CVDR352428_1Afstemmingsverordening Participatiewet WIL 2015nlregelingWerk en Inkomen Lekstroom2018-04-06VianenLopikIJsselsteinAfstemmingsverordening Participatiewet WILArtikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a en e van de Participatiewetalgemeen bestuurmaatschappelijke zorg en welzijn2014-12-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-03-31nieuwe regeling22350/2014GeenGeenAfstemmingsverordening Participatiewet WIL 2015Het algemeen bestuur van de gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen
Lekstroom; gezien het voorstel van het dagelijks bestuur van 18 december 2014;gelet op artikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a en e, van de
Participatiewet;besluit vast te stellen deAfstemmingsverordening Participatiewet WIL 20151.Algemene bepalingen1.BegrippenIn deze verordening wordt verstaan onder:
bijstandsnorm: toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in
artikel 5, onderdeel c, van de Participatiewet;
uitkering: algemene bijstand op grond van de
Participatiewet;
geüniformeerde arbeidsverplichtingen: in de Participatiewet
opgenomen arbeidsverplichtingen op grond van artikel 18, vierde
lid;
niet geüniformeerde arbeidsverplichtingen: verplichtingen op
grond van de artikelen 9, 9a en 55 van de Participatiewet;
alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet
nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de
Participatiewet en de Algemene wet bestuursrecht.
2.Het besluit tot opleggen van een verlagingIn het besluit tot het opleggen van een verlaging van de uitkering als
bedoeld in de artikelen 9a twaalfde lid en 18, tweede, vijfde en zesde
lid, van de Participatiewet, worden in ieder geval vermeld:
de reden van de verlaging;
de duur van de verlaging;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd,
en
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.
3.Horen van belanghebbende1.Voordat een verlaging wordt opgelegd wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld om zijn zienswijze naar voren te brengen.
Hiervan wordt verslag gedaan.2.Het naar voren brengen van de zienswijze van de belanghebbende kan
achterwege gelaten worden indien:
de vereiste spoed zich hiertegen verzet;
de belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten en omstandigheden hebben voorgedaan;
de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het
bevoegd gezag of een derde aan wie het dagelijks bestuur met
toepassing van artikel 7 van de Participatiewet
werkzaamheden heeft uitbesteed, om binnen een gestelde
termijn inlichtingen te verstrekken, als bedoeld in artikel
17 van de wet, of;
het dagelijks bestuur het naar voren brengen van de
zienswijze niet nodig acht voor het vaststellen van de ernst
van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid.
belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen
maken;
belanghebbende niet binnen een redelijke termijn (twee
weken) heeft gereageerd op het verzoek zijn zienswijze naar
voren te brengen.
3.Bij een afstemming van 20% of hoger wordt de gelegenheid tot het
naar voren brengen van een zienswijze in elk geval gegeven.4.Afzien van verlaging1.Het dagelijks bestuur ziet af van het opleggen van een verlaging
indien:
Elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt;
De gedraging meer dan één jaar voor constatering heeft
plaatsgevonden.
2.Het dagelijks bestuur kan afzien van het opleggen van een verlaging
als het daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Wanneer het dagelijks bestuur afziet van het opleggen van een
verlaging op grond van dringende redenen, wordt belanghebbende
schriftelijk mededeling gedaan.5.Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging1.De verlaging wordt opgelegd op de uitkering of bijzondere bijstand
die is verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet
met ingang van:
de ingangsdatum van de uitkering, wanneer een gedraging
heeft plaatsgevonden voordat het recht op bijstand is
ingegaan, of;
de eerste dag van de kalendermaand volgend op de maand
waarin de gedraging heeft plaatsgevonden;
2.Indien de verlaging niet kan worden opgelegd omdat de uitkering is
beëindigd of ingetrokken, kan de verlaging alsnog worden
gerealiseerd door middel van herziening van de eerder verstrekte
uitkering.3.Indien een verlaging niet of niet volledig is uitgevoerd met
toepassing van lid 1 of lid 2 vanwege intrekking of beëindiging, kan
wanneer belanghebbende binnen twaalf maanden na intrekking of
beëindiging van de uitkering opnieuw een uitkering aanvraagt,
rekening worden gehouden met het verwijtbare gedrag. De aanvraag
dient bijgeval rechtstreeks verband te houden met het verwijtbare
gedrag.6.Berekeningsgrondslag1.Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan een verlaging worden toegepast
op de bijzondere bijstand als:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Participatiewet, of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als
‘bijstandsnorm inclusief de op grond van artikel 12 van de
Participatiewet verleende bijzondere bijstand’.4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in de
hoofdstukken 2, 3 en 4 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de
verleende bijzondere bijstand’.2.Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met betrekking
tot de arbeidsinschakeling7.Gedragingen ParticipatiewetGedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grond
van de artikelen 9, 9a en 55 van de Participatiewet niet of onvoldoende
wordt nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
eerste categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende
bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen of
het niet tijdig laten verlengen van de registratie;
Het zich niet onderwerpen aan een noodzakelijke
behandeling van medische aard, gerelateerd aan
re-integratie.
b. tweede categorie:
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren
en evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a
van de Participatiewet;
het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de
artikelen 9, eerste lid, of 55 van de Participatiewet, voor
zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar,
gedurende vier weken na een melding als bedoeld in artikel 43,
vierde en vijfde lid, van de Participatiewet, voor zover deze
verplichtingen niet worden genoemd in artikel 18, vierde lid,
van de Participatiewet;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel
b, van de Participatiewet niet te willen nakomen, wat heeft
geleid tot het intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht
voor een alleenstaande ouder, bedoeld in artikel 9a, eerste lid,
van de Participatiewet;[1]
het niet of onvoldoende verrichten van een door het dagelijks
bestuur opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in
artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de Participatiewet;
c. derde categorie: 7°.het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen in de gemeente van inwoning voor zover dit niet voortvloeit
uit een gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet.[1] Bij een strafbaar feit moet, op grond van het
Wetboek van strafvordering artikel 162, er verplicht aangifte worden
gedaan.8.Hoogte en duur van de verlagingDe verlaging, bij gedragingen als bedoeld in artikel 7 wordt vastgesteld
op:
10 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
50 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie.
3.Niet nakomen van geüniformeerde verplichtingen met betrekking tot de
arbeidsinschakeling9.Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingAls een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt
de verlaging 100 procent van de bijstandsnorm gedurende een maand.10.Verrekenen verlaging1.Het bedrag van de verlaging, bedoeld in artikel 9, wordt toegepast
over de maand van oplegging van de maatregel.2.In uitzonderlijke situaties bij zeer bijzondere omstandigheden kan
verrekening van de verlaging, in afwijking van lid 1, worden
toegepast over twee maanden, waarbij zowel aan de maand van
oplegging als aan de daaropvolgende maand de helft van de verlaging
wordt toebedeeld. Deze uitzonderlijke situatie en de zeer bijzondere
omstandigheden moeten schriftelijke worden gemotiveerd. 4.Overige gedragingen die leiden tot een verlaging11.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een verlaging als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de
Participatiewet wegens het door belanghebbende op onverantwoorde
wijze interen van zijn vermogen wordt de verlaging vastgesteld op
20% van de bijstandsnorm voor de duur dat belanghebbende in zijn
onderhoud had kunnen voorzien, wanneer hij op verantwoorde wijze
zijn vermogen had besteed. Onder verantwoorde besteding van het
vermogen wordt verstaan 1,5 keer de toepasselijke bijstandsnorm2.Als door eigen toedoen geen gebruik wordt of kan worden gemaakt van
een voorliggende voorziening wordt een verlaging vastgesteld op 50%
van de bijstandsnorm gedurende een maand, indien ten gevolge van de
gedraging algemene bijstand wordt aangevraagd en toegekend.3.Indien een belanghebbende zich naar het oordeel van het dagelijks
bestuur verwijtbaar gedraagt ten aanzien van de verplichting, zoals
in artikel 55 van de wet, of verplichtingen niet of onvoldoende
nakomt om over te gaan tot boedelscheiding of kinderalimentatie of
partneralimentatie te vorderen, wordt een verlaging vastgesteld op
20% van de bijstandsnorm gedurende een maand. 12.Zeer ernstige misdragingen1.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties die zijn belast met de uitvoering van de
Participatiewet als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van die wet,
wordt een verlaging opgelegd van:
20% van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij verbale
uitingen of gedragingen zoals schelden of bedreigen in het
algemeen;
30% van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij schade aan
eigendommen of goederen in gebruik van het dagelijks
bestuur;
50% van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij verbale
gedragingen (zoals schelden, beledigen) tegen de
persoon;
100% van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij
bedreiging gericht tegen de het eerste lid genoemde
personen;
100% van de bijstandsnorm gedurende een maand, bij fysiek
geweld, al dan niet met letsel tot gevolg, tegen medewerkers
van Werk & Inkomen Lekstroom:
2.Het dagelijks bestuur houdt rekening met de ernst van het wangedrag,
de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke omstandigheden van de
belanghebbende.3.Naast de maatregel kan door of namens het dagelijks bestuur aangifte
worden gedaan bij de politie en/of kan de toegang tot het gebouw van
Werk en Inkomen Lekstroom worden ontzegd. De duur van de ontzegging
is gekoppeld aan de ernst van het wangedrag.4.Indien de belanghebbende zich opnieuw zeer ernstig misdraagt, gelden
de bepalingen van artikel 15. Hierbij geldt echter geen
verjaringstermijn. 5.De bepalingen van lid 1 zijn ook toepassing in geval van uitingen of
gedragingen richting medewerkers door wie het dagelijks bestuur
werkzaamheden laat verrichten, zoals bedoeld in artikel 7 lid 4
Participatiewet. 13.Niet nakomen van overige verplichtingenAls een belanghebbende een door het dagelijks bestuur opgelegde
verplichting als bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet niet of
onvoldoende nakomt, wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt
vastgesteld op:
20 procent van de bijstandsnorm gedurende periode één maand, bij
het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken
tot arbeidsinschakeling;
20 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die verband
houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
bijstand;
40 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
vermindering van de bijstand;
100 procent van de bijstandsnorm gedurende één maand, bij het
niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die strekken tot
beëindiging van de bijstand.
5.Samenloop en recidive14.Samenloop van gedragingen1.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van meerdere
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt één verlaging
opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de verlaging
wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is
gesteld.2.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
één of meerdere in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet genoemde verplichtingen, wordt voor iedere
gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze verlagingen
worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende niet verantwoord is.3.Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van zowel een
in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, wordt geen
verlaging opgelegd, voor zover voor die schending een bestuurlijke
boete wordt opgelegd.4.Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren van
zowel een in deze verordening of artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet genoemde verplichting als een in artikel 17, eerste
lid, van de Participatiewet genoemde verplichting, waarvoor een
bestuurlijke boete kan worden opgelegd, wordt voor iedere gedraging
een afzonderlijke verlaging opgelegd, tenzij dit gelet op de ernst
van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden
van de belanghebbende niet verantwoord is.15.Recidive1.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, onder b of c, 12, eerste
lid, of 14 opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare
gedraging, wordt telkens de duur van de oorspronkelijke verlaging
verdubbeld.2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in de artikelen 7, onder a, of 13 opnieuw
schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging, wordt telkens
het percentage van de oorspronkelijke verlaging verdubbeld.3.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld artikel 7 derde categorie of artikel 18,
vierde lid, van de Participatiewet, opnieuw schuldig maakt aan een
verwijtbare gedraging, als bedoeld in artikel 7 derde categorie of
artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet, bedraagt de
verlaging honderd procent van de bijstandsnorm gedurende
tweemaanden.6.Slotbepalingen16.Intrekken oude verordeningDe Afstemmingsverordening WWB WIL, vastgesteld op 20 juni 2013, wordt
ingetrokken. 17.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
Participatiewet WIL.
Aldus vastgesteld in de vergadering van het algemeen bestuur van de
Gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen Lekstroom, gehouden op 18
december 2014.de secretaris, de voorzitter, dhr. R. Esser dhr. C. van Dalen Algemene toelichtingRechten en plichten in de ParticipatiewetHet bestuur van de gemeenschappelijke regeling Werk en Inkomen Lekstroom
(WIL) heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van
de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het beleid vastgelegd
worden in een verordening. Rechten en plichten zijn echter twee kanten
van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd verbonden aan
de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering.Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het
afstemmen van de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de
omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In
deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de
uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor
bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet recht worden gedaan aan
de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet
legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van
uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden
aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van de
uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de
beschikbare middelen van de bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate
waarin de verplichtingen worden nagekomen. De inspanningen die van de
bijstandsgerechtigde naar vermogen kunnen worden verwacht, spelen ook
een rol.Wanneer het dagelijks bestuur tot het oordeel komt dat een
bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate
nakomt, verlaagt het de uitkering. Er is dus geen sprake van een
bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het dagelijks bestuur af van een
dergelijke verlaging. Het dagelijks bestuur moet niettemin bij de
vaststelling van de verlaging rekening houden met de persoonlijke
omstandigheden en de individueel vastgestelde verplichtingen. Het
dagelijks bestuur kan dan ook van een verlaging afzien als het dagelijks
bestuur daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Met ingang van 1 januari 2015 zijn in artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet geüniformeerde arbeidsverplichtingen opgenomen. Voor
schending van deze verplichting geldt dat de bijstand in beginsel moet
worden verlaagd met honderd procent gedurende één tot drie maanden. In
de verordening is de duur van de verlaging vastgelegd (artikel 18,
vijfde lid, van de Participatiewet).Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
bepalingen ten aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is
vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de
Participatiewet of vanwege dringende redenen afgezien van het opleggen
van een verlaging, dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende
gedraging buiten beschouwing te laten in geval van recidive.Het dagelijks bestuur beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van
de beschikking of de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende
aanleiding geven de beslissing te herzien (artikel 18, derde lid, van de
Participatiewet). Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw
een besluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden
opnieuw tegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast
te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen de periode waarover de
verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige
gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in
zwaarte of duur bij te stellen. Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet is naar oordeel van het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van toepassing als
sprake is van schending van een van de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen (artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet).
Ten aanzien van geüniformeerde arbeidsverplichtingen is artikel 18,
elfde lid, van de Participatiewet van toepassing. Verschil tussen
artikel 18, derde lid, en artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet
is dat artikel 18, elfde lid, pas wordt toegepast als belanghebbende
daarom vraagt.Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening is een punitieve
sanctie voor zover de verlaging wordt opgelegd omdat belanghebbende zich
zeer ernstig heeft misdragen. Als een betreffende gedraging ook een
strafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor
worden vervolgd. Deze verlaging en de strafvervolging kunnen alleen
naast elkaar bestaan als sprake is van juridisch te onderscheiden
feiten. Bijvoorbeeld: belanghebbende beledigt opzettelijk een ambtenaar.
Strafrechtelijk bezien kan een geldboete worden opgelegd of een
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is sprake van
zich zeer ernstig misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid, van
de Participatiewet op grond waarvan de bijstand kan worden
verlaagd.In andere gevallen waarin een verlaging wordt opgelegd krachtens de
afstemmingsverordening is sprake van een reparatoire sanctie
(bijvoorbeeld bij schending arbeidsverplichting). Als een betreffende
gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier
strafrechtelijk voor worden vervolgd. De verlaging en de strafvervolging
kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat om een reparatoire
maatregel en een punitieve sanctie.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot
verlaging van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de
medewerkingsplicht is het toestaan van een huisbezoek. In de praktijk
zal het niet toestaan van een huisbezoek echter leiden tot beëindiging
of intrekking van het recht op bijstand omdat het recht op bijstand niet
kan worden vastgesteld. Het verlagen van de bijstand is in dat geval
niet aan de orde. Het niet voldoen aan een oproep om op een bepaalde
plaats en tijd te verschijnen in verband met arbeidsinschakeling valt
ook onder het niet voldoen aan de medewerkingsplicht. In de praktijk
betreft het echter veelal oproepen voor gesprekken om bepaalde
inlichtingen te verstrekken zodat het niet verschijnen dan wordt gezien
als het niet nakomen van de inlichtingenplicht. Daarom is ervoor gekozen
het niet verlenen van medewerking zoals bedoeld in artikel 17, tweede
lid, van de Participatiewet niet als verlagingswaardige gedraging op te
nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet
werk en bijstand (WWB thans: Participatiewet). Deze moet worden opgelegd
bij een schending van de inlichtingenplicht en komt in de plaats van de
verlaging van de bijstand.Artikelsgewijze toelichtingEnkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hier
behandeld.1.Begrippen.Begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, de Algemene wet
bestuursrecht (hierna: Awb) of de Gemeentewet worden niet afzonderlijk
gedefinieerd in deze verordening. Deze zijn vanzelfsprekend van
toepassing op deze verordening.Bijstandsnorm Onder de ‘bijstandsnorm’ wordt in deze
verordening verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende
bijstandsnorm. Dit is de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen,
en verminderd met verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. 2.Het besluit tot opleggen van een verlagingHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt
plaats door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een
belanghebbende bezwaar en beroep indienen. In dit artikel is aangegeven
wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen
vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan vooral uit het
motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat
een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is
voorzien.4.Afzien van verlagingHet afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt", is overgenomen uit artikel 18, negende lid,
van de Participatiewet. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend
sprake is bij evidente afwezigheid van
verwijtbaarheid.[2]Het is aan het dagelijks bestuur te beoordelen of elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt aan het betreffende gedrag. Is vanwege de
afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van een
verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze
gedraging mee te tellen (zie artikel 15 van deze verordening). Is
vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de
Participatiewet van een verlaging afgezien dan is daarin geen reden
gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval
van recidive.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat
de gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille
van de effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging
spoedig nadat de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd.Om deze reden regelt artikel 4, eerste lid, onderdeel b, van deze
verordening dat WIL geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer
dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als
voordeel dat een uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt
gehouden over de vraag of het bestuur overgaat tot het opleggen van een
verlaging.Afzien van verlagen in verband met dringende
redenen.In het tweede lid is geregeld dat kan worden afgezien van het opleggen
van een verlaging als daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De
verordening stelt een algemene verplichting tot het opleggen van een
verlaging voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn als voor de
belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Uit het
woord "dringend" blijkt dat er wel iets héél bijzonders en
uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene
principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden
vastgelegd. Er kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van
verwijtbaarheid ten aanzien van de gedraging en anderzijds aan de
financiële of sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens gezin.
Daarbij moet worden opgemerkt dat ernstige financiële gevolgen op
zichzelf géén reden zijn om van een verlaging af te zien, omdat dit
inherent is aan het verlagen van een uitkering. Afzien verlagen ook mogelijk bij geüniformeerde
arbeidsverplichtingen De wet schrijft bij overtreding van een geüniformeerde
arbeidsverplichting een afstemming voor van honderd procent van de
bijstand gedurende één tot drie maanden. Op grond van artikel 18, tiende
lid, van de Participatiewet moet het bestuur een op te leggen maatregel
of een opgelegde maatregel afstemmen op de omstandigheden van een
belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te verwerven. Dit als
- volgens het dagelijks bestuur - dringende redenen daartoe noodzaken,
gelet op bijzondere omstandigheden. Op grond van bijzondere
omstandigheden kan het dagelijks bestuur besluiten de maatregel op een
lager niveau, voor een kortere duur of op nul vast te stellen.Schriftelijke mededeling in verband met recidive
Het doen van een schriftelijke mededeling in een beschikking dat het
dagelijks bestuur afziet van het opleggen van een verlaging wegens
dringende redenen is van belang in verband met eventuele recidive
(artikel 4, derde lid). Het opleggen van een verlaging bij recidive is
geregeld in artikel 15.[2] CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, ECLI:NL:CRVB:2001:AD48875.Ingangsdatum en tijdvak van een verlagingHet verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt,
is de gemakkelijkste methode van het opleggen van een verlaging. Dan
hoeft niet te worden overgegaan tot herziening van de uitkering en
terugvordering van het te veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit
meestal inhouden dat een verlaging wordt opgelegd met ingang van de
eerste dag van de kalendermaand, die volgt op de kalendermaand waarin
het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van de hoogte van de
verlaging moet worden uitgegaan van de voor die maand geldende
bijstandsnorm.Verlagen met terugwerkende kracht (tweede lid)Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In
die gevallen kan de verlaging met terugwerkende kracht worden toegepast.
Het afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een bijzondere
vorm van herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te
veel verstrekte uitkering. De uitkering die op grond van het
afstemmingsbesluit te veel is verstrekt kan met toepassing van artikel
58, tweede lid, onderdeel a, van de Participatiewet worden
teruggevorderd. Afstemming met terugwerkende kracht is echter niet
altijd mogelijk. Als alle uitkering over de betreffende periode is
ingetrokken en teruggevorderd, resteert er niets meer om af te stemmen.
Is geen duidelijke datum te koppelen aan de gedraging van een
belanghebbende of is de verlaging het gevolg van een gedraging
voorafgaande aan de aanvraag, dan is verlagen met terugwerkende kracht
evenmin mogelijk en kan de verlaging uitsluitend naar de toekomst toe
worden toegepast. Denk bijvoorbeeld aan het nalaten om voldoende te
solliciteren.Verlaging uitvoeren op nieuwe uitkering (derde
lid)Een verlaging kan niet los worden gezien van het recht op bijstand. Het
opleggen van een verlaging is niet mogelijk als een belanghebbende geen
recht op bijstand (meer) heeft.[3]Als een verlaging niet of niet geheel ten uitvoer kan worden gelegd als
gevolg van de beëindiging of intrekking van de uitkering, is het ook
mogelijk om de verlaging of dat deel van de verlaging dat nog niet is
uitgevoerd, alsnog op te leggen als belanghebbende binnen een bepaalde
termijn na beëindiging van de uitkering opnieuw een uitkering op grond
van de wet ontvangt. Het bestuur moet wel rekening houden met de vervaltermijn voor het
opleggen van een maatregel zoals bedoeld in artikel 4, eerste lid,
onderdeel b.Een dergelijke maatregel kan vanwege de samenhang met het recht op
bijstand niet bij voorbaat worden opgelegd. Het bestuur moet bij het
opnieuw toekennen van het recht op bijstand beoordelen in hoeverre er
nog aanleiding bestaat om een verlaging toe te passen. Pas dan is sprake
van een afstemmingsbesluit en staat de mogelijkheid van bezwaar tegen de
maatregel open.[4][3] CRvB 07-08-2012, nr. 10/3435 WWB,
ECLI:NL:CRVB:2012:BX3978.[4] CRvB 08-09-2009, nrs. 07/6337 WWB e.a.,
ECLI:NL:CRVB:2009:BJ7732 en CRvB 07-12-2010, nr. 09/1094 WWB,
ECLI:NL:CRVB:2010:BO6721.6.BerekeningsgrondslagBijstandsnorm In het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt
berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en
inclusief vakantietoeslag. Bijzondere bijstand In het tweede lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden toegepast
op de bijzondere bijstand als aan een belanghebbende bijzondere bijstand
wordt verleend met toepassing van artikel 12 van de Participatiewet.
Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die
indien noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende
bijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Als een verlaging
uitsluitend op de lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot
rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen. Daarom is in het
derde lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in dat
geval bestaat uit de bijstandsnorm inclusief de verleende bijzondere
bijstand op grond van artikel 12 van de Participatiewet.Op grond van het tweede lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het
dagelijks bestuur in incidentele gevallen een verlaging oplegt over de
bijzondere bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de
gedraging van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand.
Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als daadwerkelijk
bijzondere bijstand is verstrekt.De verordening biedt geen ruimte om een verlaging toe te passen op een
individuele inkomenstoeslag.7.Gedragingen ParticipatiewetDe artikelen 7 en 9 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. In
artikel 7 worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet
geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 7
zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel
8 een gewicht toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De
categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging
wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen
heeft voor het niet verkrijgen of behouden van betaalde arbeid.Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingenDe verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende
nakomen van diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB
zoals dat luidde vóór 1 januari 2015 bepaalt dat het bestuur moest
afstemmen als een belanghebbende de verplichtingen "niet of onvoldoende
nakomt". Met het huidige artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet
wordt dit gewijzigd in "het niet nakomen van de verplichtingen". Het
woord "onvoldoende" valt hiermee weg. Gemeend wordt dat de wetgever
hiermee echter geen inhoudelijke wijziging heeft beoogd en dat dit moet
worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen.
Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 7
neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen.Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid
te verkrijgen (onderdeel c)Deze verwijtbare gedraging is niet aan de orde voor zover het gaat om
het niet naar vermogen proberen te verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid als dit het gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel
18, vierde lid, van de Participatiewet. In artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet staan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Voor
schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting geldt een apart
afstemmingsregime: verlaging van de bijstand met honderd procent
gedurende een in de afstemmingsverordening vastgelegde duur van ten
minste een maand en ten hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid,
van de Participatiewet). In deze verordening is de duur vastgelegd in
artikel 9.Er is dus geen sprake van een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in
artikel 7, derde lid, als het niet naar vermogen proberen te verkrijgen
van algemeen geaccepteerde arbeid voortvloeit uit een gedraging zoals
bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet zoals:
het niet verkrijgen of niet behouden van kennis en vaardigheden
die noodzakelijk zijn voor het verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid, en
het belemmeren van het verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid door kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging en
gedrag.
Inspanningen in eerste vier weken na de meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel
9, eerste lid, van de Participatiewet). Specifiek voor personen jonger
dan 27 jaar geldt dat zij worden beoordeeld op hun inspanningen in de
eerste vier weken na de melding (artikel 43, vierde en vijfde lid, van
de Participatiewet). Is geen enkele inspanning verricht, dan bestaat op
grond van artikel 13, tweede lid, onderdeel d, van de Participatiewet
geen recht op bijstand. Zijn er wel inspanningen verricht, maar naar het
oordeel van het bestuur onvoldoende, dan verlaagt het bestuur de
uitkering. De verlaging kan in principe al worden toegepast op basis van
de grondslagen zoals genoemd in artikel 6 van deze verordening. Een
aparte grondslag is strikt genomen niet noodzakelijk. Het zou wellicht
zelfs tot verwarring kunnen leiden als het bijvoorbeeld gaat om een
belanghebbende die in de vijfde of zesde week na de melding de fout in
gaat. Desalniettemin is het niet of onvoldoende verrichten van
inspanningen vanwege de herkenbaarheid toch als aparte gedraging genoemd
opgenomen in de afstemmingsverordening (zie artikel 7, tweede lid,
onderdeel b).8.Hoogte en duur van de verlagingZie voor de verlagingswaardige gedragingen de toelichting bij het
artikel 7. Met de Wet Maatregelen WWB zijn geüniformeerde arbeidsverplichtingen en
bijbehorende maatregelen geïntroduceerd. Zie artikel 18, vierde en
vijfde lid, van de Participatiewet. Voor onderdeel c is er voor gekozen
bij de zwaarte van de afstemming aan te sluiten bij de forse maatregelen
voor het schenden van geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Dit omwille
van eenvoud en duidelijkheid. Bovendien zijn diverse geüniformeerde
arbeidsverplichtingen verwant aan de gedragingen als bedoeld in de
artikelen 7 en 8 van deze verordening.9.Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingDe eerste keer dat het bestuur een verwijtbaar niet naleven van een
geüniformeerde arbeidsverplichting vaststelt, bedraagt de verlaging
honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een bij deze verordening
vastgestelde periode (artikel 18, vijfde lid, eerste volzin, van de
Participatiewet).10.Verrekenen verlagingIn dit artikel wordt gesproken over de "maand van oplegging". Deze term
is overgenomen uit artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet. Met
de "maand van oplegging" wordt in deze verordening bedoeld: de maand
waarin het besluit aan belanghebbende is bekend gemaakt. Uitgangspunt is
volledige verrekening in de maand van oplegging. Verrekening bij zeer bijzondere omstandigheden, over twee maanden
(tweede lid), kan alleen in uitzonderlijke situaties. Ernstige
financiële gevolgen op zichzelf zijn géén reden om af te zien van
volledige verrekening (overeenkomstig het eerste lid) in de maand van
oplegging. Dat is inherent aan de verlaging. 11.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in
eerste instantie in zijn eigen bestaan(kosten) dient te voorzien. Pas
wanneer dat niet mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand.
Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een
beroep op bijstand te voorkomen. Leidt een gedraging ertoe dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in
ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden
dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen
op bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een
uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Onverantwoord besteden vermogen, eerste lidWanneer na interen op het vermogen opnieuw een aanvraag om algemene
bijstand wordt gedaan, moet worden beoordeeld of het interen op een voor
de Participatiewet aanvaardbare wijze heeft plaatsgevonden. De
Participatiewet geeft zelf geen norm hiervoor. Het bestuur heeft daarom
zelf een norm voor het interen vastgesteld. Doorgaans wordt een
interingsnorm van 1,5 maal de van toepassing
zijnde bijstandsnorm gehanteerd. Deze norm wordt ook in de
jurisprudentie acceptabel geacht.[5]Daarnaast kan er
reden zijn om het in te teren vermogen lager vast te stellen als gevolg
van substantiële noodzakelijke uitgaven. Denk bijvoorbeeld aan de kosten
in verband met de noodzakelijke vervanging van duurzame
gebruiksgoederen. De interingsnorm dient niet te worden gehanteerd bij
het intrekken van het recht op bijstand.[6]Mislopen voorliggende voorzieningen, tweede lidOnder a; in deze gevallen kan worden gedacht aan het mislopen van
bijvoorbeeld een uitkering doordat de belanghebbende zich verwijtbaar te
laat heeft gemeld of in dat verband te laat stukken heeft ingeleverd. Onder b; de verplichtingen kunnen inhouden dat belanghebbende over moet
gaan tot boedelscheiding of kinder- dan wel partneralimentatie moet
vorderen.De onder a en b genoemde bepalingen kunnen maandelijks worden opgelegd,
totdat de belanghebbende voldoet aan de verplichtingen. Om die reden is
verjaring niet van toepassing.[5] CRvB 08-06-2004, nr. 01/4164 NABW[6] CRvB 02-03-2010, nr. 08/642 WWB12.Zeer ernstige misdragingenOnder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te worden
verstaan: elke vorm van ongewenst en agressief fysiek contact met een
persoon of het ondernemen van pogingen daartoe. Hieronder valt
bijvoorbeeld schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien van voorwerpen
naar een persoon. Ook het toebrengen van schade aan een gebouw of
inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van pogingen daartoe in
enige vorm wordt als zeer ernstige misdraging gezien. Handelingen die
door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende persoon
of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte
lastercampagnes, seksuele intimidatie, het tonen van steek- en/of
vuurwapens evenals (pogingen tot) opsluiting in een ruimte zijn eveneens
als zeer ernstige misdraging te beschouwen.[7]Ook verbaal
geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige
misdraging'.[8]Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de
met de uitvoering van de Participatiewet belaste personen en instanties
(bestuur, SVB en re-integratiebedrijven) tijdens het verrichten van hun
werkzaamheden.[9]Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van de werkzaamheden' wordt
aangegeven dat de misdraging dient plaats te vinden in het kader van de
uitvoering van de Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar
buiten werktijd tegen komen: dan is alleen het strafrecht van
toepassing.[10]Wanneer een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, wordt naast de
verlaging van de uitkering aangifte gedaan bij de politie (bij een
strafbaar feit moet, op grond van het Wetboek van strafvordering artikel
162, er verplicht aangifte worden gedaan). Ook bestaat de mogelijkheid
om de toegang tot het gebouw te ontzeggen. WIL sluit zich aan bij de
huisregels die gelden binnen het Stadshuis van Nieuwegein en bij het
agressieprotocol van de gemeente Nieuwegein. Wanneer aangifte bij de politie leidt tot daadwerkelijke strafvervolging
en veroordeling, komt de opgelegde verlaging te vervallen. Men kan
immers niet voor één feit tweemaal gestraft worden.Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden
van zeer ernstige misdragingen een zelfstandige verplichting die is
opgenomen in artikel 9, zesde lid, van de Participatiewet. Deze
verplichting staat dus op zichzelf. Vóór 1 januari 2015 was dit een
onzelfstandige verplichting. Om een belanghebbende te sanctioneren
wegens zeer ernstige misdragingen, moest sprake zijn van een samenhang
tussen de zeer ernstige misdragingen met het niet nakomen van een of
meer verplichtingen die voortvloeiden uit de toenmalige WWB.[7] Kamerstukken II 2013/14, 33 801, nr. 3, blz. 24.[8] CRvB 19-08-2008, nrs. 07/2416 WWB e.a.,
ECLI:NL:CRVB:2008:BE8919.[9] Kamerstukken II 2013/14, 33 801, nr. 3, blz. 55.[10] Kamerstukken II 2013/14, 33 801, nr. 3, blz. 25-26.13.Niet nakomen van overige verplichtingenDe Participatiewet geeft het bestuur de bevoegdheid om personen
verplichtingen op te leggen die volledig individueel bepaald zijn.
Artikel 55 van de Participatiewet biedt daartoe de mogelijkheid en
beperkt deze tot een viertal categorieën, te weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van
een bepaalde vorm van bijstand;
verplichtingen die strekken tot vermindering van de bijstand,
en
verplichtingen die strekken tot beëindiging van de
bijstand.
De hoogte van de verlaging is in deze verordening per categorie
verschillend vastgesteld. Omdat de verplichtingen die het bestuur op
grond van artikel 55 van de Participatiewet kan opleggen een zeer
individueel karakter hebben, kan het voorkomen dat de in de verordening
vastgestelde verlaging niet is afgestemd op de individuele
omstandigheden van een belanghebbende. Het bestuur zal daarom altijd
rekening moeten houden met de individualiseringsbepaling van artikel 18,
eerste lid, van de Participatiewet. Deze bepaling verplicht het
dagelijks bestuur de bijstand af te stemmen op de omstandigheden,
mogelijkheden en middelen van een belanghebbende. In individuele
gevallen kan dus worden afgeweken van de in dit artikel vastgestelde
verlaging.14.Samenloop van gedragingenSamenloop bij één gedraging waardoor meerdere verplichtingen
worden geschonden.Het eerste lid regelt samenloop als sprake is van één gedraging die
schending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in deze
verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen
van de hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de
gedraging waarop de hoogste verlaging is gesteld.Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden
geschonden.Het tweede regelt
samenloop als sprake is van meerdere gedraging die schending opleveren
van één of meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in deze
verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of in beide
regelingen. Dit wordt 'meerdaadse samenloop' genoemd. In dat geval wordt
voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging toegepast. Deze
verlagingen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Dit is anders als
dit niet verantwoord is. Hierbij spelen factoren zoals de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van eenbelanghebbende een rol. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de
individuele omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden
uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteHet derde en vierde lid regelen in hoeverre een verlaging kan worden
opgelegd als sprake is van een verlagingswaardige gedraging die tevens
een boetewaardige gedraging is.Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze
verordening opgenomen verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, kan de schending van deze verplichtingen
niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat schending van de
inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er sprake
is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming dient het
bestuur in het individuele geval te beoordelen welke sanctie wordt
opgelegd. Bij eendaadse samenloop ligt het voor de hand één sanctie op
te leggen. Het bestuur bepaalt of al dan niet een boete wordt opgelegd.
Is dit het geval, dan wordt geen verlaging meer opgelegd (derde
lid).Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de hand de gedraging te
sanctioneren door het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover
sprake is van een gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit.
Daarnaast kan het bestuur in dit geval nog een of meer maatregelen
opleggen, waarbij bij de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan
worden gehouden met de boete en de eventuele andere maatregelen (vierde
lid).Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in artikel
18, vierde lid, van de Participatiewet benoemde verplichting als
schending van de inlichtingenplicht oplevert, is het voorgaande ook van
toepassing.15.RecidiveVerdubbeling duur verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting
wordt geschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de hoogte of duur van de
verlaging. Een verlaging kan nooit hoger zijn dan honderd procent.
Daarom is bij gedragingen waar relatief zware verlagingen voor gelden,
gekozen voor een verdubbeling van de duur van de maatregel in plaats van
de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld
die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook als wegens dringende
redenen – op grond van artikel 4, tweede lid, van deze verordening en
eventueel 18, tiende lid, van de Participatiewet – is afgezien van het
opleggen van een verlaging. Dit geldt ook als van afstemming op grond
van artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet is afgezien van het
opleggen van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van
verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om
bij toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het
bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf maanden, geldt het
tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is opgelegd, is
verzonden.Verdubbeling hoogte verlagingAls binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging waarmee dezelfde verplichting
wordt geschonden, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de hoogte of duur van de
verlaging. Voor lichte verlagingen is gekozen voor een verdubbeling van
de hoogte van de verlaging.Recidive op recidive bij niet geüniformeerde
arbeidsverplichtingenOok in het geval dat een belanghebbende voor een derde of volgende keer
een niet geüniformeerde arbeidsverplichting schendt, is de
recidivebepaling van artikel 15, eerste of tweede lid, van deze
verordening van toepassing. Dit wordt tot uitdrukking gebracht door het
woord "telkens" in de recidivebepaling. Voor toepassing van de
recidivebepaling is vereist dat het opnieuw schenden van dezelfde
verplichting plaatsvindt binnen twaalf maanden na bekendmaking van het
vorige besluit waarmee een verlaging is toegepast.Is sprake van een derde of volgende schending, dan geldt – evenals bij
de eerste keer recidive – dat ofwel de hoogte ofwel de duur van de
oorspronkelijke verlaging wordt verdubbeld. Bij lichte gedragingen geldt
een verdubbeling van de hoogte van de verlaging. Bij zware gedragingen
geldt een verdubbeling van de duur van de verlaging.Telkens wordt de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlaging
verdubbeld. Dit is de verlaging die geldt bij een eerste schending van
de verplichting. Er is expliciet niet voor gekozen de hoogte of de duur
van de vorige verlaging te verdubbelen. Uitgangspunt is verdubbeling van
de hoogte of de duur van de oorspronkelijke verlaging. Hiermee wordt
stapeling van verdubbeling van de verlaging voorkomen.Eenzelfde gedraging vereist voor recidiveVoor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat
sprake moet zijn van "eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging
waarvoor de eerste verlaging is opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde
verplichting wordt geschonden. Is dit niet het geval, dan moet de
verwijtbare gedraging worden aangemerkt als een eerste schending van een
verplichting. Heeft een persoon zich zeer ernstig misdragen (artikel 12)
binnen twaalf maanden nadat een verlaging is opgelegd wegens het zich
niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (artikel 7, eerste
categorie), dan is geen sprake van recidive aangezien het niet
"eenzelfde gedraging" betreft. Evenmin is sprake van recidive als een
belanghebbende niet meewerkt aan het opstellen van een plan van aanpak
(artikel 7, tweede categorie, onder 3º) en vervolgens een opgedragen
tegenprestatie niet verricht (artikel 7, tweede categorie onder 6º). Ook
dan is geen sprake van eenzelfde gedraging aangezien twee verschillende
verplichtingen zijn geschonden.Recidive schending geüniformeerde
arbeidsverplichtingIs sprake van het niet of onvoldoende nakomen van een geüniformeerde
arbeidsverplichting binnen twaalf maanden nadat aan een belanghebbende
een eerste maatregel is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, dan bedraagt de verlaging honderd procent gedurende
twee maanden. Dit valt binnen de in artikel 18, zesde lid, van de
Participatiewet gegeven marges.Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde
arbeidsverplichting, telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de
vorige maatregel, bedraagt de verlaging honderd procent gedurende drie
maanden (artikel 18, zevende en achtste lid, van de
Participatiewet).InhoudHoofdstuk 1. Algemene bepalingen Artikel 1. Begrippen Artikel 2. Het besluit tot opleggen van een verlaging Artikel 3. Horen van belanghebbende Artikel 4. Afzien van verlaging Artikel 5. Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging Artikel 6. Berekeningsgrondslag Hoofdstuk 2. Niet nakomen van de niet geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling Artikel 7. Gedragingen Participatiewet Artikel 8. Hoogte en duur van de verlaging Hoofdstuk 3. Niet nakomen van geüniformeerde verplichtingen met
betrekking tot de arbeidsinschakeling Artikel 9. Duur verlaging bij schending geüniformeerde
arbeidsverplichting Artikel 10. Verrekenen verlaging Hoofdstuk 4. Overige gedragingen die leiden tot een verlaging Artikel 11. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid Artikel 12. Zeer ernstige misdragingen Artikel 13. Niet nakomen van overige verplichtingen Hoofdstuk 5. Samenloop en recidive Artikel 14. Samenloop van gedragingen Artikel 15. Recidive Hoofdstuk 6. Slotbepalingen Artikel 16. Intrekken oude verordening Artikel 17. Inwerkingtreding en citeertitel Algemene toelichting Artikelsgewijze toelichting