CVDR3489_1Verordening Wet inburgering gemeente EdenlregelingEde2019-01-15EdeEde-StadVerordening Wet inburgering gemeente EdeWet inburgering, art. 8Wet inburgering, art. 19, lid 5Wet inburgering, art. 23, lid 3Wet inburgering, art. 35gemeenteraadbestuur en recht2007-03-01De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2007-04-012013-01-01nieuwe regelingWIZ 2007 267inburgeringGeenn.v.t.Verordening Wet inburgering gemeente EdeDe raad van de gemeente Ede;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 23 januari
2007; WIZ 2007 267;gelet op de artikelen 8, 19, vijfde lid, 23, derde lid, en 35 van
de Wet inburgering;overwegende dat de raad bij verordening regels dient te stellen
over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, het aanbieden van een inburgeringsvoorziening
aan bijzondere groepen inburgeringsplichtigen en de rechten en plichten
van de inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening is
vastgesteld, alsmede dat de raad bij verordening het bedrag dient vast
te stellen van de bestuurlijke boete die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd;1.Begripsomschrijvingen en informatieverstrekking1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester en wethouders van
de gemeente Ede;
de wet: de Wet inburgering;
2.De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende
regelingen zijn van toepassing op de begrippen die in deze
verordening worden gebruikt.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigenHet college draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen op een
doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over hun rechten
en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod van en de toegang
tot inburgeringsvoorzieningen. Hierbij gelden de volgende
uitgangspunten;
Intermediairs worden actief ingeschakeld om de doelgroep zo goed
mogelijk voor te lichten en eventuele extra vragen te
ondervangen.
Informatie over de wet en lokaal beleid zal toegevoegd worden
aan de digitale loketontwikkeling.
De doelgroep wordt zoveel mogelijk persoonlijk benaderd over de
gevolgen van de Wet inburgering in zijn/haar situatie.
2.Doelgroepen en samenstelling van de inburgeringsvoorziening3Aanwijzen van de doelgroepenHet college kan, in aanvulling op de in de wet genoemde verplichte
groepen, een inburgeringsvoorziening aanbieden aan:
inburgeringsplichtigen die aanspraak maken op een uitkering
ingevolge de Wet werk en bijstand, en
inburgeringsplichtige vrouwelijke oudkomers zonder eigen
inkomsten uit arbeid of uitkering.
4De afstemming van de inburgeringsvoorziening1.Het college stemt de inburgeringsvoorziening, met uitzondering van
de inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren, af op het
startniveau en de vaardigheden, de persoonlijke omstandigheden en de
maatschappelijke positie van de inburgeringsplichtige.2.Indien de inburgeringsplichtige een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt aangeboden, draagt het college er zorg
voor dat de inburgeringsvoorziening op de voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt afgestemd. 5De inning van de eigen bijdrage1.De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de wet
wordt in ten hoogste drie termijnen betaald.2.Het college legt in de beschikking tot toekenning van een
inburgeringsvoorziening de termijnen van betaling vast. Indien het
college de eigen bijdrage verrekent met de algemene bijstand, wordt
dat in de beschikking vastgelegd en kan het aantal termijnen hoger
zijn dan drie.6Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het deelnemen aan de aangeboden inburgeringscursus;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen op een
tijdstip dat door het college wordt bepaald;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de beschikking kan
worden voldaan;
overige verplichtingen, strekkende tot het succesvol deelnemen
aan en afronden van de aangeboden inburgeringscursus.
3.Het aanbod van een inburgeringsvoorziening7De procedure van het doen van een aanbod1.Het college doet het aanbod, bedoeld in artikel 19, eerste of tweede
lid, van de wet schriftelijk. Het aanbod wordt gezonden naar het
adres waar de inburgeringsplichtige in de gemeentelijke
basisadministratie is ingeschreven.2.In het aanbod wordt een omschrijving gegeven van de
inburgeringsvoorziening die wordt aangeboden en worden de rechten en
verplichtingen vermeld die aan deze voorziening worden verbonden.
3.De inburgeringsplichtige aan wie een aanbod wordt gedaan, deelt
binnen twee weken het college schriftelijk mee of hij het aanbod al
dan niet aanvaardt. 4.Wanneer de inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt, neemt het
college binnen vier weken na ontvangst van deze mededeling het
besluit tot toekenning van de inburgeringsvoorziening,
overeenkomstig het gedane aanbod. 8De inhoud van de beschikkingHet besluit tot toekenning van een inburgeringsvoorziening bevat in
ieder geval:
een beschrijving van de inburgeringsvoorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen moet zijn behaald;
de termijnen en wijze van betaling; en
ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van
handhaving van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van
de wet, aanvangt.
4.De bestuurlijke boete9De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen1.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250 indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het college
op redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is
geen of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek, bedoeld
in artikel 25, vierde lid, van de wet. 2.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking verleent aan
de uitvoering van de voor hem vastgestelde inburgeringsvoorziening,
bedoeld in artikel 23, eerste lid, van de wet of aan de
verplichtingen, bedoeld in artikel 6 van deze verordening.3.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid, van
de wet bedoelde termijn of binnen de door het college op grond van
artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de wet verlengde termijn
het inburgeringsexamen heeft behaald. 4.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 1000 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond van
artikel 32 van de wet vastgestelde termijn het inburgeringsexamen
heeft behaald. 5.De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 1000 indien de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond van
artikel 33 van de wet vastgestelde termijn het inburgeringsexamen
heeft behaald. 5Slotbepalingen10InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 april 2007. 11CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet inburgering
gemeente Ede.Vastgesteld bij raadsbesluit van 1 maart 2007, nr. V.R.
2007/2.Algemene toelichtingDe Wet inburgering (WI) komt in de plaats van de Wet inburgering nieuwkomers
(Win) en de verschillende oudkomersregelingen. De inwerkintreding is gepland op
1 januari 2007. Er is echter een mogelijkheid dat deze datum wordt verschoven.
De WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel alle onderdanen van
derdelanden van 16 tot 65 jaar die duurzaam in Nederland willen en mogen
verblijven. Bij het invulling geven aan de inburgeringsverplichting staat de eigen
verantwoordelijkheid (ook in financiële zin) van de inburgeringsplichtige
centraal. De inburgeringsplichtige kan naar eigen inzicht bepalen hoe hij zich
wil voorbereiden op het inburgeringsexamen. Aan de inburgeringsverplichting is
voldaan wanneer het inburgeringsexamen is behaald (een resultaatsverplichting). Gemeenten krijgen in de WI een aantal belangrijke taken toebedeeld. Zo hebben
gemeenten de opdracht om de inburgeringsplichtigen in de gemeente goed te
informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit deze wet. Daarnaast
hebben gemeenten de taak aan bepaalde groepen inburgeringsplichtigen een
inburgeringsvoorziening aan te bieden. Een inburgeringsvoorziening leidt
inburgeringsplichtigen toe naar het inburgeringsexamen. Ook moeten gemeenten de
inburgeringsplicht handhaven. Het college moet een bestuurlijke boete
opleggen als een inburgeringsplichtige zich verwijtbaar niet houdt aan de
verplichtingen die voor hem gelden. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op om bij verordening regels te
stellen over de volgende onderwerpen:
Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit hoofde
van deze wet, alsmede van het aanbod van en de toegang tot
inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 WI).
Regels met betrekking tot het aanbieden van inburgeringsvoorzieningen
aan bijzondere groepen inburgeringsplichtigen en over de rechten en
plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld (artikel 19, vijfde lid, en
artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die voor de
verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel 35 WI).
1. Regels over de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenArtikel 8 WI bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels vaststelt over
de informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen. Het gaat
dan om informatie over de rechten en plichten uit hoofde van de WI en informatie
over het aanbod van inburgeringsvoorzieningen en de toegang tot die
voorzieningen. 2. Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Voor een aantal bijzondere groepen biedt de wet extra
faciliteiten. Gemeenten krijgen de taak om voor deze groepen
inburgeringsplichtigen een inburgeringsvoorziening aan te bieden. Het gaat om de
volgende vier groepen inburgeringsplichtigen:
nieuw- en oudkomers die algemene bijstand of een uitkering ontvangen die
is aangewezen in het Besluit inburgering;
oudkomers die zelf geen inkomsten uit werk, algemene bijstand of
uitkering hebben;
asielgerechtigde nieuw- en oudkomers;
nieuw- en oudkomers die werkzaam zijn als geestelijke bedienaar.
Aan inburgeringsplichtigen die behoren tot de eerste twee groepen (nieuw- en
oudkomers die een algemene bijstand of een nader aangeduide uitkering ontvangen
en oudkomers die zelf geen inkomsten uit werk of uitkering hebben) kán het
college een inburgeringsvoorziening aanbieden (artikel 19, eerste lid, WI). Het
college is verplicht een inburgeringsvoorziening aan te bieden aan alle
asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- en nieuwkomers) en aan nieuw- en
oudkomers die werkzaam zijn als geestelijke bedienaar (artikel 19, tweede lid,
WI). Het aanbod behelst een inburgeringsvoorziening die toe leidt naar het
inburgeringsexamen en het eenmaal gratis afleggen van dat examen. Voor
asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een inburgeringsvoorziening ook
uit maatschappelijke begeleiding. De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen met
betrekking tot het aanbieden van inburgeringsvoorzieningen aan deze vier
groepen. In de wet is ook vastgelegd over welke onderwerpen in ieder geval
regels moeten worden gesteld:
De procedure die door het college wordt gevolgd voor het doen van een
aanbod aan inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a,
WI).
De criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod aan
inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a, WI).
De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening, met inbegrip van de totstandkoming en de
samenstelling van de inburgeringsvoorziening (artikel 19, vijfde lid,
onderdeel b, WI).
De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Deze regels hebben in ieder
geval betrekking op de inning van de eigen bijdrage door het college en
de mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde lid, WI).
3. Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete Artikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de bestuurlijke
boete vast te stellen die voor de verschillende overtredingen kan worden
opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het bedrag dat ten hoogste als
bestuurlijke boete kan worden opgelegd.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die worden
gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit inburgering en de
Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze verordening.Artikel 2 De informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente goed te
informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de Wet inburgering.
De wet laat gemeenten vrij om zelf te bepalen op welke wijze de
informatievoorziening aan de inburgeringsplichtigen wordt georganiseerd. Wel
bepaalt artikel 8 WI dat de gemeenteraad bij verordening regels vaststelt over
de informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen, ter zake
van hun rechten en plichten uit hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van
en de toegang tot inburgeringsvoorzieningen.Dit artikel in de verordening vormt de uitwerking van deze verplichting. De
verordening, overeenkomstig de rolverdeling tussen raad en college, stelt alleen
de kaders vast voor een adequate informatievoorziening door het college aan de
inburgeringsplichtigen. Het college is belast met de organisatie van de informatieverstrekking. De
informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen kan op allerlei manieren worden
vormgegeven. Artikel 3 Aanwijzen van de doelgroepenArtikel 19, eerste lid, WI bepaalt dat het college aan twee groepen
inburgeringsplichtigen (naast de verplichte groepen) een inburgeringsvoorziening
kán aanbieden:
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand of een uitkering op grond
een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
socialezekerheidswetten of socialezekerheidsregelingen ontvangen;
oudkomers die zelf geen inkomsten uit werk of uitkering hebben.
Conform de in de raad vastgestelde beleidsnotitie regelt artikel 3, dat er een
voorziening kan worden geboden aan deelgroepen, te weten de
bijstandsgerechtigden en vrouwen (oudkomers) zonder eigen inkomsten.Artikel 4 De afstemming van de inburgeringsvoorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende inburgeringsvoorziening, met in
begrip van de totstandkoming en samenstelling van de inburgeringsvoorziening
(artikel 19, vijfde lid, onderdeel b, WI). In dit artikel worden de kaders
vastgesteld waarbinnen het college de opdracht heeft voor iedere
inburgeringsplichtige die daarvoor in aanmerking komt, een op de persoon
toegesneden inburgeringsvoorziening samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven hoe het college een passende
inburgeringsvoorziening moet vaststellen. Bij het bepalen van de passendheid van
een inburgeringsvoorziening, kunnen de volgende factoren een rol spelen:
De kennis van de inburgeringsplichtige van de Nederlandse taal en de
Nederlandse samenleving en zijn of haar leercapaciteit.
De maatschappelijke rol die de inburgeringsplichtige vervult of gaat
vervullen in de Nederlandse samenleving. Daarbij kan worden gedacht aan
het verrichten van betaalde arbeid of het opvoeden van kinderen.
De persoonlijke situatie van de inburgeringsplichtige. Daarbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan eventuele zorgtaken die de
inburgeringsplichtige moet vervullen.
De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke bedienaren
wordt centraal geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben dus niet de
mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening die zij aan geestelijke bedienaren
aanbieden naar eigen inzicht vorm te geven.In geval van uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtigen die een voorziening
gericht op arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen opleveren de
inburgeringsvoorziening daarmee te combineren. Uitgangspunt is wel, zo blijkt
uit artikel 19, vierde lid, van de wet, dat een aanbod voor een
inburgeringsvoorziening aan een uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtige niet
wordt gedaan, indien dat diens arbeidsinschakeling belemmert. De Wet inburgering bepaalt dat de inburgeringsvoorziening gecombineerd
moet worden met een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling (reïntegratievoorziening) als een inburgeringsvoorziening
wordt aangeboden aan een inburgeringsplichtige die bijstandsgerechtigd is of een
uitkering ontvangt op grond van een andere socialezekerheidswet of
socialezekerheidsregeling én die verplicht is om
arbeid om arbeid te verkrijgen of te aanvaarden (artikel 20, eerste lid, WI). Het tweede lid van artikel 4 van de verordening draagt het college op om er voor
te zorgen dat de inburgeringsvoorziening wordt afgestemd op de
reïntegratievoorziening. In de wet is geregeld waaruit een inburgeringsvoorziening in ieder geval moet
bestaan: een cursus die toe leidt naar het inburgeringsexamen en het eenmaal
kosteloos afleggen van dat examen (artikel 19, derde lid, WI). Voor
asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- én nieuwkomers) maakt ook
maatschappelijke begeleiding een verplicht onderdeel uit van de
inburgeringsvoorziening (artikel 19, zesde lid, WI). Artikel 5 De inning van de eigen bijdrage In de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking hebben op de
inning van de eigen bijdrage van de inburgeringsplichtige door het college en de
mogelijkheid van betaling in termijnen (artikel 23, derde lid, WI). De hoogte
van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet (de gemeente heeft hierop geen
invloed) en bedraagt thans € 270. Dit bedrag kan door de rijksoverheid bij
algemene maatregel van bestuur worden gewijzigd. In dit artikel van de verordening wordt geregeld dat de inburgeringsplichtige
het recht heeft de eigen bijdrage in een aantal termijnen te betalen. Artikel
24, eerste lid, WI maakt het bij inburgeringsplichtigen die algemene bijstand
ontvangen mogelijk dat het college de eigen bijdrage verrekent met deze
uitkering. Als het college wil overgaan tot verrekening, moet dat worden
vastgelegd in de beschikking tot toekenning van de inburgeringsvoorziening. Uitgangspunt is betaling in maximaal drie termijnen. Als er echter verrekening
met een bijstandsuitkering plaatsvindt, is er, gelet op de beslagvrije voet,
mogelijk geen ruimte om in drie termijnen klaar te zijn.Als de inburgeringsplichtige een uitkering van het UWV ontvangt, kan het college
het UWV verzoeken de eigen bijdrage te verrekenen met of in te houden op de
uitkering van het UWV (artikel 24, tweede lid, WI). In dit geval int het UWV de
eigen bijdrage ten behoeve van de gemeente. Deze wijze van verrekening geschiedt
door het UWV en niet door de gemeente, en wordt dus niet in deze verordening
geregeld. Artikel 6 Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat bepaalt dat de
gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Het
college legt in de beschikking tot de toekenning van de inburgeringsvoorziening
deze verplichtingen vast. Artikel 7 De procedure van het doen van een aanbodDit artikel bevat enkele procedurele bepalingen die er voor moeten zorgen dat
het doen van een aanbod op zorgvuldige wijze gebeurt. Dit is van belang omdat
zo’n aanbod de start is van een procedure die leidt tot een besluit tot het
toekennen van een inburgeringsvoorziening. In het eerste lid van dit artikel
wordt geregeld dat het college het aanbod van een inburgeringsvoorziening aan de
inburgeringsplichtige op schriftelijke wijze doet en dat het aanbod wordt
toegestuurd naar het adres waar de inburgeringsplichtige staat ingeschreven in
de GBA. Op deze wijze kan er geen onduidelijk ontstaan over het feit dat het
college de inburgeringsplichtige een aanbod heeft gedaan. Het aanbod zal inhoudelijk dezelfde strekking moeten hebben als de uiteindelijke
beschikking (het tweede lid). Hierdoor kan de instemming met het aanbod tevens
worden opgevat als instemming met de beschikking tot de toekenning van de
inburgeringsvoorziening (die eenzijdig door de gemeente wordt opgelegd). Deze
beschikking moet dan wel dezelfde inhoud hebben als het aanbod (het vierde lid). De zorgvuldigheid van de procedure gebiedt dat als de inburgeringsplichtige het
aanbod aanvaardt of weigert, hij of zij dit schriftelijk aan de gemeente
meedeelt (het derde lid). Het meest praktisch is dat deze schriftelijke
mededeling geschiedt in de vorm van het laten ondertekenen door de
inburgeringsplichtige van een verklaring die door de gemeente is opgesteld. Het kan natuurlijk voorkomen dat een inburgeringsplichtige aan de gemeente meldt
dat hij wel een inburgeringsvoorziening wil, maar dat hij gelet op zijn situatie
bepaalde wijzigingen aangebracht zou willen zien in het aanbod van de gemeente.
Als de gemeente hierop positief reageert, zal ze het gedane aanbod moeten
aanpassen. Een inburgeringsplichtige hoeft een aanbod niet te accepteren. Weigert de
inburgeringsplichtige het aanbod, dan zal hij zich zelfstandig moeten
voorbereiden op het inburgeringsexamen. Gaat het om een oudkomer, dan is er geen
termijn vastgesteld waarbinnen de betreffende persoon het inburgeringsexamen
moet hebben behaald. Het ligt voor de hand dat het college in een dergelijke
situatie een handhavingsbeschikking neemt: een besluit op grond van artikel 26
WI waarmee de termijn van start gaat waarbinnen de inburgeringsplichtige het
inburgeringsexamen moeten hebben behaald (vijf jaar na aanvang van deze
termijn). Artikel 8 De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het toekennen van een inburgeringsvoorziening is een
beschikking. Dit betekent dat de inburgeringsplichtige de mogelijkheid heeft
tegen dit besluit in bezwaar en beroep te gaan. In dit artikel wordt geregeld
welke onderwerpen in ieder geval in de beschikking moeten worden
neergelegd.In de beschikking zullen de toegekende inburgeringsvoorziening en de daaraan
verbonden rechten en plichten van de inburgeringsplichtige nauwkeurig moeten
worden vermeld (onderdelen a en b). De inburgeringsplichtige is verplicht zijn
medewerking te verlenen aan de uitvoering van de inburgeringsvoorziening
(artikel 23, eerste lid, WI). Handhaving hiervan is alleen mogelijk als de
verplichtingen van de inburgeringsplichtige duidelijk zijn omschreven en aan de
betrokkene (onder andere door middel van de beschikking) bekend zijn
gemaakt.De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen moet
hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7, eerste lid, WI). In de
beschikking hoeft (en kan) van deze termijn alleen melding worden gemaakt
(onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in beschikking moet worden vastgelegd in hoeveel
termijnen de eigen bijdrage kan worden betaald en op welke wijze de betaling
plaatsvindt (eventueel door verrekening met de bijstandsuitkering). Dit is
geregeld in artikel 5 van de verordening.Onderdeel e heeft betrekking op beschikkingen voor oudkomers. Indien het college
een inburgeringsvoorziening vaststelt voor een oudkomer, dan moet het college in
de betreffende beschikking ook de dag opnemen waarop de termijn van handhaving
van de inburgeringsplicht van start gaat (artikel 22, tweede lid, juncto artikel
26 WI). Binnen vijf jaar na deze datum moet de betreffende oudkomer het
inburgeringexamen hebben behaald. Het college kan zelf bepalen wanneer de
termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van start gaat. Het ligt voor
de hand om deze termijn direct te laten ingaan (en bijvoorbeeld niet te koppelen
aan de datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat). De precieze
datum waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat, zal niet altijd bekend
zijn op het moment dat deze wordt toegekend. Bovendien past het vaststellen van
een datum van aanvang van handhaving van de inburgeringsplicht, onafhankelijk
van het moment waarop met de inburgeringsvoorziening kan worden begonnen bij het
uitgangspunt van de wet dat de betreffende persoon als oudkomer
inburgeringsplichtig is en in beginsel zelf verantwoordelijk is voor het behalen
van het inburgeringsexamen. Artikel 9 De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingenArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende overtredingen kan
worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de verschillende overtredingen de
maximumbedragen van de bestuurlijke boete vastgelegd. Bij deze maximumbedragen
is in de verordening aangesloten. Individuele afweging hoogte boeteDe boetebedragen die in de verordening worden opgenomen zijn maximumbedragen en
géén gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke overtreding de bestuurlijke
boete moeten afstemmen op de ernst van de overtreding en de mate waarin deze aan
de overtreder kan worden verweten. Bovendien moet het college daarbij ook
zonodig rekening houden met de omstandigheden waaronder de overtreding is
gepleegd (artikel 38, tweede lid, WI). Deze bepaling brengt met zich mee dat het
college bij elke op te leggen bestuurlijke boete zal moeten nagaan welke boete
passend is, gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige. Artikel 34, onderdeel d, WI biedt de mogelijkheid voor gemeenten om de
bestuurlijke boete te verhogen van maximaal € 500 naar maximaal € 1000 in het
geval dat de inburgeringsplichtige bij herhaling niet voldoet aan de
verplichting binnen de gestelde termijn het inburgeringsexamen te behalen. Dit
is geregeld in het vierde en vijfde lid. Als de inburgeringsplichtige niet binnen de voor hem geldende termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald, dan legt het college hem een bestuurlijke
boete op. De maximumboete die kan worden opgelegd, is neergelegd het derde lid
(€ 500). Op grond van artikel 32 WI moet het college in de boetebeschikking een
nieuwe termijn vaststellen waarbinnen de inburgeringsplichtige alsnog het
inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook binnen deze
nieuwe termijn het inburgeringsexamen niet heeft behaald, maakt het vierde lid
het mogelijk dat het college een hogere boete vaststelt. Het wettelijk maximum
bedraagt € 1000 (artikel 34, onderdeel d, WI). Ook in dat geval zal in de
boetebeschikking een nieuwe termijn moeten worden opgenomen waarbinnen de
inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook binnen deze (derde) termijn het
inburgeringsexamen niet heeft behaald, regelt het vijfde lid dat het college
wederom de hogere bestuurlijke boete kan opleggen. De maximumboete in het vijfde
lid geldt ook voor alle hierop volgende overschrijdingen van termijnen door de
inburgeringsplichtige. Boete of maatregel op uitkeringIn het kader van een de uitvoering van een gecombineerde reïntegratie- en
inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging (bijvoorbeeld
het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en gegevens te verstrekken)
zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van een bestuurlijke boete als voor
het verlagen van de bijstand (een maatregel op grond van artikel 18, tweede lid,
Wet werk en bijstand) of het opleggen van een boete of maatregel op grond van
een andere sociale zekerheidswet of -regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling
voor deze samenloop. In dat artikel wordt bepaald dat de andere vorm van
sanctioneren voor gaat en dat het college in dat geval géén bestuurlijke boete
kan opleggen. Artikel 10 InwerkingtredingDit artikel regelt de inwerkingtreding per 1 februari 2007 maar bevat ook een
regeling voor het geval de wet uiteindelijk niet per die datum van kracht wordt. Artikel 11 CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.