CVDR356201_2Verordening maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015 (1e herziening)nlregelingRidderkerk2017-12-21RidderkerkElektronisch gemeenteblad, 2015, 55746Verordening maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015 (1e herziening)Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.1.3Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.1.4, lid 3, 7Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.1.6Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.6.6, lid 1gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-05-21De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-06-262018-01-01Wijziging art. 2 t/m 19, toelichtingOnbekend.maatschappelijke zorg en welzijnBeleidsregels Wet maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015Het oude artikel 2 is vervangen door nieuw artikel 2 t/m 7. Hierdoor zijn alle artikelen hierna anders en is hierdoor ook de toelichting gewijzigd.Verordening maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015 (1e herziening)Verordening maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015De raad van de gemeente Ridderkerk;gelezen het voorstel van de fractie van D66/GroenLinks van 8 mei 2015;gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4,derde
enzevende lid, 2.1.6, en 2.6.6,
eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze
waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;
dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen
bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving
onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie,
een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij
zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het
noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan
als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning
bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met
een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen,
beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid
van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking te
bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve
samenleving;BESLUIT:De Verordening maatschappelijke ondersteuning Ridderkerk 2015 (1e
herziening) vast te stellen. 1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het
college gehouden is een algemene voorziening of een
maatwerkvoorziening te leveren;
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is
bedoeld voor mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar
is en niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat,
zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht
op maatschappelijke ondersteuning;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van
zelfredzaamheid en participatie van de cliënt opdat hij zo lang
mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de
wet;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of
aan wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is
verstrekt of door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in
artikel 2.3.2, eerste lid;
cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie,
advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken
van de zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo
integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van
maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp,
onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders,
inwonende kinderen of andere huisgenoten;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld
in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
maatschappelijke ondersteuning:
bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en
vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen,
diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de
veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen
en bestrijden van huiselijk geweld,
ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van
personen met een beperking of met chronische psychische of
psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen
leefomgeving,
bieden van beschermd wonen en opvang;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen:
ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen
kortdurend verblijf in een instelling ter ontlasting van de
mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen,
ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het
daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en
andere maatregelen,
ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het
kader van een hulpverlenend beroep;
melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college
betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft
betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen
met wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een
redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening
waarmee aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de
noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren
van een gestructureerd huishouden.
zorg in natura: zorg ontvangen van een zorgverlener die
gecontracteerd is door de gemeente
2.Melding hulpvraag
Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld.
Het college bevestigt de ontvangst van een melding
schriftelijk.
In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van
de wet treft het college na de melding onverwijld een tijdelijke
maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het
onderzoek.
3.Cliëntondersteuning
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op
kostenloze cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt
uitgangspunt is.
Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek,
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid
gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.
4.Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke
gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig
mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.
Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige
gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college voor het
onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking
kan krijgen. De cliënt verstrekt in ieder geval een
identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht ter inzage.
Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college
in overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek zoals
bedoeld in het eerste lid.
Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om
een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van
de wet op te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de
melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.
5.Gesprek
Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de
degene door of namens wie de melding is gedaan, dan wel diens
vertegenwoordiger en waar mogelijk met de mantelzorger of
mantelzorgers en desgewenst familie, zo spoedig mogelijk en voor
zover nodig:
de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de
cliënt;
het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning;
de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke
hulp of algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of te
verbeteren, of te voorzien in zijn behoefte aan beschermd
wonen of opvang;
de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere
personen uit zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering
van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te
voorzien in zijn behoefte aan beschermd wonen of
opvang;
de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de
mantelzorger van de cliënt;
de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van
maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot
verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie,
of de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening te voorzien in zijn behoefte aan beschermd wonen
of opvang;
de mogelijkheden om door middel van samenwerking met
zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet en partijen op het gebied van publieke
gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en
inkomen, te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde
dienstverlening met het oog op de behoefte aan verbetering
van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie of aan
beschermd wonen of opvang;
de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te
verstrekken;
welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van
het bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet
verschuldigd zal zijn, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een
pgb, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt
ingelicht over de gevolgen van die keuze.
Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde
lid, aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan
bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid.
Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het
gesprek, diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt
de cliënt toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.
Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd
het bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt
afzien van een gesprek.
6.Verslag
Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek.
Binnen 10werkdagen na het gesprek verstrekt het
college aan de cliënt een verslag van de uitkomsten van het
onderzoek.
De cliënt tekent het verslag voor gezien of akkoord en zorgt ervoor
dat een getekend exemplaar binnen 15 werkdagen wordt geretourneerd
aan de contactpersoon waarmee hij het gesprek heeft gevoerd. Indien
de cliënt niet binnen 15 werkdagen reageert, wordt deze geacht
akkoord te zijn met het verslag.
Als de cliënt tekent voor gezien, kan hij daarbij tevens aangeven
wat de reden is waarom hij niet akkoord is.
Als de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening, kan hij dit aangeven op het door hem
ondertekende verslag.
7.Aanvraag
Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag
om een maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college.
Een aanvraag kan worden ingediend door middel van een door het
college vastgesteld aanvraagformulier.
Het college zal een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken
als aanvraag als de cliënt dat op het verslag heeft aangegeven.
8.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van
een aanvraag om een maatwerkvoorziening.2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van
andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of
algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van
een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot
zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven,of
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al
dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg
van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar
het oordeel van het college niet op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van
algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de
behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het
realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven
in de samenleving.
3.Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot
zelfredzaamheid en participatie geldt dat een cliënt alleen voor een
maatwerkvoorziening in aanmerking komt als de noodzaak tot
ondersteuning:
voor de cliënt redelijkerwijs niet vermijdbaar was, en
voorzienbaar was, maar van de cliënt redelijkerwijs niet
verwacht kon worden maatregelen te hebben getroffen die de
hulpvraag overbodig had gemaakt.
4.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als
gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te
rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing
biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke
ondersteuning.
5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de
goedkoopst adequate voorziening.9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies
vragen als het dit van belang acht voor de beoordeling van de aanvraag om
een maatwerkvoorziening.10.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in
ieder geval aangegeven of deze als voorziening in natura of als pgb
wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de
beschikking kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is, hieronder
valt ook de termijn waarop een voorziening technisch is
afgeschreven;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing,
en
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb
wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de
beschikking geïnformeerd.5.De beschikking wordt binnen 10 werkdagen na ontvangst van de aanvraag
afgegeven. 11.Regels voor pgb
Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6
van de wet.
Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet
verstrekt het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking
heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de
ingekochte voorziening noodzakelijk was.
De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het
maximum van de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate voorziening in natura en is toereikend voor de
aanschaf daarvan, en wordt indien nodig aangevuld met een vergoeding
voor onderhoud en verzekering.
De hoogte van een pgb bedraagt minimaal 70% van de kostprijs van de
in de betreffende situatie goedkoopst adequate voorziening in
natura.
Het college kan nadere regels stellen over hoogte en de wijze waarop
de hoogte van een pgb wordt vastgesteld.
12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen 1.De gemeente hanteert de maximale bedragen van artikel 3.1, eerste lid,
van het landelijk uitvoeringsbesluit Wmo 2015. De bedragen per 4 weken,
de inkomensbedragen en de percentages die gelden voor de berekening van
de eigen bijdrage zijn gelijk aan de genoemd in artikel 3.1, eerste lid
van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015.2.De kostprijs van een pgb of maatwerkvoorziening in natura wordt
bepaald:
door een aanbesteding;
na een consultatie in de markt, of
in overleg met de aanbieder.
3.De hoogte van de eigenbijdrage gaat de kostprijs niet te boven.4.De eigenbijdrage wordt gevraagd zolang de voorziening in gebruik
is.5.De duur van de eigenbijdrage voor maatwerkvoorzieningen in eigendom die
met een pgb verstrekt worden geldt een afschrijvingstermijn die bepaald
is op:
Vervoersvoorzieningen 7 jaar
Roerende woonhulpmiddelen 7 jaar
Woningaanpassing, niet zijnde aanbouw 10 jaar
Woningaanpassing in de vorm van een aanbouw 15 jaar
6.Als de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van een
woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is verschuldigd, is de
bijdrage verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder
begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het
Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en degene die anders
dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een
cliënt.7.In de gevallen, bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid, van de wet,
worden de bijdragen voor een maatwerkvoorziening of pgb door CAK
vastgesteld en geïnd. 8.De eigenbijdrage voor maatwerkvoorzieningen en pgb zijn
inkomensafhankelijk.9.De eigen bijdrage mag niet uit het pgb betaald worden. 10.Voor hulp bij het huishouden in natura betaalt de cliënt een eigen
bijdrage op basis van de feitelijk geleverde uren. 13.Regels voor bijdrage in de kosten van een algemene
voorziening1.Definiëring: “Niet kunnen betalen” Het mag niet zo zijn dat een laag
inkomen betekent dat de algemene voorziening niet toegankelijk is, omdat
men deze voorziening niet kan betalen. Inwoners die als gevolg van een
beperking adequaat geholpen zijn met de algemene voorziening maar
aannemelijk kunnen maken dat zij de kosten van deze ondersteuning
financieel niet kunnen dragen, komen in aanmerking voor financieel
maatwerk. Zij krijgen via de minimaregelingen een persoonsvolgend
budget. Daarbij betalen zij wel een bijdrage in de kosten.2.Geen eigen bijdrage is verschuldigd voor:
onafhankelijke cliëntondersteuning;
de entree tot een inloopvoorziening dan wel dagbesteding dan wel
voorziening op wijkniveau met laag intensieve
ondersteuning.
3.De bijdrage in de kosten voor een algemene voorziening wordt vastgesteld
op basis van het wettelijk bestaansminimum.4.Cliënten die algemene schoonmaakvoorzieningen kunnen betalen kunnen
gebruik maken van een tijdelijke kortingsregeling op het tarief per uur
en/of per dienst. Deze regeling is geldig tot 1 januari 2017. De korting
kan worden ingezet voor een schoon huis of en/of was en strijk service.
in 2015 en 2016 heeft de cliënt recht op een gereduceerd
uurtarief van €10,00 per afgenomen uur en/of dienst;
de korting is gemaximeerd tot 130 uur dienst per dienstverlening
per jaar.
5.De bijdrage in de kosten van huishoudelijke hulp middels
schoonmaakvoorziening bedraagt de volledige kostprijs per uur, gekoppeld
aan het te bereiken resultaat bij een inkomen boven 130% van de
bijstandsnorm. Deze bijdrage wordt geïnd door het onafhankelijke
platform BAR-dichtbij. Door het Rijk zijn gelden beschikbaar gesteld die
het voor deze cliënten mogelijk maken de algemene voorziening hulp bij
het huishouden met korting af te nemen tot 1 januari 2017. 6.Cliënten met een inkomen tot en met 130% van de bijstandsnorm betalen
geen bijdrage voor de schoonmaakvoorziening. Zij komen via de Bijzondere
bijstand in aanmerking voor een persoonsvolgend budget (pvb), dat
rechtstreeks wordt uitbetaald aan het onafhankelijke platform
BAR-dichtbij. 7.Cliënten met een inkomen tot en met 130% van de bijstandsnorm betalen
geen bijdrage voor de verhuisservice via het onafhankelijke platform
BAR-dichtbij. Zij komen via de Bijzondere bijstand in aanmerking voor
een persoonsvolgend budget (pvb), dat rechtstreeks wordt uitbetaald aan
BAR-dichtbij. Dit pvb bestaat uit een financiële vergoeding voor het
opknappen van de woning, de werkelijke kosten van de verhuizing en een
lening ten behoeve van de stoffering conform Nibud tabellen.14.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen
met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard;
het overleggen van een verklaring omtrent het gedrag door
beroepskrachten die direct contact hebben met kwetsbare
cliënten;
het college stelt nadere regels vast voor het overleggen van
een verklaring omtrent het gedrag door vrijwilligers die
direct contact hebben met kwetsbare cliënten;
het er op toe te zien dat de voorziening doeltreffend,
veilig en cliëntgericht en doelmatig is;
Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen
worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met
betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.
15.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich
heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan
de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet
onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het
college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden
van geweld.4.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden
voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.16.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze
aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld
in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing
als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel
intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere
beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is
aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het
pgb verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een
ander doel gebruikt.
3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan gedeeltelijk of geheel
worden ingetrokken als blijkt dat het pgb binnen zes maanden na
uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening
waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking
heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de
ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten
pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.17.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling maar na overleg met
mantelzorgorganisaties waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor
mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.18.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemenHet college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in artikel
2.1.2 van de wet, op aanvraag aan personen met een beperking of chronische
psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende
aannemelijke meerkosten hebben, en die een inkomen hebben lager dan een door
het college te bepalen percentage van het wettelijk minimumloon, een
compensatie verstrekken ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.19.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met:
de aard, intensiteit en omvang van de te verrichten taken;
een redelijke toeslag voor de zwaarte en intensiteit van de
zorgvraag.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in
ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de voorziening
van de leverancier worden gevraagd, zoals:
aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
instructie over het gebruik van de
voorziening;
onderhoud van de voorziening, en
verplichte deelname in bepaalde
samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal wijkteams).
20.Klachtregeling
Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten
van cliënten die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van
meldingen en aanvragen als bedoeld in deze verordening.
Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten ten aanzien van alle door hen geleverde
voorzieningen.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtenregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.
21.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen
voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen,
advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en
beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en
voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen
vervullen.2.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.3.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het eerste en
tweede lid.22.Gevallen waarin de verordening niet voorzietIn gevallen, de uitvoering van de verordening betreffende, waarin de
verordening niet voorziet, beslist het college.23.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per jaar
geëvalueerd. 24.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk
2015, vastgesteld door de raad d.d. 27 november 2014, wordt
ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van
de verordening Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk
2014, totdat het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het
besluit waarmee deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van
de Verordening Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk
2015, vastgesteld door de raad d.d. 27 november 2014, totdat het college
een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.4.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening Wet maatschappelijke
ondersteuning gemeente Ridderkerk 2014 dan wel de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk 2015, vastgesteld
door de raad d.d. 27 november 2014, en waarop nog niet is beslist bij
het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens
deze verordening. 5.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening Wet
maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk 2014, wordt beslist
met inachtneming van die verordening.6.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Ridderkerk 2015, vastgesteld
door de raad d.d. 27 november 2014, wordt beslist met inachtneming van
die verordening.25.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking de dag na de elektronische
bekendmaking op www.officielebekendmakingen.nl
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke
ondersteuning Ridderkerk 2015 (1e herziening).
Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Ridderkerkvan 21 mei 2015.De griffier,mr. J.G. van StraalenDe voorzitter,mw. A. AttemaVerordening maatschappelijke ondersteuning 2015Algemeen Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van
een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder
de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren
in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te
krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, algemeen gebruikelijke voorzieningen, mantelzorg of met hulp van zijn
sociaal netwerk dan wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige
activiteiten kan doen om zijn zelfredzaamheid en participatie te handhaven of
verbeteren, om te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene
voorziening kan worden volstaan, of dat een maatwerkvoorziening nodig is, en of
sprake is van een andere voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo
2015 valt. De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom
[inhoofdlijnen] vast. Want waar het recht op compensatie dat
bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning is komen te
vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdige procedure
daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed wordt
uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten leiden; ondersteuning
waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De
uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders.
Waar in deze verordening en in de wet ‘het college’ staat, kan het college deze
bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de
wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter
alleen mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de
toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan
niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten
ook aan ondergeschikten mandateren.De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per
verordening de regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de
uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot
maatschappelijke ondersteuning. In de verordening
dient overeenkomstig de artikelen 2.1.3, tweede
en derde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder
geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen,
inclusief eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling
van klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de
gebruikers van belang zijn vereist is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid
kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over
verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning
en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend;
en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.
Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen
2.1.3, vierde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 per verordening regels
te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de
Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen
2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van
de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd
zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met
een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend vaststellen.
Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt
gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de
cliënt en zijn echtgenoot;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere
instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de
eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan diens
onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen met
de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan
inkopen van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
Artikel 2.1.3, tweede lid, van de Wmo 2015 biedt verder ruimte om met
inachtneming van het bepaalde bij of krachtens de Wmo 2015 andere regels te
stellen. Deze verordening maakt hier zo min mogelijk gebruik van om een meer
compleet beeld te geven van de rechten en plichten van burgers en de
gemeente.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking
tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd. Artikel 1. Begripsbepalingen Een algemeen gebruikelijke voorzieningis bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in
de verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een
partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding
waarin het college met degene die maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn
gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn mogelijkheden om op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke
voorzieningen, algemene voorzieningen of maatwerkvoorzieningen zijn
zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te voorkomen dat hij gebruik
moet maken van beschermd wonen of opvang.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke wettelijke
definities hieronder weergegeven.
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college
gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te
leveren;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder
voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen
leefomgeving kan blijven;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan
wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of
door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid;
cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie,
advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal
mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende
kinderen of andere huisgenoten;
maatschappelijke ondersteuning:
bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en
vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen,
diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid
en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden
van huiselijk geweld,
ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van
personen met een beperking of met chronische psychische of
psycho- sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen
leefomgeving,
bieden van beschermd wonen en opvang;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen:
ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend
verblijf in een instelling ter ontlasting van de mantelzorger,
het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen,
ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere
maatregelen,
ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader
van een hulpverlenend beroep;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen
worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt
van derden heeft betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met
wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke
waardering van zijn belangen ter zake;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke
algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een
gestructureerd huishouden.
Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2). Artikel 2. Melding hulpvraag Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is
vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het
college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over mandatering door het
college. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer
per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat
deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan.
Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens
vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de
Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting van
artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel
2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het
bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat
kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling
of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het
onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging van de melding
ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering
vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht
in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de
melding.Artikel 3. Cliëntondersteuning Het eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college
in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet
adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening
een regeling op te stellen. Dit artikel uit de wet is toch in de verordening
opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van
rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de
cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de
memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder
geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar
burgers informatie en advies over vraagstukken van maatschappelijke
ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide
vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald
dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de
mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan Dit artikel is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van
de melding waarbij in samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden
gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij de
gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de
melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de
belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens
het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen
worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over
te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid,
is opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader
van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder
geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van
een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is
de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat
document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste
en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht
genomen moeten worden. Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het
vooronderzoek indien dat een onnodige herhaling van zetten zou betekenen.In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de
verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de
mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan
het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid. Artikel 5. Gesprek Dit artikel is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 van de wmo
bedoelde plan en de door het college te nemen besluiten of te verrichten
handelingen. De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel
2.3.2, vierde lid, van de wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt
niet de aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een onderzoek in samenspraak met
degene door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de
mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”. De memorie van
toelichting op dit artikel (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143)
verduidelijkt dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige
vorm van persoonlijk contact met betrokkene of een vertegenwoordiger van
betrokkene, aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en
zijn situatie verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het
onderzoek moet plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het
onderzoek is vrij.In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt
gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij
decliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig
zijn, is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en
doeltreffende oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het
verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning
effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf
vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo
2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet
verankerd dat het college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk
plan betrekt bij het onderzoek. Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet
nodig is (zie het vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al
bekend is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. Verslag Dit artikel is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de
wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze
verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van
de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt
het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op
een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog
moeten worden uitgewerkt en gaat daar een paar dagen overheen. Daarom begint het
tweede lid met de zinsnede “Binnen 10 werkdagen na het gesprek”. Het kan
overigens ook zijn dat na een gesprek de cliënt bijvoorbeeld nog onderzoekt wat
er in zijn omgeving mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om
boodschappen te doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is
een paar dagen tijd na het gesprek nuttig.Het derde en vierde lid versterken de positie van de cliënt. Lid vier geeft de
cliënt ruimte een zienswijze in te dienen. Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in vijfde lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag
aan te merken.Artikel 7. Aanvraag Ook dit artikel is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede lid,
onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder
geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat
om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld. Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag
aan te merken.Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorziening In artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op dit artikel (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de
verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden
verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria
meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. Het tweede lid is gebaseerd op artikel 2.3.5, derde en vierde lid, van de wet.
Het gebruik van ‘of’ tussen de twee onderdelen van het tweede lid maakt
duidelijk dat deze onderdelen niet cumulatief zijn bedoeld. Het vijfde lid van artikel 8 kan er bijvoorbeeld toe leiden dat als
maatwerkvoorziening niet een woningaanpassing wordt verstrekt maar een
verhuiskostengoeding. De woningaanpassing kan dermate kostbaar zijn dat het
college het primaat van verhuizing hanteert.Artikel 9. Advisering Het college kan extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een
aanvraag nodig is; als dat de enige mogelijkheid is om een zorgvuldig onderzoek
naar de aanvraag te doen, is het zelfs in zekere zin verplicht. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of
afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliënt en de
adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De
cliënt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Artikel 10. Inhoud beschikking Uitgangspunt van de wet is dat de cliënt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliënt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een pgb. Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt
niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt
immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie
artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is bepaald
datde bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een
persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld
en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Het derde lid berust op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet. Hierin
staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de
hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend
moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet
hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden
zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben
daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van
het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten
kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura.
Als de naturaverstrekking een tweedehands voorziening betreft, wordt de
kostprijs daarop gebaseerd.Artikel 12. Regels voor bijdrage in de kosten van
maatwerkvoorzieningenDit artikel geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde en
zevende lid, en 2.1.5, eerste lid, van de wet. De wet maakt een onderscheid
tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen en
maatwerkvoorzieningen. Het totaal van de bijdragen in de kosten van
maatwerkvoorzieningen dan wel pgb’s zijn gelimiteerd tot een bedrag gelijk aan
de kostprijs van de voorzieningen (artikel 2.1.4, derde lid, eerste zin, van de
wet) en in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 zijn regels vastgesteld met
betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid, van de wet). De
bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders die het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 stelt. De wet verplicht tot het vaststellen van de kostprijs van een
maatwerkvoorziening (artikel 2.1.4, derde lid, tweede zin). Dat kan op drie
manieren en deze zijn vastgelegd in de drie onderdelen van het derde lid. Artikel 13. Regels voor bijdrage in de kosten van een algemene
voorzieningenDit artikel geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde en
zevende lid, en 2.1.5, eerste lid, van de wet. De wet maakt een onderscheid
tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen en
maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag
de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding
van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat
hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid
te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt
verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee
omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal
sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene
voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere
maatwerkvoorzieningen wordt beperkt. Artikel 14. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning Dit artikel betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Daarbij is opgenomen een verplichting aan het college om te bepalen
welke groepen vrijwilligers een verklaring omtrent gedrag moeten
overleggen.Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht
op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 15. Meldingsregeling calamiteiten en geweld In artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 15 dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening. Artikel 16. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDit artikel betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling
dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing
tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken.
Dit artikel is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede
lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.Artikel 17. Jaarlijkse waardering mantelzorgers Dit artikel betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente. In overleg met mantelzorgorganisaties
moet worden gekeken naar de jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers. Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Artikel 18. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen Dit artikel betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is
opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het college aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.Artikel 19. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
Het college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Artikel 20. Klachtregeling In het eerste lid is een bepaling opgenomen over het gemeentelijke klachtrecht.
Dit artikel is niet verplicht op grond van deze wet en is hier opgenomen in het
belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van
cliënten te geven. In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien
van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op
te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In het derde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de klachtregelingen door aanbieders goed wordt uitgevoerdArtikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. Met het derde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.