties op het
collecterooster geleid. In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw2000) dient bij vreemdelingen
die willen collecteren voor een commercieel doel bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden voordat tot
vergunningverlening kan worden overgegaan. Zie voor overige informatie over
dit onderwerp onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting. Tweede lidIn het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning vereist is, indien
bij een inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Het
komt veelvuldig voor dat het collecteren plaatsvindt onder gelijktijdige
aanbieding van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten, mapjes briefpapier
e.d., waarbij de opbrengst een charitatieve bestemming heeft.BriefkaartenactiesBij briefkaartenacties worden briefkaarten huis-aan-huis te koop aangeboden.
Deze activiteit komt tot stand op initiatief van commerciële organisaties
waarbij de naam van een goed doel wordt gebezigd. Er wordt gebruikt gemaakt
van studenten bij de verkoop. Een klein deel van de opbrengst komt ten goede
aan het goede doel, de rest van de opbrengst aan de initiatiefnemers van de
commerciële instelling. Het is verwarrend dat erkende goede doelen
(CBF-keur) meewerken aan dergelijke acties, Het CBF dringt er bij de door
haar erkende goede doelen dan ook op aan om goed toezicht te houden op de
verkoopactiviteiten en de informatie die daarbij vertrekt wordt. Vanwege
klachten over deze activiteiten die zowel bij het CBF als bij de goede
doelen zijn binnengekomen, is door verschillende instellingen met een goed
doel besloten te stoppen met deze activiteiten.Vrijheid van meningsuitingDe vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit
is niet het geval. In vaste rechtspraak is een scheiding aangebracht tussen
het collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte stukken
anderzijds (HR 26-05-1987, 106, Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297 en
18-10-1979, OB 180, nr. 41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel
10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR heeft de verbindendheid van een
dergelijke bepaling niet aangetast.In het tweede lid van artikel 5:12 zijn de beide handelingen - het
collecteren en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken -
bewust van elkaar gescheiden. Volgens dit tweede lid is uitsluitend het
houden van openbare inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het
daarbij aanbieden of verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dit
houdt dus in dat als een aanvraag om een inzamelingsvergunning wordt
geweigerd waarbij de aanvrager van plan was om bij de geldinzameling
gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het recht om deze stukken aan te
bieden zonder meer bestaan. Daarbij maakt het bijzondere element “... indien
daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst
geheel of ten dele voor een liefdadig of een ideëel doel is bestemd” nog
eens duidelijk, dat het gaat om een regeling van het collecteren en niet om
een regeling van het venten of colporteren met gedrukte stukken.
Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten e.d. waarbij te kennen wordt gegeven
dat dit geheel of gedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het goede doel is
op basis van het bovenstaande dan ook een vergunningplichtige activiteit. De
uitspraak van de Hoge Raad van 21 maart 2000, NJ 2000, 482 waar door
commerciële kaartverkooporganisaties nog wel eens naar verwezen wordt, doet
daar niet aan af. Bij deze kaartverkoopacties is het voornaamste doel het
inzamelen van geld (veelal deels ten behoeve van het goede doel).Venten/colporteren (met gedrukte stukken) of inzamelen (onder
gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken)Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet
onderscheiden worden van het venten of colporteren met gedrukte stukken.
Venten of colporteren met gedrukte stukken valt onder de werking van artikel
7, eerste lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral het
dekken van de kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder
begrepen) van gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk
dienstbaar aan de verspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte
stukken is sprake, wanneer voor deze stukken een reële contraprestatie in de
vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. Denk hierbij aan de verkoop van
abonnementen op kranten of tijdschriften. Verkrijgt men een of ander
drukwerk door een willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer
als reële contraprestatie aan te merken, bedrag aan geld in een bus te
werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig
of ideëel doel, dan is er in onze opvatting sprake van een collecte. De
gedrukte stukken worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie
uitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel collecte. Bij
strafrechtelijk optreden tegen dit soort, zonder vergunning gehouden
inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden, dat te kennen is
gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is
bestemd voor een ideëel doel.Derde lidIn het derde lid van artikel 5:12 is een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voor inzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor
deze uitdrukking is aansluiting gezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het
telefonisch colporteren voor charitatieve doeleinden wordt verboden. De
uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen waarin tussen de
inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde
kerkelijke, maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding de
achtergrond vormt van de actie. Het begrip “besloten kring” veronderstelt
een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal
moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Dit
zal niet het geval zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt
uitsluitend wordt gevonden in het gemeenschappelijk lidmaatschap van een
grote organisatie als een vak- of een omroepvereniging. Ditzelfde geldt voor
het behoren tot een zelfde kerkgenootschap. Wordt de actie echter gevoerd
binnen een bepaalde kerkelijke gemeente of wijk, of door een plaatselijke
afdeling van een landelijke vereniging, dan zal weer wel sprake kunnen zijn
van een besloten kring.Het Centraal Bureau FondsenwervingHet CBF is een onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op
de inzameling van geld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van
het CBF is het beoordelen van fondsenwervende instellingen. Vrijwel alle
Nederlandse gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Ze worden regelmatig
door het CBF geïnformeerd, of nemen zelf contact op voor nadere informatie.
Het CBF is zo het eerste aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe
ontwikkelingen op het gebied van fondsenwerving en goede doelen. De
beoordelingen van het CBF vormen een leidraad bij het verstrekken van de
incidentele inzamelingsvergunningen door de gemeenten aan instellingen die
niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met alle gemeenten en
een aantal grote nationale fondsen is in 1949 een “collectenplan”
gerealiseerd. Dit plan houdt onder meer in dat het CBF jaarlijks, op
voorstel van de Stichting Collectenplan, een rooster vaststelt waarin aan
grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een week
wordt toegewezen. De “vrije” perioden zijn beschikbaar voor andere
instellingen. Een essentieel element van het rooster is de exclusiviteit. De
fondsen krijgen desgevraagd als enige een inzamelingsvergunning van alle
gemeenten voor de betreffende week. Slechts in goed overleg tussen betrokken
instelling en de gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen
mogelijk.Direct dialogueDirect dialogue is een fondsenwervingmethode waarbij mensen worden
aangesproken en gevraagd om donateur of lid te worden van een instelling
voor een goed doel en waarbij een intekenlijst wordt aangeboden. Het publiek
geeft een machtiging af. In de algemene toelichting is hierover al een en
ander opgemerkt. Het is een wervingmethode die de laatste jaren snel
populair is geworden. Bij het opstellen van de bepaling van de APV is met
deze methode geen rekening is gehouden. Deze zag immers voornamelijk op
landelijk georganiseerde inzamelingen huis-aan-huis.Tot voor kort voor was de meest voorkomende vorm van direct dialogue
inzameling op plekken met veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het
winkelgebied of bij stations. Tegenwoordig wordt deze vorm van inzamelen ook
huis-aan-huis toegepast. Dit maakt de vergunningverlening complexer.
Duidelijk is dat voor de huis-aan-huiswerving rekening gehouden dient te
worden met het collecterooster. De vergunning voor huis-aan-huis direct
dialogue kan dan ook alleen verleend worden voor de vrije perioden, waarin
ook ruimte dient te zijn voor lokale instellingen.Organisaties die gebruik maken van direct dialogue, willen graag meerdere
malen per jaar, gedurende enkele dagen leden werven. Een systeem van
vergunningverlening zoals aan de huis-aan-huiscollecten ten grondslag ligt
(één keer per jaar één week) voldoet niet aan deze behoefte. Duidelijk is
ook dat er een verschil is tussen huis-aan-huis collecteren en inzamelingen
op straat. Een groot aantal huis-aan-huiscollecten geeft eerder dan een
groot aantal straatcollecten aanleiding tot afkeer en wrevel onder de
bevolking (AR 02-12-1983, Gst. 1984, 6763, 3).Niet elke gemeente heeft te maken met direct dialogue-activiteiten, maar
gemeenten die regelmatig aanvragen krijgen kunnen overwegen om beleidsregels
vast te stellen. De gemeente kan aangeven hoeveel instellingen op een zelfde
dag een inzamelingsvergunning krijgen voor straatwerving, waarbij ook
gekeken kan worden naar het aantal wervers dat per instelling ingezet mag
worden. Ook kan de gemeente bepalen op welke plaatsen gebruik kan worden
gemaakt van de vergunning. Afgewogen dient te worden welke plekken het meest
wenselijk zijn vanuit de belangen van de wervende instelling en welke
plekken geschikt zijn in het kader van verkeersveiligheid, openbare orde en
overlast. De in artikel 1:8 opgenomen weigeringgronden geven de gemeente de
mogelijkheid aan de hand van daar genoemde criteria een maximumstelsel te
hanteren.Er bestaat een Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct
Dialogue Donateurswervers Nederland. In deze gedragscode zijn regels
opgenomen voor het werven van leden en donateurs door middel van
persoonlijke gesprekken. Enkele van die regels zijn: de dienstverleners en
hun medewerkers zullen zich aan landelijke en lokale regelgeving houden
(o.a. de APV), geen gebruik maken van een intimiderende of agressieve
werkwijze, de wervers hebben altijd een identificatie bij zich en zijn goed
getraind en geïnformeerd.Direct dialogue in relatie tot ventenHet komt de laatste tijd regelmatig voor dat gemeenten benaderd worden door
marketing- en salesorganisaties die een vergunning aanvragen om
huis-aan-huis klanten te werven voor hun opdrachtgevers. Een opdrachtgever
kan een charitatieve instelling zijn waarvoor leden worden geworven door
middel van een intekenlijst, maar ook een bedrijf dat producten verkoopt.
Bijvoorbeeld een energie- of telefonieleverancier werft huis-aan-huis
klanten waarbij aan de deur een contract wordt ondertekend.De vergunningen die mogelijk op deze activiteiten van toepassing zijn, zijn
de inzamelingsvergunning (art 5:12 APV) en de ventvergunning (art. 5:13 e.v.
APV). Wat betreft de inzamelingsvergunning is het verwarrend dat het niet
het charitatieve doel zelf is dat de vergunning aanvraagt, maar de
commerciële organisatie in opdracht van een goed doel. Voor de hand ligt dat
aan deze instelling bij het verlenen van de inzamelingsvergunning dezelfde
voorwaarden worden opgelegd als aan een charitatieve instelling, dus ook het
terugkoppelen van wat ingezameld is (hoeveel machtigingen en voor welk
bedrag).Bij venten ziet de vergunningplicht zowel op het aanbieden van goederen als
het aanbieden van diensten. Het werven van klanten voor energieleveranciers
valt onder het aanbieden van diensten. Doel is immers om via deze methode
een contract af te sluiten voor de levering van een dienst. Een andere vorm
van venten is het op straat of huis-aan-huis verkopen van producten als een
hotelbon of bon voor vakantiepark.Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van de
inzamelingsvergunningenHet gemeentelijk beleid inzake de verlening van inzamelingsvergunningen
heeft twee uitgangspunten: de inzameling geschiedt door bonafide te achten
instellingen en in het kader van overlast wordt het aantal collecten beperkt
en gelijkmatig over het jaar verdeeld. Desgewenst wordt een onderscheid
gemaakt tussen inzamelingen huis-aan-huis en op straat.De collecten van landelijke instellingen, voorkomende op het collecterooster
krijgen een doorlopende vergunning. De gemeente volgt hierbij het CBF en de
Stichting Collecteplan. Instellingen die niet op dit collecterooster
voorkomen en een vergunning vragen voor een vrije periode of voor werving op
straat dienen door de gemeente beoordeeld te worden. Bij de beoordeling van
de aanvragen worden in de praktijk onder meer de volgende criteria
gehanteerd (indien van toepassing):- de instelling moet als bonafide zijn aan te merken (advies inwinnen bij
CBF);- de instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten; en/of- de voorgenomen actie is geen duplicering van andere al “gevestigde”
inzamelingen ten bate van een identiek doel, met name dat van instellingen
vermeld op het collecteplan; en/of- de opbrengst van de voorgenomen collecte moet worden besteed ten behoeve
van personen of instellingen buiten de kring van collecterende instellingen;
en/of- de aanvragende instelling mag geen (controversiële) politieke doeleinden
nastreven;- controle van de begroting op besteding van de gelden;- tellen onder toezicht van een notaris;- betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan
doel);- gesloten bus, legitimatie inzamelaars etc;- onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct
Dialogue Donateurswervers Nederland. Jurisprudentie collectevergunning en textiel- Het Intergemeentelijk Orgaan Rivierenland (IOR) had een inzamelvergunning
voor textiel verleend aan een charitatieve instelling. Het bestuur van het
IOR besloot uit oogpunt van doelmatigheid de inzameling van textiel zelf ter
hand te nemen en de samenwerking met de charitatieve instelling te
beëindigen. In een spoedprocedure bij de Raad van State werd door de
instelling betoogd dat er geen sprake was van een afvalstof, omdat het
textiel met het oogmerk op hergebruik werd ingeleverd en ingezameld. De Raad
van State oordeelde echter anders. Het ingezamelde textiel (draagbare en
niet-draagbare kleding, lakens, dekens, grote lappen stof en gordijnen) is
aan te merken als een huishoudelijke afvalstof, omdat de aangeboden kleding
kennelijk ongesorteerd wordt aangeboden en daarom nog een sorteerbewerking
moet ondergaan. Een deel van de ingezamelde textiel kan namelijk gebruikt
worden overeenkomstig de oorspronkelijke bestemming, een deel is slechts
geschikt voor een ander gebruik en een deel is onbruikbaar. De Raad van
State verwijst ook naar een uitspraak van het Hof van Justitie, waarin werd
geoordeeld dat het toepassingsgebied van het begrip afvalstof afhangt van de
term “zich ontdoen van”. In de genoemde feiten ligt volgens de Raad van
State een aanwijzing besloten dat de huishoudens zich van het textiel hebben
willen ontdoen, voornemens zijn zich daarvan te ontdoen of zich daarvan
moeten ontdoen. De inzameling is daarom primair een verantwoordelijkheid van
de lokale gemeente. Voor de collectevergunning heeft de uitspraak van de Raad van State de
volgende consequentie. De inzameling van textiel valt onder het
toepassingsgebied van de Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen. Het
verstrekken van een inzamelingsvergunning voor de inzameling van textiel is
hierdoor niet mogelijk, omdat textiel in nagenoeg alle gevallen kan worden
beschouwd als een afvalstof in de zin van artikel 1.1, eerste lid, Wet
milieubeheer. Het is namelijk niet aannemelijk dat een burger zijn textiel
gesorteerd kan aanbieden. Immers deze kan niet weten voor welke bestemming
hij bijvoorbeeld lappen of kleren aanbiedt (hergebruik, poetslap of
onbruikbaar). Een sorteerbewerking lijkt hierdoor altijd noodzakelijk.
Gesteld kan worden dat de gemeente op grond van artikel 10.22 Wet
milieubeheer een zorgplicht heeft voor de inzameling van textiel, hierdoor
is de Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen van toepassing. Dat
betekent overigens niet dat de gemeente de inzameling van textiel zelf ter
hand moet nemen. De inzameling van textiel kan nog steeds worden overgelaten
aan charitatieve instellingen. De gemeente kan bijvoorbeeld op grond van
artikel 7, tweede lid, van de Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen
besluiten een charitatieve instelling aan te wijzen als inzamelaar van
textiel. Ook kan het college op grond van artikel 11 van de
Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen besluiten een inzamelvergunning
te verlenen aan een charitatieve instelling. Het CBF informeert gemeenten
ook over charitatieve instellingen welke kleding inzamelen. ABRS 28-01-2003,
nr. 200206958. Jurisprudentie overig- Noch een APV-vergunning inzake het inzamelen van geld en goed, noch een
vergunning voor het inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen en/of groot
huisvuil is vereist. Inzameling van kleding is geen inzameling van huisvuil.
Inzamelen bij een centraal inzamelpunt is geen inzameling aan de weg of aan
huis. Vz. ARRS 19-01-1993, JG 93.0355 , Gst. 1994, 6983, 3 m.nt. EB.- Het beleid van het college dat - conform het advies van het Centraal
Archief van het Inzamelingswezen - sedert 1985 aan landelijk opererende
instellingen die in de zgn. vrije periode collecteren, de voorwaarde wordt
gesteld tot het binnen twee jaar overleggen van een financiële
verantwoording, in de vorm van een jaarverslag met een
accountantsverklaring, is niet onredelijk. ARRS 28-02-1989, AB 1989,
251.- Een groot aantal huis-aan-huiscollecten kan eerder dan een groot aantal
straatcollecten aanleiding geven tot afkeer en wrevel onder de bevolking.
ARRS 02-12-1983, Gst. 1984, 6763, 3, m.nt. J.M. Kant- Een inzameling is openbaar als deze aan de openbare weg of van daaraf
zichtbaar dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. HR 31-10-1938, NJ 1939, 235- Het te koop aanbieden van bonnetjes op zich zelf en zonder dat is
aangegeven tot welk doel de opbrengst van de verkoop strekt, is nog niet aan
te merken als het houden van een openbare inzameling. HR 07-11-1932, W.
1933, 12584.- Het zich tot verschillende personen wenden om een geldelijke bijdrage,
levert het houden van een inzameling van geld op, ook indien op die
verzoeken slechts één gift is ontvangen. HR 21-03-1927, NJ 1927. - De collectevergunning geldt voor liefdadige én commerciële inzamelingen.
Daarnaast rechtvaardigt de ABRS het door de gemeente gelegde verband tussen
inzamelingsvergunningen voor textiel en het afvalstoffenbeleid, JG 00.0187 . 3.VentenArtikel 5:13 BegripsbepalingOmschreven is wat onder venten wordt verstaan. Dit is een verbetering omdat
het uitoefenen van de ambulante handel (het venten) onderscheiden moet
worden van enerzijds de collectevergunning en anderzijds de
standplaatsvergunning. Onder venten met goederen wordt dan ook verstaan: de
uitoefening van kleinhandel waarbij goederen of diensten aan willekeurige
voorbijgangers worden aangeboden dan wel het huis-aan-huis aanbieden van
goederen of diensten. Bij venten is het van belang dat de venter in beweging
is. De venter biedt zijn waren voortdurend aan vanaf een andere plaats. Het
tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen venten. HR 26-03-1974,
NJ 1974, 239. Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of
colporteren is sprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie
in de vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij
collecteren geen goederen aangeboden, maar gaat het om het inzamelen van
geld en goederen. Verkrijgt men een drukwerk of ander goed door een
willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële
contraprestatie aan te merken, bedrag aan geld in een bus te werpen of te
overhandigen als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel
doel, dan is sprake van een collecte. De goederen worden daarbij slechts ter
ondersteuning van die actie uitgereikt. Bij strafrechtelijk optreden tegen
dit soort zonder vergunning gehouden inzamelingen zal ten laste gelegd en
bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de indruk is gewekt dat de
opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel. Het
onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats, betreft de
periode gedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden
aangeboden aan willekeurige voorbijgangers. Onder het innemen van een
standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf
eenzelfde plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of
een aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats
innemen vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning, HR
26-03-1974, NJ 1974, 239. Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit. Notificatienummer Dienstenrichtlijn (Richtlijn 2006/123/EG betreffende
diensten op de interne markt) Europese commissie Artikel 5:13 jo 5:14 APV
Vlissingen: NL-020-2010-39 Artikel 5:14 Ventverbod Het oude artikel 5.2.2
ging uit van een algeheel verbod op venten, behalve als met een door het
college verstrekte vergunning werd gehandeld. Wij hebben in 2009 gekozen
voor een algemene regel. Het is nog slechts verboden te venten als de
openbare orde wordt verstoord, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of
het milieu in gevaar komen. De terminologie sluit aan bij de Europese
Dienstenrichtlijn. Hieronder vallen de aloude motieven van overlast (in de
meeste gevallen) en verkeersveiligheid. Zie voor nadere uitleg de
toelichting onder artikel 1:8. Tot het afschaffen van het vergunningstelsel
is besloten, omdat in de meeste gemeenten venten geen overlast e.d.
oplevert. De praktijk van vergunningverlening is dat men de vergunning
vrijwel altijd verleent onder dezelfde voorwaarden. Er is dan geen goede
reden waarom een vergunningstelsel nog noodzakelijk en proportioneel is.
Overlast kan ook achteraf worden aangepakt. Wij achten het risico van
achteraf controleren niet veel groter dan van het vooraf vaststellen van de
voorwaarden die vaak dezelfde zijn. Volgens de Dienstenrichtlijn is een
vergunning alleen proportioneel als een controle achteraf onvoldoende is.
Voor de goede orde wijzen wij er nog op dat het ventverbod als bedoeld in
artikel 5:14 APV een beperking is in de zin van de Dienstenrichtlijn, die
daarop derhalve wel is gescreend. In dit artikel wordt verboden om te
venten, als daardoor de openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid
of milieu in gevaar komen. Er is geen sprake van een ontheffingsmogelijkheid
of een andere beslissing op aanvraag. Een lex silencio is hier niet aan de
orde. De uitgangspunten van de Dienstenrichtlijn op grond van het EG-verdrag
gelden overigens in het geval van venten ook voor het verkopen van goederen.
Volgens het Hof van Justitie kunnen beperkingen gesteld worden aan de
vrijheid van venten indien sprake is van een dwingende reden van algemeen
belang. Het Hof van Justitie heeft op 23 februari 2006 betreffende een
verzoek om een prejudiciële beslissing betreffende de uitleg van de
artikelen 28 en 30 EG, ingediend door het Landesgericht Klagenfurt
(Oostenrijk), uitspraak gedaan in een zaak waarin de Duitse onderneming X
zich bezighield met het venten van sieraden op het grondgebied van de
Europese Unie, waarbij zij particulieren in particuliere woningen bezocht.
Daar bood zij zilveren sieraden te koop aan en vergaarde zij bestellingen
met betrekking tot dergelijke sieraden. De nationale, Oostenrijkse bepaling
verbood deze handelingen. Het Hof bepaalde in de eerste plaats dat de regel
niet discriminatoir mag zijn ten opzichte van de dienstverlener en verder
dat moet worden nagegaan of de betrokken maatregel gerechtvaardigd is door
een doelstelling van algemeen belang in de zin die de rechtspraak van het
Hof aan dit begrip geeft of door een van de in artikel 30 EG genoemde
doelstellingen, en of die maatregel evenredig is aan deze doelstelling. Op grond van artikel 16 van de Dienstenrichtlijn mogen er eisen worden
gesteld aan dienstverleners die tijdelijk in Nederland hun diensten
aanbieden het belang van de openbare orde, openbare veiligheid. Zie voor de
argumentatie waarom gekozen is voor deze regeling de toelichting bij artikel
1:8. In de praktijk is het noodzakelijk beleidsregels te formuleren in welke
gevallen sprake is van gevaar voor de in het artikel genoemde motieven.
Dergelijke beleidsregels moeten bekend gemaakt worden. Ook beleidsregels
moeten voldoen aan criteria van de Dienstenrichtlijn. Immers volgens artikel
4, van de Richtlijn vallen onder de definitie van eisen die gesteld kunnen
worden: elke verplichting, verbodsbepaling, voorwaarde of beperking uit
hoofde van de wettelijke een bestuursrechtelijke bepalingen van de
lidstaten. Tweede lidHet tweede lid is ingevoegd om te voorkomen dat burgers op zondag of in de
late avonduren en nacht worden lastig gevallen door venters. Derde
lidHet derde lid bevat een afbakening naar hogere regelgeving.
Artikel 5 van de Wegenverkeerswet luidt: Het is een ieder verboden zich
zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd. VergunningstelselMocht de gemeente ondanks bovenstaande overwegingen een
vergunningstelsel noodzakelijk en proportioneel achten, dan kan artikel
5:14, eerste lid luiden: Het is verboden zonder vergunning van het college
te venten. Het tweede lid kan worden geschrapt, want kan als
vergunningvoorwaarde worden opgenomen. Weigeringsgronden worden niet
expliciet in het artikel opgenomen, want deze staan genoemd in artikel 1:8 .
Artikel 1:7 geeft voorts aan dat de vergunning in beginsel voor onbepaalde
tijd wordt verleend. De artikelen 5:14 en 5:16 kunnen worden overgenomen. Gemeenten die het vergunningstelsel niet willen loslaten, beroepen zich
vooral op het argument van het preventief voorkomen van overlast door
venters die hun goederen of diensten aan de deur slijten. Daarbij wordt vaak
de politie geraadpleegd of de dienstverlener een belastend verleden heeft.
In 1993 erkende de Afdeling rechtspraak van de Raad van State dat een
strafrechtelijk verleden in de weg staat aan het verlenen van een
ventvergunning (zie onder jurisprudentie). Het is de vraag of dit ook nog
geldt onder de Dienstenrichtlijn. Volgens B.Hessel (Gst. 7271, p. 200) mag
een vergunning niet aan een dienstverlener uit een andere lidstaat worden
geweigerd omdat hij strafrechtelijk onvoorwaardelijk is veroordeeld voor
meer dan zes maanden. Aanvullende argumenten binnen het begrip openbare orde
in de zin van de Dienstenrichtlijn moeten aanwezig zijn en gerelateerd
worden aan het concrete gedrag van de dienstverlener. Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang
aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden
met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente
wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering
toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in
een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan
een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de
boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de
winkel in gevaar komt als door een venter dezelfde goederen aangeboden
worden. De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor venters die (mede)
diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische,
niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft
echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren voor het
verkopen van goederen (zie ook artikel 5:17, derde lid, onder b). De
Dienstenrichtlijn is hierop immers niet van toepassing. MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het
in het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen
vergunningen aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen
kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de openbare
orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk
gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is. De Europese
Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in de
Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet
zijn. Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om
een vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting. Notificatienummer Dienstenrichtlijn (Richtlijn 2006/123/EG betreffende
diensten op de interne markt) Europese commissie Artikel 5:13 jo 5:14 APV
Vlissingen: NL-020-2010-39Artikel 5:15 Vrijheid van
meningsuitingArtikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de
gebruikmaking van een zelfstandig middel van bekendmaking. In de
jurisprudentie is het aanbieden van of venten met gedrukte stukken als een
zelfstandig middel van bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk probleem is
het beoordelen of er in een concrete situatie sprake is van de uitoefening
van “een zelfstandig middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de
Grondwet of dat er sprake is van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij
geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Het verspreiden van
handelsreclame wordt niet tot de vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel
7, vierde lid van de Grondwet. Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in
het kader van de vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken
is in de praktijk dikwijls moeilijk vast te stellen. Zo is in de jaren
tachtig in een groot aantal gemeenten het verzoek gedaan tot het venten met
prentbriefkaarten. De firma die in deze gemeenten haar prentbriefkaarten in
het kader van een commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat
het gedrukte stukken betrof die, gelet op artikel 7 Grondwet, zonder
ventvergunning verkocht mogen worden. Hoewel bij de verkoop van deze kaarten
gesuggereerd werd dat de opbrengst voor een goed doel bestemd was, bleek de
opbrengst geheel ten goede te komen aan de verkoper van de
prentbriefkaarten. Optreden tegen de verkoper op grond van overtreding van
een APV-bepaling waarin een ventverbod wordt vastgelegd, is in een dergelijk
geval echter niet mogelijk. In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en
afbeeldingen van foto’s al dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat
deze voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat zij een bepaalde uiting
van kunst bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk kan van zulke
gedrukte stukken gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren
als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Grondwet. Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de
volgende criteria toegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de
inhoud van de gedrukte stukken en er dient gebruik van enige betekenis te
resteren; de beperking mag niet resulteren in een algeheel verbod. Een constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het
verlenen van een ontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel
toelaatbaar. De beperking van de verkoop van drukwerk waarop een mededeling
staat is, gelet op artikel 7 van de Grondwet, niet mogelijk voor zover het
betreft de inhoud van het drukwerk. Artikel 7 van de Grondwet beschermt
immers “iedere openbaarmaking van een - meer of minder weloverwogen -
gedachte of een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die
zich uit” (KB 5 juni 1986, Stb. 339). Wel kan de verkoop van drukwerk in het
belang van de openbare orde en veiligheid naar tijd en plaats worden
ingeperkt. DaklozenkrantDe verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een
vergunning. Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een
supermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het
verdient aanbeveling om te overleggen met de koepelorganisaties die de
daklozen vertegenwoordigt. Immers niet iedereen kan een straatkrant
verkopen. De verkopers moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs
van de koepelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële
straatkantverkopers zijn.Jurisprudentie- Strafrechtelijk verleden staat in de weg aan het verlenen van
ventvergunning. Geen uitzondering op het beleid gezien de aard van de
gepleegde feiten en de veelvuldige veroordelingen. ARRS 26-07-1993, AB 1994,
2 m.nt. LJJR. Zie ook Vz. ARRS 20-10-89, JG 90.0181 .- Relatie Colportagewet en ventverbod uit de APV. Colportagewet niet
uitputtend bedoeld. HR 20-10-1992, JG 93.0258 , NJ 1993, 155, Gst.1993,
6972, 5 m.nt. EB.- Verkoopactiviteiten vanuit rijdende winkel is vergunningplichtig op grond
van de APV. De regeling in de APV is niet in strijd met de Vestigingswet
Bedrijven 1954 (inmiddels ingetrokken). Aan toetsing van de APV-bepaling aan
artikel 30 van het EG-verdrag komt de afdeling niet toe. ABRS 27-11-1998,
Gst.1999, 7090, 4 m.nt. HH.- Het aanbieden van goederen in een rijdende winkelwagen kan aan regels
worden gebonden ten behoeve van de handhaving van de openbare orde. Er is
sprake van venten. ARRS 15-06-1984, Gst. 1984, 6789, 4 m.nt. J.C.
Schroot.- Van venten is sprake als de venter zijn waren voortdurend vanaf een andere
plaats aanbiedt, tenzij hij zijn clientèle aan het bedienen is. Er geldt een
verbod tot het aanbieden vanaf een vaste plaats. Het tijdelijk stilstaan in
afwachting van klanten is in strijd met de verleende ventvergunning. HR
26-03-1974, NJ 1974, 239.- Venten met gedrukte of geschreven stukken wordt aangemerkt als een
zelfstandig middel van verspreiding. HR 17-03-1953, NJ 1953, 389,
Wachttorenarrest en HR 20-06-1950, NJ 1950, 619.- Terechte weigering van ventvergunning. Het reguleren van de ambulante
handel is een zaak die tot de gemeentelijke huishouding behoort. Pres. Rb.
Assen 31-10-1996, JG 97.0078 - Wanneer ondanks verleende ventvergunning feitelijk vanaf een standplaats
wordt gehandeld, dient een aanschrijving te worden gebaseerd op artikel
5.2.3 en niet (mede) op artikel 5.2.2. Gelet op het bepaalde in artikel
5.2.2 lid 2 onder d (oud) en artikel 5.2.3 (oud) sluiten venten en het
innemen van een standplaats elkaar uit, zodat deze artikelen niet naast
elkaar aan de aanschrijving ten grondslag kunnen worden gelegd. ABRS
23-03-1998, AB 1998,- 277.- Venten met posters valt onder de vrijheid van meningsuiting. Posters zijn
een bepaalde uiting van kunst of ludiek van aard. Er kan daarom niet gezegd
worden dat de posters geen gedachten of gevoelens openbaren. HR 21-03-2000,
NJ 2000, 482. 4.StandplaatsenArtikel 5:16 BegripsbepalingDeregulering bestaat niet alleen uit het verminderen van administratieve
lasten, maar ook uit het verhelderen en vereenvoudigen van regels. In het
kader van de deregulering is daarom het oude artikel 5.2.3 opgedeeld in vijf
artikelen en is de tekst verduidelijkt. De artikelen zijn hernummerd.
Artikel 5:16 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in
uitzonderingen. Het hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden
van goederen vanaf een vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend
criterium ten opzichte van het venten met goederen. Bij het venten met
goederen wordt er immers vanuit gegaan dat de venter voortdurend zijn
goederen vanaf een andere plaats in de openbare ruimte aanbiedt. Met andere
woorden: de venter is ambulant, de standplaatshouder niet. Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat de definitie van het
eerste lid niet bevat het innemen van een standplaats op een door de
gemeente ingestelde markt op basis van artikel 160, eerste lid, aanhef en
onder h, van de Gemeentewet. Degene die op een door de gemeente ingestelde
markt een standplaats wil innemen zal zich moeten houden aan de regels die
voor de markt gelden. Deze zijn in veel gemeenten in een marktverordening
neergelegd. Een afbakening met de snuffelmarkt is niet nodig, omdat
snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen worden ingenomen
in de open lucht. Voor het innemen van een standplaats op een bepaald
evenement is geen vergunning krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het evenement
zijn de artikelen 2:16 en 2:17 van toepassing, waarbij de bepalingen met
betrekking tot het innemen van een standplaats niet van toepassing zijn.
Artikel 5:17 Standplaatsvergunning en
weigeringsgrondenAlgemeenWij achten een vergunning voor het hebben van een standplaats, hoe eenvoudig
ook, noodzakelijk en evenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de
openbare orde wordt verstoord en overlast wordt tegengegaan. Gedacht kan
worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder en
overlast door zwerfafval. De vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6).
Lex silencio positivoDeze vergunning richt zich met name
op de openbare orde. Een lex silencio positivo is dan ook niet wenselijk om
deze dwingende reden van algemeen belang. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet
van toepassing verklaard. Vergunning voor onbepaalde tijdEen vergunning
wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7). Indien de
vergunning met het oog op de verdeling van standplaatsen aan een termijn
wordt verbonden, wordt gemotiveerd waarom dit noodzakelijk is in het belang
van onder meer de openbare orde, overlast en de verkeersveiligheid en
milieu. Zie voor nadere toelichting bij de artikelen 1:7. Vrijheid van meningsuitingIn het derde lid van artikel 5.2.3 (oud) werd een uitzondering gemaakt op
het verbod op de straathandel voor zover het betreft het uitstallen van
stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard (artikel 7
Grondwet). Voor het aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan geen
vergunning worden geëist. Het wordt gezien als een zelfstandig middel van
verspreiding. Wel is een vergunning noodzakelijk indien vanaf een
standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning is niet
vereist vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar
vanwege het feit dat een standplaats wordt ingenomen. Dus het gaat hier om
een standplaatsvergunning. Tweede lid BestemmingsplanDe bepalingen in de
APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn gebaseerd op
ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende bevoegdheid
van de gemeente van zaken die tot haar huishouding behoren. Daarnaast vormen
de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke ordening, zoals een
bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent dat bij de
beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het innemen van een
standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit het
bestemmingsplan voortvloeien. Als het bestemmingsplan standplaatsen ter
plaatse niet toelaat, is het moeilijk uit te leggen dat de vergunning
weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt kan worden
wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is
daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is
dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige
planologische regeling bevat. Derde lid WeigeringsgrondenDe generieke
weigeringsgronden worden genoemd in artikel 1:8. Nadere uitleg daarvan vindt
men in de toelichting bij dat artikel. Derde lid, onder a Redelijke eisen van welstandIn 2004 is de weigeringsgrond “uiterlijk aanzien van de gemeente” vervangen
door “redelijke eisen van welstand” vanwege het streven om de terminologie
in de APV zo eenduidig mogelijk te houden. Bovendien sluit het aan bij de
terminologie van de Woningwet. Wij gaan ervan uit dat “uiterlijk aanzien” en
“redelijke eisen van welstand” inhoudelijk dezelfde betekenis hebben. De
weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen
worden ingenomen op een zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig
verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen verkapte
marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van
monumentale gebouwen of stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college
bepaalt zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet
noodzakelijk, maar wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om
advies te vragen.Derde lid onder b Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang
aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden
met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente
wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering
toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in
een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan
een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de
boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de
winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden
worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die
(mede) diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van
diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te
hanteren voor het verkopen van goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop
immers niet van toepassing. MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het
in het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen
vergunningen aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen
kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de openbare
orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk
gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is. De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande
lijn in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op
grond van artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en
non-discriminatoire op objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning
van vergunningen moet zijn.Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van
het beleid wordt overgegaan. De locaties waar een standplaats mag worden
ingenomen moeten zo zorgvuldig mogelijk worden geselecteerd. Het totaal
aantal aangewezen standplaatsen te zamen levert het maximum aantal af te
geven standplaatsvergunningen op. Het laten opmaken van een politierapport
met betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een standplaats op
de verschillende locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het
vastgestelde maximum aantal standplaatsvergunningen. In dit politierapport
kan worden aangegeven welke gevolgen het innemen van standplaatsen zal
hebben voor de verkeersveiligheid en de handhaving van de openbare orde. Het
innemen van een standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan
te wijzen wanneer een standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar
dagen van de week en eventueel naar dagdelen kan een nadere invulling geven
aan het maximum aantal standplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan
zowel voor de gehele gemeente als voor nader aan te geven gedeelten van de
gemeente van kracht zijn. Een verdere verfijning van het maximum aantal
standplaatsvergunningen kan worden bereikt door een onderverdeling naar een
aantal branches in te stellen. Per branche kan dan een maximum aantal af te
geven vergunningen worden bepaald. Opgemerkt moet worden, dat een dergelijk
maximum aantal vergunningen slechts door de rechter wordt toegelaten indien
het aantal aanvragen per branche het totaal aantal af te geven vergunningen
overtreft. Indien voor een branche niet het maximum aantal vergunningen
wordt afgegeven, acht de rechter geen noodzaak tot handhaving van dit
stelsel aanwezig. Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen,
eventueel uitgesplitst naar plaats, tijdstip of branche, moet rekening
gehouden worden met het aantal reeds afgegeven vergunningen. Indien het totaal aantal aanvragen om een standplaatsvergunning het totaal
aantal af te geven vergunningen overtreft kan het college een wachtlijst
opstellen. De aanvragen worden dan geregistreerd in volgorde van
binnenkomst. Indien een standplaatshouder te kennen geeft zijn standplaats
niet meer in te zullen nemen, kan deze vergunning aan de eerste op de
wachtlijst toegekend worden. Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere
aanvraag tot het innemen van een standplaats afzonderlijk beoordeeld moet
worden. Aan de hand van de in de APV vastgestelde weigeringsgronden en het
aan de hand hiervan geformuleerde beleid moet een afweging plaatsvinden of
de aangevraagde standplaatsvergunning verstrekt kan worden. Men houde ook de
eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen dat een wachtlijst noch direct noch
indirect discriminatoir mag zijn. BeleidsregelsAan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college
beleidsregels vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot
het afgeven van een standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen
van een dergelijk beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte
criteria worden aangegeven, die bij de beoordeling van een
vergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens de jurisprudentie
toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat te voeren beleid niet mag leiden
tot een beslissing omtrent een aangevraagde vergunning die niet kan worden
herleid op één van de in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Rb Utrecht
23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn volgens artikel 4, van de
Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van algemeen belang: de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het
milieu.Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd
worden van het aantal standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen
zodanig over de week verspreid worden, dat een concentratie van de in te
nemen standplaatsen wordt tegengegaan. De weigeringsgronden kunnen ook
gebruikt worden wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat.
Een aantal standplaatsen op één plek doet ook de kans op feitelijke
marktvorming ontstaan. Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op
bepaalde locaties te weren. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen
die in verband met stankoverlast of brandgevaarlijkheid niet in de directe
nabijheid van gebouwen gewenst zijn.Inhoud standplaatsenbeleidDe motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van
standplaatsen berust, mogen niet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag
om ordenend op te treden. Het beleid dat door het college wordt vastgesteld
ter uitvoering van de APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag
(artikel 149 Gemeentewet) van deze APV-bepalingen overschrijden.De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen
betreffen:- de vaststelling van het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen;- de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per
branche. - de aanwijzing van locaties waar standplaatsen mogen worden ingenomen;de
aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden ingenomen.De
vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de
hand van een feitelijke invulling van de verschillende in artikel 1:8
genoemde weigeringsgronden. Nadat aan de hand van ieder motief afzonderlijk is bepaald op welke plaats
in de gemeente een standplaats kan worden ingenomen, valt aan de hand van
het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat het maximum aantal
af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder motief afzonderlijk is een aantal plaatsen aan te
duiden waar een standplaats ingenomen kan worden. Nadat een overzicht van
het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het maximumaantal
standplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid
vaststellen ten aanzien van de handhaving en het toezicht en de wijze waarop
gehandeld wordt als het maximum aantal vergunningen reeds is afgegeven. Het
betreft hier dan een wachtlijstensysteem dat van toepassing is wanneer het
aantal aanvragen het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen
overschrijdt. VergunningsvoorschriftenAan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden
verbonden. Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat
vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat
de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige
wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om
een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die reden van
algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar
bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de
toelichting bij dit artikel. Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:- het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode
geen standplaats is ingenomen;- de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet
men wel het oog houden op een goede verdeling van de te verkopen goederen
voor de consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie kunnen zijn;- de grootte van de standplaats;- de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;- het uiterlijk aanzien van de standplaats;- tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;- eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;- opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie. Overige regelgevingOp het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de
regels van de APV van toepassing. Deze regels stellen vanuit andere motieven
eisen aan de straathandel Wet op de ruimtelijke ordeningEen vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd
vanwege strijd met een geldend bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning,
zoals vereist krachtens de APV, wordt verstrekt, blijven eventuele eisen die
in het geldende bestemmingsplan worden gesteld, van kracht. Het college kan
een aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten als een
verzoek om vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het
bestemmingsplan. In een dergelijk geval wordt een aanvraag gebruikt voor
twee afzonderlijke procedures. Het is dan niet nodig twee afzonderlijke
aanvragen in te dienen. WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de
openingstijden van winkels en het leveren van goederen aan particulieren. De
bepalingen uit de Winkeltijdenwet gelden ook voor de verkoop van goederen
vanaf een standplaats. Het toezicht op de naleving van de bepalingen van de
Winkeltijdenwet geschiedt door de Economische Controledienst. WarenwetOp het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de
Warenwet (eetwaren, waaronder tevens worden begrepen kauwpreparaten, andere
dan van tabak, en drinkwaren, alsmede andere roerende zaken) zijn de
bepalingen uit de Warenwet van toepassing. De Warenwet stelt regels met
betrekking tot de goede hoedanigheid en aanduiding van waren. Daarnaast
stelt de Warenwet regels met betrekking tot de hygiëne en degelijkheid van
producten. Met betrekking tot het toezicht op de naleving van de bepalingen
van de Warenwet is een afzonderlijk regime van toepassing. De voorschriften
die uit de Warenwet voortvloeien gelden naast de voorschriften die door het
college gesteld kunnen worden op basis van een standplaatsvergunning.Wet milieubeheerIn de Wet milieubeheer wordt een regeling getroffen ten aanzien van
inrichtingen die hinder of overlast kunnen veroorzaken voor de omgeving.
Deze bepalingen gelden ook voor een standplaatshouder, voor zover zijn
verkoopplek als “inrichting” kan worden aangemerkt. Van belang is de
regelgeving die geldt voor bijvoorbeeld patatverkopers, die voor wat betreft
de frituurinrichting aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang
is de Afvalstoffenverordening gemeente Vlissingen.Gebruik van de openbare wegVoor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning
vereist. In veel gevallen zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende van
de openbare weg zijn. Op grond hiervan kan de gemeente van degene die op de
openbare weg met vergunning een standplaats inneemt een vergoeding bedingen
voor het gebruik van het deel van de openbare weg. De grondslag voor het
bedingen van een dergelijke vergoeding kan gegeven worden in een
retributieverordening of in een huurovereenkomst. In de Verordening
precariobelasting Vlissingen wordt, afhankelijk van het formaat en de
locatie van de standplaats, een bepaald bedrag vastgesteld.Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan
worden vastgesteld met betrekking tot de plaats en de grootte van de
standplaats. Per in te nemen locatie kan een vaste prijs worden berekend. De
huurprijs en andere voorwaarden die in een huurovereenkomst worden bedongen
mogen geen belemmering vormen voor het innemen van een standplaats. Uit
jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge huurprijs voor het
gebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke
belemmering ontstaat voor het innemen van een standplaats waarvoor een
vergunning is verleend, zie Vz. ARRS 12-04-1991, JG 91.0369.Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een
retributieverordening en het aangaan van een huurovereenkomst moet opgemerkt
worden dat een dergelijke keuze consequent gehanteerd dient te worden. (Zie
hierover de algemene leerstukken met betrekking tot de tweewegenleer).Jurisprudentie- B&W hoeven in bezwaar niet te beslissen over terugwerkende kracht. Het
college van B&W heeft de aanvraag van appellante om een
standplaatsvergunning afgewezen. Appellante is van mening dat het college
zich in bezwaar ook een oordeel had moeten vormen over de vraag of de
standplaatsvergunning met terugwerkende kracht had moeten worden verleend.
Voorts verzoekt appellante in hoger beroep om vergoeding van schade. De
Afdeling oordeelt dat het college niet over terugwerkende kracht hoefde te
beslissen, mede omdat appellante niet om schadevergoeding heeft verzocht.
Het hoger beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om
schadevergoeding afgewezen. (ABRS 19 oktober 2005, JB 2006/4).- Toevoeging standplaatslocatie aan maximumstelsel, beleidsregels,
wijziging, besluit, appellabel. APV Delft: Standplaatslocatie toegevoegd aan
het maximumstelsel voor standplaatslocaties dat is opgenomen in de Nota
Standplaatsenbeleid 2004. Niet in geschil is dat de Nota beleidsregels in de
zin van art. 1:3 lid 4 Awb inhoudt. De Nota bevat immers regels die zich
voor herhaalde toepassing lenen, omtrent de afweging van belangen bij
gebruikmaking van de in art. 5.2.3 lid 5 van de APV Delft neergelegde
gronden waarop een vergunning geweigerd kan worden. De bijlage bij deze Nota
geeft onder meer aan welke locaties voldoen aan de in de Nota neergelegde
algemene regels, en aan welke aanvullende voorwaarden per locatie voldaan
moet worden. Deze bijlage maakt deel uit van de Nota. Een wijziging van de
bijlage door toevoeging van een standplaatslocatie is derhalve een wijziging
van de Nota en dus een wijziging van beleidsregels. Voor zover appellanten
hebben aangevoerd dat de in geding zijnde standplaatslocatie is toegevoegd
om een standplaatsvergunning ten behoeve van een bepaalde loempiakraam toe
te wijzen, wordt overwogen dat de aanwijzing zelf niet tot een bepaalde
adressant is gericht, en de verlening van een vergunning voor een bepaalde
standplaats nadere besluitvorming vereist op basis van de regels vervat in
de Nota, de bijlage daarin begrepen. Hieruit volgt dat tegen een wijziging
van de bijlage ingevolge art. 7:1 lid 1 Awb, gelezen in verband met art. 8:2
aanhef en onder a Awb geen bezwaar en beroep openstaat. (ABRS 13-01-2010,
200903708/1/H3, LJN BK9009, JB 2010/50). Artikel 5:18 Toestemming rechthebbendeDit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een
standplaats wordt ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is
verstrekt. Met dit verbod is het mogelijk niet alleen maatregelen te nemen
tegen degene die zonder vergunning een standplaats inneemt maar ook tegen de
eigenaar van de grond die het innemen van een standplaats zonder vergunning
toestaat. Artikel 5:19
AfbakeningsbepalingenAfbakeningVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van
artikel 122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale
verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat
het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet
liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de
afbakeningsbepaling in het tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.
Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.In
het eerste lid vindt afbakening plaats met de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken en het de Wegenverordening Zeeland 2010, het tweede
lid ziet op afbakening met de Woningwet. 5.3Openbaar water - Algemene toelichtingInleidingHet beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse
overheden opgedragen. Zo is voor het beheer van de belangrijkste rivieren en
rijkskanalen de centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de
overige wateren is verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen
c.a. De centrale wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater
diverse regelingen vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen
regelingen die uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer
zijnde vaarwateren en regelingen die voor het gebruik van alle openbare
vaarwateren gelden.Wet beheer rijkswaterstaatswerkenOnder de eerste categorie valt de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Deze
wet heeft de Wet van 28 februari 1891, Stb. 69, tot vaststelling van
bepalingen betreffende ’s rijks waterstaatswerken vervangen. Voor de
provinciale en gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor
zover daaraan hetzelfde motief als aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken
ten grondslag ligt, slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende
bevoegdheid. Deze bevoegdheid wordt eveneens gerelateerd aan het onder
beheer hebben van die vaarwateren.Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse
waterstaatsverordeningen die gelet op artikel 2 van de Waterstaatswet 1900
ook betrekking kunnen hebben op waterstaatswerken die in beginsel niet onder
hun beheer vallen, maar daar wel onder gebracht kunnen worden. Voor de
gemeente Vlissingen zijn in dit kader van belang de Verordening op de
waterkering provincie Zeeland en de Waterverordening Zeeland.Ook de gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet
regels stellen met betrekking tot het bij haar in beheer zijnde openbare
vaarwater. De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de
mogelijkheid verordeningen te maken welke onder andere betrekking kunnen
hebben op de doorvaart en het innemen van ligplaats in bij haar in beheer
zijnde openbare wateren. Bij deze regelingen van de lagere overheden moet
steeds bedacht worden dat deze niet in strijd mogen komen met hogere
regelingen. In grote lijnen betekent dit dat de overheden slechts een
regelgevende bevoegdheid toekomt ten aanzien van bij hen in beheer zijnde
openbare vaarwateren. Hierbij dient echter nog een kanttekening geplaatst te
worden.Binnenschepenwet en ScheepvaartverkeerswetDe centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het
gebruik van alle openbare vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de
Binnenschepenwet en de Scheepvaartverkeerswet. Met de Scheepvaartverkeerswet
(SVW) is de Binnenaanvaringswet ingetrokken. Artikel 43 SVW bepaalt dat
krachtens de Binnenaanvaringswet gestelde regels worden geacht te zijn
gesteld krachtens de Scheepvaartverkeerswet. De verkeersreglementering is te
vinden in het Binnenvaartpolitiereglement (BPR). Artikel 42 SVW bevat de
bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten, waterschappen en
havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van onderwerpen waarin
de SVW voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of
krachtens deze wet gestelde regels.Besluit administratieve bepalingen
scheepvaartverkeerIn het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (BABS) is het
college bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen ten behoeve van de
scheepvaart op de onder hun beheer staande vaarwegen. Voorheen vond deze
bevoegdheid zijn grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR geeft regels
en verkeerstekens t.a.v. snelle motorboten in het algemeen en waterscooters
in het bijzonder. De APV mag niet op basis van hetzelfde motief als de
bovenstaande regelgeving aanvullingen geven. Artikel 5:20 Vergunning voor voorwerpen op, in of boven
openbaar waterArtikel 5:20 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om
de overige openbare wateren te vrijwaren van activiteiten die het gebruik op
enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid op het
water heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen
van het Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub
6, en het Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van
dit reglement). DereguleringDit artikel is in een aantal opzichten
vergelijkbaar met artikel 2:5 van de APV, het plaatsen van voorwerpen op de
weg. Ook bij dit artikel is een vergunning vervangen door een breed gestelde
algemene regel. Daarmee legt de overheid nadrukkelijk een deel van de
verantwoordelijkheid bij de burger. In eerste instantie moet deze zelf de
afweging maken of een steiger of een meerpaal gevaar of hinder oplevert voor
het vaarverkeer, of een probleem voor het beheer en onderhoud. Omdat er
hierbij, eerder dan in artikel 2:5, waar het veelal gaat om tijdelijke en
verplaatsbare objecten, gaat om permanent bedoelde zaken, is aan dit artikel
anders dan bij artikel 2:5 een meldingsplicht verbonden. Op die manier kan
de gemeente vooraf toetsen en met de melder overleggen of bijvoorbeeld het
onderhoud van de oevers niet in het geding is. Zo kan worden voorkomen dat
een al geplaatst object weer moet worden verwijderd, met alle financiële
gevolgen van dien. Artikel 5:21 Ligplaats woonschepen en overige
vaartuigenAlgemeen verbod is niet
toegestaanDe jurisprudentie uit de op 1 maart 1999 ingetrokken
Wet op de Woonwagens en Woonschepen is opgenomen in de Huisvestingswet.
Artikel 88 bepaalt namelijk dat de gemeenteraad geen regels stelt die leiden
tot een algeheel verbod van het in gebruik nemen of geven van een woonschip
op een ligplaats. Een algemeen verbod komt in strijd met bovengenoemde wet.
Een verbod met een ontheffingen- of vergunningenstelsel is wel toegestaan. Het tweede lid, onder a, van artikel 5:21 biedt het college de mogelijkheid
om nadere regels te stellen aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen
van een ligplaats (delegatie van regelgeving door de raad op grond van
artikel 156 Gemeentewet). Via deze algemeen werkende voorschriften is het
mogelijk om bijvoorbeeld aan woonschepen die een vaste ligplaats willen
innemen of hebben, eisen te stellen met betrekking tot de afvoer van het
afvalwater, de drinkwatervoorziening etc. Zelfs zou aansluiting op de
riolering, het drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen
worden, indien de mogelijkheden daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn.Het bepaalde in dit lid vormt voor woonschepen een handzaam alternatief van
de Bouwverordening. Deze verplicht namelijk dat bouwwerken, zijnde een
woning, over een deugdelijke afvalwaterafvoer dienen te beschikken en in
beginsel aangesloten moeten zijn op het drinkwater- en elektriciteitsnet.
Woonschepen die eveneens als woning gebruikt worden, vallen vanwege het feit
dat het geen bouwwerken zijn, niet onder de werking van de bouwverordening.
Ook kunnen krachtens dit lid “welstandseisen” aan woonschepen worden
gesteld. Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:21 heeft het college ook de
mogelijkheid om een differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan te
brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor woonschepen en ligplaatsen voor
uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan het aantal
gelimiteerd worden. In het geval de gemeente eigenaar is van een openbaar water, is het ook
mogelijk dat de gemeente in het kader van de exploitatie van die ligplaatsen
huur- of verhuurovereenkomsten afsluit. Zo wees het college van Eindhoven
vijf ligplaatsen aan voor woonschepen onder de bepaling dat de exploitatie
van die ligplaatsen zal geschieden door middel van overeenkomsten van huur
en verhuur. De rechtbank sauveerde dit beleid en bepaalde dat “de gemeente
Eindhoven als eigenaresse van het Eindhovens kanaal niet het recht kan
worden ontzegd privaatrechtelijk op te treden tegen haar niet welgevallig
gebruik van haar eigendom, behoudens voor zover dat een gebruik is dat
overeenstemt met of voortvloeit uit de publieke bestemming van bedoeld
kanaal als vaarweg”. Het innemen van een ligplaats door een woonboot werd
niet aangemerkt als een zodanig gebruik, Rb Den Bosch 3-12-1984, KG 1985,
17. PleziervaartuigenUit artikel 5:21 volgt bovendien dat ook het innemen van een ligplaats met
een “pleziervaartuig” slechts toegestaan is op die plaatsen die niet door
het college krachtens het eerste lid zijn aangewezen. Ook hier kan het
aantal vaartuigen dat ligplaats mag innemen op de niet-aangewezen gedeelten
van openbaar water gelimiteerd worden. Landschapsverordening Zeeland 2001, Wet milieubeheerMaakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik
om gedeelten van openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te
leggen dan kunnen aan de locatie voor het innemen, hebben of beschikbaar
stellen van een ligplaats uitsluitend nog beperkingen opgelegd worden
krachtens de Landschapsverordening Zeeland 2001 dan wel krachtens de Wet
milieubeheer wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats
zodanig gebeurt dat er sprake is van een milieuvergunning-plichtige
inrichting. Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen
dan mag slechts ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de
niet-aangewezen gedeelten en kunnen er daarnaast eventueel nog andere
beperkende factoren worden gesteld vanuit de Landschapsverordening Zeeland
2001 of de Wet milieubeheer. Daar waar een provinciale verordening van
kracht is, kan het motief landschapsbescherming niet meer door het college
ten grondslag gelegd worden aan de aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in
het eerste lid of het stellen van nadere regels (dat wil zeggen algemene
voorschriften) als bedoeld in het tweede lid. In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die
gevallen waarin de Wet milieubeheer van toepassing is. Veel jachthavens
zullen namelijk aangemerkt kunnen worden als milieuvergunningplichtige
inrichtingen. Door de inwerkingtreding van artikel 13 van de Hinderwet op 1
november 1981 kan een hinderwetvergunning ook geweigerd worden wegens
aantasting van natuurwetenschappelijke, landschappelijke, ecologische en
recreatieve waarden. Deze situatie is niet veranderd na inwerkingtreding van
de Wet milieubeheer. HuisvestingswetOm niet in strijd te komen met artikel 88 van de Huisvestingswet mag een
aanwijzingsbesluit krachtens het eerste lid niet de gehele gemeente
omvatten. Er moet een mogelijkheid zijn om met een woonschip binnen de
gemeente een ligplaats in te nemen. BinnenvaartpolitiereglementZie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze
afdeling.Jurisprudentie- De wetgever gaat uit van een in beginsel bestaand recht om met een
woonschip te verblijven in de gemeente waar men tijdelijk wenst te wonen,
met deze beperking dat de gemeenten voor de plaats van verblijf binnen hun
grondgebied voorschriften mochten vaststellen. Lagere wetgevers hebben de
vrijheid bepalingen vast te stellen welke de vrijheid tot het kiezen van een
plaats van verblijf inperken, doch deze bepalingen mogen niet zover gaan dat
zij het hierboven bedoelde recht van woonschipbewoners om in een bepaalde
gemeente verblijfplaats te kiezen geheel ondermijnen en aldus generlei
ruimte laten voor de toepassing van de wet. HR 2-4-1971, NJ 1971, 271.- Een algemeen verbod met ontheffingsmogelijkheid om ligplaats in te nemen
met een woonschip, is aanvaardbaar omdat het stelselmatig weigeren van een
ontheffing in strijd is met de wet. ABRS 18-11-1997, JG 98.0033 m.nt. W.
Vos.- Overtreding van verbod in APV om ligplaats met vaartuig in te nemen op
door B en W aangewezen gedeelte van openbaar water. APV-bepaling betreft
huishouding van gemeente. Aanvullende verordenende bevoegdheid van
gemeentebesturen ten opzichte van scheepvaartwetgeving. HR 28-6-1994, Gst.
1994 6996, 3 m.nt. EB.- De regeling in de APV met betrekking tot het innemen van een ligplaats met
een vaartuig heeft een ruimere strekking dan de Provinciale
Landschapsverordening, namelijk ook onder andere de orde en veiligheid op
het water. ARRS, 7-7-1981, OB 1982, III.2.2.7, nr. 43852, APV Aalsmeer en
Rechtbank Utrecht, 3 april 1997, AWB 97/670 VV, APV Loenen.- Een Gemeentelijke woonschepenregeling is toelaatbaar omdat hieraan andere
motieven ten grondslag liggen dan aan de provinciale landschapsverordening.
Gemeentelijke regeling geldt als sturingsinstrument ter regulering van
hoeveelheid woonschepen, hun afmetingen en hun onderlinge situering, terwijl
de provinciale verordening uitdrukkelijk ziet op de bescherming van natuur
en landschap. Pres. Rb. Utrecht 3-4-1997, JG 98.0009 m.nt. W. Vos; KG 1997,
276.- Bestuursdwangaanschrijving tot verwijdering van woonschip van zonder
vergunning ingenomen ligplaats in haven. Verbod in APV geldt slechts voor
door het college aangewezen gedeelten van openbaar (vaar)water. Toevoeging
van vergunningstelsel aan verbodsbepaling betreft wijziging van algemeen
verbindend voorschrift. ABRS 6-6-1994, Gst (1995) 7001, 4 m.nt. HH.- Bestuursdwangaanschrijving tegen en weigering vergunning voor hotelboot
die enige tijd is gedoogd. APV-bepaling niet in strijd met
Binnenvaartpolitiereglement. Toetsing ex nunc. ARRS 20-8-1992, JG
93.0004.- Sanering ligplaats voor woonschepen, die niet werden benoemd in het
terzake genomen besluit. Overgangssituatie. ABRS 31-10-1994, JG
95.0199.- Bestuursdwangaanschrijving tegen het ligplaats innemen met een woonschip
op een niet aangewezen gedeelte van een openbaar water. Legalisatie is niet
mogelijk en beroep op gelijkheidsbeginsel gaat niet op. ABRS 7-12-2000, JG
01.0039 m.nt. W. Vos.- De afwijzing van een verzoek om maatregelen te treffen teneinde een
onbezette ligplaats met een woonschip te kunnen innemen moet worden
aangemerkt als een weigering om feitelijke handelingen te verrichten. Deze
weigering is niet op enig rechtsgevolg gericht en het bezwaar hiertegen is
terecht niet ontvankelijk verklaard. Het college heeft daarnaast in
redelijkheid kunnen besluiten een verzoek om aanwijzing van een andere
ligplaats af te wijzen. Aan het college komt ter zake van aanwijzingen van
ligplaatsen krachtens artikel 5.3.2 APV een ruime mate van beleidsvrijheid
toe. ABRS 9-3-2001, Gst. (2001) 7143, 2 m.nt. HH.- Mededeling dat ligplaatsen van woonschepen niet (meer) gebonden zijn aan
objecten, maar aan personen, is een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit
in de zin van artikel 1 :3 Awb. ABRS 1-8-2001, JB (2001) 248.- Een algeheel verbod om met een woonschip in een gemeente te verblijven is
in strijd met artikel 88 van de Huisvestingswet. Er kan zich echter in een
bepaalde gemeente de situatie voordoen dat er geen plaatsen in openbaar
water geschikt zijn om te worden bestemd of aangewezen om door een woonschip
te worden ingenomen. Met artikel 88 van de Huisvestingswet is dan ook niet
beoogd om iedere gemeente de verplichting op te leggen nieuwe ligplaatsen te
creëren, teneinde aan tenminste één woonschip plaatst te kunnen bieden op
haar grondgebied. ABRS 7-11-2001 nr. 200100971/1.- Het betreft de afbakeningsbepaling van artikel 5.3.2, derde lid, van de
APV. Appellant betoogde dat het verbod van het eerste lid van dat artikel
(om met een vaartuig ligplaats in te nemen op openbaar water) niet geldt,
omdat het in het derde lid genoemde Binnenvaartpolitiereglement (BPR) van
toepassing is. De Afdeling zegt daarover: “met name uit de woorden “voor
zover” blijkt dat het antwoord op de vraag of het in het eerste lid vervatte
verbod geldt, afhankelijk is van de reikwijdte van het BPR.” En verderop:
“Aan artikel 5.3.2 van de APV, dat is geplaatst in hoofdstuk 5, met het
opschrift “andere onderwerpen huishouding gemeente” liggen (ook) andere
motieven ten grondslag zoals hiervoor weergegeven. De omstandigheid dat in
het voorliggende geval de belangen ter bescherming waarvan het BPR is
vastgesteld zich niet verzetten tegen het afmeren van een vaartuig op de
door appellant verlangde locatie laat de uit artikel van de APV blijkende
wenselijkheid tot ordening van het innemen van ligplaats uit een oogpunt van
openbare orde, volksgezondheid etc. onverlet. Het in het eerste lid van
artikel 5.3.2. van de APV vervatte verbod behoudt dan ook in het
voorliggende geval in zoverre betekenis.” De Afdeling erkent hier dus de
aanvullende werking van de APV, ook als hogere regelgeving van toepassing
is. ABRS 28-04-2004, LJN-nr. AO8510, De Gemeentestem 2004, 7210, 109 m.nt.
J.M.H.F. Teunissen.- De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat het enkele feit dat een
milieuvergunning is verleend niet betekent dat artikel 5.3.2, derde lid, van
de APV van toepassing is. Niet is gebleken dat in het kader van de verleende
milieuvergunning het door de APV gediende belang van ordening van het
innemen van ligplaatsen met vaartuigen uit een oogpunt van openbare orde is
meegewogen of dat belang als gevolg van de verleende milieuvergunning
rechtens geen relevantie meer zou hebben. De milieuvergunning kent geen
bepalingen omtrent het innemen van ligplaatsen. De desbetreffende bepaling
van de APV voorziet niet in een door de Wet milieubeheer geregeld onderwerp.
De Afdeling deelt dan ook de conclusie van de rechtbank dat de verlening van
de milieuvergunning niet afdoet aan het in de APV vervatte verbod met een
vaartuig ligplaats in te nemen. ABRS 17 november 2004, 200308597/1, LJN-nr.
AR5815, JB 2005/17. Artikel 5:22 Aanwijzingen ligplaatsNaast de algemene regels die krachtens artikel 5:22, tweede lid, kunnen
worden uitgevaardigd kan het wenselijk zijn, gelet op de omstandigheden, om
aan een individuele booteigenaar nog nadere aanwijzingen te geven. Dit
artikel biedt daarvoor de grondslag. Het ligt voor de hand deze aanwijzingen
in de vorm van een schriftelijke beschikking te gieten. Voor de toelichting
op de in het derde lid genoemde hogere regelingen en de relatie met een
vastgestelde woonschepenverordening wordt verwezen naar de toelichting op
artikel 5:21 van de APV. Artikel 5:23 Verbod innemen ligplaatsDeze bepaling spreekt voor zich. Artikel 5:24 Beschadigen van
waterstaatswerkenProvinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling
voor waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn. De APV-bepaling heeft
alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn bij de gemeenten.
Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan degene die een
kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op. Artikel 5:25 ReddingsmiddelenOm te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden
voor het redden van personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik
onklaar maken van reddingsmiddelen strafbaar gesteld. Artikel 5:26 Veiligheid op het waterBaden of zwemmen in zee kan in verband met bijv. stroming, muien of de
nabijheid van een vaargeul gevaarlijk zijn. Met het oog hierop kan een
verbod tot baden of zwemmen op sommige plaatsen noodzakelijk zijn. De
coördinator beheer badstrand kan handhavend optreden tegen zwemmers die
gevaar of hinder veroorzaken, bijvoorbeeld duiken vanaf Koopmanshaven,
zwemmen in vaargeul e.d. Een uitgebreide aanwijzing van plaatsen waar een
zwemverbod van toepassing is zodoende niet noodzakelijk. De voorgestelde
redactie voorkomt discussie over de vraag waar nu precies de vaargeul begint
en ophoudt. Voorts biedt het artikel een handvat om handhavend op te treden
bij het betreden, beklimmen en duiken vanaf bruggen en daarbij behorende
remmingswerken. Omdat bijvoorbeeld de bruggen in het Kanaal door Walcheren
op afstand worden bediend is het voor de brugwachters niet altijd goed
mogelijk te zien of zich, bij het openen en sluiten van de bruggen, daarop
onbevoegde personen bevinden. Ook hier kan nu preventief toezicht worden
gehouden en zonodig gehandhaafd. AfbakeningHet Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de
schippers van vaartuigen zich hebben te houden. Zij is dus uitsluitend
gericht op de gebruikers van vaartuigen en niet op de overige gebruikers van
het openbaar water. Artikel 5:26 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling
op deze twee reglementen door in algemene zin, vergelijkbaar met de redactie
van artikel 5 Wegenverkeerswet 1994, hinder of gevaarlijk gedrag van de
overige gebruikers te verbieden. Voor de toelichting op de in het tweede lid
genoemde hogere regelingen wordt verwezen naar de toelichting bij artikel
5:21. Artikel 5:27 Overlast aan vaartuigenDeze bepaling spreekt voor zich.Artikel 5:28 Op afstand bestuurbare voorwerpen in openbare
waterenTe denken valt aan het varen met model-schepen, die vanaf de oever
radiografisch bestuurd worden. Het gebruik van dit soort schepen kan in
conflict komen met bijv. het belang van vissers of hengelaars. Het derde lid
biedt de mogelijkheid met ieders belangen rekening te houden. Zie ook
artikel 5:30 APV.Artikel 5:29 Verbod op strand bevinden met voertuig
enz.Artikel 5:29 heeft tot doel overlast, hinder en schade te voorkomen ten
opzichte van strandrecreanten, bijv. mensen die zonnebaden op of wandelen
langs het strand. Het tweede lid biedt de mogelijkheid strandtenten te
bevoorraden of de opbouw en afbraak van seizoenaccommodaties (bijv.
strandhuisjes of kleedcabines) mogelijk te maken. Artikel 5:30 Op afstand
bestuurbare voorwerpen op of boven het strandBezoekers
van het strand kunnen overlast en hinder ondervinden door radiografisch
bestuurbare modelbouw voer- en vliegtuigjes, al dan niet voorzien van een
verbrandingsmotor. Deze kunnen hoge snelheden behalen, wat tot gevaarlijke
situaties kan leiden. Het is gewenst handhavend te kunnen optreden om die
situaties te vermijden. Dit artikel is het equivalent van artikel 5:28, dat
handelt over op afstand bestuurbare voorwerpen in openbare wateren.Artikel 5:31 Verbod luchtbedden enz. Het gevaar
om bij aflandige wind in zee te gaan moet niet worden onderschat. Door de
kracht van de wind komt iemand op een luchtbed of met een zwemband binnen de
kortste keren in bijv. de vaargeul terecht met alle gevolgen van dien. Het
spreekt vanzelf dat van dit verbod geen ontheffing mogelijk is. De
veiligheid van personen zou anders illusoir worden.Artikel 5:32 Surfverbod e.d. In de praktijk
blijkt dat surfplanken weinig wendbaar zijn en dat surfers vaak de
aanwezigheid van zwemmers niet tijdig opmerken. Het hoeft geen betoog dat
dit voor de zwemmer een gevaarlijke dan wel bedreigende situatie oplevert.
Artikel 5:32 beoogt dit te voorkomen. Als vanaf het strand met een jetski de
zee of een binnenwater wordt opgegaan, kan dat hinder opleveren voor de
badgasten en gevaar voor de waterrecreanten die zich dichtbij het strand in
het water bevinden. Een jetski is een motorvaartuig. Jetski’s steken zodanig
ondiep dat zij al volledig bruikbaar zijn waar langs het strand wordt
gepootjebaad of gezwommen. Op 25 mei 2011 is artikel 50c van het Scheepvaartreglement
Westerschelde 1990 in werking getreden, dat als volgt
luidt:1. Een persoon die zwemt dan wel op andere wijze watersport bedrijft zonder
gebruik te maken van een schip houdt voldoende afstand tot een varend schip
of tot een schip bezig met het verrichten van werkzaamheden.2. Een persoon die waterskiet of doet waterskiën of op soortgelijke wijze
van het vaarwater gebruik maakt of gebruik doet maken, of vaart met een
waterscooter, een zeilplank of met een door een vlieger voortbewogen plank,
houdt voldoende afstand tot een varend schip of tot een schip bezig met het
verrichten van werkzaamheden.3. De in het eerste en tweede lid bedoelde personen gedragen zich zodanig
dat geen gevaar of hinder voor andere gebruikers van het vaarwater kan
worden veroorzaakt.4. Zwemmen, onderwatersport, watersport zonder gebruik te maken van een
schip, waterskiën of doen waterskiën of op soortgelijke wijze van het
vaarwater gebruik maken of gebruik doen maken, varen met een waterscooter,
varen met een zeilplank of varen met een door een vlieger voortbewogen plank
vinden niet plaats:a. op of in de onmiddellijke nabijheid van een ankerplaats; b. in de vaargeul;c. in routes van veerponten;d. nabij de ingangen van havens;e. in de nabijheid van meergelegenheden;f. in de door de Rijkshavenmeester Westerschelde aangewezen gebieden.5. De Rijkshavenmeester Westerschelde kan vrijstelling of ontheffing
verlenen van het vierde lid. Aan een vrijstelling of ontheffing kunnen
voorschriften worden verbonden. Jurisprudentie:- De Hoge Raad heeft op 13 maart 2001, nr. 02054/00, uitgesproken dat de APV
van de gemeente Noordwijk niet in strijd is met de Scheepvaartverkeerswet en
dus verbindend is (JG 2001, 6, nr. 01.0123; Gemeentestem 7147, nr.
3).Artikel 5:33 Vaarverbod Eerste lidDit artikel beoogt de veiligheid van baders en zwemmers te beschermen. Omdat
deze zich in het water slechts relatief langzaam voortbewegen, kunnen zij
zich mogelijk niet tijdig in veiligheid stellen op het moment dat zij
geconfronteerd worden met vaartuigen in hun nabijheid. Vandaar dat de
verantwoordelijkheid voor het voorkomen van gevaar of hinder voor baders of
zwemmers is gelegd bij degene(n) op het vaartuig. Zie ook de toelichting bij
artikel 5:32. Tweede lidOp grond van het tweede lid kan het college gebieden aanwijzen waar zelfs de
aanwezigheid van vaartuigen al verboden is ongeacht of hiermee gevaar of
hinder wordt veroorzaakt. Met name zullen die gebieden worden aangewezen die
veel worden gebruikt door baders en zwemmers. Het college kan in het
aanwijzingsbesluit opnemen dat de betreffende gebieden duidelijk moeten
worden gemarkeerd. Derde lidOnder hulpdiensten worden in dit artikel in ieder geval verstaan de
gemeentelijke strandbewaking, de Koninklijke Nederlands
Reddingsmaatschappij, het Korps Landelijke Politiediensten, de Regiopolitie
Zeeland, de douane, de Koninklijke Marechaussee, de Koninklijke Marine en de
brandweer.Artikel 5:34 Vliegerverbod Vliegers - en vooral stuntvliegers - kunnen door bijv. een onvoorspelbare
wind met hoge snelheid naar beneden komen. Personen die zich op het strand
bevinden kunnen daardoor schade en letsel oplopen. Dit gevaar zal zich meer
voordoen in het zomerseizoen dan in andere seizoenen, omdat het in de zomer
drukker is op het strand. Artikel 5:35 DuikverbodIn de Westerschelde liggen op veel plaatsen wrakken van vaar- en
vliegtuigen. In een aantal gevallen bevatten deze mogelijk nog explosieven
of stoffelijke resten van slachtoffers, waarbij gedacht kan worden aan
wrakken uit de Tweede Wereldoorlog. Berging daarvan is niet altijd mogelijk
of wenselijk. Deze wrakken zijn, voor zover zich daarin nog stoffelijke
resten bevinden, een zeemansgraf en kunnen worden aangemerkt als
oorlogsgraf. Uit een oogpunt van openbare orde en veiligheid en piëteit ten
opzichte van de slachtoffers is het ongewenst dat deze wrakken worden
verstoord door duikers.Artikel 5:35a Verbod staand want vissenIn 2012 door het Ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie een
generieke vrijstelling opgesteld voor het recreatief vissen met staand want
op de Waddenzee en de Westerschelde. Voor deze vrijstelling was het
recreatief vissen met dit type vistuig langs de gehele kustlijn verboden. De
gemeenteraad heeft echter nog wel de bevoegdheid om vanuit het oogpunt van
de openbare orde en veiligheid het gebruik van staand want vissen te
verbieden. Voorgesteld wordt om dit type van sportvissen niet te verbieden,
maar wel te reguleren via een meldingsplicht. Artikel 5:36 CrossterreinenOp het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s,
motoren, bromfietsen e.d. al dan niet met een wedstrijdkarakter zijn
verschillende wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een
rol in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de
wegenverkeerswetgeving plaatsvinden. AfbakeningVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van
artikel 122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale
verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat
het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet
liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de
afbakeningsbepaling in het vierde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.
Zie uitgebreid daarover onder het kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene
Toelichting. Hieronder wordt aangegeven welke wettelijke regelingen zo al
van toepassing kunnen zijn.1. Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) en APVAlvorens in te gaan op de vraag welke regelingen van toepassing kunnen zijn
op het crossen op daarvoor - al dan niet legaal - ingerichte terreinen,
willen wij eerst enige kanttekeningen plaatsen bij een verkeersrechtelijk
aspect in verband met de leeftijd van de crossers.Ingevolge artikel 110, tweede lid, van de WVW 1994 jo. artikel 5 van het
Reglement rijbewijzen mogen bromfietsen slechts worden bestuurd door
personen die de leeftijd van 16 jaar hebben bereikt. Het verkeersrechtelijk
regime is echter niet van toepassing, wanneer de bedoelde activiteiten zich
afspelen op een terrein dat niet kan worden aangemerkt als een weg die
feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Op de vraag wanneer sprake is van een zodanige weg
wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 1:1 van de APV. Zoals daar
bleek, gaat het erom of een weg feitelijk voor het openbaar verkeer gesloten
is.Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter
op de weg in de zin van de WVW 1994Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg, als
bedoeld in de WVW 1994, plaats vindt en een wedstrijdkarakter heeft, is
artikel 10 van de WVW 1994 van toepassing. Het eerste lid van deze bepaling
zegt dat het verboden is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden
of daaraan deel te nemen. Dit verbod richt zich dus zowel tot de organisator
van de wedstrijd als tot de deelnemers aan de wedstrijd. In de toelichting
op artikel 2:25. van de APV inzake het houden van een feest of wedstrijd,
wordt nader op het regime van de WVW 1994 ten aanzien van wedstrijden op de
weg ingegaan.Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter
op andere wegen dan bedoeld in de zin van de Wegenverkeerswet
1994Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen, dan op de weg
in de zin van de WVW 1994, dan kan artikel 5:36 van toepassing zijn. Artikel
5:36 ziet op het gebruik van motorvoertuigen of een bromfiets als bedoeld in
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990) in het kader
van een wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door het
college. Kenmerkend voor het wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de
vorm van prijzen, medailles of iets dergelijks in het vooruitzicht worden
gesteld. Indien artikel 5:36 van toepassing is, is een evenementenvergunning
op basis van artikel 2:16 niet meer aan de orde. Zie verder de toelichting
op artikel 2:16.Auto- of motorsportactiviteit zonder wedstrijdkarakter op de
wegVoor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe de
bepalingen van hoofdstuk 2, afdeling 2 “Toezicht op evenementen” van de APV
van toepassing (art. 2:16 e.v.). De burgemeester kan in het belang van de
openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven
omtrent het houden van zo’n evenement dan wel het evenement geheel
verbieden. Deze bepalingen zijn ook van toepassing op auto- en
motorsportevenementen, die geen wedstrijdkarakter hebben, zoals toertochten,
oldtimerritten e.d.2. Wet milieubeheer en APVBij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten
de weg moet onderscheid worden gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte
terreinen, zoals circuits, en overige terreinen, zoals natuurgebieden,
parken, plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen.
De eerst bedoelde terreinen vallen doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor
de overige terreinen kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in de
artikelen 5:36 en 5:37 van de APV.Wet milieubeheerDe speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de
werking van de Wet milieubeheer en het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer.In bepaalde gevallen moet een motor(sport)terrein worden aangemerkt als een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. In het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer worden de inrichtingen opgesomd waarvoor
krachtens artikel 8.1 van de Wet milieubeheer een vergunning vereist is. De
regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen in categorie 19 van het
besluit. In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of
terreinen, geen openbare weg zijnde, waar gelegenheid wordt geboden tot het
gebruiken van: bromfietsen, motorvoertuigen of andere gemotoriseerde voer-
of vaartuigen in wedstrijdverband ter voorbereiding van wedstrijden of voor
recreatieve doeleinden.In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat uit de omschrijving
“gelegenheid bieden” is af te leiden dat elke inrichting of elk terrein, dat
in enigerlei vorm is ingericht om de genoemde activiteiten mogelijk te
maken, onder dit besluit valt. Vervolgens vermeldt de nota van toelichting
dat enige accommodatie evenwel nodig zal zijn voordat kan worden vastgesteld
of sprake is van een dergelijke inrichting, bijvoorbeeld in de vorm van een
begrenzing. Indien elke, al dan niet beoogde, begrenzing van de plaats waar
de genoemde activiteiten zich afspelen ontbreekt, zal bezwaarlijk van een
inrichting kunnen worden gesproken (bijvoorbeeld wanneer een aantal
liefhebbers van modelvaartuigen regelmatig met elkaar hun bootjes laat varen
op een grote plas of waterweg).Op grond van artikel 8.2 van de Wet milieubeheer is het college bevoegd om
op een aanvraag voor vergunning voor een motorterrein als bedoeld in
categorie 19 te beslissen. Voor zover de terreinen, geen openbare weg
zijnde, echter bestemd of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter
voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve doeleinden rijden met
gemotoriseerde voertuigen, en de terreinen daartoe acht uren per week of
meer zijn opengesteld, wordt de vergunning niet afgegeven door het college,
maar door gedeputeerde staten (categorie 19.2). Bij de vergunningverlening
wordt rekening gehouden met de motieven van de Wet milieubeheer, zijnde de
gevolgen voor het milieu of de bescherming van het milieu.APVDe regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet genoemd zijn
in categorie 19.1, onder g, van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer, bijvoorbeeld een terrein dat niet is ingericht voor
motorwedstrijden en -activiteiten en terreinen die hiervoor slechts eenmalig
of zeer incidenteel worden gebruikt. In een gemeentelijke regeling met
betrekking tot dit soort motorterreinen zal de werkingssfeer ten opzichte
van de Wet milieubeheer in ieder geval moeten zijn afgebakend. Bij een
aanwijzingsbesluit kunnen alleen regels worden gesteld ter bescherming van
de belangen die dit voorschrift dient. Behalve het belang van de openbare
orde zijn dat milieubelangen en het belang van de veiligheid van het publiek
of de deelnemers. In de in het tweede lid genoemde regels kan bepaald worden
dat op het terrein slechts gecrost mag worden op bepaalde dagen en uren, en
wel alleen door leden van de vereniging; dat de vereniging zich gedraagt
volgens de aanwijzingen van KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende
verzekert tegen ongevallen c.q. aansprakelijkheid voor schade als gevolg van
ongevallen en - eventueel - dat de crossers ten minste een bepaalde leeftijd
moeten hebben c.q. dat de vereniging er - ter voorkoming van ongelukken -
zorg voor draagt dat toezicht door volwassenen wordt uitgeoefend indien van
dat terrein gebruik wordt gemaakt.3. ZondagswetKrachtens artikel 3, eerste lid, van de Zondagswet is het verboden op zondag
zonder strikte noodzaak gerucht te verwekken, dat op een afstand van meer
dan 200 m van het punt van verwekking hoorbaar is. Volgens het tweede lid
van dit artikel is de burgemeester bevoegd van dit verbod voor de tijd na
13.00 uur ontheffing te verlenen. De training voorafgaand aan de
motorcrosswedstrijd kan als deze voor publiek toegankelijk is, reeds
aangemerkt worden als een openbare vermakelijkheid als bedoeld in artikel 4
van de Zondagswet.4. Wet op de ruimtelijke ordening en APVEen terrein dat men wil gaan gebruiken als motorcrossterrein zal in de
meeste gevallen gelegen zijn in een gebied met de bestemming “agrarisch
gebied” of “natuurgebied”. De vraag is dan of voor het gebruik van het
desbetreffende terrein als motorcrossterrein vrijstelling kan worden
verleend van het gebruikvoorschrift. Indien aannemelijk is dat het gebruik
van een terrein ten behoeve van het motorcrossen zal leiden tot een
onomkeerbare wijziging van de bestemming van dit terrein, dan zal dit
gebruik enkel worden toegestaan na een bestemmingsplanwijziging.5. Privaatrechtelijk optredenVerschillende gemeenten zijn er toe overgegaan een aan de gemeente in
eigendom toebehorend terrein aan te wijzen waarop de motorcrossport beoefend
kan worden. Veelal geschiedt dit om de overlast die wordt ondervonden als
gevolg van het crossen in natuur- en bosgebieden te beperken. Indien van
gemeentewege een terrein ter beschikking wordt gesteld voor het crossen,
rijst de vraag naar de eventuele civielrechtelijke aansprakelijkheid van de
gemeente voor ongevallen en andere schade. Daarbij gaan wij ervan uit dat
het crossterrein niet een weg is in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Is
daarvan wèl sprake, dan is het - behoudens ontheffing; zie de artikelen 10
en 148 WVW 1994 - eenvoudigweg verboden aldaar te “crossen”.Civielrechtelijk brengt het feit dat een terrein met goedvinden van de
gemeente als crossterrein wordt gebruikt, voor haar de verplichting mee
ervoor te zorgen dat geen gevaarlijke situaties te creëren zijn. Het ligt op
de weg van de gemeente om het terrein aan te passen aan het doel waartoe het
dient. In het kader van de regels die het college kan stellen op basis van
het tweede lid van artikel 5:37 kunnen bijvoorbeeld leeftijdsgrenzen worden
gesteld aan de gebruikers van het terrein of eisen als aangegeven in artikel
110 van de WVW 1994 jo artikel 5 van het Reglement rijbewijzen. Uitsluiting
van aansprakelijkheid voor schade (ongevallen e.d.) kan de gemeente zoveel
mogelijk beperken; bijvoorbeeld door een bord te plaatsen bij de ingang van
het terrein waarop zijn aangegeven de voorwaarden waaronder van het terrein
gebruik mag worden gemaakt (onder andere de waarschuwing, dat gebruikers van
het terrein dit voor eigen risico gebruiken en de mededeling, dat de
gemeente aansprakelijkheid afwijst voor ongevallen en andere schade als
gevolg van crossen). Het plaatsen van een dergelijk bord wil overigens niet
zeggen dat de gemeente gevrijwaard is van aansprakelijkheid. Er is overigens
nog een privaatrechtelijke mogelijkheid waardoor de gemeente aan haar
zorgverplichting kan voldoen, namelijk door het sluiten van een gebruiks- of
huurovereenkomst met de plaatselijke vereniging. De gemeente moet zich dan
wel realiseren dat het desbetreffende terrein dan ook alleen ter beschikking
wordt gesteld ten behoeve van het crossen door leden van die
vereniging.Jurisprudentie- Wanneer in het kader van een evenement, zoals bedoeld in de artikelen
2.2.1 (oud) en 2.2.2 (oud) van de APV, op een crossterrein, zoals in deze
bepaling bedoeld, motor(sport)activiteiten worden gehouden zijn er meerdere
bevoegde organen in het spel. Goed onderscheid moet worden gemaakt tussen
enerzijds het evenement, waarvoor de burgemeester het bevoegd gezag is om
een vergunning te verlenen en anderzijds de motor(sport)activiteiten,
waarvoor het college het bevoegd gezag is. ARRS 3-6-1994, JG 95.0055 m.nt.
A.B. Engberts, AB 1994, 602 m.nt. RMvM, Gst. 1995, 7006, 4 m.nt. EB.- Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur. In
casu geen schending van de zondagsrust, omdat het motorcrossterrein 4 km
buiten de bebouwde kom ligt. Pres. Rb. Utrecht 6-6-1995, JG 95.0316 m.nt.
A.B. Engberts, KG 1995, 292.Artikel 5:37 Beperking verkeer in
natuurgebieden1. InleidingDe gemeente wordt geconfronteerd met het bezoek van motorcrossers aan
natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder, schade aan de
flora, verstoring van wild e.d. Verder worden natuurgebieden, parken e.d.
steeds vaker door ruiters en fietsers /mountainbikers bezocht. Het komt
nogal eens voor dat ruiters en fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen
aangewezen ruiter- of fietspaden verlaten. Deze gedraging levert gevaar en
hinder op voor wandelaars en berokkent vaak ook schade aan flora en fauna.
Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in
natuurgebieden, zal men een onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde
crossen” (op wegen en paden en “off the road”) en het crossen op daartoe
speciaal gebruikte motorterreinen. Op het crossen op motorterreinen is
artikel 5:36 van de APV van toepassing. De redactie van artikel 5:37 is aangepast overeenkomstig het systeem van
artikel 5:36. Op grond van het eerste lid van artikel 5:37 geldt een
algeheel verbod om zich met motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een
natuurgebied te bevinden. Het college kan op grond van het tweede lid
terreinen aanwijzen waar dit verbod niet geldt en kan tevens regels stellen
voor het gebruik van deze terreinen. 2. MaatregelenBij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen”
of overlastgevend ruiter- en fietsverkeer gaat het in feite om een meer
algemeen vraagstuk: Welke maatregelen kunnen genomen worden om ter
bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast gemotoriseerd
verkeer, ruiter- of fietsverkeer uit bepaalde gebieden te weren?Een
mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is
het nemen van verkeersbeperkende maatregelen op grond van de
wegenverkeerswetgeving. Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds
november 1991 de wegbeheerder bevoegd tot het treffen van
verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994). Volgens de WVW 1994 kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden
overgegaan indien deze maatregelen de veiligheid op de weg verzekeren,
weggebruikers en passagiers beschermen, strekken tot het in stand houden van
de weg en de bruikbaarheid van de weg waarborgen, de vrijheid van het
verkeer waarborgen, strekken tot voorkoming of beperking van door het
verkeer veroorzaakte overlast, hinder of schade, strekken tot het voorkomen
of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of
van de functie van objecten of gebieden en tenslotte een doelmatig of zuinig
energieverbruik bevorderen (artikel 2, eerste tot en met derde lid, WVW
1994). De WVW 1994 geeft derhalve ook mogelijkheden verkeersmaatregelen te
nemen ter bescherming van milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde
verkeer dat van de weg gebruik maakt in natuurgebieden dient te geschieden
op basis van de WVW 1994 door middel van een verkeersmaatregel. Hierbij moet
het dan gaan om een regeling ten aanzien van het gebruik van wegen in de zin
van de WVW 1994. Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen
een natuurgebied kan een regeling worden opgenomen in de APV. Hierbij moet
in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige onderwerp
ook een provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een provinciale
regeling bestaat inzake de beperking van gemotoriseerd verkeer in
natuurgebieden, welke regeling - deels - strekt ter bescherming van dezelfde
belangen, zal - althans indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen
is in een “natuurgebied” als bedoeld in de provinciale verordening - de
werkingssfeer van het gemeentelijk voorschrift ten opzichte van de
provinciale verordening moeten worden afgebakend. 2.1 Maatregelen op basis van de Wegenwet/feitelijke sluiting en
sluiting krachtens artikel 461 Wetboek van Strafrecht- Ook langs feitelijke en privaatrechtelijke weg zou men kunnen komen tot
het weren van gemotoriseerd verkeer uit bepaalde natuurgebieden. In de eerste plaats valt te denken aan het plaatsen van palen, klap- of
draaihekjes bij de toegangen tot de in een dergelijk gebied gelegen wegen.
De eigenaar van een weg zal men het recht tot het nemen van zodanige
maatregelen niet kunnen ontzeggen. Hoe zit dit echter als deze weg is aan te
merken als een openbare weg in de zin der Wegenwet? Hiervoor zijn wij
ingegaan op de beperkingen in het gebruik van een openbare weg als gevolg
van het beperkt openbaar rechtskarakter van die weg. Openbare wegen in
natuurgebieden zullen veelal - op grond van de gesteldheid van de weg of op
grond van het gebruik dat van de weg pleegt te worden gemaakt - een zodanig
beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ook ten aanzien van deze openbare
wegen zal de eigenaar deze beperking feitelijk mogen realiseren door het
plaatsen van klap- en draaihekjes, palen e.d. bij de toegangen tot die wegen
en wel zodanig dat alleen voetgangers en fietsen vrij kunnen passeren. Aan
deze handelwijze kleeft een aantal bezwaren. Deze handelwijze is in de eerste plaats niet toepasbaar ten aanzien van
openbare wegen die niet een beperkt openbaar rechtskarakter hebben.
Ingevolge het bepaalde in artikel 14, eerste lid, van de Wegenwet dienen de
rechthebbende en de onderhoudsplichtige dan alle verkeer over de openbare
weg te dulden. Wij tekenen hierbij nog aan dat het gedeeltelijk - bij
voorbeeld alleen voor gemotoriseerd verkeer - onttrekken van wegen aan het
openbaar verkeer niet mogelijk is (KB 26 september 1955, AB 1956, blz. 357,
m.nt. M. Troostwijk). Ook is het volgens de Kroon niet mogelijk een weg aan
het openbaar verkeer te onttrekken om hem vervolgens weer onmiddellijk open
te stellen voor bij voorbeeld voetgangers en fietsers (KB 11 mei 1982, AB
1982, 378, m.nt. J.R. Stellinga). Een dergelijke maatregel kan wel door
middel van een verkeersbesluit worden genomen, zoals hiervoor is beschreven. Ook mag verwacht worden dat het onttrekken van een aantal in het
buitengebied gelegen wegen aan het openbaar verkeer op bezwaren zal stuiten
van met name landbouwers. Verder merken wij ten aanzien van het afsluiten
van wegen door middel van hekjes en slagbomen nog op, dat de bereikbaarheid
van bos- en natuurgebieden voor de brandweer en in verband met
onderhoudswerkzaamheden zal verslechteren. Bovendien zullen slagbomen
gemakkelijk geopend kunnen worden. Ten slotte is het plaatsen van hekjes,
slagbomen en dergelijke een kostbare aangelegenheid. Men zou - in de tweede
plaats - kunnen denken aan het plaatsen bij de toegangen tot de wegen in een
bepaald natuurgebied van borden waarop de toegang voor motorvoertuigen en
bromfietsen voor onbevoegden krachtens artikel 461 van het Wetboek van
Strafrecht wordt verboden: “Verboden toegang voor....; art. 461 Wetboek van
Strafrecht”. Deze methode kan echter niet worden toegepast, indien het gaat om openbare
wegen in de zin van de Wegenwet. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 416, m.nt.
W.F. Prins, OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB 1967, blz. 186, NG 1966, blz. 432,
Verkeersrecht 1966, blz. 227, m.nt. R.J. Polak (Bromfietsverbod Sneek), en
HR 23 december 1980, NJ 1981, 171, m.nt. Th.W. van der Veen, AB 1981, 237,
NG 1981, blz. S63, m.nt., Verkeersrecht 1981, blz. 58, m.nt. J.J. Bredius
(rijverbod Schiermonnikoog). Zie de uitspraak van de Afdeling rechtspraak van 25 maart 1982, NG 1983 blz.
S 145,, AB 1983, 64, m.nt. Van der Veen (Helmond) en van 5 november 1982,
Gst. 1983, 6745, 10, m.nt. J.M. Kan (Wittem). Blijkens deze uitspraken kan
(en moet!) de gemeentelijke overheid de onderhouds- en de duldingsplicht van
de eigenaar van een openbare weg met toepassing van bestuursdwang afdwingen,
indien deze plicht wordt verzaakt. Men kan - zoals hierboven reeds bleek - aan genoemde consequenties niet
ontkomen door een weg slechts beperkt aan het openbaar verkeer te
onttrekken, in die zin dat hij alleen openbaar zal zijn voor bepaalde
categorieën verkeersdeelnemers. Bovendien, ook al zou een weg een beperkt
openbaar rechtskarakter hebben, dan nog zou artikel 461 WvSr. waarschijnlijk
niet toepasselijk kunnen zijn. Hiervoor werd er reeds op gewezen dat de hele onttrekkingsprocedure
tijdrovend is en dat de onttrekking op bezwaren zal stuiten van met name
landbouwers. Zou men de hier bedoelde methode toepassen, dan zou het in
ieder geval noodzakelijk zijn voor de onttrekking aan het openbaar verkeer
met de particuliere eigenaren duidelijke afspraken te maken en deze
schriftelijk vast te leggen. Wij vermelden hier nog, dat de onttrekking van
een openbare weg aan het openbaar verkeer onvoorwaardelijk moet geschieden
en zonder tijdsbepaling (circulaire van de minister van verkeer en
waterstaat aan de colleges van gedeputeerde staten, BS 1933, nrs. 203 en
245, WGB 1933, blz. 225).3. Verordening stiltegebiedenProvinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer
een verordening op te stellen die onder andere regels bevat inzake het
voorkomen of beperken van geluidhinder in bij de verordening aangewezen
gebieden. Volgens Hoofdstuk 5 van de Provinciale Milieuverordening Zeeland
is het onder meer verboden een aantal toestellen te gebruiken binnen het
milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een motorvoertuig met
draaiende verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor
bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten. Toertochten
voor motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 24 van de WVW
1994 zijn niet toegestaan.4. Beperking gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden in relatie tot
artikel 1 van de GrondwetDe vraag rijst of het ontzeggen van de toegang tot een bepaald natuurgebied
voor motorrijders en bromfietsers zich verdraagt met het
antidiscriminatieverbod van artikel 1 van de Grondwet. Deze vraag werd aan
de orde gesteld in een zitting van de kantonrechter te Harderwijk op 19
september 1985. De geverbaliseerde voerde aan dat het verbod “...
discriminerend is ten aanzien van motorrijders, bromfietsers en hun
duopassagiers. Terreinwagens, motoren met zijspan, auto’s en vrachtwagens
mogen van de onverharde wegen wel gebruik maken. De officier van justitie
bestreed deze opvatting. Hij stelde dat het gemeentebestuur een keuze heeft
gemaakt tussen de belangen van voetgangers en flora en fauna en de belangen
van motorrijders en bromfietsers die zittend op hun voertuig van de natuur
willen genieten.”De officier meende dat de belangen van flora en fauna en de belangen van
voetgangers die hinder ondervinden van motorrijders, prevaleren boven de
belangen van motorrijders. De kantonrechter schaarde zich achter de officier
van justitie. Hij meende dat er geen sprake was van discriminatie van
motorrijders en bromfietsers omdat hun bewegingsvrijheid niet verder dan
noodzakelijk voor het doel dat het college voor ogen staat wordt
beperkt.De Rechtbank in hoger beroep en de Hoge Raad in cassatie hebben inmiddels de
uitslag van de kantonrechter onderschreven (HR 19 mei 1987, AB 1988, nr.
216, APV Nunspeet).Jurisprudentie- Wanneer wordt overgegaan tot het aanwijzen van een natuurgebied,
waarbinnen gemotoriseerd verkeer verboden is, zoals in deze bepaling
bedoeld, is het verstandig te bezien in hoeverre een overgangsregeling
noodzakelijk is voor personen die - al dan niet bedrijfsmatig - met een
motorvoertuig gebruik maken van dit natuurgebied. Vanwege het ontbreken van
een overgangsregeling trof de Voorzitter van de ARRS een voorlopige
voorziening, waarbij aan belanghebbende alsnog een tijdelijke ontheffing
werd verleend. Vz. ARRS 30-8-1990, AB 1991, 432 m.nt. PCEvW, Gst. 1991,
6929, 7 m.nt. JT. Artikel 5:38 Verbod vuur te stokenBenadrukt moet dat het nieuwe regiem voor het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen in de Wet milieubeheer er niet beter, maar juist
onduidelijker op is geworden. Voorheen hoefde er op grond van artikel 5.5.1
APV slechts één ontheffing te worden verleend, waarin zowel de bescherming
van het milieu als van de openbare orde en veiligheid werden geregeld.
Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer beperkt zich nu echter alleen
tot de bescherming van het milieuhygiënische belang. Indien het college de
openbare orde- en veiligheidsaspecten wil reguleren is het verlenen van een
(tweede) ontheffing op grond van de APV noodzakelijk. De aanvullende werking van artikel 5:38Benadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen
altijd een ontheffing nodig is op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer. Het college kan een ontheffing verlenen, indien het belang van
de bescherming van het milieu zich daartegen niet verzet. Met andere
woorden, het college kan een ontheffing weigeren op grond van
milieuhygiënische argumenten. Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en
veiligheidsaspecten van belang. Artikel 10.63, tweede lid, van de Wet
milieubeheer biedt geen mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de
openbare orde en veiligheid in het geding is. Bovendien kunnen de
voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing alleen dienen ter
bescherming van het belang van het milieu. Artikel 5:38 vult daarom voor wat
betreft deze aspecten de Wet milieubeheer aan. Voor artikel 5:38 APV betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:38,
tweede lid, APV biedt de mogelijkheid om - naast de ontheffing op grond van
de Wet milieubeheer - een ontheffing te verlenen, waarin de aspecten van
openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er ligt dus een ander motief
ten grondslag aan de APV dan aan de Wet milieubeheer. Tevens wordt het
college de mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te
verbinden die het belang van de openbare orde en veiligheid beogen te
beschermen. De weigeringsgronden worden genoemd in derde lid.
Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer en de ontheffing op grond van artikel 5:39, tweede lid, APV
worden gecombineerd tot één te verlenen ontheffing?Er is een aantal redenen om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de
gronden waarop het besluit wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende
wettelijke regelingen. Het gaat dus om twee verschillende afwegingskaders.
Indien beide afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de vraag
in hoeverre een dergelijk besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt,
indien bezwaar of beroep wordt ingesteld tegen het ene besluit, het bezwaar
daarmee impliciet eveneens gericht tegen het andere besluit. Tenslotte is
ook de strafbaarstelling verschillend. Overtreding van de ontheffing op
grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt strafbaar
gesteld in de Wet op de economische delicten (Wed), terwijl overtreding van
artikel 5:38 strafbaar wordt gesteld op grond van artikel 154 Gemeentewet.
Het verschil in wettelijke grondslag (Wet milieubeheer versus Gemeentewet),
het verschil in toetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil
in strafbaarstelling (Wet op de economische delicten versus Gemeentewet)
pleit ervoor om een systeem van twee separate ontheffingen te hanteren. Dit
neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen kunnen
coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer wordt geweigerd, wat betekent dit voor de ontheffing op
grond van artikel 5:38 APV?Indien de ontheffing op grond van
artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt geweigerd, is er geen
ruimte meer voor een ontheffing op grond van artikel 5:38 APV. Dit volgt uit
het systeem van de wet. Een ontheffing op grond van artikel 5:38 APV kan in
dit geval namelijk nooit worden verleend wegens strijd met de Wet
milieubeheer. De aanvraag voor een ontheffing op grond van artikel 5:38 APV
hoeft daarom niet in behandeling te worden genomen. De grondslag hiervoor is
artikel 4:5 Awb. Uitzonderingen artikel 5:38 APVIn het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in
het eerste lid. Hierbij zijn de volgende punten van belang. In de eerste
plaats valt verlichting door middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren –
waarbij geen afvalstoffen worden verbrand -, zoals terrashaarden en
vuurkorven of vuur voor koken, bakken en braden niet onder het nieuwe regiem
van de Wet milieubeheer. Er is immers geen sprake van het verbranden van
afvalstoffen buiten inrichtingen. Vervolgens mag er geen sprake zijn van
gevaar, overlast of hinder voor de omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom
kunnen klachten ontstaan over overlast of hinder door met name terrashaarden
en vuurkorven. De laatste zinsnede van het tweede lid biedt dus een handvat
om handhavend op te treden.De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Het eerste
lid regelt namelijk het aanleggen, stoken of hebben van vuur, maar in de
genoemde uitzonderingsgevallen is geen sprake van het verbranden van
afvalstoffen. De gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie
(verbranden) vanuit eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het
voorkomen van overlast of hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt
zich daarbij tot gedragingen die niet of nog niet worden bestreken door de
hogere regelgeving (namelijk het verbranden van niet-afvalstoffen buiten
inrichtingen).InrichtingenNormaal gesproken is de afbakening tussen de Wet milieubeheer en de APV
helder, indien er sprake is van een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer. Daar waar de Wet milieubeheer of hierop gebaseerde regels of
voorschriften in een onderwerp voorzien, is geen ruimte voor de APV. Het
Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer en het Besluit Akkerbouwbedrijven
milieubeheer, zogenaamde 8.40 AMvB’s, vormen hierop een uitzondering. In
deze besluiten wordt namelijk voor het onderwerp verbranden van afvalstoffen
binnen inrichtingen uitdrukkelijk verwezen naar een gemeentelijke
verordening. - Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer
Voorschrift 4.1: Afvalstoffen mogen niet binnen de inrichting
worden verbrand, behoudens voor zover ingevolge een gemeentelijke
verordening verbranden van uit de inrichting afkomstige afvalstoffen is
toegestaan.- Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer
Voorschrift 8.1: Afvalstoffen mogen niet
binnen de inrichting worden verbrand, behoudens voor zover ingevolge een
gemeentelijke verordening verbranden van uit de inrichting afkomstige
afvalstoffen is toegestaan. De artikelen 10.2, eerste lid, en
10.63, tweede lid Wet milieubeheer en ook artikel 5:38 APV zijn hier niet
van toepassing, omdat deze bepalingen uitdrukkelijk het verbranden van
afvalstoffen buiten inrichtingen reguleren. Het gaat in deze besluiten
immers om het verbranden binnen inrichtingen.Is een verbod van verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen
in APV nodig?Indien een bepaling over het verbranden van
afvalstoffen binnen inrichtingen in de APV ontbreekt, kan worden gesteld dat
het per definitie verboden is om afvalstoffen binnen inrichtingen te
verbranden. Immers, op grond van voorschriften van de genoemde Besluiten
melkrundveehouderijen en akkerbouwbedrijven milieubeheer geldt een verbod,
tenzij een gemeentelijke verordening dit toestaat. Uit het ontbreken van een
regeling in de APV, kan impliciet worden afgeleid dat de gemeentelijke
verordening het verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen dus niet
toestaat. Met andere woorden, indien in een gemeentelijke verordening het
verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen niet expliciet wordt
toegestaan, is het verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen verboden
op grond van voorschrift 4.1. van het Besluit melkrundveehouderijen
milieubeheer of voorschrift 8.1 Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer.
Indien de gemeente het verbranden van afvalstoffen binnen een inrichting in
de gemeentelijke verordening wil toestaan, dan dient dit te worden
vastgelegd in de APV. Binnen of buiten inrichting?Ten slotte nog de discussie of er nu sprake is van binnen of buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. Artikel 1, eerste lid, onder
a, Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer spreekt over een inrichting die
deel uitmaakt van een bedrijf dat uitsluitend of in hoofdzaak is bestemd
voor het verbouwen van akkerbouw- of tuinbouwproducten op of in de open
grond. In de toelichting op dit besluit wordt aangegeven dat akkerland en de
grond alwaar de volle grondstuinbouw plaatsvindt in het algemeen niet tot de
inrichting wordt gerekend. Jurisprudentie- De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
heeft in een uitspraak van 16 januari 1997 (E03.94.0230, Tiel) de uitspraak
gedaan dat dit voor fruitteeltbedrijven tevens inhoudt dat de boomgaarden
niet tot de inrichting dienen te worden gerekend.- Eerder sprak de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State zich
uit over de vraag of een weiland wel of geen inrichting is. Een weiland is
geen inrichting, zolang het niet intensief gebruikt wordt (1 december 1995,
E03.94.0495, AB 1996, 128). Indien het verbranden van afvalstoffen op een weiland of akkerland
plaatsvindt, kan worden verdedigd dat er sprake is van het verbranden van
afvalstoffen buiten inrichtingen en zijn de artikelen 10.2, eerste lid, Wet
milieubeheer en artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en artikel 5:38
van de APV om deze reden van toepassing. Artikel 5:39 Begripsomschrijving verstrooiing van
asIn de Wet op de lijkbezorging is de mogelijkheid van het permanente terrein
opgenomen als een algemene vorm van asbestemming waarbij het nabestaanden
niet zozeer gaat om de plaats waar verstrooid wordt als wel om het gegeven
dat er verstrooid wordt. Verstrooiingen die plaatsvinden door of op last van
de houder van een crematorium of bewaarplaats van asbussen kunnen alleen
plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd (uiteraard
blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt).
Zie verder voor een uitgebreide toelichting Lbr. 97/232 van de VNG omtrent
het verstrooien van crematieas.Artikel 5:40 Verboden plaatsenAsverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even
wenselijk. Dit geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de
bodem kan worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt
met name een rol op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er
een verbod opgenomen voor het verstrooien van as op verharde delen van de
weg. Gezien de mogelijke overlast die asverstrooiing op straten en
dergelijke kan leveren voor derden en de kans op het snelle verwaaien van de
as, is het overigens niet waarschijnlijk dat nabestaanden de verharde delen
van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as te verstrooien. Het verbod
zal dus naar verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor
nabestaanden. Als het college een vergunning heeft verleend voor een
permanent voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel
altijd op een begraafplaats of bij het crematorium liggen. Voor de gemeentelijke begraafplaatsen is de mogelijkheid voor asverstrooiing
geregeld in de 'Beheersverordening gemeentelijke begraafplaatsen'. De
regeling daarin maakt deel uit van het algehele beleid rond de
begraafplaats. Het openstellen van de begraafplaats voor incidentele
verstrooiing zou daarin verstorend kunnen werken. De begraafplaatsen zijn
expliciete voorbeelden van terreinen waar het vanuit een oogpunt van beheer
bezwaarlijk kan zijn om incidenteel as te verstrooien. Zo zijn er wellicht
meer. Onder 'volgende plaatsen' kan de gemeente, uiteraard gemotiveerd,
plaatsen invullen waarvan zij zegt dat het niet wenselijk is dat daar as
wordt verstrooid, hieronder begrepen het openbare water of delen daarvan.
Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden
evenementen bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te
verstrooien. Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor het college om in die
gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere
omstandigheden, te onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te
verstrooien. Artikel 5:41 Hinder of overlastHet verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor
nabestaanden als voor omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is
daarom van belang dat omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit
op zich en van de as die na de activiteit wordt achtergelaten. Een typerend
voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep mensen,
terwijl er een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend
een onwenselijke situatie op. Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as,
bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven wijze, hinder opleveren voor
omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening mee worden gehouden.
Dit kan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te verspreiden,
zodat deze eerder in de bodem wordt opgenomen. Een ander voorbeeld in dit
geval is het verstrooien vanaf een gebouw of vanaf een balkon. Er zijn
genoeg situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.
Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de
Lijkbezorging af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de
handeling op zich geen hinder oplevert. Door de wet op het punt van
asverstrooiing te verruimen heeft de wetgever bewust aanvaard dat het
publiek geconfronteerd kan worden met incidentele verstrooiing. 6.Straf-, overgangs- en slotbepalingenAlgemene toelichting hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en
slotbepalingenGelet op het belang van effectieve handhaving van de APV-voorschriften is
hier een algemene introductie opgenomen over bestuurlijk toezicht,
bestuursrechtelijke en strafrechtelijke handhaving. Handhaving algemeenHandhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen
van rechtsregels te bevorderen. De belangrijkste redenen voor een goede
handhaving zijn in het kort: Door een goede handhaving zal de overheid
uiteindelijk in steeds grotere mate het door haar beoogde doel bereiken.
Door handhaving kan de achteruitgang van de kwaliteit van de samenleving
worden tegengegaan. De rechtszekerheid en de gelijke behandeling van burgers
dienen te worden gewaarborgd. Dit kan door een goed handhavingsbeleid te
voeren. De relatie van rechtszekerheid en rechtsgelijkheid met handhaving
wordt verder uitgediept. De geloofwaardigheid, betrouwbaarheid en
integriteit van bestuurders zullen het ambtelijk en maatschappelijk
draagvlak vergroten.Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk
5 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bevat een opsomming van de aan het
bestuursorgaan toekomende dwangmiddelen en de regels die bij de toepassing
van de dwangmiddelen in acht genomen moeten worden. Hierna worden deze
dwangmiddelen en regels toegelicht. Ook is er een korte introductie tot de
strafrechtelijke handhaving opgenomen.ToezichtIn veel wetten worden, ter handhaving van de regelgeving, aan bepaalde
ambtenaren toezichtbevoegdheden toegekend. Zij mogen plaatsen betreden,
inlichtingen en inzage van stukken vorderen, monsters nemen en
vervoermiddelen zoeken. Dit handhavingstoezicht, ook wel controle genoemd,
wordt beheerst door het bestuursrecht. De algemene regels zijn opgenomen in
afdeling 5.2 van de Awb. In bijzondere wetten kunnen echter beperkingen
worden aangebracht op de in de algemene regels gegeven bevoegdheden
(bijvoorbeeld: artikel 45, derde lid van de Wet wapens en munitie in
vergelijking met artikel 5:18 van de Awb.Toezicht vindt plaats in een stadium waarin (nog) geen sprake is van een
redelijk vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. In het strafrecht
ligt dit anders. Om tot opsporing te komen moet er in beginsel wel sprake
zijn van een vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. Bepaalde
opsporingsbevoegdheden vereisen zelfs een ontdekking op heterdaad.Om goed toezicht uit te kunnen oefenen moet een toezichthouder beschikken
over de nodige bevoegdheden. Voor het uitoefenen van toezicht is vaak
medewerking benodigd van de onder toezicht gestelde. In artikel 5:20, eerste
lid, van de Awb is de verplichting van eenieder opgenomen om aan een
toezichthouder alle medewerking te verlenen die hij redelijkerwijs kan
vorderen bij de uitoefening van zijn bevoegdheden. Uiteraard zijn er
uitzonderingen op de medewerkingsplicht. In het tweede lid van artikel 5:20
is opgenomen dat geheimhouders, zoals de arts en de advocaat, niet hoeven
mee te werken. Maar ook de verdachte hoeft niet mee te werken. Volgens de
regering geldt de plicht namelijk niet na het moment waarop de overheid
jegens de betrokkene een handeling heeft verricht waaraan deze in
redelijkheid de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden dat tegen hem
strafvervolging wordt ingesteld. “Vanaf dat moment is er sprake van
“criminal charge” in de zin van artikel 6 Europees Verdrag van de Rechten
van de Mens en kan de betrokkene een beroep doen op het zwijgrecht.”Het bovenstaande kan in de praktijk voor verwarring zorgen. Het komt voor
dat er toezichthouders zijn met opsporingsbevoegdheden. Degene die onder
toezicht staat moet dus goed weten welke “pet” de ambtenaar opheeft. In het
geval van toezicht moet een ieder meewerken. Zodra er echter sprake is van
opsporing, kan er een beroep op zwijgrecht worden gedaan. Iemand kan immers
niet worden verplicht om aan zijn eigen veroordeling mee te werken.Toezichthouders worden meestal belast met het toezicht op de naleving van de
voorschriften die zijn gegeven bij of krachtens de wet of verordening op
grond waarvan zij als toezichthouder zijn aangewezen. Zo worden in artikel
100 Woningwet de ambtenaren bouw- en woningtoezicht aangewezen als
toezichthouders op het gebied van de Woningwet. Met deze aanwijzing moeten
zij niet alleen toezicht houden op de naleving van de bepalingen in de
Woningwet zelf, maar ook op de naleving van hetgeen krachtens wettelijk
voorschrift anderszins is bepaald. Te denken valt hierbij aan de
voorschriften bij een bouwvergunning.Strafrechtelijke handhavingHet strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze
genormeerd. In artikel 1:6 van de Awb is bepaald dat de Awb niet van
toepassing is op de opsporing en vervolging van strafbare feiten noch op de
tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van
strafrechtelijke organen wordt genormeerd door de regels van het Wetboek van
Strafrecht en door de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende
materiële normen zijn verwoord en waarin soms ook van de algemene
strafvordering afwijkende strafprocessuele bevoegdheden zijn opgenomen, en
het Wetboek van Strafvordering, dat algemene regels van strafprocesrecht
bevat, bevoegdheden in het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden
bepaalt.Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te
zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen
van hulp aan hen die deze behoeven. Op grond van deze algemene politietaak,
alsmede op grond van de last die in de artikelen 141 en 142 van het Wetboek
van Strafvordering aan de aldaar genoemde ambtenaren wordt gegeven om
strafbare feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren onderzoek doen.
Een opsomming van de daarbij te hanteren methoden ontbreekt. Algemene
opsporingsmethoden zijn niet in het Wetboek van Strafvordering geregeld. Er
zijn wel bijzondere opsporingsbevoegdheden geregeld. Dit zijn observatie,
infiltratie, de pseudo-koop of pseudo-dienstverlening, het stelselmatig
inwinnen van informatie, het onderzoek doen in een besloten plaats zonder
toestemming van de rechthebbende, het opnemen van vertrouwelijke
communicatie, het onderzoek van telecommunicatie en het stelselmatig volgen
of waarnemen.Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn
opsporingshandelingen te verrichten, ook bevoegd zijn tot het uitoefenen van
controlebevoegdheden die in bijzondere wetten worden toegekend. Op grond van
artikel 160 Wegenverkeerswet bijvoorbeeld kan een ambtenaar de bestuurder
van een voertuig vorderen zijn voertuig te doen stilhouden, terwijl het
vijfde lid van het artikel bepaalt dat de bestuurder op eerste vordering van
de opsporingsambtenaar verplicht is medewerking te verlenen aan een
ademonderzoek. Als een bevoegde ambtenaar van deze bevoegdheid gebruikmaakt
en de ademtest wijst een te hoog alcoholpromillage uit, dan is er een
verdenking ontstaan en gaat controle over in opsporing.In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De
rechter speelt in het bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende,
na bezwaar of administratief beroep, beroep instelt bij de rechter. De
rechter speelt in het strafrecht een centrale rol. Sancties in het
strafrecht worden opgelegd door de rechter.Bestuursdwang, dwangsom en gedogenDe Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene
bevoegdheid toe tot het uitoefenen van bestuursdwang. In artikel 5:21 van de
Awb is bestuursdwang als volgt gedefinieerd: het door feitelijk handelen
door of vanwege een bestuursorgaan optreden tegen hetgeen in strijd met bij
of krachtens enig wettelijk voorschrift gestelde verplichtingen is of wordt
gedaan, gehouden of nagelaten. Het feitelijk handelen omvat onder meer: het
doen wegnemen, ontruimen, beletten, in de vorige toestand herstellen of het
treffen van maatregelen om verdere nadelige gevolgen van een overtreding te
voorkomen. Het uitoefenen van bestuursdwang is dus zuiver gericht op het
feitelijk in overeenstemming brengen met de bestuursrechtelijke
voorschriften van een onwettige situatie. Dit heeft dus een herstellende
werking en heet daarom “reparatoire sanctie”. Onder overtreding van een
voorschrift wordt ook verstaan het niet nakomen van voorschriften die aan
een vergunning zijn verbonden, zoals bijvoorbeeld geluidsvoorschriften bij
een milieuvergunning. In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd
is om bestuursdwang toe te passen, ook bevoegd is om een dwangsom op te
leggen. Het opleggen van een dwangsom is een middel om de overtreder door
het opleggen van een last om te betalen, te bewegen de overtreding te
beëindigen. Bijna vanzelfsprekend hoort hier de vraag bij welk instrument
het geschiktst is om aan de geconstateerde overtreding een einde te maken.
Deze vraag zal steeds beantwoord moeten worden aan de hand van feiten, de
omstandigheden en de belangen die aan de orde zijn. De wet laat zich hier
niet over uit. Wel is in artikel 5:36 van de Awb opgenomen dat een dwangsom
niet mag worden opgelegd zolang een reeds genomen beslissing tot toepassing
van bestuursdwang niet is ingetrokken. Met andere woorden: een combinatie
van bestuursdwang met last dwangsom is niet mogelijk.De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding
plaatsvindt dan wel gaat plaatsvinden. Dat betekent dat er een onderzoek
moet worden gedaan. Met behulp van de toezichtsbevoegdheden wordt de
situatie onderzocht. Hiervan zal de ambtenaar een rapport van bevindingen
moeten opmaken. Het is belangrijk dat een dergelijk rapport van foto’s of
ander bewijsmateriaal wordt voorzien. Bij de voorbereiding van een besluit
moet immers worden voldaan aan het zorgvuldigheidsbeginsel.Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot
handhaven. De met de wet strijdige situatie wordt dan gedoogd. Is een
bestuursorgaan op de hoogte van de overtreding, maar wordt er geen actie
nomen, dan is er sprake van passief gedogen. Het toepassen van bestuursdwang
is een bevoegdheid, geen absolute verplichting. Een gemeente heeft dus de
mogelijkheid om het belang van de handhaving door middel van bestuursdwang
af te wegen tegen andere belangen, zoals de mogelijkheid om een andere
bestuursrechtelijke sanctie in te zetten of over te gaan tot het gedogen.
Deze vrijheid is echter betrekkelijk. Uit jurisprudentie blijkt dat er een
beginselplicht tot handhaving bestaat. Bijvoorbeeld: ABRS 22 maart 2001,
BR2001/778, Dwangsom Camping Nunspeet . Enkel in geval van bijzondere
omstandigheden kan van handhavend optreden worden afgezien. Het is goed dit
te beseffen. Indien er namelijk een veelheid aan regelgeving binnen een
gemeente bestaat, en de gemeente wordt op handhaving van die regels
aangesproken, is zij in beginsel dus verplicht hier gevolg aan te geven. De
handhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het opstellen van regels.Kabinetsstandpunt “Naar een veilige samenleving”In oktober 2002 is door de ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties en Justitie het programma “Naar een veilige samenleving”
naar de Tweede Kamer gezonden [Kamerstukken II, 2002-2003, 28 684, nr 1.].
In dit programma wordt aangegeven welke concrete doelstellingen op het
gebied van de veiligheid van het publieke domein het kabinet voor 2006
nastreeft en hoe het kabinet die doelstellingen wil bereiken.In het programma wordt door het kabinet een lans gebroken voor versterking
van de bestuurlijke handhaving met betrekking tot de kleine ergernissen in
het publieke domein. “Naar een veilige samenleving” stelt dat gemeenten een
“bijzondere verantwoordelijkheid en een zelfstandige rol” hebben “bij het
verbeteren van de veiligheidssituatie die gestalte krijgt op lokaal en
wijkniveau, in de woon en leefomgeving van de burgers”. Gemeenten zijn
verantwoordelijk voor en worden aangesproken op het organiseren van
integraal veiligheidsbeleid, maar beschikken over onvoldoende
bestuursrechtelijke instrumenten om dat beleid integraal te handhaven.
Vooral de gemeente (en niet zozeer de politie) wordt door de burger
aangesproken op overlast en verloedering van het straatbeeld (kleine
ergernissen). Verloedering scoort hoog als oorzaak van gevoelens van
onveiligheid bij burgers. Het kabinet wil hier iets aan doen door het
bestuurlijke toezicht en de handhaving in het publieke domein te versterken
middels de invoering van de bestuurlijke boete voor kleine ergernissen.Bestuurlijk instrumentarium gemeentenGemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving reeds een aantal
bestuursrechtelijke instrumenten ter beschikking. Voor de
bestuursrechtelijke instrumenten waarover gemeenten beschikken geldt een
scheiding in sancties die erop zijn gericht de ontstane situatie in de
gewenste situatie te herstellen (herstelsancties) en sancties die primair
zijn bedoeld om bestraffend op te treden (punitieve sancties). Bij de
herstelsancties gaat het om bestuursdwang [is voor gemeenten geregeld in
artikel 125 Gemeentewet]en dwangsom [gemeentelijke bevoegdheid op
grond van artikel 136 Gemeentewet.]. Deze sancties kunnen alleen worden
ingezet in situaties waarin herstel daadwerkelijk mogelijk is, zoals het
terugbrengen van een bouwwerk in de oorspronkelijke staat. Het intrekken van
een begunstigend besluit (vergunning, ontheffing, subsidie) [Onderscheid kan
worden gemaakt tussen het intrekken van een begunstigend besluit als sanctie
en anderszins, bijvoorbeeld wegens gewijzigde beleidsinzichten of
veranderende omstandigheden.] is een voorbeeld van de tweede categorie. De
meeste normen die verloederingsfeiten en onveiligheidsgevoelens van burgers
moeten tegengaan lenen zich niet voor handhaving via dwangsom of
bestuursdwang. Of het herstel is feitelijk niet mogelijk (denk aan
geluidsoverlast), óf het herstel zélf, dan wel de controle daarop, leveren
problemen op (denk aan een last onder dwangsom tot het niet meer voortijdig
plaatsen van vuilniszakken op straat, die wekelijks gecontroleerd zou moeten
worden).In mei 2004 heeft de VNG het concept wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine
ergernissen ontvangen van de ministers van BZK en Justitie met het verzoek
hierop te reageren. In het concept wetsvoorstel wordt een stelsel
voorgesteld waarin het mogelijk wordt gemaakt dat het gemeentebestuur
desgewenst bevoegd wordt tot het opleggen van een bestuurlijke boete in
reactie op overtreding van specifieke bij of krachtens formele wet als
beboetbare feiten aangewezen APV-normen. Er is dus sprake van een keuze
tussen invoering en geen invoering van de bestuurlijke boete.Heeft een gemeente de bestuurlijke boete ingevoerd dan kan zij te allen
tijde besluiten de bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een besluit van
de raad tot intrekking van het besluit tot invoering van de bestuurlijke
boete treedt echter niet eerder in werking dan na negen maanden na de
bekendmaking van het intrekkingsbesluit. Bij het opstellen van de
feitenlijst die onder de reikwijdte van de bestuurlijke boete worden
gebracht is vooralsnog de APV van de VNG als uitgangspunt genomen.
Verkeersdelicten, met uitzondering van fout-parkeren, zullen volgens dit
voorstel niet onder de bestuurlijke handhaving worden gebracht. Zoals gezegd
wordt de lijst met beboetbare feiten door de formele wetgever vastgesteld
(bij algemene maatregel van bestuur). Gemeenten kunnen de lijst dus niet
aanpassen aan de lokale situatie.De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend
door het college. Deze bevoegdheid wordt evenwel uitgeoefend door de
burgemeester, indien de toepassing van dit middel dient tot handhaving van
regels welke hij uitvoert.Tegen de boete-oplegging staat de rechtsgang van de Algemene wet
bestuursrecht open. De boete dient door een bestuurlijk toezichthouder in
dienst van de gemeente, die tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is, te
worden opgelegd. Mandateren van deze bevoegdheid aan particuliere
toezichthouders is niet toegestaan. De opbrengsten van de boeten komen toe
aan de gemeenten. Gemeenten zijn zelf verantwoordelijk voor de incasso en de
registratie van opgelegde boeten (daarbij kunnen ze eventueel externen,
zoals bijvoorbeeld het Centraal Justitieel Incassobureau, inschakelen).In de Memorie van Toelichting bij het concept wetsvoorstel wordt inzicht
gegeven in de financiële implicaties van de introductie van het
handhavingsinstrument. De cijfers die hierin worden genoemd geven aan dat
tegenover iedere euro aan opbrengsten er € 2,50 aan investeringen staat. De
VNG heeft in haar reactie op het wetsvoorstel aangegeven dat dit naar haar
mening niet acceptabel is. Om de verhouding tussen investering en opbrengst
rechter te trekken heeft zij er voor gepleit om ook bepaalde
verkeersdelicten (waaronder snelheidsovertredingen) onder de reikwijdte van
de bestuurlijke boete te brengen.Voor wat betreft de verkeershandhaving is er een wetsvoorstel in
voorbereiding voor het introduceren van de bestuurlijke boete voor fout
parkeren en stilstaan. Hierin wordt aan gemeenten de bevoegdheid toegekend
om een bestuurlijke boete op te leggen voor “fout parkeren” en “stilstaan”.
Deze twee overtredingen, die thans in de Wet administratiefrechtelijke
handhaving verkeersvoorschriften (Wahv), oftewel de Wet Mulder, zijn
opgenomen, kunnen worden gekenschetst als zogenaamde neutrale
ordeningsfeiten. Voor de lokale overheden betekent de bevoegdheid bij deze
feiten in punitieve zin op te treden evenwel een belangrijk instrument voor
de handhaving van het eigen parkeerbeleid. Dit sluit aan bij de brief die op
15 november 2001 door de ministers van BZK, Justitie en V&W aan de
Tweede Kamer is gezonden. Hierin is geconcludeerd dat een bestuurlijke boete
voor verkeersovertredingen die wordt opgelegd door het lokale bestuur,
beperkt dient te blijven tot normatief neutrale ordeningsfeiten. Ernstige
verkeersfeiten (waaronder snelheidsovertredingen) dienen daarom te worden
uitgesloten. Deze conclusie komt overeen met het standpunt Handhaven op
Niveau [Kamerstukken II 1999/2000, 26800 VI, nr. 67.], waarin het kabinet
heeft aangegeven dat invoering van de bestuurlijke boete aan de rand van de
harde kern van het strafrecht onder omstandigheden een gewenste aanvulling
kan zijn op de handhavingbevoegdheden. Op basis hiervan heeft het kabinet
geconcludeerd dat de invoering van een door het lokale bestuur op te leggen
bestuurlijke boete gewenst is voor een tweetal verkeersovertredingen te
weten: “fout parkeren” en “stilstaan”.Ten aanzien van de overige verkeersfeiten wijst de regering er op dat
hiervoor reeds een uiterst effectief functionerend systeem van bestuurlijke
handhaving is neergelegd in de Wet Mulder. In tegenstelling tot parkeren,
dat vaak al door gemeentelijke buitengewoon opsporingsambtenaren wordt
gehandhaafd, verwacht het kabinet geen verbetering van de handhaving van de
overige verkeersfeiten als die worden overgebracht naar het lokale niveau.
Uitgangspunt van dit systeem is dat de verkeershandhaving eenduidig
herkenbaar is voor de weggebruikers. Indien per gemeente verschillende
prioriteiten worden gehanteerd, vermindert de effectiviteit van de
handhavende overheid. Politie en OM kunnen de benodigde eenduidigheid
bevorderen. Versnippering van de handhaving over de gemeentebesturen
betekent dat deskundigheid verloren gaat en duur moet worden binnengehaald.
Het risico is groot dat dit ten koste gaat van de handhaving van de lastig
handhaafbare normen. Politie en Justitie zullen hun invloed op de
prioritering van de te handhaven normen moeten inleveren. Bovendien zullen
gemeenten bij de verwerking van de boeten geen gebruik kunnen maken van de
schaalvoordelen die gelden indien deze verkeersfeiten landelijk uniform
worden afgedaan. De doelmatigheid van de verkeershandhaving zal dan verloren
gaan. De politie moet actief blijven op de weg, zowel met het oog op
verkeersveiligheid als met het oog op andere politietaken. Voor effectieve
en efficiënte handhaving rond ernstige verkeersmisdrijven als grove
snelheidsovertredingen en agressief rijgedrag is een speciaal toegeruste en
niet aan een bepaald gemeentelijk territoir gevonden handhavingorganisatie
onontbeerlijk.In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete
krijgt het gemeentebestuur voor wat betreft de aanpak van de kleine
ergernissen het primaat bij de handhaving in de publieke ruimte en neemt de
rol van de politie hierbij af. Daarbij zal de lijn zijn dat waar gekozen is
voor bestuurlijke beboeting, de politie niet meer stelselmatig aandacht
besteedt aan kleine ergernissen en het bestuur een 24-uurs beschikbaarheid
van de bestuurlijke toezichthouders waarborgt. De politie blijft wel bevoegd
om, waar nodig, strafrechtelijk op te treden tegen de overtreding van de
APV-normen. Veel overtredingen in het publieke domein worden gepleegd door
daders van wie de identiteit niet bekend is. Om een voorziening te treffen
voor deze zogenaamde “anonieme daderproblematiek” wordt gekozen voor
aansluiting bij het wetsvoorstel Wet op de uitgebreide identificatieplicht:
toezichthouders in het publiek domein krijgen de bevoegdheid de
identificatie van de betrokkene te vorderen. De eis dat de toezichthouder
tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is, complementeert het geheel aan
bevoegdheden om de bestuurlijke boete te effectueren. Mocht niet voldaan
worden aan het verzoek van de toezichthouder om inzage te verlenen in het
identiteitsbewijs, dan kan de toezichthouder optreden als buitengewoon
opsporingsambtenaar en hiervan een proces-verbaal opmaken.Artikel 6:1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op
overtreding van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet
zwaarder zijn dan hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete
van de tweede categorie, al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke
uitspraak. In artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de
maxima van de zes boetecategorieën opgenomen. Het maximum van een boete van
de eerste categorie bedraagt € 225,- en van de tweede categorie € 2.250,-.
Het is overigens uiteindelijk de strafrechter die de soort en de maat van de
straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens van de door de
gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op grond van
artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht van de verdachte. Het
algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt € 2,- (artikel 23,
tweede lid, WvSr). De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de keuze gelaten
op overtreding van verordeningen geldboete te stellen van de eerste óf de
tweede categorie. De gemeenteraad heeft daarbij de ruimte om binnen de verordening onderscheid
te maken naar bepalingen waar bij overtreding een straf van de eerste dan
wel van de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in de APV ook worden
gekozen voor een enkele strafmaat. De gemeente verliest dan echter de
mogelijkheid om scheiding aan te brengen tussen lichte en zwaardere
overtredingen. Zie hierover de toelichting onder het kopje Uitgangspunten
bij een keuze tussen de tweede en de eerste geldboetecategorie. Het is niet
mogelijk om van deindeling in boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld
door een maximumboete van € 1.000,- te stellen. Strafbaarheid rechtspersonenOp grond van artikel 91 jo.
artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de werking van
gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de
rechter een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag van de naasthogere
categorie “indien de voor het feit bepaalde boetecategorie geen passende
bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr). Dat betekent
dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter de
mogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen (€ 4.500,-
). Uitgangspunten bij een keuze tussen de tweede en de eerste
geldboetecategorieHet is niet goed mogelijk om algemene
criteria te geven voor de vraag of een overtreding van een gemeentelijke
verordening bedreigd moet worden met een boete van de eerste (lichte
overtredingen) dan wel de tweede categorie. De opvatting van de gemeenteraad
over de ernst van bepaalde overtredingen is hiervoor maatgevend. Wel kunnen
enkele algemene uitgangspunten worden genoemd:a. De hoogte van een op te leggen boete zal in overeenstemming moeten zijn
met de aard van de overtreding. Gezien de aard van de bepalingen van de APV
kan als algemene lijn worden gehanteerd dat op overtredingen een straf van
de tweede categorie wordt gesteld. Op de overtredingen die de gemeenteraad
minder ernstig acht, kan een boete van de eerste categorie worden gesteld.
Overigens dient er bij de vaststelling van de strafhoogte rekening te worden
gehouden met het feit dat ook de lichtere delicten soms onder zodanige
omstandigheden kunnen worden gepleegd, dat zij een zwaardere bestraffing
verdienen. Het komt nog wel eens voor dat de rechter er behoefte aan heeft,
voor bijvoorbeeld bepaalde baldadigheidsdelicten - waarop in het algemeen
een zware straf niet past - met het oog op de algemene preventie, een
zwaardere straf op te leggen. Desondanks blijft het gewenst om na te gaan
welke overtredingen in de eigen gemeentelijke verordeningen in aanmerking
komen voor onderbrenging in de eerste categorie.b. Op milieuovertredingen, met name overtredingen die ook door
rechtspersonen kunnen worden gepleegd, wordt veelal een boete van tweede
categorie gesteld.c. Indien aanvullend wordt opgetreden ten opzichte van provinciale
verordeningen, kan als uitgangspunt worden gehanteerd dat de gemeenteraad
kiest voor een geldboete van de eerste categorie indien de provinciale
regelgever daar ook voor heeft gekozen.d. Een voorbeeld. In een provinciale landschapsverordening is het verboden
om zonder vergunning buiten de bebouwde kom op of aan onroerend goed
commerciële reclames aan te brengen of te hebben. In een APV is, uit hoofde
van hetzelfde motief, eenzelfde verbod opgenomen voor het gebied binnen de
bebouwde kom. Zou nu overtreding van het provinciale voorschrift worden
bedreigd met een geldboete volgens de eerste categorie, terwijl op
overtreding van het gemeentelijk voorschrift een geldboete is gesteld
volgens de tweede categorie, dan zouden voor identieke gedragingen
verschillende maximumstraffen gelden (euro € 225 buiten de bebouwde kom; €
2250 binnen de bebouwde kom). Overigens staat het de gemeenteraad vrij om in
dit soort gevallen toch te kiezen voor de tweede categorie.e. Indien de gemeenteraad aanvullend optreedt ten opzichte van een
rijksregeling, kan net als bij de provincie als uitgangspunt worden genomen
dat het Rijk wordt gevolgd bij de keuze van de boetecategorie. Zo zijn in
elke APV wel bepalingen opgenomen die een aanvulling zijn op overtredingen
waar Boek III WvSr een boete van eerste categorie op stelt. Het betreft
veelal artikelen die beogen overlast en baldadigheid tegen te gaan. De
volgende APV-bepalingen kunnen worden aangemerkt als een dergelijke
aanvulling.1. De artikelen 2:48 tot en met 2:52, voorschriften die baldadigheid en
overlast beogen tegen te gaan. Dit zijn aanvullingen op de artikelen 424
WvSr (baldadigheid op of aan de weg) en 426 bis WvSr (belemmering van een
ander in zijn vrijheid van beweging op de weg, zich opdringen aan een ander,
hinderlijk volgen).2. Artikel 4:6 is een aanvulling op artikel 431 WvSr (rumoer of burengerucht
waardoor de nachtrust kan worden verstoord).3. Artikel 2:62 is een aanvulling op de artikelen 458 en 459 WvSr (het laten
lopen van niet-uitvliegend pluimvee in andermans tuin en dergelijke) en
artikelen 460 en 461 WvSr (lopen over bezaaide grond en verboden grond). MedebewindsvoorschriftenIn bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de
strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is
veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid
van dit artikel bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen
voorschriften, op overtreding waarvan straf is bedreigd in de bijzondere
wet. Hechtenis?Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog
meer terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste
lid van dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij
voorbaat kan worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzonderings)gevallen
(bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de
mogelijkheid tot oplegging van een vrijheidsstraf. Op overtreding van de in
het tweede lid van dit artikel genoemde - in de eerste geldboetecategorie
ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld, omdat het hier
lichte overtredingen betreft.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en
vergunningsvoorschriftenNiet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt
in dit artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het
college de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de
overtreding hiervan levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de
overtreding van krachtens artikel 1:4 van de APV gegeven beperkingen en
voorschriften bij een vergunning of een ontheffing. Formeel levert dit
laatste een overtreding van artikel 1:4, tweede lid, op. Hierin is de
verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een vergunning of
ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden voorschriften en
beperkingen na te komen.WaboDe vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:6) en
voor het vellen van houtopstanden (artikel 4:11) vallen bij inwerkingtreding
van de Wabo onder de Wabo. Zie resp. artikel 2.2, eerste lid onder d en
onder g van de Wabo. Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg (artikel
2:5) kan neerkomen op het opslaan van roerende zaken als bedoeld in artikel
2.2 onder j en k van de Wabo, bijvoorbeeld als het gaat om de tijdelijke
opslag van puin of bouwmaterialen in containers. Een ontheffing daarvoor
valt dan onder de Wabo en wordt aangemerkt als een omgevingsvergunning.
Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in strijd met een voorschrift
van een omgevingsvergunning op grond van artikel 2:5, 2:6 of 4:11 van de
APV. Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht is de Wet economische delicten van toepassing op handelen
zonder of in strijd met deze drie vergunningen. De strafbepalingen van de
APV zijn er dus niet op van toepassing. Jurisprudentie- Aanvullingen op de artikelen 424 (baldadigheid op of aan de weg) en art.
426 WvSr (belemmering van een ander in zijn vrijheid van beweging op de weg,
zich opdringen aan een ander, hinderlijk volgen) door gemeentelijke
voorschriften (artikel 2.4.7 tot en met 2.4.10) zijn toelaatbaar (HR 26
februari 1957, NJ 1957, 253, APV Eindhoven).- Het staat de gemeentelijke wetgever vrij aanvullende regelen te geven tot
het tegengaan van hinderlijke geluiden. Artikel 4.1.7 APV is een toegestane
aanvulling op artikel 431 WvSr (rumoer of burengerucht waardoor de nachtrust
kan worden verstoord) (HR 26 oktober 1954, NJ 1954, 779 (APV Amsterdam).
Artikel 6:2 ToezichthoudersIn dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig
modelbepaling 90.M van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving (Adr).
De basis voor deze bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb. In
dit hoofdstuk zijn algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke
handhaving van algemeen geldende rechtsregels en individueel geldende
voorschriften. Afdeling 1 van dit hoofdstuk geeft regels voor het toezicht.
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het Wetboek
van Strafvordering ontlenen is een nadere regeling in de APV niet nodig. De
aanwijzing als toezichthouder in de APV is de grondslag voor het hebben van
opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het kopje
Opsporingsambtenaren.Aanwijzen toezichthoudersToezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift
belast zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij
of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing
van toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien
een toezichthouder tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de
toelichting hierna onder opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen
toezichthouders door het college dan wel de burgemeester worden aangewezen. Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voor zover
zij bij of krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel
2 van de Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat,
kan niet worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het
artikel. Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen.
Bij een individuele aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen
met name te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een categorale
aanwijzing wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe
de met toezicht belaste personen behoren. Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren
(artikel 5:12 Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het
bestuursorgaan onder verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam
is. Het in artikel 5:12, derde lid, van de Awb genoemde model van het
legitimatiebewijs is vastgesteld bij de Regeling model legitimatiebewijs
toezichthouders Awb (Stcrt. 2000, 131). Deze regeling bevat geen echt model,
maar een opsomming van alle elementen die in ieder geval op het
legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld van een
legitimatiebewijs. Het evenredigheidsbeginselIn artikel 5:13 Awb is het
evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder mag zijn bevoegdheid
slechts uitoefenen voor zover dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijn
taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde
gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard aan
toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten
worden of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk
is. Bepalend hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan
een toezichthouder moet toezien. Bevoegdheden toezichthouderIn de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden bevoegdheden aan
toezichthouders toegekend. In artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om
aan een toezichthouder minder bevoegdheden toe te kennen. Zo is op voorhand
vaak al duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet
relevant zijn of per definitie onevenredig. Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
“Plaats” is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
(bedrijfs)terreinen, maar ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb een
uitzondering maakt voor het betreden van een woning zonder toestemming van
de bewoner vloeit voort uit het in artikel 12 van de Grondwet vastgelegde
“huisrecht”. Op grond hiervan is voor het binnentreden van woningen zonder
toestemming van de bewoner steeds een grondslag in een bijzondere wet
vereist. Voor de handhaving van gemeentelijke verordeningen is de basis voor
het binnentreden zonder toestemming van de bewoner gelegd in artikel 149a
van de Gemeentewet. Op grond van dit artikel kan aan toezichthouders deze
bevoegdheid worden toegekend, indien het gaat om het toezicht op de naleving
van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de
openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid
van personen. In artikel 6.3 van de APV wordt deze bevoegdheid aan
toezichthouders toegekend. In de Algemene wet op het binnentreden (Awbi)
zijn de vormvoorschriften gegeven die bij het binnentreden van een woning in
acht genomen moeten worden. In de toelichting op artikel 6.3 van de APV zal
nader op de Awbi worden ingegaan. De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de
bevoegdheid tot het doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft
toezichthouders dus niet de bevoegdheid om willekeurig kasten, laden en
andere bergplaatsen te openen. In gevallen waarin die bevoegdheid niettemin
noodzakelijk is, dient deze te worden verschaft door de bijzondere wetgever.
Artikel 5:16 Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te
vorderen. Op grond van artikel 5:20 Awb is een ieder ook verplicht deze
inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal uitzonderingen dat terug
te voeren is op het beroepsgeheim. In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 Awb
worden aan toezichthouders de bevoegdheden verleend om inzage te vorderen
van zakelijke gegevens en bescheiden en om zaken en vervoermiddelen te
onderzoeken. Bijzondere wettenBijzondere wetten die de raad bevoegd
verklaren of verplichten tot het maken van verordeningen, kunnen op het punt
van de aanwijzing van toezichthoudende ambtenaren een eigen regeling
bevatten. Die aanwijzing heeft doorgaans tot gevolg dat de aangewezen
ambtenaar bepaalde (toezicht)bevoegdheden krijgt. Zo heeft de aanwijzing als
bedoeld in artikel 18.4, derde lid, van de Wet milieubeheer (Wm) tot gevolg
dat de aangewezen ambtenaar de bevoegdheid van artikel 18.5 van de Wm het
binnentreden in een woning zonder toestemming van de bewoner met betrekking
tot gevaarlijke afvalstoffen verkrijgt. Ook in artikel 100 van de Woningwet
is aan toezichthouders de bevoegdheid toegekend om een woning binnen te
treden zonder toestemming van de bewoners. In bijzondere wetten kan van de
bepalingen van de Awb worden afgeweken. Zo hebben toezichthouders in het
kader van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op grond van artikel 69 van deze
wet slechts toegang tot terreinen tussen zonsopgang en zonsondergang.
“Terreinen” is daarbij een beperkter begrip dan “plaatsen” van artikel 5:15
Awb. Zo vallen alle gebouwen - dus ook bedrijfsgebouwen - hier buiten.
Toezicht en opsporingDe meeste bepalingen van de APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving
hiervan dient te worden toegezien en bij overtreding dient te worden
opgetreden. Dit kan op twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk - door
onder andere het toepassen van bestuursdwang dan wel het opleggen van een
dwangsom - en strafrechtelijk. Voor beide vormen van handhaving dienen
personen te worden aangewezen met toezichthoudende respectievelijk
opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de aanwijzing van de toezichthouders is
een bepaling opgenomen in de model APV. De opsporingsambtenaren worden
aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het Wetboek van Strafvordering
(WvSv). Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een
onderscheid bestaat, zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij
op grond van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid
tussen beide is dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn
van enig vermoeden van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij
opsporing wel. Ook zonder dat vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan
of bijvoorbeeld de voorschriften van een vergunning in acht worden genomen.
Indien mocht blijken dat in strijd met het voorschrift wordt gehandeld,
hoeft dit ook niet automatisch te leiden tot een strafrechtelijke
vervolging. Het hanteren van bestuursrechtelijke middelen zoals het
intrekken van de vergunning of het toepassen van bestuursdwang vormen in
veel gevallen een meer passende reactie. Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van
vermoeden dat een wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel
blijken bij het toezicht. Op dat moment wordt de vraag naar de verhouding
tussen de toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van belang, in het
bijzonder wanneer beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd.
Beide bevoegdheden kunnen naast elkaar worden toegepast, zolang gezorgd
wordt dat de bevoegdheden die samenhangen met het toezicht en de
bevoegdheden die samenhangen met de opsporing worden gebruikt waarvoor ze
zijn toegekend. Op het moment dat toezicht overgaat in opsporing is het
derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen die aan de verdachte
toekomen in het kader van de opsporing in acht worden genomen. De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de
volgende.- Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot
burgers en bedrijven zijn gericht en heeft vaak preventieve werking.
Opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke afdoening.- Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd door
de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De opsporing wordt geregeld in het
WvSv. OpsporingsambtenarenIn de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare
feiten belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren
hebben een opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten
geldt (algemene opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder andere voor de
ambtenaren van de regiopolitie. Artikel 142 betreft de buitengewone
opsporingsambtenaren die in de regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor
een beperkt aantal strafbare feiten (beperkte opsporingsbevoegdheid). Op basis van artikel 142, eerste lid, onder c, WvSv hebben de volgende -
voor de APV relevante - personen opsporingsbevoegdheid:- personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde
strafbare feiten worden belast en- personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving
van die verordening, een en ander voor zover het die feiten betreft en die
personen zijn beëdigd.Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en
woningtoezicht. De grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de
Woningwet.De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke
verordeningen als zodanig worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV
te geschieden aangezien artikel 142, eerste lid, sub c, WvSv geen delegatie
van de aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren bijvoorbeeld
milieu en parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende
autonome bepalingen in de APV. Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv
ontlenen, is een nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als
toezichthouders in de APV is de grondslag voor de aanwijzing als
buitengewoon opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de
buitengewone opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij
toezichthouder zijn. De personen die op grond van dit artikel worden
aangewezen, dienen op grond van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar
aan de volgende voorwaarden te voldoen:1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en
betrouwbaarheid;2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van Procureurs Generaal
(volgens artikel 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon
opsporingsambtenaar).De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de
buitengewoon opsporingsambtenaar, waaronder in ieder geval de feiten tot de
opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt op naam van
de desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan hem uitgereikt.
De akte wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden verlengd, mits
de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid. Gemeentelijke verordeningen en opsporingAan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet,
met inachtneming van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van
woningen worden verleend (zie verder de toelichting bij artikel 6:3). Hun
overige opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het WvSv. De gemeenteraad
heeft hiernaast niet de bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te
creëren. Ingevolge artikel 1 WvSv mag bij gemeentelijke verordening geen
regeling worden gegeven omtrent de opsporing of het bewijs van de in die
verordening strafbaar gestelde feiten. Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen.
Dit is met name van belang voor de, in deze verordening opgenomen,
medebewindsvoorschriften. Een speciale regeling geldt voor de op de
artikelen 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5
bepalingen ter bestrijding van heling van goederen opgenomen bepalingen. De
in de artikelen 551 en 552 van het WvSv geregelde opsporings- en
toezichtbevoegdheden komen reeds toe aan de algemene opsporingsambtenaren
als bedoeld in artikel 141 WvSv. Gezien de bijzondere materie is het in het
algemeen niet zinvol om ook nog eens buitengewone opsporingsambtenaren aan
te wijzen. Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun
aanstelling in hun functie niet automatisch belast met opsporing. Dit zal in
veel gevallen ook niet nodig zijn. Veelal kan volstaan worden met
toezichthoudende bevoegdheden. De aanwijzing hoeft dan niet direct in de
verordening te geschieden (artikel 6.2, eerste lid), maar kan aan het
college worden gedelegeerd (tweede lid). Indien namelijk de handhaving van
bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk bestuursrechtelijk geschiedt
(bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te beschikken over
opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men strafrechtelijk wil
gaan handhaven. In die situatie is het vaak ook niet noodzakelijk om alle
toezichthouders opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan worden volstaan
met één of enkele opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp ingeroepen
worden van een algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van politie).
Artikel 6:3 Binnentreden
woningenAlgemeenHet is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de
naleving dan wel de opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen
kunnen betreden. In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan
toezichthouders reeds toegekend voor alle plaatsen met uitzondering van
woningen zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra
bescherming op basis van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde
“huisrecht” regelt. Het betreden van de woning zonder toestemming van de
bewoner is daarom met veel waarborgen omkleed. Op het betreden van een
woning met toestemming van de bewoner zijn deze waarborgen niet van
toepassing, al gelden daar wel, zij het wat beperktere, vormvoorschriften
van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet op het binnentreden (Awbi),
a. vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel 6:1 is reeds ingegaan
op de bevoegdheid om alle plaatsen te betreden met uitzondering van woningen
zonder toestemming van de bewoners. De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent
drie elementen:1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn
verleend;2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de
wet te worden aangewezen;3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.Zowel het
verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van de
personen die mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren.
In vele wetten zijn dan ook binnentredingsbevoegdheden opgenomen, zoals in
artikel 100 van de Woningwet. Deze bevoegdheden zijn vooral toegekend aan
ambtenaren of personen die belast zijn met een opsporings- of
toezichthoudende taak in het kader van de wetshandhaving. Voorts bestaan
bevoegdheden tot binnentreden voor de uitvoering van rechterlijke taken en
bevelen, de uitoefening van bestuursdwang, de handhaving van de openbare
orde, ter bescherming van de volksgezondheid en ter uitvoering van
noodwetgeving. Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn
met het toezicht op de naleving of de opsporing van de overtreding van bij
verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de
openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid
van personen. In artikel 6:3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid. Voor
artikel 2:3 APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder toestemming van de
bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere wet. Artikel
2:3 inzake betogingen steunt op artikel 4 van de Wet openbare manifestaties
(WOM). In artikel 8 van de WOM wordt de bevoegdheid tot het binnentreden van
woningen en andere plaatsen geregeld. Algemene wet op het binnentreden
(Awbi)a. VormvoorschriftenIn de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een
woning wil betreden in acht moet nemen. Hij dient:- zich te legitimeren (artikel 1 Awbi);- mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1
Awbi);- te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi);- verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding,
dus ook indien dit gebeurt met toestemming van de bewoner. De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder
toestemming van de bewoner wordt binnengetreden. Degene die binnentreedt,
dient te beschikken over een machtiging. In deze machtiging is aangegeven in
welke woning binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in beginsel uit
van een machtiging voor een woning. Zo nodig kunnen in de machtiging echter
maximaal drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. De
minister van Justitie heeft een model voor de machtiging vastgesteld
(opgenomen in de circulaire van het Ministerie van Justitie, 15 augustus
1994, 452425/294). In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een
machtiging tot binnentreden kunnen afgeven: de procureur-generaal bij het
gerechtshof, de officier van justitie en de hulpofficier van justitie hebben
een algemene bevoegdheid hiertoe gekregen. Hiernaast kan ook de burgemeester
bevoegd zijn machtigingen te verlenen. Dit is het geval indien het
binnentreden in de woning in een ander doel is gelegen dan in het kader van
strafvordering (bijvoorbeeld bij woningontruimingen). In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van
de bewoner bij de uitoefening van bestuursdwang een andere regeling
opgenomen. De bevoegdheid tot het afgeven van de machtiging is daar met
uitsluiting van de in de Awbi genoemde functionarissen bij hetzelfde
bestuursorgaan gelegd dat de bestuursdwang toepast. Dit betekent dat een
college dat bestuursdwang wil uitoefenen, ook de eventueel benodigde
machtiging moet afgeven. Van het binnentreden dient na afloop een verslag
opgemaakt te worden (artikel 10 Awbi). Een voorbeeldverslag is opgenomen in
de circulaire van het ministerie van Justitie van 15 augustus 1994,
452425/294. b. BevoegdhedenIn de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden
toegekend. Degene die bevoegd is een woning zonder toestemming van de
bewoner binnen te treden, kan zich daarbij door anderen doen vergezellen
(artikel 8, tweede lid, Awbi). Dit is slechts toegestaan voor zover dit voor
het doel waartoe wordt binnengetreden vereist is en de machtiging dit
uitdrukkelijk bepaalt. Deze personen hoeven zelf niet te beschikken over een
machtiging. Het aantal en de hoedanigheid van de vergezellende personen
moeten in het verslag worden vermeld; de namen van deze personen hoeven niet
vermeld te worden. Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan
noodzakelijk zijn in het belang van de veiligheid van de binnentreder, maar
ook indien de nodige werkzaamheden door mensen met een bepaalde
vakbekwaamheid moeten worden uitgevoerd. Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat
de binnentredende ambtenaar zich de toegang kan verschaffen indien hij de
woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit geldt ook indien de bewoner
wel thuis is, maar zijn medewerking niet wil verlenen. Hierbij kan degene
die wil binnentreden zo nodig de hulp van de sterke arm inroepen.
c. Het begrip “woning”Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik van de
woning. Het begrip woning omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor
een persoon of voor een beperkt aantal in een gemeenschappelijke huishouding
levende personen ingericht en bestemd zijn. Door het huisrecht wordt dus
niet de eigendom of de huur van een woning beschermd. Of een ruimte een
woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke kenmerken zoals de
bouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar ook door de
daaraan werkelijk gegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim begrip,
ook een woonboot, stacaravan, tent en keet kunnen hieronder worden verstaan.
Zelfs een hotelkamer kan onder het begrip woning vallen. Een bepaalde ruimte
kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende kamers in een woongroep
gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen een
woning gelegen kamer van een kamerbewoner. d. Spoedeisende situatiesArtikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in
uitzonderlijke omstandigheden zonder machtiging en zonder toestemming de
woning binnen te treden. Dit is bijvoorbeeld het geval in situaties waarbij
ernstig en onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen of goederen
dreigt, zoals bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict in een
woning of de aanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van
zijn wapen gebruik zou kunnen maken. De politieambtenaar die geen machtiging
op zak heeft en die terstond moet optreden, is dan voor het binnentreden
niet op toestemming van de bewoner aangewezen en is bevoegd om zonder
toestemming binnen te treden. Men kan ook denken aan gevallen waarin de
belangen van de bewoner ernstig worden aangetast. Hierbij kan worden gedacht
aan ontdekking op heterdaad van een inbraak in de woning. Indien de
opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als gevolg van diens
afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden kan vragen, is hij bevoegd
om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te treden.
Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond op
te treden en is binnentreden zonder toestemming Žn zonder machtiging
gerechtvaardigd. Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van
de bewoner, blijft ook bij spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk
van toepassing. Het spoedeisende karakter van de situatie is derhalve
voornamelijk van invloed op het hebben van een machtiging. Dat betekent dat
deze bevoegdheid slechts kan worden uitgeoefend door personen die bij of
krachtens de wet bevoegd zijn verklaard zonder toestemming van de bewoner
binnen te treden. Van het binnentreden zal een verslag moeten worden
gemaakt. e. Mandaat is niet geoorloofdDe bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te geven, kan niet worden
gemandateerd. De machtiging voor het binnentreden in een woning zonder
toestemming vormt de basis voor het plegen van een inbreuk op de
grondwettelijke vrijheden van de bewoner. Op grond van artikel 10:3, eerste
lid, van de Awb is mandaatverlening geoorloofd, tenzij bij wettelijk
voorschrift anders is bepaald of de aard van de bevoegdheid zich daartegen
verzet. Gezien de zwaarte van deze inbreuk is hier sprake van een
bevoegdheid waarvan de aard zich tegen mandaatverlening verzet (zie de
parlementaire behandeling van de Awbi). f. De strafrechtelijke sanctieEen ambtenaar die zonder
dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij de vormvoorschriften
in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient zich op vordering
van de rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen van deze
vordering levert het ambtsmisdrijf van artikel 370 WvS. op. Jurisprudentie- De tijdelijke afwezigheid van de bewoner, bijvoorbeeld wegens vakantie of
opname in een ziekenhuis, leidt er niet toe dat de ruimte het karakter van
woning verliest (HR 4 januari 1972, NJ 1972, 121).- Met een woning verbonden ruimten die in het geheel niet voor bewoning zijn
bestemd en die van buitenaf via een eigen ingang kunnen worden betreden -
bijvoorbeeld een praktijkruimte of een winkel - vallen niet de bescherming
van het huisrecht. de bescherming van de woning vallen voorts niet de
trappen en portalen die tot een woning en andere lokaliteiten toegang geven
(HR 16 december 1907, W 8633), dus ook - zo mag worden aangenomen - niet de
gemeenschappelijke trappen en portalen in een flatgebouw.
Artikel 6:4 InwerkingtredingOp de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van
de Gemeentewet van toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in
werking treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander tijdstip
daarvoor is aangewezen. Het is ook geoorloofd in de verordening te bepalen
dat de dag van inwerkingtreding door het college van burgemeester en
wethouders zal worden vastgesteld. Het alternatief luidt in dat
geval:“Deze verordening treedt in werking op een door het
college nader te bepalen tijdstip.”De APV is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf
is gesteld. Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als
alle overige besluiten van het gemeentebestuur die algemeen verbindende
voorschriften inhouden (artikel 139 Gemeentewet). Van belang is dat de
gemeente gehouden is dit besluit mee te delen aan het parket van het
arrondissement waarin de gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet. In
verband met artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het uiteraard niet
mogelijk aan de bepalingen van een strafverordening terugwerkende kracht te
verlenen. Artikel 6:5 Overgangsbepaling Van belang is in
de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen, ontheffingen,
enz. al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de inwerkingtreding
van deze verordening. De overgangsbepaling zoals deze nu luidt, is een
verregaande vereenvoudiging van de oude regeling. Het betreft in dit artikel
besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel 6:4, eerste
lid, dus de oude verordening. De besluiten waar het om gaat zijn
vergunningen, ontheffingen (het oude eerste lid), voorschriften en
beperkingen (het oude tweede lid) als bedoeld in artikel 1:4 (het oude
tweede lid), nadere regels, beleidsregels en aanwijzingbesluiten (het oude
zevende lid). Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude
verordening, wordt volgens de Algemene wet bestuursrecht beslist
overeenkomstig de nieuwe verordening (toetsing ex nunc). Op bezwaarschriften
ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt eveneens
besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de bezwaarde niet
in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht zou hebben
gehad. (Verbod van reformatio in peius.Artikel 6:6 CiteertitelDeze bepaling is geformuleerd overeenkomstig de modelbepaling 108, derde
lid, van de Adr.INHOUDSOPGAVEHOOFDSTUK 1 ALGEMENE BEPALINGENAfdeling 1. Algemene bepalingenArtikel 1:1 Algemene begripsbepalingenArtikel 1:2 BeslistermijnArtikel 1:3 Te late indiening aanvraagArtikel 1:4 Voorschriften en beperkingenArtikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingArtikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingArtikel 1:6a Vervallen van vergunning of ontheffingArtikel 1:7 VergunningsduurArtikel 1:7a MeldingenArtikel 1:8 WeigeringsgrondenArtikel 1:9 gereserveerdArtikel 1:10 gereserveerdAfdeling 2. CoördinatiebepalingenArtikel 1:11 Gecoördineerde behandeling van aanvragenArtikel 1:12 De aanvraagArtikel 1:13 Beslistermijn bij coördinatieArtikel 1:14 Gelijktijdige verzending beslissingHOOFDSTUK 2 OPENBARE ORDEAfdeling 1. Bestrijding van ongeregeldhedenArtikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldhedenArtikel 2:2 Verzamelingsverbod en gebiedsontzeggingAfdeling 2. BetogingArtikel 2:3 Melding betogingen op openbare plaatsenAfdeling 3. Vertoning e.d. op de wegArtikel 2:4 Straatartiest e.d.Afdeling 4. Bruikbaarheid en aanzien van de wegArtikel 2:5 Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg in strijd met de
publieke functie ervanArtikel 2:6 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen
van een wegArtikel 2:7 Maken, veranderen van een uitwegAfdeling 5. Veiligheid op de wegArtikel 2:8 Voorwerpen die als wapen kunnen worden gebruiktArtikel 2:9 WinkelwagentjesArtikel 2:10 Verbod rijden met skateboards e.d.Artikel 2:11 Openen van straatkolken e.d.Artikel 2:12 Rookverbod in bossen en natuurterreinenArtikel 2:13 Verontreiniging door trekdierenArtikel 2:14 Verontreiniging door rijdierenArtikel 2:15 Voorzieningen voor verkeer en verlichtingArtikel 2:15a Overhangend groenAfdeling 6. EvenementenArtikel 2:16 EvenementenvergunningArtikel 2:17 Evenementen in gebouwenArtikel 2:18 Ordeverstoring bij evenementenAfdeling 7. Kermissen Artikel 2:19 Kermissen, aantal, locaties en periodesArtikel 2:20 Kermis binnenstad VlissingenArtikel 2:21 Kermis Oost-SouburgArtikel 2:22 Kermis Arsenaal Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingenArtikel 2:23 BegripsomschrijvingenArtikel 2:24 Exploitatie openbare inrichtingArtikel 2:25 TerrassenArtikel 2:26 Vrijstelling vergunningsplichtArtikel 2:27 SluitingstijdArtikel 2:28 Afwijking sluitingsuur; tijdelijke sluitingArtikel 2:29 Aanwezigheid in gesloten openbare inrichtingArtikel 2:30 OrdeverstoringArtikel 2:31 Het college als bevoegd bestuursorgaanArtikel 2:32 BeslistermijnArtikel 2:33 Aanwezigheid van een leidinggevendeArtikel 2:34 InrichtingseisenAfdeling 8a. Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de
drank- en horecawet.Artikel 2:36 Regulering paracommerciële rechtspersonenArtikel 2:37 Verbod verstrekken sterke drank in bepaalde inrichtingenArtikel 2:38 Beperkingen voor horecabedrijven en slijtersbedrijvenArtikel 2:39 Verbod "happy hours" en "stuntprijzen"Artikel 2:39A OntheffingenAfdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot verschaffen van
nachtverblijfArtikel 2:40 BegripsbepalingArtikel 2:41 Melding exploitatieAfdeling 10. Toezicht op speelgelegenhedenArtikel 2:42 SpeelgelegenhedenArtikel 2:43 SpeelautomatenAfdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheidArtikel 2:44 Betreden gesloten woning of lokaalArtikel 2:45 Plakken en kladdenArtikel 2:46 Vervoer plakgereedschap e.d.Artikel 2:47 Vervoer inbrekerswerktuigenArtikel 2:48 Varen in openbaar waterArtikel 2:49 Slapen op of aan openbare plaatsenArtikel 2:50 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsenArtikel 2:51 Verboden drankgebruikArtikel 2:52 Verboden gedrag bij of in gebouwenArtikel 2:53 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimtenArtikel 2:54 Neerzetten van fietsen e.d.Artikel 2:55 Overlast van fietsen e.d. op markt en kermisterreinArtikel 2:56 Loslopende hondenArtikel 2:57 Verontreiniging door hondenArtikel 2:58 Gevaarlijke hondenArtikel 2:59 Houden van hinderlijke of schadelijke dierenArtikel 2:60 Loslopend veeArtikel 2:61 BedelarijArtikel 2:61a MosquitoAfdeling 12. VuurwerkArtikel 2:62 BegripsbepalingenArtikel 2:63 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagenArtikel 2:64 Bezigen van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisselingAfdeling 13. DrugsoverlastArtikel 2:65 Drugshandel op straatAfdeling 14. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en
cameratoezicht op openbare plaatsenArtikel 2:66 Bestuurlijke ophoudingArtikel 2:67 VeiligheidsrisicogebiedenArtikel 2:68 Cameratoezicht op openbare plaatsenAfdeling 15. GereserveerdArtikel 2:69 GereserveerdArtikel 2:70 GereserveerdArtikel 2:71 GereserveerdArtikel 2:72 GereserveerdAfdeling 16. CarbidschietenArtikel 2:73 BegripsomschrijvingenArtikel 2:74 Verbod carbidschietenArtikel 2:75 Vrijstelling verbodArtikel 2:76 Bij zich hebben van carbidArtikel 2:77 Aanwijzing gebieden zonder vrijstellingArtikel 2:78 OntheffingArtikel 2:79 ToepasselijkheidAfdeling 17. Toezicht op growshops, smartshops, belwinkels en
internetcafésArtikel 2:80 BegripsomschrijvingenArtikel 2:81 VergunningplichtArtikel 2:82 GedragseisenArtikel 2:83 Aanwezigheid leidinggevendeArtikel 2:84 WeigeringsgrondenArtikel 2:85 SluitingsuurArtikel 2:86 Afwijking sluitingsuur, tijdelijke sluitingArtikel 2:87 SluitingArtikel 2:88 Aanwezigheid in gesloten inrichtingArtikel 2:89 Intrekking vergunningArtikel 2:90 Wijziging vergunningArtikel 2:91 Verplaatsing inrichtingArtikel 2:92 OvergangsbepalingHOOFDSTUK 3. SEKSINRICHTINGEN, SEKSWINKELS, STRAATPROSTITUTIE
E.D.Afdeling 1. BegripsbepalingenArtikel 3:1 BegripsbepalingenArtikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaanArtikel 3:3 Nadere regelsAfdeling 2. Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels
e.d.Artikel 3:4 SeksinrichtingenArtikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerderArtikel 3:6 SluitingstijdenArtikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke) sluitingArtikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerderArtikel 3:9 StraatprostitutieArtikel 3:10 SekswinkelsArtikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische
goederen, afbeeldingen e.d.Afdeling 3. Beslissingstermijn en weigeringsgrondenArtikel 3:12 BeslissingstermijnArtikel 3:13 WeigeringsgrondenAfdeling 4. Beëindiging exploitatie en wijziging beheerArtikel 3:14 Beëindiging exploitatieArtikel 3:15 Wijziging beheerHOOFDSTUK 4. BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN ZORG VOOR
HET UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEAfdeling 1. Geluid- en lichthinderArtikel 4:1 BegripsomschrijvingenArtikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteitenArtikel 4:3 Melding incidentele festiviteitenArtikel 4:4 Verboden incidentele feestenArtikel 4:5 GeluidplafondArtikel 4:6 Aanwijzen concentratiegebied voor openbare inrichtingenArtikel 4:7 Geluid- en trillinghinder door bouw-, sloop- en
onderhoudswerkzaamhedenArtikel 4:7a Overige geluidhinderArtikel 4:7b Indienen ontheffing of meldingAfdeling 2. Bodem- , weg- en milieuverontreinigingArtikel 4:8 StraatvegenArtikel 4:9 Natuurlijke behoefte doenArtikel 4:10 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en
putten buiten gebouwenAfdeling 3. Het bewaren van houtopstandenArtikel 4:11 BegripsbepalingenArtikel 4:12 Omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstandenArtikel 4:13 Weigering en herplantplicht Artikel 4:14 Vergunning van rechtswegeArtikel 4:15 Waardevolle bomenlijstArtikel 4:16 Bestrijding iepziekteArtikel 4:16a Verbod bevestigen voorwerpen in of aan bomen Afdeling 4. Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlastArtikel 4:17 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.Artikel 4:18 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclameArtikel 4:18a Vergunningsplicht handelsreclameAfdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinenArtikel 4:19 BegripsbepalingArtikel 4:20 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinenArtikel 4:21 Aanwijzing kampeerplaatsenHOOFDSTUK 5. ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DER
GEMEENTEAfdeling 1. ParkeerexcessenArtikel 5:1 BegripsbepalingenArtikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigenArtikel 5:4 Defecte voertuigenArtikel 5:5 VoertuigwrakkenArtikel 5:6 Kampeermiddelen e.d.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenArtikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenArtikel 5:9 Parkeren van uitzicht belemmerende voertuigenArtikel 5:10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenArtikel 5:11 Overlast van fiets of bromfietsAfdeling 2. CollecterenArtikel 5:12 Inzameling van geld of goederenAfdeling 3. VentenArtikel 5:13 BegripsbepalingArtikel 5:14 VentverbodArtikel 5:15 Vrijheid van meningsuitingAfdeling 4. StandplaatsenArtikel 5:16 BegripsbepalingArtikel 5:17 Standplaatsvergunning en weigeringsgrondenArtikel 5:18 Toestemming rechthebbendeArtikel 5:19 AfbakeningsbepalingenAfdeling 5. Openbaar water en strandenArtikel 5:20 Voorwerpen op, in of boven openbaar waterArtikel 5:21 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigenArtikel 5:22 Aanwijzingen ligplaatsArtikel 5:23 Verbod innemen ligplaatsArtikel 5:24 Beschadigen van waterstaatswerkenArtikel 5:25 ReddingsmiddelenArtikel 5:26 Veiligheid op het waterArtikel 5:26a Aanwijzingen door (politie)ambtenaar of medewerkers van de
strandwacht of Koninklijke Nederlandse redding MaatschappijArtikel 5:27 Overlast aan vaartuigenArtikel 5:28 Op afstand bestuurbare voorwerpen in openbaar waterArtikel 5:29 Verbod op strand bevinden met voertuig e.d.Artikel 5:30 Op stand bestuurbare voorwerpen op of boven het strandArtikel 5:31 Verbod luchtbedden e.d.Artikel 5:32 Surfverbod e.d.Artikel 5:33 Vaarverbod langs het strand e.d.Artikel 5:34 Vliegerverbod op en aan het strandArtikel 5:35 DuikverbodArtikel 5:35a Staand Want vissenAfdeling 6. Crossterreinen, gemotoriseerd verkeer, ruiterverkeer in
natuurgebiedenArtikel 5:36 CrossterreinenArtikel 5:37 Beperking verkeer in natuurgebiedenAfdeling 7. Verbod vuur te stokenArtikel 5:38 Verbod verbranden afvalstoffen buiten inrichtingen of anderszins
vuur te stokenAfdeling 8. Verstrooien van asArtikel 5:39 BegripsbepalingArtikel 5:40 Verboden plaatsenArtikel 5:41 Hinder of overlastHOOFDSTUK 6. STRAF- , OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 6:1 StrafbepalingArtikel 6:2 ToezichthoudersArtikel 6:3 Binnentreden van woningenArtikel 6:4 Inwerkingtreden verordeningArtikel 6:5 OvergangsbepalingArtikel 6:6 Citeerartikel