CVDR353530_1Afstemmingsverordening Wageningen 2015nlregelingWageningen2015-01-01WageningenGemeenteblad, 10-11-2014Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW, IOAZ Wageningen 2015Artikel 8 lid 1 sub a Participatiewetgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012023-02-22Geen. Nieuwe verordening-GeenGeenAfstemmingsverordening Wageningen 2015De raad van de gemeente Wageningen;gelezen:gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 16 september 2014 gelet op:artikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a en e, van de Participatiewet,
artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen1.Algemene bepalingen1.BegrippenIn deze verordening wordt verstaan onder:
benadelingsbedrag: netto-uitkering waarop eerder, langer of tot
een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan;
bijstandsnorm:1° toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5,
onderdeel c, van de Participatiewet, of2° grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 5 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen voor zover sprake is van een uitkering op
grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;
uitkering: algemene bijstand op grond van de Participatiewet of
een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen.
2.Het besluit tot opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging van de uitkering als
bedoeld in de artikelen 9a, twaalfde lid, en artikel 18, tweede, vijfde en zesde
lid, van de Participatiewet, de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers en de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen worden in ieder geval vermeld:
de reden van de verlaging;
de duur van de verlaging;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd,
en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.
3.Afzien van verlaging1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan één jaar vóór constatering van die
gedraging door het college heeftplaatsgevonden, behoudens indien het een gedraging betreft
als onder c; of
de gedraging meer dan vijf jaren voor constatering van de
gedraging door het college heeftplaatsgevonden, indien de gedraging een schending van de
inlichtingenplicht inhoudt en alsgevolg van die gedraging ten onrechte bijstand is
verleend.
de gedragingen begrijpelijk voortkomen uit de situatie
waarin de uitkeringsgerechtigde zich bevindt, waarbij
aandacht is voor individuele omstandigheden.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringenderedenen aanwezig acht.3.Als het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond
van dringende redenen,wordt de belanghebbende daarvan schriftelijk mededeling gedaan.
4.Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging1.De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerstvolgende
kalendermaand, volgend op dedatum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de
belanghebbende isbekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maand
geldende bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd,voor zover de bijstand nog niet is uitbetaald.3.Indien geen maatregel opgelegd of uitgevoerd kan worden omdat de
bijstand wordt beëindigd, kan alsnog een maatregel worden opgelegd
of uitgevoerd worden, indien de belanghebbende binnen een termijn
van twaalf maanden na beëindiging van de uitkering opnieuw recht op
bijstand heeft.5.Berekeningsgrondslag1.Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan een verlaging worden toegepast
op de bijzondere bijstand als:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Participatiewet, of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als
‘bijstandsnorm inclusief de op grond van artikel 12 van de
Participatiewet verleende bijzondere bijstand’.4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de
verleende bijzondere bijstand’.2.Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakeling6.Gedragingen ParticipatiewetGedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grond
van de artikelen 9, 9a en 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende
wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:1°. het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in
artikel 44a van de Participatiewet;2°. het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de
artikelen 9, eerste lid, of 55 van de Participatiewet, voor
zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar,
gedurende vier weken na een melding als bedoeld in artikel 43,
vierde en vijfde lid, van de Participatiewet, voor zover deze
verplichtingen niet worden genoemd in artikel 18, vierde lid,
van de Participatiewet;3°. het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel
9, eerste lid, onderdeel c, van de Participatiewet;
derde categorie: het niet naar vermogen proberen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen voor zover dit niet
voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde
lid, van de Participatiewet.
7.Gedragingen IOAW en IOAZGedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grond
van de artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of de artikelen 37
en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
tweede categorie:1°. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;2°. het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening als bedoeld in de artikelen 36,
eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of de artikelen 36, eerste lid, en artikel
37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen,
voor zover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of
tot voortijdige beëindiging van die voorziening;3°. het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de
verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel
e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 37, eerste
lid, onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen niet te
willen nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken van de
ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder als
bedoeld in artikel 38, eerste lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 38, eerste lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;4°. het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel
37, eerste lid, onderdeel f, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of
artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;
derde categorie:1°. het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;2°. het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;3°. het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid als bedoeld in artikel 20, eerste lid,
onder a of b, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel
20, tweede lid, onder a of b, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;4°. het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling
als bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid,
onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de
artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover dit heeft
geleid tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige
beëindiging van die voorziening.
8.Hoogte en duur van de verlagingDe verlaging, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 6 en 7, wordt
vastgesteld op:
tien procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de eerstecategorie;
twintig procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de tweedecategorie;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij
gedragingen van de derde categorie. Het bedrag van de verlaging
wordt verrekend over de maand van oplegging van de maatregel en
de twee volgende maanden, waarbij over de eerste maand ten
minste 1/3 van het bedrag van de verlaging wordt verrekend.
3.Niet nakomen van de geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot
de arbeidsinschakeling9.Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt
de verlaging 100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand. Het
bedrag van de verlaging wordt verrekend over de maand van oplegging van
de maatregel en ten hoogste de twee volgende maanden, waarbij over de
eerste maand ten minste 1/3 van het bedrag van de verlaging wordt
verrekend.4.Overige gedragingen die leiden tot een verlaging10.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Een verlaging wegens tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als
bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordt
afgestemd op het benadelingsbedrag.
De verlaging wordt vastgesteld op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag tot€ 1000;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag vanaf€ 1000 tot € 2000;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag vanaf€ 2000 tot € 4000;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag van€ 4000 of hoger.
11.Zeer ernstige misdragingen1.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties die zijn belast met de uitvoering van de
Participatiewet als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van die wet,
wordt een verlaging opgelegd van 50 procent van de bijstandsnorm
gedurende één maand.2.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen, wordt een verlaging opgelegd van 50 procent
van de bijstandsnorm gedurende één maand.12.Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het college opgelegde verplichting als
bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt,
wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
20 procentvan de bijstandsnorm gedurende één maand, bij
het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken
tot arbeidsinschakeling;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand;
40 procent van de bijstandsnorm gedurendeéén maand, bij
het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken
tot vermindering van de bijstand;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstand.
5.Samenloop en herhaling13.Samenloop van gedragingen1.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van meerdere
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt één verlaging
opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de verlaging
wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is
gesteld.2.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
één of meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere
gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze verlagingen
worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende niet verantwoord is.3.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van zowel een
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, wordt geen
verlaging opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke
boete wordt opgelegd.4.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, waarvoor een
bestuurlijke boete kan worden opgelegd, wordt voor iedere gedraging
een afzonderlijke verlaging opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst
van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden
van de belanghebbende niet verantwoord is. 14.Herhaling1.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, onder b of c, 8, onder b of
c, 12, eerste lid, of 14 opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde
verwijtbare gedraging, wordt telkens de duur van de oorspronkelijke
verlaging verdubbeld.2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, onder a, 8, onder a, of 13
opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging, wordt
telkens de hoogte van de oorspronkelijke verlaging verdubbeld.3.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet, bedraagt de verlaging honderd procent van de
bijstandsnorm gedurende drie maanden.6.Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZ15.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls het college de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 20, tweede lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot deze
weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een
verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die
gedraging achterwege.16.Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkering1.Het college kan de uitkering tijdelijk weigeren naar de mate waarin
de belanghebbende inkomen als bedoeld in of op grond van artikel 8
van de IOAW of de IOAZ zou hebben kunnen verwerven, als:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende
reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek
7 van het Burgerlijk Wetboek en een persoon ter zake een
verwijt kan worden gemaakt, of
de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van een
persoon zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige
bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting
redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd.
2.Het college kan de uitkering blijvend weigeren naar de mate waarin
de belanghebbende inkomen als bedoeld in of op grond van artikel 8
van de IOAW van de IOAZ zou hebben kunnen verwerven, als een
persoon:
nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden, of
door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid
verkrijgt.
7.Herziening verlaging bij verbetering gedrag17.Herziening verlagingIndien het college de bijstand, uitkering IOAW of uitkering IOAZ
overeenkomstig artikel 8, 9, 10 lid 2, 12 lid a tot en met d, en 14
heeft verlaagd, kan het college op verzoek van de belanghebbende ten
aanzien van wie de maatregel is opgelegd, de verlaging herzien zodra uit
de houding en gedragingen van de belanghebbende ondubbelzinnig is
gebleken dat hij de verplichtingen, bedoeld in artikel 6, 7, 10 lid 1,
en 12 nakomt.8.Slotbepalingen18.Intrekken oude verordeningDe Maatregelenverordening WWB 2013 wordt ingetrokken, tenzij er een
inleidend verzoek tot het houden van een referendum is ingediend.19.Inwerkingtreding en citeertitel1.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015, tenzij er een
inleidend verzoek tot het houden van een referendum is
ingediend.2.Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
Participatiewet, IOAW en IOAZ Wageningen 2015ToelichtingAlgemeenRechten en plichten in de ParticipatiewetDe gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van
de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het gemeentelijk beleid
vastgelegd worden in een verordening. Rechten en plichten zijn echter twee
kanten van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd verbonden aan
de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de
bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt
benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet
recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit
betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden
nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naar vermogen kunnen
worden verwacht, spelen ook een rol.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien
als het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voor schending
van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moet worden verlaagd met
honderd procent gedurende één tot drie maanden. In de verordening de duur van de
verlaging vastgelegd (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van herhaling deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet of vanwege dringende
redenen afgezien van het opleggen van een verlaging, dan is daarin geen reden
gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van
herhaling.Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van de beschikking of
de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven de
beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van de Participatiewet). Bij een
dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen,
waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden.
Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen
de periode waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een
zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte
of duur bij te stellen. Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet is naar
oordeel van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van
toepassing als sprake is van schending van een van de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen (artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet). Ten
aanzien van geüniformeerde arbeidsverplichtingen is artikel 18, elfde lid, van
de Participatiewet van toepassing. Verschil tussen artikel 18, derde lid, en
artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet is dat artikel 18, elfde lid, pas
wordt toegepast als belanghebbende daarom vraagt.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve sanctie voor
zover de verlaging wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeer ernstig heeft
misdragen. Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan
belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. Deze verlaging en de
strafvervolging kunnen alleen naast elkaar bestaan als sprake is van juridisch
te onderscheiden feiten. Bijvoorbeeld: belanghebbende beledigt opzettelijk een
ambtenaar. Strafrechtelijk bezien kan een geldboete worden opgelegd of een
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is sprake van zich zeer
ernstig misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet
op grond waarvan de bijstand kan worden verlaagd. In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens de
afstemmingsverordening is sprake van een reparatoire sanctie (bijvoorbeeld bij
schending arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook een strafbaar
feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd. De
verlaging en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat
om een reparatoire maatregel en een punitieve sanctie. Afstemmen in de
IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een uitkering op grond van
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (hierna: IOAW) of Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (hierna: IOAZ) te verlagen of te
weigeren als een belanghebbende de aan het recht op uitkering verbonden
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20 van de IOAW en artikel van
de 20 IOAZ). Het gemeentelijk beleid moet vastgelegd worden in een verordening
(artikel van de 35 IOAW en artikel 35 van de IOAZ).De verlaging van de uitkering komt in de plaats van het boeten- en
maatregelenregime, waarbij moet worden opgemerkt dat de mogelijkheid om een
boete op te leggen al per 1 januari 2010 was vervallen.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot verlaging
van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de medewerkingsplicht is het
toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal het niet toestaan van een
huisbezoek echter leiden tot beëindiging of intrekking van het recht op bijstand
omdat het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld. Het verlagen van de
bijstand is in dat geval niet aan de orde. Het niet voldoen aan een oproep om op
een bepaalde plaats en tijd te verschijnen in verband met arbeidsinschakeling
valt ook onder het niet voldoen aan de medewerkingsplicht. In de praktijk
betreft het echter veelal oproepen voor gesprekken om bepaalde inlichtingen te
verstrekken zodat het niet verschijnen dan wordt gezien als het niet nakomen van
de inlichtingenplicht. Daarom is ervoor gekozen het niet verlenen van
medewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede lid, van de Participatiewet niet
als verlagingswaardige gedraging op te nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet werk en
bijstand (hierna: WWB) (thans: Participatiewet), IOAW en IOAZ. Deze moet worden
opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en komt in de plaats van de
verlaging van de bijstand.Verrekening bestuurlijke boete bij herhalingDe Participatiewet verplicht in een verordening nadere regels te stellen over de
bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de herhalingsboete. Gemeenten hebben daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Het is mogelijk
deze regels onder te brengen in de afstemmingsverordening. De gemeenteraad heeft
er echter voor gekozen deze regels niet in deze verordening op te nemen omdat
deze verordening een gecombineerde Participatiewet, IOAW en IOAZ
afstemmingsverordening is. De regels over de bevoegdheid om de beslagvrije voet
tijdelijk buiten werking te stellen bij verrekening van de herhalingsboete zijn
neergelegd in de verordening verrekening bestuurlijke boete bij herhaling.Artikelsgewijze toelichtingEnkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier behandeld.Artikel 1. Begrippen Begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de IOAW, de IOAZ, de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet
afzonderlijk gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Bijstandsnorm Onder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze
verordening verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende
bijstandsnorm. Dit is de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen, en
verminderd met verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake
is van een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm
verstaan de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 van de IOAW en
artikel 5 van de IOAZ.BenadelingsbedragHet benadelingsbedrag is de netto-uitkering waarop eerder, langer of tot een
hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Voor het bepalen
van het benadelingsbedrag wordt uitgegaan van het nettobedrag van de uitkering,
zoals ook het geval is bij het benadelingsbedrag in het kader van de
bestuurlijke boete.Artikel 2. Het besluit tot opleggen van een verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In dit artikel is aangegeven wat in het besluit in ieder geval
moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan
vooral uit het motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere
in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.Artikel 3. Afzien van verlagingAfzien van verlagenHet afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid, van de
Participatiewet, respectievelijk artikel 20, derde lid, van de IOAW en artikel
20, derde lid, van de IOAZ. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van verwijtbaarheid. Het is aan het college
te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt aan het betreffende
gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van
een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van herhaling deze
gedraging mee te tellen (zie artikel 16 van deze verordening). Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet van een
verlaging afgezien dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging
buiten beschouwing te laten in geval van herhaling.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van deze verordening
dat het college geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar
geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag
of het college overgaat tot het opleggen van een verlaging.Afzien van verlagen in verband met dringende redenenIn het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen van een
verlaging als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een
algemene verplichting tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen
moeten echter mogelijk zijn als voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets
heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van
het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van
verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of
sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens gezin. Daarbij moet worden
opgemerkt dat ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van
een verlaging af te zien, omdat dit inherent is aan het verlagen van een
uitkering. Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde
arbeidsverplichtingen De wet schrijft bij overtreding van een
geüniformeerde arbeidsverplichting een afstemming voor van honderd procent van
de bijstand gedurende één tot drie maanden. Op grond van artikel 18, tiende lid,
van de Participatiewet moet het college een op te leggen maatregel of een
opgelegde maatregel afstemmen op de omstandigheden van een belanghebbende en
diens mogelijkheden om middelen te verwerven. Dit als - volgens het college -
dringende redenen daartoe noodzaken, gelet op bijzondere omstandigheden. Op
grond van bijzondere omstandigheden kan het college besluiten de maatregel op
een lager niveau, voor een kortere duur of op nul vast te stellen. Schriftelijke mededeling in verband met herhaling Het doen
van een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college afziet van
het opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang in verband
met eventuele herhaling (artikel 4, derde lid). Het opleggen van een verlaging
bij herhaling is geregeld in artikel 16.Artikel 4. Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging- Lid 1Het opleggen van een maatregel vindt uit redenen van efficiëntie in beginsel
plaats door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende
maand(en). Door de maatregel op te leggen naar de toekomst, behoeft de gemeente
niet over te gaan tot herziening van de bijstand enterugvordering van de te veel betaalde bijstand.-Lid 2Wanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde is
uitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet de
bijstand wel worden herzien en teruggevorderd.-Lid 3Dit lid regelt dat er ook een maatregel opgelegd kan worden al de uitkering
beëindigd is. Als iemand binnen 12 maanden na beëindiging opnieuw recht op
bijstand heeft, dan kan het niet uitgevoerde deel van de maatregel alsnog ten
uitvoer gelegd worden.Artikel 5. BerekeningsgrondslagBijstandsnormBijstandsnormIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt gekeken
naar de grondslag als bedoeld in artikel 5 van de IOAW respectievelijk van de
IOAZ. Bijzondere bijstandIn het tweede lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden toegepast op de
bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt
verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet. Personen tussen
de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen.
Daarom is in het derde lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in
dat geval bestaat uit de bijstandsnorm inclusief de verleende bijzondere
bijstand op grond van artikel 12 van de Participatiewet.Op grond van het tweede lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als
daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. De verordening biedt geen ruimte om een verlaging toe te passen op een
individuele inkomenstoeslag.Artikel 6. Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 7 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 7
worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7 zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 9 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet verkrijgen van betaalde arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen
van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde
vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het college moest afstemmen als een
belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige
artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet wordt dit gewijzigd in "het niet
nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende" valt hiermee weg.
Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft
beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen. Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 7
neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen. Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen (onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om het niet
naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid als dit
het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet. In artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet staan de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voor schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting geldt een apart afstemmingsregime: verlaging van de bijstand
met honderd procent gedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur
van ten minste een maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid,
van de Participatiewet). In deze verordening is de duur vastgelegd in artikel 8. Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel 6,
onder c, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet zoals:
het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden die
noodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid,
en
het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid door
kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en gedrag.
Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9,
eerste lid, van de Participatiewet). Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar
geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vier weken na
de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van de Participatiewet). Is geen
enkele inspanning verricht, dan bestaat op grond van artikel 13, tweede lid,
onderdeel d, van de Participatiewet geen recht op bijstand. Zijn er wel
inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college onvoldoende, dan
verlaagt het college de uitkering. De verlaging kan in principe al worden
toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd in artikel 5 van deze
verordening. Een aparte grondslag is strikt genomen niet noodzakelijk. Het zou
wellicht zelfs tot verwarring kunnen leiden als het bijvoorbeeld gaat om een
belanghebbende die in de vijfde of zesde week na de melding de fout in gaat.
Desalniettemin is het niet of onvoldoende verrichten van inspanningen vanwege de
herkenbaarheid toch als aparte gedraging genoemd opgenomen in de
afstemmingsverordening (zie artikel 6, tweede lid, onderdeel b).Artikel 7. Gedragingen IOAW en IOAZDe artikelen 7 en 8 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In artikel 8
worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ geformuleerd. De
verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7, zijn ondergebracht in
categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 8 een gewicht toegekend in de
vorm van een verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging
meer concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden
van betaalde arbeid.Artikel 8. Hoogte en duur van de verlagingZie voor de verlagingswaardige gedragingen de toelichting bij de artikelen 6 en
7..Er is gekozen voor een afstemmingsregime bij gedragingen zoals bedoeld in de
artikelen 6 en 7 dat afwijkt van de maatregel bij schending van de
geüniformeerde arbeidsverplichtingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet. Dit ondanks dat enkele van de in de artikelen 6 en 7
genoemde gedragingen verwant zijn aan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen.
Op deze keuze is een uitzondering gemaakt voor onderdeel c. Omdat het niet naar
vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid verwant is aan
de verplichtingen in artikel 18 lid 4 van de wet, is voor dit onderdeel gekozen
voor de zware variant van 100%.Artikel 9. Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het college een verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de verlaging honderd
procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordening vastgestelde
periode (artikel 18, vijfde lid, eerste volzin, van de Participatiewet). Bij het vaststellen van de duur van de verlaging is de ernst van de gedraging
leidend. Voor lichte overtredingen (overtreding van de in artikel 18, vierde
lid, onderdeel b, f en g, van de Participatiewet genoemde verplichtingen)
bedraagt de duur1 maand. Voor zware overtredingen (overtreding van de in artikel
18, vierde lid, onderdeel a, c, d, e en h, van de Participatiewet) bedraagt de
duur2 maanden.Artikel 10. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste
instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen
alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt
een gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag
is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in ieder
geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid moet
worden aangemerkt als een geüniformeerde arbeidsverplichting (zie de artikelen
9, eerste lid, onderdeel a, en 18, vierde lid, onderdeel g, van de
Participatiewet). Is sprake van het door eigen toedoen niet behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid, dan moet afstemming plaatsvinden volgens de
regels van artikel 18 van de Participatiewet en artikel 10 en 16, derde lid, van
deze verordening.Op grond van artikel 12 van deze verordening kan een verlaging worden opgelegd
wegens het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de
hoogte van het benadelingsbedrag. Dat is in dit geval het gedeelte van de
uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt
gedaan.Bijstand in de vorm van een geldleningAls sprake is van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan het college
tevens besluiten de bijstand in de vorm van een geldlening te verstrekken. Dit
volgt uit artikel 48, tweede lid, onderdeel b, van de Participatiewet. Als het
college besluit beide instrumenten te gebruiken (leenbijstand én verlaging) moet
het wel voldoende acht slaan op het totale effect hiervan voor de
bijstandsgerechtigde.Artikel 11. Zeer ernstige misdragingenParticipatiewet (eerste lid)Onder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te worden verstaan:
elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met een persoon of het
ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld schoppen, slaan of
het (dreigen met) gooien van voorwerpen naar een persoon. Ook het toebrengen van
schade aan een gebouw of inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van
pogingen daartoe in enige vorm wordt als zeer ernstige misdraging gezien.
Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende
persoon of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens
evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens als zeer ernstige
misdraging te beschouwen. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'.Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de
uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties (college, SVB
en re-integratiebedrijven) tijdens het verrichten van hun werkzaamheden. Met de
zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden' wordt aangegeven dat de
misdraging dient plaats te vinden in het kader van de uitvoering van de
Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar buiten werktijd tegen
komen: dan is alleen het strafrecht van toepassing.Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer
ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel
9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf.
Vóór 1 januari 2015 was dit een onzelfstandige verplichting. Om een
belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstige misdragingen, moest sprake
zijn van een samenhang tussen de zeer ernstige misdragingen met het niet nakomen
van een of meer verplichtingen die voortvloeien uit de toenmalige WWB, IOAW of
IOAZ.IOAW en IOAZ (tweede lid)Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
wordt beschouwd. Ook verbaal geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'. Het college kan alleen een verlaging opleggen als er een verband
bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het
vaststellen van het recht op een uitkering. De IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het recht
op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich zeer ernstig
misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet) nakomen van een (andere)
aan de uitkering verbonden verplichting. Vandaar dat in het tweede lid wordt
bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder
omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van IOAW of
IOAZ. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van een
(andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit
eigen beweging stennis maken - dan is binnen de IOAW en IOAZ tegen deze
gedraging geen sanctie mogelijk.Artikel 12. Niet nakomen van overige verplichtingenDeParticipatiewet geeft het college de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Artikel 55
van de Participatiewet biedt daartoe de mogelijkheid en beperkt deze tot een
viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand, en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de bijstand.
De hoogte van de verlaging is in deze verordening per categorie verschillend
vastgesteld. Omdat de verplichtingen die het college op grond van artikel 55 van
de Participatiewet kan opleggen een zeer individueel karakter hebben, kan het
voorkomen dat de in de verordening vastgestelde verlaging niet is afgestemd op
de individuele omstandigheden van een belanghebbende. Het college zal daarom
altijd rekening moeten houden met de individualiseringsbepaling van artikel 18,
eerste lid, van de Participatiewet. Deze bepaling verplicht het college de
bijstand af te stemmen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In individuele gevallen kan dus worden afgeweken van de in dit
artikel vastgestelde verlaging.Artikel 13. Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen worden
geschonden Het eerste lid regelt samenloop als sprake is van één
gedraging die schending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd
in deze verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de
hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de
hoogste verlaging is gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden geschonden Het tweede regelt samenloop als
sprake is van meerdere gedraging die schending opleveren van één of meerdere
verplichtingen, die zijn genoemd in deze verordening, artikel 18, vierde lid,
van de Participatiewet of in beide regelingen. Dit wordt 'meerdaadse samenloop'
genoemd. In dat geval wordt voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging
toegepast. Deze verlagingen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Dit is
anders als dit niet verantwoord is. Hierbij spelen factoren zoals de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van een
belanghebbende een rol. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de individuele
omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een verlaging kan worden opgelegd
als sprake is van een verlagingswaardige gedraging die tevens een boetewaardige
gedragingen is. Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze verordening
opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht oplevert, kan de
schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat
schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake is van
samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het college in het
individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse
samenloop ligt het voor de hand één sanctie op te leggen. Het college bepaalt of
al dan niet een boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen verlaging
meer opgelegd (derde lid). Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren
door het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover sprake is van een
gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast kan het college in
dit geval nog een of meer maatregelen opleggen, waarbij bij de hoogte van de
afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden met de boete en de eventuele
andere maatregelen (vierde lid).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet benoemde verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, is het voorgaande ook van toepassing.Artikel 14. HerhalingVerdubbeling duur verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is
van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt geschonden,
wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Een verlaging kan nooit
hoger zijn dan honderd procent. Daarom is bij gedragingen waar relatief zware
verlagingen voor gelden, gekozen voor een verdubbeling van de duur van de
maatregel in plaats van de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de
eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook als
wegens dringende redenen – op grond van artikel 4, tweede lid, van deze
verordening en eventueel 18, tiende lid, van de Participatiewet – is afgezien
van het opleggen van een verlaging. Dit geldt ook als van afstemming op grond
van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet is afgezien van het opleggen
van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
herhaling deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
verlaging is opgelegd, is verzonden.Verdubbeling hoogte verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is
van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting wordt geschonden,
wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de hoogte of duur van de verlaging. Voor lichte verlagingen is
gekozen voor een verdubbeling van de hoogte van de verlaging.Herhaling op herhaling bij niet geüniformeerde
arbeidsverplichtingenOok in het geval dat een belanghebbende voor een derde of volgende keer een niet
geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de herhalingsbepaling van artikel
16, eerste of tweede lid, van deze verordening van toepassing. Dit wordt tot
uitdrukking gebracht door het woord "telkens" in de herhalingsbepaling. Voor
toepassing van de herhalingsbepaling is vereist dat het opnieuw schenden van
dezelfde verplichting plaatsvindt binnen twaalf maanden na bekendmaking van het
vorige besluit waarmee een verlaging is toegepast. Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt – evenals bij de eerste
keer herhaling – dat ofwel de hoogte ofwel de duur van de oorspronkelijke
verlaging wordt verdubbeld. Bij lichte gedragingen geldt een verdubbeling van de
hoogte van de verlaging. Bij zware gedragingen geldt een verdubbeling van de
duur van de verlaging.Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlaging verdubbeld.
Dit is de verlaging die geldt bij een eerste schending van de verplichting. Er
is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur van de vorige verlaging te
verdubbelen. Uitgangspunt is verdubbeling van de hoogte of de duur van de
oorspronkelijke verlaging. Hiermee wordt stapeling van verdubbeling van de
verlaging voorkomen. Eenzelfde gedraging vereist voor herhalingVoor herhaling als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat sprake
moet zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de
eerste verlaging is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichting wordt
geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de verwijtbare gedraging worden
aangemerkt als een eerste schending van een verplichting. Heeft een persoon zich
zeer ernstig misdragen (artikel 11) binnen twaalf maanden nadat een verlaging is
opgelegd wegens het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (artikel 7, onderdeel a), dan is
geen sprake van herhaling aangezien het niet "eenzelfde gedraging" betreft.
Evenmin is sprake van herhaling als een belanghebbende niet meewerkt aan het
opstellen van een plan van aanpak (artikel 7, onderdeel b, onder 1°) en
vervolgens een opgedragen tegenprestatie niet verricht (artikel 7, onderdeel b,
onder 4°). Ook dan is geen sprake van eenzelfde gedraging aangezien twee
verschillende verplichtingen zijn geschonden. Herhaling schending geüniformeerde arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een belanghebbende een
eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de verlaging honderd procent gedurende 3
maanden. Dit valt binnen de in artikel 18, zesde lid, van de Participatiewet
gegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige
maatregel, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie maanden (artikel
18, zevende en achtste lid, van de Participatiewet).Artikel 15. Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de IOAZ
bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een belanghebbende,
kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar dit nalaat. Dit is
een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag of een verlaging moet
worden toegepast, zal pas aan de orde komen als het college zich een oordeel
heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering. Deze beoordeling
gaat in beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weigering
geen sprake is, kan op grond van deze verordening een verlaging worden
toegepast. Artikel 17 van deze verordening is derhalve bedoeld om samenloop te
voorkomen.Artikel 16. Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkering Artikel 20, eerste lid, van de IOAW en artikel 20, tweede lid, van de IOAZ geeft
het college de bevoegdheid om de uitkering tijdelijk of blijvend te weigeren
naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in of op grond van
artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben kunnen verwerven, indien:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden ten
grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk
Wetboek en de belanghebbende ter zake een verwijt kan worden
gemaakt;
de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de
belanghebbende zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren
waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou
kunnen worden gevergd.
de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden;
of
de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid
verkrijgt.
Als sprake is van een situatie die valt onder a of b dan kan het college de
uitkering tijdelijk weigeren. Beide situaties spelen zich af voorafgaand aan de
aanvraag van de uitkering. Als sprake is van een situatie die valt onder c of d
dan kan het college de uitkering blijvend weigeren. Beide situaties spelen zich
af tijdens de uitkering.Artikel 17. Herziening verlagingDe kortingen op een uitkering zijn bedoeld om het gedrag van een
uitkeringsgerechtigde te sturen, zodat men goed meewerkt aan re-integratie.
Mocht een uitkeringsgerechtigde zich niet aan zijn verplichtingen houden, is een
korting op zijn plaats. Echter, zodra de uitkeringsgerechtigde weer meewerkt, is
vasthouden door het college aan de korting niet meer op zijn plaats.Aldus besloten in de openbare vergadering van 27 oktober 2014de voorzitter,de griffier,