CVDR359074_1Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Barendrecht 2015nlregelingBarendrecht2015-02-19BarendrechtElektronisch gemeenteblad, 29-12-2014Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Barendrecht 2015Participatiewet, art. 8, lid 1, aanhef en onderdeel aWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 35Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-12-16De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012020-12-18Nieuwe regeling109896maatschappelijke zorg en welzijnGeen.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015. De Afstemmingsverordening Uitkeringen 2013 Barendrecht-AR wordt ingetrokkenAfstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Barendrecht 2015De raad van de gemeente Barendrechtgelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 18 November
2014;gelet op artikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de
Participatiewet, artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;gezien het advies van de commissie Samenleving van 2 december 2014;BESLUIT:vast te stellen de Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ
Barendrecht 2015.1.Algemene bepalingen1.BegrippenIn deze verordening wordt verstaan onder:
benadelingsbedrag: netto-uitkering waarop eerder, langer of tot
een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan;
bijstandsnorm:
toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in
artikel 5, onderdeel c, van de Participatiewet, of
grondslag
van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 5 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen
voor zover sprake is van een uitkering op grond van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
uitkering: algemene bijstand op grond van de Participatiewet of
een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen.
bezit: waarde van de bezittingen
waarover belanghebbende of diens gezin beschikt of
redelijkerwijs kan beschikken, met uitzondering van het in de
woning met bijbehorend erf gebonden vermogen, bedoeld in artikel
50, eerste lid, van de Wet werk en bijstand;
2.Het besluit tot opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging van de uitkering als
bedoeld in artikel 18, tweede, vijfde en zesde lid, van de
Participatiewet, de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers en de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen worden in ieder geval vermeld:
de reden van de verlaging;
de duur van de verlaging;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd,
en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.
3.Horen van belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd wordt een belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van een belanghebbende kan achterwege blijven als:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen
van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid, of
belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen
maken.
4.Afzien van verlaging1.Het college ziet af van een verlaging als:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, of
de gedraging meer dan 1 jaar voor constatering daarvan door
het college heeft plaatsgevonden.
2.Het college kan afzien van een verlaging als het daarvoor dringende
redenen aanwezig acht.3.Als het college afziet van een verlaging op grond van dringende
redenen, wordt een belanghebbende hiervan schriftelijk op de hoogte
gesteld.5.Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging1.Een verlaging wordt toegepast op de uitkering of bijzondere bijstand
die is verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet
over de kalendermaand volgend op de maand waarin het besluit tot het
opleggen van de verlaging aan een belanghebbende is bekendgemaakt.
Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor die
belanghebbende geldende bijstandsnorm.2.Een verlaging kan met terugwerkende kracht worden toegepast op de
uitkering over de periode waarop de gedraging betrekking heeft gehad
of over de periode waarin de gedraging heeft plaatsgevonden als een
verlaging overeenkomstig het eerste lid niet mogelijk is omdat de
uitkering is beëindigd of ingetrokken.6.Berekeningsgrondslag1.Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan een verlaging worden toegepast
op de bijzondere bijstand als:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Participatiewet, of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als
‘bijstandsnorm inclusief de op grond van artikel 12 van de
Participatiewet verleende bijzondere bijstand’.4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de
verleende bijzondere bijstand’.2.Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakeling7.Gedragingen ParticipatiewetGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 9, 9a en 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak als
bedoeld in artikel 44a van de Participatiewet;
het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld
in de artikelen 9, eerste lid, of 55 van de
Participatiewet, voor zover het gaat om een
belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken
na een melding als bedoeld in artikel 43, vierde en
vijfde lid, van de Participatiewet, voor zover deze
verplichtingen niet worden genoemd in artikel 18, vierde
lid, van de Participatiewet;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid,
onderdeel b, van de Participatiewet niet te willen
nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken van de
ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande
ouder, bedoeld in artikel 9a, eerste lid, van de
Participatiewet;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de
Participatiewet;
derde categorie: het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen in de gemeente van inwoning
voor zover dit niet voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in
artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet.
8.Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt verkregen of een verplichting op grond van de
artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 37 en 38 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een
onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening als bedoeld in de
artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel
e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen
36, eerste lid, en artikel 37, eerste lid, onderdeel e,
van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover dit
niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
de verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid,
onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of
artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen niet te willen
nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken van de
ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande
ouder als bedoeld in artikel 38, eerste lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 38,
eerste lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen als
bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 37,
eerste lid, onderdeel f, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;
derde categorie:
het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling als bedoeld in de artikelen 36,
eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de artikelen
36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover dit
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening.
9.Hoogte en duur van de verlagingDe verlaging, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 7 en 8, wordt
vastgesteld op:
10% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand
bij gedragingen van de eerste categorie;
100% van de bijstandsnorm gedurende 1
maanden bij gedragingen van de tweede categorie;
100% van de bijstandsnorm gedurende 2
maanden bij gedragingen van de derde categorie.
Op verzoek van belanghebbende wordt de verlaging onder b
verspreid over 2 maanden van 50%, en de verlaging onder c over 3
maanden van 66,67%.
3.Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot
de arbeidsinschakeling10.Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt
de verlaging 100 procent van de bijstandsnorm gedurende:
één maand, bij gedragingen als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, onderdeel b, f en g, van de Participatiewet;
twee maanden, bij gedragingen als bedoeld in artikel
18, vierde lid, onderdeel a, c, d, e en h, van de
Participatiewet.
11.Verrekenen verlaging1.Het bedrag van de verlaging, bedoeld in artikel 10, wordt toegepast
over de maand van oplegging van de maatregel en de volgende twee
maanden als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen.2.Bij een verlaging als bedoeld in artikel 10, onderdeel a, kan de
verlaging worden toegepast over twee maanden waarbij zowel aan de
maand van oplegging als aan de daaropvolgende maand de helft van de
verlaging wordt toebedeeld.3.Bij een verlaging als bedoeld in artikel 10, onderdeel b, wordt op
verzoek van belanghebbende de verlaging toegepast over drie maanden
waarbij zowel aan de maand van oplegging als aan de twee
daaropvolgende maanden een derde van de verlaging wordt
toebedeeld.4.Als sprake is van een verlaging op grond van artikel 18, vierde lid,
onderdeel a, van de Participatiewet, vindt geen verrekening als
bedoeld in het eerste lid plaats. 4.Overige gedragingen die leiden tot een verlaging12.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een verlaging wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18, tweede
lid, van de Participatiewet wordt afgestemd op het
benadelingsbedrag.2.De verlaging wordt vastgesteld op:
100% van de bijstandsnorm of grondslag gedurende twee
maanden, indien belanghebbende verwijtbaar geen of geen
volledig recht heeft op een uitkering krachtens een sociale
verzekering of daarmee naar aard en doel overeenkomende
buitenlandse regeling of private verzekering, of een andere
voorziening die voorziet in middelen voor levensonderhoud,
dan wel het verwijtbaar verliezen van een zodanig
recht;
100% van de bijstandsnorm of grondslag, gedurende de periode
dat belanghebbende een beroep doet op bijstand als gevolg
van boetewaardige gedragingen;
100% van de bijstandsnorm of grondslag gedurende de periode
die belanghebbende niet op bijstand zou zijn aangewezen
indien hij op verantwoordelijke wijze de middelen waarover
hij beschikte of redelijkerwijze kon beschikken zou hebben
aangewend;
Als de gevestigde zelfstandige voorafgaand aan de aanvraag
Bbz 2004 tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
heeft betoond als bedoeld in artikel 18, tweede lid van de
WWB, wordt als maatregel artikel 21, eerste en tweede lid
Bbz 2004 niet toegepast (kapitaal- en rentereductie).
als de periode onder b en c vanwege dringende redenen korter
wordt vastgesteld dan de betreffende bijstandsperiode, dan
wordt voor het overige deel van de oorspronkelijk
vastgestelde periode een verlaging toegepast van 10% van de
bijstandsnorm of grondslag
13.Zeer ernstige misdragingen1.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties die zijn belast met de uitvoering van de
Participatiewet als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van die wet,
wordt een verlaging opgelegd van
100 procent van de bijstandsnorm gedurende
één maand bij zeer ernstige gedragingen.
100 procent van de bijstandsnorm gedurende
drie maanden bij zeer ernstige gedragingen
die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de
desbetreffende persoon of personen grote invloed
hebben.
2.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen, wordt een verlaging opgelegd van
100 procent van de bijstandsnorm gedurende
één maand bij zeer ernstige gedragingen.
100 procent van de bijstandsnorm gedurende
drie maanden bij zeer ernstige gedragingen
die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de
desbetreffende persoon of personen grote invloed
hebben.
14.Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het college opgelegde verplichting als
bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt,
wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
100 procent van de bijstandsnorm gedurende 1
maand, bij het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand, en bij het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen die strekken tot vermindering van de
bijstand;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende twee
maanden, bij het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de
bijstand.
Bij een verlaging als bedoeld in artikel 14, onderdeel a, kan de
verlaging worden toegepast over twee maanden waarbij zowel aan
de maand van oplegging als aan de daaropvolgende maand de helft
van de verlaging wordt toebedeeld.
Bij een verlaging als bedoeld in artikel 14, onderdeel b, wordt
op verzoek van belanghebbende de verlaging toegepast over drie
maanden waarbij zowel aan de maand van oplegging als aan de twee
daaropvolgende maanden een derde van de verlaging wordt
toebedeeld.
5.Samenloop en recidive15.Samenloop van gedragingen1.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van meerdere
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt één verlaging
opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de verlaging
wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is
gesteld.2.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
één of meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere
gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze verlagingen
worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende niet verantwoord is.3.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van zowel een
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, wordt geen
verlaging opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke
boete wordt opgelegd.4.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, waarvoor een
bestuurlijke boete kan worden opgelegd, wordt voor iedere gedraging
een afzonderlijke verlaging opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst
van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden
van de belanghebbende niet verantwoord is.16.Recidive1.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, tweede en derde lid, 8,
tweede en derde lid, 12, tweede lid onder a, 13 of 14, eerste en
tweede lid, opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare
gedraging, wordt telkens de duur van de oorspronkelijke verlaging
verdubbeld, of, indien dat het geval is, ten opzichte van de duur
van de verlaging die na eventuele heroverweging (Participatiewet,
artikel 18, lid 3) of herziening (Participatiewet, artikel 18, lid
11) is vastgesteld.2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 12, tweede lid, onder b, c, en
d opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging, wordt
telkens de duur van de oorspronkelijke verlaging met een maand
verlengd.3.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, eerste lid en tweede lid,
of 8, eerste en tweede lid, opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde
verwijtbare gedraging, wordt telkens de hoogte van de
oorspronkelijke verlaging verdubbeld.4.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, wordt telkens de duur van de oorspronkelijke
verlaging verdubbeld, of, indien dat het geval is, ten opzichte van
de duur van de verlaging die na eventuele heroverweging
(Participatiewet, artikel 18, lid 3) of herziening (Participatiewet,
artikel 18, lid 11) is vastgesteld.6.Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZ17.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls het college de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 20, tweede lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot deze
weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een
verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die
gedraging achterwege.7.Slotbepalingen18.Intrekken oude verordeningDe Afstemmingsverordening Uitkeringen 2013 Barendrecht-AR wordt
ingetrokken.19.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
Participatiewet, IOAW en IOAZ Barendrecht 2015.
Aldus besloten in de openbare vergaderingvan de raad van de gemeente
Barendrechtvan 16 December 2014.De griffier,mw. mr. G.E. FiggeDe voorzitter,drs. J. van BelzenVoorwoordMet de Wwb-maatregelen heeft de overheid beoogd om het niet nakomen van
verplichtingen landelijk te uniformeren, en daardoor grote verschillen
tussen gemeenten tegen te gaan. Daartoe is aangegeven welke gedragingen
(de ge-uniformeerde verplichtingen) welke verlaging tot gevolg zou
moeten hebben. Vastgesteld moet worden dat de landelijke wetgever
hiermee heeft aangegeven het niet nakomen van verplichtingen zwaarder te
wegen dan voorheen, en heeft tevens een meer activerende rol beoogt voor
het maatregelenbeleid. Enige gemeentelijke beleidsvrijheid is mogelijk
gelaten met betrekking tot o.a. de hoogte van de niet ge-uniformeerde
gedragingen, de duur van de verlaging (1 tot 3 maanden), en kan er
binnen de kaders maatwerk geleverd worden. Doordat voor de schending van de ge-uniformeerde verplichtingen
landelijk een norm is vastgesteld, kan de verlaging van andere
verplichtingen hierop worden afgestemd. Daarvoor is in deze verordening
gekozen. Als indicator voor deze afstemming geldt de invloed van de
gedraging op de voortgang van het re-integratietraject en het
doelperspectief. Op die manier kan ervoor gezorgd worden dat
gedragingen, met eenzelfde nadelig effect op het re-integratietraject,
op een gelijke manier worden gewogen.Het doel van het verlagen van de uitkering is vooral het bewerkstelligen
van een gedragsverandering. Om die reden kan bij verlagingen over een
langere periode dan 1 maand een verlaging herbeoordeeld of herzien
worden als de persoon aantoonbaar zijn verwijtbare gedraging hersteld
heeft.ToelichtingAlgemeenRechten en plichten in de ParticipatiewetDe gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van
de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleid
vastgelegd worden in een verordening. Rechten en plichten zijn echter twee
kanten van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd verbonden aan
de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet
recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit
betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden
nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naar vermogen kunnen
worden verwacht, spelen ook een rol.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien
als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht. Een zorgvuldige
beoordeling is vanwege de uitbreiding van de doelgroep van groot belang.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voor schending
van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moet worden verlaagd met
honderd procent gedurende één tot drie maanden. In de verordening de duur van de
verlaging vastgelegd (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet of vanwege dringende
redenen afgezien van het opleggen van een verlaging, dan is daarin geen reden
gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
recidive.Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van de beschikking of
de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven de
beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van de Participatiewet). Bij een
dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen,
waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden.
Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen
de periode waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een
zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte
of duur bij te stellen. Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet (heroverweging) is naar oordeel
van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van toepassing als
sprake is van schending van een van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen
(artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet). Ten aanzien van geüniformeerde
arbeidsverplichtingen is artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet van
toepassing (herziening). Verschil tussen artikel 18, derde lid, en artikel 18,
elfde lid, van de Participatiewet is dat artikel 18, elfde lid, pas wordt
toegepast als belanghebbende daarom vraagt.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve sanctie voor
zover de verlaging wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeer ernstig heeft
misdragen. Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan
belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. Deze verlaging en de
strafvervolging kunnen alleen naast elkaar bestaan als sprake is van juridisch
te onderscheiden feiten. Bijvoorbeeld: belanghebbende beledigt opzettelijk een
ambtenaar. Strafrechtelijk bezien kan een geldboete worden opgelegd of een
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is sprake van zich zeer
ernstig misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet
op grond waarvan de bijstand kan worden verlaagd.In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens de
afstemmingsverordening is sprake van een reparatoire sanctie (bijvoorbeeld bij
schending arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook een strafbaar
feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. De
verlaging en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat
om een reparatoire maatregel en een punitieve sanctie. Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een uitkering op grond van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (hierna: IOAW) of Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (hierna: IOAZ) te verlagen of te
weigeren als een belanghebbende de aan het recht op uitkering verbonden
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20 van de IOAW en artikel van
de 20 IOAZ). Het gemeentelijk beleid moet vastgelegd worden in een verordening
(artikel van de 35 IOAW en artikel 35 van de IOAZ).De verlaging van de uitkering komt in de plaats van het boeten- en
maatregelenregime, waarbij moet worden opgemerkt dat de mogelijkheid om een
boete op te leggen al per 1 januari 2010 was vervallen.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot verlaging
van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de medewerkingsplicht is het
toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal het niet toestaan van een
huisbezoek echter leiden tot beëindiging of intrekking van het recht op bijstand
omdat het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld. Het verlagen van de
bijstand is in dat geval niet aan de orde. Het niet voldoen aan een oproep om op
een bepaalde plaats en tijd te verschijnen in verband met arbeidsinschakeling
valt ook onder het niet voldoen aan de medewerkingsplicht. In de praktijk
betreft het echter veelal oproepen voor gesprekken om bepaalde inlichtingen te
verstrekken zodat het niet verschijnen dan wordt gezien als het niet nakomen van
de inlichtingenplicht. Daarom is ervoor gekozen het niet verlenen van
medewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede lid, van de Participatiewet niet
als verlagingswaardige gedraging op te nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet werk en
bijstand (hierna: WWB) (thans: Participatiewet), IOAW en IOAZ. Deze moet worden
opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en komt in de plaats van de
verlaging van de bijstand.Artikelsgewijze toelichtingEnkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier behandeld.Artikel 1. Begrippen Begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Bijstandsnorm Onder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze
verordening verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende
bijstandsnorm. Dit is de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen, en
verminderd met verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake
is van een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm
verstaan de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 van de IOAW en
artikel 5 van de IOAZ.BenadelingsbedragHet benadelingsbedrag is de netto-uitkering waarop eerder, langer of tot een
hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Voor het bepalen
van het benadelingsbedrag wordt uitgegaan van het nettobedrag van de uitkering
(voor IOAW en IOAZ is dat het brutobedrag), zoals ook het geval is bij het
benadelingsbedrag in het kader van de bestuurlijke boete. Artikel 2. Het besluit tot opleggen van een verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In dit artikel is aangegeven wat in het besluit in ieder geval
moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan
vooral uit het motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere
in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.Artikel 4. Afzien van verlagingAfzien van verlagenHet afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 20, derde lid, van de IOAW en artikel
20, derde lid, van de IOAZ. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van verwijtbaarheid. Het is aan het college
te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt aan het betreffende
gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van
een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze
gedraging mee te tellen (zie artikel 16 van deze verordening). Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet van een
verlaging afgezien dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging
buiten beschouwing te laten in geval van recidive.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van deze verordening
dat het college geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar
geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag
of het college overgaat tot het opleggen van een verlaging.Afzien van verlagen in verband met dringende redenenIn het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen van een
verlaging als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een
algemene verplichting tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen
moeten echter mogelijk zijn als voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets
heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van
het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van
verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of
sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens gezin. Daarbij moet worden
opgemerkt dat ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van
een verlaging af te zien, omdat dit inherent is aan het verlagen van een
uitkering. Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde
arbeidsverplichtingen De wet schrijft bij overtreding van een
geüniformeerde arbeidsverplichting een afstemming voor van honderd procent van
de bijstand gedurende één tot drie maanden. Op grond van artikel 18, tiende lid,
van de Participatiewet moet het college een op te leggen maatregel of een
opgelegde maatregel afstemmen op de omstandigheden van een belanghebbende en
diens mogelijkheden om middelen te verwerven. Dit als - volgens het college -
dringende redenen daartoe noodzaken, gelet op bijzondere omstandigheden. Op
grond van bijzondere omstandigheden kan het college besluiten de maatregel op
een lager niveau, voor een kortere duur of op nul vast te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met recidive Het doen van
een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college afziet van het
opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive (artikel 4, derde lid). Het opleggen van een verlaging bij
recidive is geregeld in artikel 16.Artikel 5. Ingangsdatum en tijdvak van een verlagingHet verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode van het opleggen van een verlaging. Dan hoeft niet te
worden overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering van het te
veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een verlaging
wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op
de kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van de
hoogte van de verlaging moet worden uitgegaan van de voor die maand geldende
bijstandsnorm.Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In die
gevallen kan de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast. Het
afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een bijzondere vorm van
herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te veel verstrekte
uitkering. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit te veel is
verstrekt kan met toepassing van artikel 58, tweede lid, onderdeel a, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 25, tweede lid, van de IOAW en van de
IOAZ, worden teruggevorderd. Afstemming met terugwerkende kracht is echter niet
altijd mogelijk. Als alle uitkering over de betreffende periode is ingetrokken
en teruggevorderd, resteert er niets meer om af te stemmen. Is geen duidelijke
datum te koppelen aan de gedraging van een belanghebbende of is de verlaging het
gevolg van een gedraging voorafgaande aan de aanvraag, dan is verlagen met
terugwerkende kracht evenmin mogelijk en kan de verlaging uitsluitend naar de
toekomst toe worden toegepast. Denk bijvoorbeeld aan het nalaten om voldoende te
solliciteren.Artikel 6. BerekeningsgrondslagBijstandsnormBijstandsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt gekeken
naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de IOAW respectievelijk van de
IOAZ. Bijzondere bijstandIn het tweede lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel 12 of artikel 35 van de Participatiewet,
mits het kosten zijn voor levensonderhoud. Personen tussen de 18 en 21 jaar
ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt aangevuld door
middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Als
een verlaging uitsluitend op de lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden
tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen. Daarom is in het derde
lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in dat geval bestaat uit
de bijstandsnorm inclusief de verleende bijzondere bijstand op grond van artikel
12 van de Participatiewet. Ook als bijzondere bijstand voor de algemene kosten
voor levensonderhoud wordt verstrekt, zoals een woonkostentoeslag, of een andere
aanvulling, wordt een verlaging ook daarop toegepast.Op grond van het tweede lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als
daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. De verordening biedt geen ruimte
om een verlaging toe te passen op een individuele inkomenstoeslag.Artikel 7. Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 7 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 7
worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7 zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 9 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen
van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde
vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het college moest afstemmen als een
belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige
artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet
nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg.
Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft
beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen. Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 7
neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen. Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen (onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om het niet
naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid als dit
het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet. In artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet staan de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voor schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting geldt een apart afstemmingsregime: verlaging van de bijstand
met honderd procent gedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur
van ten minste een maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid,
van de Participatiewet). In deze verordening is de duur vastgelegd in artikel
10. Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel 7,
derde lid, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet zoals:
het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden die
noodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid,
en
het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid door
kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en gedrag.
Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9,
eerste lid, van de Participatiewet). Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar
geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vier weken na
de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van de Participatiewet). Is geen
enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van artikel 13, tweede lid,
onderdeel d, van de Participatiewet geen recht op bijstand. Zijn er wel
inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college onvoldoende, dan
verlaagt het college de uitkering. De verlaging kan in principe al worden
toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd in artikel 6 van deze
verordening. Een aparte grondslag is strikt genomen niet noodzakelijk. Het zou
wellicht zelfs tot verwarring kunnen leiden als het bijvoorbeeld gaat om een
belanghebbende die in de vijfde of zesde week na de melding de fout in gaat.
Desalniettemin is het niet of onvoldoende verrichten van inspanningen vanwege de
herkenbaarheid toch als aparte gedraging genoemd opgenomen in de
afstemmingsverordening (zie artikel 7, tweede lid, onderdeel b).Artikel 8. Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 8 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 8
worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 8, zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 9 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden
van betaalde arbeid.Artikel 9. Hoogte en duur van de verlagingZie voor de verlagingswaardige gedragingen de toelichting bij de artikelen 7 en
8.Met de Wet Maatregelen WWB zijn geüniformeerde arbeidsverplichtingen en
bijbehorende maatregelen geïntroduceerd. Zie artikel 18, vierde en vijfde lid,
van de Participatiewet. Er is voor gekozen bij de zwaarte van de afstemming aan
te sluiten bij de forse maatregelen voor het schenden van geüniformeerde
arbeidsverplichtingen. Dit omwille van eenvoud en duidelijkheid. Bovendien zijn
diverse geüniformeerde arbeidsverplichtingen verwant aan de gedragingen als
bedoeld in de artikelen 7 en 8 van deze verordening. Wel is er bij de
gedragingen van de niet-geuniformeerde verplichtingen in de tweede categorie
voor gekozen, om op verzoek van belanghebbende een verlaging van 50% gedurende 2
maanden toe te passen, in plaats van 100% in 1 maand, of een verlaging van 100%
over 2 maanden te spreiden over 3 maanden. Hierdoor kan belanghebbende beter
blijven voldoen aan betalingsverplichtingen. Artikel 10. Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college een verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de verlaging honderd
procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordening vastgestelde
periode (artikel 18, vijfde lid, eerste volzin, van de Participatiewet). Bij het vaststellen van de duur van de verlaging is de ernst van de gedraging
leidend. Voor lichte overtredingen (overtreding van de in artikel 18, vierde
lid, onderdeel b, f en g, van de Participatiewet genoemde verplichtingen)
bedraagt de duur 1 maand. Voor zware overtredingen (overtreding van
de in artikel 18, vierde lid, onderdeel a, c, d, e en h, van de Participatiewet)
bedraagt de duur 2 maanden.Artikel 11. Verrekenen verlagingHet college heeft de mogelijkheid bij verlaging van de bijstand wegens schending
van een geüniformeerde arbeidsverplichting, de verlaging te verrekenen. Dit over
de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over de twee volgende
maanden. Over de eerste maand moet minimaal een derde van het bedrag van de
verlaging worden verrekend (artikel 18, vijfde lid, tweede volzin, van de
Participatiewet). Wanneer belanghebbende tot inkeer komt, wordt de verlaging
stopgezet en ontvangt belanghebbende weer de volledige uitkering (artikel 18,
elfde lid, van de Participatiewet). Het gaat hier om een facultatieve bepaling. Verrekenen bij bijzondere omstandigheden Er is voor gekozen gebruik te maken van
de mogelijkheid tot het verrekenen van het bedrag van de verlaging bij een
eerste schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting (of een herhaalde
schending buiten de recidivetermijn) als bijzondere omstandigheden dit
rechtvaardigen. Hierbij kan worden gedacht aan:
vergroting schuldenproblematiek;
(dreigende) huisuitzetting;
afsluiting van gas en elektriciteit.
De maand van opleggingIn het eerste, tweede en derde lid wordt gesproken over de "maand van
oplegging". Deze term is overgenomen uit artikel 18, vijfde lid, van de
Participatiewet. Met de "maand van oplegging" wordt in deze verordening bedoeld:
de maand waarin het besluit aan belanghebbende is bekend gemaakt. Toedeling over twee maanden bij lichte overtredingen Is sprake van een lichte overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting,
dan kan worden verrekend over twee maanden. Van een lichte overtreding is sprake
bij schending van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid,
onderdelen b, f en g, van de Participatiewet. Bij een dergelijke overtreding
wordt de bijstand verlaagd met honderd procent gedurende 1 maand. Aan
de maand van oplegging en aan de daaropvolgende maand wordt de helft van het
bedrag van de verlaging wordt toebedeeld. Dit betekent dat in de maand van
oplegging van de maatregel en de daaropvolgende maand de inhouding in beginsel
vijftig procent bedraagt (artikel 11, tweede lid, van deze verordening). Toedeling over twee maanden bij zware overtredingen Is sprake van een zware overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting,
dan kan worden verrekend over twee maanden. Van een zware overtreding is sprake
bij schending van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid,
onderdeel a, c, d, e en h, van de Participatiewet. Bij een dergelijke
overtreding wordt de bijstand verlaagd met honderd procent gedurende 2
maanden. Aan de maand van oplegging en aan de twee daaropvolgende
maanden wordt, op verzoek van belanghebbende, een derde van het bedrag van de
verlaging wordt toebedeeld. Dit betekent dat in de maand van oplegging van de
maatregel en de daaropvolgende maanden de inhouding in beginsel 66,67 procent
bedraagt (artikel 11, derde lid, van deze verordening). Geen verrekening bij niet aanvaarden of behouden algemeen geaccepteerde
arbeidIn het vierde lid is bepaald dat als sprake is van een verlaging op grond van
artikel 18, vierde lid, onderdeel a, van de Participatiewet, geen verrekening
plaatsvindt zoals bedoeld in artikel 11, eerste lid. Het betreft het niet
aanvaarden of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Deze keuze is
gebaseerd op de zwaarte van de gedraging.Geen verrekening bij recidive Is sprake van een tweede of volgende schending van
een geüniformeerde arbeidsverplichting binnen de recidivetermijn, dan is
verrekenen van de maatregel niet mogelijk. Artikel 11 bepaalt immers dat
verrekenen uitsluitend mogelijk is bij een gedraging zoals bedoeld in artikel 10
van deze verordening én als sprake is van bijzondere omstandigheden. Recidive is
niet geregeld in artikel 10, maar in artikel 16, derde lid, van deze verordening
en artikel 18, zesde, zevende en achtste lid, van de Participatiewet. Daarom is
verrekenen bij recidive niet mogelijk. Geen verrekening bij maatregel wegens schending andere gedragingen Verrekening
bij maatregelen voor schendingen van andere gedragingen dan de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen, is niet mogelijk. Dit volgt uit artikel 11 van deze
verordening en artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet.Artikel 12. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste
instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen
alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt
een gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag
is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in ieder
geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid moet
worden aangemerkt als een geüniformeerde arbeidsverplichting (zie de artikelen
9, eerste lid, onderdeel a, en 18, vierde lid, onderdeel g, van de
Participatiewet). Is sprake van het door eigen toedoen niet behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid, dan moet afstemming plaatsvinden volgens de
regels van artikel 18 van de Participatiewet en artikel 10 en 16, derde lid, van
deze verordening.Op grond van artikel 12 van deze verordening kan een verlaging worden opgelegd
wegens het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de
hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is in dit geval het gedeelte van de
uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt gedaan.
De duur van de verlaging van de uitkering wordt berekend naar de hoogte van de
schadelast, de te gelden te maken bezittingen en de uitkeringsnorm of
grondslag.Voor de berekening van de periode van de verlaging wordt ook het te gelden te
maken bezit meegerekend als mogelijke middelen. De verordening kent een definitie van het begrip bezit. Het gaat daarbij om (de
waarde van) alle bezittingen waarover een belanghebbende of diens gezinsleden
beschikken of redelijkerwijs kunnen beschikken. Bezittingen kunnen zowel bestaan
uit geld als op geld waardeerbare goederen.Bij het begrip bezit zoals dat in deze verordening wordt gebruikt, gaat het
nadrukkelijk niet om vermogen als bedoeld in artikel 34 van de WWB. Eventueel
aanwezige schulden spelen immers geen rol en worden dus ook niet op het bezit in
mindering gebracht. Ook de vrijlatingen van artikel 34, tweede lid, van de WWB
zijn hier niet van toepassing. Een belanghebbende die vanwege de volledige
verrekening met de beslagvrije voet zonder inkomsten komt te zitten, zal de
bezittingen waarover hij beschikt of redelijkerwijs kan beschikken, volledig
moeten aanwenden om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te kunnen
voorzien. Een uitzondering is gemaakt voor de door belanghebbende en zijn gezin
bewoonde (eigen)woning.Als de periode van de verlaging van de uitkering om dringende redenen wordt
verkort, heeft dit als gevolg dat de schadelast niet volledig wordt
gecompenseerd. Daarom wordt het restant van de schadelast gecompenseerd door de
uitkering te verlagen tot de beslagvrije voet gedurende de periode die nodig is
totdat de schadelast volledig is gecompenseerd.Bijstand in de vorm van een geldleningAls sprake is van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan het college
tevens besluiten de bijstand in de vorm van een geldlening te verstrekken. Dit
volgt uit artikel 48, tweede lid, onderdeel b, van de Participatiewet. Als het
college besluit beide instrumenten te gebruiken (leenbijstand én verlaging) moet
het wel voldoende acht slaan op het totale effect hiervan voor de
bijstandsgerechtigde.Artikel 13. Zeer ernstige misdragingenParticipatiewet (eerste lid)Onder de term 'zeer ernstige misdraging' van de eerste categorie dient in elk
geval te worden verstaan: elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact
met een persoon of het ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt
bijvoorbeeld schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een
persoon. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige misdraging van
de eerste categorie'. Ook het toebrengen van schade aan een gebouw of
inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van pogingen daartoe in enige vorm
wordt als zeer ernstige misdraging van de eerste categorie gezien. Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende
persoon of personen grote invloed hebben, zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens
evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte, worden als zeer ernstige
misdraging van de tweede categorie beschouwd. Hiertoe behoren ook mondelinge of
schriftelijke bedreigingen gericht tegen tegenover personen en instanties die
zijn belast met de uitvoering van de Participatiewet.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college, SVB
en re-integratiebedrijven) tijdens het verrichten van hun werkzaamheden. Met de
zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden' wordt aangegeven dat de
misdraging dient plaats te vinden in het kader van de uitvoering van de
Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar buiten werktijd tegen
komen: dan is alleen het strafrecht van toepassing.Daarnaast zal in het kader van het agressiebeleid, moeten worden bezien of de
dienstverlening aan de klant kan worden voortgezet, en gezien de omstandigheden
het recht op en de hoogte van een uitkering nog kan worden vastgesteld.Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf.
Vóór 1 januari 2015 was dit een onzelfstandige verplichting. Om een
belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstige misdragingen, moest sprake
zijn van een samenhang tussen de zeer ernstige misdragingen met het niet nakomen
van een of meer verplichtingen die voortvloeien uit de toenmalige WWB, IOAW of
IOAZ.IOAW en IOAZ (tweede lid)Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
wordt beschouwd. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'. Het college kan alleen een verlaging opleggen als er een verband
bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het
vaststellen van het recht op een uitkering. De IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het recht
op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich zeer ernstig
misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet) nakomen van een (andere)
aan de uitkering verbonden verplichting. Vandaar dat in het tweede lid wordt
bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder
omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van IOAW of
IOAZ. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van een
(andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit
eigen beweging stennis maken - dan is binnen de IOAW en IOAZ tegen deze
gedraging geen sanctie mogelijk.Artikel 14. Niet nakomen van overige verplichtingenDeParticipatiewet geeft het college de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Artikel 55
van de Participatiewet biedt daartoe de mogelijkheid en beperkt deze tot een
viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
De hoogte van de verlaging is in deze verordening voor de eerste 3 categorieën
verschillend vastgesteld van de laatste categorie, in overeenstemming met de
weging van gelijksoortige gedragingen volgens de ge-uniformeerde verplichtingen.
Omdat de verplichtingen die het college op grond van artikel 55 van de
Participatiewet kan opleggen een zeer individueel karakter hebben, kan het
voorkomen dat de in de verordening vastgestelde verlaging niet is afgestemd op
de individuele omstandigheden van een belanghebbende. Het college zal daarom
altijd rekening moeten houden met de individualiseringsbepaling van artikel 18,
eerste lid, van de Participatiewet. Deze bepaling verplicht het college de
bijstand af te stemmen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In individuele gevallen kan dus worden afgeweken van de in dit
artikel vastgestelde verlaging.Artikel 15. Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen worden
geschonden Het eerste lid regelt samenloop als sprake is van één
gedraging die schending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd
in deze verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de
hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de
hoogste verlaging is gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden geschondenHet tweede regelt samenloop als sprake is van meerdere gedraging die schending
opleveren van één of meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in deze
verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. Dit wordt 'meerdaadse samenloop' genoemd. In dat geval wordt voor
iedere gedraging een afzonderlijke verlaging toegepast. Deze verlagingen worden
in principe gelijktijdig opgelegd. Dit is anders als dit niet verantwoord is.
Hierbij spelen factoren zoals de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de omstandigheden van een belanghebbende een rol. Daarvoor
moet altijd gekeken worden naar de individuele omstandigheden. De verlaging
wordt dan over meerdere maanden uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een verlaging kan worden opgelegd
als sprake is van een verlagingswaardige gedraging die tevens een boetewaardige
gedragingen is. Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze verordening
opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht oplevert, kan de
schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat
schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake is van
samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het college in het
individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse
samenloop ligt het voor de hand één sanctie op te leggen. Het college bepaalt of
al dan niet een boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen verlaging
meer opgelegd (derde lid). Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren
door het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover sprake is van een
gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast kan het college in
dit geval nog een of meer maatregelen opleggen, waarbij bij de hoogte van de
afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden met de boete en de eventuele
andere maatregelen (vierde lid).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet benoemde verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, is het voorgaande ook van toepassing.Artikel 16. RecidiveVerdubbeling duur verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is
van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt geschonden,
wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Een verlaging kan nooit
hoger zijn dan honderd procent. Daarom is bij gedragingen waar relatief zware
verlagingen voor gelden, gekozen voor een verdubbeling van de duur van de
maatregel in plaats van de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de
eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook als
wegens dringende redenen – op grond van artikel 4, tweede lid, van deze
verordening en eventueel 18, tiende lid, van de Participatiewet – is afgezien
van het opleggen van een verlaging. Dit geldt ook als van afstemming op grond
van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet is afgezien van het opleggen
van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
verlaging is opgelegd, is verzonden.Verdubbeling hoogte verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is
van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt geschonden,
wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Voor lichte verlagingen is
gekozen voor een verdubbeling van de hoogte van de verlaging.Verlenging van de periode van de verlagingIn artikel 12, lid b, c en d wordt de bijstand feitelijk verlaagd met 100% van
de schadelast. Daardoor is het niet proportioneel om deze periode bij recidive
te verdubbelen. Daarom is er gekozen om de periode van verlaging bij recidive
met een maand te verlengen. Recidive op recidive bij niet geüniformeerde
arbeidsverplichtingenOok in het geval dat een belanghebbende voor een derde of volgende keer een niet
geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de recidivebepaling van artikel
16, eerste of tweede lid, van deze verordening van toepassing. Dit wordt tot
uitdrukking gebracht door het woord "telkens" in de recidivebepaling. Voor
toepassing van de recidivebepaling is vereist dat het opnieuw schenden van
dezelfde verplichting plaatsvindt binnen twaalf maanden na bekendmaking van het
vorige besluit waarmee een verlaging is toegepast. Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt – evenals bij de eerste
keer recidive – dat ofwel de hoogte ofwel de duur van de oorspronkelijke
verlaging wordt verdubbeld. Bij lichte gedragingen geldt een verdubbeling van de
hoogte van de verlaging. Bij zware gedragingen geldt een verdubbeling van de
duur van de verlaging. Als uitgangspunt voor de verdubbeling wordt de duur van
de verlaging genomen, na vaststelling via een herbeoordeling of herziening
(Participatiewet, artikel 18 lid 3, en 11).Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlaging verdubbeld.
Dit is de verlaging die geldt bij een eerste schending van de verplichting. Er
is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur van de vorige verlaging te
verdubbelen. Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogte of de duur van de
oorspronkelijke verlaging. Hiermee wordt stapeling van verdubbeling van de
verlaging voorkomen. Eenzelfde gedraging vereist voor recidiveVoor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat sprake moet
zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de eerste
verlaging is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichting wordt
geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare gedraging worden
aangemerkt als een eerste schending van een verplichting. Heeft een persoon zich
zeer ernstig misdragen (artikel 13) binnen twaalf maanden nadat een verlaging is
opgelegd wegens het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (artikel 7, eerste lid), dan is
geen sprake van recidive aangezien het niet "eenzelfde gedraging" betreft.
Evenmin is sprake van recidive als een belanghebbende niet meewerkt aan het
opstellen van een plan van aanpak (artikel 7, tweede lid, onderdeel a) en
vervolgens een opgedragen tegenprestatie niet verricht (artikel 7, tweede lid,
onderdeel d). Ook dan is geen sprake van eenzelfde gedraging aangezien twee
verschillende verplichtingen zijn geschonden. Recidive schending geüniformeerde arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een belanghebbende een
eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de verlaging honderd procent gedurende [2
maanden]. Dit valt binnen de in artikel 18, zesde lid, van de
Participatiewet gegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige
maatregel, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie maanden (artikel
18, zevende en achtste lid, van de Participatiewet).Artikel 17. Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de IOAZ
bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een belanghebbende,
kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar dit nalaat. Dit is
een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag of een verlaging moet
worden toegepast, zal pas aan de orde komen als het college zich een oordeel
heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering. Deze beoordeling
gaat in beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weigering
geen sprake is, kan op grond van deze verordening een verlaging worden
toegepast. Artikel 17 van deze verordening is derhalve bedoeld om samenloop te
voorkomen.