CVDR353708_1VERORDENING JEUGDHULP GEMEENTE LOPPERSUM 2015nlregelingLoppersum2018-10-01LoppersumGemeenteblad, 2014, 69883Verordening jeugdhulp gemeente Loppersum 2015Jeugdwet, art. 2.9Jeugwet, art. 2.10Jeugwet, art. 2.12Jeugdwet, art. 8.1.1gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-10-02nieuwe regelingOnbekendGeenGeenVERORDENING JEUGDHULP GEMEENTE LOPPERSUM 2015De raad van de gemeente Loppersum;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 14
oktober 2014;gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1, vierde
lid, van de Jeugdwet;gezien het advies van WMO raad Loppersum;overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van
goede en toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het
uitgangspunt is dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig
opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt;
en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het
college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling
van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening, over de wijze
waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt
afgestemd met andere voorzieningen, de wijze waarop de hoogte van een
persoonsgebonden budget wordt vastgesteld, voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een persoonsgebonden
budget alsmede misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter
waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van
jeugdhulp of de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan;overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke voorwaarden
degene aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan
betrekken van een persoon die behoort tot diens sociale netwerk;besluit
:vast te stellen de "VERORDENING JEUGDHULP GEMEENTE LOPPERSUM 2015".1.Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Jeugdwet, op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in
verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en
stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid, van de
wet;
individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders toegesneden
voorziening als bedoeld in artikel 2, tweede lid;
overige voorziening: overige voorziening als bedoeld in artikel 2,
eerste lid;
PGB: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de
wet,zijnde een door het college verstrekt budget aan een
jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die tot
de individuele voorziening behoort van derden te betrekken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen
met wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt;
wet: Jeugdwet.
Voor zover niet anders is bepaald, worden begrippen in deze
verordening en nadere regels gebruikt in dezelfde betekenis
als in de wet.
2.Vormen van jeugdhulp
De volgende vormen van overige voorzieningen zijn beschikbaar:
Versterken sociale context;
Basisondersteuning.
De volgende vormen van individuele voorzieningen zijn beschikbaar:
Flexibele ondersteuning;
Intensieve ondersteuning.
Het college stelt bij nadere regels vast welke overige en
individuele voorzieningen op basis van het eerste en tweede lid
beschikbaar zijn.
3.Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts
Het college draagt zorg voor de inzet van (gecontracteerde)
jeugdhulp na een verwijzing door de huisarts, medisch specialist
en/of jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor zover
genoemde jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van jeugdhulp
nodig is.
Als de jeugdige en/of zijn ouders hierom verzoeken, ofwel het
college een besluit neemt, dat afwijkt van het oordeel van de
jeugdhulpaanbieder, legt het college de te verlenen individuele
voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, vast in een beschikking
als bedoeld in artikel 5.
4.Toegang jeugdhulp via de gemeente1.Het college stelt nadere regels vast met betrekking tot de voorwaarden
voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij
een individuele voorziening. Het college geeft daarbij aan op welke wijze
hij jeugdigen en ouders informeert over de mogelijkheid en het belang om in
bepaalde gevallen een beroep op jeugdhulp te doen. 5.Inhoud beschikking
Indien de jeugdige en/of zijn ouders verzoekt om een beschikking,
legt het college in de beschikking de met de jeugdige en/of zijn
ouders gemaakte afspraken vast.
Het college kan over de inhoud van de beschikking nadere regels
stellen.
Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige
en/of zijn ouders daarover in de beschikking
geïnformeerd.
6.Regels voor PGB
De hoogte van een PGB wordt bepaald aan de hand van en tot het
maximum van de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate individuele voorziening in natura.
Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte
van een PGB wordt vastgesteld.
Het college bepaalt in nadere regels onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een PGB wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken
van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
7.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige
en/of zijn ouders op verzoek of onverwijld uit eigen
beweging aan het college mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van
een beslissing aangaande een individuele voorziening.
Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een
beslissing aangaande een individuele voorziening herzien dan
wel intrekken als het college vaststelt dat:
de jeugdige en/of zijn ouders onjuiste of onvolledige
gegevens hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of
volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben
geleid;
de jeugdige en/of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het PGB zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het PGB niet meer toereikend
is te achten;
de jeugdige en/of zijn ouders niet voldoen aan de
voorwaarden van de individuele voorziening of het PGB,
of
de jeugdige en/of zijn ouders de individuele voorziening of
het PGB niet gebruiken of voor een ander doel gebruiken dan
waarvoor het is bestemd.
Als het college een beslissing op grond van het
tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en de
verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens
heeft plaatsgevonden, kan het college van degene die
onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft
geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van
de ten onrechte genoten individuele voorziening of
het ten onrechte genoten PGB. Het college heeft
dezelfde bevoegdheid tot terugvorderen als het een
beslissing op grond van het tweede lid, onder e,
heeft ingetrokken.
Een beslissing tot verlening van een PGB kan worden
ingetrokken als blijkt dat het PGB binnen drie
maanden niet is aangesproken voor de bekostiging van
de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit
van de geleverde zorg, al dan niet
steekproefsgewijs, de bestedingen van PGB’s.
8.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en
jeugdreclassering1.Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding
bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te
leveren jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel, en;
gemeentelijk kwaliteitsbeleid.
9.Vertrouwenspersoon1.Het college wijst jeugdigen en ouders erop, dat zij zich desgewenst kunnen
laten bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon.10.Klachtenregeling
Het college draagt zorg voor een behoorlijke behandeling van
mondelinge en schriftelijke klachten van jeugdigen en ouders die
betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en
aanvragen als bedoeld in deze verordening.
Het college ziet er op toe dat jeugdhulpaanbieders en
gecertificeerde instellingen een klachtenregeling hebben die voldoet
aan de wet.
11.Inspraak en cliëntenparticipatie
Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de
voorbereiding van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met
betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.
12.Hardheidsclausule1.Het college kan in bijzondere gevallen een bepaling of bepalingen bij of
krachtens deze verordening buiten toepassing laten of daarvan afwijken,
indien toepassing voor de jeugdige en/of zijn ouders leidt tot onbillijkheid
van overwegende aard.13.Nadere regels1.Voor zover noodzakelijk voor de uitvoering van deze Verordening kan het
college nadere regels stellen.14.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: "Verordening
jeugdhulp gemeente Loppersum
2015".
1.Vastgesteld in de openbare vergadering1.van de raad van de gemeente Loppersum 1.gehouden op 27 oktober 2014, nr. 10. 1.De raad voornoemd,A.Rodenboog, voorzitter.1.R.S. Bosma, griffier.1.Toelichting1.Algemeen1.Deze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt
onderdeel uit van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar
gemeenten van de jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk
beperkte jeugdigen en de begeleiding en persoonlijke verzorging van
jeugdigen. Daarnaast wordt met deze wet een omslag gemaakt van een stelsel
gebaseerd op een wettelijk recht op zorg (aanspraak) naar een stelsel op
basis van een voorzieningenplicht voor gemeenten (voorziening), op een wijze
zoals eerder is gebeurd met de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het
wettelijke recht op jeugdzorg en individuele aanspraken op jeugdzorg worden
hierbij vervangen door een voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in
beginsel door de gemeente worden bepaald (maatwerk). Het doel van het
jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind: jeugdigen en ouders
krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd
doel ervoor te zorgen de eigen kracht van de jongere en het zorgend en
probleemoplossend vermogen van het gezin te versterken.1.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de
gemeenteraad per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige (jeugdhulp)-voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een
individuele voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en
inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
individuele voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van
misbruik of oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering
van de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van
jeugdhulp, kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar
het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door
derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden
met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
1.Daarnaast wordt op grond van artikel 8.1.1, vierde lid, van de wet (dit is
een facultatieve bepaling, die door deze Verordening geactiveerd wordt) bij
deze verordening bepaald onder welke voorwaarden de persoon aan wie een
persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een
persoon die behoort tot zijn sociale netwerk.1.Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van
het bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet nadere regels te stellen. Deze
verordening maakt hier gebruik van bijvoorbeeld in de volgende gevallen: de
raad legt vormen van jeugdhulp op hoofdlijnen vast en delegeert uitwerking
aan college (artikel 2. Verordening, uitwerking in artikel 2. Nadere
regels), de raad legt de wijze van vaststelling van de
hoogte van het PGB op hoofdlijnen vast en
delegeert uitwerking aan het college (artikel 6. Verordening en artikel 10.
Nadere regels)1.Dubbelingen met wetsartikelen zijn niet in de verordening opgenomen. Een
meer compleet beeld van de rechten en plichten van burgers en de gemeente is
te vinden in deze toelichting. 1.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de
raad op grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te
stellen. In dit beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren
beleid vastgelegd met betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering
van kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. 1. De inrichting van het Groninger jeugdstelsel1.In het Groninger Functioneel Model wordt een inhoudelijk kader geschetst,
dat als1.basis fungeert voor een gemeentelijk aangestuurd nieuw jeugdstelsel in de
Groninger gemeenten.1.Met de herinrichting van het jeugdstelsel moet de jeugdhulp efficiënt en
effectief dichtbij1.kinderen en ouders of verzorgers worden geboden.1.Belangrijke doelen en uitgangspunten van de stelselherziening
jeugd zijn:
Voorkomen van opgroei- en opvoedproblemen; de verantwoordelijkheid
voor gezond en veilig opgroeien van jeugdigen ligt allereerst bij de
ouders en jeugdige zelf, daarin bijgestaan door familie, sociale
netwerk en lokale voorzieningen;
Indien de eigen kracht en de mogelijkheden van de jeugdige,
opvoeders en de directe omgeving ontoereikend zijn, kan er
ondersteuning, zorg en/of behandeling geboden worden bij voorkeur
zoveel als mogelijk in, met en rondom het gezin. De insteek hierbij
is het vroegtijdig bieden van hulp op maat, voorkomen van escalatie
van problemen en een te zwaar appèl op intensieve ondersteuning;
Komen tot een betere samenwerking van hulpverleners rond gezinnen;
bieden van integrale hulp volgens het uitgangspunt ‘één gezin, één
plan, één regisseur’;
Meer ruimte voor professionals om de juiste ondersteuning te bieden;
professionals die in staat zijn de eigen kracht van de jeugdige, het
gezinssysteem en de sociale netwerken te mobiliseren;
‘Demedicaliseren’, ‘ontzorgen’ en normaliseren, door onder meer het
opvoedkundig klimaat in gezinnen te versterken evenals in wijken,
scholen en lokale voorzieningen.
1.Het fundament1.Het fundament van het nieuwe jeugdstelsel is het gewone positieve
opgroeien en opvoeden, in de pedagogische ‘civil society’. Het is een
leefomgeving met goed functionerende en in voldoende mate aanwezige
basisvoorzieningen (zoals scholen, speelvoorzieningen, beschikbaarheid van
(opvoed)informatie), afgestemd op de specifieke kenmerken en behoeften van
de wijk of gemeente. 1.De basisondersteuning 1.De basis van het nieuwe stelsel wordt gevormd door de basisondersteuning,
bestaande uit een team van generalisten met elkaar aanvullende specifieke
kennis en vaardigheden. De samenstelling van deze teams kan variëren
afhankelijk van de populatie van de betreffende wijk/gemeente. Zo kan de
inzet van specifieke deskundigen in de basisondersteuning in bepaalde
situaties gewenst zijn. De Jeugdgezondheidzorg valt ook binnen deze
basisondersteuning, maar heeft een specifiek doel: het beschermen en
bevorderen van de gezondheid van alle jeugdigen van 0-19 jaar. Het is
preventieve gezondheidszorg die gericht is op het voorkomen van ziekten en
het vroegtijdig opsporen van gezondheidsproblemen bij jeugdigen.
Beslissingen over de zorgtoeleiding (triage) en het uitvoeren van regulier
casemanagement vinden plaats vanuit de basisondersteuning.1.Regulier Casemanagement 1.Efficiënte zorgtoeleiding wordt bewaakt en gerealiseerd door regulier
casemanagement in de basisondersteuning. Regulier casemanagement is een taak
die uitgevoerd wordt door hiertoe bekwame uitvoerende professionals uit de
basisondersteuning. Het uitgangspunt is dat de (eerst) betrokken
professional hiervoor verantwoordelijk is. Beslissingen over hulp worden
altijd in dialoog, samen met de jeugdige en of ouders/opvoeders
genomen.1.Expertpool1.Bij meer complexe ondersteuningsvragen, die de eigen competenties
overstijgen, of wanneer er zorgen zijn over de veiligheid van een jeugdige,
kunnen medewerkers voor consultatie en advies een beroep doen op medewerkers
uit de expertpool. De medewerkers uit deze pool bieden onafhankelijk advies,
zij verlenen geen daadwerkelijke hulp aan de jeugdige of het gezin. Deze
pool bestaat uit diverse deskundigen met uiteenlopende kennisgebieden, zoals
specialistische casemanagers, medewerkers Algemeen Meldpunt Huiselijk geweld
en Kindermishandeling (het AMHK), jeugdbescherming en jeugdreclassering. De
meer complexe triage wordt met behulp van de expertpool uitgevoerd. Tevens
wordt er geadviseerd over de inzet van meer of minder intensieve
ondersteuning. 1. Flexibele ondersteuning1.Indien een professional uit de basisondersteuning of een huisarts of
jeugdarts aanvullende specifieke integrale ondersteuning van jeugdige en of
gezinssysteem wenselijk vindt (in samenspraak met de betrokkenen), kan er
gebruik gemaakt worden van inzet van uitvoerende professionals uit de
flexibele ondersteuning. Deze professionals verlenen, in tegenstelling tot
de medewerkers uit de expertpool, wel daadwerkelijke ondersteuning. Ook
kunnen deze medewerkers handelingsgerichte diagnostiek verlenen. De
flexibele ondersteuning fungeert dus als een ‘surplus’ van de
basisondersteuning. Het aanbod is lokaal maar kan regionaal georganiseerd
worden. Deze ondersteuning is niet vrij toegankelijk voor jeugdigen en/of
ouders, maar is pas in te zetten na een professionele afweging van de
hiertoe bevoegde professional in de basisondersteuning, de huisarts,
jeugdarts. In die zin spreken we van een individuele voorziening. 1.Intensieve ondersteuning1.Indien blijkt dat de problemen van de jeugdige en of het gezinssysteem
dermate ernstig of complex is, kan de professional ook een vorm van
intensieve ondersteuning inzetten. Dit zijn vormen als dagbehandeling,
poliklinische trajecten, 24-uurszorg, pleegzorg en crisiszorg. Deze
ondersteuning wordt veelal decentraal georganiseerd maar zoveel als mogelijk
uitgevoerd in de natuurlijke leefomgeving van de jeugdige. Medewerkers van
de intensieve ondersteuning kunnen ook specialistische diagnostiek verlenen.
Vanuit de intensieve zorg wordt eveneens gewerkt aan de inzet van
zorgtrajecten gericht op het voorkomen van plaatsing en het voorkomen van
terugval. 1.Alle vormen van hulp die in de intensieve ondersteuning gegeven wordt, is
niet vrij toegankelijk. Deze hulp is altijd een vorm van individuele
voorziening. De intensieve ondersteuning kan pas worden ingezet na een
afgewogen oordeel van de hiertoe bevoegde professional. 1.Toeleiding naar de jeugdhulp1.De toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren
plaatsvinden.1.Vrij toegankelijk1.In de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige
(vrij-toegankelijke) en individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen
op het gebied van jeugdhulp (zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede
lid). Voor een deel van de hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een
vrij-toegankelijke voorziening. Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders
gebruik van maken zonder dat zij daarvoor een verwijzing of een besluit van
de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn ouders kunnen zich voor deze
jeugdhulp dus rechtstreeks tot de jeugdhulpaanbieder wenden.1.Toegang jeugdhulp via de gemeente1.Een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder kan onder meer binnenkomen
bij de gemeente. De beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of
zijn ouders precies nodig heeft, komt vervolgens tot stand in overleg met
die jeugdige en zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente
ingezette deskundige en de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden wat de
jeugdige en zijn ouders eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen
doen aan het probleem. Als aanvullend daarop een voorziening op het gebied
van jeugdhulp nodig is, dan zal eerst gekeken worden of dit een
vrij-toegankelijke voorziening is of een niet vrij-toegankelijke
voorziening. Is het laatste het geval dan neemt deze deskundige, namens het
college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door naar de
jeugdhulpaanbieder die volgens de deskundige de aangewezene is om de
betreffende problematiek aan te pakken. 1.Toegang zonder aanvraag1.Het basisprincipe van de Jeugdwet en verordening is dat een voorziening
tot stand komt naar aanleiding van een aanvraag. Een aanvraag kan door een
ouder of een jeugdige mondeling of schriftelijk worden ingediend. De
Jeugdwet legt de gemeente een jeugdhulpplicht op. N.a.v. de aanvraag moet er
een afweging plaats vinden of een voorziening moet worden geboden. Wat de
Jeugdwet bijzonder maakt, is dat het een kwetsbare groep betreft die voor
een deel niet of beperkt zelf kenbaar kan maken wanneer er sprake is van een
hulpvraag. Voor het kenbaar maken van de hulpvraag zijn deze kinderen
afhankelijk van hun opvoedomgeving. Wanneer ouders de hulpbehoefte niet zien
of kenbaar (willen) maken moeten derden dat doen. Jeugdhulpverleners nemen
in dat geval de rol van de ouders of jeugdige over om de noodzakelijke
jeugdhulp tot stand te brengen. In deze gevallen komt dus de hulp tot stand
zonder aanvraag. Deze route van jeugdhulp komt in verschillende vormen
voor:
ongevraagde hulp maar wel vrijwillige acceptatie;
ongevraagde hulp maar wel onder drang (ter voorkoming van een
traject naar de gedwongen jeugdzorg);
hulpverlening via het Advies en Meldpunt Huiselijk geweld en
Kindermishandeling;
crisisopvang / 24 uuropvang;
gedwongen kader (pleegzorg, jeugdzorg plus).
1.Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialist1.De Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een
verwijzing door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een
dergelijke verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke
behandelvorm van jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of
zijn ouder precies nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij
de jeugdhulpaanbieders, waarvan de gemeente de hulp heeft ingekocht. In de
praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder zelf zijn die op basis van zijn
professionele autonomie na de verwijzing beoordeelt welke voorziening
precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand moet komen (de omvang)
en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de jeugdhulpaanbieder zich
te houden aan de afspraken die hij daarover met de gemeente heeft gemaakt in
het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze afspraken zien op hoe de
gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang van het pakket. Deze
afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de gemeentelijke
toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de doorverwijzing of
behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond het kind en het
principe van één gezin – één regisseur – één plan, met name bij
multiproblematiek, kan worden geborgd. Er moet geen nieuwe ‘verkokering’
plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van elkaar weten dat zij bij
het gezin betrokken zijn. Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening
moeten houden met de regels die de gemeente bij verordening heeft gesteld.
Deze verordening regelt welk aanbod van de gemeente alleen via verwijzing of
met een besluit van de gemeente toegankelijk is (zie artikel 2). Omdat de
gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt in bij de toegang via de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze slechts een
enkel aspect met betrekking tot het proces (zie artikel 3). Artikel 5 en
verder zijn wel van overeenkomstige toepassing.1.Toegang via de gecertificeerde instellingen, de kinderrechter,
het openbaar ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van
de justitiële jeugdinrichting1.Een andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instellingen,
de kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instellingen zijn verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp
in het kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel
of jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit
overleg een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt
vervolgens gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten
ter uitvoering van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering.
Deze leveringsplicht van de gemeente vloeit voort uit het feit dat
uitspraken van rechters te allen tijde moeten worden uitgevoerd om
rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat
de gecertificeerde instellingen in beginsel gebonden zijn aan de jeugdhulp
die de gemeente heeft ingekocht. Als de kinderrechter een
ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst hij
gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de
maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de
kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over
welke gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad
voor de kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in zijn
verzoekschrift op die gezien de concrete omstandigheden van het geval
hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de kinderbescherming is
verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.1.Toegang via het advies- en meldpunt huiselijk geweld en
kindermishandeling (AMHK)1.Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het
AMHK geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren
van jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang
wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening. 1.Indien het AMHK inschat dat er jeugdhulp, maatschappelijke ondersteuning
of een vorm van (verzekerde) zorg nodig is, verwijst het AMHK door naar vrij
toegankelijke zorg of naar de gemeentelijke toegangsvoorziening. 1.Afstemming met het onderwijs1.Naast de gemeentelijke jeugdhulp kan ook het onderwijs ondersteuning
bieden aan de kinderen/jongeren in een gezin. Het is de verantwoordelijkheid
van het onderwijs en de gemeenten dat het kind bij voorkeur in zijn eigen
omgeving kan opgroeien en onderwijs kan volgen. Het onderwijs zorgt daarbij
voor goed onderwijs en de gemeente zorgt voor een goede leefomgeving. 1.Het onderwijs biedt ondersteuning op basis van de
schoolondersteuningsprofielen. Als deze tekort schiet kan de school
ondersteuning vragen via de samenwerkingsverbanden. 1.Met de invoering van het nieuwe jeugdstelsel en de wet passend onderwijs
streven gemeenten en onderwijs naar een cultuurverandering (transformatie).
We kiezen voor een werkwijze met meer preventieve benadering.1.De inzet is gericht op het normaliseren dat wil zeggen:
waar nodig verdiepen of intensiveren (inzet eigen kracht en inzet
basisondersteuning);
pas opschalen als leerling/gezin de basisondersteuning onvoldoende
antwoord kan bieden op de ondersteuningsbehoefte;
onderzoeken of extra/flexibele/specialistische ondersteuning aan de
reguliere setting moet worden toegevoegd (of erbij kan worden
gehaald);
pas in de laatste plaats onderzoeken of er behoefte is aan een
specialistische setting.
1.Zowel gemeenten en onderwijs vinden dat bij elk signaal ouders betrokken
moeten worden, tenzij een reëel gevaar wordt ingeschat voor kind, leerkracht
of hulpverlener. Vanaf 16 jaar is het de keuze aan de leerling of ouders
betrokken worden.1.Als er naast de onderwijsondersteuning ook gemeentelijke ondersteuning
nodig is of reeds plaats vindt bespreekt de leerkracht of intern begeleider
van de school dit met de ouder. Daarna vindt gezamenlijk overleg met de
ouders, de jeugd professional en het onderwijs plaats. Samen wordt een plan
gemaakt en afgesproken wie, wat, wanneer doet. Dat plan wordt samen met de
ouders gemonitord en bijgesteld.1.Artikelsgewijs1.Artikel 1. Begripsbepalingen1.Onder het begrip ‘andere voorziening’ wordt
in deze verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de
Jeugdwet wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke
ondersteuning, onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9,
onder b, van de wet. De individuele
voorzieningen en overige
voorzieningen zijn opgenomen in artikel 2. Hoe
individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader geregeld in de
artikelen 3 en 4.1.De definitie van ‘PGB’ is opgenomen, omdat de afkorting
PGB in het spraakgebruik inmiddels meer is
ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.1.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een
flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening.
Deze wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de
verordening. Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als
‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de
begrippen jeugdige en ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk
aangeduid algemeen als ‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de
jeugdige en/of zijn ouders’. Met de aanduiding ‘de jeugdige en/of zijn
ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder)
zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van
artikel 1 van de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of
een ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt,
niet zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar),
of de ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar). 1.In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1.1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan
jeugdigen en hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en
opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische problemen en
stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of een
verstandelijke beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de
ouders of adoptiegerelateerde
problemen;1.2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk
verkeer en van het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een
somatische, verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking, een
chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de
leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, en1.3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het
gebied van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een
tekort aan zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische of
psychiatrische aandoening of beperking, die de leeftijd van achttien
jaar nog niet hebben bereikt, met dien verstande dat de leeftijdgrens
van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van
jeugdstrafrecht.1.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel
1:3, tweede lid van de Awb). 1.Artikel 2. Vormen van jeugdhulp 1.Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte
delegatiebepaling van artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald
dat de gemeente bij verordening regels stelt over de door het college te
verlenen individuele voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit
de memorie van toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr.
3) komt naar voren dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het
aanbod van voorzieningen binnen de gemeente. 1.Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt
zich dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van
toelichting aan dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een
algemene, vrij toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele
voorziening. Een individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer
intensieve ondersteuning. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij
toegankelijk is en welke niet. Voor de niet vrij toegankelijke vormen van
ondersteuning zal door de gemeente (artikel 4) of door de huisarts, medisch
specialist of jeugdarts en de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst
beoordeeld moeten worden of de jeugdige of zijn ouders deze ondersteuning
daadwerkelijk nodig hebben. 1.Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst, omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld
kan vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.1.Artikel 3. Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts1.In artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat
naast de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts
naar de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de
vrij-toegankelijke (overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke
(individuele) voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige
rechtstreeks aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp
precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder
daadwerkelijk de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde
jeugdhulp. Deze aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de
inhoud van de benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel
mede baseren op de protocollen en richtlijnen die voor een professional de
basis van zijn handelen vormen (stap 2). Zie ook de algemene
toelichting.1.Artikel 3, eerste lid – (gecontracteerde) jeugdhulp1.Het college gaat met huisartsen en met de zorgaanbieders afspraken maken
over de wijze van doorverwijzing en het aanbieden van zorg. Op basis van
uitspraken van de staatssecretaris moeten we er van uit gaan dat huisartsen
(en jeugdartsen en specialisten) autonoom mogen doorverwijzen en dat de
aanbieders vervolgens de noodzakelijke hulp inzetten. Het beschikbaar
stellen van jeugdhulp door het college zou daarmee een formaliteit worden.
Hiermee wordt geen recht gedaan aan het principe van één gezin, één plan en
één regisseur. Om te voorkomen dat de hulpverlening voor het kind en gezin
niet integraal tot stand komt, is het nodig dat er goede afspraken worden
gemaakt tussen college, huisartsen en zorgaanbieders. Deze afspraken moeten
er toe leiden dat met instandhouding van de autonomie van de huisartsen de
doorverwijzing en hulp tot stand komt in samenspraak met de lokale
zorgstructuur. Binnen het Groninger Functioneel model betekent dit dat
huisartsen en aanbieders actief gebruik zouden moeten gaan maken van de
regierol van de casemanager en de informatie en adviesfunctie van de
expertpool. 1.Artikel 3, tweede lid - Vastlegging bij beschikking1.Als de jeugdige en/of zijn ouders dit wensen ofwel in het uitzonderlijke
geval dat het college een besluit neemt dat afwijkt van het oordeel van de
jeugdhulpaanbieder, legt het college de te verlenen individuele voorziening,
dan wel het afwijzen daarvan, vast in een beschikking aan de jeugdige en/of
zijn ouders. Op die manier wordt de jeugdige en zijn ouders de benodigde
rechtsbescherming geboden en wordt voorkomen dat het college talloze
beschikkingen moet afgeven die hetzelfde luiden als hetgeen de jeugdige of
zijn ouders naar het oordeel van de jeugdhulpaanbieder nodig hebben.1.Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente1.Deze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is
opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter
uitvoering van artikel 2.9, onder a, van de wet waarin is bepaald dat de
gemeente in ieder geval regels stelt over de door het college te verlenen
individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met betrekking tot de
voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening. De voorwaarden,
beoordeling en afwegingsfactoren staan in artikel 8. Nadere Regels.1.Artikel 5. Inhoud beschikking1.Indien de jeugdige en/of zijn ouders een formele aanvraag bij het college
indienen (artikel 7. Nadere regels) of er overeenkomstig artikel 3, tweede
lid, een beschikking afgegeven wordt, dient het college een beschikking op
te stellen, waartegen bezwaar en beroep op grond van de Awb mogelijk is.
Uitgangspunt van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in
‘natura’ krijgen. Indien gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat
echter de mogelijkheid van het toekennen van een PGB. 1.De Jeugdwet regelt, dat in de beschikking tot verstrekking van een
individuele voorziening in ieder geval wordt aangegeven of de voorziening in
natura of als PGB wordt verstrekt. 1.Deze toelichting is hier opgenomen in het belang van burgers om hen een zo
compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De
mogelijkheid om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en ook de daarop
volgende mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en
geldt in beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn
ouders in bezwaar en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb het
recht op het indienen van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep
vatbaar besluit kan worden uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang
uitblijven van een beschikking, geeft de burger op grond van de Awb de
ingang van bezwaar en beroep.1.In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een
ouderbijdrage is verschuldigd (derde lid). De vaststelling en inning
geschiedt door het bestuursorgaan dat namens de gemeente met de inning is
belast. De Jeugdwet beperkt het opleggen van een eigen bijdrage tot de
situatie waarin een kind in een instelling is opgenomen. De filosofie
hierachter is dat de ouders in dat geval geen of veel minder kosten van
levensonderhoud van het kind hebben. Deze ouderbijdrage geldt ook wanneer
het kind in een justitiële inrichting is geplaatst. 1.Artikel 6. Regels PGB1.Het college verstrekt een PGB in overeenstemming met artikel 8.1.1 van de
wet. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van
een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen
…”). Voor gemeenten is onder meer van belang dat een PGB slechts wordt
verstrekt, indien de jeugdige of zijn ouders motiveren dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie
artikel 8.1.1, derde lid, onder b).1.Bij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel
MM) is de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het PGB aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een
PGB slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde
voorwaarden is voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een
onnodige en overbodige inperking van het recht op een PGB leek te
suggereren. Bij amendement Bisschop en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33
684, nr. 100) is het vijfde lid zo aangepast dat duidelijk is geworden dat
jeugdigen of hun ouders zelf kunnen bijbetalen wanneer het tarief van de
door hen gewenste aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college te bieden individuele voorziening in
natura. Het college kan het PGB slechts weigeren voor dat gedeelte dat
duurder is dan deze door het college te bieden individuele voorziening in
natura.1.Het eerste tot en met derde lid van artikel 6 berusten op artikel 2.9,
onder c, van de wet. In deze wetsbepaling staat dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een PGB wordt
vastgesteld. 1.Voor nieuwe PGB aanvragen kunnen de gemeenten voorwaarden stellen. Deze
voorwaarden hebben betrekking op:
de bekwaamheid van de aanvrager: kan de burger zelfstandig een
redelijke afweging maken van zijn belangen t.a.v. de zorgvraag;
de vraag of de aanvrager de aan het PGB verbonden taken op een
verantwoorde wijze kan uitvoeren;
de motivering van de aanvrager dat de zorg in natura niet passend
is;
de kwaliteit van de geboden zorg.
1.Overgangsrecht1.Het overgangsrecht is ook van toepassing op PGB’s wanneer een indicatie
doorloopt in 2015. Dat houdt in dat de PGB-houder het recht heeft op
hetzelfde budget om dezelfde aanbieder in te kopen. De gemeente heeft de
vrijheid om in overleg met de PGB-houder te onderzoeken of er een aanbieder
te vinden is die of beter aansluit op de zorgbehoefte van het kind of gezin
al dan niet tegen gunstiger budget. De voorwaarden, kwaliteitsregels en
tarieven die de gemeente kan vaststellen gelden niet voor de PGB’s die
vallen onder het overgangsrecht. Wel zal de gemeente er op moeten kunnen
toezien dat het PGB op de juiste gronden is verstrekt, het PGB wordt
gebruikt of op een juiste manier voor jeugdhulp wordt gebruikt of dat het
PGB (nog) wel nodig is. Ook kan het voorkomen dat een PGB te weinig ruimte
biedt voor de juiste zorg. Doet zich zo’n situatie voor dan kan de gemeente
het PGB wijzigen ook al is er sprake van een overgangsrecht. 1.Artikel 7. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Deze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging (
Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte
delegatiebepaling van artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald
dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren
met de regelgeving met betrekking tot de aan elkaar verwante
beleidsterreinen van jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de
toelichting onder artikel 6. 1.In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot
de gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden
voorzieningen te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht
gebruik van individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een
zorgvuldig gebruik van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak
daarvan. De artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd:
8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn eveneens bij nota van wijziging en ter
standaardisering van de regelgeving aan het wetsvoorstel toegevoegd.1.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook
de overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven
handen en voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en
zijn opgenomen in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot
en met 8.1.4 is veelal beperkt tot het PGB. Waar mogelijk en zinvol, is dit
ter uitwerking van de delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet,
in de verordening uitgebreid tot de individuele voorziening in natura.
Hiervoor kan ook steun gevonden worden in de tekst van de toelichting op
artikel 8.1.2, waarbij is vermeld dat de in het eerste lid geregelde
inlichtingenverplichting als uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn
ouders aan wie een individuele voorziening of een daaraan gekoppeld PGB is
verstrekt, verlangd kan worden dat ze voldoende gegevens en inlichtingen
verstrekken om het college in staat te stellen te beoordelen of het beroep
op die individuele voorziening of het daaraan gekoppelde PGB terecht is
gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin opgetreden wijzigingen, zijn
die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de individuele voorziening
of het daaraan gekoppelde PGB, dienen zij dit onverwijld aan het college te
melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of op verzoek van
het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan heeft dat
gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan gekoppelde
PGB. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia
concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. 1.Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet.
Ook hier is de tot het PGB beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet
op grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot
de individuele voorziening in natura. 1.Het derde lid regelt dat indien een jeugdige en/of zijn ouders onjuiste of
onvolledige gegevens heeft verstrekt, het college een beslissing kan herzien
of intrekken, die op die onjuiste basis is genomen. Indien er bij de
jeugdige of zijn ouders ook verwijtbaarheid speelt, kan het college ook
terugvorderen. Het college weegt dus mee, in hoeverre verwijtbaar is, dat
foute gegevens verstrekt zijn. Is er sprake van opzet, dan zal het college
sowieso terugvorderen. Bij verwijtbaarheid kan het college terugvorderen; in
dat geval maakt het een afweging, of het verstrekken van de onjuiste of
onvolledige gegevens in de risicosfeer van de jeugdige of zijn ouders ligt.
Dit systeem sluit aan bij het publiekrechtelijk systeem van de Awb. 1.In het vierde lid is gekozen voor de relatief korte termijn van drie
maanden, vanuit de gedachte dat jeugd en jongeren kwetsbaar zijn en er
sneller ingegrepen moet kunnen worden. De intrekkingsmogelijkheid is als
bevoegdheid (kan) geformuleerd om het college de ruimte te geven naar alle
omstandigheden van het geval te kijken, zonder dat ze verplicht zijn het PGB
in te trekken.1.Indien de beslissing tot verlening van een PGB op basis van het vierde lid
wordt ingetrokken, dan herleeft de zorgplicht van de gemeente. Het college
dient de zaak opnieuw te bekijken vanuit die plicht.1.Artikel 8. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en
jeugdreclassering1.Het college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met
het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 van de Jeugdwet). Daarbij
dient in ieder geval rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.1.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee
het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient
te houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten
uitvoeren. 1.Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden
die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.1.Artikel 9. Vertrouwenspersoon1.In artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders en/of pleegouders een
beroep kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon
wordt een functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de
jeugdzorg. Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn
belangrijke factoren (wettelijke vereisten) voor een goede invulling van
deze functie.1.De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is in de
toelichting opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet
overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (paragraaf 4.1 van Besluit Jeugdwet) is een
nadere uitwerking gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.1.Artikel 10. Klachtenregeling1.Iemand die zich onheus behandeld voelt kan een klacht indienen bij de
organisatie die verantwoordelijk is voor de betrokken medewerker. Zo heeft
de gemeente een algemene klachtenregeling, gebaseerd op de Algemene wet
bestuursrecht. Hierin is ook het recht neergelegd om na de behandeling van
de klacht de ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen. Deze
regeling geldt echter alleen voor het handelen van de medewerkers van de
gemeente. In het vernieuwde sociaal domein zijn echter meestal andere
instellingen in beeld. De gemeente moet er op toezien dat deze aanbieders
van ondersteuning, die werken onder de verantwoordelijkheid van de gemeente,
een klachtenregeling hebben die voldoet aan de wettelijke eisen. 1.Alle aanbieders van ondersteuning en hulpverleners zijn, net als onder de
oude wettelijke regelingen, verplicht een klachtenregeling te hebben. De
Jeugdwet schrijft tot in detail voor aan welke eisen een klachtenregeling
van instellingen moet voldoen, onder meer ten aanzien van onafhankelijkheid,
afhandelingstermijnen en rapportage. De aanbieders van jeugdzorg zullen
moeten nagaan of ze hun klachtenregeling moeten aanpassen aan de eisen van
de Jeugdwet.1.Artikel 11. Inspraak en cliëntenparticipatie1.In dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en
cliëntenparticipatie bij de gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en
participatie tegenover de aanbieder is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van
de wet. 1. Regeling van de inspraak en participatie is verplicht op grond van
artikel 2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de
Wmo 2015. In artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het
wetsvoorstel Wmo 2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35)
worden de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015 van overeenkomstige toepassing
verklaard. 1.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de
Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt
gewaarborgd dat eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid
als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is
uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment
aangewezen kan raken op ondersteuning. 1.Artikel 12. Hardheidsclausule1.De hardheidsclausule is van toepassing voor zowel de verordening als de
nadere regels. Een situatie, waarin de hardheidsclausule toegepast kan
worden, is bijvoorbeeld een situatie, waarbij in de toekomst op enigerlei
wijze duidelijk wordt, dat strijd aanwezig is met internationale verdragen
of bepalingen, die daarop gebaseerd zijn. Een ander voorbeeld van toepassing
van de hardheidsclausule staat in de toelichting bij artikel 10 van de
Nadere Regels.1.Artikel 13. Nadere regels1.Het kan noodzakelijk zijn om nader regels te stellen over onderwerpen die
niet expliciet als onderwerp van nadere regels zijn aangemerkt. Dit artikel
biedt de grondslag om onderwerpen uit de verordening nader uit te
werken.