CVDR353595_1Verordening Wet Maatschappelijke Ondersteuning 2015 gemeente NuenennlregelingNuenen, Gerwen en Nederwetten2017-10-24Nuenen, Gerwen en NederwettenGemeenteblad, 13-01-2015Verordening Wet Maatschappelijke Ondersteuning 2015Artikelen 2.1.3, 2.1.4, 2.1.5, 2.1.6, 2.1.7, 2.3.6 en 2.6.6 van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-11-06De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012017-10-24Nieuwe regelingCorsanummer 2014.18613Verordening Wet Maatschappelijke Ondersteuning 2015GeenGeenVerordening Wet Maatschappelijke Ondersteuning 2015De raad van de gemeente Nuenen;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van14
oktober 2014 met nummer 2014.18563;gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, [eerste, tweede,]
derde en zevende lid, [2.1.5, eerste
lid,] 2.1.6, [2.1.7, 2.3.6, vierde lid,] en
2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;gezien het advies van de commissie Samenleving;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze
waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk
leven;dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen
bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving onvoldoende
zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep
moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij zo lang
mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het
beleidsplan als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de
ondersteuning bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van
personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale
problemen, beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de
toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een
beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een
inclusieve samenleving;besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015
gemeente Nuenen.1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:·algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is
bedoeld voor mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar is en
niet of niet veel duurder is dan vergelijkbaar aanbod;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de
wet;
Centrum voor Maatschappelijke Deelname (CMD): een multidisciplinaire
organisatie waarondersteuningsvragen kunnen worden gesteld.
Professionals en vrijwilligers werken volgens de methodiek één
gezin, één plan, één casusverantwoordelijke.
cliënt: een inwoner van de gemeente Nuenen c.a die gebruik maakt van
een algemene voorziening of aan wie een maatwerkvoorziening of
persoonsgebonden budget is verstrekt of door of namens wie een
melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2,eerste lid, van de
wet;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders,
inwonende kinderen of andere huisgenoten;
gesprek: als bedoeld in artikel 5 van deze verordening;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld
in artikel 2.3.2. eerste lid van de wet;
melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening
waarmee aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen;
wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
2.Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld. Dit kan schriftelijk elektronisch, telefonisch of
mondeling.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.3.In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft
het college na de melding onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening
in afwachting van de uitkomst van het onderzoek.3.Cliëntondersteuning1.Het college zorgt ervoor dat inwoners een beroep kunnen doen op
kostenloze onafhankelijke cliëntondersteuning, waarbij het belang van de
cliënt uitgangspunt is.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek,
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid
gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.4.Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over
de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig mogelijk met hem een
afspraak voor een gesprek.2.De cliënt verstrekt in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld
in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage. Ten behoeve van het gesprek verschaft de cliënt het college alle
relevante gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college
voor het onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de
beschikking kan krijgen. 3.Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in
overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld
in het eerste en tweede lid.4.Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om zelf
een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de
wet op te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding in de
gelegenheid het plan te overhandigen.5.Gesprek1.Het college bepaalt de mate van zelfredzaamheid in een of meerdere
gesprekken met degene door of namens wie de melding is gedaan, dan wel
diens vertegenwoordiger en waar mogelijk met de mantelzorger of
mantelzorgers en desgewenst familie zo spoedig mogelijk en voor zover
nodig wordt onderzocht:
de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de
cliënt;
het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of
algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of
zijn participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorkomen
dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering van zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen dat hij
een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de
mantelzorger van de cliënt;
de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van
maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering
van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen
dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen
of door samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld
in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van
publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk
en inkomen, te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning;
de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het
bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd
zal zijn, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht
over de gevolgen van die keuze.
2.Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde lid,
aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan bij het
onderzoek, bedoeld in het eerste lid.3.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek,
diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt
toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.4.Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het
bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien
van een gesprek.6.Verslag1.Het college verstrekt de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger zo
spoedig mogelijk maar uiterlijk binnen 5 weken na datum melding een
schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek.2.Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag
toegevoegd.3.De cliënt tekent het verslag voor gezien of akkoord en zorgt ervoor dat
een getekend exemplaar binnen 5 dagen geretourneerd aan de
contactpersoon waarmee hij het gesprek heeft gevoerd.4.Als de cliënt tekent voor gezien, kan hij daarbij tevens aangeven wat de
reden is waarom hij niet akkoord is.6.Als de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening kan hij dit aangeven op het door hem ondertekende
verslag.7.Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om
een maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als
aanvraag als de cliënt dat op het verslag heeft aangegeven.8.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van
een aanvraag om een maatwerkvoorziening.2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van
andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of
algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage
aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat
wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang
mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven,en
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al
dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg
van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar
het oordeel van het college niet op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van
algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage
aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd
wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op
eigen kracht te handhaven in de
samenleving.
3.Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot
zelfredzaamheid en participatie geldt dat een cliënt alleen voor een
maatwerkvoorziening in aanmerking komt als:a. de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs niet
vermijdbaar was, en b. de voorziening voorzienbaar was, maar van de cliënt redelijkerwijs
niet verwacht kon worden maatregelen te hebben getroffen die de
hulpvraag overbodig had gemaakt.4.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als
gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te
rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing
biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke
ondersteuning.
5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de
goedkoopst adequate voorziening.9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen onafhankelijke
adviesinstantie om advies vragen als het dit van belang acht voor de
beoordeling van de aanvraag om een maatwerkvoorziening.10.Inhoud beschikking1.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van
toepassing,
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn en
hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden gemaakt.
2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb
wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb moet worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld,
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb en
hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden gemaakt.
3.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de
beschikking geïnformeerd.11.Regels voor pgb1.Indien de cliënt dit wenst, verstrekt het college hem een
persoonsgebonden budget dat de cliënt in staat stelt de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot de
maatwerkvoorziening behoren, van derden te betrekken. 2.Een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, indien:
de cliënt naar het oordeel van het college op eigen kracht
voldoende in staat is te achten tot een redelijke waardering van
zijn belangen ter zake dan wel met hulp uit zijn sociale netwerk
of van zijn vertegenwoordiger, in staat is te achten de aan een
persoonsgebonden budget verbonden taken op verantwoorde wijze
uit te voeren;
de cliënt zich gemotiveerd op het standpunt stelt dat hij de
maatwerkvoorziening als persoonsgebonden budget wenst geleverd
te krijgen;
naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot
de maatwerkvoorziening behoren, veilig, doeltreffend en
cliëntgericht worden verstrekt.
3.Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in het tweede lid, onder
c, weegt het college mee of de diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt zijn
voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt.4.Het college kan een persoonsgebonden budget weigeren:
voor zover de kosten van het betrekken van de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen van
derden hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening
of;
indien het college eerder toepassing heeft gegeven aan artikel
2.3.10, eerste lid, onderdeel a, d en e. van de wet
5.Op een persoonsgebonden budget is titel 4.2 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.6.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet verstrekt
het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten
die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening van de aanvraag heeft
gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte voorziening
noodzakelijk was.7.Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de hoogte van een
pgb wordt vastgesteld.8.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden
betreffende het tarief, een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt de
mogelijkheid heeft om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen te betrekken van een persoon die behoort tot het
sociaal netwerk.12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning, en,
voor een maatwerkvoorziening:
2.Het college kan bij nadere regeling bepalen:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage
is en
dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening ten behoeve van een
woningaanpassing voor een minderjarige is verschuldigd door de
onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie
een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond
verzoek is afgewezen, en degene die anders dan als ouder samen
met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt.
3.Het college bepaalt bij nadere regeling:
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt
bepaald, en
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen bedoeld
in artikel 2.1.4, zesde lid van de wet, de bijdragen voor een
maatwerkvoorziening worden vastgesteld en geïnd.
13.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met
betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen,
door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van
de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden
in het kader van het leveren van voorzieningen handelen in
overeenstemming met de professionele standaard;
2.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen worden
gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders,
een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met
de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.14.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich
heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan
de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet
onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het
college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden
van geweld.4.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden
voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.15.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van
alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.
Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien
dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt
en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een
andere beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening is
aangewezen;
de maatwerkvoorziening niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening
verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening niet of voor een ander doel
gebruikt.
Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen 6 maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.
Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening in natura
of het ten onrechte genoten pgb.
Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.
Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s.
16.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.17.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen1.Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, op aanvraag aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband
houdende aannemelijke meerkosten hebben, en die een inkomen hebben lager
dan een door het college vastgesteld percentage van het wettelijk
minimumloon, een tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van de
zelfredzaamheid en de participatie.2.Het college kan bij nadere regeling bepalen in welke gevallen en in
welke mate een tegemoetkoming kan worden verstrekt.18.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot
de zwaarte van de functie en een maatschappelijk verantwoord
inkomen;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg, en
kosten voor bijscholing van het personeel.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in
ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de voorziening
van de leverancier worden gevraagd, zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de
voorziening;
2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
3o. onderhoud en reparatie van de voorziening, en
4°.verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv.
sociale4°. wijkteams).
19.Klachtregeling1.Het college stelt een regeling vast voor de afhandeling van klachten van
cliënten die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen
en aanvragen als bedoeld in deze verordening.2.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten
van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.20.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning
Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap
van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor
de gebruikers van belang zijn ten aanzien van alle
voorzieningen.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door
periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.
21.Betrekken van inwoners bij het beleid1.Het college stelt inwoners vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen
voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen,
advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en
beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en
voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen
vervullen.2.Het college zorgt ervoor dat inwoners kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.3.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het eerste en
tweede lid.22.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt na 1 jaar geëvalueerd.
Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft worden het beleid en/of de
verordening vervolgens aangepast.23PrivacyHet college draagt er zorg voor dat het privacyprotocol gevolgd wordt en
daar waar nodig wordt aangevuld met de regels vanuit de Wet bescherming
persoonsgegevens.24Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De verordening Wet maatschappelijke ondersteuning 2013 wordt
ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van
de oude verordening Wet maatschappelijke ondersteuning totdat het
college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de oude verordening Wet
maatschappelijke ondersteuning en waarop nog niet is beslist bij het in
werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens de
oude verordening.4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de oude verordening
Wet maatschappelijke ondersteuning, wordt beslist met inachtneming van
die verordening.25Inwerkingtreding en citeertitel1.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.2.Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015 gemeente Nuenen.Aldus vastgesteld in zijn openbare vergadering van 6 november 2014DE RAAD VOORNOEMD,de griffier,M.C.P. Laurenssen-van Dal MScde voorzitter,M.J. Houben MBAToelichting verordening maatschappelijke ondersteuning 2015AlgemeenVoor u ligt de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015
Dommelvallei+.Een verordening tot stand gekomen in het kader van de Dommelvallei+
samenwerking. Eén uniforme verordening voor de 4 gemeenten met hier en daar een lokale
invulling.Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
( Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de decentralisatie naar
gemeenten van een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten
(AWBZ). Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten
lag onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. In deze nieuwe verordening zijn met name de uitgangspunten van de “Kanteling”
verwerkt de weg die met die Wmo al was ingezet. Met de invoering van de Wmo 2015 heeft de VNG het initiatief genomen om een
modelverordening te ontwikkelingen. Dit is de basis geweest voor deze
verordening.Er wordt gekeken naar wat redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en
zijn sociaal netwerk, vervolgens zal daar waar nodig de gemeente in aanvulling
hierop hem in staat stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of –
als dat niet volstaat – een maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt
geleverd aan zijn mogelijkheden om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer
en zelfstandig te functioneren in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraagvan de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten
helder te krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door
het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen. Dit om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren. De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in
hoofdlijnen vast. Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’
Wet maatschappelijke ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een
zorgvuldige, tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke
procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist
eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenEen algemeen gebruikelijke voorzieningis
bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in de
verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een
partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding
waarin het college met degene die maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn
gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn mogelijkheden om op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggende
voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen of
maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te
voorkomen dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke wettelijke
definities hieronder weergegeven.
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college
gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te
leveren;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder
voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen
leefomgeving kan blijven;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan
wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of
door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid;
cliëntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies
en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal
mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende
kinderen of andere huisgenoten;
maatschappelijke ondersteuning:
1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en
vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en
ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in
de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld,
2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen
met een beperking of met chronische psychische of psycho-sociale
problemen zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving,
3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen:
1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend
verblijf in een instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het
daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen
en andere maatregelen,
2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen,
3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader
van een hulpverlenend beroep;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen
worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt
van derden heeft betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met
wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke
waardering van zijn belangen ter zake;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke
algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een
gestructureerd huishouden.
Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2). Artikel 2. Melding hulpvraag Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze
een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang.In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het
college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook
in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie.
In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan
worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is
vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het
college worden gedaan. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer
per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat
deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan.
Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens
vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de
Wet werk en bijstand en de LeerplichtwetIn het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel
2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het
bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat
kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling
of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging
van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering
vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht
in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de
melding. Artikel 3. CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college
in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De bepaling
uit de wet is toch in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de
verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van cliënten te
geven. Hierbij is benadrukt dat de cliëntondersteuning op grond van de wet voor
de cliënt kosteloos is. In de memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de
wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de
opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning
te realiseren, waar burgers informatie en advies over vraagstukken van
maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen
krijgen. Ook uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische
ondersteuning bij het maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan
deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald
dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de
mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk planDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het
eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de
melding waarbij in samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden
gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij de
gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de
melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de
belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens
het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen
worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over
te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid,
is opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader
van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder
geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van
een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is
de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat
document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste
en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht
genomen moeten worden.Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat
een onnodige herhaling van zetten zou betekenen.In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de
verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de
mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan
het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid. Artikel 5. GesprekDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en
de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel
2.3.2 van de wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de
aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een onderzoek in samenspraak met degene
door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of
mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”. De memorie van toelichting op
deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143) verduidelijkt
dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm van
persoonlijk contact met betrokkene of een vertegenwoordiger van betrokkene,
aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en zijn situatie
verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek moet
plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is
vrij.Het gesprek met de cliënt wordt gevoerd door deskundigen (namens het college).
Dit vindt zo mogelijk bij decliënt thuis plaats. Indien
woningaanpassingen nodig zijn, is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed
te kunnen beoordelen en doeltreffende oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het
verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning
effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf
vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo
2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet
verankerd dat het college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk
plan betrekt bij het onderzoek. Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet
nodig is (zie het vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al
bekend is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de
wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze
verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van
de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt
het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op
een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog
moeten worden uitgewerkt en gaat daar een paar dagen c.q. weken overheen. Zeker
als er extern advies ingewonnen moet gaan worden. Wij hebben dan ook gekozen
voor de zinsnede “Binnen 5 weken na het gesprek”. Het kan overigens ook zijn dat
na een gesprek de cliënt bijvoorbeeld nog onderzoekt wat er in zijn omgeving
mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om boodschappen te
doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is een paar dagen
tijd na het gesprek nuttig.Artikel 7. AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede
lid, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat
om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld. Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag
aan te merken.Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de
verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden
verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria
meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. Het tweede lid is gebaseerd op artikel 2.3.5, derde en vierde lid, van de wet.
Het gebruik van ‘of’ tussen de twee onderdelen van het tweede lid maakt
duidelijk dat deze onderdelen niet cumulatief zijn bedoeld. Het vijfde lid van artikel 8 kan er bijvoorbeeld toe leiden dat als
maatwerkvoorziening niet een woningaanpassing wordt verstrekt maar een
verhuisverkostengoeding. De woningaanpassing kan dermate kostbaar zijn dat het
college het primaat van verhuizing hanteert.Artikel 9. AdviseringHet college kan extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een
aanvraag nodig is; als dat de enige mogelijkheid is om een zorgvuldig onderzoek
naar de aanvraag te doen, is het zelfs in zekere zin verplicht. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of
afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliёnt en de
adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De
cliёnt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Artikel 10. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een budget. Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura. Ten aanzien van het zesde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van
het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft
aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is
de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in elk geval
beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp
overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten
(zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook
hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een
pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat
de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in
artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt
(artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).Artikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningenDeze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde
en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet. De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota
naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz.
95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de
mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een
cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee
omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal
sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene
voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere
maatwerkvoorzieningen wordt beperkt. De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot een
bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt. Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek
is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling
dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing
tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken.
Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede
lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgersArtikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronischeproblemen Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is
opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het college aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.De tegemoetkoming kan op aanvraag worden verstrekt. De beslissing op een
dergelijke aanvraag is een beschikking.Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 19. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald datin de
verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een
regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder
is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een
klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de
wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het derde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerdArtikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald datin ieder geval moet worden bepaald ten aanzien
van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn,
vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.Artikel 21. Betrekken van inwoners bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle inwoners. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het derde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 22. EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt na afloop van de
beleidstermijn geëvalueerd. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft wordt
het beleid en de verordening vervolgens aangepast.Artikel 23. Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op
basis van de oude verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die
voor de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop
bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van de
nieuwe verordening. In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften bepaald
dat deze volgens de oude verordening worden afgedaan. Daarnaast bevat de wet nog
overgangsrecht voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep
beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de wet.)