CVDR352557_1Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ WIL 2015nlregelingWerk en Inkomen Lekstroom2018-04-06VianenLopikIJsselsteinAfstemmingsverordening IOAW en IOAZ WILartikel 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemersartikel 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenalgemeen bestuurmaatschappelijke zorg en welzijn2014-12-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-03-31nieuwe regeling22352/2014GeenGeenAfstemmingsverordening IOAW en IOAZ WIL 2015Het algemeen bestuur van de gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen
Lekstroom;gezien het voorstel van het dagelijks bestuur van 18 december 2014;gelet op artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigenbesluit vast te stellen de Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ
WIL 20151Begrippen
In deze verordening wordt verstaan onder:
IOAW: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers;
IOAZ: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ);
Algemeen bestuur: het algemeen bestuur van de
gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen
Lekstroom;
Dagelijks bestuur: het dagelijks bestuur van Werk en
Inkomen Lekstroom;
Belanghebbende: iemand die een uitkering ontvangt op
grond van de IOAW respectievelijk de IOAZ;
Uitkering: een uitkering op grond van de IOAW
respectievelijk de IOAZ;
Uitkeringsnorm: de op belanghebbende van toepassing
zijnde netto grondslag, bedoeld in artikel 5 lid 4 IOAW
respectievelijk IOAZ;
Grondslag: de grondslag van de uitkering als bedoeld in
artikel 5 IOAW respectievelijk IOAZ.
Verlaging: het verlagen van de uitkering op grond van
artikel 20 IOAW respectievelijk IOAZ;
WIL: Werk en Inkomen Lekstroom
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die
niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen (IOAZ), de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) en de Gemeentewet.
2Het besluit tot opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging van de uitkering als
bedoeld in de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers en de artikelen 20 en 38, twaalfde lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen worden in ieder geval vermeld:
de reden van de verlaging;
de duur van de verlaging;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd,
en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.
3Horen van belanghebbende
Voordat een verlaging wordt opgelegd wordt de
belanghebbende in de gelegenheid gesteld om zijn
zienswijze naar voren te brengen. Hiervan wordt verslag
gedaan.
Het naar voren brengen van de zienswijze van de
belanghebbende kan achterwege gelaten worden
indien:
de vereiste spoed zich hiertegen verzet;
de belanghebbende al eerder in de gelegenheid is
gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen en
zich sindsdien geen nieuwe feiten en
omstandigheden hebben voorgedaan;
de belanghebbende niet heeft voldaan aan een
verzoek van het bevoegd gezag of een derde aan wie
het dagelijks bestuur met toepassing van artikel 7
van de Participatiewet werkzaamheden heeft
uitbesteed, om binnen een gestelde termijn
inlichtingen te verstrekken, als bedoeld in
artikel 17 van de wet, of;
het dagelijks bestuur het naar voren brengen van
de zienswijze niet nodig acht voor het vaststellen
van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid.
belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te
willen maken;
belanghebbende niet binnen een redelijke termijn
(twee weken) heeft gereageerd op het verzoek zijn
zienswijze naar voren te brengen.
Bij een afstemming van 20% of hoger wordt de gelegenheid
tot het naar voren brengen van een zienswijze in elk
geval gegeven.
4Afzien van verlaging
Het dagelijks bestuur ziet af van het opleggen van een
verlaging indien:
Elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt;
De gedraging meer dan één jaar voor constatering
heeft plaatsgevonden.
Het dagelijks bestuur kan afzien van een verlaging als
het daarvoor dringende redenen aanwezig acht.
Wanneer het dagelijks bestuur afziet van het opleggen
van een verlaging op grond van dringende redenen, wordt
belanghebbende schriftelijk mededeling gedaan.
5Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging
De verlaging wordt opgelegd met ingang van:
de ingangsdatum van de uitkering, wanneer een
gedraging heeft plaatsgevonden voordat het recht
op uitkering is ingegaan, of;
de eerste dag van de kalendermaand volgend op de
maand waarin de beschikking tot het opleggen van
de verlaging is afgegeven.
Indien de verlaging niet kan worden opgelegd omdat de
uitkering is beëindigd of ingetrokken, kan de verlaging
alsnog gerealiseerd worden door middel van herziening
van de eerder verstrekte uitkering.
Indien een verlaging niet of niet volledig is uitgevoerd
met toepassing van lid 1 of lid 2 vanwege intrekking of
beëindiging, kan wanneer belanghebbende binnen twaalf
maanden na intrekking of beëindiging van de uitkering
opnieuw een uitkering aanvraagt, rekening worden
gehouden met het verwijtbare gedrag. De aanvraag dient
bijgeval rechtstreeks verband te houden met het
verwijtbare gedrag.
6Samenloop
In geval van één gedraging waarbij meerdere
verplichtingen worden geschonden, waarbij verlaging van
verschillende hoogten kunnen worden opgelegd, wordt de
hoogste verlaging opgelegd.
In geval van meerdere gedragingen waarbij meerdere
verplichtingen worden geschonden, waarbij verschillende
verlagingen kunnen worden opgelegd, worden de
percentages bij elkaar opgeteld (tot een maximum van
100%).. Alleen wanneer zeer dringende redenen zich
daartegen verzetten kunnen de verlagingen na elkaar
worden opgelegd.
Indien het dagelijks bestuur de uitkering op grond van
artikel 20 eerste lid IOAW of artikel 20 tweede lid
IOAZ, blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die
tot deze weigering heeft geleid tevens op grond van deze
verordening tot een verlaging zou kunnen leiden, blijft
een verlaging ter zake van die gedraging achterwege.
7Gedragingen IOAW en IOAZ
Gedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op
grond van de artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of
de artikelen 37 en 38 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen niet of
onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:a.eerste categorie: het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen of het niet tijdig
laten verlengen van de registratie;b. tweede
categorie:1°. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;2°. het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
bestuur aangeboden voorziening als bedoeld in de artikelen 36,
eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of de artikelen 36, eerste lid, en artikel
37, eerste lid, onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen,
voor zover dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of
tot voortijdige beëindiging van die voorziening;3°. het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de
verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel
e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel 37, eerste
lid, onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen niet te
willen nakomen, wat heeft geleid tot het intrekken van de
ontheffing van de arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder als
bedoeld in artikel 38, eerste lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 38, eerste lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;4°. het niet of onvoldoende verrichten van een door het bestuur
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in artikel
37, eerste lid, onderdeel f, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of
artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen;c. derde
categorie:1°. het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;2°. het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;3°. het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid als bedoeld in artikel 20, eerste lid,
onder a of b, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of artikel
20, tweede lid, onder a of b, van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen;4°. het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
bestuur aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling
als bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid,
onderdeel e, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de
artikelen 36, eerste lid, en 37, eerste lid, onderdeel e, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, voor zover dit heeft
geleid tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige
beëindiging van die voorziening.
8Hoogte en duur van de verlaging
De verlaging, bij gedragingen als bedoeld in artikel 7 wordt
vastgesteld op:
a. 10 procent van de grondslag gedurende één maand
bijgedragingen van de eerste categorie;
50 procent van de grondslag gedurende één maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
100 procent van de grondslag gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie.
9Recidive en volharding
Wanneer de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit, waarbij een verlaging
wordt opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een
verwijtbare gedraging van dezelfde of een hogere
categorie, wordt de verlaging als bedoeld in artikel 8 a
en b verdubbeld in hoogte. Bij een verlaging uit de
derde categorie wordt de duur verdubbeld.
Wanneer belanghebbende zich vervolgens opnieuw binnen
twaalf maanden na bekendmaking van het besluit, waarbij
de verlaging wordt opgelegd zoals bedoeld in lid 1,
schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging, wordt de
verlaging die is opgelegd vanwege recidive (zoals
bedoeld in lid 1) verdubbeld tot een maximum van 100%.
Bij herhaling wordt vervolgens steeds de duur
verdubbeld. Bij een maatregel uit de derde categorie
wordt steeds de duur verdubbeld.
10Zeer ernstige misdragingen
Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt
tegenover personen en instanties die zijn belast met de
uitvoering van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers als
bedoeld in artikel 37, eerste lid, onder g, van die wet
of tegenover personen en instanties die zijn belast met
de uitvoering van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen
als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onder g, van die
wet, wordt een verlaging opgelegd van:
20% van de grondslag gedurende een maand, bij
verbale uitingen of gedragingen zoals schelden of
bedreigen in het algemeen;
30% van de grondslag gedurende een maand, bij
schade aan eigendommen of goederen in gebruik bij
het dagelijks bestuur;
50% van de grondslag gedurende een maand, bij
verbale gedragingen (zoals schelden, beledigen)
tegen de persoon;
100% van de grondslag gedurende een maand, bij
mondelinge of schriftelijke bedreiging gericht
tegen de persoon;
100% van de grondslag gedurende een maand bij
lichamelijk geweld, al dan niet met letsel tot
gevolg.
Het dagelijks bestuur houdt rekening met de ernst van
het wangedrag, de mate van verwijtbaarheid en de
persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende.
Naast de verlaging kan door of namens het dagelijks
bestuur aangifte worden gedaan bij de politie en/of kan
de toegang tot het gebouw van Werk en Inkomen Lekstroom
worden ontzegd. De duur van de ontzegging is gekoppeld
aan de ernst van het wangedrag.
Indien de belanghebbende zich opnieuw zeer ernstig
misdraagt gelden de bepalingen van artikel 9. Hierbij
geldt echter geen verjaringstermijn.
11Mislopen voorliggende voorzieningen
Als door eigen toedoen geen gebruik wordt of kan worden
gemaakt van een voorliggende voorziening wordt een
verlaging opgelegd van 50% van de grondslag gedurende
een maand, indien ten gevolge van de gedraging uitkering
wordt aangevraagd en toegekend.
Artikel 9 is van toepassing. Hierbij geldt geen
verjaringstermijn.
12.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZAls het bestuur de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers of artikel 20, tweede lid, van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot deze
weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een
verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die
gedraging achterwege. 13.Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of IOAZ-uitkering
Het bestuur kan de uitkering tijdelijk weigeren naar de
mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in of
op grond van artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben
kunnen verwerven, als:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een
dringende reden ten grondslag ligt in de zin van
artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek
en een persoon ter zake een verwijt kan worden
gemaakt, of
de dienstbetrekking is beëindigd door of op
verzoek van een persoon zonder dat aan de
voortzetting ervan zodanige bezwaren waren
verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs
niet van hem zou kunnen worden gevergd.
Het bestuur kan de uitkering blijvend weigeren naar de
mate waarin de belanghebbende inkomen als bedoeld in of
op grond van artikel 8 van de IOAW van de IOAZ zou
hebben kunnen verwerven, als een persoon:
nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te
aanvaarden, of
door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde
arbeid verkrijgt.
14Intrekken oude verordeningDe Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ WIL, vastgesteld op 20 juni 2013,
wordt ingetrokken.15Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
IOAW en IOAZ WIL.
Aldus vastgesteld in de vergadering van het algemeen bestuur van de
Gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen Lekstroom, gehouden op 18
december 2014.de secretaris, de voorzitter, dhr. R. Esser dhr. C. van Dalen TOELICHTINGAlgemene toelichting Sinds 1 juli 2010 hebben de gemeenten de mogelijkheid een IOAW of IOAZ
uitkering te verlagen of te weigeren indien een belanghebbende de aan
het recht op uitkering verbonden verplichtingen niet of onvoldoende
nakomt (artikel 20 IOAW en artikel 20 IOAZ). De gemeenten ergo de WIL
moet het beleid vastleggen in een verordening (artikel 35 lid 1
onderdeel b IOAW en artikel 35 lid 1 onderdeel b IOAZ).Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de IOAW
en IOAZ. Deze moet worden opgelegd bij een schending van de
inlichtingenplicht en komt in de plaats van de verlaging van de
uitkering.Artikelsgewijze toelichting Artikel 1 BegrippenBegrippen die al zijn omschreven in de IOAW, de IOAZ, de Algemene wet
bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet afzonderlijk
gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Artikel 2Het besluit tot opleggen van een
verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt
plaats door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een
belanghebbende bezwaar en beroep indienen. In dit artikel is aangegeven
wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen
vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan vooral uit het
motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat
een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.Artikel 3 Horen van belanghebbendeVoordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld om zijn zienswijze kenbaar te maken. Dit kan zowel
in persoon als schriftelijk. Het tweede lid bepaalt dat in de onderdelen
a tot en met f beschreven situaties geen zienswijze van de
belanghebbende behoeft te worden ingewonnen.Het derde lid bepaalt ten slotte dat als de maatregel 20% of meer
bedraagt, er altijd een zienswijze wordt gevraagd.Artikel 4. Afzien van verlaging Afzien van verlagen (eerste lid) Het afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid” ontbreekt, is overgenomen uit artikel 20 lid 3 IOAW en
artikel 20 lid 3 IOAZ. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van verwijtbaarheid (zie CRvB
24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, LJN AD4887). Het is aan het bestuur te
beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt aan het
betreffende gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van
verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om
bij toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen (zie artikel 9
van deze verordening). Een andere reden om af te zien van het opleggen
van een verlaging is dat de gedraging te lang geleden heeft
plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de effectiviteit (“lik op stuk”)
is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de gedraging heeft
plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 4 lid 1
onderdeel b van deze verordening dat het dagelijks bestuur geen
verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden
hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een
uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de
vraag of de WIL overgaat tot het opleggen van een verlaging. Afzien van verlagen in verband met dringende redenen (tweede en derde
lid) In artikel 4 lid 2 van deze verordening is geregeld dat kan worden
afzien van het opleggen van een verlaging indien daarvoor dringende
redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een algemene verplichting
tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen moeten echter
mogelijk zijn indien voor de belanghebbende onaanvaardbare consequenties
zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel
bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking
van het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen
zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op
voorhand worden vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een
mindere mate van verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en
anderzijds aan de financiële of sociale gevolgen voor belanghebbende
en/of diens gezin. Daarbij moet worden opgemerkt dat ernstige financiële
gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van een verlaging af te zien,
aangezien dit inherent is aan het verlagen van een uitkering. Het doen van een schriftelijke mededeling dat het dagelijks bestuur
afziet van het opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is
van belang in verband met eventuele recidive (artikel 4 derde lid van
deze verordening). Het opleggen van een verlaging bij recidive is
geregeld in artikel 9 van deze verordening.Artikel 5. Ingangsdatum en tijdvak van een verlagingHet opleggen van een verlaging vindt plaats door het verlagen van de
uitkering. Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering; of
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de
eerstvolgende maand(en).
Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt,
is de gemakkelijkste methode. Dan hoeft namelijk niet te worden
overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering van het te
veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een
verlaging wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de
kalendermaand, die volgt op de kalendermaand waarin het besluit bekend
is gemaakt. Voor de berekening van de hoogte van de verlaging moet
worden uitgegaan van de voor die maand geldende norm. Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering te verlagen. In die
gevallen dient de verlaging (het afstemmingsbesluit) met terugwerkende
kracht te worden toegepast (zie tweede lid). Het besluit tot verlaging
dat in dat geval wordt genomen, is een bijzondere vorm van herziening
van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot teveel verstrekte
uitkering. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit teveel
is verstrekt kan met toepassing van artikel 25 lid 2 IOAW en IOAZ,
worden teruggevorderd. Hierbij moet wel worden bedacht dat afstemming
met terugwerkende kracht niet altijd mogelijk is. Als alle uitkering
over de betreffende periode is ingetrokken en teruggevorderd, resteert
er niets meer om af te stemmen. Als de gedraging schending van de
inlichtingenplicht betreft kan aangifte worden gedaan bij het OM , ook
als de vordering minder bedraagt dan de aangiftegrens (uitzondering 5 in
de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude). Artikel 6 Samenloop van gedragingen De regeling voor samenloop ziet op twee mogelijke situaties. Enerzijds
is de situatie geregeld dat sprake is van één gedraging die schending
van meerdere verplichtingen oplevert. In het geval sprake is van één
gedraging die schending oplevert van meerdere in deze verordening
geregelde verplichtingen moet worden uitgegaan van de verplichting
waarop de hoogste verlaging van toepassing is (eerste lid). Anderzijds is de situatie geregeld waarin sprake is van verschillende
gedragingen (meerdaadse samenloop, tweede lid). In dit geval moet voor
iedere afzonderlijke gedraging een verlaging worden opgelegd, tenzij dit
niet verantwoord is. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de
individuele omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden
uitgesmeerd. Indien sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze
verordening opgenomen verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, kan de schending van deze verplichtingen
niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat schending van de
inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake
is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het
bestuur in het individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt
opgelegd. Bij eendaadse samenloop ligt het voor de hand één sanctie op
te leggen, waarbij de zwaarste sanctie wordt opgelegd, ongeacht of dit
een boete of afstemming is. Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de
hand de gedraging te sanctioneren door het opleggen van een bestuurlijke
boete voor zover sprake is van een gedraging waarin ook een beboetbare
gedraging zit. Daarnaast kan het bestuur in dit geval nog een of meer
verlagingen (op grond van de afstemmingsverordening) opleggen, waarbij
bij de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden
met de boete en de eventuele andere maatregelen. Het dagelijks bestuur is op grond van artikel 20 IOAZ respectievelijk
artikel 20 IOAZ bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren
als een belanghebbende, kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen
verwerven, maar dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van
het dagelijks bestuur. De vraag of een verlaging moet worden toegepast,
zal pas aan de orde komen als het dagelijks bestuur zich een oordeel
heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering. Deze
beoordeling gaat in beginsel voor. Pas als het dagelijks bestuur
concludeert dat van een weigering geen sprake is, kan op grond van deze
verordening een verlaging worden toegepast. Artikel 7 CategorieënDe artikelen 7 en 8 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In
artikel 7 worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en IOAZ
geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7,
zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel
8 een gewicht toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De
categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging
wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen
heeft voor het niet aanvaarden, verkrijgen of behouden van betaalde
arbeid.Artikel 8 Hoogte en duur van de maatregelZie de toelichting bij artikel 7 Artikel 9 RecidiveIndien binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de
hoogte of duur van de verlaging. Een verlaging kan nooit hoger zijn dan
100%. Daarom is bij gedragingen waar relatief zware verlagingen voor
gelden, gekozen voor een verdubbeling van de duur van de maatregel in
plaats van de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de
eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging,
ook indien wegens dringende redenen is afgezien van het opleggen van een
verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid
afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing
van recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de
aanvang van de termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het
besluit waarmee de verlaging is opgelegd is verzonden. Is sprake van een herhaalde recidive, dan wordt de maatregel verdubbeld
tot maximaal 100%, daarna wordt telkens de duur van de maatregel
verdubbeld.Artikel 10. Zeer ernstige misdragingen Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van
verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in
alle gevallen als onacceptabel wordt beschouwd. Het bestuur kan alleen
een verlaging opleggen indien er een verband bestaat tussen de ernstige
misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het vaststellen van het
recht op een uitkering. De IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het
recht op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich
zeer ernstig misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet)
nakomen van een (andere) aan de uitkering verbonden verplichting (zie
bijvoorbeeld CRvB 06-07-2010, nr. 08/2025 WWB, LJN BN0660). Indien een
belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van een (andere)
aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit
eigen beweging stennis maken - dan is binnen de IOAW en IOAZ tegen deze
gedraging geen sanctie mogelijk. Een belanghebbende heeft ook een inlichtingenplicht jegens het UWV.
Daarom kan geconcludeerd worden dat ook zeer ernstige misdragingen
jegens (medewerkers van) het UWV, zouden kunnen leiden tot een verlaging
van de bijstand op grond van de afstemmingsverordening. Het zich zeer
ernstig misdragen jegens het dagelijks bestuur omvat tevens het zich
misdragen jegens een medewerker van het re-integratiebureau, omdat deze
personen werken in opdracht van het dagelijks bestuur en de misdraging
van negatieve invloed is op de op belanghebbende uit hoofde van de IOAW
en IOAZ rustende verplichting tot arbeidsinschakeling (zie Rechtbank
Rotterdam 26-03-2008, nr. 07/1478, LJN BC9884). Artikel 11. Mislopen voorliggende voorzieningenAan de uitkering ligt het beginsel ten grondslag dat eenieder in eerste
instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer
dat niet mogelijk is, kan men een beroep doen op een uitkering.
Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een
beroep op uitkering te voorkomen. Leidt een gedraging ertoe dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
uitkering, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in
ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden
dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen
op uitkering): • het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering; • het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening. Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid
is een gedraging die ook zou kunnen worden gekwalificeerd als een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in
het bestaan. Vanwege de samenhang met de arbeidsverplichtingen is er
echter voor gekozen deze gedraging onder te brengen in artikel 7 van
deze verordening. Artikel 12. Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZ
Het bestuur is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de
IOAZ bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een
belanghebbende, kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven,
maar dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van het bestuur.
De vraag of een verlaging moet worden toegepast, zal pas aan de orde
komen als het bestuur zich een oordeel heeft gevormd over de eventuele
weigering van de uitkering. Deze beoordeling gaat in beginsel voor. Pas
als het bestuur concludeert dat van een weigering geen sprake is, kan op
grond van deze verordening een verlaging worden toegepast. Artikel 17
van deze verordening is derhalve bedoeld om samenloop te voorkomen. Artikel 13. Blijvend en tijdelijk weigeren IOAW- of
IOAZ-uitkering Artikel 20, eerste lid, van de IOAW en artikel 20, tweede lid, van de
IOAZ geeft het bestuur de bevoegdheid om de uitkering tijdelijk of
blijvend te weigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als
bedoeld in of op grond van artikel 8 van de IOAW of de IOAZ zou hebben
kunnen verwerven, indien:
aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden
ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek en de belanghebbende ter zake een verwijt kan
worden gemaakt;
de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de
belanghebbende zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige
bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs
niet van hem zou kunnen worden gevergd.
de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te
aanvaarden; of
de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde
arbeid verkrijgt.
Als sprake is van een situatie die valt onder a of b dan kan het bestuur
de uitkering tijdelijk weigeren. Beide situaties spelen zich af
voorafgaand aan de aanvraag van de uitkering. Als sprake is van een
situatie die valt onder c of d dan kan het bestuur de uitkering blijvend
weigeren. Beide situaties spelen zich af tijdens de uitkering.Artikel 14. Intrekken oude verordening Behoeft geen verdere toelichting.Artikel 15 Inwerkingtreding en citeertitelBehoeft geen verdere toelichting.