CVDR36411_4Verordening op de heffing en invordering van parkeerbelastingen Vlissingen 2010nlregelingVlissingen2018-05-29VlissingenGemeenteblad, 2011, IX.25Verordening parkeerbelastingen 2010Gemeentewet, art. 216Gemeentewet, art. 225gemeenteraadfinanciën en economie2012-12-20De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-12-282015-01-01art. 10 en de tarieventabelOnbekendGeen.De 'Verordening parkeerbelastingen 1992 van 28 november 1991, laatstelijk gewijzigd bij raadsbesluit van 26 juni 2008, wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2010.Verordening op de heffing en invordering van parkeerbelastingen
20101BegripsomschrijvingenVoor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
a.parkeren:het gedurende een aaneengesloten periode doen of laten
staan van een voertuig, anders dan gedurende de tijd die
nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in-
of uitstappen van personen dan wel het onmiddellijk
laden of lossen van zaken, op binnen de gemeente gelegen
voor het openbaar verkeer openstaande terreinen of
weggedeelten, waarop dit doen of laten staan niet
ingevolge een wettelijk voorschrift is verboden;b.motorvoertuigen:hetgeen daaronder wordt verstaan in het RVV 1990 met
inbegrip van brommobielen, zoals bedoeld in artikel 1
onder ia van het RVV 1990; c.houder:degene op wiens naam het voor het motorrijtuig opgegeven
kenteken ten tijde van het parkeren was ingeschreven in
het krachtens de Wegenverkeerswet 1994 aangehouden
register van opgegeven kentekens; d.parkeerapparatuur:parkeermeters, parkeerautomaten, met inbegrip van
verzamelparkeermeters en hetgeen naar maatschappelijke
opvatting overigens onder parkeerapparatuur wordt
verstaan; e.college:burgemeester en wethouders van Vlissingen.
2Belastbaar feitOnder de naam 'parkeerbelastingen' worden de volgende belastingen
geheven:
een belasting ter zake van het parkeren van een voertuig op een bij,
dan wel krachtens deze verordening in de daarin aangewezen gevallen
door het college van burgemeester en wethouders te bepalen plaats,
tijdstip en wijze;
een belasting ter zake van een van gemeentewege verleende vergunning
voor het parkeren van een voertuig op de in die vergunning
aangegeven plaats en wijze.
3Belastingplicht1.De belasting bedoeld in , wordt geheven van de degene die het voertuig
heeft geparkeerd.2.Als degene die het voertuig heeft geparkeerd wordt mede aangemerkt:
degene die de belasting voldoet, dan wel te kennen geeft of
heeft gegeven de belasting te willen voldoen;
zolang geen voldoening van de belasting genoemd in , heeft
plaatsgevonden: de houder van het voertuig, met dien verstande
dat:
als een voor ten hoogste drie maanden aangegane
huurovereenkomst wordt overgelegd waaruit blijkt wie ten
tijde van het parkeren ingevolge deze overeenkomst de
huurder van het motorvoertuig was, niet de houder maar
de huurder wordt aangemerkt als degene die het
motorvoertuig heeft geparkeerd;
als blijkt dat een ander in het kentekenregister had
moeten staan ingeschreven, die ander wordt aangemerkt
als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd.
3.De belasting bedoeld in , wordt niet geheven van degene die op de voet
van het tweede lid, onderdeel b, als degene die het voertuig heeft
geparkeerd wordt aangemerkt, als deze aannemelijk maakt dat ten tijde
van het parkeren een ander tegen zijn wil van het voertuig heeft gebruik
gemaakt en dat hij dit gebruik redelijkerwijs niet heeft kunnen
voorkomen. 4.De belasting bedoeld in , wordt geheven van degene die de vergunning
heeft aangevraagd. 4Maatstaf van heffing, belastingtarief en belastingtijdvakDe maatstaf van heffing, het belastingtarief en het belastingtijdvak zijn
vermeld in de bij deze verordening behorende en daarvan deel uitmakende
tarieventabel.5Wijze van heffing1.De belasting bedoeld in , wordt geheven bij wege van voldoening op
aangifte. Als voldoening op aangifte wordt aangemerkt het bij de aanvang
van het parkeren in werking stellen van de parkeerapparatuur op de
daartoe bestemde wijze en met inachtneming van de door het college van
burgemeester en wethouders gestelde voorschriften. 2.De belasting bedoeld in , wordt geheven bij wege van voldoening op
aangifte.6Ontstaan van de belastingschuld1.De belasting bedoeld in , is verschuldigd bij de aanvang van het
parkeren. 2.De belasting bedoeld in , is verschuldigd op het tijdstip waarop de
vergunning wordt verleend. 7Termijnen van betaling1.De belasting bedoeld in , moet overeenkomstig de aangifte worden betaald
bij de aanvang van het parkeren. 2.De belasting bedoeld in , moet overeenkomstig de aangifte worden betaald
op het tijdstip waarop de vergunning wordt verleend. 3.Een naheffingsaanslag moet terstond worden betaald. 8Bevoegdheid tot aanwijzing parkeerplaatsenDe aanwijzing van de plaats waar, het tijdstip en de wijze waarop tegen
betaling van de belasting bedoeld in , mag worden geparkeerd geschiedt in
alle gevallen door het college bij openbaar te maken besluit.9Bevoegdheid tot gebruik wielklem en wegsleepregeling1.Tot zekerheid van de betaling van een naheffingsaanslag ter zake van de
belasting bedoeld in , kan aan het voertuig ook een wielklem worden
aangebracht, waardoor wordt verhinderd dat het voertuig wordt
weggereden. 2.Het college wijst bij openbaar te maken besluit in alle gevallen de
terreinen en weggedeelten aan waar de wielklem wordt toegepast.3.Als na het aanbrengen van de wielklem 24 uren zijn verstreken kan het
motorvoertuig naar een door de in artikel 231, tweede lid, onderdeel b,
van de Gemeentewet bedoelde gemeenteambtenaar aangewezen plaats worden
overgebracht en in bewaring worden gesteld. 10Kosten1.De kosten van de naheffingsaanslag ter zake van de belasting bedoeld in
artikel 2, onderdeel a, bedragen € 56,-.2.De kosten van het aanbrengen en verwijderen van de wielklem bedragen €
99,-.3.De kosten voor de overbrenging van het voertuig bedragen € 261,- terwijl
die voor het bewaren ervan € 18,20 per etmaal bedragen.11KwijtscheldingBij de invordering van de parkeerbelastingen wordt geen kwijtschelding
verleend.12Nadere regels door het collegeHet college kan nadere regels geven met betrekking tot de heffing en de
invordering van de parkeerbelastingen.13Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na
die van bekendmaking.
De datum van ingang van heffing is 1 januari 2013.
Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Vlissingen d.d. 20 december 2012De griffier, De voorzitter,Mr. F. Vermeulen Drs. R.H. RoepTARIEVENTABEL BEHORENDE BIJ DE VERORDENING PARKEERBELASTINGEN
2010I.Tarieven incidenteel parkeren.a. Het tarief voor het parkeren bij parkeerapparatuur als bedoeld in artikel
1, onderdeel d van de Verordening parkeerbelastingen 2010, bedraagt per
voertuig, binnen de grenzen van het exploitatiegebied bij parkeerapparatuur
€ 1,90 per 60 minuten, dan wel € 0,10 per 3 minuten en 9 seconden of
minder.b. In afwijking van het gestelde in het voorgaande lid bedraagt het tarief
voor het parkeren bij parkeerapparatuur voor voertuigen die voorzien zijn
van een geldige gehandicaptenparkeerkaart € 0,- (het zogenaamde
nultarief)c. In afwijking van het gestelde in onderdeel a bedraagt het maximale tarief
per dag voor het parkeren bij parkeerapparatuur per voertuig op de
parkeerplaatsen gelegen aan de President Rooseveltlaan (Nollebos), de
Koningsweg (Koudenhoek), de Aagje Dekenstraat (voormalig Alditerrein) en de
gehele Kenau Hasselaarstraat € 8,00.d. In afwijking van het gestelde in onder a en c bedraagt het tarief voor
het parkeren bij parkeerapparatuur per voertuig op zon- en feestdagen en van
18.00 uur tot 09.00 uur de daaropvolgende dag € 0 (zogenaamd 0-tarief), met
die verstande dat op de parkeerlocaties President Rooseveltlaan (Nollebos),
de 3 boulevards en de gehele Kenau Hasselaarstraat op de zon- en feestdagen
gelegen in de periode 1 april tot en met 31 oktober parkeerbelasting
verschuldigd is tussen 9.00 uur en 18.00 uur conform het gestelde onder a en
c.e. Het tarief voor het parkeren in een gemeentelijke parkeergarage bedraagt
van maandag tot en met zaterdag tussen 09.00 uur en 18.00 uur en op zondag
tussen 12.00 uur en 18.00 uur € 1,70 per 60 minuten, dan wel € 0,10 per 3
minuten en 32 seconden met een minimum tariefberekening van € 0,50.f. In afwijking van het gestelde onder e bedraagt het tarief voor het
parkeren in een gemeentelijke parkeergarage tussen 18.00 uur en 09.00 uur en
op zondagen tot 12.00 uur € 0,80 per 60 minuten, dan wel € 0,10 per 7
minuten en 30 seconden met een minimum tariefberekening van € 0,50 en een
maximum tarief van € 4,00 gedurende deze periode.II.Abonnement parkeergarage.Het tarief voor het parkeren in de parkeergarage door middel van een
abonnement bedraagt € 50,00 per maand.III.Tarieven vergunningparkeren.Het tarief voor een parkeervergunning als bedoeld in artikel 2, onderdeel b,
van de Verordening parkeerbelasting 2010, in relatie met de
Parkeerverordening 1992, bedraagt per voertuig:
voor een vergunning op grond van artikel 3, tweede lid, letter a,
onder I en II van de Parkeerverordening 1992, uitgezonderd het
parkeren op parkeerapparatuurplaatsen € 48,00 per jaar;
voor een vergunning op grond van artikel 3, tweede lid, letter a,
onder I en II van de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen € 63,50 per maand;
voor een vergunning op grond van artikel 3, tweede lid, letter a,
onder III van de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen en/of belanghebbendenplaatsen € 126,00 per
jaar;
voor een vergunning op grond van artikel 3, tweede lid, letter a,
onder IV van de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen en/of belanghebbendenplaatsen € 126,00 per
jaar;
voor dagkraskaarten op grond van artikel 3, tweede lid, letter b van
de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op
belanghebbendenplaatsen € 15,90 per set van 6 kaarten;
voor kraskaarten met een beperkte parkeerduur op grond van artikel
3, tweede lid, letter b van de Parkeerverordening 1992, voor het
parkeren op belanghebbendenplaatsen € 13,20 per set van 10
kaarten;
voor een vergunning op grond van artikel 3, vierde lid, letter a van
de Parkeerverordening 1992, voor alle parkeerapparatuurplaatsen
en/of belanghebbendenplaatsen: € 8,45 per dag of dagdeel of € 32,00
per week of € 502,00 per jaar;
voor een vergunning op grond van artikel 3, vierde lid, letter b van
de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op belanghebbende
plaatsen € 48,00 per jaar;
voor een vergunning op grond van artikel 3, vierde lid, letter c van
de Parkeerverordening 1992, voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen en/of op belanghebbende plaatsen € 126,00
per jaar.
Behorend bij de Verordening parkeerbelasting 2010Vlissingen d.d. 20 december 2012 de griffier, mr. F. Vermeulen Toelichting op de tarieventabelParkeerbelastingen worden geheven in het kader van de parkeerregulering. In
het achtste lid van artikel 225 van de Gemeentewet is vastgelegd van welke
factoren het tarief afhankelijk kan worden gesteld. Dit zijn:
de parkeerduur;
de parkeertijd;
de ingenomen oppervlakte;
de ligging van de terreinen of weggedeelten.
Ad : Wanneer de verschuldigde belasting afhankelijk wordt
gesteld van de parkeerduur, is het bijvoorbeeld mogelijk om langdurig
parkeren te ontmoedigen door het duurder te maken dan kortdurend
parkeren.Ad 2: Door de verschuldigde belasting afhankelijk te
stellen van het tijdstip waarop geparkeerd wordt, kan de druk op
parkeerplaatsen op tijdstippen waarop het autoverkeer intensief is, worden
verminderd.Ad 3: Uit de memorie van toelichting: 'Met de
afhankelijkheid van de ingenomen oppervlakte is bedoeld aan te geven, dat
bijvoorbeeld voor grote voertuigen of combinaties van voertuigen met
aanhangers (denk aan caravans, aanhangers of opleggers) een ander tarief kan
gelden.'.Ad 4: Als laatste factor wordt genoemd de ligging van de
terreinen of weggedeelten. Bepaalde plaatsen binnen een gemeente zullen nu
eenmaal meer in trek zijn bij parkeerders, te denken valt aan winkelcentra,
musea etc. Gemeenten kunnen in hun verordeningen voor iedere aangewezen
plaats een bepaald tarief vaststellen. Op deze wijze kunnen zij enige
invloed uitoefenen op de druk op bepaalde parkeerplaatsen binnen de
gemeente.Afhankelijk van de situatie ter plaatse kan uit deze vier factoren een
optimale combinatie van heffingsgrondslagen in de tarieventabel worden
verwerkt. Wanneer een kaart wordt gebruikt, dan dient daarop te worden
aangegeven bij welke verordening hij hoort. De kaart wordt gewaarmerkt door
de griffier.Jurisprudentie·Hof Amsterdam, 11 juni 1999, nr. 97/21708, Belastingblad 1999, blz. 958,
LJN: AA7999. Het is toegestaan om bij het vaststellen van de tarieven te
differentiëren tussen bewonersvergunningen en bedrijfsvergunningen. Het Hof
overweegt: 'dat geoordeeld moet worden dat de gemeente Hoorn verschillende
soorten vergunningen in het leven heeft geroepen om een effectieve
parkeerregulering mogelijk te maken. Deze vergunningen hebben, hoewel zij
alle beogen de nagestreefde parkeerregulering mogelijk te maken, ten doel
verschillende groepen personen te beïnvloeden in hun parkeergedrag. Daarmee
is in overeenstemming en de gemeente Hoorn heeft dat in redelijkheid dan ook
kunnen doen, dat bij de onderscheiden vergunningen al dan niet betekenis is
toegekend aan de in voornoemd artikel 225, achtste lid, Gemeentewet bedoelde
factoren. Eveneens is daarmee in overeenstemming dat het tarief van de
onderscheiden vergunningen - soms aanmerkelijk - van elkaar verschilt. De
door belanghebbende gesignaleerde tariefverschillen zijn niet zodanig groot,
en de tarieven zijn in absolute bedragen niet zodanig dat op grond daarvan,
en bij de op dit punt aan het hof slechts toekomende marginale toetsing,
geoordeeld kan worden dat die tarieven willekeurig zijn vastgesteld en dus
onverbindend zouden zijn.'Artikelsgewijze toelichting1BegripsomschrijvingenOm duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de Verordening
parkeerbelasting 2010 voorkomende begrippen is daarvan een omschrijving
opgenomen in artikel 1. Zo is betrekkelijk uitvoerig gedefinieerd wat wordt
verstaan onder het parkeren van een motorvoertuig. Gesproken wordt over
motorvoertuigen. Onder motorvoertuigen wordt verstaan
hetgeen daaronder wordt verstaan in het RVV 1990 met inbegrip van
brommobielen.Het begrip motorvoertuigen omvat ‘alle gemotoriseerde voertuigen behalve
bromfietsen, fietsen met trapondersteuning en gehandicaptenvoertuigen,
bestemd om anders dan langs rails te worden voortbewogen. Een brommobiel is
in het RVV 1990 (art. 1 onder ia) gedefinieerd als een bromfiets op meer dan
twee wielen, die is voorzien van een carrosserie. Brommobielen vallen dus
niet onder de definitie van motorvoertuigen. In artikel 2a van het RVV 1990
is echter bepaald dat de regels voor motorvoertuigen ook van toepassing zijn
op brommobielen en de bestuurders en passagiers van brommobielen.
Bestuurders van brommobielen moeten zich in het verkeer dus gedragen als een
‘gewone’ automobilist. Dit geldt ook voor het parkeren met een brommobiel.
Daarom is ervoor gekozen de Parkeerverordening en de Verordening
parkeerbelastingen ook van toepassing te verklaren op brommobielen.Het begrip motorvoertuig is enger dan het begrip voertuig. Zo vallen
bijvoorbeeld caravans, aanhangwagens en opleggers niet onder het begrip
motorvoertuig. Deze zijn dus niet zelfstandig te belasten. Voor het parkeren
van andere voorwerpen dan motorvoertuigen is de heffing van
parkeerbelastingen niet aan de orde. In die situatie kan mogelijk
precariobelasting geheven worden, mits er in de gemeente een
precarioverordening geldt die daarin voorziet.Jurisprudentie·Van parkeren is geen sprake gedurende de tijd dat het voertuig nodig is
voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk laden of lossen van zaken (Hof
's-Gravenhage 28 april 1993, nr. 921 361 en nr. 921 700, Belastingblad 1993,
blz. 585 en 586, Hof Arnhem 16 september 1993, nr. 920 866, Belastingblad
1994, blz. 207 en Hof Amsterdam 12 november 1993, nr. 2108/92, Belastingblad
1994, blz. 208). De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 12 mei 1999 , nr.
33286, Belastingblad 1999, blz. 566 een definitie gegeven van het begrip
onmiddellijk laden en lossen: 'Onder het onmiddellijk laden en lossen (...)
dient te worden verstaan het onmiddellijk nadat het voertuig tot stilstand
is gebracht bij voortduring inladen of uitladen van goederen van enige
omvang of enig gewicht, gedurende de tijd die daarvoor nodig is.'Voor de houder van motorvoertuigen wordt gekeken naar degene die naar de
omstandigheden beoordeeld als houder van het motorvoertuig moet worden
beschouwd.Alleen voor de houders van motorrijtuigen die zijn ingeschreven in het
kentekenregister wordt gekeken naar degene op wiens naam het voor dat
motorrijtuig afgegeven kenteken ten tijde van het parkeren was ingeschreven.
In de definitie van het begrip houder komt het begrip ‘motorrijtuig’ voor.
Dit is gedaan, omdat in de WVW 1994 bepaald is dat motorrijtuigen over een
kenteken moeten beschikken. Het RVV 1990, waarin onder andere bepalingen
over parkeren zijn opgenomen, spreekt daarentegen over motorvoertuigen. Dit
is op zich verwarrend, maar materieel gezien komen de definities van beide
begrippen goeddeels overeen. Verder is nog een definitie opgenomen van het
begrip parkeerapparatuur. 2Belastbaar feitIn artikel 2 is omschreven welke parkeerbelastingen geheven kunnen worden.
Het gaat dan om de belasting terzake van het parkeren van een voertuig op
een bepaalde aangewezen plaats en om een belasting terzake van het
vergunningparkeren. Een ontheffing om bij een parkeermeter te mogen staan
zonder dat voor de duur van het parkeren wordt betaald, merken wij aan als
een vergunning.JurisprudentieOver de vraag of al of niet terecht een naheffingsaanslag is opgelegd door
de gemeente is de nodige jurisprudentie verschenen:
Hof 's-Gravenhage 20 januari 1993, nr. 920626-E-7, Belastingblad
1993, blz. 710. Het verweer dat de parkeermeter defect was gaat niet
op, omdat op de parkeermeter staat aangegeven wat te doen bij
defecten. Op de betreffende avond zijn bovendien geen klachten
binnengekomen over een defect aan de parkeermeter. Zie voor een
vergelijkbaar geval Hof Amsterdam 20 november 1992, nr. 92/0626 E
VII, Belastingblad 1993, blz. 147;
Hof Arnhem 13 juli 1993, nr. 930034, E I, Belastingblad 1993, blz.
610. De parkeerkaart zat niet achter de ruit maar was op de grond
gevallen. Belanghebbende is met het kaartje naar de parkeerwachter
gelopen. Deze heeft toegezegd dat de zaak bij indiening van een
bezwaarschrift zou worden hersteld. Nu de parkeerwachter bevoegd is
deze toezegging te doen, handelt de gemeente in strijd met het
vertrouwensbeginsel door de toezegging niet na te komen;
Hof Arnhem 29 december 1992, nr. 912357, Belastingblad 1993, blz.
312. Het feit dat de auto was ingebouwd doet niet af aan de
verplichting parkeerbelasting te voldoen. De naheffingsaanslag is
terecht opgelegd.
Hoge Raad 8 januari 1997, nr. 31 657, Belastingblad 1997, blz. 173.
Voor de vraag of een naheffingsaanslag kan worden opgelegd, is niet
van belang of op de voorgeschreven wijze aangifte is gedaan. Voor
het opleggen van een naheffingsaanslag is slechts plaats indien de
verschuldigde belasting niet is betaald. Het geval betrof een niet
achter de voorruit van het voertuig geplaatst, maar achteraf getoond
parkeerkaartje waaruit van betaling van de parkeerbelasting bleek.
Uit latere jurisprudentie blijkt dat het achteraf tonen van een
(kopie van een) geldig parkeerkaartje niet in alle gevallen hoeft te
leiden tot vernietiging van de naheffingsaanslag. Dit is afhankelijk
van de waardering van de bewijsmiddelen. Vergelijk in dit verband
Hof Arnhem 7 oktober 1997, nr. 95/1025, Belastingblad 1998, blz.
581, en Hof Arnhem 19 maart 1998, nr. 97/21317, Belastingblad 1998,
blz. 583).
Hoge Raad 17 december 1997, nr. 32.834, Belastingblad 1998, blz.
239. Volgens de Hoge Raad is het stelsel van de parkeerbelasting zo
dat geen 'a-belasting' is verschuldigd indien geparkeerd wordt met
een vergunning waarvoor de 'b-belasting' is voldaan. Indien niet
wordt voldaan aan de voorschriften die aan de vergunning zijn
verbonden, is er geen sprake van parkeren met die vergunning. Indien
een van die voorschriften is dat de vergunning 'op een van buitenaf
duidelijk leesbare plaats' achter de voorruit van het voertuig moet
worden geplaatst en aan dat voorschrift wordt niet voldaan, kan een
naheffingsaanslag worden opgelegd.
Hoge Raad 3 december 2004, nr. 38407, LJN: AR6881. Voor het voldoen
van de belasting ter zake van het parkeren op het b-plein heeft
belanghebbende een parkeerkaart gekocht aan de a-straat. Omdat de
a-straat blijkens het Aanwijzingsbesluit niet tot het parkeerterrein
B behoort (tot welk parkeerterrein het b-plein behoort), heeft
belanghebbende met het kopen van een kaart aan de a-straat niet de
belasting voldaan voor het parkeren op het parkeerterrein B. De
naheffingsaanslag is terecht opgelegd.
Rb. Zwolle 24 september 2007, nr. 07/151, LJN: BB4142. In de auto
van belanghebbende lag een parkeervergunning waarvan het kenteken
niet overeenkwam met het kenteken van zijn auto. Noch in de
parkeerverordening, noch in de verordening parkeerbelasting of de
krachtens die verordeningen genomen besluiten, is bepaald dat als
geparkeerd wordt met een vergunning met een ander kenteken, er geen
sprake is van parkeren met een vergunning. De naheffingsaanslagen
moeten terug zijn te voeren op ondubbelzinnige regels, die op de
juiste wijze en door de bevoegde organen tot stand zijn gebracht.
Het ontbreken van duidelijke regelgeving brengt de rechtbank tot de
conclusie dat met vergunning is geparkeerd en parkeerbelasting is
betaald bij de afgifte van de vergunning. De naheffingsaanslagen
zijn ten onrechte opgelegd.
Inmiddels is ook uit de nadien verschenen jurisprudentie gebleken dat niet
in alle gevallen waar belastingplichtige achteraf een (afschrift van het)
parkeerkaartje kan tonen, de naheffingsaanslag parkeerbelastingen door de
rechter vernietigd wordt. De rechter komt tot zijn beslissing op grond van
een waardering van de bewijsmiddelen. Indien een gemeente in redelijkheid
twijfelt aan de verklaring van belastingplichtige en dit ook aannemelijk kan
maken, is er geen aanleiding af te zien van een beroepsprocedure.3BelastingplichtEerste lidIn artikel 3 is vastgelegd wie belastingplichtig is voor de belastingen die
zijn genoemd in artikel 2, onderdelen a en b. Hoofdregel is dat de belasting
die wordt genoemd in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven van degene die
het motorvoertuig heeft geparkeerd. De belasting genoemd in artikel 1,
onderdeel b, wordt echter geheven van degene die de vergunning heeft
aangevraagd. Wij zijn van mening dat zich bij het aanwijzen van de
belastingplichtige geen keuzesituatie kan voordoen. In verband hiermee is
het stellen van beleidsregels voor het aanwijzen van een belastingplichtige
niet nodig. Zie ook aantekening 4 van de algemene toelichting op de
model-beleidsregels voor het aanwijzen van een belastingplichtige in een
keuzesituatie, opgenomen achter het tabblad 'B2 Modelbeleidsregels
aanwijzing belastingplichtige' in band 2.Tweede lidIn het tweede lid van artikel 3 wordt aangegeven wie als degenen die het
motorvoertuig hebben geparkeerd mede worden aangemerkt. Als degene die het
motorvoertuig heeft geparkeerd wordt tevens aangemerkt degene die de
belasting voldoet, dat is dus degene die geld werpt in de meter, dan wel
degene die na de eerste aanmaning te kennen geeft of te kennen heeft gegeven
de belasting te willen voldoen. Zolang die belasting echter niet is voldaan
is de houder van het motorvoertuig tevens aangemerkt als degene die het
motorvoertuig heeft geparkeerd en de houder is dan weer degene waarvan het
kenteken staat ingeschreven in het kentekenregister. Een uitzondering op het
aanmerken van de houder als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd is
te vinden in het tweede lid, onderdeel b. Als namelijk een voor ten hoogste
drie maanden aangegane huurovereenkomst wordt overgelegd waaruit kan
blijken, en dat is een zware vorm van bewijs, wie ten tijde van het parkeren
de huurder van het motorvoertuig was dan wordt niet de houder maar de
huurder als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd aangemerkt. Zie in
dit verband Hof Arnhem 12 januari 1993, nr. 92 1633, Belastingblad 1993,
blz. 639.Zo is er ook nog een tweede uitzondering. Indien namelijk blijkt dat een
ander in het kentekenregister had moeten staan ingeschreven dan wordt die
ander als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd aangemerkt. Dit kan
bijvoorbeeld blijken als de houder een zogenaamd vrijwaringsbewijs
overlegt.De regeling van artikel 225, vijfde lid, van de Gemeentewet, beoogt niet uit
te sluiten dat de naheffingsaanslag kan worden opgelegd aan degene die het
voertuig feitelijk heeft geparkeerd. De regeling dient zo te worden gelezen
dat naast de houder ook degene die in artikel 225, derde lid, van de
Gemeentewet in de eerste plaats als belastingplichtige is aangewezen als
zodanig blijft aangemerkt, aldus de Hoge Raad in zijn arrest van 14 juli
2000, nr. 35 314, Belastingblad 2000, blz. 980, LJN: AA6519.Wanneer een naheffingsaanslag wordt opgelegd aan de houder van het
motorvoertuig, heeft ook de feitelijke parkeerder de mogelijkheid om bezwaar
te maken. Dit heeft de Hoge Raad uitgemaakt in zijn arrest van 14 juli 2000,
nr. 34 578, Belastingblad 2000, blz. 934, LJN: AA6508. Wanneer de
naheffingsaanslag niet is opgelegd aan degene die het motorvoertuig
feitelijk heeft geparkeerd, maar aan de houder van het voertuig, heeft de
feitelijk parkeerder strikt genomen geen mogelijkheid om uit eigen hoofde
bezwaar te maken tegen die naheffingsaanslag. De Hoge Raad constateert dat
er sprake is van een leemte in de wet en oordeelt: 'Daarom moet worden
aangenomen dat in gevallen waarin de naheffingsaanslag is opgelegd aan een
ander dan degene die feitelijk het voertuig heeft geparkeerd, ook deze
laatste naast degene aan wie de aanslag is opgelegd, en, ingevolge art. 225,
vierde lid, naast degene die de belasting heeft voldaan, het recht heeft
tegen de naheffingsaanslag een bezwaarschrift in te dienen. Met betrekking
tot de daarbij in acht te nemen termijn voor het maken van bezwaar geldt het
volgende. Indien op de voet van artikel 234, achtste lid, Gemeentewet, voor
de uitreiking van het aanslagbiljet is volstaan met het aanbrengen van het
aanslagbiljet op of aan het voertuig, moet worden aangenomen dat de termijn
voor het indien van het bezwaarschrift als bedoeld in art. 22a (thans 22j)
Algemene wet inzake rijksbelastingen aanvangt met ingang van de dag na die
van de dagtekening van het aanslagbiljet. Indien niet vaststaat dat het
aanslagbiljet op deze wijze is uitgereikt, vangt de termijn voor het
instellen van bezwaar eerst aan op de dag na dagtekening van een "duplicaat"
van het aanslagbiljet waarin naast het daarin reeds vermelde kenteken van
het voertuig ook de naam en het adres van de belastingschuldige zijn
vermeld, aan de hand waarvan kan worden geconstateerd of het "duplicaat" op
de juiste wijze is verzonden. Een en ander geldt ook indien na toepassing
van art. 234, achtste lid, en toezending van een "duplicaat" het
bezwaarschrift wordt ingediend door degene die stelt dat hij niet de houder
van het voertuig of degene die de belasting heeft voldaan is, maar degene
die ten tijde van het geconstateerde parkeren de feitelijke beschikking over
het betrokken voertuig had. In die situatie dient in voorkomend geval met
het oog op de toepassing van art. 6:11 Algemene wet bestuursrecht rekening
te worden gehouden met de omstandigheid dat het "duplicaat" van het
aanslagbiljet aanvankelijk is verzonden aan de houder van het
voertuig.'Wij wijzen er op dat het essentieel is dat uit de kopie van het
naheffingsaanslagbiljet blijkt dat het om een kopie gaat, aangezien het niet
mogelijk is ter zake van hetzelfde belastbare feit twee aanslagen op te
leggen. Daarom spreekt de Hoge Raad in zijn arrest zo nadrukkelijk van
"duplicaat" van het aanslagbiljet.Derde lidIn het derde lid van artikel 3 staat van wie de belasting niet wordt
geheven. Iemand kan niet als degene die het voertuig heeft geparkeerd worden
aangemerkt indien hij aannemelijk maakt dat ten tijde van het parkeren een
ander tegen zijn wil van het voertuig gebruik heeft gemaakt. Er moet wel
aannemelijk worden gemaakt dat hij dit gebruik redelijkerwijs niet heeft
kunnen voorkomen. Het is de bedoeling dat de houder niet als parkeerder
wordt aangemerkt indien er met zijn voertuig joyriding heeft plaatsgevonden
of als het voertuig op het moment van constateren als gestolen geregistreerd
staat.4Maatstaf van heffing, belastingtarief en belastingtijdvakIn artikel 4 wordt voor het tarief, het tijdvak en de maatstaf van heffing
verwezen naar een bij de verordening behorende tarieventabel. Wij hebben een
tarieventabel achter de verordening opgenomen. Ten aanzien van de mogelijke
heffingsmaatstaven voor de parkeerbelastingen is in artikel 225, achtste
lid, van de Gemeentewet een limitatieve opsomming weergegeven. Het tarief
van de parkeerbelastingen kan slechts afhankelijk worden gesteld van de
parkeerduur, van de parkeertijd, van de ingenomen oppervlakte en van de
ligging van de terreinen of weggedeelten. Voor een meer algemene toelichting
wordt verwezen naar de aan het begin van deze losbladige uitgave opgenomen
algemene toelichting, onderdeel B, onder 5 (Maatstaf van de heffing).5Wijze van heffingIn het eerste lid is geregeld op welke wijze de belasting bedoeld in artikel
2, onderdeel a - dat is de belasting voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen - wordt geheven. Deze wordt geheven door
voldoening op aangifte.Voor de volledigheid bepaalt de slotzin van het eerste lid dat als
voldoening op aangifte wordt aangemerkt het in werking van de
parkeerapparatuur op de voorgeschreven wijze. Deze bepaling komt overeen met
de in artikel 234, tweede lid, onderdeel a, van de Gemeentewet opgenomen
mogelijkheid voor het voldoen op aangifte. Ook het via de telefoon inloggen
bij de centrale computer van het bedrijf waarmee de gemeente een
overeenkomst heeft gesloten (zie artikel 1, onderdelen c en d) wordt als het
in werking stellen van parkeerapparatuur aangemerkt. In feite wordt de
voldoening op aangifte gestart op het moment dat wordt ingelogd en voltooid
op het moment dat wordt uitgelogd.Het tweede lid regelt de wijze van heffing voor de parkeerbelasting voor het
parkeren krachtens een parkeervergunning. Deze belasting wordt ook geheven
door voldoening op aangifte. Daarmee is de 'echte' voldoening op aangifte
bedoeld en niet de voldoening op aangifte bij wetsduiding (het in werking
stellen van de parkeerapparatuur).Op grond van artikel 234, derde lid, van de Gemeentewet is geen bezwaar
mogelijk tegen voldoening van parkeerbelasting op aangifte. Zie ook Hof
’s-Hertogenbosch, 5 oktober 2007, nr. 05/00120, LJN: BC0988. Alleen als de
wettekst niet duidelijk is kunnen doel en strekking, zoals deze uit de
wetsgeschiedenis blijkt, bij de beoordeling worden betrokken. Bezwaren tegen
voldane parkeerbelasting zijn niet-ontvankelijk. 6Ontstaan van de belastingschuldIn artikel 6 is geregeld op welk tijdstip de belastingschuld ontstaat. Voor
de belasting genoemd in artikel 2, onderdeel a, is geregeld dat deze is
verschuldigd bij de aanvang van het parkeren (eerste lid). De belasting
genoemd in artikel 2, onderdeel b, is verschuldigd op het tijdstip dat de
vergunning wordt verleend (tweede lid).Voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een parkeervergunning kan
een afzonderlijk bedrag aan leges worden gevraagd. Het gevorderde
legesbedrag heeft betrekking op de kosten van afgifte van de vergunning. De
belasting als bedoeld in artikel 225 van de Gemeentewet heeft betrekking op
de parkeerbelasting die voor een verleende vergunning mag worden
gevorderd.Dit kan afwijken van de omschrijving van het belastbaar feit zoals die
voorkomt in de Legesverordening. In de Legesverordening is omschreven dat de
belastingschuld ontstaat bij het indienen van de aanvraag. Het belastbare
feit is daar ook omschreven als het in behandeling nemen van een aanvraag om
een vergunning.7Termijnen van betalingHet eerste lid regelt het tijdstip van betaling voor de belasting bedoeld in
artikel 2, onderdeel a, dat is de belasting voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen. Zowel bij de heffing door voldoening op aangifte
als bij de heffing op andere wijze, geschiedt de betaling door het inwerpen
van geld in de parkeerapparatuur. Bij de fiscale afhandeling vallen aangifte
en betaling dus samen. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 19 van de AWR
moet overeenkomstig de aangifte worden betaald. Voor het tijdstip van
betaling is met toepassing van artikel 238, tweede lid (bij de heffing bij
wege van voldoening op aangifte) van de Gemeentewet een van artikel 19 van
de AWR, onderscheidenlijk artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990
afwijkende betalingsregeling getroffen.Indien het in de gemeente mogelijk is bij het betaald parkeren te kiezen
voor het via de (mobiele) telefoon in werking stellen van de centrale
computer voor het registreren van parkeerbewegingen, dient een afwijkende
bepaling te worden opgenomen. Hierin voorziet het (facultatieve) tweede lid.
Aangezien de belastingschuld 'in het tijdvak van parkeren verschuldigd
wordt', kan deze pas na het einde van het parkeren worden betaald. De
betaling is afhankelijk van wat de gemeente heeft afgesproken met het
bedrijf dat op dit gebied zijn diensten aan de gemeente verleent. Wij hebben
opgenomen dat de belasting in dat geval binnen een maand na het einde van
het parkeren moet worden betaald. Als de mogelijkheid van het tweede lid
zich in de gemeente niet voordoet, moeten de navolgende leden worden
vernummerd tot tweede en derde lid.Als geen betaling heeft plaatsgevonden - of als niet via de telefoon is
ingelogd op de centrale computer en ook geen betaling in de fysiek aanwezige
parkeerapparatuur heeft plaatsgevonden - kan bij fiscale afhandeling een
naheffingsaanslag worden opgelegd en eventueel een wielklem worden
aangebracht. In die situatie vindt het traject zoals dat is vastgelegd in de
artikelen 234 en 235 van de Gemeentewet toepassing. Een naheffingsaanslag
moet ingevolge het laatste lid van artikel 7 onmiddellijk worden betaald.
Dit is in overeenstemming met artikel 234, negende lid, van de Gemeentewet.
De gemeente kan overigens ook een acceptgiro sturen die binnen een bepaalde
termijn betaald moet worden.Voor de belasting genoemd in artikel 2, onderdeel b, is in het derde lid
bepaald dat deze overeenkomstig de aangifte moet worden betaald op het
moment dat de vergunning wordt verleend(vergelijk artikel 5, tweede lid).
Dit tijdstip zal meestal zijn gelegen vóór aanvang van het tijdvak waarvoor
de vergunning geldt. Voor vervolgaangiften wordt doorgaans gebruik gemaakt
van een optisch leesbare acceptgiro. Door ondertekening van de
betalingsopdracht doet men aangifte voor het volgende tijdvak. Voor dat
tijdvak wordt ook een nieuwe vergunning verleend. Dit laat onverlet dat
bijvoorbeeld kan worden bepaald dat de vergunning (het strookje) alleen
geldig is in combinatie met een 'stamkaart'.Het parkeren zonder vergunning op plaatsen waar dat alleen met een
vergunning mag, is een overtreding. In dat geval zal er geen
naheffingsaanslag kunnen worden opgelegd, tenzij in hetzelfde gebied ook een
parkeerbelasting als bedoeld in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven. Is
dat niet het geval, dan moet het parkeren zonder vergunning op een
vergunningplaats gezien worden als een overtreding. Deze zal in beginsel
strafrechtelijk worden vervolgd (artikel 7 en artikel 10 van de
Parkeerverordening 1992). Het spreekt voor zich dat als de parkeerbelasting
voor de vergunning zelf niet wordt betaald - als overeenkomstig ons model
wordt geheven bij wege van voldoening op aangifte - deze belasting wel kan
worden nageheven. Ook voor deze naheffingsaanslag geldt dat deze
onmiddellijk moet worden betaald. Dit is op grond van artikel 250, eerste
lid, van de Gemeentewet in afwijking van de termijn genoemd in artikel 9,
tweede lid, van de Invorderingswet 1990. Wij tekenen hierbij aan dat in dit
geval geen kostenopslag kan worden berekend. Wel achten wij verdedigbaar dat
een bestuurlijke boete op grond van artikel 67c (verzuimboete) of artikel
67f (vergrijpboete) kan worden opgelegd. Het bepaalde in artikel 234, vijfde
lid, van de Gemeentewet ziet immers alleen op de parkeerbelasting voor het
parkeren op parkeerapparatuurplaatsen. De hoogte van de boete moet worden
afgestemd op de hoogte van de niet-betaalde belasting en is afhankelijk van
het door de gemeente geformuleerde beleid ter zake. In de praktijk zal het
waarschijnlijk niet zover komen, omdat de belasting voor de vergunning
doorgaans vooruitbetaald wordt.8Bevoegdheid tot aanwijzing parkeerplaatsenIn artikel 8 is opgenomen dat het college de bevoegdheid heeft om de plaats
waar en het tijdstip en de wijze waarop tegen betaling van belasting mag
worden geparkeerd aan te wijzen. Op grond van artikel 225, eerste lid, van
de Gemeentewet moet de verordening namelijk een regeling bevatten in welke
gevallen het college die aanwijzing kan doen.Het aanwijzingsbesluit completeert de verordening. Zonder aanwijzingsbesluit
kunnen geen aanslagen worden opgelegd. Dit heeft in het verleden meerdere
malen geleid tot vernietiging van de naheffingsaanslag, in die gevallen dat
na intrekking van de verordening bij het vaststellen van de nieuwe
verordening geen nieuw aanwijzingsbesluit was genomen. De Hoge Raad heeft
echter bepaald dat men er in voorkomende gevallen vanuit kan gaan dat het de
bedoeling is geweest dat het oude aanwijzingsbesluit na het vaststellen van
de nieuwe verordening zou blijven gelden: "Het stond de gemeenteraad evenwel
vrij om in de nieuwe verordening te bepalen dat het aanwijzingsbesluit
geacht zou worden voortaan te berusten op de nieuwe verordening. Daar een
besluit tot vaststelling van de plaatsen waar en de tijdstippen en wijzen
waarop slechts tegen betaling van parkeerbelasting mag worden geparkeerd een
verordening inzake parkeerbelastingen completeert, en de vaststelling van
een nieuwe verordening niet noodzakelijkerwijs gepaard gaat met de behoefte
om wijziging te brengen in de vaststelling van zulke plaatsen, tijdstippen
en wijzen, zal doorgaans gerede aanleiding bestaan om te veronderstellen dat
de gemeenteraad heeft beoogd gebruik te maken van de bevoegdheid die
omschreven is aan het slot van de vorige volzin.". Voor de praktijk betekent
dit dat de parkeerder aannemelijk zal moeten maken dat de gemeenteraad bij
het intrekken van een oude verordening niet heeft beoogd om het
aanwijzingsbesluit in tact te laten, wil aan het aanwijzingsbesluit
verbindende kracht kunnen worden ontzegd; zie Hoge Raad 9 augustus 2002, nr.
36624, LJN: AE6373 en Hoge Raad 14 juni 2002, nr. 37053, LJN: AD7779.In het verleden is discussie geweest over de vraag of bezwaar en beroep
mogelijk is tegen een aanwijzing indien deze is vervat in een afzonderlijk
besluit, dat gebaseerd is op de verordening, maar er geen deel van uitmaakt.
In een uitspraak van 12 april 1999 (nr. H01.98.1361) heeft de afdeling
Bestuursrechtspraak van de Raad van State beslist dat dat niet mogelijk is.
Een op grond van de verordening parkeerbelastingen genomen
aanwijzingsbesluit berust namelijk op een wettelijk voorschrift inzake
belastingen (artikel 225 Gemeentewet). Op grond van artikel 8:4, aanhef en
onder g, van de Awb staat daartegen geen voorziening open.Het college kan niet volstaan met het aanwijzen van de betaald-parkeren
plaatsen, maar moet in het openbaar te maken besluit ook aangeven de tijd
dat het betaald-parkeren voor de verschillende parkeerplaatsen geldt
(bijvoorbeeld van 9.00-18.00 uur, de data en tijden van de vaste koopavonden
én de extra koopavonden etc.) en de wijze waarop tegen betaling geparkeerd
mag worden (bijvoorbeeld dat een kaartje zichtbaar achter de voorruit moet
liggen etc.). Niet voldoende is dat dit op de parkeermeter zelf staat.
Ontbreekt een dergelijk besluit van het college dan kan de naheffingsaanslag
niet in stand blijven (Hof Amsterdam 8 september 1993, nr. 2674/92,
Belastingblad 1994, blz. 37).De aanwijzingsbevoegdheid gaat niet zover dat het college de begrenzing van
de gebieden waar het regime van betaald parkeren geldt kan vaststellen. Die
bevoegdheid is voorbehouden aan de gemeenteraad. Het college kan wel binnen
deze gebieden een nadere verfijning geven. Wij hebben er daarom voor gekozen
de begrenzing te regelen via de bij de verordening behorende tarieventabel
of via een bij de verordening behorende kaart. De bevoegdheid de gebieden
aan te wijzen waar tegen betaling wordt geparkeerd, moet niet zo worden
uitgelegd dat het college gehouden zou zijn elke individuele parkeerplaats
aan te wijzen. Voldoende is de parkeerplaatsen in ruime zin aan te wijzen.
Hieronder kan worden verstaan dat het voldoende is de straten aan te wijzen
waar parkeerbelasting verschuldigd is. Dit volgt uit het arrest van de Hoge
Raad van 9 juli 1999, nr. 34615, Belastingblad 1999, blz. 734, LJN:
AA2821.Sinds 4 juli 2001 kan het college bepalen dat het in werking stellen van een
parkeermeter of parkeerautomaat uitsluitend langs elektronische weg kan
geschieden (Besluit van 20 juni 2001, Stb. 303; artikel 1a Besluit
gemeentelijke parkeerbelastingen). Voorwaarde daarvoor is dat er voldoende
praktische middelen aan de parkeerder ten dienste staan om (uitsluitend) op
die wijze de parkeerbelasting op aangifte te voldoen (tenminste keuze uit
rekening gebonden chipkaart en niet-rekeninggebonden chipkaart met
landelijke dekking, voldoende oplaad- en verkooppunten in lokale situatie).
Volgens de Hoge Raad is het op grond van deze wettelijke regeling toegestaan
te eisen dat alleen met chipknip kan worden betaald (Hoge Raad 7 augustus
2005, nr. 40298, LJN: AR8903 en nr. 40375, LJN: AR8934.Met betrekking tot parkeerapparatuur die zowel betaling met de chipknip als
betaling door het inwerpen van geld mogelijk maken (duale parkeermeters)
heeft Hof Arnhem bepaald dat de parkeerder met muntgeld moet betalen als de
parkeerapparatuur de chipknip weigert (Hof Arnhem 7 maart 2002, nr.
01/01831, LJN: AE2106, Belastingblad 2002, blz. 1157 (Almere)). In dezelfde
lijn heeft Hof Amsterdam beslist dat indien de gemeente weliswaar een
voorziening heeft getroffen voor het betalen met chipknip, maar deze nog
niet operationeel is, dit niet afdoet aan de verplichting om de
parkeerbelasting te voldoen door het inwerpen van geld (Hof Amsterdam 11
april 2003, nr. 02/05531, LJN: AF8284, Belastingblad 2004, blz. 91
(Hilversum)).Kenbaarheid verschuldigdheid parkeerbelastingIn gerechtelijke procedures is geregeld in geschil of de verschuldigdheid
van parkeerbelasting voldoende kenbaar is. Naar het oordeel van de
belastingrechter mag er 'redelijkerwijs geen misverstand omtrent de
verschuldigdheid van parkeerbelasting' bestaan.In de uitspraak van Hof Arnhem van 26 april 1996, nr. 95/1626, Belastingblad
1997, blz. 128 oordeelde het Hof dat belastingplichtige onvoldoende in de
gelegenheid was zijn verplichtingen te kennen. Bij de parkeermeter was
vermeld: 'parkeren alleen toegestaan met gebruik van de parkeerautomaat van
maandag t/m zaterdag van 08:00-18:00 uur en bovendien op koopavonden'. Het
hof overweegt: 'Volgens art. 8 van de Verordening parkeerbelastingen 1991
geschiedt de aanwijzing van de plaats waar, van het tijdstip en de wijze
waarop tegen betaling van de onderhavige belasting mag worden geparkeerd in
alle gevallen door burgemeester en wethouders bij openbaar te maken besluit.
In het verlengde van deze openbaarmaking mag uit het oogpunt van kenbaarheid
voor belastingplichtige parkeerders die ter plaatse niet (goed) bekend zijn,
in redelijkheid voorts de eis worden gesteld dat tenminste de tijden
gedurende welke tegen betaling mag worden geparkeerd, op (borden bij) de
parkeerapparatuur worden vermeld.' Het hof vernietigt de naheffingsaanslag
op grond van het feit dat het belanghebbende, als niet ter plaatse bekend,
onvoldoende duidelijk kon zijn dat de avond dat hij parkeerde een koopavond
was, en dat hij derhalve parkeerbelasting verschuldigd was. Daarbij neemt
het hof ook in aanmerking dat het belanghebbende niet op een andere manier
kenbaar had kunnen zijn dat het koopavond was, aangezien het gebied waar hij
heeft geparkeerd niet temidden van winkels lag. Enig eigen onderzoek mag
derhalve van een belanghebbende worden verwacht. Dit blijkt ook uit de casus
van Hof Amsterdam van 7 november 1997, nr. 96/3025, Belastingblad 1997, blz.
358. Ook hier was de kenbaarheid van de koopavond in het geding. Niet in
geschil is dat op koopavonden parkeerbelasting verschuldigd is.
Belanghebbende betwist echter dat het voor hem kenbaar kon zijn dat de
bewuste vrijdagavond ook een koopavond was, nu de reguliere koopavonden in
Haarlem op donderdagavond vallen. Volgens het hof dient de verplichting om
parkeerbelasting te betalen voor het op een bepaald tijdstip parkeren van
een voertuig kenbaar te zijn gemaakt op zo een wijze, dat omtrent de
verschuldigdheid van parkeerbelasting voor het op dat tijdstip parkeren
redelijkerwijs geen misverstand kan bestaan. Van geval tot geval dient te
worden beoordeeld of aan deze voorwaarde is voldaan. Het hof oordeelt dat de
inspecteur in dit geval aannemelijk heeft gemaakt dat de gemeente er, door
middel van posters en in streekkranten geplaatste aankondigingen, voldoende
informatie heeft verstrekt omtrent de extra koopavonden in de dagen voor
kerst. Mitsdien kon er bij belanghebbende, als inwoner van de omgeving van
Haarlem, omtrent de verschuldigdheid van parkeerbelasting op de bewuste
avond geen misverstand bestaan. Wanneer er onduidelijkheid is met betrekking
tot de vraag voor welke parkeerplaatsen belasting verschuldigd is, komt deze
onduidelijkheid voor rekening van het heffende bestuursorgaan. In Hof Arnhem
6 oktober 1998, nr. 97/22445 Belastingblad 1999/294 en Hof 's-Gravenhage, 9
februari 2000, nr. 98/05401, FED 2000/372 was de bebording zo onduidelijk,
dat geen belasting geheven kon worden. In laatstgenoemde uitspraak overwoog
het hof: 'Van een gemeente mag worden gevergd dat zij, indien zij
parkeerbelasting heft, het rijdende publiek duidelijk maakt waar
parkeerbelasting is verschuldigd. Daar waar in gevallen als deze
onduidelijkheid bestaat omtrent de belastingverplichting moet die
onduidelijkheid voor rekening van het heffende bestuursorgaan blijven.'9Bevoegdheid tot gebruik wielklem en wegsleepregelingIn artikel 9 is opgenomen de regeling voor de naheffingsaanslag en de
wielklem die tot zekerheid voor de betaling van de naheffingsaanslag aan het
motorvoertuig kan worden aangebracht. Het aanbrengen van een wielklem met
het oogmerk om herhaling van het niet op aangifte voldoen van
parkeerbelasting te bestraffen, is in strijd met de beginselen van
behoorlijk bestuur, aldus Hof Arnhem, 23 maart 2000, nr. 98/157,
Belastingblad 2000, blz. 981.In het tweede lid is opgenomen dat het college bij openbaar te maken besluit
in alle gevallen de terreinen en weggedeelten kan aanwijzen waar de wielklem
wordt toegepast. Zijn deze terreinen of weggedeelten niet aangewezen dan kan
de wielklem daar ook niet worden toegepast. Met de regeling in deze
verordening is voorzien dat het college dat overigens in alle gevallen zelf
kunnen bepalen. In het derde lid is opgenomen dat het motorvoertuig naar een door de
heffingsambtenaar aan te wijzen plaats kan worden overgebracht als na het
aanbrengen van de wielklem tenminste 24 uur zijn verstreken. Het aantal uren
mag, mits met inachtneming van het minimumaantal, zelf door de gemeenteraad
worden bepaald.Met betrekking tot de tijd waarbinnen een aangebrachte wielklem moet worden
verwijderd na betaling van de naheffingsaanslag en de kostenbeschikking, kan
uit de wetsgeschiedenis worden opgemaakt dat de wetgever ervan is uitgegaan
dat de gemeenten hun organisatie zodanig zouden inrichten dat verwijdering
van de wielklem binnen een redelijke termijn mogelijk zou zijn en dat die
termijn in de praktijk één uur zou zijn. Jurisprudentie·De Hoge Raad heeft op 29 april 1998 een duidelijk arrest gewezen (nr.
32535, Belastingblad 1998/528). Hij oordeelt dat, gelet op deze
wetsgeschiedenis, ervan mag worden uitgegaan en ook moet worden verlangd dat
gemeenten inmiddels hun organisatie zodanig hebben ingericht dat onder
normale omstandigheden de wielklem binnen de nog aanvaardbaar geachte tijd
van één uur na het betalen van de kosten verwijderd kan worden, zodat
behoort te worden afgezien van het toepassen van de wielklem dan wel het
geven van een beschikking tot het verhaal van de kosten daarvan indien op
het desbetreffende tijdstip al is te voorzien dat het verwijderen niet
tijdig zal kunnen geschieden. Anders zou de gemeente immers handelen in
strijd met algemene beginselen van behoorlijk bestuur en zou er op die grond
aanleiding zijn voor vernietiging van de beschikking. Voor gevallen waarin
de wielklem binnen één uur na betaling van de kosten is verwijderd, brengt
het voorgaande met zich dat het tijdsverloop tussen de betaling van de
kosten en de verwijdering van de wielklem geen grond oplevert voor
vernietiging van de beschikking, ook niet indien eerdere verwijdering
mogelijk zou zijn geweest maar een aan de gemeente toe te rekenen oorzaak
tot vertraging heeft geleid.10KostenIn artikel 10 worden alle in rekening te brengen kosten, indien niet op
reguliere wijze wordt betaald, geregeld. In het eerste lid hebben de kosten
van de naheffingsaanslag een plaats gekregen. De hoogte hiervan moet worden
bepaald met inachtneming van het Besluit parkeerbelastingen. De gemeente kan
alleen kosten in rekening brengen indien een naheffingsaanslag wordt
opgelegd (Hof Arnhem 7 juni 2004, nr. 03/00225, LJN: AP3289 (Raalte)).Voor
het aanbrengen en verwijderen van een wielklem wordt één bedrag berekend. Op
grond van artikel 234, vijfde lid, van de Gemeentewet is het opnemen van een
bestuurlijke boete niet toegestaan.Het in rekening brengen van de kosten van een naheffingsaanslag is niet in
strijd met artikel 6 van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten
van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). De kosten van de
naheffingsaanslag zijn niet aan te merken als een boete (Hoge Raad 18
oktober 1995, nr. 30208, Belastingblad 1995, blz. 793).In het derde lid heeft de regeling over de kosten van de overbrenging van
het voertuig en de bewaring daarvan een plaats gekregen. Hier wordt
uitgegaan van een basisbedrag, verhoogd met een bedrag per gereden kilometer
voor het overbrengen en van een basisbedrag voor het bewaren. In de tweede
volzin van het derde lid is geregeld dat voor het overbrengen op werkdagen,
maar buiten kantooruren het basisbedrag wordt verhoogd. Geschiedt het
overbrengen op een zaterdag, een zondag of een algemeen erkende feestdag dan
wordt het bedrag ook verhoogd.Tot slot is een regeling opgenomen dat in geval het overbrengen meer tijd in
beslag neemt dan een te bepalen aantal uren, het bedrag voor het overbrengen
bovendien wordt verhoogd met een bedrag per uur waarbij een gedeelte van een
uur voor een vol uur wordt gerekend. In het vierde lid is opgenomen dat het
bedrag van de in rekening te brengen kosten wordt geconcretiseerd in een
beschikking. Dit is zo geregeld in verband met het bieden van een
rechtsgang.Het maximumbedrag dat voor een naheffingsaanslag aan kosten in rekening mag
worden gebracht wordt jaarlijkse geïndexeerd plaats aan de hand van de
procentuele wijziging van het prijsindexcijfer van de gezinsconsumptie over
de maand april ten opzichte van de maand april van het jaar daarvoor.
Jaarlijks zal vóór 1 september het maximale kostenbedrag voor het volgende
kalenderjaar worden vastgesteld, zodat aanpassing van de verordening
parkeerbelastingen desgewenst meegenomen kan worden in de
begrotingsvoorstellen.Jurisprudentie·De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 14 juni 2002, nr. 36855, LJN: AD6867,
bepaald dat de kosten niet jaarlijks opnieuw door de raad behoeven te worden
vastgesteld. Wel moet de gemeente desgevraagd kunnen aantonen dat de hoogte
van het bedrag aan kosten in overeenstemming is met het bepaalde in het
besluit.11KwijtscheldingBeleidsmatig zal het in weinig gevallen gewenst zijn om van
parkeerbelastingen kwijtschelding te verlenen. Ook de heffing door
voldoening op aangifte maakt het verlenen van kwijtschelding
uitvoeringstechnisch moeilijk. Bovendien bevat de ministeriële regeling voor
deze wijze van heffing geen duidelijke regeling. 12Nadere regels door het collegeVoor een toelichting wordt verwezen naar de Modelverordeningen gemeentelijke
belastingen (algemene toelichting) op deze website, onderdeel 14, en de
toelichting op de Modeluitvoeringsregeling gemeentelijke belastingen,
eveneens op deze site.13Inwerkingtreding en citeertitelVoor een toelichting wordt verwezen naar de Modelverordeningen gemeentelijke
belastingen (algemene toelichting) op deze website, onderdeel 15.