CVDR349248_1Verordening Jeugdhulp Gemeente BernhezenlregelingBernheze2014-12-23Bernhezewww.officielebekendmakingen.nlVerordening jeugdhulp gemeente Bernheze 2015Onbekendgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-30De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012022-04-21Nieuwe regelingOnbekendGeenGeenVERORDENING JEUGDHULP GEMEENTE Bernheze 2015De raad van de gemeente Bernheze;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 16
september 2014;gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1, vierde lid, van de
Jeugdwet;gezien het advies vande commissie Maatschappelijke Zaken;overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van
goede en toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het
uitgangspunt is dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig
opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt;
en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het
college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling
van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening, over de wijze
waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt
afgestemd met andere voorzieningen, de wijze waarop de hoogte van een
persoonsgebonden budget wordt vastgesteld, voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een persoonsgebonden
budget alsmede misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter
waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van
jeugdhulp of de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan;overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke voorwaarden
degene aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan
betrekken van een persoon die behoort tot diens sociale netwerk;besluit vast te stellen de Verordening jeugdhulp gemeente Bernheze 20151.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Jeugdwet, op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen;
basishulp: jeugdhulp waarvoor geen verleningsbeschikking nodig is en
die wordt verleend door het basisteam;
basisteam jeugd en gezin (basisteam): team van brede
jeugdprofessionals die zelf jeugdhulp verlenen en zo nodig flexibele
jeugdhulp of een individuele voorziening inzetten;
flexibele jeugdhulp: jeugdhulp in het kader van de Jeugdwet waarvoor
geen verleningsbeschikking is vereist en die niet wordt verleend
door het basisteam. In het geval sprake is van een PGB is ook voor
flexibele jeugdhulp een verleningsbeschikking vereist.
gesprek: gesprek als bedoeld in artikel 6;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in
verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en
stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid, van de
wet;
individuele voorziening: de via een verleningsbeschikking of via een
verwijsbericht van de huisarts, medisch specialist, jeugdarts, AMHK
of gecertificeerde instelling, toegankelijke op de jeugdige of zijn
ouders toegesneden jeugdhulp in het kader van de Jeugdwet;
melding: melding van een hulpvraag als bedoeld in artikel 4, eerste
lid;
overige voorziening: basishulp en flexibele jeugdhulp;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de
wet,zijnde een door het college verstrekt budget aan een
jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die tot
de individuele voorziening of de flexibele jeugdhulp behoort van
derden te betrekken;
verleningsbeschikking: een beschikking in de zin van de Algemene wet
bestuursrecht afgegeven door een gemeente aan een jeugdige, waarmee
die jeugdige in aanmerking komt voor jeugdhulp;
verwijsbericht: een bericht van een verwijzer waarmee de jeugdige in
aanmerking komt voor flexibele jeugdhulp of een bericht van de
gecertificeerde instelling, AMHK, huisarts, medisch specialist of
jeugdarts waarmee de jeugdige in aanmerking komt voor een
individuele voorziening;
verwijzer: huisarts, medisch specialist, jeugdarts, gecertificeerde
instelling, basisteam jeugd en gezin, AMHK of een andere, door
gemeenten aangewezen verwijzer;
wet: Jeugdwet.
2.Vormen van jeugdhulp1.Jeugdhulp zonder verblijf en basisgeneralistische GGZ kunnen als overige
voorziening en als individuele voorziening beschikbaar zijn.2.Jeugdhulp met verblijf en specialistische GGZ voor jeugdigen zijn als
individuele voorziening beschikbaar.3.Het college stelt bij nadere regeling vast welke overige en individuele
voorzieningen op basis van het eerste en tweede lid beschikbaar
zijn.3Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts1.Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing
door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar een
jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde jeugdhulpaanbieder van
oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.2.Als de jeugdige of zijn ouders hierom verzoeken, legt het college de te
verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, vast in
een beschikking als bedoeld in artikel 9.4.Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding hulpvraag1.Jeugdigen en ouders kunnen een hulpvraag melden bij het college.2.In spoedeisende gevallen treft het college zo spoedig mogelijk een
passende tijdelijke maatregel of vraagt het college een machtiging
gesloten jeugdhulp als bedoeld in hoofdstuk 6 van de wet.5.Vooronderzoek1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 7, van
belang zijnde en toegankelijke gegevens over de jeugdige en zijn
situatie en maakt vervolgens zo spoedig mogelijk met hem een afspraak
voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaffen de jeugdige of zijn ouders aan het college
alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college
voor het onderzoek nodig zijn en waarover zij redelijkerwijs de
beschikking kunnen krijgen. De jeugdige of zijn ouders verstrekken in
ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de
Wet op de identificatieplicht ter inzage.3.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van een
vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.6.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de jeugdige
of zijn ouders, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
de
behoeften, persoonskenmerken, voorkeuren, veiligheid, ontwikkeling en
gezinssituatie van de jeugdige en het probleem of de hulpvraag;
het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp;
het vermogen van de jeugdige of zijn ouders om zelf of met
ondersteuning van de naaste omgeving een oplossing voor de
hulpvraag te vinden;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een andere
voorziening;
de mogelijkheden om jeugdhulp te verlenen met gebruikmaking van
een overige voorziening;
de mogelijkheden om een individuele voorziening te
verstrekken;
de wijze waarop een mogelijk toe te kennen individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op het
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, of
werk en inkomen;
hoe rekening zal worden gehouden met de godsdienstige
gezindheid, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van
de jeugdige en zijn ouders, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
waarbij de jeugdige of zijn ouders in begrijpelijke bewoordingen
worden ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2.In de gevallen bedoeld in artikel 8.2.1 van de wet informeert het
college de ouders dat een ouderbijdrage is verschuldigd en hoe deze
bijdrage wordt geïnd.3.Het college informeert de jeugdige of zijn ouders over de gang van zaken
bij het gesprek, hun rechten en plichten en de vervolgprocedure en
vraagt hen toestemming om hun persoonsgegevens te verwerken.4.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van een
gesprek.7.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek,
bedoeld in artikel 6.2.Zo spoedig mogelijk na het gesprek verstrekt het college aan de jeugdige
of zijn ouders een verslag van de uitkomsten van het onderzoek, tenzij
zij hebben meegedeeld dit niet te wensen.3.Opmerkingen of latere aanvullingen van de jeugdige of zijn ouders worden
aan het verslag toegevoegd.8.Aanvraag1.Jeugdigen en ouders kunnen een aanvraag om een individuele voorziening
schriftelijk indienen bij het college. Een aanvraag wordt ingediend door
middel van een door het college vastgesteld formulier.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als
aanvraag als de jeugdige of zijn ouders dat op het verslag hebben
aangegeven.9.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening wordt
in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als pgb wordt
verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking
kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking tevens in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
welke andere of overige voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.
3.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb
wordt in de beschikking tevens in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
welke andere of overige voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4.Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of
zijn ouders daarover in de beschikking
geïnformeerd.10.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van
de wet.2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het maximum
van de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
individuele voorziening in natura.3.Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.4.Het college kan nadere regels stellen onder welke voorwaarden de persoon
aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een
persoon die behoort tot het sociale netwerk.11.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders
op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling
van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing aangaande een individuele voorziening.2.Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing
aangaande een individuele voorziening herzien dan wel intrekken als het
college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van
de individuele voorziening of het pgb, of
de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het pgb
niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het is
bestemd.
3.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van degene
die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft geheel
of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.4.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.5.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.12.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij
de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren
jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met: a. de aard en omvang van de te verrichten
taken; b. de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie; c. een redelijke toeslag voor overheadkosten; d. een
voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als
gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg; e. kosten voor
bijscholing van het personeel, enf.de inspanningen gericht op innovatie van het aanbod.13.Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep
kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon.2.Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst
kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon.14.Inspraak en medezeggenschap1.Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding
van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel
150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze
waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende
jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming over
verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende jeugdhulp, en voorziet
hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en
derde lid.15.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt jaarlijks geëvalueerd.
Het college zendt hiertoe ten minste eenmaal per jaar na de inwerkingtreding
van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over de doeltreffendheid
en de effecten van de verordening in de praktijk.16.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp
gemeente Bernheze 2015.
Aldus besloten in de openbare raadsvergadering van 30 oktober 2014,De gemeenteraad voornoemd,De griffier, De voorzitter,J.H.M. van den Oever Drs. M.A.H. MoormanToelichtingAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel
uit van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de
begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast wordt met
deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht
op zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht
voor gemeenten (voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de
Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg
en individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een
voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente
worden bepaald (maatwerk). Het doel van het jeugdzorgstelsel blijft echter
onverminderd overeind: jeugdigen en ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun
situatie passende hulp, met als beoogd doel ervoor te zorgen de eigen kracht
van de jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen van het gezin te
versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de
gemeenteraad per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige (jeugdhulp)voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een
individuele voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en
inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
individuele voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van
misbruik of oneigenlijk gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering
van de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van
jeugdhulp, kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar
het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door
derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden
met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze
verordening maakt hier spaarzaam gebruik van; om een meer compleet beeld te
geven van de rechten en plichten van burgers en de gemeente. Daarnaast kan op grond van artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening
bepaald worden onder welke voorwaarden de persoon aan wie een
persoonsgebonden budget wordt verstekt, de jeugdhulp kan betrekken van een
persoon die behoort tot zijn sociale netwerk.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad
op grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In
dit beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid
vastgelegd met betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. Toeleiding naar de jeugdhulpDe toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren
plaatsvinden.Zonder
verleningsbeschikkingIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (zonder
verleningsbeschikking toegankelijke) en individuele (met
verleningsbeschikking toegankelijke) voorzieningen op het gebied van
jeugdhulp (zie artikel 2, eerste en tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een zonder
verleningsbeschikking-toegankelijke voorziening. Hier kunnen de jeugdige en
zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor een verwijzing of een
besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn ouders kunnen zich
voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot het basisteam jeugd en gezin in de
gemeente wenden. In overleg met het basisteam kan gekozen worden voor de
inzet van jeugdhulp door de leden van het basisteam jeugd zelf (basishulp)of
jeugdhulp die wordt uitgevoerd door een jeugdhulpaanbieder. In die gevallen dat gekozen wordt voor de inzet van flexibele jeugdhulp en
daarbij wordt gekozen voor een PGB is wel een verleningsbeschikking van het
college nodig. Dit is nodig omdat voor een aanvrager de mogelijkheden van
bezwaar en beroep open moeten staan. Toegang jeugdhulp via de gemeenteOok kan een hulpvraag
van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de gemeente. De beslissing
door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft,
komt vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en zijn ouders. In een
gesprek tussen een door de gemeente ingezette deskundige en de jeugdige en
zijn ouders zal gekeken worden wat de jeugdige en zijn ouders eventueel zelf
of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan het probleem. Als aanvullend
daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal eerst
gekeken worden of dit een overige voorziening is of een individuele
voorziening. Is het laatste het geval dan neemt deze deskundige, namens het
college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door naar de
jeugdhulpaanbieder die volgens de deskundige de aangewezene is om de
betreffende problematiek aan te pakken. Toegang viaeen verwijzing van
de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp, zowel overige als individuele
voorzieningen, toegankelijk is na een verwijzing door de huisarts, de
jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke verwijzing staat
echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van jeugdhulp (dus
bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft.
Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders die de
gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder zelf
zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak
iemand moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling
dient de jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover
met de gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of
subsidierelatie. Deze afspraken zien op hoe de gemeente haar regierol kan
waarmaken en op de omvang van het pakket. Deze afspraken zullen verder ook
ingaan op hoe de artsen en de gemeentelijke toegang goed van elkaar op de
hoogte zijn van de doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de
integrale benadering rond het kind en het principe van 1 gezin – 1 regisseur
– 1 plan, met name bij multiproblematiek, kan worden geborgd en er geen
nieuwe ‘verkokering’ zal plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van
elkaar weten dat zij bij het gezin betrokken zijn. Daarnaast zal de
jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden met de regels die de gemeente bij
verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van de
gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente
toegankelijk is (zie artikel 2). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke
rol speelt bij de toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialist, regelt deze slechts een enkel aspect met betrekking tot het
proces (zie artikel 3). Artikel 9 en verder zijn wel van overeenkomstige
toepassing.Toegang via een verwijzing
van de gecertificeerde instelling, de kinderrechter,
het openbaar ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van
de justitiële jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in
het kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit
overleg een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt
vervolgens gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten
ter uitvoering van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering.
Deze leveringsplicht van de gemeente vloeit voort uit het feit dat
uitspraken van rechters te allen tijde moeten worden uitgevoerd om
rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat
de gecertificeerde instelling in beginsel gebonden is aan de jeugdhulp die
de gemeente heeft ingekocht. Als de kinderrechter een ondertoezichtstelling
of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst hij gelijktijdig in de beschikking de
gecertificeerde instelling aan die de maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de kinderbescherming in zijn
verzoekschrift een concreet advies geeft over welke gecertificeerde
instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in
zijn verzoekschrift op die na overleg met de gemeente en gezien de concrete
omstandigheden van het geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor
de kinderbescherming is verplicht om hierover met de gemeente te overleggen.
Deze toegang wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet
terug in deze verordening.Toegang viaeen verwijzing van
het advies- en meldpunt huiselijk
geweld en kindermishandeling (AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het
AMHK geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren
van jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang
wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.Artikelsgewijs1.BegripsbepalingenOnder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in
deze verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet
wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning,
onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de
wet. De individuele voorzieningen en
overige voorzieningen zijn opgenomen in
artikel 2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader
geregeld in artikel 3 e.v..De definities van ‘gesprek’ en ‘melding’ zijn nodig omdat deze begrippen
niet zijn gedefinieerd in de wet en het gebruik hier afwijkt van het normaal
spraakgebruik. De melding is het eerste contact van jeugdigen
en ouders met het college om aan te geven dat zij behoefte hebben aan
jeugdhulp. De melding (artikel 4) is iets anders dan de aanvraag om een
individuele voorziening; dit laatste is geregeld in artikel 8. Het gesprek is het mondeling contact bij het
onderzoek naar de hulpvraag waarin het college - in de praktijk zal het
college deze bevoegdheid mandateren aan deskundigen - met degene die
jeugdhulp vraagt zijn gehele situatie bespreekt ten aanzien van de
ondervonden problemen en de gevolgen daarvan en de gewenste resultaten van
de te kiezen oplossingen.De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting
pgb in het spraakgebruik inmiddels meer is
ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.De wettelijke definities zijn niet nogmaals opgenomen in de verordening. Die
definities zijn wel bindend voor deze verordening. Het betreft onder meer
definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en ‘ouder’. In
de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en ouder overeenkomstig de
Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als ‘jeugdigen en ouders’ en
specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’. Gebruik van ‘of’
impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de jeugdige of zijn
ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder)
zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van
artikel 1 van de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of
een ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt,
niet zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar),
of de ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar). In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan
jeugdigen en hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en
opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische problemen en
stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of een
verstandelijke beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de
ouders of adoptiegerelateerde problemen;2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer
en van het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische,
verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch
psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de leeftijd van
achttien jaar nog niet hebben bereikt, en3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het
gebied van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een
tekort aan zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische of
psychiatrische aandoening of beperking, die de leeftijd van achttien
jaar nog niet hebben bereikt, met dien verstande dat de leeftijdgrens
van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van
jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel
1:2 van de Awb). 2.Vormen van jeugdhulpDit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling
van artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar
voren dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt
zich dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van
toelichting aan dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een
algemene, overige voorziening kan zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde
zorg. De gemeente bepaalt zelf voor welke hulp een verleningsbeschikking
nodig is. De gemeente zal in het kader van het te nemen verleningsbesluit
(artikel 4 tot en met 8) beoordelen of jeugdigen of zijn ouders jeugdhulp
daadwerkelijk nodig hebben. Ook de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
en de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) zullen de afweging maken of de jeugdige
of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld
kan vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.3Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat,
naast de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts
naar de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de overige
voorzieningen als de individuele voorzieningen. Met een dergelijke
verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks aankloppen bij de
jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
(bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of orthopedagoog) zijn die
na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is. Deze
bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk de concrete
inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder
stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de benodigde
voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn
handelen vormen (stap 2). Zie ook de algemene toelichting.Als de jeugdige of zijn ouders dit wensen òf in het uitzonderlijke geval dat
het college een besluit neemt dat afwijkt van het oordeel van de
jeugdhulpaanbieder, legt het college de te verlenen individuele voorziening,
dan wel het afwijzen daarvan, vast in een beschikking aan de jeugdige of
zijn ouders. Op die manier wordt de jeugdige en zijn ouders de benodigde
rechtsbescherming geboden en wordt voorkomen dat het college talloze
beschikkingen moet afgeven die hetzelfde luiden als hetgeen de jeugdige of
zijn ouders naar het oordeel van de jeugdhulpaanbieder nodig hebben.4.Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding hulpvraagVoor het verkrijgen van een overige voorziening of individuele voorziening,
geldt de in artikel 4 tot en met 8 beschreven procedure. Bij het onderzoek
ter beoordeling van een aangemelde hulpvraag zal, zoals beschreven in
artikel 6, in een gesprek met de jeugdige en zijn ouders de gehele situatie
worden bekeken en kan bijvoorbeeld alsnog worden verwezen naar een overige
jeugdhulpvoorziening in plaats van, of naast, mogelijke toekenning van een
individuele voorziening. Eerste lid: het college is verantwoordelijk voor de inzet van de
noodzakelijke voorzieningen op het gebied van jeugdhulp. Het college is
bevoegd om de toegang tot jeugdhulp te verlenen op grond van de wet. In de
praktijk zal het college de beslissing over het inzetten van jeugdhulp niet
zelf uitvoeren, maar mandateren aan deskundigen. Ook op andere plaatsen in
deze verordening en in de wet waar staat “het college”, kan het college deze
bevoegdheid mandateren naar ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op
grond van de algemene regels van de Awb. Zoals in de algemene toelichting al is aangehaald hebben jeugdigen en ouders
onder de Jeugdwet geen wettelijk recht op jeugdzorg en geen individuele
aanspraken op jeugdzorg. Wel is er een voorzieningenplicht voor de gemeente
en het daaruit voortvloeiende recht van jeugdigen en ouders op een
zorgvuldige procedure. Deze verordening bevat een aantal bepalingen die dit
moeten waarborgen. Hiermee kan ten onrechte de schijn worden gewekt dat het
telkens om een uitvoerig, onnodig bureaucratische proces gaat. Dit is echter
geenszins de bedoeling. Zo kan het vooronderzoek (artikel 5), afhankelijk
van de inhoud van de melding, meer of minder uitgebreid zijn. Er kan
bovendien hiervan – en in bepaalde gevallen ook van het gesprek (artikel 6)
– in overleg met de jeugdige of zijn ouders afgezien worden. Daartegenover
staat dat, als dat nodig is, er ook sprake kan zijn van meerdere
(opeenvolgende gesprekken). Als de jeugdige al bij de gemeente bekend is,
zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te worden.
Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst bij de gemeente, dan zal
een gesprek nodig zijn om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn situatie
te krijgen. Een vooronderzoek en gesprek zullen uiteindelijk vaak wel in
enige vorm nodig zijn, omdat voor een zorgvuldig te nemen besluit het van
belang is dat alle feiten en omstandigheden van de specifieke hulpvraag
worden onderzocht. Ook andere bepalingen (schriftelijke verslaglegging
(artikel 7) en schriftelijke indiening aanvraag (artikel 8)) zijn opgenomen
met het oog op een zorgvuldige procedure en in het belang van een
zorgvuldige dossiervorming.5.VooronderzoekDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen
en te zorgen dat jeugdigen en ouders goed worden geïnformeerd. Het eerste lid dient ter voorbereiding van het gesprek waarbij voor het
onderzoek naar aanleiding van de melding relevante bekende gegevens in kaart
worden gebracht, zodat cliënten niet worden belast met vragen over zaken die
bij de gemeente al bekend zijn en een goede afstemming mogelijk is met
eventuele andere voorzieningen op het gebied van zorg, onderwijs,
maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen. De regels met betrekking
tot de privacy van betrokkenen en gegevensuitwisseling die gelden op grond
van de Jeugdwet en de Wet bescherming persoonsgegevens zijn hierop van
overeenkomstige toepassing. Indien gegevens nodig zijn waartoe het college
geen toegang heeft in verband met de privacyregels, kan het college de
jeugdige of zijn ouders vragen om toestemming om deze op te vragen of in te
zien. Het vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de melding meer of
minder uitgebreid zijn en omvat ook de uitnodiging voor het gesprek.Tweede lid: bij de vaststelling van de datum, het tijdstip en de locatie
voor het gesprek kunnen dan ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan
de jeugdige of zijn ouders worden verzocht om nog een aantal stukken te
overleggen. In het kader van de rechtmatigheid wordt in ieder geval de
identiteit van de jeugdige of ouders vastgesteld aan de hand van een
document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.
Tevens kan worden beoordeeld of sprake is van een voorliggende voorziening
en of het college op grond van artikel 1.2 van de wet al dan niet is
gehouden om een voorziening op basis van deze wet te treffen.In het vierde lid is een bepaling opgenomen ter voorkoming van onnodige
bureaucratie. Als de gemeente al een dossier heeft van de jeugdige of zijn
ouders, en de jeugdige of zijn ouders geven toestemming om dit dossier te
gebruiken, dan kan een vooronderzoek achterwege blijven. Een gesprek over de
acute hulpvraag is dan in de regel nog wel nodig. Indien de hulpvraag ook al
bekend is, en het bijvoorbeeld over een vervolgvraag gaat, dan kan in
overleg met de jeugdige of zijn ouders ook van het gesprek worden afgezien.
Dit laatste is bepaald in artikel 6, vierde lid.6.GesprekVoor een zorgvuldig te nemen besluit is het van belang dat alle feiten en
omstandigheden van de specifieke hulpvraag worden onderzocht. Daarbij is het
van belang dat het onderzoek in samenspraak met de jeugdige en zijn ouders
wordt verricht. Voor een zorgvuldig onderzoek is veelal persoonlijk contact
nodig om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn ouders te krijgen. Het ligt
daarom ook voor de hand dat tijdens een gesprek met de jeugdige en zijn
ouders het een en ander wordt besproken. Of dit gesprek op een
gemeentelocatie (wijkteam) plaatsvindt, op school, bij de jeugdige of zijn
ouders thuis, of bij een andere deskundige zal afhankelijk van de concrete
situatie worden besloten. Indien nodig voor het onderzoek, kan ook sprake
zijn van meerdere (opeenvolgende) gesprekken.In het gesprek zou duidelijk moeten worden hoe ook de meest complexe
individuele voorzieningen kunnen worden getroffen. De wetgever omkleedt de
procedure om te komen tot een individuele voorziening met allerlei
waarborgen rond een deskundige beoordeling. Het kan zelfs gaan om
diagnostiek om voor een psychiatrische behandeling in aanmerking te komen of
voor een verblijf in 24-uursopvang. Dat zijn zwaarwegende beslissingen
waaraan professioneel onderzoek en afweging aan ten grondslag ligt. In het eerste lid is opgenomen dat het gesprek zo spoedig mogelijk moet
plaatsvinden. Het hangt af van de situatie hoe snel dat kan of moet
plaatsvinden.In de onderdelen a tot en met i zijn de onderwerpen van het gesprek
weergegeven. Het betreft uiteraard altijd maatwerk. Indien de jeugdige al
bij de gemeente bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer
uitgediept hoeven te worden en zal bijvoorbeeld alleen kunnen worden
gevraagd of er nog nieuwe ontwikkelingen zijn. Komen een jeugdige of zijn
ouders voor het eerst bij de gemeente, dan zal het gesprek dienen om een
totaalbeeld van de jeugdige en zijn situatie te krijgen. In onderdeel c
wordt de eigen kracht van jeugdigen en ouders voorop gesteld overeenkomstig
het in de considerans van de wet en de modelverordening vermelde
uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien
van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt. Een te
verstrekken voorziening kan ook juist nodig zijn om de mate van
probleemoplossend vermogen van de jeugdige en zijn ouders en die van de
naaste omgeving te versterken.Ten aanzien van de afstemmingsplicht in onderdeel g valt tedenken
aan een voorziening die een jeugdige ontvangt op grond van de AWBZ of de Zvw
en een voorziening op het gebied van passend onderwijs. Het tweede lid dient ertoe ouders te informeren. Het college neemt niet de
hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt via het
door het college daartoe aangewezen bestuursorgaan, evenals de mogelijkheid
van bezwaar en beroep daartegen. In artikel 8.2.3 van de wet is bepaald dat
de ouderbijdrage door ‘het bestuursorgaan dat (door Onze Ministers) met (de
vaststelling en) de inning is belast’ wordt vastgesteld en ten behoeve van
de gemeente wordt geïnd. De ouderbijdrage geldt op grond van art. 8.2.1 van
de wet alleen in situaties van jeugdhulp buiten de thuissituatie. Zie ook
artikel 9, vierde lid.7.VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming
en een zorgvuldige procedure. De invulling van deze verslagplicht is
vormvrij. Hierbij is een voorbeeld genomen aan de praktijk van de Wmo. In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel Wmo 2015 (Kamerstukken II
2013/14 33 841, nr.3) staat hieroverdat het college een weergave
van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om de cliënt in staat te
stellen een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in
beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente
inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en
draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal
de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de uitkomsten
van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld heel
beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is.
Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave
noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van
de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt
overeengekomen plan (arrangement) waarin de gemaakte afspraken en de
verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat
geval passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen. Het later toevoegen van opmerkingen of het aanbrengen van wijzigingen of het
herstellen van feitelijke onjuistheden is eveneens vormvrij (derde
lid).8.AanvraagDeze bepaling is een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening in ieder geval regels stelt met betrekking tot de voorwaarden
voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij
een individuele voorziening. Een aanvraag is nodig om een
verleningsbeschikking voor een individuele voorziening te verkrijgen.In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt
daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een
beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op
de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk
voorschrift anders is bepaald. Beslistermijnen AwbIn de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag.
De regeling in de Awb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald
dat een beschikking dient te worden gegeven binnen een redelijke termijn van
acht weken na ontvangst van de aanvraag. Indien een beschikking niet binnen
acht weken kan worden gegeven, dient het bestuursorgaan dit binnen deze
termijn aan de aanvrager mede te delen en daarbij een redelijk termijn te
noemen waarbinnen de beschikking wel tegemoet kan worden gezien (artikel
4:14, derde lid, van de Awb). Deze termijnen zijn maximumtermijnen. Indien nodig kan na een melding binnen
enkele dagen een individuele voorziening worden verstrekt, in complexe
situaties zal in de regel in het belang van een zorgvuldig onderzoek een
langere termijn nodig zijn. Bijvoorbeeld, indien een langer durend diagnosetraject benodigd is, kan dit
ook tot een wat langere afhandelingsduur van de aanvraag leiden.Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de jeugdige of zijn ouders ondertekend
verslag als aanvraag aan te merken.9.Inhoud beschikkingIndien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college
indienen (artikel 8) of er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een
beschikking afgegeven wordt, dient het college een schriftelijke beschikking
op te stellen, waartegen zij bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen
indienen. Uitgangspunt van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een
voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien gewenst door de jeugdige of zijn
ouders bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een pgb. Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en
de Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de
verordening een zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en
plichten. De mogelijkheid om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en
ook de daarop volgende mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in
de Awb en geldt in beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of
zijn ouders in bezwaar en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb
het recht op het indienen van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en
beroep vatbaar besluit kan worden uitgelokt. Ook de weigering, of het te
lang uitblijven van een beschikking, geeft de burger op grond van de Awb de
ingang van bezwaar en beroep.In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een
ouderbijdrage is verschuldigd (vierde lid). De vaststelling en inning
geschiedt door het bestuursorgaan dat namens de gemeente met de inning is
belast. 10.Regels pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM)
is de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een
pgb slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde
voorwaarden is voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een
onnodige en overbodige inperking van het recht op een pgb leek te
suggereren. Bij amendement Bisschop en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33
684, nr. 100) is het vijfde lid zo aangepast dat duidelijk is geworden dat
jeugdigen of hun ouders zelf kunnen bijbetalen wanneer het tarief van de
door hen gewenste aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college te bieden individuele voorziening in
natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is
dan deze door het college te bieden individuele voorziening in natura.In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een
compleet beeld van rechten en plichten van de cliёnt te geven. In het eerste
lid is verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een
pgb kan verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan,
kan zelfs van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de
tekst van artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit
wensen …”). Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt
verstrekt indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat
de individuele voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet
passend is (zie artikel 8.1.1, derde lid, onder b). Het tweede tot en met vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de
wet. In deze wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt
bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld. 11.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken
II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte
delegatiebepaling van artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald
dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren
met de regelgeving met betrekking tot de aan elkaar verwante
beleidsterreinen van jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de
toelichting onder artikel 10. In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden
voorzieningen te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht
gebruik van individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een
zorgvuldig gebruik van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak
daarvan. De artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd:
8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn eveneens bij nota van wijziging en ter
standaardisering van de regelgeving aan het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen
en voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn
opgenomen in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met
8.1.4 is veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter
uitwerking van de delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in
de verordening uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun gevonden worden in de tekst van de toelichting op
artikel 8.1.2, waarbij is vermeld dat de in het eerste lid geregelde
inlichtingenverplichting als uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn
ouders aan wie een individuele voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is
verstrekt, verlangd kan worden dat ze voldoende gegevens en inlichtingen
verstrekken om het college in staat te stellen te beoordelen of het beroep
op die individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb terecht is
gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin opgetreden wijzigingen, zijn
die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de individuele voorziening
of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld aan het college te
melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of op verzoek van
het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan heeft dat
gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan gekoppelde
pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia
concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook
hier is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op
grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de
individuele voorziening in natura. 12.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met
het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 van de Jeugdwet). Daarbij
dient in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee
het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient
te houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten
uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden
die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Bij de uitvoering van jeugdhulp is stimulering van innovatie bij aanbieders
van groot belang. Mede hierdoor zal de transformatie in de jeugdzorg
voldoende aandacht krijgen.13.VertrouwenspersoonArtikel 13. Vertrouwenspersoon In artikel 2.6, eerste lid, onder
f, van de wet is bepaald dat het college ervoor verantwoordelijk is dat
jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep kunnen doen op een
vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een functionaris bedoeld
zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg. Onafhankelijkheid,
beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren (wettelijke
vereisten) voor een goede invulling van deze functie. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven.
Bij algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een
nadere uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon. 14.Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap
bij de gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover
de aanbieder is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van
artikel 2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de
Wmo 2015. In artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het
wetsvoorstel Wmo 2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35)
worden de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015 van overeenkomstige toepassing
verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015 dient bij
verordening te worden bepaald op welke wijze ingezetenen worden betrokken
bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de
Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt
gewaarborgd dat eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid
als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is
uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment
aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte
invulling van de medezeggenschap vorm te geven.15.EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau zal
plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten. Na aanvaarding van het amendement Bergkamp (Kamerstukken II 2013/14 33 684,
nr. 30) is in artikel 12.2 van de wet opgenomen dat binnen drie jaar na de
inwerkingtreding een evaluatie moet plaatsvinden over de doeltreffendheid en
de effecten van deze wet in de praktijk.